Opinions

Skin Walkers

Vermakelijk horror/fantasy filmpje met soms redelijk knappe effects ( Wanneer de 2 broers overeen staan in hun wolvenvorm en dat je de bliksem ziet die dan hun gezichten verlicht waardoor je hun mensengezicht ziet.) maar soms ook echt knullige effects zoals sommige van die wolvengezichten.

Het werd soms allemaal echt wel wat cliché ( De leider van de 'slechte' wolven blijkt de vader van de jongen te zijn.) maar het stoorde nooit echt.

3.5*

Your interior decorating tips have always been appreciated, 007

Met Skyfall ben ik eindelijk aan mijn inhaalbeweging van James Bond begonnen. Sinds Quantum of Solace had ik namelijk geen enkel officieel deel gezien (wel nog Casino Royale (1967) en Never Say Never Again (1983) verorberd) en met de komst van No Time to Die werd dat echt wel eens tijd eigenlijk. Het einde van het Craig tijdperk en ik was nog niet overtuigd of het een goede Bond was of niet. Casino Royale was namelijk één van de beste James Bond films, Quantum of Solace was één van de slechtste..

En met Skyfall gaan we absoluut opnieuw de goede richting uit. Sowieso al fijn dat je in de openingsscène überhaupt kunt zien wie zich waar bevindt, maar ook deze keer qua plot geen verlengstuk van de 2 vorige films, hoewel er natuurlijk wel een aantal personages terugkeren. Skyfall is gewoon een nieuw avontuur in de saga van 007 en wat voor een avontuur dan ook! Een fijn concept waar de slechterik langzaamaan geteased wordt (Silva verschijnt namelijk pas halverwege de film op het toneel maar overtuigt wel vanaf de eerste seconde, dat is in het verleden ook al wel anders geweest) maar ook het idee om nog eens wat meer vrij te geven over het verleden van Bond bleek een uitstekende zet te zijn. Ik heb Skyfall altijd een stomme titel gevonden, maar na het zien van de film moet ik mijn mening daar toch in herzien. Wat verder overblijft is een film die verhaaltechnisch precies voor een stuk gemaakt is met het oog op het afscheid van Daniel Craig als Bond en dat resulteert in een mooi einde tussen M en 007. Sowieso bij vlagen de film erg mooi geschoten (gewoon het volledige stuk in Schotland is fabelachtig) maar wat wil je ook met Roger Deakins als DoP..

Ik moet wel zeggen dat het Skyfall nummer van Adele in de film beter lijkt te werken dan wanneer je het ergens anders hoort. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de zangeres al had afgedaan toen ze die wansmakelijke Make You Feel My Love covermaakte (ga het origineel van Bob Dylan luisteren! Daar zit tenminste gevoel in) en ik ze daardoor ook weinig kans heb gegeven, maar Skyfall is een lekker nummer in combinatie met de openingscredits. Toffe cast ook met een aantal oudgedienden (Craig en Judi Dench) maar ook flink wat nieuwkomers. Soms iets te nadrukkelijk gezocht, Ben Whishaw is als Q een beetje te geforceerd zoeken naar oldschool vs newschool, maar Albert Finney als Kincade, Ralph Fiennes als Mallory en Naomie Harris als Eve... Het werkt in ieder geval allemaal wonderwel goed samen en met Javier Bardem heb je ook gewoon een uitstekende bad-guy. Dat blijft toch ook een enorm veelzijdige acteur en tenslotte erg fijn dat Sam Mendes dan ook terugkeert voor Spectre, een film waar ik nu toch wel serieuze verwachtingen van heb gekregen.

Die lijkt algemeen echter wel wat minder beoordeeld te worden dan Skyfall maar ach, het zou niet de eerste keer zijn dat ik een compleet andere film lijk gezien te hebben dan mijn medestemmers hier op MovieMeter. Geen idee of ik het tot volgend weekend ga kunnen volhouden om me aan Spectre te wagen of dat ik ergens nog een gaatje probeer te vinden. Met zijn 148 minuten is het alweer een serieuze zit maar Skyfall vloog ook zonder problemen voorbij.

4*

They're not dead. They're just really, really pissed off

Er zijn zo van die films waar je je in de verste verte niet meer van kunt herinneren waarom je ze ooit hebt opgenomen. Nu laat ik me bij een televisie-uitzending of iets dergelijks wel eens gemakkelijker verrassen dan bij een cinemabezoek of een bewuste aanschaf, maar bij Skyline wist ik echt niet meer wat me hier interessant aan leek. Dit zag er echter wel uit als een vermakelijk alien filmpje dus gisteren maar eens voor gaan zitten.

Vooral omdat dit lekker hersenloos leek en zowaar, dat is het ook. Is dat erg? Neen, je weet namelijk wat je bij dit soort films kunt verwachten en het is al leuk dat er nog eens af en toe een verrassend momentje in zit. Sowieso wel fijn dat er effectief een aantal 'belangrijke' doden vallen, altijd hatelijk wanneer echt alle hoofdpersonen de ene na de andere gevaarlijke situatie overleven. Soit, verder dus een redelijk standaard film die vooral de mosterd lijkt te zijn gaan halen bij Cloverfield, District 9 en zoveel meer van deze gelijkaardige films. Skyline maakt gebruik van een gemakkelijke opbouw met een aanval, even een flashback naar hoe iedereen op dat punt is gekomen en dan hoe ze het gaan overleven. Redelijk voorspelbaar dus en toch blijft dit op een zekere manier wel boeien. Beetje verbaasd dan ook dat dit hier zo'n slechte kritieken krijgt.

Misschien omdat de cast echt wel redelijk slecht is? Het zou zomaar kunnen, want de broertjes Colin en Greg Strause kiezen niet meteen voor grote namen. Veel acteurs die het vooral in series hebben gemaakt (David Zayas in Dexter, Donald Faison in Scrubs, Eric Balfour in 24, ...) maar hier acteren alsof ze nog nooit eerder voor een camera hebben gestaan. Zeker Faison is als de rijke Terry lachwekkend slecht bij vlagen en Zayas geraakt ook nooit verder dan zijn typische uitstraling. Balfour probeert er nog het meest van te maken maar de chemie met Scottie Thompson is redelijk onbestaande. Waarom dan toch nog 3* uitdelen? Omdat dit qua effecten veel beter in elkaar zat dan ik in eerste instantie had verwacht. Tof design in ieder geval (ben altijd wel fan van dit soort aliens die niet naar de mens zijn gemodelleerd) en het blijft allemaal eigenlijk al bij al nog redelijk goed overeind staan.

Naar het schijnt is er vorig jaar nog een sequel uitgekomen, Beyond Skyline. Hoewel, je kunt het niet echt een sequel noemen aangezien het gewoon een apart verhaal is dat zich afspeelt tijdens de gebeurtenissen van deze film. Niet meer met regie van de Stause broers maar wel van Liam O'Donnell, de (mede-)schrijver van deze Skyline. Misschien ook wel eens oppikken als ik het ergens tegenkom.

3*

Slap Happy Lion is sowieso een merkwaardige short omdat de title card op het einde één van Tom & Jerry is, twee figuren die Avery nooit heeft geregisseerd en die bovendien hier nooit in voorkomen. Er is bij mijn weten geen verklaring voor of het per ongeluk of opzettelijk was, maar het is vreemd. Voor het overige is Slap Happy Lion weer zo'n volbloed Avery. Veel visuele gags (de leeuw die elk dier in de jungle angst aanjaagt met zijn geschreeuw) en enkel het einde met de muis die dan weer bang is van een andere muis is wat flauw. Voor de rest wel een short die vooral weer steunt op één gimmick, maar Avery geraakt er ook hier weer perfect mee weg.

3.5*

I tried to capture the spirit of the thing

Ijshockey is een sport waar enorm veel nostalgie rond hangt. Althans bij mij toch doordat ik vroeger altijd op het pleintje achter het huis ging hockeyen (weliswaar niet op ijs) maar ook doordat The Mighty Ducks reeks tot mijn favoriete jeugdfilms behoren en dat ik Wayne Gretzky's 3D Hockey '98 tot bloedens toe heb gespeeld op de good old Nintendo '64. Ik was dan ook meteen verkocht toen ik de Slap Shot trilogie voor nog geen 3 euro op een schap in de MediaMarkt vond. Natuurlijk direct meegepakt en gisteren het eerste deel eens opgezet.

Maar wat een vieze tegenvaller is me dit geworden! Ik denk dat ik dan ook met een compleet verkeerd beeld van de film ben beginnen kijken want veel hockey wordt er niet gespeeld. Neen, er wordt vooral geconcentreerd op een hoop gevechten en op den duur heb je het daar wel rond gezien. Vooral ook omdat werkelijk elk gevecht er gewoon krakhetzelfde uitziet. Dan begint één van de Hanson broertjes te knokken, springt de rest er tussen maar het enige wat ze doen is elkander vast houden. Saaie boel dus.. De film teert op de agressiviteit van de spelers maar die komt maar zelden reëel over en dat verveelt gewoon op den duur. Oké, ze bloeden regelmatig en er vliegen wel wat tanden maar het komt gewoon niet over. Wanneer de spelers niet op het ijs staan, wordt er geouwehoerd rond vanalles en nog wat maar grappig wordt het nergens. Af en toe een glimlach op mijn gezicht (voornamelijk dankzij de Hanson broertjes zoals bijvoorbeeld het moment dat ze met hun autootjes liggen te spelen op hun kamer) maar ik had hier toch echt wel wat meer van verwacht. Hopelijk zijn deel 2 en 3 wat humoristischer, al kun je die precies niet vergelijken met het eerste deel. Zeker omdat er al 25 jaar tussen deel 1 en 2 zit.

Ik was echt blij toen ik zag dat Paul Newman hier de hoofdrol in speelt. Ik heb bijlange na nog niet zo veel gezien van hem als ik zou willen maar hij is altijd wel perfect op zijn plaats. Rollen in films als The Sting, Cat on a Hot Tin Roof en Hemingway's Adventures of a Young Man doet hij erg goed maar hier mist hij toch. Naar eigen zeggen is dit de film waar hij het meeste plezier aan heeft gehad tijdens het maken en hij beschouwt het ook als zijn favoriete rol maar ik kon er niet veel mee. Buiten vloeken, tieren en wat vuile woorden gebruiken doet hij niet veel en eerlijk gezegd, het kwam niet over. Je kunt ook weinig sympathie voor zijn rol opbrengen, al geldt dat trouwens wel voor alle personages, en dat is nu niet echt een pluspunt te noemen. Neen, dan waren de Hanson broers wel wat leuker. Ik dacht trouwens dat Hanson hun echte naam was maar dat geldt maar voor één van de drie en het zijn zelfs echte geen broers van elkaar.

Nope, dit was het toch niet. Paul Newman is hier niet op zijn plaats als vuilbekkende coach en het enige lichtpunt in de film zijn de drie nerdige hockey spelers. Voor een film met een speelduur van 2 uur verwacht ik dan ook wat meer dan een handvol gevechten op het ijs en wat gelul in de kleedkamers.

2*

Beter dan het eerste deel

Als er één filmreeks is die altijd op mijn nostalgie kan rekenen, dan is het The Mighty Ducks trilogie. Ze hebben me een zekere voorliefde voor ijshockey gegeven (samen met Wayne Gretzky's 98 op de N64 natuurlijk) en ik was al jaren benieuwd naar de Slap Shot trilogie. Het eerste deel kon echter niet op al te veel sympathie rekenen langs mijn kant en ik had dan ook niet echt veel zin om de rest van reeks te zien. Gisteren was ik echter achter een komedie aan het zoeken en mijn oog viel op deze Slap Shot 2. Ach, ik heb ze nu toch gekocht dus laat ik ze nog maar eens een kans geven.

En dit tweede deel is me in ieder geval beter bevallen dan zijn voorganger, al ben ik waarschijnlijk één van de weinigen die dat vindt. Ik kan dan ook niet goed mijn vinger erop leggen waarom ik deze juist beter kan waarderen dan die met Paul Newman maar wat duidelijk is, is dat er hier meer wordt geconcentreerd op het hockey spelen zelf. Natuurlijk krijgen we een redelijk voorspelbaar verhaal voorgeschoteld maar dit was in mijn opzicht gewoon leuker. Beetje zonde dat de Hanson broertjes halverwege de film verdwijnen want dat haalt de vaart wel wat uit de film. Ook jammer dat de uiteindelijke confrontatie tussen The Chiefs en het superteam uiteindelijk nogal snel voorbij is, daar had wel net iets meer mee gedaan kunnen worden.

De kracht van de film zit hem natuurlijk in de losgeslagen Hanson broertjes. Hoewel het technisch gezien geen broers zijn (twee van de drie heten zelfs Carlson in plaats van Hanson met hun achternaam), hebben ze een lekkere broederlijke vibe over zich hangen en hebben ze met gemak de leukere scènes uit de film op hun naam staan. Geweldig idee ook om Gary Busey aan de cast toe te voegen. Hij heeft echt de perfecte kop om dit soort personages te spelen en is daar dan ook uitstekend in. Verwacht voor de rest geen oude bekenden uit de eerste film (buiten Hanson broers dan) maar gewoon een volstrekt nieuwe cast. Zo neemt één van de Baldwin broers de hoofdrol voor zich maar die zal toch eeuwig ten boek staan als Barney uit The Flinstones. Hij is hier op zich dan ook niet zo speciaal maar doet gewoon wat hij moet doen. Natuurlijk moet er ook nog een vrouwelijke romantic interest in meespelen en die rol is weggelegd voor Jessica Steen, de originele Elizabeth Weir uit Stargate SG1. Ook zij doet het niet slecht maar niets bijzonders natuurlijk.

Voor mij is dit met gemak een betere film dan zijn voorganger. Al kun je natuurlijk niet meer echt van een vervolg spreken want er zitten ettelijke jaren tussen beide films en met uitzondering van 3 personages en de naam van het team is er geen enkele link met het origineel. In ieder geval heb ik me wel redelijk geamuseerd maar een topper wordt het nooit, misschien dat het 3e deel daar nog enigszins verandering in kan brengen.

3*

Zowaar het beste deel van de trilogie

De Slap Shot trilogie was een beetje een tegenvaller bij mij. De films stonden al langer op de planning om te zien en ik was dan ook verheugd dat ik een 3-Pack voor nog geen 3 euro in de MediaMarkt vond maar het eerste deel was een ware aanfluiting voor Paul Newman, die het om de een of andere bizarre reden wel zijn beste rol vond. Het tweede deel was een iets beter succes maar nog altijd niet echt wat ik verwachtte. Alle hoop was dus gevestigd op dit derde deel en hoewel er hier ook wel wat mis mee is, is dit over het algemeen nog vrij vermakelijk.

Al ben ik wel een sucker voor dit soort sportverhalen. Slap Shot 3 is zo'n typische jeugdfilm à la The Mighty Ducks maar door de korte speelduur is het een perfecte feelgood film om eens op een verloren avond op te zetten. Zoals de titel al doet vermoeden gaat het deze keer niet over de volwassen versie van de Charlestown Chiefs maar over het jeugdteam. Het plot voelt in ieder geval nogal Disney-achtig aan met een vastgoedmakelaar met slechte bedoeling die van Charlestown een golfpark wilt maken waardoor het weeshuis zal moeten verdwijnen. Om haar snode plannen tegen te gaan, vormt het weeshuis op 5 minuten een ploeg waardoor ze hopen de liefde van de inwoners van Charlestown voor zich te kunnen winnen. Het zou zomaar een sequel op de Mighty Ducks kunnen zijn maar hierdoor is dit derde deel ook op geen enkele manier meer te vergelijken met het eerste deel dat vooral nogal politiek incorrect was. Daar komt dan ook nog eens bij dat de film op zich een ietwat andere richting uitgaat dan zijn voorgangers doordat er meer geconcentreerd wordt op clean spelen in plaats van de vechtersbaas uit te hangen. Iets dat ik op zich nog wel kan appreciëren want zeker het eerste deel deed niets anders dan vechten (op een vreselijk saaie manier) waardoor hier meer vaart in lijkt te zitten. De humor is nogal flauw maar af en toe een leuk momentje ertussen zorgen ervoor dat dit derde deel zijn score wel verdient.

Al is het wel het beste dat dit de laatste is want de inspiratie is echt wel op heb ik de indruk. De Hanson broertjes zijn al veel te oud geworden om op zich nog hockey te kunnen spelen en dat wordt hier dan opgevangen door hun zoons te laten opdraven. Die zijn verre van hetzelfde niveau als hun respectievelijke vaders dus voor mij mag het hier mee eindigen. Wel leuk om Leslie Nielsen hier in te zien verschijnen. Hij speelt de burgemeester maar is wel maar erg weinig te zien. Op zich zie ik niet zo graag kinderen acteren in films. Vaak is het van een tergend slecht niveau maar hier valt het allemaal nog wel mee. De film concentreert zich voornamelijk wel maar op een drietal personages en die zijn al wat ouder dan de rest. Ben je wat bekend met de populaire televisieseries dan herken je wel een aantal koppen uit onder andere Smallville, Stargate Atlantis/Universe, ... Altijd leuk ook om in dit soort films wat bekende spelers te zien opduiken. Slap Shot 3 doet het met Mark Messier en Doug Gilmour maar vooral die eerste is wel erg houterig. Ach, op zich wel leuk deze cameo's.

Beste deel als je het mij vraagt maar ik vrees dat ik daar compleet alleen in sta. De reviews op Imdb zijn vernietigend (5 keer 1* en 1 keer 6*) maar ik kon hier me op zich wel mee amuseren. Natuurlijk is het allemaal voorspelbaar maar Slap Shot 3 is een vermakelijke jeugdfilm die eindelijk de smaak van het eerste deel weet weg te wassen.

3.5*

If she were any quieter, she'd be dead

Nu ik de volledige Puppet Master reeks achter de kiezen heb, was het wel eens tijd voor een compleet andere horrorfranchise. De keuze viel op Sleepaway Camp, een reeks die toch een zekere cultstatus heeft verworven en waar in de loop der jaren nog wel wat vervolgen op zijn gemaakt. Beginnen moet je echter bij het begin doen en aangezien ik altijd wel te porren ben voor iets uit de jaren '80.. Hoog tijd om hier eens voor te gaan zitten dus!

En wat een vreemd filmpje is het geworden! Er is enorm veel op de film aan te merken en toch.. het fascineert oneindig. Het soort film dat vandaag de dag een heuse storm van protest zou opwekken (neem nu zo'n personage als de kok die gewoon vlakaf pedofiele uitspraken doet, de wereld zou op zijn kop staan als je dat anno 2020 uitbrengt) maar dat ook gewoon bomvol zit met leuke oneliners (She's a real carpenter's dream: flat as a board and needs a screw!) en hilarisch slechte personages. Er hangt zo'n soort van homo-erotische sfeer met die wel heel korte jeansshorts en crop tops (die - vergis je niet - door de mannen worden gedragen), scènes zoals die baseballwedstrijd zijn veel te lang en ook op de kills valt wel wat op aan te merken doordat die allemaal offscreen gebeuren maar het is allemaal o zo leuk! Ik kan me perfect voorstellen dat sommigen dit de slechtste film zouden vinden die ze ooit hebben gezien en tegelijkertijd kan ik me ook perfect voorstellen dat dit voor anderen dan weer het ultieme meesterwerk is. Ik zit zowat tussenin maar wel volledig naar de positieve kant. Vooral ook omdat dat einde zo geweldig goed is. Ik vermoedde al wel iets in die richting, het is een trucje dat we al wel eens eerder hebben gezien, maar de manier waarop Robert Hiltzik dit in beeld brengt.. Het is bijzonder effectief.

Meestal durven er in dit soort horrorfranchises wel eens beginnende acteurs hun opwachting maken die later uitgroeien tot grote namen (dan denk ik aan een Johnny Depp in Nightmare on Elm Street bijvoorbeeld) maar het zal niemand verbazen dat de cast van Sleepaway Camp weinig potten heeft gebroken. Felissa Rose is als Angela nog het leukst met die grote hertenogen en het bijhorende staren en ook zo'n Karen Fields als Judy neemt nog een aantal leuke scènes voor haar rekening. Paul DeAngelo daarentegen is werkelijk verschrikkelijk als Ronnie en ook Mike Kellin is hilarisch slecht als Mel (al kan niemand tippen aan Allen Breton als de flik met de opgeplakte snor te zwijgen) maar gelukkig is dit visueel nog onderhoudend. Veel gebeurt offscreen natuurlijk maar dat einde en scènes zoals met de wespen of Artie's rendez-vous met het kokende water zien er echt nog wel goed uit.

En wie kan er nu ooit Desiree Gould als Aunt Martha vergeten.. Die zet meteen wel de toon in ieder geval qua vreemde personages en het wordt er niet beter op naarmate de film vordert. Ik ben echt benieuwd wat de vervolgen gaan geven maar ik heb er echt wel zin in. Zo'n typische reeks waarvan je ze gezien moet hebben om er over te kunnen meepraten. Volgende week komt Unhappy Campers aan de beurt, afgaande op de poster lijkt dat ook wel eens een leuke film te kunnen worden.

Dikke 3.5*

I'm a happy camper, I love the clear blue sky, and with the grace of God, I'll camp until I die!

De eerste Sleepaway Camp was ten huize Metalfist een onverwacht schot in de roos. Ik wist dat de film een zekere status had en hoewel ik altijd wel te vinden ben voor een horrorfilm, had ik hier eigenlijk niet zo erg veel van verwacht. Het resultaat was echter een op meerdere vlakken van de pot gerukte film die balanceerde dus het slechtste en het beste dat ik al in het genre heb gezien. De film was indertijd ook een onverwacht succes en zoals het dan hoort werden er een resem sequels gemaakt. Het duurde weliswaar eventjes, maar 5 jaar later was er dus Sleepaway Camp II: Unhappy Campers.

Oorspronkelijk was het dan ook het plan dat Felissa Rose (Angela uit het eerste deel) ging terugkeren maar na een lezing van het script bleek dat de oudere Angela haar toch niet goed afging waardoor er dus een nieuwe actrice op de proppen komt. Die rol is weggelegd voor Pamela Springsteen (zus van Bruce Springsteen zowaar) maar vreemd genoeg is dat helemaal niet Springsteen op de poster. Het is namelijk Connie Craig aangezien Springsteen niet beschikbaar was voor de photoshoot.. Beetje vreemd maar ja, het is dan ook gewoon een vreemd filmpje geworden. Het kitscherige uit de voorganger is in ieder geval wel verdwenen en Unhappy Campers voelt veel meer aan als een traditionele film in het genre. De rauwe kantjes zijn er wat afgevijld maar dat neemt niet weg dat hier nog wel wat te beleven is. De film houdt er een stevig tempo op na en doordat je als kijker al vanaf de eerste seconde weet dat Angela de moordenaar is, wordt er hier ook weinig aan opbouw gegeven. Het is dus wel handig als je de voorganger hebt gezien maar qua stijl zijn het echt wel twee verschillende films.

Op zich is dat een pluspunt, want ik vermoed dat een kopie van de vorige film wel eens nefast had kunnen uitdraaien. Nu krijg je een film waar veel meer de kaart van de humor wordt getrokken (plus wat knipogen naar meer legendarische franchises in het genre zoals Friday the 13th en A Nightmare on Elm Street) en Springsteen blijkt daar de geknipte persoon voor te zijn. Het is inderdaad wat moeilijk te rijmen met de Angela die we uit de eerste film kennen maar bon, schizofrenie zou nog perfect voor haar passen. Verder kent de film eigenlijk best nog wel een toffe cast. We krijgen een verloren telg uit de Estevez/Sheen familie (Renée Estevez, zus van Charlie Sheen en Emilion Estevez en natuurlijk dochter van Martin Sheen) en vooral bij de vrouwen zitten nog een aantal erg leuke personages. Valerie Hartman is een fijne bitch (en een verbetering ten opzichte van Judy uit de voorgaande film die toch een wat vergelijkbaar personage speelt) maar ook die soundtrack is een fikse verbetering. Je blijft echter wel met flink wat offscreen kills zitten en het is allemaal toch net iets minder inventief dan de vorige film.

Tof! Om Unhappy Campers een compleet andere film dan zijn voorganger te noemen is verkeerd, maar het is een sequel die toch verschillend genoeg is om zijn bestaan te rechtvaardigen. Naar het schijnt zou deel 3 (met de geweldige subtitel "Teenage Wasteland", zouden we nog een flard uit Baba O'Riley krijgen?) aansluitend zijn gefilmd op deze Unhappy Campers. Ben benieuwd wat dat gaat geven maar dat is dan weer voor volgende week. Om het met de woorden van Angela te zeggen: Good night campers!

3*

You look a little older than the rest

Ik heb altijd een beetje een dubbel gevoel bij films die back to back worden geschoten. Bij een groot verhaal kan dat wel een meerwaarde hebben (zoals dat bijvoorbeeld de Lord of the Rings films back to back werden geschoten) maar bij het soort sequels als Sleepaway Camp is dat vaak geen goede zaak. Waarom? Omdat alle beste ideeën altijd in de eerste film lijken te zitten waardoor je bij de rest wat op je honger blijft zitten. Dat blijkt uiteindelijk bij Teenage Wasteland niet helemaal het geval te zijn en toch ook weer wel.

Verwarrend, ik weet het. Het probleem zit hem hier dan ook in het feit dat er nog wel een aantal leuke kills zijn maar dat die eigenlijk allemaal worden verpest om de X-rating te vermijden. Ook budgettair is er wat beknibbeld maar naar het schijnt zou er een veel meer grafische versie bestaan (die is uitgebracht als R1 DVD) waarin de moorden van Angela veel explicieter zouden zijn. Als je de alternative versions op IMDB er eens op naleest, dan klinkt dat in ieder geval al een stuk beter dan wat je nu te zien krijgt. De film lijdt verder ook nog wat onder het feit dat dit alweer de derde film is waarin Angela een stel tieners in een kamp begint af te slachten maar daar doet Michael A. Simpson wel iets enorm goeds: het idee om een stel punks met rijkeluiskindjes te combineren en onder te verdelen in 3 groepen is gewoon geniaal. Weg is de irritatie dat in dit soort films de ene na de andere tiener verdwijnt zonder dat iemand het opmerkt. Verder is het allemaal net iets teveel van hetzelfde ten opzichte van de voorganger en begint het op den duur een beetje te vervelen.

Ook Pamela Springsteen lijkt er precies wat minder zin in te hebben. Ze heeft minder ruimte voor de one-liners die ze in deel II zo fijn wist te brengen (al is bijvoorbeeld het strike three stukje aan de tentpaal wel leuk) en haar delivery laat hier en daar iets te wensen over. Opnieuw wordt er een verse doos aan geile tieners opengetrokken en die zijn allemaal redelijk inwisselbaar. Als zelfs Angela zelf al begint te refereren dat een personage haar hard aan Molly, een personage uit de vorige film, doet denken.. Dan weet je wel hoe laat het is. Verder worden er weer de nodige zware gitaren uit de mouw geschud voor de soundtrack, altijd fijn, en is vooral het tempo waaraan Angela mensen afslacht nog het leukst aan deze franchise. Die openingsscène met de vuilniswagen zet meteen de toon en het is dan ook zo jammer dat de rest van de kills uiteindelijk zo verknipt zijn geweest. Zou graag de uncut versie is willen zien, dan zou er zomaar nog eens een halfje bij kunnen.

Op naar deel 4 en 5! De verwachtingen voor die delen zijn echter al serieus getemperd (naar het schijnt zou deel 4 vooral een montage van de eerste 3 films zijn) maar voor deel 5 komt zowaar niemand minder dan Robert Hiltzik terug in de regisseursstoel! De man heeft letterlijk maar 2 films gemaakt: Sleepaway Camp in 1983 en dan 25 jaar later Return to Sleepaway Camp. Ben benieuwd wat hij er van gaat maken.

2.5*

Sleepaway Camp 1 tot en met 3 + 5 minuten nieuw materiaal

Ik moet toegeven dat ik op voorhand eigenlijk niet veel wist over de Sleepaway Camp franchise. Ja, het eerste deel was naar het schijnt een redelijk goede cultfilm en er waren nog wat vervolgen gemaakt. Altijd leuk zo'n reeks maar er was wat verwarring over wat nu eigenlijk deel 4 was. Je hebt namelijk ook Return to Sleepaway Camp uit 2008 en Sleepaway Camp IV: The Survivor was pas in 2012 in "vol ornaat" te bekijken. Waarom dan toch nog het jaartal 1992? Wel, omdat de film effectief in 1992 werd gestart maar na het faillissement van de productiemaatschappij werd de film toen niet volledig afgewerkt.

En dat afwerken gebeurde dus pas in 2012 maar het gaat wel allemaal om materiaal uit 1992.. Kun je nog volgen? Maakt niet uit wat het antwoord is, want dit kun je het best links laten liggen. Naar het schijnt was er meer dan een halfuur aan materiaal gefilmd maar bleken daar maar maar 5 (!) nuttige minuten van over te schieten. Ik heb zelf geen ervaring met een film maken maar het lijkt me dat daar iets is misgelopen want laten we eerlijk zijn, het overgebleven materiaal is bovendien vrij waardeloos. Veel lange shots van Carrie Chambers die ligt te zonnen aan het meer en verder gewoon een aantal scènes waar met de beste wil ter wereld geen lijn in is te trekken. Je kunt eigenlijk nog beter de trailer kijken van 3 minuten en 22 seconden, dan moet je tenminste niet alle kills uit de voorgaande 3 films terug opnieuw verorberen en in die trailer zit toch ook al het nieuwe materiaal. Op zich is het uitgangspunt om dit te combineren met materiaal van de vorige films op zich nog niet zo slecht maar de manier waarop is echt belachelijk slecht gedaan.

Er zit geen enkele vorm van ritme in, soundtracks worden bruut afgekapt, dialogen worden maar half uitgesproken, ... Het is echt alsof ze gewoon willekeurig wat cuts hebben uitgevoerd in de vorige films en het resultaat allemaal achter elkaar hebben gemonteerd. Verwacht je dus aan letterlijk elke (!) kill uit de vorige films en welgeteld 3 nieuwe acteurs: Carrie Chambers als Allison, Victor Campos als een jager en John Lodico als een agent. Op het internet is een uitleg te vinden hoe het de bedoeling was dat zou blijken dat Allison eigenlijk Angela is maar dan met geheugenverlies en hoewel ik dat op zich nog wel een leuk idee vind, is dat iets dat met het weinige materiaal gewoon niet tot zijn recht komt. Chambers is nog een mooie verschijning maar daar stopt het dan ook. Ze is maar een schim van wat Felissa Rose of Pamela Springsteen met het personage deden. Die John Lodico is bovendien de slechtste acteur die de reeks heeft gekend en neemt misschien wel de slechtste scène ooit (de "You bitch!" uitroep nadat Allison ontsnapt) voor zijn rekening.

Dit soort compilatiefilms zie je wel eens vaker in langlopende horrorfranchises, ik irriteerde me er een paar maanden geleden ook aan in Puppet Master: The Legacy , maar dit is eigenlijk gewoon de voorgaande 3 films gemonteerd tot één onsamenhangend geheel. Vreemd genoeg was er dus al wel een trailer en is er zelfs een nog redelijk leuke poster (die weliswaar de twist al weggeeft) dus vreemd hoe dit uiteindelijk tot stand is gekomen.

0.5*

Sex and death, two things that come once in a lifetime. But at least after death, you're not nauseous

Ik ben altijd wel in de mood voor een Woody Allen film. Het zijn ideale lichte films die nooit te lang duren (Match Point is de enige volwaardige film die boven de 2 uur loopt en dat is meteen één van zijn minste) en die me meestal wel een dikke glimlach op mijn gezicht toveren. Hier en daar wel eens een misser uiteraard, ergens wel logisch met een regisseur met zo'n gigantisch oeuvre en die er zo'n hoog tempo op nahoudt, maar het meeste kan ik wel waarderen. Naar deze Sleeper was ik al langer benieuwd aangezien dit tot op moment van schrijven de enige science-fiction film van de regisseur is.

En zowaar een science-fiction die een ietwat wetenschappelijke basis heeft. Allen heeft namelijk een tijdlang samen gezeten met Isaac Asimov (schrijver van onder andere de Foundation reeks en I, Robot) en die toch gekend staat als een wetenschappelijk onderbouwde schrijver. Het is echter niet enkel technologie dat de klok slaat, want Allen combineert dit alles met zijn gekende vlotte dialogen en een flinke dosis slapstick. Van het eerste aspect ben ik altijd fan wanneer het om Allen gaat (die scène waar ze aan hem vragen om foto's te herkennen is geweldig) en de slapstick kan er nog mee door. Een paar leuke knipogen (er is een scène waar Allen nogal nors tegen Luna zegt: but can he do this? en dan wat met zijn armen flappert en dat lijkt me zo uit een Marx Brothers film te komen) en alles wordt nog eens ondersteund door een goed swingende jazzy soundtrack in de vorm van een big band. Leuk detail, de klarinet in de big band wordt gespeeld door Allen zelf.

Het eerste deel van de film steunt vooral op een nogal drukke Woody Allen. Wanneer je hem in zijn eigen films (en eigenlijk ook wel in films van iemand anders) ziet opdraven, dan zie je hem altijd wel wat hetzelfde doen. Sleeper is geen uitzondering en toch.. Niemand kan zo goed een neurotische idioot spelen als Allen. Je voelt echter wel dat de film zijn tweede vitesse vind wanneer Diane Keaton aan boord komt. Die levert halverwege nog even een leuke Marlon Brando imitatie af en was toch indertijd een perfect klankbord voor de regisseur. Verder nog veel foute decors en een heerlijke kitscherige kijk op de toekomst, inclusief veel witkleuren en aluminiumfolie.

Ik moet zeggen dat ik vroeger een beetje schrik had voor die oude Allen films, maar daar is uiteindelijk niets van in huis gekomen. Net zoals in zijn recenter werkt loopt er wel eens iets mis, maar over het algemeen is hij toch erg standvastig qua niveau. Sleeper mag zich dan ook bij het beste van zijn oeuvre zetten, al zou ik graag eens een 4.5* aan de regisseur willen uitdelen. Al denk ik dat een herziening van Vicky Christina Barcelona of Midnight in Paris die eer wel eens zouden kunnen krijgen.

4*

Who painted the other fifteen?

Er zijn zo van die films die jaren na datum nog altijd een onuitwisbare indruk hebben nagelaten. Hoewel mijn score op MovieMeter voor Sleepers 'maar' 4* was en ik me eigenlijk enkel nog maar de scène met het hotdogkraam kon herinneren, stond deze film me te geest als één van de beste die ik heb gezien. Het was echter alleen jaren geleden dat ik de film überhaupt nog had opgezet en dan leeft altijd de vrees dat ik dit in mijn hoofd beter heb gemaakt dan het uiteindelijk is, zeker omdat mijn score al lager uitviel dan gedacht. Daar is maar één oplossing voor: de film nog eens opzetten!

De laatste keer dat ik Sleepers heb gezien is van voor mijn MovieMeter tijd, minstens 13 jaar geleden dus, en wat ben ik blij dat dit zowaar nog beter lijkt te zijn dan in mijn herinnering. Sleepers is een film met een rauw thema - dat bovendien op een redelijk rauwe manier wordt gebracht - en hoewel sommige scènes niet altijd even goed tot hun recht komen (zo is heel die flashback met de wedstrijd tussen gevangenen en bewakers vrij cliché in beeld gebracht) maar dit is zo'n film waar de som der delen een geweldig geheel maakt. Zeker het eerste stuk van de film met het opgroeien in Hell's Kitchen is indrukwekkend gebracht en ook de switch die de film daarna maakt naar rechtbankdrama is een goede zet. Eventjes is het wennen aan de ouder geworden personages en ok, heel de rechtszaak hangt nogal dubieus aan elkaar, maar regisseur Barry Levinson sleurt je mee in zijn wereld waarbij je je niet al te veel vragen stelt. Dat einde waar iedereen samen zit en een versie van Walk Like a Man van The Four Seasons zingt.. Toch wel wat kriebels als ik eerlijk ben.

Sleepers is gebaseerd op het gelijknamige boek van Lorenzo Carcaterra, een naam die je wel zult herkennen aangezien dat eigenlijk de volledige naam is van Shakes in de film. Carcaterra heeft altijd beweerd dat zijn verhaal op waargebeurde feiten is gebaseerd, maar daar is blijkbaar geen greintje bewijs van te vinden. Vreemd hoe dat is gelopen dan, maar dat neemt gelukkig niets weg aan de kwaliteit van deze verfilming. Samen met Stand By Me het schoolvoorbeeld van het feit dat kinderen toch een indrukwekkende rol kunnen neerzetten in een film, maar sowieso zitten hier wel een aantal interessante personages in. Persoonlijke favoriet, en ik vermoed van velen, is ongetwijfeld Father Bishop die uitmuntend wordt neergezet door Robert De Niro maar ook Kevin Bacon is heerlijk op dreef als sadistische bewaker. Jammer dat beiden ondertussen zo ver van dit niveau zijn weggegleden. Grote sterrencast verder met onder andere een beginnende Brad Pitt en vooral een wat misplaatste Dustin Hoffman. Daar had meer in gezeten..

Of misschien had dat gewoon niet zo'n bekende naam moeten zijn. Hoffman probeert er nog wel wat van te maken, maar geraakt niet verder dan de typische dronken advocaat. Levinson had natuurlijk met Rain Man een groot succes met de acteur dus misschien was het wat een geluksbrenger voor hem. In ieder geval: indrukwekkende film die hoewel hij hier en daar niet helemaal lekker loopt (die broer van Rizzo bv), toch over de gehele lijn fascineert.

4.6*

Now, father, you're living in the past. This is the 14th century!

Je kent dat wel, je zit een heel week uit te zien naar het weekend en voor je het weet is het alweer voorbij. Gisteren had ik dus helemaal geen zin om vroeg in mijn bed te kruipen en koos ik ervoor om nog een filmpje op te zetten. Ik wou iets kort, het moet natuurlijk ook niet te laat worden, maar ik wou ook iets luchtigs zien. Doordat ik de dag ervoor, weer, een goede ervaring had met Sneeuwwitje koos ik deze keer voor Sleeping Beauty, een Disney die ik nog nooit gezien had.

En zo zijn er nog wel meer titels. De reden waarom ik nu een aantal nieuwe Disneys kijk is omdat ik sinds kortgeleden er mee ben begonnen om de films (althans de classics) te verzamelen op VHS. Ze kosten werkelijk niets, ik haal ze voor ongeveer 50 cent per stuk in de Kringloopwinkel in nog altijd werkende staat. Zo ook dus deze Sleeping Beauty, die ik trouwens in de originele versie heb gezien met Engelse audio en Nederlandse ondertiteling. Het heeft op zich wel iets, de combinatie van Engels en Disney. Het moet denk ik de eerste keer zijn dat ik een Disneyfilm in het Engels bekijk want hier thuis hebben wij alleen maar Nederlandstalige versies. Soit, misschien is het doordat ik beide films met een korte tussenpauze heb gezien maar ik vindt Sleeping Beauty en Sneeuwwitje qua verhaal wel redelijk hard op elkaar trekken. Beiden gaan over een sprookje, prinses, een slechte heks en zo zijn er nog wel meer gelijkenissen. Is dit slecht? Neen, zeker en vast niet want net als Sneeuwwitje is dit absoluut geen verouderd sprookje. Vandaag de dag ruikt het een tikkeltje naar pedofilie, een meisje van 16 dat samen is met een man die een aantal jaar ouder is, maar 50 jaar geleden maakten ze hier zich natuurlijk niet zoveel zorgen om. Wat wel grappig is, is dat het hoofdpersonage, Aurora/Rose, eigenlijk niet zo bijster veel heeft te zeggen in de film. Ze komt maar ongeveer in de helft van de film voor en heeft maar een paar zinnen te zeggen, al zingt ze wel 2 nummers. Beetje vreemd maar op zich niet storend doordat de aandacht naar de leuke randpersonages gaat zoals de 3 feeën en de twee vaders. Het valt wel op dat Disney in de 22 jaar tussen deze en Sneeuwwitje wel ontzettend veel heeft geleerd. Personages worden beter uitgewerkt, het voelt niet alsof de Prins er is bij gesleurd omdat hij in het originele verhaal ook zat maar ook Malificent is een stukje beter uitgewerkt dan de Heks uit Sneeuwwitje. Leuk, erg leuk allemaal.

Qua animatie is dit nogal vreemd. De authentieke Disney stijl zit er nog altijd wel in maar de achtergronden zijn een stuk gedetailleerder. Op zich nog altijd erg mooi maar het is even wennen, vooral als je dit vergelijkt met de eerste stapjes die de studio zette met Sneeuwwitje. In dat opzicht is Sleeping Beauty ook wel een serieuze verbetering. Zo is Aurora/Rose werkelijk perfect geanimeerd. Disney prinsessen zijn altijd altijd al wel de moeite geweest qua animatie maar Aurora is toch echt wel verbluffend mooi. Dat is natuurlijk ook niet moeilijk als je bekijkt dat het personage qua looks en vormgeving (afgezonderd van het haar dan natuurlijk) op de immer mooie Audrey Hepburn is gebaseerd. Voor de rest is dit qua animatie ook wel weer erg hard te pruimen. Maleficent in draakvorm ziet er fantastisch uit, wel geweldig dat ze een echte vlammenwerper hebben gebruikt om het vuur van de draak weer te geven, maar het is vooral een kort stukje dat voor altijd op mijn geheugen zal geprint blijven. Ik heb het dan over het kleine stukje waar Maleficent tegen de Prins verteld, als hij gevangen is, wat er gaat gebeuren. Hoe hij na 100 jaar zal vrijkomen, hoe hij als oude man op zijn paard naar het kasteel zou rijden. Geen idee waarom maar ik vond het zo'n mooi stukje dat ik nog de rillingen krijg als ik er aan terug denk. Wat ik wel ergens een klein minpuntje aan de animatie vorm was het feit dat het er soms allemaal nogal vlak uitziet. Disney heeft met de erg gedetailleerde achtergronden geprobeerd om het sprookje stilistisch te maken, misschien maar goed want anders zou er niet al te veel van de film overblijven, maar langs de andere ziet het er soms niet altijd even netjes uit,

Ik twijfel nog altijd een beetje wat ik hier aan zou geven. Een dikke 4* is het sowieso, daar is geen twijfel over maar ik neig een beetje naar 4.5*. Omdat het echter de eerste keer is dat ik de film zie ga ik het maar op een solide 4* houden maar met een herziening kan er wel eens een verhoging inzitten. In ieder geval is dit weer een uitstekend werkje uit de Disney stal. De stijl is over het algemeen geslaagd, het plotje loopt lekker en de personages zijn bij vlagen erg hilarisch. Jammer dat ik dit niet vroeger heb gezien.

4*

Cop-kabob!

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie gehad voor het werk van Stephen King. Zijn boeken ben ik zowat mondjesmaat aan het verzamelen, nu alleen nog de tijd zien te vinden voor ze ook eens te lezen, maar ook de vele verfilmingen wekken altijd wel mijn interesse. Vooral omdat daar erg sterke films tussen zitten maar ook wel eens regelmatig wat crap tussen zit dus je weet nooit wat te verwachten. Sleepwalkers behoorde in mijn herinnering tot de eerste categorie maar jammer genoeg is gisteren gebleken dat dat vandaag de dag niet meer klopt.

Mijn stem hier op de site dateerde van ergens midden 2008 dus je kunt nagaan hoe lang het eigenlijk geleden was dat ik de film nog had gezien. Bijna 5 jaar later en mijn smaak is dan ook wel wat veranderd maar ik vind het vreemd dat ik vroeger niet heb ingezien dat dit gewoonweg een vrij onsamenhangende film is. Ik ken het oorspronkelijke verhaal van King niet (is er eigenlijk wel een verhaal of heeft King gewoon het script geschreven?) maar ik kan me moeilijk voorstellen dat het de bedoeling was dat dit zo vaag is. Geen idee wat de Sleepwalkers eigenlijk moeten voorstellen maar blijkbaar zijn het vampiers. Op zich geen problemen mee maar met vampiers die zich onzichtbaar kunnen maken en perfect in het zonlicht kunnen rondlopen heb ik toch wat meer problemen. Nu oorspronkelijk zouden vampiers geen problemen hebben met zonlicht maar ik ben daar ondertussen zo gewend aan geraakt dat dit me toch makkelijk ergert. Nog maar te zwijgen over hun merkwaardige angst voor katten natuurlijk. Qua effecten voelt dit ook enorm verouderd aan en heeft het de tand des tijds niet doorstaan.

Dit is echter nog wel wat draaglijk door een aantal leuke bijrollen. De interessantste bijrollen zijn die van Stephen King zelve, Tobe Hooper, Joe Dante, Clive Barker en Mark Hamill. Waarom die laatste vier ineens allemaal komen opdraven in de film is me eerlijk gezegd een raadsel maar bon, je hoort me niet klagen. Maar daar stopt het feest der herkenning niet want ook Brian Krause zal me voor altijd bijblijven als Leo uit Charmed. Daar doet die het dan ook wel wat beter dan hier dus dat is ook mooi meegenomen. Het fijnste aan de film is echter de toevoeging van Mädchen Amick. Wegens het succes van Twin Peaks (waar ze zowaar nog bevalliger is dan hier) begon ze in wat andere films op te draven en hoe zeer ze ook haar best doet, ook zij gaat uiteindelijk ten onder. Leuk ook om Ron Perlman nog eens te zien verschijnen, die man is echt nog altijd geen spat veranderd.

Mick Garris heeft blijkbaar een patent op Stephen King verfilmingen (ik tel er momenteel 6) dus ik zal hem nog wel eens regelmatig tegenkomen want The Stand en The Shining heb ik hier zelfs nog liggen. Als die echter van hetzelfde niveau zijn, dan vrees ik er echter voor want dit is niet het van het. De cast doet nog een leuke poging maar het vage verhaal en lelijke effecten zorgen ervoor dat dit gewoonweg niet voldoende is.

2*

Horror Has a New Face

Gisteren even op bezoek gegaan bij een kameraad en vermits die een serieuze horror fan is eindigt het bezoek meestal in het kijken van een horror. Op zich heb ik daar niets tegen want vaak zitten er leuke films tussen (Død Snø!) maar deze Slither was gewoon te rampzalig voor woorden.

Vroeger werden er door mensen zoals Raimi of Jackson al succesvolle horror komedies gemaakt maar de laatste tijd lijken dit soort films meer als paddestoelen uit de grond te schieten. Op zich hoeft dit niet slecht te zijn, ik haal Død Snø weer aan maar Gunn weet precies met zichzelf geen blijf of hij nu moet beslissen tussen gore horror of meer de komische kant moet opgaan. Wat wordt het resultaat? Een paar heerlijke kills maar een overload aan one-liners zoals "The Bitch is hardcore!" Nee dank u, daar pas ik toch wel voor. Heel het idee is ergens wel leuk gevonden maar wordt gewoon compleet teniet gedaan door de slijmerige dinges die ook hier op de poster zijn te zien. Iemand dat mee naar de film keek merkte terecht op dat het meer Knack worstjes leken te zijn en probeer dan nog maar eens serieus naar dit te zien. Hilariteit kwam trouwens op een hoogtepunt toen iemand nog echt worstjes ging eten maar soit, dat heeft eigenlijk niets meer echt met de film te maken. Het komt er gewoon op neer dat je je beter kunt amuseren met het gezelschap waarmee je de film ziet dan met de idiote nonsens die zich op je scherm afspelen.

Qua cast leek de film eigenlijk best nog goed mee te vallen, zeker als je kijkt wat er tegenwoordig in horrorfilms opduikt. De beste was nog Nathan Fillion die eigenlijk als enige een paar grappige momenten had. Hij kan ook zo'n heerlijke droge kop trekken. Van de helft van de mensen die op Imdb staan gecrediteerd kan ik me zelfs niet meer herinneren dus zo goed moet de cast dan precies niet zijn geweest. De effecten waren eigenlijk ook nog niet zo slecht. Het monster zelf zag er bij vlagen heel goed uit en ook de kills zien er vaak goed uit. Het blijft dan alleen nog altijd jammer van de Knack worstjes die de film echt de das om doen.

Geen verwachtingen dus het kan moeilijk tegen vallen maar toch slaagt Slither erin om te vervelen. Hierbij nomineer ik dit trouwens met Black Sheep als twee van de slechtste films van 2006 of ik zie ze natuurlijk op een verkeerde manier, dat kan ook altijd maar ik betwijfel het.

1*

What does it take to find a lost love? A. Money B. Luck C. Smarts D. Destiny

Ik weet nog dat er bij de uitreiking van de Oscars ontzettend veel te doen was rond deze Slumdog Millionaire. Het zou één van de beste films ooit zijn en een must-see voor iedereen. Nu persoonlijk heb ik het niet zo op hypes omdat ik me nogal gemakkelijk laat meetrekken dus had ik voor mezelf besloten om de film later te zien wanneer alle storm was gaan liggen. Het is dan wel leuk dat je dit nog op het grote scherm kan zien met het school.

Laat ik eerst zeggen dat de film gigantisch is overgewaardeerd en overduidelijk wordt opgehemeld door mensen die zich met dezelfde hype laten meesleuren als degene waar ik het juist over had. De reden waarom de film is overgewaardeerd? De standaard feel-good clichés waaruit blijkt dat alles goed komt wanneer je maar hoopt en dat je niets aan je lot kunt veranderen want alles is voorbestemd. Nu geef ik zelf wel toe, ik zie het van tijd tot tijd ook graag maar hier wordt gewoon hard ingespeeld op de gevoelens van mensen door de film te laten afspelen in één of andere krottenwijk in India inclusief jongen met problemen die in één klap multi-miljonair kan worden. Persoonlijk kan ik hier niet meer dan 3.5* voor geven.

Waar ik me nog het meest aan stoorde was het repetitieve gedoe waar de film om draaide. Jamal krijgt een vraag, we zien een flashback waaruit blijkt hoe Jamal aan het antwoord komt, ondertussen wordt er weer wat op de gevoelens ingespeeld en uiteindelijk keren we terug naar de show waar totaal geen spanning meer zit omdat je toch weet dat hij het juist zal hebben. Alleen met de laatste vraag lijkt men wat spanning te creëren maar die werd dan teniet gedaan door mensen die rondom mij dachten dat de derde musketier D'artagnan was en niet Aramis... Zelf heb je het als kijker dan wel moeilijk om niet recht te staan en het antwoord doorheen heel de zaal te roepen. Ik vind het ook wel ergens erg dat er wordt gekozen voor zo'n gemakkelijke vraag want naar wat ik me herinner van de Belgische versie was het toch de bedoeling dat de laatste vragen verschrikkelijk moeilijk waren. Ach, ergens hoort het toch ook weer bij het sentimentele en voorbestemd geheel van de film want de drie jeugdvrienden noemden zich niets voor niets de drie musketiers terwijl ze maar 2 namen wisten. Wat wel goed uitgewerkt was, was de relatie tussen de broertjes die door middel van de flashbacks sterk worden uitgewerkt. Zonder twijfel werd dit ook beter uitgewerkt dan de relatie tussen Jamal en Latika die maar af en aan leek te springen.

Ik vreesde dat Slumdog Millionaire zou vervallen in een doodgewone Bollywood film en dat is nu eenmaal een genre dat me niet ligt, gelukkig weet de film toch zijn grens te vinden tussen dit Bollywood en zijn veel bekendere tegenhanger, Hollywood. De muziek is bij vlagen irritant maar brengt je toch wel in de sfeer van India. Al had het barslechte nummer bij de aftiteling niet gehoeven. Visueel lijk ik hier trouwens van alles te missen als ik de reacties van andere users hier lees. Er wordt gesproken van een uitstekend kleurgebruik en wat weet ik nog allemaal maar buiten een vorm van energiek filmen zie ik niet veel speciaals.

Qua acteerprestaties is Slumdog Millionaire wel uitmuntend. Ik had ooit eens gehoord dat er voor de bijrollen geen echte acteurs aan te pas komen maar dat het bijna allemaal gewoon inwoners zijn uit de stad zelf en andere omliggende steden zijn. Dat zorgt dan wel weer voor een waarheidsgetrouw gevoel. Dev Patel, ineens gebombardeerd tot één van India's grootste sterren zet zijn rol van Jamal sterk neer maar ook de andere hoofdrollen worden op treffende wijze neergezet. Persoonlijk ging mijn voorkeur zelfs uit naar de presentator van het spel, Anil Kapoor.

Ik begon mijn recensie met het idee dat de film veel te overgewaardeerd is en dat gevoel is niet verdwenen. Wat niet betekent dat het een slechte film is want dat is het zeker niet, het is alleen moeilijk om over de clichés die de film rijk is te kijken.

3.5*

You've got a lot of guts. Let's see what they look like

Een tijd geleden was ik een kast aan het opruimen en ergens in een doos in een hoekje vond ik nog een stapeltje VHS tapes. Voornamelijk afleveringen van Darkwing Duck, Biker Mice From Mars en Pokémon maar ook een aantal langspeelfilms. Films die ik vroeger heb grijsgedraaid en die ik eigenlijk al die jaren vergeten was. Ik pakte Small Soldiers vast en kreeg opeens een flashback naar een 10-jarige Metalfist in de zetel.

Het is altijd gevaarlijk om de favoriete films uit je jeugd te gaan herzien maar een blik op de credits (Kirsten Dunst, Frank Langella, Joe Dante, ...) en gewoon het warme gevoel dat ik hierbij kreeg, trokken me over de streep. En wat ben ik blij dat ik dit nog eens heb opgezet! De beste jeugdfilms zijn de die waar je als volwassene ook nog van kunt genieten. Indertijd gingen de vele verwijzingen en knipogen compleet aan mij voorbij (wat weet ik als 10-jarige nu van de geur van polyurethaan in de ochtend) maar nu was het een feest van herkenning. Het plot voelt in eerste instantie een beetje als een rip-off van Toy Story, maar Dante gooit het in ieder geval over een compleet andere boeg met een heerlijk actievolle finale en gewoon erg fijne personages. Toegegeven: de wetenschappers zijn cliché, Alan is maar wat een flauwe hoofdpersoon en de film heeft de tand des tijds niet overal even goed doorstaan maar een kniesoor die daar op let.

Vooral ook omdat dit zo het soort film is waar gewoon erg veel inzit. Van het casten van de Dirty Dozen acteurs (alleen Bronson wou niet meedoen...) als de militairen tot Christina Ricci en Sarah Michelle Gellar als de - onder begeleiding van het iconische Bride of Frankenstein muziekje - tot leven gewekte Gwendy poppen.. Gewoon erg fijn om veel details te spotten en met de strijd tussen de Gorgonites en de Elite heb je een erg leuke kapstok qua plot. Sowieso is dit qua cast wel erg verzorgd. Langella straalt de rust uit die Archer verdient, Tommy Lee Jones is dan weer een heerlijk typische militair en ik weet nu meteen weer waarom ik al die jaren al fan ben van Kirsten Dunst. Dat stukje Led Zeppelin (en niet veel later gevolgd door de Spice Girls, het klinkt vreemd maar het werkt) is wel heerlijk. Visueel blijft dit trouwens ook nog wel goed overeind staan.

Hier en daar wel eens een lelijk momentje maar over het algemeen is er weinig op aan te merken. Voor velen is de Gremlins reeks het hoogtepunt in Dante's carrière maar geef mij toch maar deze Small Soldiers. Ik moet eigenlijk maar eens wat meer van zijn oeuvre gaan opzoeken, daar zit denk ik nog wel wat leuke dingetjes in.

4*

You acted just like I do. I thought you were better than that

Vandaag de dag is de Warner Animation Group (nog) niet zo enorm bekend. De animatietak van Warner Bros is weliswaar nog maar sinds 2004 actief - sinds de release van The Polar Express - en heeft verre van de kwaliteit afgeleverd die een Disney of Pixar bijvoorbeeld wel weet te brengen. Toch betekent dat niet dat het een productiemaatschappij is om links te laten liggen, want met onder andere The LEGO Movie (en spinoffs) hebben ze wel wat wat leuke dingen gemaakt. Smallfoot was zo'n film die vooral qua insteek wel de moeite leek te zijn.

Want zoals de titel al doet vermoeden, is dit eigenlijk een nieuwe insteek op de welbekende Bigfoot mythe. Deze keer zijn de hoofdpersonages echter Yeti's en zijn de mensen de mythische wezens. Een invalshoek waaruit best een een aantal leuke ideeën worden gehaald en het is dan vooral jammer dat de film compleet onderuit wordt gehaald door musicalnummers. Op zich niets mis mee wanneer een film zoiets toevoegt, maar met uitzondering van de parodie op Under Pressure en het hiphopnummer van Stonekeeper is er weinig goeds aan op te merken. Compleet inwisselbaar, te moraliserend, ... Ze voelen vooral aan om dit naar een ietwat respectabele speelduur te brengen en dat is nooit een goed teken. Verder een film die qua stijl en gevoel een beetje aanvoelt aan de oude Looney Tunes cartoons (personages die ettelijke meters de diepte instorten en het overleven en natuurwetten die niet overal gerespecteerd worden) en hier en daar een leuke verwijzing biedt zoals de korte Pac-Man achtervolging. Altijd fijn wanneer zo'n kinderfilm toch ook nog wat knipogen voor volwassen heeft.

Witte Yeti's op een witte achtergrond, je ziet wel aankomen dat dat niet zo makkelijk te animeren zal zijn. Het hoofdpersonage Migo ziet er nog uit als een Yeti zoals wij hem zouden zien, maar de andere personages zien er een stuk kleurrijker uit. Dat kan ook gezegd worden van de wereld van de Yeti's zelf (en die van de mensen ook trouwens) en hoewel daar op zich wel wat leuke ideeën in zitten, is het overduidelijk niet het niveau als wanneer bijvoorbeeld een Disney, Pixar of misschien zelfs Dreamworks hier van zou maken. Gelukkig is er nog een degelijke stemmencast om dit naar een hoger niveau te tillen. Een goede wisselwerking tussen wat bekende namen (Channing Tatum in de hoofdrol en Danny DeVito in een erg toffe bijrol) en nieuwkomers. Ook een paar namen die je niet zou verwachten zoals basketballer Lebron James (die trouwens de hoofdrol gaat spelen in de nieuwe Space Jam!) en talkshowhost James Corden.

Misschien hier en daar wat te moraliserend en vooral een film die een betoog aflevert om zelf na te denken en niet klakkeloos te volgen wat de rest doet. Qua animatie had het wat beter gemogen, maar gelukkig is het qua grappendichtheid, voice-cast en knipogen wel de moeite waard. Uiteraard nog een stukje na de aftiteling en vergeet ook niet om ook de kortfilm Super Soozie nog even te checken.

3.5*

Say hello to my enormous friend

Ik heb de Smurfen altijd wel leuk gevonden. De strips verslond ik vroeger, van de Amerikaanse animatieserie heb ik ook erg veel gekeken indertijd en ook de twee films (De Fluit met de 6 Smurfen en de live-action versie) vond ik erg leuk. De live-action film deed het ook vrij goed qua box-office dus een vervolg kon nu eenmaal niet uitblijven. Iets waar ik persoonlijk niet op zat te wachten maar gelukkig nam Raja Gosnell de regie terug op zich en keerden onder andere Neil Patrick Harris, Hank Azaria en Jayma Mays weer voor hun respectievelijke rollen.

Maar dit is nu alweer de tweede sequel dit jaar die me tegenvalt. De Smurfen komen deze keer niet in New York terecht maar in Parijs en dat is nu niet meteen een geslaagde verandering van setting. Hopelijk komen ze in het derde deel eens in België terecht, dat verdient Peyo toch wel. Soit, waar de film serieus op mist is de toevoeging van The Naughties. Totaal geen leuke personages, zeker Vexy vond ik vrij irritant, maar laat dat nu juist twee van de belangrijkste figuren uit de film zijn. Gosnell houdt zich ook nog eens minder en minder aan de essentie van de Smurfen op zich (Grouchy die opeens Positive wordt?!) en dat is toch zonde. Voor de rest meer van hetzelfde, zo blijft het niveau van animatie gelijkwaardig aan het eerste deel, maar is het toch ook tegelijkertijd een stuk minder. De setting van New York sprak me ook een stuk meer aan dan Parijs maar dat is eerder persoonlijk natuurlijk.

Wel tof natuurlijk dat iedereen terug zijn rol opneemt. Hank Azaria blijft een geweldige keuze voor Gargamel maar Neil Patrick Harris en Jayma Mays worden wel wat gedegradeerd naar onbelangrijke bijrollen. Er wordt nog een poging gedaan om wat diepgang te brengen aan de hand van Brendan Gleeson als stiefvader van Patrick maar dat is maar een vervelend personage, alleen de scène waar hij in een eend veranderde was wel leuk, en had voor mij echt niet gehoeven. Ik had liever dan ook wat meer van de Smurfen op zich gezien want nu hebben alleen Jonathan Winters (die kort na het maken van de film overleed), Kate Perry, George Lopez, Anton Yelchin en John Oliver grotere rollen. Daar had meer mee gedaan kunnen worden, zeker wanneer je Kenan Thompson en Shaquille O'Neal cast als Smooth en Greedy maar hen amper screentime geeft. Christina Ricci en J.B. Smoove zijn de nieuwkomers als Vexy en Hackus maar stellen voor de rest niet bijzonder veel voor.

Ben ik de Smurfen nu echt ontgroeid? Ik betwijfel het maar The Smurfs 2 is ook gewoon op alle fronten minder dan zijn voorganger(s). Zonde eigenlijk want dit had evengoed een succes kunnen worden maar Gosnell verliest zich te hard in hedendaagse grapjes (Gargamel met een tablet onder andere) en verliest de essentie van de figuurtjes uit het oog. Vermakelijk, dat nog wel, maar dan toch liever al het andere wat van de blauwe wezentjes is uitgebracht.

3*

Where the Smurf are we?

Ik denk dat mijn vroegste herinnering aan de Smurfen voort komt uit het album 'Het onzalige land' van Johan en Pirrewiet. Het is ook in die stripreeks dat de Smurfen voor het eerst tevoorschijn kwamen (in album 9 - De fluit met de 6 Smurfen, voor de geïnteresseerden) en later maakten ze een groot deel uit van mijn jeugd met de tekenfilmreeks van Hanna & Barbera en de aparte stripalbums die hier thuis verslonden werden, met kapotgelezen strips tot gevolg. Toch stond ik wat wantrouwig ten opzichte van deze verfilming want een Engelse verfilming met de Smurfen in New York? Dat kon moeilijk goed komen.

Toch won mijn interesse het van mijn afschuw en wou ik de film wel gaan zien. Vandaag was het dus zover en eerlijk gezegd, ik heb me rot geamuseerd. Ik ben grote fan van de originele tekenfilmreeks (die blijkbaar nergens in het Nederlands op DVD is te vinden?) dus ik stond erg wantrouwig over de digitale versies maar dit is eigenlijk enorm goed meegevallen. Het design van de blauwe mannetjes is nu niet zo enorm moeilijk om na te maken maar het voelt authentiek aan en dat is een stuk meer dan ik had verwacht. Verschoot ook van de geslaagde emoties die ze erin hebben kunnen verwerken, was geleden van Wall-E dat ik dat nog had gezien. De film concentreert zich grotendeels op een zestal Smurfen maar het is wel heerlijk om naar het einde toe, en het begin ook trouwens, enorm veel bekende gezichten te zien. Gosnell werkt met respect voor het bronmateriaal en levert een mooi eerbetoon aan Peyo. Hoewel ik me goed kan voorstellen dat er veel zijn die dit pure heiligschennis vinden want het wordt allemaal wel serieus naar Amerikaanse normen vervormd maar toch had het een zekere charme op mij. De Smurfen die op de tonen van Back in Black van AC/DC een gevecht aangaan met Gargamel.. Heerlijk! Het plot zelf heeft natuurlijk niet al te veel om handen maar stoort dat? Helemaal niet want het dient als een goede kapstok om allerlei amusante situaties (Gargamel steelt echt de show) aan op te hangen. Hier spreekt waarschijnlijk een hele hoop nostalgie maar ik vond het fantastisch.

De stemmencast is trouwens ook wel degelijk. Ze zijn er zelfs in geslaagd om Jonathan Winters nog ergens vandaan te halen, gaf ook zijn stem aan de Grootvadersmurf in de originele tekenfilmserie, maar ook de publiekstrekkers zoals Katy Perry doen het erg leuk. Toch, de beste rol gaat voor mij toch naar Gargamel. In eender welke andere film zou ik zo'n personage enorm hard afzeiken maar Hank Azaria speelt dit echt heerlijk getrouw aan het origineel. Erg vaak moeten lachen om zijn ruzies met Azrael en hij is dan ook de perfecte keus om de halfbakken tovenaar neer te zetten. Trouwens ook wel wat knipogen naar andere films in de vorm van uitspraken van Gargamel. Onder andere Lord of the Rings in de gevangenis en Brokeback Mountain maar ook The Seven Year Itch door de Smurfin en de Schotse Smurf haalt zijn Braveheart roots even boven. Neil Patrick Harrisleek me een ietwat vreemde keuze om hier aan mee te doen maar ook hij doet het leuk. Natuurlijk niet echt een uitdagende rol maar samen met Jayma Mays heeft hij wel leuke chemie. Ook nog leuk om Sofía Vergara uit Modern Family in een klein bijrolletje te zien verschijnen.

Geheel tegen verwachting in maar ik heb me hier enorm goed mee geamuseerd. Raja Gosnell is er weerom in geslaagd om één van mijn jeugdseries (hij heeft ook 2 Scooby-Doo films geregisseerd) naar het witte doek te brengen en hij doet het goed. De film voelt enorm Amerikaans aan maar het deert niet want de authenticiteit van de Smurfen blijft intact. Laat deel 2 maar komen!

4*

I'm stress eating!

De Smurfen lijken de laatste jaren hot stuff te zijn in Hollywood. De blauwe wezentjes kregen in 2011 al hun eigen live-action film en in 2013 volgde onvermijdelijk een sequel. Oorspronkelijk was het dan ook de bedoeling dat de reeks een trilogie ging worden, maar na de tegenvallende box office van deel 2 werden die plannen opgeborgen. Nu is er echter een volledige animatiefilm in de vorm van The Lost Village, de eerste keer dat de Smurfen volledig CGI zijn geworden.

Want La Flûte à Six Schtroumpfs (gebaseerd op het gelijknamige album van Johan & Pirrewiet en tevens het eerste verhaal waar de wezentjes hun intrede doen) dateert ondertussen ook al uit halverwege de jaren '70. Hoog tijd dus om eens een update uit te brengen dachten ze, maar het is jammer dat Kelly Asbury besluit om echt alles in een nieuw jasje te steken waardoor de personages wat hun authenticiteit verliezen. Zo'n scène waar de Smurfen een selfie nemen.. Het zorgt er toch voor dat de sfeer van het bronmateriaal ver te vinden is. Wat op zich vreemd is aangezien dit zich juist in de natuurlijke habitat van de Smurfen afspeelt. De twee live-action films werden afgekraakt om het feit dat ze in de echte mensenwereld afspeelde (wat op zich zever is aangezien ze in de Hanna Barbera reeks door de tijd reizen en zowat overal terechtkomen) maar daar zat meer afwisseling in dan in dit bos. Ook het kenmerkende taaltje is trouwens nergens te bekennen. Betekent dat dat werkelijk alles slecht is? The Lost Village blijft wel zijn vermakelijke stukjes hebben (en ik blijf fan) maar het is overduidelijk de minste film tot nu toe.

Nog een reden waarom de derde film er uiteindelijk niet meer is gekomen was de dood van Jonathan Winters. De acteur nam in die films de rol van Grote Smurf op zich (in de televisieserie van Hanna Barbera deed hij zelfs ook nog mee als Grootvader Smurf!) en nu is zijn rol overgegaan op Mandy Patinkin. Die doet het niet slecht, maar ik mis toch Winters. Sowieso veel veranderingen qua cast. Kate Perry wordt als Smurfin vervangen door een andere zangeres en ook Hank Azaria keert niet meer terug als Gargamel, maar wordt vervangen door Rainn Wilson. Kan er allemaal op zich wel mee door. Qua animatie ligt dit trouwens in het verlengde van de twee voorgaande films. Ik blijf persoonlijk fan van de stijl van Peyo, maar dit heeft bij vlagen toch ook wel zijn charme.

Wel een paar leuke knipogen trouwens. Zo lijkt Monty overduidelijk gebaseerd te zijn op de Krwakakrwa en is het stukje tijdens de credits met Gargamel zowaar nog het leukste aan heel de film. Het probleem is echter dat de film wat zijn link met het bronmateriaal is kwijt geraakt. Hier en daar flakkert de vertrouwde stijl wel op, maar hier had meer in kunnen zitten.

2.5*

Jean, is suicide a mortal sin?

Die Icons of Suspense boxset is tot nu toe zijn (weinige) geld al zeker en vast waard. Ik zit weliswaar nog maar aan 3 van de 6 films, maar Stop Me Before I Kill! en Cash on Demand zijn al 2 degelijke films en The Snorkel mag zich met gemak in dat rijtje zetten. Nu ben ik me misschien wel wat aan het voorbij hollen in mijn recensie en dat is ook niet goed. Op voorhand had ik maar één gedachte over The Snorkel en dat is wat voor een volstrekt belachelijke titel het eigenlijk is. Dat is voornamelijk te wijten aan mijn associatie met die andere bekende Snorkels natuurlijk.

De titel is echter perfect verklaarbaar met de eerste pakweg 5 minuten en het goede is dat ik sinds dan nooit meer aan die kleine wezentjes uit mijn jeugd zal denken. Wat Guy Green en de zijnen hier afleveren is één van de meer obscure films uit de Hammer stal (al geldt dat sowieso voor elke titel in deze Icons of Suspense box precies) maar dat is volkomen onterecht. Het is namelijk een film met een intelligent plot en bovendien eentje dat tot op de laatste minuut spannend blijft. Candy is misschien bij vlagen een ietwat irritant personage maar dat einde waar ze Paul helemaal alleen achterlaat in zijn schuilplaats is gewoon een heerlijke koekje van eigen deeg. Beetje jammer dat ze uiteindelijk toch plooit en de politie verwittigd maar bon, waarschijnlijk was het publiek indertijd niet helemaal klaar voor dit soort gerechtigheid. Gelukkig doet dat weinig afbreuk aan de inventiviteit waarmee de film in elkaar steekt. Normaal zie je dit soort zaken van ver aankomen, maar ik had echt niet verwacht dat het net die kast ging zijn die de schuilplaats van Paul ging sluiten.

En wat een heerlijke rol voor Peter van Eyck trouwens. Je weet vanaf de eerste seconde dat hij de moordenaar is en toch krijg je ergens wel een zekere vorm van sympathie wanneer je hem gekwetst ziet weglopen op het strand nadat Candy hem voor de zoveelste keer heeft beschuldigt. Ook die Candy wordt sterk vertolkt door Mandy Miller die om de een of andere reden besloot om na deze film compleet op te houden met te acteren. De film steunt voornamelijk op hun wisselwerking maar toch mag ook Betta St. John als Jean niet onderschat worden. Ze vormt een beetje de brug tussen beide personages en vreemd genoeg heb ik ze al eerder gezien (in Horror Hotel en Corridors of Blood) maar heeft ze daar nooit veel indruk achtergelaten.

Ben ik trouwens de enige die de poster - hoe mooi hij op zich ook is - eigenlijk compleet niet passend vind bij de film? Het lijkt sowieso al een knipoog te zijn naar Louis Malle's Le Monde du Silence (de poster die Candy ziet hangen waardoor ze haar theorie bedenkt) maar het viel me ook al op bij Stop Me Before I Kill! De posters passen beter in lijn met de andere films van Hammer die ik al heb gezien, maar qua inhoud staan deze films echter ver weg van die films. Soit, maakt op zich weinig uit. Het is de film die telt en die is gewoon erg sterk.

4*

Disney's eerste langspeelfilm

Ik ben tegenwoordig een serieuze inhaalbeweging aan het doen qua Disney films. Een groot aantal heb ik gezien in mijn jeugd maar er zijn veel titels die ik nooit heb gezien of al in geen jaren meer heb gezien. Tjah, c'est la vie denk je dan tot je opeens in de Kringloopwinkel een aantal films tegenkomt op old fashioned VHS. Het begon weer te kriebelen en voor 50 cent/stuk kon ik de films toch niet laten liggen. Gisteravond had ik normaal gezien met een kameraad afgesproken maar doordat die afbelde had ik tijd over. Hoog tijd dus om nog eens een Disney terug te zien en waar begin je het beste dan bij de allereerste Disney?

Sneeuwwitje is wel geen nieuwe titel voor mij. De VHS is al jaren in het bezit van de familie maar het moet jaren geleden zijn dat ik de film nog eens had gezien. Toch is het vreemd in hoeverre een film een indruk op je kan nalaten want veel scènes kon ik nog perfect voor de geest halen. Gisteravond was dan ook een waar feest van herkenning, al was het wel een verrassing dat er zoveel werd gezongen in de film. Doordat we de film al vele jaren geleden hebben gekocht, waarschijnlijk toen hij juist uitkwam op VHS of terug opnieuw uitkwam zoals Disney wel eens vaker doet, had ik de Nederlandse versie. Persoonlijk vond ik het eigenlijk helemaal niet erg, oké de film bromde wat maar dat is omdat hij zo oud is, maar de stemmen kwamen ook erg getrouw over. Snap de commentaar over de 'slechtheid' van de Nederlandse versie dan ook niet. Soit, Sneeuwwitje moet zowat het meest gekende sprookje zijn. Gebaseerd op een, nogal gruwelijker, verhaal van de gebroeders Grimm levert Disney een heerlijk ouderwets (nogal logisch doordat de film al meer dan 80 jaar oud is) sprookje af waar de goeden echt goed zijn en de slechten echt slecht. Een sprookje zoals het moet zijn en dat is meteen dan ook de kracht van de film. Sneeuwwitje zelf is te goed voor deze wereld, de dwergen hebben allemaal verschillende maar duidelijke karaktertrekken en de koningin is zo slecht als ze maar kan zijn. Nu zou dit allemaal vandaag de dag oubollig overkomen maar Disney slaagt erin om het allemaal boeiend en verfrissend te houden. Ook de humor is nog altijd erg leuk, vooral die dwergen zijn hilarisch.

Ik ben altijd al fan geweest van dit soort tekenstijl en het doet me dan ook zeer in het hart om te horen dat Disney gaat stoppen met dit soort films te maken, althans met deze stijl. Ontzettend jammer want dit blijft prachtig om naar te kijken. Doordat dit de eerste langspeelfilm is van het bedrijf zijn er nog altijd wel ergens minpuntjes te bemerken. Zo zijn de personages niet altijd even loepzuiver geanimeerd, vooral Sneeuwwitje is soms gewoon een roze vlek met een paar ogen en een mond. Toch is dit een meer dan verdienstelijke poging en blijft het geweldig om dit 70 jaar na dato terug te zien. Langs de andere kant is het merendeel van de scènes dan wel verbluffend mooi geanimeerd. De achtervolging in het bos waarin Sneeuwwitje helemaal in paniek geraakt is al een uitstekend stukje animatie maar het is vooral het einde van de film dat van een prachtig formaat is. Het stuk waar de koningin verandert in de heks en het verloop daarvan stond nog altijd perfect in mijn geheugen gegrift en het doet me dan ook plezier om te zien dat de film nog altijd niets van afbreuk heeft. De achtervolging van de koningin door de dwergen voelt bijna episch aan en is een geniaal stukje animatie. Ik kreeg vroeger altijd schrik als ik deze scène zag, zelfs nu nog kreeg ik een mottig gevoel als ik er aan terug dacht, maar nu was ik meer verbluft dan angstig. Wat Disney hier aflevert is een waar stukje animatie, een stukje dat nooit verloren mag gaan.

Het was niet de bedoeling dat ik gisteravond film ging zien maar ik ben blij dat het er toch van is gekomen. Sneeuwwitje en de 7 dwergen was een genot om nog eens naar te kijken door de leuke humor, de aanstekelijke nummers en de prachtige animatie. Een succes voor Disney en met reden. Hopelijk blijft dit nog vele generaties beroeren. Ik verhoog in ieder geval met een halfje.

4.5*

A man should never lose his hand at hunting

Ernest Hemingway is één van mijn favoriete schrijvers, Ava Gardner is één van mijn favoriete actrices en ik ben in het algemeen fan van het oude Hollywood. Gooi dat allemaal samen in een film die wordt geregisseerd door niemand minder dan Henry King (die met Tol'able David misschien wel de meest indrukwekkende silent op zijn naam heeft staan) en dan krijg je normaal gezien een erg interessante zit. Er is enkel één probleempje en dat is dat ik redelijk allergisch ben aan Hemingway verfilmingen die allerlei zaken veranderen/aanpassen.

Er zijn echter gelukkig wel een aantal films die het goed aanpakken zoals The Killers (de 1946 versie bijvoorbeeld, ook met Ava Gardner trouwens) waarbij het Hemingway stuk tot in de sublieme details wordt gebruikt als bronmateriaal en waarna een poging wordt gedaan om er toch nog een volwaardige film van te maken. Ik hoopte op eenzelfde aanpak voor The Snows of Kilimanjaro maar helaas is dat met dit kortverhaal sowieso al een stuk moeilijker dan met The Killers. Het resultaat is een onevenwichtig relaas waarin we Harry Street en zijn amoureuze escapades volgen. Op zich valt daar nog wel wat te beleven met de scènes tussen Harry en Cynthia, maar wat een volstrekt achterlijke bedoening om hier een happy end van te maken. Als je dat doet, dan heb je gewoon niets van het bronmateriaal begrepen lijkt me. Het is OK om een aantal zaken uit te breiden - de komst van de Afrikaanse medicijnman bijvoorbeeld vond ik een goede toevoeging - maar King slaagt hier compleet de bal mis qua essentie van het verhaal.

Nu komt er iets waar King weinig aan kan doen, maar wat een vreselijk belabberde transfer is dit trouwens. De film is ondertussen in Public Domain terecht gekomen (wat betekent dat iedereen hem op een schijfje mag uitbrengen) maar ik had verwacht dat een Quality Film Collection editie toch een beetje gerestaureerd ging zijn. De film is donker, de audio is amper verstaanbaar en tijdens de oorlogsscène zit een vervelende (en bewegende!) zwarte balk aan de linkerkant. Gewoon schandalig dat ze dit zo hebben uitgebracht.. Gelukkig is er nog altijd wel een degelijke Gregory Peck en dito Ava Gardner om de brokken wat te lijmen. Peck overtuigd als de sombere, neerslachtige Harry en Gardner is perfect als zijn grote geliefde Cynthia. Susan Hayward doet het trouwens ook nog goed als Helen maar mist toch een beetje wat de klik met Peck. Wat op zich logisch is in het originele verhaal. In deze filmische variant toch net wat minder.

De 5e Hemingway verfilming die ik ondertussen heb gezien en met uitzondering van Hemingway's Adventures of a Young Man en The Killers heb ik nog niet veel goeds gezien. Misschien moet ik The Snows of Kilimanjaro eens in een deftige versie zien, het verschil met een wel gerestaureerde versie is namelijk gigantisch groot. Dan komt het visuele aspect misschien beter tot zijn recht, want nu is het gewoon allemaal erg donker.

2.5* (vooral voor Peck en Gardner)

Het is voor films als deze dat ik blij ben dat er tegenwoordig op MovieMeter kortfilms worden toegestaan, anders had ik dit waarschijnlijk aan mij laten voorbijgaan. Wie ooit al eens een aflevering van De Noodcentrale heeft gezien weet ongeveer waar een medewerker in het callcenter van zo'n noodcentrale zich aan kan verwachten en het verbaast dan ook niet dat Une Soeur gebaseerd is op waargebeurde feiten. Een ongemeen spannende kleine 20 minuten waarbij je niet meer dan een gesprek tussen twee vrouwen volgt. Het type film dat in een langere variant wel eens zijn spanning kan verliezen maar hier blijft het compact en indrukwekkend. Veerle Baetens overtuigt blijkbaar in elke landstaal (wat blijft het toch een geweldige actrice, erg blij dat ze zich heeft kunnen losweken van Sara en bijrolletjes als in De Zusjes Kriegel) maar ook Selma Alaoui (Alie) en Guillaume Duhesme (Dary) verdienen een pluim.

4*

Oh! Ettore

Altijd fijn om nog eens ergens goedkoop een Bud Spencer film op de kop te tikken. Ben op zich nog net iets meer fan van het duo Terrence Hill - Bud Spencer, maar de Italiaan met de baard solo kan ik ook altijd wel waarderen. Soldier of Fortune is te vinden in de Bud Spencer collectie waar onder andere Charleston ook in is uitgebracht en het leukste is dat er deze keer voor de originele Italiaanse audiotrack is gekozen!

Dat is niet altijd het geval bij de films van Spencer maar het is dan ook jammer dat de ondertiteling bij de release van Paradisio Entertainment niet altijd even goed synchroon loopt. Het herstelt zich telkens wel weer maar toch een aandachtspuntje mocht je deze willen aanschaffen. Soit, in zijn carrière heeft Spencer al een hoop historische plunjes aangetrokken (in Blackie the Pirate speelt hij, zoals de titel al doet vermoeden, een piraat) en deze keer is hij een ridder. Niet echt één van de nobele soort en eigenlijk draait de film om een vechtpartij tussen de Fransen en de Italianen. De Fransen stellen 13 ridders op dus moet Ettore op zoek gaan naar Italianen die hem willen helpen om aan hetzelfde aantal te komen. Leuk uitgangspunt in ieder geval en de uitwerking mag er ook wel zijn. Nog niet echt veel komedies rond het riddergenre gezien, The Holy Grail van Monty Python is eigenlijk het enige dat momenteel in men gedachten schiet, en Spencer en co amuseren zich schijnbaar te pletter. Het is een stijl die je moet liggen, hij voelt namelijk bij vlagen wat gedateerd aan, maar de climax is erg leuk.

Vooral omdat Spencer natuurlijk een geweldige kop heeft en zich perfect thuis voelt in dit soort rollen. Hij speelt Ettore, zowat de enige snuggere van de bende, en gaat met list en bedrog op zoek naar kompanen. Hij heeft onder andere een journalist mee die zijn strijd moet documenteren (uiteindelijk blijkt dat die niet kan schrijven, maar dat vond hij niet erg aangezien Ettore toch niet kan lezen), een monnik, een tiener, ... Leuke bijrollen in ieder geval en iedereen krijgt genoeg ruimte om zijn ding te doen. De film is een co-productie met Frankrijk en gelukkig resulteert dat in een Franse cast die het tegen de Italianen opnemen. Het geeft een leuke vibe in ieder geval.

Tjah, de stijl van Spencer moet je echt wel liggen denk ik maar ik vind dit sowieso wel één van de leukste solo projecten die hij op zich heeft genomen. Hij blijft geweldig om te zien, zeker wanneer hij zijn vuisten bovenhaalt, en de rest van de cast heeft ook zijn charme.

3.5*

Samurai meets Cowboy

Mijn vader was wel een redelijke grote Alain Delon fan en toen ik me begon te interesseren voor films zei hij me altijd dat ik een paar films van deze Franse acteur moest proberen. Hij had vroeger Le Clan des Siciliens en dergelijke gezien maar toen we erover praatten waren de films van Delon helemaal nog niet zo makkelijk te vinden als tegenwoordig. Soleil Rouge was nog zo'n titel die ik me nog kon herinneren maar mijn frank viel pas wat ik had gekocht toen ik de film hier op de site opgezocht want mijn versie had de Engelse titel Red Sun. Toen meegepakt vanwege de grote sterrencast en vandaag maar eens opgezet.

Maar jammer genoeg is dit toch een teleurstelling te noemen. Sowieso is Soleil Rouge een vreemde film qua nationaliteiten doordat het wordt geregisseerd door een Brit en de hoofdrollen weggelegd zijn voor een Japanner, een Amerikaan, een Fransman en een Zwitserse. Nogal een mengelmoes en dat lijkt nogal schade te berokkenen aan de film zelf. Vooral ook omdat het verhaal waarin de kern bestaat uit de vriendschap tussen East en West gewoon niet echt boeiend is. De film begint nochtans vrij sterk met de treinoverval maar zakt langzamerhand dieper en dieper weg in stereotiepe situaties. Op zich heeft dit echter alle aspecten om een goede film te maken want de clash der culturen kan erg interessant zijn maar de film heeft gewoon te weinig om het lijf om interessant te blijven. Even leek het dat de film terug uit het dal geraakte tijdens de eindclimax maar de toevoeging van de indianen zorgt ervoor dat de film nogal flutloos en onoverzichtelijk eindigt. Daar komt dan ook nog eens bij dat ik de regie van Young over het algemeen maar redelijk saai vind en dat er in ieder geval heel wat betere regisseurs zijn die een Western mooi in beeld weten te brengen.

Vond Mifune trouwens ook maar op automatische piloot acteren. Het is ook wel redelijk vreemd dat hij gewoon compleet genegeerd wordt op de poster van mijn versie. Toen ik de film vast had, had ik dan ook mijn twijfels of dat Mifune op de hoes was (ik ging ervan uit dat als hij het was, hij wel gecrediteerd zou zijn want hij heeft toch wel wat klassiekers op zijn naam staan) maar bon, het bleek hem dus wel te zijn. Op zich is dit echter een rol die even goed door een andere Aziaat gespeeld had kunnen zijn want Mifune springt er op geen enkele manier tussen uit. Zelfde geldt voor Charles Bronson die ik toch ook al wel leuker heb weten acteren. Soleil Rouge kent nog wel nog een leuke bijrol voor Ursula Andress, die hier zelfs uit de kleren gaat, maar haar acteertalent is precies nog niet veel gebeterd in die 9 jaar na Dr. No waarin ze iconisch uit de zee kwam gestapt. Dan rest alleen Alain Delon nog maar ook die is hier niet op zijn hoogste niveau. Geef mij dan maar zijn films onder regie van Visconti.

Een film waar echt wel meer in had kunnen zitten. De afwisseling tussen East en West is een leuk gegeven maar komt nooit echt tot volle potentie. De topcast heeft blijkbaar allemaal een mindere dag (buiten Andress want die ziet er weer betoverend uit en is toch alleen maar gecast voor haar looks) en het geheel oogt wat onverzorgd. Neen, ik had toch meer verwacht.

2.5*

Belmondo op automatische piloot

Ik weet dat ik een aantal jaar geleden voor het eerst kennis maakte met Jean-Paul Belmondo via Le Magnifique. Een erg fijne film, de aanwezigheid van Jacqueline Bisset was ook mooi meegenomen natuurlijk, en ik besloot om eens wat meer van de Franse ster te gaan zien. Ik had indertijd deze Solitaire samen gekocht met Le Magnifique en toch was het uitgedraaid dat dit de laatste film was van Belmondo die ik nog moest zien uit mijn voorraad. Geen idee waarom, maar dit sprak me net iets minder aan dan pakweg een La Sirène du Mississipi of Le Voleur.

Het is dan ook één van de zwakste films, misschien zelfs wel de zwakste tout court, die ik tot nu toe al van Belmondo heb gezien. Voor een groot stuk vanwege Belmondo zelf die hier wel erg standaard bezig is, maar regisseur Jacques Deray levert gewoon een saaie film af. Ik ben normaal gezien wel te vinden voor dit soort wraakverhalen, maar Deray geraakt nergens verder dan veel gepraat in nietszeggende dialogen en de actie ontbreekt volledig. Neem daar dan ook nog eens bij dat de film maar voortkabbelt zonder enige vorm van spanning en dan ben je blij dat je überhaupt de aftiteling haalt. Sowieso erg vreemde personages eigenlijk. Stan en Simon zijn van plan om samen op pensioen te gaan en op hun laatste avond wordt Simon voor de ogen van Stan vermoord, maar die toont gewoonweg geen emoties. Hij lijkt gewoon compleet onder de pillen te zitten precies.. Het subplotje met de zoon van Simon is er ook met de haren bijgetrokken en heeft ook geen enkel nut.

Vooral gezien vanwege Belmondo dus maar die lijkt er bijzonder weinig zin in te hebben. Heeft het misschien te maken met het feit dat hij zich blesseerde tijdens Hold-Up en dat hij zijn eigen stunts niet meer kon/mocht doen? Had hij zoveel pijn dat hij zich vergreep aan pijnstillers waardoor hij er zo apathisch uitziet? Het zijn allemaal excuses die ik probeer te zoeken en eigenlijk is dat niet terecht. Belmondo kan gewoon bitter weinig met heel de film en moet werken met een regisseur die absoluut geen idee heeft hoe hij zijn hoofdacteur moet gebruiken, die openingsscène met een grimas trekkende Belmondo is dan ook lachwekkend. Rest van de cast stelt ook niet voor, enkel Jean-Pierre Malo is als de koele Schneider nog ietwat de moeite.

Naar het schijnt was Le Solitaire een grote flop aan de box-office (terwijl de vorige samenwerking tussen Belmondo en Deray, het hier ook maar matig beoordeelde Le Marginal, een heus succes moet zijn geweest) en zou het indirect verantwoordelijk zijn geweest voor Belmondo's terugkeer naar het theater. Ik kan me er in ieder geval wel iets bij voorstellen.

1.5*

I've got a good feeling about this

Om eerlijk te zijn: ik had niet zo heel veel zin in Solo: A Star Wars Story. Een nieuwe Star Wars is nochtans altijd wel iets om naar uit te kijken, maar de trailer sprak me absoluut niet aan en ik vond vooral dat die typische Star Wars sfeer ontbrak. Ik ben de laatste maanden echter een aantal van de films in de saga aan het herkijken (die Star Wars Holiday Special ga ik maar laten voor wat het is, die zit nog vrij vers in het geheugen) en besloot ik ineens maar om toch deze Han solofilm mee te pikken. Verwachtingen waren laag en vaak levert dat dan nog een aangename kijkervaring op.

En inderdaad, Solo is op zich nog wel een fijne film geworden. Het is allemaal wat kleinschaliger dan zijn bekende tegenhangers maar er wordt soms iets te hard geprobeerd om dit aan de andere delen te linken. Met kleine verwijzingen heb ik op zich geen probleem maar de toevoeging van Darth Maul komt wel heel erg uit de lucht gevallen, zeker omdat Ray Park de rol wel terug gestalte geeft maar dat ze voor de stem voor een andere acteur hebben gekozen. Blijkbaar doet Sam Witwer de stem van het personage in de Clone Wars animatiereeks en hebben ze daardoor voor hem gekozen. Het werkt toch niet goed als je nog geen enkele aflevering van Clone Wars hebt gezien en niet lang ervoor nog de combinatie Ray Park/Peter Serafinowicz hebt gezien in The Phantom Menace. Het is verder een kleinschalige film geworden maar wel eentje met de nodige grootheidswaanzin. Disney was er blijkbaar rotsvast van overtuigd dat dit een overdonderend succes ging worden en dat er een trilogie rond Solo inzat, maar de uiteindelijke resultaten vielen lelijk tegen waardoor er anno 2021 nog geen sprake is van een sequel. Je voelt echter wel aan een aantal dingen dat het overduidelijk de bedoeling is dat er nog delen gingen komen en daardoor voelt dit wat onaf aan.

Een origin story dus en dat betekent meestal dat personages een verjongingskuur krijgen en dat je opgezadeld komt te zitten met nieuwe acteurs die oude rotten moeten vervangen. Star Wars heeft al bewezen dat ze dat aankunnen (Ewan McGregor en Alec Guinness!) maar met Alden Ehrenreich slaan ze hier en daar wel de bal een beetje mis. Een aantal leuke dialogen (het omdraaien van "I've got a bad feeling about this" en Han die tegen Lando "I know" antwoordt in dezelfde stijl als toen tegen Leia) maken de acteur nog niet geloofwaardig. Het mag wel gezegd worden dat Ehrenreich naarmate de film vordert wel beter tot zijn recht komt. Donald Glover is verder een uitstekende Lando en met een aantal nieuwe gezichten zoals die van Woody Harrelson doe je nooit veel verkeerd. Pluspuntje trouwens ook nog voor Joonas Suotamo, ik dacht echt dat het Peter Mayhew was die in het pak van Chewbacca zat. Van Emilia Clarke als Qi-ra werd ik niet warm of koud en Paul Bettany is ook niet zo enorm indrukwekkend als Dryden Vos.

Het meest vervelende personage is echter L3-37. De droids in de Star Wars franchise zijn meestal wel leuke toevoegingen, maar hier kon ik weinig mee. Al is het uploaden van haar brein in de Millennium Falcon nog wel een leuke knipoog naar C3PO die indertijd zei dat de Falcon een arrogante interface had. Al bij al een vlotte wegkijker en toch wel een betere film dan ik indertijd had verwacht. De meerwaarde ontgaat me echter om dit in het Star Wars universum te situeren, je kan hier ook gewoon een vlotte avonturenfilm met compleet nieuwe ideeën van maken.

Kleine 3.5*