Opinions

Why do I get the feeling you're going to be the death of me?

Ik moet zeggen: The Phantom Menace beviel me eigenlijk nog wel. Een film die gigantisch hard wordt neergesabeld door de aanwezigheid van Jar Jar Binks en ook in mijn herinnering was die veel nadrukkelijker aanwezig dan eigenlijk de realiteit is. Dan maar hopen dat Attack of the Clones ook een goede herziening ging brengen. Waar van The Phantom Menace me nog wel een aantal delen helder voor de geest stonden, was dat hier minder het geval. Met recht en reden blijkbaar, want eigenlijk neemt George Lucas erg veel tijd voor weinig te vertellen.

En toch ook weer niet, want qua grootschaligheid met de aanloop naar de Clone Wars kan dit wel tellen. Attack of the Clones heeft absoluut zijn goede punten. Het grootschalige gevecht op Geonosis is en blijft de moeite waard en het is ook wel fijn natuurlijk om Yoda eindelijk eens te zien vechten. Kleine kanttekening daarbij is wel dat er dan nu gekozen is om Yoda volledig digitaal te maken en dat oogt toch net wat minder goed dan het uitstekende puppeteer werk uit de vorige films. Het tempo ligt echter vrij laag en het loopt gewoon allemaal niet erg lekker in elkaar over. De dreiging van Dooku komt niet tot zijn recht (dat gebeurt pas wanneer we hem echt te zien krijgen en dan is dat vooral te danken aan een geweldige Christopher Lee) en heel dat stukje van Obi-Wan op Kamino duurt veel te lang. Ok, je krijgt nog wel een intrigerende confrontatie tussen hem en Jango Fett - met een kleine Boba Fett als toeschouwer - maar het voelt allemaal net iets teveel aan als verschillende ideeën die niet goed op elkaar zijn afgestemd. Verder zijn de dialogen hier en daar ook weer van een bedroevend niveau (Anakin die ligt te verkondigen dat hij zand haat..) en is het vooral een zegen dat Lucas er genoeg verwijzingen naar de toekomst in kan steken. De evolutie van Anakin naar Darth Vader wordt hier al voor een groot stuk in gang gezet en hoewel dat bij vlagen tenenkrommend is, is het wel interessant om te zien.

Dat tenenkrommende is dan ook vooral te wijten aan Hayden Christensen. De kleine Anakin uit The Phantom Menace was misschien ook niet meteen de beste acteur maar was nog een verademing ten opzichte van Christensen. Gelukkig is er nog een uitmuntende Natalie Portman om hem recht te trekken en ook Ewan McGregor is altijd wel goed. Die heeft offscreen een evolutie doorgegaan van Padawan naar Jedi Master en McGregor weet het overtuigend te brengen. Verder nog een aantal leuke terugkerende bijrollen (onder andere meer screentime voor Samuel L. Jackson) maar ik ben toch het meest gecharmeerd door Christopher Lee als Dooku. Veruit één van de leukste slechteriken uit het Star Wars universum en je merkt echt dat de film een tweede adem krijgt wanneer Lee op de proppen komt. Lucas weet echter nooit goed hoe hij met zijn slechteriken moet omgaan (wat hij met Darth Maul deed is onder andere een schrijnend voorbeeld) en dat gebeurt hier ook. De ontsnapping van Dooku op een soort van vliegende Vespa.. Het ziet er echt niet uit. Sowieso zitten er hier wel een aantal erg lelijke scènes in. Lucas trekt volop de kaart van de technologie maar die heeft de tand des tijds niet altijd even goed doorstaan.

Nee, dit viel me nu toch wel tegen. Ik had de film op 3.5* staan maar dat is teveel. Attack of the Clones heeft absoluut zijn goede momenten maar duurt met zijn 2u20 simpelweg te lang. Tel daar dan nog eens bij dat er teveel nietszeggende scènes zijn in combinatie met een flinke dosis belabberd acteerwerk (wat was in godsnaam de bedoeling van die Sound of Music parodie waar je Padmé a la Julie Andrews tijdens het The Hills Are Alive nummer in de bergen ziet rondlopen?) en je hebt een niet al te denderende film. Dan ben ik eigenlijk nog vrij gul maar onder andere McGregor en Lee trekken de film recht.

3*

So this is how liberty dies, with thunderous applause

Ik heb eigenlijk altijd wel wat een zwak gehad voor deze Revenge of the Sith, het was namelijk de eerste Star Wars film die ik in de bioscoop ging zien. Ten tijde van de originele trilogie was ik überhaupt nog niet geboren en voor de eerste twee films uit de prequel trilogie was ik nog net iets te jong vermoed ik. Ik kan me echter nog altijd perfect het gevoel voor de geest halen van het met honderden anderen in Kinepolis Antwerpen (toen nog Metropolis zelfs) wachten totdat de deuren opengingen. Een gevoel dat ik nadien met geen enkele herziening van Star Wars nog terug heb kunnen vinden maar wat blijkt?

Revenge of the Sith blijft zelfs zonder dat gevoel nog altijd wel een uitstekende film en is veruit de beste van de prequel trilogie. Ik zou de film nu zelfs in mijn top 3 van de volledige saga durven zetten maar daarvoor moet ik eerst nog eens even de Rey trilogie (her)zien. In ieder geval is dit een sterk slotstuk waar een aantal puzzelstukjes netjes in elkaar vallen. De gebeurtenissen uit The Phantom Menace en Attack of the Clones krijgen een nette afsluiting, al valt het nu toch ook weer op hoe slecht George Lucas soms kan schrijven. Ik dacht dat het niet erger kon dan Darth Maul in The Phantom Menace maar de manier waarop Count Dooku aan zijn einde komt.. Hij doet letterlijk misschien maar 5 minuten mee in heel de film. Gelukkig wordt er met Grievous nog wel een degelijke vervanger geïntroduceerd maar het blijft toch jammer dat hij dat niet wat beter weet te doseren. Naast het slotstuk te zijn van de prequel trilogie, is Revenge of the Sith natuurlijk ook de opstap naar de gebeurtenissen uit de originele trilogie. Het heeft toch iets enorm imponerend om Anakin voor het eerst de outfit van Darth Vader te zien aandoen en met een aantal easter eggs zoals onder andere een jongere versie van Tarkin doe je me altijd wel een plezier.

Wanneer je de films met weinig tijd tussen kijkt, dan valt het ook wel op hoe goed Ewan McGregor eigenlijk is als Obi-Wan Kenobi. Sowieso zit er een geloofwaardige evolutie doorheen de 3 prequel films maar je gelooft ook zonder problemen dat hij gaat uitgroeien tot de Alec Guiness versie van het personage. Natalie Portman noemde dit zelf haar favoriete Star Wars films uit het rijtje waar ze in heeft meegespeeld maar dat gaat er bij mij toch niet in. Portman is zoals altijd degelijk, maar heeft in dit deel eigenlijk bitter weinig om handen en moet niet veel meer doen dan zwanger rondlopen en zuchten naar Anakin. Die Anakin wordt nog altijd gespeeld door Hayden Christensen en die is nu eindelijk echt op zijn plaats. De opstap naar Darth Vader gaat hem in ieder geval veel beter af dan de hansworst die hij in Attack of the Clones was, hoewel er nog altijd wel wat tenenkrommende momentjes te ontdekken zijn, en ook de chemie met McGregor is werkelijk spot on. Qua bijrollen met onder andere Samuel L. Jackson is dit verder ook wel genieten.

De prequel trilogie heeft in de loop der jaren flink wat discussie opgeleverd maar an sich zijn ze echt nog niet zo slecht. Attack of the Clones is het zwakke broertje en Jar Jar Binks had nooit het licht mogen zien, maar eigenlijk doet Lucas algemeen gezien veel goeds. Revenge of the Sith is een waardige afsluiter en is bovendien een goede springplank voor latere gebeurtenissen. Een moeilijke balans om te vinden maar het lukt wonderwel. Nu eens die Han Solo film zien en dan zal de Rey trilogie. Ik heb er alvast zin in.

4*

Who's scruffy-looking?

De herziening van de originele Star Wars was ten huize Metalfist een groot succes. Ik had nog nooit de echte theatrical releases gezien (dus zoals ze indertijd in de bioscoop te zien waren vooraleer George Lucas allerlei zaken begon te wijzigen) en in het geval van Episode IV was dat echt een meerwaarde voor onder andere de evolutie van Han Solo. Bij The Empire Strikes Back had ik minder voorkennis van wat er indertijd allemaal gewijzigd was maar dat neemt niet weg dat ik ook erg veel zin had om hier aan te beginnen. De film stond op 4* en met een beetje geluk kwam er daar wel een halfje bij aangezien in mijn herinnering Episode V beter was.

Herinneringen kunnen soms gewoon compleet verkeerd zijn en jammer genoeg is dat hier het geval. Er is veel dat Empire Strikes Back goed doet. De openingsscène in Hoth is gewoon een perfecte opener en er zitten ook genoeg legendarische Star Wars momentjes in (de intrede van onder andere Yoda, Lando en Boba Fett, de ontknoping dat Darth Vader de vader van Luke is, het legendarische antwoord van Han Solo op Leia die zegt dat ze van hem houdt, ...) maar toch mis ik iets. Luke, Leia en Han zijn zowat 90% van de film van elkaar gescheiden en juist daar zit voor mij toch vooral een groot stuk van de funfactor in deze reeks. Gewoon een zootje ongeregeld dat door omstandigheden met elkaar opgescheept zit en geregeld met elkaar bekvechten. Verder is en blijft Empire Strikes Back nog altijd een degelijke film natuurlijk. Visueel een opstapje ten opzichte van zijn voorganger en ook qua sets (Dagobah en Cloud City) is het allemaal wel de moeite waard. Het tempo zit echter gewoon niet altijd even goed en lijkt de film ook wel wat last te hebben van het typische "2e deel in een trilogie" syndroom. De initiële opbouw van alles heb je namelijk in de eerste film gehad en voor de grootschalige climax moet je wachten tot de derde film en daardoor valt dit soort middelfilms (niet enkel bij Star Wars trouwens) er voor mij wat tussen.

Ik heb wel nooit geweten dat er oorspronkelijk nog een andere Emperor Palpatine was. Dat was even verschieten, want ik verwachtte natuurlijk Ian McDiarmid in de rol maar ook dat is weer iets dat Lucas in latere versies heeft 'rechtgezet'. Verder valt het qua wijzigingen wel mee en maar goed ook, want zeker op gebied van effects blijft Empire Strikes Back nog altijd als een huis overeind staan. De opening op Hoth is misschien wel mijn favoriet Star Wars stuk en ook qua cast blijft het een leuke franchise. Frank Oz is geweldig als Yoda en ook de toevoeging van Billy Dee Williams als Lando is een goede zet. Verder keert iedereen terug (hetzij soms wel met flinke tegenzin zoals Harrison Ford) en krijgen we zelfs Alec Guiness nog even terug te zien als Obi Wan Kenobi. Het is echter toch vooral die dynamiek tussen Mark Hamill, Carrie Fisher en Harrison Ford dat dit zo leuk maakt. Tel daar ook nog wat fijne bijrollen bij (Anthony Daniels als C-3PO, Kenny Baker als R2-D2 en Peter Mayhew als Chewbacca) en minder geforceerde dialogen dan de voorganger.

En toch vind ik A New Hope beter. Het merendeel van de kijkers lijkt me daarin tegen te spreken op het eerste zicht maar so be it, ik heb gewoon een zwak voor de knulligheid die die film soms uitstraalt. Ik ben benieuwd hoe Return of the Jedi overeind gaat blijven in de originele versie en laat ik dan maar meteen ook eens werk maken van de twee andere trilogieën. Het was niet zo gepland maar 2021 gaat blijkbaar het jaar van de Star Wars herzieningen worden. Wordt vervolgd!

4*

Boba Fett? Boba Fett? Where?

Met Return of the Jedi ben ik aan het laatste deel van de originele trilogie gekomen. De afgelopen weken een herziening gedaan met de originele bioscoopreleases en het valt op dat het vooral A New Hope is die te lijden heeft gehad onder de wijzigingen van George Lucas. Bij de twee andere delen zijn het toch vooral gewoon een aantal esthetische ingrepen terwijl bij A New Hope Han Solo wat om zeep werd gemaakt. Dat neemt niet weg dat ik toch over het algemeen de originele versies prefereer en erg blij ben dat ik ze eindelijk eens heb kunnen zien zoals ze oorspronkelijk bedoeld waren.

Al is het maar omdat ik sowieso geen fan ben van het soort wijzigingen zoals het toevoegen van Hayden Christensen aan het einde met de force ghosts. Dat zijn wijzigingen waarmee je de kijker gewoon compleet uit de film haalt. In ieder geval wel merkwaardig om te zien hoe Lucas en de zijnen het blijkbaar ook nodig vonden om bepaalde scènes qua effecten omhoog te trekken. Zo heeft de Sarlacc Pit wel een flinke upgrade gekregen maar het is juist dat knullige dat me wel charmeert aan de originele versie. Ook gewoon heel die manier waarop Boba Fett aan zijn einde komt. Een personage dat (toegegeven: wel pas naderhand) uitgroeit tot één van de meer iconische Star Wars figuren en hier precies in een slapstick film lijkt te zijn terecht gekomen en door een misverstand over boord wordt geduwd. Verder is Return of the Jedi wat een herhaling van zetten van A New Hope met onder andere die nieuwe Death Star maar het werkt beter dan de gebeurtenissen uit Empire Strikes Back omdat Han, Leia en Luke hier terug meer samen zijn. Qua timing niet altijd even goed (de dood van Yoda bijvoorbeeld had evengoed bij de voorganger kunnen passen) maar je krijgt er genoeg voor in de plaats.

Jabba the Hut blijft een heerlijk personage en noem het nostalgie, maar ik ben fan van de Ewoks. Misschien wel omdat ik vroeger als kind hun dorp had en daar veelvuldig mee heb gespeeld. Er is gewoon iets schattigs aan die kleine pluizenbollen en bijvoorbeeld die interactie tussen Wickett (die vreemd genoeg nooit zo wordt benoemd) en Leia is wel fijn. Return of the Jedi kent naast Jabba ook een paar (semi) nieuwkomers zoals Ian McDiarmid als Palpatine. Stuk voor stuk geweldige personages en verder blijft de oude vertrouwde kern ook overeind staan. Er is gewoon iets erg fijns aan die wisselwerking tussen Mark Hamill, Harrison Ford en Carrie Fisher maar ook onder andere Billy Dee Williams weet te overtuigen met zijn meer uitgebreide rol als Lando Calrissian. Verder nog een aantal cameo's (onder andere Alec Guinness die nog eventjes terugkeert als Obi Wan Kenobi, toch straf terwijl hij af en toe wat laatdunkend over de reeks deed) die het ook wel goed doen bij mij.

Ik denk dat ik er een wat vreemde volgorde op nahoud doordat ik A New Hope nog altijd de beste vind, dan gevolgd door Return of the Jedi en dan pas Empire Strikes Back maar ik heb wel zin om ook de prequel trilogie eens te gaan herkijken. Met uitzondering van deel 3 verwacht ik daar niet veel van, maar misschien bevalt het me meer dan ik nu verwacht. Ook daarna de nieuwe trilogie maar eens (her)kijken, wegens omstandigheden heb Rise of Skywalker indertijd gemist.

4*

Escape now; hug later

Ik ben best wel een Star Wars fan, maar de hele hype die rond de film hing ging me op den duur toch wat de strot uithangen. Je kon geen webpagina meer openen of er stond wel iets over The Force Awakens te lezen en het feit dat je al een maand op voorhand tickets kon bestellen leek al een indicatie te zijn dat er erg veel volk naar de film ging gaan zien. Het werd dan ook lastiger en lastiger om de spoilers te ontwijken (onder andere collega's die de film tijdens het werk bespraken) waardoor ik dus op een zondagochtend in de cinema zat.

Ik moet zeggen, het doet wel iets met een mens om na al die jaren terug dat logo op het grote scherm te zien. Jammer genoeg werd dat gevoel iet of wat verpest door een 10-jarige naast mij die het opeens nodig vond om de openingsmuziek luidkeels mee te brullen, maar al gauw zit je terug in dat universum en vind je in de kleinste details wel iets herkenbaars. The Force Awakens steunt dan ook voor een groot deel op nostalgie, maar voor het begin van de nieuwe trilogie werkt dat wel. Het is alleen te hopen dat Episode VIII en IX wat meer op hun eigen benen gaan kunnen staan. Dit 7e deel is me soms net iets teveel een herhaling van zetten. Weer een droid die iets in zijn bezit heeft (R2D2 de boodschap van Leia in de oude trilogie, BB-8 de kaart naar Luke in deze) en bijvoorbeeld wederom een Death Star die wordt opgeblazen, maar het werkt gelukkig nog wel goed. Voornamelijk omdat dit wederom een leuke mix is geworden. Een aantal aimabele nieuwe personages, een paar oudgedienden (al vind ik het wel jammer dat Luke, Leia en Han nooit bij elkaar komen) die komen opdraven en die typische Star Wars feel.

Je voelt wel aan alles dat dit een overgangsfilm is geworden. Tof voor de liefhebbers van de originele trilogie dat een groot deel van de cast terugkeert (al zijn die 2 minuten van Mark Hamill echt wel belachelijk weinig voor iemand die als tweede wordt gecrediteerd), maar er wordt ook voldoende tijd gebruikt om de nieuwe cast te introduceren. Een cast waar eigenlijk weinig op is aan te merken. Daisy Ridley is uitstekend als Rey en Adam Driver speelt een indrukwekkende bad-guy. John Boyega moet als Finn wat in zijn rol groeien, maar overtuigt naar het einde van de film over de gehele lijn. Tof dus dat de oudgedienden wederkeren en het was minder pijnlijk dan verwacht. Natuurlijk is Carrie Fisher haar glorie wat kwijt geraakt en ook Mark Hamill ziet er wat raar uit, maar de hoofdrol is weggelegd voor Harisson Ford en die doet het gewoon uitstekend.

The Force Awakens maakt zijn status niet waar wegens wat slordigheden (waarom geen begrafenis voor Solo!), maar met de effecten en de cast zit het gewoon erg goed. Hopen dat de twee sequels wat meer hun eigen ding kunnen gaan doen op narratief vlak, maar ik denk dat dat wel eens goed kan gaan meevallen. Ik ben toch wel weer benieuwd geworden naar wat het galaxy far far away ons nog gaat brengen.

4*

You are no Vader. You are just a child in a mask

Het is bijna dag op dag 2 jaar geleden dat ik op een koude zondagochtend in de cinemazaal zat voor een vertoning van de nieuwste Star Wars film. Indertijd een gigantische hype waarbij het moeilijker en moeilijker werd om spoilers te ontwijken en wat blijkt? De geschiedenis herhaalt zich. Op het werk waren er al mensen de nieuwe film aan het bespreken en ik nam me voor om ook nu weer zo snel mogelijk de film te kunnen gaan zien. Deze keer wel op een vrije dag en met een voorstelling om 13u30, toch net iets aangenamer.

Tjah, het is toch een beetje een twijfelgeval geworden. Dat zou je niet zeggen vanwege mijn gemiddelde score, maar op narratief vlak loopt hier wel wat mis. De humor voelt af en toe te geforceerd aan en met een speelduur van 150 minuten is dit ook simpelweg te lang. Heel dat segment met Flynn in het casino.. Dat heeft nu toch werkelijk geen enkel nut? Het plan lukt zelfs überhaupt niet en de enige meerwaarde is ietwat meer diepgang van Flynn. Verder wel blij dat er deze keer is gekozen om echt een eigen richting uit te gaan. The Force Awakens leed nogal onder het knip- en plakwerk uit de vorige films en dat kun je bij The Last Jedi moeilijker zeggen. Verder blijft ook het globale plot met Rey/Ren wel interessant en blijf ik fan van films waar een klein groepje het moet gaan opnemen tegen een grote overmacht. Dat zorgt voor een paar geweldige scènes (de opoffering van Holdo!) en zelfs voor een paar verrassingen zoals Sloke die al in deze film het loodje legt.

Waar de voorganger nogal steunde op nostalgie, is dat bij dit deel wat minder. Er zijn nog altijd wel leuke knipoogjes die de fans zullen kunnen waarderen (de dobbelstenen van de Milennium Falcon of de cameo van Yoda bijvoorbeeld) maar de kaart van de nieuwe generatie wordt nu volledig getrokken. Of misschien toch niet helemaal aangezien Luke deze keer een heel wat grotere rol krijgt toebedeeld en daaruit blijkt dat Mark Hamill toch een degelijke acteur is. Met een beetje een wrang gevoel naar Princess Leia gekeken trouwens. Ik verwachtte me de gehele tijd aan een sterfscène (het had een mooi einde geweest als ze samen met Ackbar en de rest van haar vloot werd opgeblazen maar in een tenenkrommende scène keert ze terug tot de levenden) maar die komt er nooit. Ben benieuwd hoe ze dat in de opvolger gaan regelen. Verder is Daisy Ridley weer goed op dreef als Rey en is Adam Driver nu helemaal overtuigend als Kylo Ren.

Visueel ook overdonderend mooi trouwens en samen met een uitstekende cast (de hierboven genoemde namen maar ook onder andere Oscar Isaac en Laura Dern) is dat toch voor een groot stuk de reden dat ik hier 4* aan uitdeel. Dat, en toch ook dat vertrouwde Star Wars gevoel dat me elke keer van binnenin verwarmt. Plus, die climax tussen Luke en Ren is wel bijzonder indrukwekkend

Nipte 4*

Well, you see, some people cry when they're happy and laugh when they're mad

Altijd fijn wanneer de zender één nog eens besluit om een Bette Davis film uit de kast te halen. Het wordt nog leuker wanneer blijkt dat het een film is die ik niet heb gezien of niet in bezit heb. The Star was voor de uitzending één van de minst geziene films van La Davis op MovieMeter, het stemmenaantal is ondertussen weliswaar bijna verdriedubbelt, maar zo'n druilerige zondagnamiddag is dan ook de perfecte gelegenheid om dit soort films op te zetten.

Films over film, het is een niche die ik wel graag zie. The Star gaat over een has-been actrice die in een ver verleden een Oscar had gewonnen, maar ondertussen in de vergetelheid is geraakt. Ze probeert alles op alles te zetten om terug in de belangstelling te komen en dat zorgt voor een simpelweg degelijke film. Iets wat vooral te wijten is aan opnieuw een geweldige Bette Davis. Het gaat wat te ver om haar gelijk te stellen aan Margaret Elliot, ze was in 1951 nog genomineerd voor een Oscar (haar 9e nominatie toen) voor All About Eve, maar Davis lijkt zich wel erg goed te kunnen sympathiseren met de vergane glorie van een actrice in Hollywood. De woede-uitbarstingen, de catfights (de scène waar ze geld wilt gaan lenen van haar ex-man en zijn nieuwe vrouw tegenkomt!), ... Het gaat haar bijzonder goed af in ieder geval en ze werd ironisch genoeg opnieuw genomineerd word voor een Oscar.

Beetje zonde dan ook dat de rest allemaal nogal standaard oogt. The Star is dus vooral een tour-de-force van Davis en regisseur Stuart Heisler moet eigenlijk niet veel doen buiten zijn camera op Davis te plaatsen en haar bijvoorbeeld laten vertellen hoeveel regisseurs zij mede heeft grootgebracht. Soit, de film gaat vooral wat de mist in met het nogal abrupte einde. Op zich vind ik het concept dat Margaret voor haar dochter en nieuwe vriend kiest wel leuk, maar het had beter uitgewerkt kunnen worden. Er is nog een kleine bijrol weggelegd voor een jonge Natalie Wood als Gretchen, de dochter van Margaret, maar die is nogal vervelend. Het ging duidelijk nog een paar jaar duren eer die de pannen van het dak zou spelen in bijvoorbeeld Splendor in the Grass.

Vooral de moeite dus vanwege Bette Davis. Het is een actrice die een film echt compleet kan dragen en ze heeft hier een rol die haar op het lijf lijkt te zijn geschreven. Jammer dat de film voor de rest net dat beetje extra mist, maar het mag duidelijk zijn dat je hier je tijd niet aan zult verspelen.

3.5*

Are we human because we gaze at the stars, or do we gaze at them because we are human?

Het is soms toch vreemd hoe je een film kunt onbedoeld kunt ontlopen. Ik was al benieuwd naar Stardust ten tijde van de release, maar het zou uiteindelijk een dikke 10 jaar duren vooraleer ik hier eindelijk eens voor ging zitten. De reden waarom ik hier in de eerste plaats benieuwd voor was, was Robert de Niro. Een acteur die de laatste jaren wat in het slop lijkt te zitten, maar naar het schijnt was dit één van zijn leukste rollen.

Ondertussen waren er al een paar extra redenen bijgekomen om dit eens te gaan zien en één van de belangrijkste daarvan was regisseur Matthew Vaughn. Mij vooral bekend van zijn twee comic verfilmingen en het boek van Neil Gaiman leek wel in zijn straatje te passen. Wat volgt is dan ook een lekker van de pot gerukte film waarbij je nooit kunt voorspellen in welke richting hij zal uitgaan. Sommige aspecten komen weliswaar niet zo goed uit de verf, maar bijvoorbeeld die 7 broers en hun geesten zorgen voor de nodige fun. Had voor mijn part dan ook uitgebreider aan bod mogen komen. Verder veel kleine details ook die je op het eerste zicht zou missen en daar zit tegelijkertijd ook een beetje het nadeel aan deze Stardust, er gebeurt wel erg veel waardoor het soms een overhoop wordt. Vaughn levert echter een film af die per herziening wel eens meer en meer van zijn geheimen kan gaan weergeven.

De zwakste schakel is echter Charlie Cox en Claire Danes die het romantische plot moeten dragen. Zeker Cox doet er erg lang over om echt goed in zijn rol te geraken, dan leek Ben Barnes (de jonge Dunstan Thorn) veel geschikter te zijn voor de rol. Danes probeert het nog wel wat recht te trekken, maar het valt op dat de film vooral nog wordt gedragen door de bijrollen. Robert de Niro speelt inderdaad één van zijn fijnste rollen in jaren, Michelle Pfeiffer schmiert er lekker op los als een kwaadaardige heks en de voice-over van Ian McKellen raakt juist de perfecte snaar. Tel daar dan ook nog eens een erg leuke Ricky Gervais en een overdreven/bijna onherkenbare Henry Cavill bij en je hebt de nodige fun. Het budget was weliswaar niet in verhouding met wat Vaughn voor ogen had aangezien sommige scènes er echt wel bijzonder lelijk uitzien, maar dat kan de pret niet deren.

Tof! Blij dat ik dit eindelijk dan toch eens gezien heb. Zowat een Princess Bride-achtige vibe en aangezien dat samen met Labyrinth één van mijn favoriete genre films is, is dat een goed teken. Wil nog afwachten hoe dit overeind gaat blijven met een herziening, maar het mag zeker zijn dat ik me hier gisteren danig mee heb geamuseerd. Hoog tijd om het overige werk van Vaughn is op te zoeken.

4*

To you, I'm an atheist; to God, I'm the loyal opposition

Ik heb wat een haat/liefde verhouding met 8½ van Fellini. Het was mijn eerste film van de regisseur en eerlijk gezegd? Ik kon er niet enorm veel mee. Ik twijfel al jaren om die eens in de herziening te gooien, maar dat is nog steeds niet gelukt. Vooral vanwege het feit dat ik me nu probeer te concentreren op nieuwe films en een aantal jaar geleden was er daar opeens Nine, een soort van remake van 8½ en dat kon ik wel enorm waarderen. Afgaande op het plot leek deze Stardust Memories wat in die lijn verder te gaan dus mijn interesse was gewekt.

Alleen is dit uiteindelijk uitgedraaid op één van de mindere films van Woody Allen. De neurotische regisseur blijft na al die jaren volhouden dat dit geen autobiografisch werk is, maar ik kan me niet voorstellen dat er geen elementen van zijn leven tussen de scènes zijn geslopen. Het probleem aan Stardust Memories is echter dat het een nogal fragmentarische film is die nooit echt een mooi geheel wordt. Een aantal leuke ideeën (de openingsscène, inclusief het debuut van Sharon Stone die in de passerende trein een kus in de richting van Allen werpt, en die continue interventies van fans die op eender welk moment een handtekening willen vond ik erg leuk), maar naar het einde zakt het allemaal nogal in. Wat op zich toch vreemd is voor een film van nog geen anderhalf uur.

Een film waar Woody Allen de ietwat autobiografische toer opgaat? Dat kan praktisch niet zonder de regisseur zelf in de hoofdrol. Allen is weer zijn neurotische zelve en dat blijft leuk om te zien. Hij heeft zoals gewoonlijk weer last van de nodige romantische escapades en haalt daar een hoop schoon vrouwvolk voor de camera. Charlotte Rampling is fabelachtig mooi als Dorrie, de ongrijpbare liefde, Jessica Harper is goed als Daisy, de liefde die niet goed voor hem was, en Marie-Christine Barrault is degelijk als Isobel, de liefde die wel goed voor hem was. Verder de gebruikelijke Allen bijrollen zoals bijvoorbeeld Daniel Stern in een kleine bijrol/cameo.

Nee, ik kon hier niet zo veel mee. Naar het schijnt heeft Allen dit is één van zijn favoriete films genoemd, maar dat deed hij ook met onder andere Match Point en The Purple Rose of Cairo en laat ik dat nu ook net de zwakste films uit zijn oeuvre vinden. Blijft een degelijke regisseur, maar in zijn grote oeuvre zit toch eens af en toe een misstap.

2.5*

Sealed and buried for all time is the key to mankind's future

De serie van Stargate behoort voor mij tot één van de beste science fiction reeksen, vooral door het geweldige, originele en altijd boeiende verhaal. Maar dat verhaal is gebaseerd op een gewone film die buiten de personages niets heeft te maken met de reeks. Dat is waar deze Stargate aan te pas komt.

Zoals gezegd is het een sterk origineel verhaal, wel één dat beter tot zijn recht komt wanneer je de reeks hebt gezien maar toch. Heel het idee dat de piramides zijn gebouwd door aliens is interessant om te weten maar de grote publiekstrekker is toch de Stargate zelf. Jammer genoeg wordt heel het idee van hoe dit werkt op zich niet zo goed uitgelegd (iets dat in de latere reeks dan wel werd gedaan) en is het ergens ongeloofwaardig dat het Daniel lukt om alles te ontcijferen in twee weken terwijl de andere wetenschappers er twee jaar over hebben gedaan. Ook het subplotje waar Russel die zijn leven beu is besluit om via een bom alles op te blazen voelt te geforceerd aan. Dit kan waarschijnlijk wel zijn omdat ik Richard Dean Andersons O'Neil gewoon ben en die zou dat nooit op die manier oplossen.

Qua spektakelgehalte zit het hier ook wel vrij goed. Nergens krijg je echt het gevoel dat je naar kartonnen decors zit te gapen. De Stargate zelf is mooi vormgegeven en ook de piramide ziet er zeer gelikt uit. Dit geldt trouwens ook voor de actie die nergens onoverzichtelijk wordt.

Kurt Russel zet nochtans voor de rest wel een uitstekende O'Neil neer. Eén van de weinige rollen waar hij echt geloofwaardig overkomt. James Spader zet ook een uitstekende Daniel Jackson neer. Viel me wel op hoe hard hij eigenlijk op de latere Michael Shanks trok. Wat ook leuk was, is om in de film al een aantal acteurs te zien die later dezelfde rol zouden vertolken in de reeks zoals Alexis Cruz als Skaara of Erick Avari als Kasuf.

Interessante film die een groot deel van de elementen introduceerde die mij later hard zouden aantrekken aan de serie.

4*

That was a waste of a perfectly good explanation

Een aantal jaar geleden had ik de Stargate SG1 boxset gekocht en die in minimum van tijd verslonden. Ik vond de serie een groot succes en kocht dan ook blind de verzamelbox van de opvolger, deze Stargate Atlantis. Mijn interesse ging echter meer naar andere series waardoor Atlantis stof stond te happen. Gisteravond hier dan toch eens aan begonnen en ik moet zeggen, dit is een erg aangename opener.

Waar dat MovieMeter (en Imdb) het trouwens vandaan halen dat dit 120 minuten duurt is mij een raadsel want Rising is simpelweg een dubbelaflevering en klokte bij mij af rond de 84 minuten. Soit, het was dus al een serieuze tijd geleden dat ik me nog in het Stargate universum had gewaagd maar vanaf de eerste minuten voel je aan dat het goed zit. Een hoop verwijzingen naar de voorloper (nogal logisch op zich doordat dit een rechtstreekse opvolger is) maar vooral de aanwezigheid van O' Neill en Jackson in het eerste halfuur is erg leuk. Eens op Atlantis zelf aangekomen neemt de serie zijn eigen wending en krijgen we een erg vermakelijke film voorgeschoteld. Het verhaal komt op zich nogal traag op gang maar eenmaal vertrokken verloopt het allemaal wel vlot, ben vooral benieuwd naar de vijanden geworden. Wel een beetje jammer dat de pilot op het einde nogal afgeraffeld wordt. Ik was niet zeker of dit nu de eerste 2 afleveringen aaneen gebreid gingen zijn of de eerste 3 (de speelduur hier stond dan ook op 120 minuten) maar juist toen ik er praktisch zeker van was dat het nog een stuk langer ging duren, is opeens alles opgelost. De Wraith-vrouw gaat dood, Sheppard en de zijnen weten nogal vrij simpel te ontsnappen en c'est tout. Tikkeltje jammer maar het is geen grote stoorfactor. Visueel ziet dit er trouwens zoals altijd weer even indrukwekkend uit. De Stargate zelf blijft een enorm mooi vormgegeven ding maar ook heel het Atlantis gebeuren ziet er erg geslaagd uit. De sfeer van de originele Stargate reeks is overduidelijk voelbaar maar ook de vijanden zien er goed uit. Ben benieuwd wat dit verder in de reeks zal geven.

Zoals ik daarjuist al zei is het erg leuk om een aantal bekende gezichten uit de voorloper te zien verschijnen. Richard Dean Anderson als O'Neill en Michael Shanks als Jackson doen het weer zoals altijd voortreffelijk maar ik had toch erg blij geweest mochten Amanda Tapping en Christopher Judge ook nog een bijrolletje hebben gekregen. Dat kon echter niet doordat de rechten op die personages ergens anders lagen (O'Neill en Jackson kwamen al wel voor in Emmerich's Stargate film dus dat lag anders) waardoor het uiteindelijk te duur zou worden. Voor de rest komen er echter nog genoeg bekende, kleinere, rollen voor zoals Joe Flanigan als Sheppard maar ook David Hewlett als Rodney en Torri Higginson als Weir mogen er vast en zeker zijn. Ben toch enorm blij dat ze dezelfde cast hebben gehouden zoals die in de vorige reeks was, zelfs tot aan die vent die de elektriciteit op SG1 regelde! Er zijn ook nog een aantal nieuwe gezichten zoals Rachel Luttrell en Rainbow Sun Francks maar nergens is iets op aan te merken. Al moet ik toch toegeven dat ik het toch enorm moeilijk had met Robert Patrick die de rol van Sumner op zich nam want die balanceerde op het randje van irritant zijn.

Erg aangename opener van een reeks die moet gaan opboksen tegen één van de beste sci-fi reeksen die ik ooit heb gezien. Atlantis is in alle opzichten een vervolg op SG1 maar weet er zijn eigen elementen aan toe te voegen en doet dat goed. De cast is goed, het verhaal blijft boeien en de effecten zien er mooi uit. Ben benieuwd naar de rest.

4*

De mythologie van Stargate

In mijn complete series dvd box van Stargate zit naast alle 10 seizoenen met hun bijhorende extra's ook nog een gewone Special Features disc met daarop enkele documentaires. Na eerst de documentaire True Science gezien te hebben volgde dus deze Behind the Mythology.

Waar het in True Science vooral de bedoeling was om de kijker meer kennis te laten maken met de wetenschappelijke kant van de reeks, waar het op is gebaseerd bijvoorbeeld, vertrekt deze documentaire van eenzelfde standpunt. Deze keer geen wetenschap maar de mythologie die de serie zo kenmerkt. Net zoals in True Science is dit wel interessant voor de geoefende Stargate kijker want je herkent vaak de beslissingen die ze hebben gemaakt. Behind the Mythology concentreert zich dan ook vooral op de Goa’uld. Logisch want zij zijn tenslotte wel de basis van heel de reeks. Naast de hoofdvijand komen ook de Replicators, de Tok’ra en gelukkig ook de Ori aan de beurt. Ik zeg gelukkig want in True Science was daar geen sprake van. Op zich is het allemaal best wel interessant maar doordat het maar een drie kwartier duurt is er geen kans om dieper op bepaalde zaken in te gaan waardoor het allemaal wat oppervlakkig blijft. Daarnaast is het wel leuk om te zien hoe de producers en de schrijvers aan het woord komen en vertellen waarom ze nu juist deze personages hebben gecreëerd. Maar ik blijf er bij, als je het Stargate Universum goed kent is dit echt wel de moeite waard.

In True Science werd de documentaire gepresenteerd door Amanda Tapping. Dat is logisch want zij was altijd al de bolleboos van heel de reeks. Gelukkig zetten de makers deze lijn voort en hebben ze voor

Behind the Mythology good old Michael Shanks opgeroepen die in de serie de rol van de wetenschapper Jackson vertolkte. Een goede keus want iemand anders had hier niet bij gepast. Wel vind ik het jammer dat er weer niemand anders van de cast tevoorschijn komt. Oké, Teal’c heeft weer een klein bijrolletje zoals in True Science maar het blijft vreemd om hem te zien. Vooral doordat hij hier altijd zo vrolijk is en dat verwacht je gewoon niet doordat hij in de reeks altijd nors is. Maar het had echt geen kwaad gedaan mochten ze eens een serieuze special hebben gemaakt met een soort van reünie met onder andere Richard Dean Anderson en Don S. Davis, iets wat er nu niet meer in zit door de dood van Davis. Voor de rest passeren er deze keer eigenlijk alleen maar mensen die echt iets te maken hebben met de Stargate franchise zoals producers en writers.

Net zoals met True Science zit ik met een ietwat dubbel gevoel. Ik ben zelf een hevige fan van heel het Stargate Universum maar tegelijkertijd ben ik dan ook bevooroordeeld want wanneer je 10 seizoenen lang geboeid iets kunt volgen dan valt dit soort documentaires in goede aarde. Dat neemt wel niet weg dat het geen verzorgde documentaire is want dat is het zeker wel. Het gegeven blijft, net zoals in True Science, interessant en het wordt uiteindelijk wel goed uitgewerkt.

3.5*

Waar de serie echt mee begon

Een tijd geleden een grote box gekocht met daarin alle 10 seizoenen in van Stargate SG 1. Vreemd genoeg zat deze pilot er niet bij dus heb ik hem maar apart gekocht en vanmiddag eens bekeken.

Stargate is zonder twijfel één van mijn favoriete reeksen,al heb ik het nooit van het begin gezien maar deze film haalt overduidelijk het niveau van de serie (of andersom, het is maar hoe je het beziet). De mooie actie, de geweldige humor en het knap gevonden verhaal, allemaal zit het erin.

Het acteurniveau van de cast is zoals in de serie goed al vond ik Amanda Tapping wel redelijk tuttig overkomen dan later in de serie. De dialogen tussen haar en Jack waren dan wel weer geweldig.

Dit niet bekijken als echte film maar gewoon een extra lange aflevering van een geweldige serie.

4*

Stargate is gebaseerd op feiten?

In mijn complete series dvd box van Stargate zit naast alle 10 seizoenen met hun bijhorende extra's ook nog een gewone Special Features disc met daarop enkele documentaires. Deze True Science is er daar één van en na heel de reeks achter de kiezen te hebben inclusief de Ark of Truth heb ik dit gisteren maar even opgezet.

Stargate SG-1: True Science wil vooral de kijker laten zien dat alles wat ze in de reeks verzonnen effectief bestaat. Op zich is dit dan ook een interessant gegeven want het is leuk om te zien dat de Goa'uld op lintwormen zijn gebaseerd en dergelijke. Qua vijanden worden ook de Replicators uitgelegd en het is dan ook jammer dat elk spoor van de Ori ontbreken. Oké, de documentaire is gemaakt in 2006 dus zaten ze nog volledig in de Ori seizoenen maar toch had ik wel enige vorm van uitleg willen hebben. Vooral omdat er archive footage wordt gebruikt van afleveringen met de Ori dus het publiek kende toch al wel het bestaan. Misschien wisten ze gewoon zelf nog niet goed welke richting ze uit wouden met deze vijand en hebben ze maar niets uitgelegd zodat ze later niet vast zouden zitten? Ik heb geen idee maar storen doet het nu niet echt. Voor de rest worden er zaken zoals het tijdreizen en de Stargate zelf uitgelegd. Het is allemaal best wel interessant maar het wordt nergens echt hoogstaand, het is dan ook goed dat dit maar de lengte heeft van een gewone aflevering want anders had het te repetitief en te saai geworden. Of ze hadden dan minder oppervlakkig moeten blijven en meer zaken moeten uitwerken. Soit, als Stargate fan is dit sowieso wel de moeite om te zien.

True Science wordt aaneen gepraat door het meest knappe teamlid dat de reeks in Stargate heeft gehad, Amanda Tapping. Op zich een goed idee want in de reeks zelf is zij degene die de moeilijke uitleg doet en meestal met een oplossing komt. Geef nu toe, het zou vrij lullig zijn mocht Richard Dean Anderson of Ben Browder even het concept van tijdreizen komt uitleggen. Dat was pas een afknapper geweest maar dat neemt niet weg dat ik niet meer van de andere cast members had willen zien. Anderson of Browder komen er gewoon niet aan te pas, die laatste alleen in archive footage, maar ook Michael Shanks zie je niet verschijnen. De enige die af en toe een babbeltje doet is Christopher Judge en dat is tegelijkertijd dan nog eens zeer vreemd want Teal'c staat nu niet echt bekend om zijn spraakzaamheid. Ik heb hem volgens mij maar één keer weten lachen in de hele reeks, toen hij die mop over Jaffa's vertelde die niemand anders snapte. Tapping zelf praat alles netjes aan elkaar maar doet dit soms wel op een iets te kinderlijke manier maar ze heeft wel een leuke scène over tijdreizen. Voor de rest passeren er vooral wetenschappers (logisch als je ziet dat de documentaire de reeks met de echte wetenschap wilt vergelijken) maar ook de producers komen aan bod. Nu die laatste hadden voor mij niet gehoeven maar ze maken het er niet slechter op.

Zelf ben ik toch een hevige fan van Stargate dus misschien ben ik niet helemaal subjectief omdat de 10 geweldige seizoenen inclusief films toch nog in mijn achterhoofd zitten. Dat neemt niet weg dat de documentaire soms wat goedkoop aanvoelt (soms overduidelijke green screens) maar het blijft amusant om te zien, zeker als je het Stargate universum kent.

3.5*

The lines have been drawn, the battle has been waged, only one thing can save us...

In de maand maart 2009 startte ik met mijn ontdekking van het Stargate universum want dat was de dag dat ik de gehele dvd box van Stargate kocht. Op 18 maart keek ik de pilot van de reeks en elke avond, als het mogelijk was, keek ik een aflevering van mijn box. Gisteravond, bijna een jaar later, keek ik toe hoe de bekende eindcredits voor de laatste keer over mijn scherm rolde. Gelukkig is de Ark of Truth er nog om net dat extra aan de serie te geven.

Het is dus nodeloos om te zeggen dat de reeks een serieuze impact op mij heeft gehad het afgelopen jaar. Ik had een aantal afleveringen al wel ooit is gezien maar er waren toch volledige seizoenen waar ik geen besef van had. Eén van die seizoenen was dan ook het 10e en laatste seizoen dat op zich een mooie afsluiter had (de aflevering Unending behoort tot één van de beste uit heel de reeks) mistte ik nog iets want de Ori waren simpelweg nog niet verslagen. Oké, er was het vermoeden met het wapen van Merlijn maar verdomme, ik wou meer zien. The Ark of Truth gaat dan ook verder waar het laatste seizoen ophield, in tegenstelling tot de Continuum film die hierna volgde. Op mijn dvd had je 2 mogelijkheden om de film te zien namelijk met een prelude van 10 minuten of zonder. Ik koos voor de prelude waarin nog even waar alle belangrijke gebeurtenissen op een rijtje worden gezet en eigenlijk ben ik wel blij dat ik dat heb gedaan want een aantal details was ik al vergeten. Enige voorkennis is dus echt wel een noodzaak want de film is tenslotte de lang opgebouwde climax van de laatste twee seizoenen. The Ark of Truth doet dan eigenlijk ook hard denken aan de 'gewone' tv-afleveringen want nergens worden de effecten flitsender of mooier, niet dat dat had gemoeten want zo is het echt perfect. Maar waar Cooper zijn punten echt mee haalt is zijn gave om de reeks gewoon het perfecte einde te geven. Alle elementen uit de reeks zijn aanwezig en er komen zelfs nog wat oude vijanden aan de beurt die we al een tijd niet hadden gezien.

Qua cast is The Ark of Truth dan ook even solide als de reeks want ze hebben nergens voor andere acteurs gekozen. Wel vind ik het ergens jammer dat ze niets hebben gedaan om Richard Dean Anderson nog in het verhaal te krijgen. Komaan, de man is in de eerste 7 seizoenen gewoon Stargate. Gelukkig krijgen we dan wel de immers bevallige Amanda Tapping, hier met lang haar en zelfs na 10 jaar blijft ze gewoon een prachtige verschijning voor het oog. Ben Browder doet me in zijn rol van Mitchell soms nog aan een ietwat slap aftreksel van O' Neill denken maar dat is gelukkig ook al serieus geminderd ten opzichte van de eerste keer dat ik hem zag. Christopher Judge en Michael Shanks zijn zoals altijd gewoon even goed en ook Claudia Black lijkt een nieuw niveau te hebben gehaald. Wel blijf ik het ergens jammer vinden, zoals ik hierboven al zei, dat ze niet wat meer moeite hebben gedaan om de oudere acteurs ook op de één of andere manier in de film te krijgen. Zo had ik gerust wel Tony Amendola (Bra'Tac), Corin Nemec (Jonas Quinn) of Don S. Davis (Hammond) willen tevoorschijn zien komen.

Stargate blijft gewoon één van de beste sci-fi series die ooit is gemaakt en deze film is daar gewoon een perfecte afsluiter van. Alles wordt netjes afgesloten maar ik weet nu al dat ik sowieso terug aan heel het universum zal beginnen maar misschien eerst eens achter Atlantis en Universe gaan en de bijhorende films.

Dikke 4*

Every villain has his day

Ik had me eigenlijk voorgenomen om eventjes te stoppen met Dolph Lundgren nadat ik in korte tijd een hele resem van zijn films had gezien. Hij blijft wel één van mijn favoriete acteurs in het actiegenre, maar zeker zijn latere werk is te wisselend qua kwaliteit. Toen wist ik echter nog niet van het bestaan van Stash House: een combinatie van Lundgren en Briana Evigan, een actrice waar ik sinds Step Up 2 en Sority Row een zwak voor heb gekregen. Daar kwam dan ook nog eens bij dat de DVD tegenwoordig voor erg weinig geld is te vinden, dus gisteravond eens voor gaan zitten.

Stash House is onderdeel van After Dark Action (een samenwerking tussen After Dark Films en Joel Silver's Dark Castle Entertainment) waar ook Dragon Eyes een onderdeel van is. Dat is misschien wel één van de slechtste Jean-Claude Van Damme films en dan ben ik maar al te blij dat dit me wel is meegevallen. Ook niet één van Lundgren's beste films als ik eerlijk ben, maar ik vind het altijd wel leuk als hij de slechterik toer opgaat. Het plotje rond een koppeltje dat een huis koopt waar de nodige misdadigers nog een mysterieuze band mee hebben hangt weliswaar met haken en ogen aan elkaar en toch blijft het boeiend genoeg. Niet alles werkt even goed (heel dat Trish stukje is wel heel slecht en ook de manier waarop Lundgren probeert te ontsnappen als vader van Amy doet wat de wenkbrauwen fronsen) maar je krijgt er een soort van Home Alone vibe bij en het wordt helemaal tof wanneer de misdadigers effectief toegang krijgen tot het huis.

Lundgren dus. Dit zijn niet echt zijn gloriejaren met onder andere misbaksels zoals Universal Soldier: Day of Reckoning en Battle of the Damned, maar dit soort rollen blijven hem goed afgaan. Hij blijf een zekere uitstraling hebben die hem gewoon zelfs als 55-jarige nog cool en een goede keuze voor dit soort rollen maakt. Hoewel Evigan eerlijk gezegd niet veel meer moet doen dan met een ietwat laag uitgesneden topje doorheen het huis te hollen, blijft ook zij een zekere charme uitstralen. Het zal nooit de beste actrice worden die er vandaag de dag rondloopt maar dit soort rolletjes doet ze wel fijn. Hetzelfde kan gezegd worden van Sean Faris trouwens. Die speelt de andere helft van het koppel dat het huis heeft aangeschaft en deelt op zich nog wel een leuke chemie met Evigan maar is verder redelijk inwisselbaar.

Kijkt lekker vlotjes weg in ieder geval maar een hoogvlieger is het dus niet. Ik ben het niet helemaal eens met de lage score van zowel hier op MovieMeter alsook op IMDB maar misschien dat ik dit door de aanwezigheid van Lundgren en Evigan iets teveel door een gekleurde bril kijk. Tof om eens gezien te hebben alvast maar ik ga toch eens terug wat op zoek gaan naar ouder werk van onze Zweed.

3*

Everybody uses everybody, don't they?

Staying Alive was zo één van die films die al ettelijke jaren in mijn DVD-kast stof lag te happen. Ooit eens voor een paar euro aangeschaft toen ik in de periode zat dat ik de ene na de andere dansklassieker verslond, maar uiteindelijk was dit altijd blijven liggen. Voor een groot deel ook omdat het ondertussen al zo lang geleden was dat ik Saturday Night Fever nog had gezien, mijn recensie daarvan dateert uit 2010, maar gisteren toch eens de gok gewaagd.

In hoeverre dit qua kwaliteit in verhouding staat met zijn voorganger, daar ga ik me niet over uitspreken, maar Staying Alive is een vermakelijkere film geworden dan ik in eerste instantie had verwacht. Toegegeven, het is en blijft wel een voorspelbaar geheel en naar het midden toe lijkt de film wat in te zakken, maar heel het Satan's Alley gebeuren is wel erg lekker gebracht. Hoewel zo'n soort van abstracte dans absoluut mijn ding niet, is het wel een leuke climax. Het beste moment zit hem echter nog in de allerlaatste slotseconden. Tony die wat gaat ronddwalen door de stad (onder de legendarische woorden "You know what I wanna do? Strut") en dat onder begeleiding van het titelnummer.. Heerlijk! Verder dus een redelijk voorspelbare film, maar het kijkt op zich allemaal wel lekker vlot weg. Dat, en een wel erg toffe soundtrack trouwens. Niet allemaal Bee-Gees nummers en dat zorgt eigenlijk wel voor een goede afwisseling. Vooral ook omdat Far From Over wel een heerlijke plaat is, al geldt dat wel voor veel van de nummers die door Frank Stallone worden gebracht doorheen de film.

Nooit geweten eigenlijk dat de broertjes Stallone hier zoveel mee te maken hadden. Sylvester regisseert, produceert, schrijft en heeft nog een kleine cameo aan het begin van de film en Frank neemt een deel van de soundtrack voor zijn rekening en krijgt ook nog een klein bijrolletje als een gitarist. Degene die echter met de meeste aandacht gaat lopen is uiteraard John Travolta. Die blijft op het vertrouwde niveau en overtuigt over de gehele lijn. Ook Cynthia Rhodes is degelijk, al zou die haar grote doorbraak pas in 1987 komen met Dirty Dancing. De tweestrijd met Finola Hughes is ook wel leuk gedaan, al komt het nooit echt verder dan kwade blikken uitwisselen, maar ze overtuigen vooral allemaal in de dansscènes en dat is met dit soort films toch een must. Fijn ook om Kurtwood Smith nog in een miniem bijrolletje in het begin te zien, die man zat in de jaren '80 overal precies.

Er zijn ongetwijfeld betere dansfilms (Grease, Dirty Dancing, ...) maar de manier waarop Staying Alive wordt afgekraakt is niet helemaal terecht naar mijn gevoel. Ik kon hier in ieder geval nog wel heel wat meer dan met bijvoorbeeld Flashdance. De film is een wat vreemde eend in het regisseursoeuvre van Stallone, maar hij geraakt er mee weg.

3*

The Laugh Special of the age. See it

Rond November had ik mijn ticket al voor de eenmalige vertoning van Steamboat Bill, Jr. met live begeleiding van een vierkoppige band. Het was de eerste keer dat ik zoiets ging zien en het werd meteen ook mijn eerste Buster Keaton, al is het ondertussen de tweede geworden, maar de verwachtingen waren in ieder geval hoog gespannen. Vandaag was het dan eindelijk zover en na eerst eens vies te zijn bekeken door een paar wannabe modellen konden we de zaal binnen.

Ik moet wel zeggen, het is een vreemde ervaring om een film te zien met live begeleiding van een band. Ten eerste dan ook uitermate veel respect voor het groepje want ze slaagden erin om met hun rug naar het scherm op de perfecte moment de juiste muziek te spelen. Ik vraag me nog altijd af hoe ze het deden want hoewel de timing niet altijd even goed was, ze zaten er soms een tikkeltje naast, moet je het toch maar kunnen om op de moment dat Keaton ergens tegen loopt een diepe saxofoon stoot te geven. Heerlijk en zeker een meerwaarde voor dit soort films en ik hoop dat de Kaekelaar dit nog eens zal organiseren.

Normaal gezien ging Steamboat Bill, Jr. mijn eerste Buster Keaton worden maar toen ik op een goedkope box met een aantal films stuitte kon ik het niet laten om de films mee te pakken. Nu zijn dit allemaal talkies en al was Villain Still Pursued Her, The (1940) niet slecht, toch hoopte ik op meer met deze film. Dat heb ik dan ook vast en zeker gekregen. De film komt wat traag op gang en het verhaaltje dat we opgespeld krijgen voelt aan als een Romeo & Juliette verfilming maar het zijn de laatste 20 (?) minuten die de film zijn sterren verdient. De storm die de pier verwoest is gewoon fantastisch en je zit constant te kijken hoe Keaton het in godsnaam flikt om zo serieus te blijven wanneer je ziet dat hij bijna hele gebouwen op zich krijgt. Naast het geweldige einde scoort Steamboat Bill, Jr. toch ook wel wat punten met de leuke slapstick humor doorheen heel de film. De introductie waar vader en zoon elkaar niet vinden duurt wat te lang maar de hoeden scène en vooral het stuk waar Keaton zijn vader probeert vrij te krijgen met het brood is gewoon heerlijk. Ik zie hier weeral een aantal keer de naam van Chaplin vallen maar, en hier ga ik waarschijnlijk tegen wat schenen shotten, Chaplin mag zelfs nog niet de voeten van Keaton kussen. Oké, het Tramp typetje is vermakelijk maar de films die ik van Chaplin heb gezien voelen veel oubolliger aan dan alle andere, oudere, komieken. Soit, het is geen Chaplin film maar een Keaton film dus terug naar Stone Face.

Ik vraag me het echt af hoe die man het ooit heeft aangedurfd om dit soort stunts te doen. Vele stuntmannen zouden er nu al moeite mee hebben maar Keaton doet het allemaal zonder enige emotie. Ongelooflijk en tegelijkertijd hilarisch. De storm naar het einde toe van de film behoort tot het hoogtepunt van de film maar dat is vooral te danken aan Keaton die met zijn one-man performance erin slaagt om de aandacht constant vast te houden. Wat een geweldige gedurfde stunts doet die man. Jammer dat het later zo bergaf is gegaan met zijn carrière. Bij een silent film vind ik het altijd moeilijk om de cast te beoordelen. Het is meestal gewoon een wirwar van overdreven mimiek en gebaren en dat is bij Steamboat Bill, Jr. niet anders. Dat neemt niet weg dat het rolletje van Ernest Torrence als de vader van Keaton niet de moeite waard is. Een boom van een vent en het samenspel met Keaton is heel leuk.

Een geweldige ervaring was dit. De film komt wat traag op gang maar eens hij vertrokken is laat hij je niet meer los. De korte speelduur is goed maar tegelijkertijd ook jammer want nu voelde het nogal snel gedaan maar waarschijnlijk had het dan beginnen te vervelen. Keaton is een held!

4*

Eat the hot dog, don't be one!

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben fan van comics. Zelf ben ik het meest gecharmeerd door het werk van Marvel maar ook DC heeft natuurlijk wel de nodige iconen op de markt gebracht. Hoewel we de laatste jaren de ene na de andere verfilming naar ons hoofd gesmeten krijgen, is Hollywood al veel langer bezig met superhelden naar het grote scherm te brengen. De kwaliteit liet in de vroege jaren echter wat te wensen over, uitzonderingen zijn er altijd, en ik vermoed dat ze bij DC graag hebben dat Steel nooit terug komt bovendrijven.

Want niemand is op het idee gekomen om dit opnieuw uit te brengen op DVD (Marvel deed dat bijvoorbeeld wel met zijn Captain America uit 1990) terwijl het personage Steel best wel wat links heeft met Superman en perfect als een double feature kan verkocht worden. In de comics is de relatie Superman/Steel veel nauwer met elkaar verbonden, maar zelfs in de verfilming zijn er verschillende verwijzingen naar Superman (Irons heeft een tattoo van de Man of Steel) en andere DC helden te spotten. Sowieso wel een film die het moet hebben van zijn cheesy jokes en references. Richard Roundtree (de enige echte Shaft) die bij het maken van het wapen volgende quote uitspreekt: I did the ironwork myself, I especially like the shaft waarna hij slinks wordt bekeken door Sparky en Irons. Het heeft wel zijn charme. Of wat te zeggen van Irons die keer op keer een vrije worp mist, een knipoogje naar de problemen die Shaquille O'Neal had met het nemen van vrije worpen in zijn basketbal carrière. Het zijn zo'n dingen die Steel nog ietwat draaglijk maken.

Let vooral op het woord ietwat, want zelfs met deze cheesyness is dit geen goede film. Irons loopt gedurende de speelduur rond als een soort van goedkoop rubberen afkooksel van Robocop en de verhaallijn die rond het personage is gebouwd hangt met los zand aan elkaar. Burke is misschien wel één van de slechtste villains in heel het verfilmde superheldenuniversum - de invulling van Judd Nelson is niet veel beter - en Shaquille O'Neal moet het ook enkel en alleen hebben van zijn fysiek. Acteren zit er namelijk niet in. Een klein lichtpuntje in de duisternis is Annabeth Gish die als Sparky nog wat enige emotie in de film weet te brengen en ook Richard Roundtree blijft toch altijd wel leuk. Verder nog een aantal saaie henchmen en een broertje dat zo vervelend is dat je hoopt dat hij snel het loodje legt in de hoop dat dat de drijfreden achter de motieven van Steel wordt. IJdele hoop.

Geen al te beste film, maar toch ook niet zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden. Er zitten best veel leuke knipogen in de film, maar dat verbergt niet dat Shaquille niet kan acteren. Hij is er wel op vooruit gegaan ten opzichte van Kazaam naar mijn gevoel, maar dat is nu ook niet zo moeilijk. De carrière van Shaq was na het floppen van Steel voorbij, met hier en daar eens een klein bijrolletje. Niemand zal dat een schande vinden denk ik.

2*

Step Up

Vermakelijke dansfilm die weer een aantal van die coole danspassen bevat die deel 2 ook zo kenmerken.

Het verhaal is zo cliché als wat, zelfs zo erg dat je na de introductie van Tyler in de dansschool weet hoe het gaat aflopen. Enkel de dood van Skinny zorgde iet of wat voor een verassing al was ik daar wel blij voor want dat was een verschrikkelijk irritant kind. In het begin irriteerde ik me ook wel wat aan Tyler zijn wigger rol maar dat ebte gelukkig weg naarmate de film vorderde.

Step up is zo'n typische film die je opzet wanneer het buiten slecht weer is. Leuk om eens te zien maar dan ook niet meer dan één keer.

3.5*

It's not where you're from. It's where you're at

Recentelijk deeltje 3 nog in de cinema gezien maar ik had de indruk dat 2 nog altijd wel het superieure deel was van de trilogie. Toch begon ik een tikkeltje twijfelen dus toen ze dit 2e deel op televisie gaven heb ik hem opgenomen om hem later nog eens rustig op mijn gemak te zien. Vandaag was die dag en ik moet toegeven, the Streets staat nog altijd als een huis tussen de 2 andere films.

Volgens mij ligt het aan het feit dat hier gewoon meer sfeer inzit. De evolutie van de danscrew is geloofwaardig, in hoeverre dit bij dit soort films kan, maar vooral het dansen zelf is van een erg hoog niveau. Het plot zelf is, zoals in elke Step Up film tot nu toe, compleet verwaarloosbaar. De film opent nogal leuk maar vanaf dan is het één en al cliché wat de pot schaft maar stoort het? Helemaal niet. Step Up 2 is dan ook een feelgood film van de bovenste plank waarbij je gewoon weet dat de MSA Crew zal winnen maar je zou het ook niet anders willen. Het moralistische geneuzel en gezever neem je er maar voor niets bij. De kracht van de film zit hem dan ook in het dansen, zoals ik daarjuist al zei. De muziekstijl is helemaal niet mijn stijl, ben zelf meer een fan van The Beatles of Led Zeppelin, maar dat neemt niet weg dat het allemaal erg genietbaar is. De moves zien er stijlvol uit en het is allemaal zo ontzettend goed gechoreografeerd. Het moment dat Moose voor het eerst begint te dansen is gewoon goud waard. Sowieso een erg leuk personage eigenlijk, ben blij dat hij ook nog in het derde deel tevoorschijn kwam. De 'gevechten' kennen een lekkere evolutie die nergens ongeloofwaardig wordt. je ziet de groep echt groeien met natuurlijk de climax als hoogtepunt. En wat voor een hoogtepunt! Het moet denk ik al 2 jaar geleden zijn dat ik de film nog zag maar de moves in de regen kon ik me nog goed voorstellen en terecht want dit is een erg hoog stukje choreografie. Dit blijft toch de beste climax van de 3 Step Up films.

Qua cast is dit ook goed te pruimen, het was in ieder geval boven verwachting. Leuk om Tatum nog even voorbij te zien komen maar de ster van de film is toch Briana Evigan. Ontzettend mooie meid maar de scènes tussen haar en Tyler behoren dan ook tot het hoogtepunt van de film. Heerlijke stem heeft ze ook. Robert Hoffman, degene die dus Tyler speelt, was wel een tikkeltje minder. Hij had net zoals Tatum in de eerste Step Up een te hoog Wigger gehalte. Dat is dan ook een minpunt hier in deze Step Up, de film kent teveel van dit soort types. Langs de andere kant waren de echte 'ghetto' mensen ook redelijk storend. Blijkbaar is het cool om elke zin te beginnen en te eindigen met het woordje 'Yo', althans toch volgens Black Thomas die de rol van Tuck vertolkt. Vond dat eigenlijk één van de minste personages. Eén van de beste is zonder twijfel Adam G. Seviani die de rol van Moose op zich neemt. Je zou nooit verwachten dat hij kan dansen en dan schudt hij de meest ongelooflijke passen uit zijn mouw. Dit geldt trouwens voor de meeste randpersonages, het lijken allemaal wat kneuzen (bij gebrek aan een beter woord) maar eens ze beginnen zijn ze niet meer te stoppen. Deze Step Up begint dan ook aan de lijn die voortgezet werd met het volgende deel, namelijk die van leuke bijrollen. Er valt genoeg af te lachten met types zoals Jenny Kido.

Dit soort films blijft toch een hoge vermakelijkheidsfactor hebben. Het is allemaal cliché, nergens verrassend of spannend maar dansen kunnen ze wel zeker. Niemand gaat een prijs winnen voor acteren maar bij de choreografie is dit een andere zaak. Evigan blijft het hoogtepunt van de film.

4*

Take the biggest step of all in 3D

Normaal gezien was het het plan om vandaag Avatar: the Last Airbender te zien in 3D maar die draaide pas om 15.00 en het was 13.00 dus waren we gedwongen om iets anders te zien. Mijn kameraad en ik kunnen allebei een dansfilm waarderen dus de keuze was al snel gemaakt. De Step Up reeks leek met het vervolg beter te worden dus we waren benieuwd of het derde deel het uitstekende tweede deel kon verbeteren.

Uiteindelijk niet maar het komt toch serieus dicht in de buurt. Geen idee of de film echt bedoeld is voor 3D of het gewoon gebruik maakt van de hype om wat extra kijkers te lokken maar het was één van de succesvolste 3D toepassingen die ik tot nu toe heb gezien, Avatar heb ik trouwens niet gezien. Het voelt niet aan alsof er rap rap een laag over is gesmeten maar sommige scènes zijn echt gemaakt met het oog op 3D. De ballonnen in het gevecht tussen Mosse en Kid Darkness, de slushee die omhoog vliegt wanneer Luke en Natalie op een luchtrooster staat, ... Allemaal erg leuk om te zien in ieder geval, al is het wel jammer dat de meeste 3D effecten precies waren gebruikt voor de aftiteling. Pas op, er is in de film zelf ook genoeg te beleven maar bij de aftiteling zit je precies in een attractie in de Efteling.

Step Up is een dansfilm in de puurste vorm. Vergeet het plot want alles is zo voorspelbaar dat je zelfs aan de trailer kunt afleiden wat er gaat gebeuren, al zag ik niet aankomen dat Julien de broer van Natalie was maar ik suck dan ook in plottwists te zien aankomen. De film verrast bijna nergens maar toch blijft het plotje vermakelijk genoeg voor een dik anderhalf uur. De ontluikende romances zijn leuk om naar te zien maar het zijn vooral de dansscènes die het waard maken om de film een kans te geven. Persoonlijk ben ik totaal niet voor het soort muziek dat in de film, ik verfoei het zelfs en je zult in mijn collectie dan ook nooit iets soortgelijks vinden maar in combinatie met dit soort dansmoves kan ik het wel waarderen want wat voor een uitstekende choreografie kent Step Up 3! Elke battle wordt leuk opgebouwd en kent vele waanzinnige moves. Geen idee hoe sommige mensen het doen maar het ziet er werkelijk fantastisch uit. In deel 2 vond ik de waterclimax zo fantastisch dat ik hoopte dat hier iets soortgelijks ging tussen zitten en wat blijkt, mijn hoop komt uit. Persoonlijke favoriet is dus het stuk waar Moose eventjes heel de vloer onder water zet en een geweldige dans uitvoert. Damn! Maar eigenlijk is echt elke battle sterk opgebouwd en is de climax werkelijk van een hoger niveau dan de rest van de film, al blijft de climax van deel 2 superieur. Ook leuk om de MSA crew uit datzelfde deel 2 te zien verschijnen, al mistte ik wel Briana Evigan. Soit, de film kent leuke dansmoves, visueel ziet het er allemaal aantrekkelijk uit en het verloopt allemaal erg vlot. Al is het jammer dat er bij ons in de zaal twee idiote dozen zaten die na elke battle begonnen te applaudisseren. Omdat het 3D is, kunnen de acteurs ons natuurlijk horen! Stomme mensen.

De film kent veel stereotypen. Praktisch elke quote uit de film is zo cliché als het maar kan en ook de personages zijn niet de grootste vernieuwers uit de geschiedenis van de cinema. Gelukkig hoort niet alles altijd vernieuwend te zijn en kan ik nog altijd wel genieten van dit soort overdreven typetjes. Wat voor naam moet je anders aan de Santiago Twins geven? Nog nooit van de Lombard broers gehoord maar ze kunnen wel zeker dansen! Acteren kan niemand van de cast maar dat maken ze meerdere keren goed door hun moves. Hoewel, het zou misschien onterecht zijn om iedereen over dezelfde kam te scheren want af en toe zitten er wel leuke rollen tussen. Adam G. Sevani blijft leuk in zijn rol van Moose maar vooral in combinatie met Alyson Stoner komt hij tot zijn recht. Nog niet zo lang geleden in Camp Rock gezien maar hier gaan we waarschijnlijk nog wel meer van horen. Was ik trouwens de enige die soms dacht dat hij naar een broer van Ashton Kutcher was aan het zien bij het verschijnen van Rick Malambri? Soit, maakt nu op zich niet veel uit want ook Malambri doet het op zich wel leuk. Sharni Vinson leek in het begin qua uiterlijk meer een rip-off van Briana Evigan mar weet zich toch ook wel op een redelijk goede manier te bewijzen. Ach, hier draait het ook niet om de Oscarnominaties maar juist hoe goed je kunt dansen en wees er maar zeker van, heel de cast kan er wat van.

Erg leuke film die vooral naar een hoger niveau wordt getild dankzij de uitstekende choreografie. Alles ziet er erg gelikt uit en het 3D effect wordt goed gebruikt. De cast kent vaak humoristische momenten maar het is toch vooral vaak verbaasd kijken naar wat voor battle ze uit hun mouw schudden. Ben je fan van de vorige delen dan kun je dit met een gerust hart gaan kijken.

4*

Let's celebrate the birth of our lord Jesus Christ with yarn

Vreemd genoeg kun je soms nog een hele hoop films hebben liggen die je nog moet zien en dan heb je in werkelijk geen enkele van die films zin. Gelukkig heb ik nog wel een voorraadje opgenomen films liggen en aangezien ik wel in de mood was voor wat licht vermaak viel de keuze op deze The Stepford Wives. Vooral opgenomen vanwege de aanwezigheid van Nicole Kidman, maar dat de film geregisseerd werd door Frank Oz was ook mooi meegenomen.

Naar het schijnt waren er wel de nodige issues tijdens het filmen. Kidman wou perse meedoen met de film omdat ze een grote fan van Miss Piggy is en ze beschouwde de samenwerking met Oz (vanwege zijn werk bij The Muppet Show) als het dichtste dat ze ooit zou geraken tot Miss Piggy. Nadien heeft het niet veel gescheeld of ze was gewoon opgehouden met The Stepford Wives omdat de vele rewrites en edits haar de keel begonnen uit te hangen terwijl Oz later zou verkondigen dat hij nooit had mogen luisteren naar producers en co en daardoor een belabberde film heeft afgeleverd. Die strubbelingen voel je ook doorheen de film, want het is allemaal nogal onevenwichtig en vooral vlees noch vis. De komedie komt niet tot zijn recht, het drama ook niet en het geheel is zo voorspelbaar als de gemiddelde aflevering van Sesamstraat.

Het is dan ook enkel de cast die dit nog enigszins de moeite waard maakt. Kidman blijft een degelijke actrice die een variëteit van rollen aankan en het is vooral haar bitcherige begin dat het nog allemaal wat leuk maakt. Wel vreemd trouwens dat ze op de poster zo nadrukkelijk aanwezig is met haar blonde lokken aangezien ze dit zich kapsel pas ergens op het einde van de film aanmeet. Christopher Walken blijft een aangename acteur, hier wel overduidelijk op automatische piloot, en ook Glenn Close mag nog even lekker potsierlijk gaan liggen doen. Matthew Broderick daarentegen is overduidelijk de zwakste schakel. Waar ik hem in Ferris Bueller nog goed op zijn plaats vond, is hij hier pijnlijk onleuk.

Twijfelgevalletje dus. Ik zocht iets waar ik niet al te veel moeite voor moest doen en The Stepford Wives past perfect in die categorie. Dat neemt echter niet weg dat dit een wel heel gezapige film is waar best wel wat aan mankeert. Leuk voor de liefhebber en de fans van Kidman, waar ik me toch wel tot toe reken, maar voor de rest niet memorabel.

2*

...all it takes is a little Confidence

Ik heb eigenlijk wel een zwak voor dit soort zwendelfilms. Ooit is lang geleden gekocht op DVD maar sindsdien wat uit mijn gedachten verdwenen. Wat ik nog wel wist, was dat het een zeer aangename verrassing was. Gisteren was het tijd om dat nog eens te bewijzen.

The Sting slaagt er allereerst wel in om een mooie jaren '30 sfeer neer te zetten. De gebouwen, de auto's, ... Zien er allemaal zeer mooi uit. Alleen spijtig van de soms knullige Powerpointachtige overgangen. Die zagen er echt lelijk uit en kosten de film toch wel een half puntje. De kaarten die een hoofdstuk aanduiden vond ik dan wel weer leuk. De muziek paste trouwens ook goed in de film. Het deuntje bleef de gehele film constant in mijn hoofd zitten en zal dat waarschijnlijk nog wel een paar dagen doen.

Het verhaal is bijna zonder meer geniaal te noemen. Heel de opzet van de Wire zit knap ineen en al voel je de twist op het einde waar de FBI helemaal niet de FBI blijkt te zijn wel wat aankomen, het doet niets af aan de film. Vooral ook omdat het daar eigenlijk helemaal niet om ging. Heel de film wordt er naar de echte Sting toegewerkt en je weet dat ze het zullen flikken, het is alleen de vraag hoe en dat is wat de film zo geweldig maakt om te zien. Zelfs wanneer je het plot al kent blijft het allemaal zeer vermakelijk. Voor de rest zitten er nog een paar zeer leuke scènes in de film verweven zoals de pokerscène in de trein waar Newman zich van zijn beste kant laat zien. Het is gewoon geweldig om te zien hoe hij Lonnegan compleet in de zeik zet. Vooral die kop van Charles Dierkop (Floyd, de bodyguard) was hilarisch. De ontmaskering van Solina was ik trouwens wel compleet vergeten.

De combinate Newman - Redford is goud waard. Ze laten zich hier allebei van hun beste kant zien. Redford als leerling die eigenlijk alleen maar wraak wilt is bijna het tegenovergestelde van Newman die ook ergens wel wraak wilt maar het op een rustige, bijna briljante manier aanpakt maar ook de andere acteurs laten zich van hun beste kant zien. Robert Shaw heeft echt het uiterlijk en charisma voor een grote crimineel en doet dat dan ook met verve. Alleen spijtig dat Robert Earl Jones zo weinig screentijd krijgt.

Uitstekende misdaadfilm die na een tweede keer nog altijd niet verveelt.

4.5*

I'm glad I brought your father's belt, mine would be way too short

Stoker heeft altijd een zekere interesse gewekt bij mij. Iets wat ik bizar vond want Mia Wasikowska heb ik niet zo erg hoog zitten en voor de rest wist ik bitter weinig over de film op zich. De beelden die je her en der te zien kreeg straalden echter een beklemmende sfeer uit waardoor de film door mijn hoofd bleef spoken. Gisteravond was het weer eens lekker hard aan het regenen wat voor mij meestal het signaal is om me nog eens te laten onderdompelen geslaagde thriller. En dan maar hopen dat Stoker dat ging worden.

Maar vanaf de eerste minuut wordt al duidelijk dat dit wel goed zal komen. Chan-wook Park slaagt er al meteen in om eens niet met dezelfde openingscredits zoals iedereen af te komen maar geeft er zijn eigen invulling aan. Dit is dan ook al een voorbode voor de rest van de film die vol zal staan met de ene na de andere geslaagde visuele vondst. Bewonderenswaardig trouwens hoe Park zijn stijl blijft volhouden zonder in herhaling te vallen en er ondertussen ook nog een geslaagde poging doet om de beklemmende sfeer in stand te houden. In het begin voelt het allemaal nogal onwennig aan maar eenmaal de film meer en meer in elkaar begint te klikken is het een heerlijk schouwspel om te volgen. Qua plot zit dit dan ook uitstekend in elkaar. Iets wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht toen ik Wentworth Miller zag tevoorschijn komen als scriptschrijver maar als debuut kan dit in ieder geval tellen. Regisseur en scenarist vullen elkander perfect aan en het is tot de laatste minuut genieten. Stoker is dan ook een film geworden die je serieus tekort doet wanneer je hem aan iemand anders verteld, je moet dit gewoon zien om de film ten volle te kunnen bevatten.

Er is een tijd geweest dat ik een film al kocht vanwege Nicole Kidman maar na een paar accidentjes (Dogville, brrr) daar toch een beetje van afgestapt. Het is altijd afwachten hoe ze haar rol invult maar als Evelyn Stoker is ze in ieder geval heerlijk op dreef. Ook Wasikowska weet me eindelijk eens te overtuigen. Die is in de drie jaar tussen deze en Alice in Wonderland er toch wel serieus op vooruit gegaan. Toch is het Matthew Goode die het laken uiteindelijk naar zich toe weet te trekken. Erg sterk in het eerste deel van de film maar eenmaal bekend geraakt dat hij uit een instituut komt, steekt hij precies nog een tandje bij. Heerlijke acteur en in ieder geval iemand om in het oog te gaan houden.

Erg knap wat Park en Miller er van weten te maken. Zelfs de poster straalt een kille sfeer uit die perfect in lijn zit met de film op zich. Een vervolg was blijkbaar al geschreven (onder de titel Uncle Charlie) maar is voor mij niet nodig. De driepoot Wasikowska-Kidman-Goode staat als een huis maar het is vooral op narratief en visueel gebied dat Stoker in zijn geheel weet te overtuigen.

4*

I learned Charlie Watts how to drum

Ik heb de Stones nog niet zo lang leren kennen. Ik ben in een boek aan het lezen over het leven van Jim Morrison (zanger van The Doors) en daar stonden soms verwijzingen in naar Aftermath. Ik besloot om de cd eens een kans te geven, ik kende tenslotte alleen maar de hits van de Stones, maar die cd viel zo mee dat ik me meer ben beginnen interesseren in de groep. Toen deze documentaire op televisie kwam twijfelde ik dan ook geen moment om hem op te zetten.

In het begin had ik wel wat mijn twijfels. Mensen zoals Will.I.Am of Benicio Del Toro hoef ik echt niet te zien in een documentaire over een album van de Rolling Stones. Ik vreesde ervoor dat ik een uur lang naar interviews moest zien van mensen die amper iets met Exile hebben te maken maar gelukkig zat ik fout. Nadat iedereen zijn, precies verplichte, zin heeft gezegd schakelen we over naar de mensen die er echt tot toe doen hoewel ik hier mensen als Scorcese wel tekort mee doen maar soit. Ik heb de versie van een uur gezien maar die was in mijn ogen wel wat te oppervlakkig, ik wil dan ook nog wel eens de volledige versie van een dikke 2 uur zien. Wat wel een pluspunt is, is de medewerking van de vele mensen die aan Exile on Main Street hebben meegewerkt. We krijgen vooral veel foto's te zien, zwart-wit blijft toch prachtig om te zien trouwens, met daarover een voice-over van producers, de Stones zelf en weet ik wie nog allemaal. Wel mankeerde ik precies Ronnie Wood? Ach, ik zal er wel over hebben gezien. In ieder geval steekt de documentaire ook bomvol met de leuke anekdotes waardoor het voor de fan wel leuk is om te zien.

Want eerlijk gezegd ben ik niet zo'n grote fan van het Exile on Main Street album. Het is zeker niet slecht maar geef mij toch maar eerder Aftermath of Beggars Banquet. Al moet ik wel toegeven dat na de documentaire gezien te hebben ik de cd wel meer kan waarderen, hij staat voor de moment zelfs te spelen. Waarschijnlijk komt dit omdat ik het album nu een pak beter kan plaatsen want er is wel serieus wat voorafgegaan aan het maken van deze dubbel LP. Want Stones fan of niet, je moet wel toegeven dat hier overduidelijk een speciaal album in de maak was. Ze zijn moeten gaan lopen uit hun thuisland, gevlucht naar Frankrijk waar ze amper de taal spraken en uiteindelijk verzeild geraakt in verschillende uithoeken van het land om dan terecht te komen in de kelder van Richards waar ze zich te pletter snoven en zopen. Ik verschiet er nog altijd van dat zowel Jagger, Richards, Watts en Wood nog leven. Als je fan bent van Exile ga je het sowieso wel goed waarderen maar voor mijn part had er meer muziek in mogen zitten. Nu hoor je altijd maar kleine fragmenten maar wanneer je bij een plaat die 18 nummers bevat maar echt dieper op 3 nummers ingaat (Ventilator Blues, Tumbling Dice en I Just Want to See His Face volgens mij) dan mankeert er toch echt iets. Misschien heb ik wel helemaal geen recht van spreken want ik weet natuurlijk niet hoe het in de versie van 150 minuten zit.

Interessante documentaire die de Stones in een speciale tijdsperiode laat zien. Het verveelt nergens, de anekdotes zijn stuk voor stuk leuk en ook de foto's zijn vaak erg mooi. Het lijkt me dat dit verplicht voer voor de fans is. Misschien toch maar eens achter de langere versie gaan.

3.5*

No bread indeed. Let them eat cake!

Het is eigenlijk vreemd hoe weinig stemmen The Story of Mankind heeft. Toegegeven, de film is niet makkelijk vindbaar (al heeft Warner Brothers hem wel uitgebracht in de Archive Collection) maar de heuse sterrencast zou normaal gezien toch menig filmliefhebber moeten prikkelen. Qua opzet leek me dit ook wel vrij interessant te zijn. Een tribunaal dat gelegen is in outer space die gaan beslissen over toekomst van de mensheid met als advocaten een duivel en een engel? Laat maar komen! Zeker omdat ik van tijd tot wijlen wel eens graag een rechtbankfilm kijk. Hierdoor was ik er nagenoeg zeker van dat dit wel een succes ging zijn.

Maar met nagenoeg zeker is er nog altijd ruimte voor een teleurstelling en dat is hier het geval. Ik blijf nog altijd achter het concept staan en ook de mistige setting vond ik erg geslaagd maar voor de rest is de film maar wat achteloos in elkaar geflanst. Uiteindelijk kabbelt de film voort volgens eenzelfde formule waar ofwel de duivel ofwel de engel een voorval uit de geschiedenis bovenhaalt waarop de andere dit weer probeert onderuit te halen. Dit lijkt op zich niet zo erg maar het wordt op den duur nogal droge kost en de 100 minuten zijn dan ook te lang. Jammer ook dat de film regelmatig gewoonweg hele scènes kopieert van andere films (onder andere Helen of Troy) waardoor je de indruk krijgt dat er hier niet veel werk is ingestoken. Naarmate de film aan zijn einde komt, komt er veel meer maatschappijkritiek aan te pas. Het einde vond ik op zich dan ook nog wel leuk gevonden met het breken van de vierde muur doordat de rechter recht naar de camera kijkt en beslist dat het aan ons is om ervoor te zorgen wat voor vonnis het zal worden. Voor degenen die het boek van de Nederlandse/Amerikaanse auteur Hendrik Van Loon hebben gelezen en zich verwachten aan een getrouwe verfilmingen, dit is wat Ronald Colman antwoordde op de vraag of de film gebaseerd is op het boek: Yes. But they are using only the notes on the dust jacket. Zegt genoeg lijkt me.

Diezelfde Ronald Colman neemt hier één van de meest belangrijke rollen op zich, namelijk die van de engel. Op zich een vrij waardeloze rol doordat hij nooit echt op gang lijkt te komen. De engel is maar een vrij zoutloos personage die compleet wordt weggespeeld door de duivel. Een rol die voor niemand minder dan de immer geweldige Vincent Price is weggelegd. Het waren echter de Marx Brothers die ervoor zorgden dat ik geïnteresseerd geraakte in de film want The Story of Mankind is de laatste on screen samenwerking tussen de drie broertjes en dan ook nog eens in kleur! Jammer genoeg delen ze geen scènes met elkaar maar slagen ze er toch nog in om enige lichtpuntjes te zijn. Harpo mag zich weer eens even amuseren op de harp als Isaac Newton terwijl Chico zich verwondert over het feit dat de aarde rond is. Groucho mag zich als soort van pelgrim ook weer eens laten gaan. Let vooral ook nog op de dochter van Groucho, Melinda Marx als katholieke 11-jarige, en zijn toen huidige vrouw Eden Hartford als de Indiaanse Laughing Water. Voor de rest kun je je nog amuseren met Peter Lorre als Nero, John Carradine als Faraoh en Denis Hopper als Napoleon.

Toch wel serieus teleurgesteld. Irwin Allen heeft met The Towering Inferno een zekere naam gekregen maar dit stelt niets voor. De film is meer een samenraapsel van footage vanuit andere Warner Bros films en de sterrencast krijgt maar erg weinig screentime (Charles Coburn als Hippocrates zie je 2 seconden) waardoor je al goed moet opletten wil je iemand herkennen. Zonde dat dit de laatste samenwerking van een geniale familie was..

1,5*

He'll never make it past the Grotto

Er is een tijd geweest dat ik een gigantische fan van David Lynch was en dat ik zijn oeuvre werkelijk verslond. Die periode is vandaag de dag wat geslonken wegens interesse in andere regisseurs en/of films maar gisteren had ik opeens nog eens zin om me onder te dompelen in de wondere wereld van Lynch. Niet echt meteen een idee wat ik hier eigenlijk van moest verwachten, de combinatie Lynch en Disney verraste me eerlijk gezegd wat, maar ik had kunnen weten dat Lynch hier wel weer iets moois van ging maken.

Ik vind niet alles in zijn oeuvre even goed (met Wild at Heart kon ik bijzonder weinig en ook Blue Velvet was ook niet meteen de klassieker die ik ervan verwachtte) maar The Straight Story mag zich met gemak bovenaan in zijn oeuvre nestelen. De prachtige beelden, de soundtrack van Angelo Badalamenti, het kabbelende verhaal dat toch blijft boeien, ... Ik blijf dit een ietwat atypische Lynch filmen vinden en toch voel je op een zekere manier hier wel zijn hand in. Dat is vooral dankzij een aantal erg geweldige personages die Alvin op zijn reis tegenkomt. Van het aan de toog hangen met een ex-soldaat tot aan het delen van zijn wijsheid aan het kampvuur en natuurlijk het einde. Mooi in al zijn eenvoud en toch bijzonder doeltreffend. Sowieso erg knap wat Lynch hier van tijd tot wijlen op het scherm tovert. Hier en daar schuift hij weliswaar wel uit (de scène waar de remmen van Alvin het begeeft op de heuvel ziet er wel erg slecht uit) maar die sfeer van die kleine stadjes is weergaloos.

Iets wat op gezegd kan worden van Richard Farnsworth trouwens. Hij overleed niet lang na de release van de film (hij had kanker en heeft de eer aan zichzelf gehouden) en dit is volgens mij toch de mooiste zwanenzang die je als acteur kunt bedenken. Degelijke rol ook van Sissy Spacek die overduidelijk een heel eind is geëvolueerd van het jonge meisje in Carrie en het is dan ook jammer dat ze zich uiteindelijk iets teveel laat gaan in haar spraakgebrek. Het werd precies maar erger naarmate de film vorderde en het begon me op den duur iets teveel te irriteren. Kleine bijrol ook nog voor Harry Dean Stanton die toch ook zijn eigen stempel op de film weet te drukken. Zonde dat hij in september ook alweer overleden is..

Krijg meteen weer zin om me nog eens in het resterende oeuvre van Lynch te gaan verdiepen. Wil al een tijd Twin Peaks eens gaan herkijken, maar met onder andere The Elephant Man en Inland Empire heb ik nog twee hooggewaardeerde ongeziene films liggen. Wordt hopelijk binnenkort vervolgd! Erg mooi geregisseerd in ieder geval en een bijzonder sterke cast. Zie dit met een herziening nog wel naar 4.5* of zelfs 5* kruipen.

Dikke 4*

Julia came to live with the Bryants. She claimed to be their cousin...

Een paar dagen geleden een Wes Craven box gekocht met daarin deze film, Last House on the Left en The Hills Have Eyes. Vandaag had ik normaal gezien les maar vanwege die toffe staking alweer van de vakbond kwam ik (met moeite) aan op school om dan maar terug naar huis te gaan omdat de docent niet kwam opdagen. In ieder geval was ik dus redelijk pissig maar mijn broer stelde voor om een filmpje op te zetten en vermits hij de twee andere titels uit de box kende kozen we dus voor deze.

Best wel spijt van eigenlijk want dit is geen goede Wes Craven film. Ik ga me nu niet direct profileren als Wes Craven kenner want ik heb maar een handvol van zijn oeuvre gezien maar met titels als de eerste Nightmare on Elmstreet, New Nightmare en de Scream reeks heeft hij toch wel een goede naam bij mij. Toegegeven, Cursed was niet erg schitterend maar dit is een stuk erger gebleken. Summer of Fear is dan ook gewoon een enorm trage film geworden die maar blijft duren precies. De film duurt maar zo'n 100 minuten maar het leken er 180 te zijn. Het grootste probleem met de film ligt dan ook in de voorspelbaarheid van de film. Oké, de film is ondertussen al zo'n dikke 30 jaar oud maar ik kan me niet voorstellen dat dit toen niet voorspelbaar werd gevonden want je voelt direct aan dat dit niet de echte Julia ging zijn en dat zij gestorven ging zijn in het auto ongeluk. Ook voelt de film enorm amateuristisch aan op verschillende gebieden, om nog maar niet te spreken over de dialogen die soms worden uitgekraamd. Maar ook zijn er zoveel vreemde scènes te ontdekken die de helft van de tijd nergens op slaan. Zo onploft de ene auto al direct wanneer hij een heuveltje neemt en de andere auto kan perfect hetzelfde obstakel nemen en daar scheelt natuurlijk niets mee. Summer of Fear was dan ook oorspronkelijk bedoeld als televisiefilm (onder de titel Stranger in our Hourse) en kreeg pas later een theatrical release onder de titel zoals hij nu op DVD is te vinden dus dat kan er misschien wel mee te maken hebben hoewel een televisiefilm natuurlijk niet garant staat voor amateuristisch gedoe.

Die Fran Drescher haal je er trouwens ook direct uit. Ik dacht altijd dat ze in The Nanny met een vervormde stem sprak maar hier doet ze na twee minuten haar mond open en er werd ten huize Metalfist al meteen 'Hello Mr. Sheffield' geroepen. Hoe iemand zo nasaal kan klinken is mij een raadsel maar Maggie Wheeler uit Friends deed het ook al. Soit, ik ben aan het afdwalen. Drescher doet het op zich nog niet zo slecht, zeker in vergelijking met Linda Blair. Het icoon uit de Exorcist film maar man, wat acteert die hier beroerd! In The Exorcist (1973) was ze zo'n 14 jaar en dat maakt haar ten tijde van deze film zo'n 19 jaar maar het is er dus een stuk op verslechterd en dat is toch wel erg jammer want in The Exorcist leek ze erg belovend maar dit is gewoon belachelijk. Het script blonk al niet van de originaliteit of goede dialogen maar Blair brengt ze dan ook nog eens met een performance van kust mijn kloten. De enige die ietwat uit de verf komt is Lee Purcell die de rol van Julia vertolkt. Niet meteen een geniale rol maar wel het beste wat de film heeft te bieden. Zeker als je de bijrollen van Jeremy Slate als de vader, Jeff McCracken als het vriendje en Jeff East als de broer erbij neemt. Was ik trouwens de enige die het raar vond dat Peter (de broer) was aangetrokken tot zijn nicht. Heb denk ik de helft van de film incest liggen roepen.

Ik had al vaker gehoord dat Craven een erg wisselende regisseur kan zijn en met Summer of Fear is het bewijs er. Alles voelt enorm amateuristisch aan en de film is daarbij ook nog eens erg slaapverwekkend. Het was dat ik een blikje cola naast mij had staan, anders had ik het niet getrokken. Blair en de rest is werkelijk lachwekkend noemen..

1*

Your ass is six months over due, and it's mine

In de Expendables MM Contest van Reinbo was één van de antwoorden deze Street Fighter. Hoewel het jaren geleden was dat ik de film nog had gezien herkende ik het fragment meteen. Er kwam ook een vlaag van nostalgie over me omdat ik vroeger nogal veel Street Fighter had gespeeld. Soit, in mijn herinnering was de film niet bijzonder maar ook niet slecht (gaf hem een 3*) dus ik was wel benieuwd hoe een herziening ging uitpakken.

Wel, de herziening is erg goed uitgevallen want ik twijfel zelfs tussen een dikke 3.5* of een kleine 4*. Zoals ik daarjuist al zei, ik heb vroeger veel Street Fighter gespeeld maar de enige versie die ik had was toen op mijn Game Boy. De graphics waren toen zeker en vast niet slecht maar op het kleine schermpje van een Game Boy en in het zwart wit waren er dus niet zoveel details zichtbaar. Misschien maar goed ook want hierdoor stoorde ik me totaal niet aan het feit dat ze de personages zo hebben vervormd want zo hoort Ryu eigenlijk een te zijn Aziaat, Ken is normaal blond, ... Aan de klederdracht begin ik zelfs niet. Toch weet Souza de personages herkenbaar neer te zetten. De signature moves zijn meestal aanwezig (de één al wat meer duidelijker dan de andere) maar over het algemeen herkende ik de meeste personages wel en was dit niet het geval dan rinkelde er wel een belletje wanneer hun naam op de proppen kwam. In dat opzicht was de film dus voor mij al wel geslaagd. Nog een pluspunt is dat de film zichzelf langs geen kanten serieus neemt. De humor is bij vlagen te idioot voor woorden (Zangief die 'Quick, change the channel' uitroept) maar toch werkt het. Ik heb meerdere keren met een dikke glimlach op mijn mond gezeten en met de Godzilla parodie kwam ik niet meer bij. De vele verwijzingen naar het spel zelf zijn natuurlijk ook leuk om te ontdekken (o.a. het bediengssysteem van het onderwater mijnenveld)Het verhaal heeft niet bijster veel om handen (het is gebaseerd op een oud vecht spel en die hebben sowieso al niet veel verhaal) maar Street Fighter blijft amuseren. Het stelt me dan ook teleur dat de film zo'n lage score haalt en het hoort al zeker en vast niet in de flop lijst. Dit soort films zie je dan ook niet voor het verhaal maar meer voor de kleurrijke personages, de one-liners en de degelijke actie. Jammer dat er nooit een vervolg is op gemaakt (of is de versie uit 2009 hier een rechtstreeks vervolg op?) want het einde na de aftiteling leent zich er toch erg hard voor. Bison die toch nog leeft en de pc's die opstarten waarop Bison bij het puntje World Domination op Replay duwt. Stomme humor maar samen met Bison die Game Over uitschreeuwt geeft het een leuk tintje aan de film.

Heb nooit veel aan Van Damme gevonden. Ik weet niet goed waarom maar ik heb een groot aantal actiefilms gewoonweg gemist en heb dus niets te maken met de nostalgie die velen delen met dit soort acteurs. Misschien toch maar eens aan beginnen want Van Damme is hier geweldig. Hij lijkt qua gezicht blijkbaar langs geen kanten op Guile (op mijn DVD stond een trailer voor een Street Fighter 4 anime dus daarmee dat ik weet hoe hij er hoort uit te zien) maar verdomme, het coole druipt er gewoon van af. Een veel te dik accent, teveel spieren maar hij past perfect in de film. De one-liners rollen er vlot uit en zorgen voor een paar leuke momenten. De film kent eigenlijk een grote schare aan bekende namen. De jammerlijk genoeg overleden Raul Julia is misschien niet zo bekend maar weet wel een heerlijke rol neer te zetten. Vanaf dat hij verscheen weet je gewoon, dit is Bison. Heerlijke acteur (in The Addams Family was hij ook geweldig) en het is zonde dat hij na het filmen is gestorven. Geweldig ook om Damian Chapa nog eens terug te zien. Ondergewaardeerd acteur en regisseur (ben blijkbaar één van de weinigen die El Padrino erg goed vond) maar hier is hij zeker en vast op zijn plaats. Vaak leuke scènes met Byron Mann die ook een goede rol speelt, vooral de scènes met Vega zijn cool. Maar wat is die Kylie Minogue hier een lekker ding! Nooit gedacht dat ze zo perfect ging zijn voor de rol van Cammy, jammer trouwens dat het gevecht tussen haar en Chun-Li de uiteindelijke cut niet heeft gehaald. Het zijn niet misschien de beste acteurs maar het plezier spat er van af en de film wordt er hierdoor een stuk beter op.

Ik had de film eigenlijk op 3.5* voor ik aan deze recensie begon maar ik ga toch met een halfje verhogen. De personages zijn cool, de one-liners hilarisch en de cast lijkt zich rot te amuseren. Verschrikkelijk ondergewaardeerd hier!

4*