Opinions

Hedendaagse Chang

Ik moet zeggen, dit is nu mijn 13e Cheh Chang film en nog altijd is het even afwachten welke richting hij uitgaat. Wordt het een beknopt filmpje a la The Pirate of krijg je een grootschalig epos a la The Water Margin voorgeschoteld? Ach, op zich maakt het allemaal niet uit aangezien Chang indertijd verantwoordelijk was voor mijn eerste Shaw Brothers en hij heeft me nog nooit teleurgesteld. Het idee achter Four Riders leek dan ook wel leuk maar er is blijkbaar voor alles een eerste keer en zodoende ook voor de eerste teleurstellende Chang film.

Want hoewel dit algemeen gezien wordt als één van de meer ondergewaardeerde Shaw Brothers films, kon ik er eigenlijk vrij weinig mee. Sowieso volgens mij den eerste keer dat ik weet dat Chang zijn film in het heden laat afspelen, want vergis je niet: hoewel de film zich zogezegd in 1953 hoort af te spelen, ademt dit op alle gebied jaren '70 uit. Het is echter een stijl die niet altijd even goed tot zijn recht komt en het concept van vier ex-soldaten (een Kung-Fu meester, een vecht-instructeur, een explosieven expert en een raketspecialist) die het tegen een drugsbende zal opnemen had beter uitgewerkt kunnen worden. Misschien iets teveel vlees noch vis ook, want Chang en de zijnen proberen hier dan ook nog eens wat maatschappijkritiek te introduceren met soldaten die niet goed worden opgevangen wanneer ze terugkeren van de oorlog. Op zich niets mis met het idee, maar de balans is gewoon ver te zoeken. Wat overblijft zijn flink wat gevechten en vooral die waarin iemand het tegen veel tegenstanders tegelijkertijd opneemt zijn de moeite.

Want daarin is Chang wel goed. Hij situeert zijn climax in een sportzaal en dat resulteert in gevechten waar er duchtig met dumbells wordt gezwaaid en waar trampolines meerdere functies hebben. Hier en daar ook onverwachts bloederig met onder andere een vogelpik pijltje dat in iemands oog terecht komt, maar uiteindelijk komen vooral de liefhebbers van het betere John Woo werk hier aan hun trekken. Het is dat er in de sportzaal geen duiven vliegen, anders had je gewoon gedacht dat je naar Woo zat te kijken. Even voor de puristen: het is andersom natuurlijk aangezien Woo en het Heroic Bloodshed pas in de jaren '80 groots werden. Qua cast weer een feest van herkenning met het Iron Triangle (David Chiang, Ti Lung en Chen Kuan Tai) trio in de hoofdrol. Je merkt dat de Shaw Brothers fans zowat verdeeld zijn in Iron Triangle of Venoms kampen maar ik kan ze allebei wel appreciëren.

Al is deze Iron Triangle film wel het zwakste dat ik tot nu toe in Chang's oeuvre heb gezien. Dat zat er wel is aan te komen aangezien de man 95 regiecredits (!) heeft op IMDB maar ik had het toch niet verwacht. Het is vooral de ongelukkige balans en het feit dat Chang niet goed weet welke richting hij moet uitgaan dat de film wat nekt. Ach, op naar de volgende.

2.5*

You are not a wolf, and this is a land of wolves now

Een aantal jaar geleden werd Denis Villeneuve opeens tot het nieuwe wonderkind gebombardeerd via Prisoners. Ik heb me niet lang daarna aan de film gewaagd, maar ben uiteindelijk niet verder geraakt dan halverwege geloof ik. Hoewel ik dan ook een tikkeltje weigerachtig stond tegenover zijn nieuwste creatie, was het vooral de aanwezigheid van Benicio Del Toro die me over de streep trok. Sin City zette hem voor het eerst op de kaart bij mij en hij is er nadien nooit meer verdwenen.

Het resultaat van Sicario is dat ik Prisoners nog wel eens een tweede kans wil geven, want wat Villeneuve hier laat zien is wel erg sterk. Favoriete scène is ongetwijfeld wanneer Macer, Alejandro en Graver terugkeren uit Mexico, vastzitten aan de grensovergang en beginnen aan te voelen dat er iets niet klopt. Heerlijk hoe die spanning minitieus wordt opgebouwd met bovendien nog een uitstekende score van Jóhann Jóhannsson, al moet ik zeggen dat de raid op de tunnel met de nachtkijkers toch ook wel een leuk visueel dingetje was. Wat overblijft is een ietwat routineus verhaal over de War on Drugs waaruit blijkt dat die niet zwartwit kan worden bestreden. Macer en Alejandro zijn de twee spilfiguren in het geheel (Macer in het eerste deel en Alejandro in het tweede deel) en de combinatie van die twee geeft de nodige vonken. Niet alles loopt weliswaar even vlot (de scènes met de Mexicaanse agent voegen op zich niet enorm veel toe), maar het is een klein hekelpunt.

De meesten lijken te vallen over Emily Blunt en het ontgaat me toch een tikkeltje waarom. Toegegeven, Del Toro en Josh Brolin zijn van een hoger niveau en toch is het me een brug te ver om te zeggen dat Blunt niet over de gehele lijn overtuigt. Het is dus vooral een huzarenstukje geworden van Del Toro. Naar het schijnt zou zijn personage Alejandro heel wat meer tekst hebben in het oorspronkelijke script van Taylor Sheridan maar in wederzijds overleg tussen Del Toro en Villeneuve werd er zowat 90% van die dialoog geschrapt. Goede keuze, het maakt hem nog dreigender. Brolin is ook weer leuk op dreef als de arrogante Matt Graver.

Aangenaam verrast dus. Sicario is op zich een redelijk routineuze film, maar dit is zo'n film die dankzij een samenloop van omstandigheden naar een hoger niveau wordt getild. Villeneuve's regie is dreigend, Deakin's cinematografie is subliem, Jóhannsson soundtrack is de perfecte sfeerzetter en Del Toro + Brolin acteren de pannen van het dak.

4*

If that's true kid, you have less brains than a woodpecker on an aluminum telephone pole

Langzamerhand begin ik wat door mijn Chuck Norris collectie te geraken. Indertijd na het zien van Way of the Dragon wel wat van zijn films gekocht (op good old fashioned VHS dan nog) om dan halverwege tot de conclusie gekomen dat het niveau van zijn films niet al te denderend is. Ik ga in ieder geval niets nieuws afschaffen, maar ga wel proberen om hetgeen ik nog heb liggen toch te zien.

Films als deze Sidekicks maken dat echter wel moeilijk, want wat was me dit weer! Op mijn versie staat trouwens aangegeven dat dit 16+ is, ik verwachte dus ook een wat hardere vechtfilm, maar dit is gewoon een kinderfilm die bovendien nog eens duidelijk alles is gaan lenen bij The Karate Kid. Van de ietwat sullige tiener die een vechtsport wilt leren tot het vriendinnetje dat gelinkt is aan de pestkop.. Sidekicks is praktisch een remake en dan ook nog eens een slechte. De film kijkt op zich nog wel aardig weg en de fantasietjes van Barry waarin hij het met Chuck tegen een aantal slechteriken opneemt zijn af en toe nog wel een leuke ode aan de films van de man met de baard, maar over het algemeen is dit ongetwijfeld één van de slechtste films uit Norris zijn carrière. Grappig genoeg nog steeds niet de slechtste aangezien die twijfelachtige eer naar Slaughter in San Francisco of Breaker! Breaker! gaat.

Het is weer eens een familiegelegenheid, deze Sidekicks. Regisseur Aaron Norris slaagde er weer eens in om zijn broer te strikken voor de camera, maar het is een wat atypische rol voor hem doordat hij zichzelf speelt. Valt sowieso wel op dat hij op zich maar een klein rolletje heeft en pas naar het einde toe echt komt opdraven. Beau Bridges komt ook nog opdraven in een redelijk waardeloze rol als vader, Beau behaalt sowieso niet het niveau van zijn vader of broer maar dit wel erg pover, en Jonathan Brandis sluit de hekken. Vond eigenlijk alleen Mako (Mr. Lee) en Joe Piscopo (de geweldig foute leraar van de Stone dojo) het nog wat de moeite maken.

Nah, dit was het niet. Hellbound, Missing in Action III en Delta Force II: mijn hoop is op jullie gevestigd. Probleem is alleen dat ik altijd zo'n completist ben dat ik waarschijnlijk de voorgaande delen ook nog eens wil gaan zien. Hopelijk zijn dat wat leukere films, anders is het exit Chuck Norris voor de rest van mijn filmleven.

1.5*

De Britse Schindler

Ik ben altijd wel te vinden om eens een beetje uit mijn comfort zone te gaan op gebied van films en zodoende kwam ik bij de Slovensky/Slovak Film Blu-Ray Collection boxset uit. Een set van 5 films (een mengeling van speelfilms en documentaires) uit Slowakije en dat voor 3 euro op een rommelmarkt! Daar wil ik de gok wel eens voor wagen (en kon ik ineens Slowakije eens van de landenlijst schrappen) maar ik merkte wel dat ik hier niet altijd evenveel zin in had. Een paar dagen geleden toch eens gaan zitten voor The Power of Good: Nicholas Winton.

Een mooi verhaal over de Britse versie van Schindler die honderden kinderen uit de handen van de nazi's heeft gered en daar eigenlijk nooit veel krediet voor heeft willen nemen. Het was dan ook pas toen zijn vrouw vele jaren later een soort van scrapbook ontdekte, dat ze achter de waarheid kwam. Het siert Winton dat hij nooit de spotlights heeft opgezocht en net daardoor is het mooi dat hij uiteindelijk toch de erkenning heeft gekregen. Het meest ontroerende moment is een fragment uit de This is Your Life episode van de BBC waar Winton onwetend in een zaal zit met allemaal volwassen geworden kinderen die hij indertijd heeft gered. Daar knelt dan ook een beetje het schoentje in deze documentaire aangezien er wel heer hard naar het sentiment wordt gestuurd. Veel nieuwsmateriaal van vroeger (en ook nog wel wat foto's uit het scrapbook van Winton) maar bijna alle huidige scènes krijgen een soort van bruine sepia filter - om ze goed te laten matchen met de nieuwsfragmenten - en dat ziet er echt niet uit. Verder is dit ook gewoon een enorm standaard documentaire waar niet van het platgetreden pad wordt gegaan.

Een euvel dat wel vaker het geval is bij documentaires natuurlijk, het is nu eenmaal een genre waar je niet zo enorm veel mee kunt doen. Het onderwerp leent zich bovendien ook niet echt voor een flitsende documentaire, maar ook met de speelduur van een uurtje oogt dit wat karig. Interessant om eens gezien te hebben in ieder geval, maar een "Slowakijke doop" kun je dit nog niet noemen.

3*

They don't have a name for what he is

Het is één van de voornemens voor het nieuwe jaar om eens terug wat meer filmklassiekers te gaan kijken. Ik blijf me vooral focussen op films waar ik echt zin in heb, maar er zijn toch een paar titels die je als liefhebber eigenlijk echt gezien moet hebben. Spielberg's E.T. was er daar al eentje van en met The Silence of the Lambs ben ik aan één van de hoogst gewaardeerde horrors aller tijden gekomen. In de loop der jaren wel eens wat fragmenten gezien, Hannibal Rising heb ik zelfs volledig gezien als ik me niet vergis, maar nu eindelijk in volle glorie kunnen zien.

Het is perfect te begrijpen waarom dit zo hoog scoort. Nu moet ik wel toegeven dat ik altijd ben te vinden voor een horror waar de nadruk niet op de body count is komen te liggen. Regisseur Jonathan Demme deelt blijkbaar dezelfde mening en trekt dan ook volop de kaart van de spanning. Hannibal is een psychopaat pur sang en bovendien een kannibaal, maar gelukkig wordt er niet teveel voor de echt duidelijke horror gekozen. De suggestie op zich blijft toch veel krachtiger dan hetgeen ooit op beeld kan worden vastgelegd. De gesprekken tussen Clarice en Hannibal zijn dan ook heerlijk om te volgen en de finale confrontatie waar Clarice wordt bekeken door Buffalo Bill via zijn nachtkijkers.. Het is een geweldig suspense moment. Het verbaasde me echter wel dat er nog veel meer kwam kijken dan enkel de interactie tussen Clarice en Lecter. Ik had verwacht dat de film volledig ging steunen op het feit dat Clarice ging proberen om Lecter te doorgronden, maar het idee om een tweede psychopaat te introduceren werkt wel goed.

Anthony Hopkins, ik heb het altijd een wat vreemd figuur gevonden. Nooit echt mijn acteur, hoewel hij toch altijd wel een zekere klasse uitstraalt, maar dit doet hij toch wel erg sterk. Dat slissen, die uitstraling, ... Je zou op den duur echt schrik beginnen te krijgen. Ik dacht dan ook altijd dat dit vooral een one-man show van Hopkins was, maar de aanwezigheid van Jodie Foster mag hier toch ook niet onderschat worden. Dat accent ligt er misschien net iets te hard op, maar verder is het een fijn personage dat heerlijk clasht met Lecter. Een paar toffe cameo's ook nog van onder andere George A. Romero en Roger Corman. Rest van de cast is weinig op aan te merken, zeker Ted Levine doet het ook nog wel goed als psychopaat van dienst, maar de film steunt vooral op de geweldige wisselwerking tussen Foster en Hopkins.

Ik ben aan het twijfelen of ik me nog eens aan de vervolgen ga wagen. Hannibal Rising is afgaande op mijn score hier in ieder geval niet de moeite waard. De andere sequels hebben echter nog wel Anthony Hopkins als pluspunt. Ach, misschien als ze eens op televisie passeren ofzo.

4*

Naughty

Ik heb lang getwijfeld of ik deze Silent Night, Deadly Night zou meepakken op een DVD beurs waar ik een paar maanden geleden was. De titel zei me ergens wel iets, maar mijn gebruikelijke aanspreekpunt wanneer het over horror gaat kende de film ook niet. Ik vermoed dat ik ergens in de war ben geraakt met Black Christmas die als alternatieve titel Silent Night, Evil Night heeft. Soit, de DVD was vrij goedkoop en bovendien stond het tweede deel ook nog op het schijfje dus dan uiteindelijk toch de gok gewaagd.

Wou dit oorspronkelijk houden tot ergens met Kerstmis, maar ik had gisteravond nog wel eens zin in zo'n ouderwetse slasher en dan heb ik deze maar uit de kast gehaald. Een film die blijkbaar indertijd serieus wat controverse heeft veroorzaakt, maar vandaag de dag eerder wat aan de tamme kant lijkt. De film steunt vooral op het beeld van de kerstman als moordenaar en dan is het blijkbaar genoeg wanneer je hem wat met een bijl laat rondzwaaien. Toch zitten hier best nog wel vermakelijke kills in (Denise die eventjes wordt opgehangen aan het gewei onder andere) en is dit voor de rest gewoon een fout filmpje dat alles uit de kast haalt om de gestoorde toestand waar onze killer zich in bevind te verantwoorden. Zijn opa is een beetje doorgeslagen (geweldige scène vond ik dat trouwens), hij ziet zijn ouders voor zijn ogen vermoord worden, hij wordt mishandeld door de nonnen van het weeshuis waar hij gestationeerd is, hij ziet het meisje dat hij wel ziet zitten aangerand worden door zijn irritante collega, ... Ik ken films die met één van deze gebeurtenissen al voldoende zouden hebben en dit dat opzicht is dit wel een erg leuk filmpje geworden. In dat nog geen anderhalf uur gebeurt er ook gewoon veel.

En afgaande op het einde is de opvolging alweer verzekerd. Ben benieuwd wat dat gaat geven in ieder geval. Soit, het zal dan wel met een nieuwe cast moeten gaan worden, want veel volk overleeft het hier niet. Voor het hoofdpersonage Billy zijn er 3 acteurs gecast, namelijk Jonathan Best (als 5-jarige), Danny Wagner (als 8-jarige) en Robert Brian Wilson (als 18-jarige). Die doen het alledrie redelijk, al is de apathische Wilson wel het leukst en is de film voor de rest vooral gevuld met vrouwen die voor een paar dollar extra hun topje uitdoen. Toch nog wel een vermelding trouwens voor Lilyan Chauvin die een heerlijke klassieke Moeder Overste neerzet.

Sfeervol filmpje in ieder geval met een paar geweldige scènes. Gewoon al het feit dat één of andere bange flik een 50-jarige dove kerstman neerschiet omdat hij niet reageerde toen hij vroeg om te stoppen is toch hilarisch. Behoort tot één van de beteren in het genre als je het mij vraagt, benieuwd wat de sequel gaat brengen.

4*

Oh Mother Superior! I've got a present for you!

De eerste Silent Night, Deadly Night was een schot in de roos ten huize Metalfist. Een erg vermakelijke slasher waar de dader van dienst zo compleet is doorgedraaid dat hij iedereen op zijn pad afslacht in een kostuum van de kerstman. Het einde van de film liet voldoende ruimte over voor een sequel en nog geen 3 jaar later was het zo ver. Speciaal de sequel gehouden voor Halloween dus gisteravond eindelijk opgezet. The nightmare is about to begin... AGAIN!

Het is wel een gerecycleerde nightmare aangezien zowat de helft van de film bestaat uit scènes van de vorige film. Aan de hand van flashbacks van het jongere broertje van Billy, Ricky, overlopen we nog eens alle kills uit de voorgaande film (schitterend ook hoe ze er zelfs in slagen om de dood van hun ouders even te recycleren als de film waar volwassen Ricky naar kijkt in de cinema) en na zo'n 45 minuten kan Ricky in de voetsporen van zijn oudere broer treden. Op zich wel leuk om eens een aantal van die kills terug te zien, ik vind de eerste film dan ook één van de beste in zijn genre, maar dit is natuurlijk pure luiheid. Het verschil qua sfeer en kills is dan ook vrij groot, maar dat is vooral te wijten aan het feit dat dit wel erg over the top wordt. Lachen geblazen in ieder geval wanneer Ricky een kerel met een vuilnisbak neerschiet en dan eventjes droog de one-liner 'Garbage day!' uitroept. Uiteraard is de moeder overste weer het mikpunt van de broertjes Chapman en dat zorgt best nog wel voor een vermakelijk einde. Let vooral ook op het huisnummer van moeder overste, het zijn dat soort details dat dit nog wel fijn maakt.

Geniale rol van Eric Freeman. Op IMDB heeft iemand zich geamuseerd met het tellen hoe vaak Freeman met zijn wenkbrauwen op en neer gaat (het antwoord is 130 keer trouwens) en Freeman acteert zo slecht dat het leuk wordt. Die continue stemverheffingen, die maniakale blikken, die one-liners, ... Niet verwonderlijk dat de man een soort van cult following heeft gekregen. Rest van de cast stelt niet veel voor eigenlijk. Lilyan Chauvin keert jammer genoeg niet terug als moeder overste waardoor Jean Miller in de plaats is gekomen. Doet het op zich nog wel vrij behoorlijk, maar natuurlijk een beetje jammer dat je vanwege de flashbacks continu kunt vergelijken en dan moet Miller toch wel onderdoen.

Ik heb me er op zich nog wel mee geamuseerd, maar praktisch de helft van de film bestaat uit scènes van de voorganger en dat is not done. Het is dat dat nog een erg leuke film is en dat ik het niet erg vond om een aantal kills te herzien, want anders had ik wel erg laag uitgekomen met mijn score. Soit, de moeite om eens gezien te hebben maar ik had liever een volledige film Ricky gezien.

1.5*

Knip- en plakninja's

Silver Dragon Ninja is één van de laatste films uit de Kung Fu Collection Vol xx reeks en ze keren hiermee eigenlijk terug naar het soort films dat ze helemaal in het begin uitbrachten. Fist of Legends 2: Iron Bodyguards was namelijk ook het soort film dat bestond uit het betere knip- en plakwerk. Er werd een oude actiefilm verknipt (in dit geval The Bodyguard met Bolo Yeung), er werden nieuwe scènes aan toegevoegd et voila: een nieuwe film is geboren. Silver Dragon Ninja gebruikt hetzelfde principe en massacreert The Trap/Cop Killer uit 1982.

Ik ben volgens mij 7 jaar geleden dan ook veel te royaal geweest met mijn stem, want ik kan me echt niet voorstellen dat Fist of Legends 2: Iron Bodyguards zoveel beter is dan deze Silver Dragon Ninja. Qua plot loopt dit voor geen meter omdat je dus met twee verhaallijnen zit die geforceerd worden samengevoegd (iets wat echt niet haalbaar is) en eigenlijk alle interessante aspecten van de film zitten in het originele materiaal van Cop Killer. Een rechtbank die snelsnel wordt opgezet in een parkeergarage, een flik die buitengegooid wordt omdat hij het niet al te nauw neemt met de regeltjes, zijn vrouw en kind die vermoord worden, ... Wat Don Kong en co toevoegen is iets dat voor ninja's moeten doorgaan (en volgens mij worden de black ninja's zelfs gesponsord door Mitsubishi!) en die zijn gewoon allemaal vreselijk. Het titelpersonage neemt echt letterlijk de telefoon op met "Hello, Silver Dragon Ninja here" en hij heeft een sidekick die je in het begin even te zien krijgt en nadien niet meer.

Hoewel, dat is niet helemaal waar. Die sidekick (een zwarte acteur trouwens die dan weer in een wit ninjapak rondloopt) heeft aan het einde opeens een paranormaal visioen dat zijn kameraad hulp nodig heeft en wordt prompt binnen de 10 seconden vermoord. Het is echt allemaal van de pot gerukt maar niet in de goede zin van het woord. De gevechten met de ninja's overstijgen niet het niveau van de gemiddelde Power Rangers aflevering en het feit dat Kong de originele film ook nog heeft heeft gedubt in verschrikkelijk Engels maakt de kous helemaal af. Zeker wanneer één van de personages nog Britser klinkt dan de gemiddelde inwoner van Groot Brittannië. Paulo Tocha zou naar het schijnt de Silver Dragon Ninja spelen en dat is zowaar ook de slechtste acteur die ik al in heel deze reeks ben tegengekomen en eerlijk is eerlijk: er zitten best wel wat serieuze stinkers tussen.

Nee, dit was het echt niet. Als je de scènes van Cop Killer meeneemt, dan heb je op zich nog wel een vrij goede verhaallijn (hetzij wel serieus verknipt en bovendien vreselijk gedubt) maar mijn stem is nu puur en alleen voor de nieuw geschoten scènes. Die zijn werkelijk abominabel te noemen en dat letterlijk op alle gebied. De soundtrack, de cast, de gevechten, de montage, ... Bah.

0.5*

I have a problem? You say more inappropriate things than appropriate things

Dit jaar was het de eerste keer dat ik de Oscar show eens wat meer ben beginnen volgen. Silver Linings Playbook was dan ook één van de uitschieters van deze editie met 1 gewonnen Oscar en 7 nominaties. Hetgeen me echter het meeste bijbleef was de innemendheid waar Jennifer Lawrence zich mee omhulde (het struikelen op de trap, de conversatie met Jack Nicholson op het feestje, ...) die me deed besluiten om vooraleer het jaar ten einde was me toch eens aan de film te wagen waar ze het gouden beeldje aan te danken heeft. Zo gezegd, zo gedaan.

Silver Linings Playbook is wel weer zo'n typische Oscar film. Zo eentje waarvan je op voorhand eigenlijk al weet dat hij op zijn minst wat nominaties in de wacht zal gaan slepen maar gelukkig kan ik daar het meeste van de tijd wel mee omgaan, zeker wanneer er nog eens zo'n heerlijke soundtrack (onder andere Led Zeppelin met What Is and What Should Never Be en Bob Dylan & Johnny Cash met Girl from the North Country!) tussen zit maar dat terzijde. De grote aantrekkingskracht van de film zit hem dan ook in Pat & Tiffany. Beiden zijn mensen waar wel ergens een hoek vanaf is, weliswaar door een niet vergezochte en geloofwaardige gebeurtenis, maar eenmaal samen lijken ze elkander toch perfect aan te vullen. Niet echt simpel om dit op een goede manier in beeld te brengen maar het is dan ook een voordeel dat David O. Russell geen nodeloos kleffe scènes, daarvoor heeft Pat gelukkig toch nog net iets te veel zijn hart op de tong, uit zijn mouw schudt. Naar het einde toe laat de regisseur misschien toch nog een steekje vallen maar het eindshot en het voorafgaande anderhalf uur maken dit ruimschoots goed.

Zonde dat Julia Stiles zich ook nog in de film heeft gewrongen want voor de rest bevat Silver Linings Playbook een uitstekende cast. De Oscar voor Lawrence is misschien wat overdreven, Bradley Cooper is zeker en vast even goed, maar dat de actrice alle registers open trekt staat als een paal boven water. Wat een verademing ten opzichte van haar flauwe performance in X-Men First Class. Veel is dan ook wel te danken aan de chemie die ze met Cooper heeft. Die begint zijn Hangover verleden definitief achter zich te laten door voor nogal atypische rollen te kiezen maar hij mag gerust in deze lijn verder gaan. Hij en Lawrence zijn heerlijk op elkaar ingespeeld en dragen de film in zijn geheel, al mag de waarde van een Chris Tucker of Robert De Niro zeker en vast niet onderschat worden.

Aangenaam verrast eigenlijk door deze prent van David O. Russel. Three Kings en The FIghter heb ik nooit kunnen uitkijken dus ik hield rekening met een tegenvaller maar door het sublieme spel van Lawrence en Cooper is dit erg genietbaar geworden. De speelduur van 2 uur voelt nergens te lang aan en het is genieten tot aan het einde.

4*

What's all this then?

Zo af en toe kom je films tegen waarvan je met de beste wil van de wereld geen reden meer voor kunt bedenken waarom je hem hebt aangeschaft/opgenomen. Silverado valt in die categorie. Ik ben niet meteen een Western fan (vind vooral John Wayne leuk eigenlijk), maar ik heb wel eens een tijdje geprobeerd om wat andere bekende namen in het genre te proberen. Ik vermoedde dat dat de reden voor Silverado was, maar de openingscredits gaven uiteindelijk de oplossing.

Want niemand minder dan John Cleese heeft hier een rol in en mezelf kennende is dat de reden geweest waarom ik dit wou zien. Voor degenen die nu denken "Aha, een rol van Cleese? Dat is inderdaad interessant!" komen bedrogen uit aangezien de Monty Python ster een verwaarloosbare bijrol heeft. Wel een leuk rolletje trouwens, maar erg kort dus. Sowieso een cast die niet altijd even goed tot hun recht komt. Kevin Costner speelt iets teveel de jolige cowboy, dan zou hij overtuigender zijn in films als Dances with Wolves en Wyatt Earp, en ook Jeff Goldblum heeft al betere rollen gehad. Soit, dat betekent echter niet dat iedereen slecht gecast is. De film steunt vooral op het viertal Emmet, Paden, Jake en Mal waarbij Kevin Kline degelijk is als Paden en ook Scott Glenn is een goede keuze voor de rol van Emmett. Komt ook nog eens bij dat ik wel fan ben van Danny Glover en hem altijd graag zie spelen.

Visueel trouwens wel een leuk dingetje. Het is niet altijd even makkelijk om zo'n stadje uit de 19e eeuw terug tot leven te wekken, maar het lukt Kasdan over de gehele lijn. Beetje jammer dan ook dat het plot niet al te boeiend is. Het probleem bij dit soort verhalen waarbij een aantal lone riders samenkomt tot een groepje, is dat je eerst iedereen moet gaan uitdiepen. Dan moet je al voor ieder een degelijke achtergrond hebben en dat is bij Silverado niet het geval. Uiteindelijk komen ze uiteraard samen en dan is het wachten op een climax die er nooit komt. Oké, Kasdan probeert wel maar geraakt niet verder dan de gebruikelijke clichés.

Een sequel was in de maak (Kasdan en co waren er ook van overtuigd dat ze groen licht zouden krijgen aangezien Jake, het personage van Costner, nogal duidelijk naar een vervolg hint) maar de film was een flop en de plannen werden opgeborgen. Ik ben er niet rouwig om in ieder geval. Zitten best wel goede elementen in hoor, maar de combinatie werkt niet en de film begint op den duur ook wel wat te slepen.

2*

She's an enigma my wife. You can get close to her, but you never quite reach her

Paul Feig, de man verantwoordelijk voor de meest recente Ghostbusters film en nog een aantal bijster oninteressante komedies. Ik had nooit verwacht dat ik ooit eens in de cinema ging zitten voor een film van zijn hand maar zowaar: met A Simple Favor heeft hij het geflikt. Al is het niet helemaal zijn verdienste natuurlijk, de aanwezigheid van zowel Anna Kendrick alsook Blake Lively hebben me in het verleden al vaker over de streep getrokken om eens een film te gaan zien. Dat, gecombineerd met het feit dat Feig deze keer eens meer de thrillerkant opging deed me vermoeden dat er een goede film in het verschiet lag.

Ja en nee is het resultaat. Feig kan het uiteraard niet laten om er wat humor in te steken, maar die werkt op zich nog wel goed. Het is een beproefd gegeven om twee tegenpolen vriendinnen van elkaar te laten worden, maar de dynamiek tussen Emily en Stephanie zit doorheen heel de film goed. Het probleem zit hem echter in de dosering. A Simple Favor ontvouwt zich langzaamaan tot een heuse thriller (zo eentje van het soort waar je wordt ingezogen en de vreemde acties van de personages links laat liggen totdat je er later eens logisch over nadenkt) en dat wordt dan op het einde opeens doorbroken door de tussenkomst van die idiote buurman, inclusief verschrikkelijke one-liner. Zonde, want voor de rest is dit best wel een aantrekkelijke film. Een combinatie van Gone Girl en Wild Things (en talloze andere films) maar eentje die dus niet altijd de juiste balans weet te benaderen. Toch doet Feig wel veel goeds. Fijn dat hij kiest voor een nagenoeg Franstalige soundtrack (voor mijn part mogen meer films Bonnie and Clyde van Brigitte Bardot en Serge Gainsbourg brengen) en dat geeft toch eens net dat beetje verschil met gelijkaardige films.

De cast mag hier natuurlijk ook niet bij vergeten worden. De carrière van Henry Golding is na het succesvolle Crazy Rich Asians nu helemaal van start gegaan en hij mag zich meteen meten met twee van de populairste leading ladies van het moment: Anna Kendrick en Blake Lively. Golding doet het behoorlijk, al doet hij weinig verschillend ten opzichte van Crazy Rich Asians, maar de kracht van A Simple Favor zit overduidelijk in het vrouwelijke duo. Altijd fijn om atypische personages bij elkaar te brengen en in het geval van Kendrick en Lively knettert het wel. Zeker Kendrick weet zich de rol van vlogger Stephanie goed eigen te maken, het kantelpunt is wanneer ze meer en meer qua persoonlijkheid in de richting van Emily begint te evolueren. Zo'n mysterieuze rol als die van Emily kan je ook met een gerust hart overlaten aan Lively, die doet er altijd wel iets goeds mee. Een fun fact tussendoor: de Gin die gebruikt maakt om de - vele - Martini's te maken is van het merk Aviation Gin, een bedrijfje dat in handen is van Lively's echtgenoot Ryan Reynolds.

Ik denk de eerste film van Feig die ik zonder problemen heb uitgekeken, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het is echter vooral een combinatie van verschillende aspecten die A Simple Favor boven de middelmoot laat uitsteken. Op narratief vlak niet zo bijzonders maar vooral de rollen van Kendrick en Lively maken dit nog erg genietbaar. Van mij mag Feig verder in deze richting gaan regisseren, het gaat hem beter af dan zo'n Spy of The Heat.

3.5*

Au revoir, Dickhead!

Het nieuwe jaar is nog maar juist begonnen of ik heb alweer een serieuze valling vast. Altijd vervelend, maar de laatste jaren heb ik er een remedie tegen gevonden: onder de dekens kruipen met een warme tas thee en een film opzetten. Het liefst een vermakelijk niemendalletje en ik dacht daar met Simply Irresistible wel bij aan het juiste adres te zijn.

En tot mijn grote verbazing blijkt dit regiedebuut van Mark Tarlov de verwachtingen te overtreffen. Ik had totaal geen idee waar de film eigenlijk over ging, ik wist alleen dat het met Sarah Michelle Gellar was, maar het uiteindelijke resultaat is een leuke romantische komedie die nergens verveelt. Al vanaf de eerste minuut stapelt de ene na de andere vreemde scène zich op (de magische krab, het eten van Amanda dat een invloed op de klanten blijkt te hebben, Amanda en Tom die tegen het plafond vliegen, ...), maar het zorgt voor een verfrissende touch die bij dit soort films meestal wel eens wilt ontbreken. Natuurlijk is het allemaal redelijk cliché (vanaf het moment dat het duidelijk wordt dat Amanda een kokkin is, dan weet je dat ze op een bepaald moment wel in de keuken van Bartlett zal terecht komen) maar het blijft binnen de perken. Daarbovenop kan ik dit soort films hun clichés makkelijker vergeven omdat dat nu eenmaal bij het genre hoort.

Sarah Michelle Gellar noemt dit zelf haar minst favoriete rol en ik vraag me af waarom. Gellar is even onweerstaanbaar als altijd maar is ook duidelijk in haar sas in de rol van Amanda. Het is niet haar beste rol, ze zal nooit over Buffy komen, maar het is me een brug te ver om dit haar slechtste rol te noemen. Wel vreemd om Sean Patrick Flanery eens in iets anders te zien dan in Boondock Saints. Ik had mijn twijfels of dit wel iets voor hem ging zijn toen ik zijn naam op de openingscredits zag verschijnen, maar Flanery heeft een goede chemie met Gellar en is goed genoeg voor dit soort films.

Ik ben aangenaam verrast in ieder geval, hoewel ik echt niet veel van verwachtte. Mijn zwak voor Sarah Michelle Gellar zal er ongetwijfeld ook veel mee te maken hebben, maar Simply Irresistible is dan ook gewoon een onweerstaanbare film. En nu hopen dat Gellar in het nieuwe jaar eens wat meer terug in cinema te zien is, al is die kans klein als ik IMDB er eens op nalees.

3.5*

For years, lines have been drawn...and then colored in yellow

Zolang als ik me kan herinneren zijn de Simpsons altijd op televisie geweest. Wederom zolang als ik me kan herinneren heb ik er altijd met plezier naar gekeken, al zorgden de vele herhalingen ervoor dat ik het toch minder keek. Mijn verwachtingen waren dus ook hooggespannen toen bleek dat er een complete film ging komen. Vroeger in de cinema gaan zien (4*) maar gisteren was het tijd voor een herziening op dvd.

Wat me direct het meeste tegenviel was de animatiestijl. Er werd eigenlijk echt teveel gebruik gemaakt van cellshading. Oké, het ziet er allemaal wel mooi en gelikt uit maar het zag er allemaal te klinisch uit. Vooral bij scènes waar de camera bijna door heel de woedende menigte duikt is tenenkrommend. Die woedende menigte op zich is dan wel weer leuk omdat daar bijna elk personage is in te herkennen die in de Simpsons voorkomen.

De verhaallijnen in de Simpsons zijn soms heerlijk absurd en ook hier zijn er weer een aantal stukken waar ze het niveau van vroeger weten te halen. Het is alleen jammer dat er dan weer wordt besloten om een doos clichés open te trekken die we al een aantal keer hebben gezien. De problemen tussen Marge en Homer, Lisa die verliefd wordt, ... Het enige subplotje dat me niet bekend voorkwam uit de serie is gelijk dan ook het minste, namelijk heel de Bart-Flanders relatie. Dat paste eigenlijk totaal niet bij Barts karakter. Gelukkig wordt dat allemaal dan weer teniet gedaan met de nodige spot van de makers zelf. Het Fox reclamestukje waar ze advertisen voor hun shows, Homer die zich luidop afvraagt waarom iemand betaalt voor wat ze gratis op tv kunnen zien, ...

Qua grappen zit het in de Simpsons Movie ook wel dik in orde. Zelfs wanneer de film nog niet is begonnen en je Ralph in het Twentieth Century Fox teken ziet zitten en bijhorend deuntje neuriet lag ik al strijk. Voor de rest passeren er nog een aantal situaties die toch dik in de buurt komen van de beste stukken uit de afleveringen. Dan heb ik het vooral over Spider-Pig/Harry Plopper, ondertussen al wel weer wat te gehyped maar het blijft toch ontzettend vermakelijk.

Niet zo goed als de beste afleveringen maar nog altijd met een aantal vette knipogen (Scwarzenegger als president!) Ik was van plan om een halfje er af te trekken maar als ik men eigen recensie lees blijven die 4* toch staan.

Skinny little Nancy Callahan. She grew up. She filled out

Het was alweer een tijd geleden dat ik Sin City gezien had. Ik begon zelfs wat een men 4.5* te twijfelen dus werd het tijd dat ik hem eens herzag maar na gisteravond weet ik het zeker, die 4.5* blijft zeker staan.

Visueel ziet Sin City er echt prachtig uit. De zwart-witte stijl ziet er prachtig uit maar het wordt er vaak nog beter op wanneer de meer felle kleuren in de film komen zoals de kleuren van een rode jurk of Goldie's blonde haar maar ook de ogen van Alexis Bledel zijn prachtig geaccentueerd. Een waar genot om naar te kijken. Het mistroostige van heel de stad wordt trouwens ook knap neergezet. Dit alles wordt dan ook nog eens geweldig ondersteund door de regen die door heel de film is geweven.

De verhalen van Sin City zijn geweldig om naar te zien. Van de verdediging van Old Town tot little Nancy Callahan en Hartigan maar het beste verhaal blijft zonder twijfel dat van Marv. Gewoon een typische ijzersterke kleerkast die met niets of niemand rekening houdt en alleen uit is op wraak. Geweldig! De rauwe voice-over doet ook nog iets extra aan de sfeer van de film.

Sin City is een lekkere rauwe film met stoere personages, knappe chicks en weergaloos acteerwerk van een ware sterrencast waaronder Del Toro, Willis, Rourke, ...

4.5*

Is die extended edition eigenlijk iets waard of is de gewone versie beter?

Why'd he call me "Bernie"?

Sin City, het blijft één van mijn favoriete cinema ervaringen tout court. Ik was al wel geïnteresseerd in de stijl van Rodriguez, maar hetgeen hij toen op het grote scherm toverde.. Het maakte me fan van de man en bij het zien van de rest van zijn oeuvre verbaasde het me eigenlijk niet dat hij dat niveau nooit heeft kunnen benaderen. Het was een unieke samenwerking van verschillende stijlen die perfect bij elkaar kwamen en ergens was ik wel benieuwd naar de sequel en tegelijkertijd toch ook weer niet. Het feit dat de film nogal negatief werd onthaald hielp niet, maar gisteren toch eens een kans gegeven.

Het is ondertussen al jaren (sinds 2009 om even specifiek te zijn) geleden dat ik de eerste Sin City nog eens heb herzien en misschien slaagt het visuele effect op mijn televisie thuis bij een herziening ook wat tegen, maar dat was voor mij de grootste tegenvaller aan dit tweede deel. De smeltkroes van zwart-wit (met hier en daar een tintje kleur), geweld en seks oogt in A Dame to Kill For nogal digitaal eigenlijk. In de bijna 10 jaar dat we hebben moeten wachten op de sequel is de technologie er een stuk op vooruit gegaan, maar dat resulteert in veel computernonsens en je wordt nooit zo meegesleurd in de sfeer zoals in de voorganger wel gebeurde. Betekent dat dan dat Rodriguez hier een serieuze misstap begaat? Nee, zeker en vast niet. Sin City 2 is verder een sterke voortzetting van wat we in het eerste deel al te zien kregen en sluit verhaaltechnisch goed aan op die verhalen. Beetje jammer wel dat Miller er voor opteert om twee nieuwe verhalen te schrijven (The Long Bad Night en Nancy's Last Dance) in plaats van de reeds bestaande verhaallijnen verder uit te werken.

Misschien een knieval naar Bruce Willis en Jessica Alba om die terug in het project te brengen? Die twee waren toch voor een groot deel het uithangbord voor het eerste deel, maar hebben in de reeds bestaande verhalen niet veel te zoeken. Alba doet het nog vrij goed als Nancy, maar de toevoeging van Willis voelt wat geforceerd aan. Nog een probleem dat Rodriguez ondervond vanwege de lange tijd tussen de twee delen is dat hij niet met eenzelfde cast kon werken. Michael Clarke Duncan overleed (krijgt nog wel een goede vervanger in de vorm van Dennis Haysbert), hetzelfde geldt voor Brittany Murphy (die wordt gewoon niet meer vermeld) en vanwege moeilijkheden rond planning is bijvoorbeeld Clive Owen niet kunnen terugkeren voor de rol van Dwight waardoor de evolutie van Brolin wat teniet wordt gedaan. Gelukkig is er nog altijd Mickey Rourke als Marv en hebben we met Joseph Gordon-Levitt, Eva Green en Powers Boothe een aantal uitstekende nieuwkomers.

Vermakelijke sequel, maar niet zo'n geweldige ervaring als de voorganger. Leek me al erg moeilijk en ik vind het op zich wel knap dat Rodriguez er dit nog van heeft kunnen maken. Ik vrees wel dat hij zijn vingers heeft verbrand aan dit project en dat we aan toekomstige Sin City projecten niet meer moeten rekenen.. Ach, we zullen wel zien. Moest het er toch nog van komen, ik ga kijken. Laat het alleen niet nog eens 9 jaar duren.

3.5*

I've never seen a black man turn white before

Ik was eigenlijk aan het twijfelen om gisteravond nog eens een John Wayne film op te zetten, maar kwam opeens tot de conclusie dat ik nog een film met die andere Wayne had liggen. Patrick Wayne is de tweede zoon van John Wayne (met diens eerste vrouw Josephine Alicia Saenz) en kon me in de films met zijn vader altijd wel bekoren. Ik had deze Sinbad dan ook vanwege zijn rol aangeschaft, maar de voornaamste reden was toch om eens iets meer van Ray Harryhausen te zien.

Alleen jammer dat ik niet doorhad dat dit alweer een derde deel uit een franchise blijkt te zijn. Zijn twee voorgangers (The 7th Voyage of Sinbad en The Golden Voyage of Sinbad) heb ik in ieder geval gemist en IMDB noemt het Lou Ferrigno vehikel genaamd Sinbad of the Seven Seas zelfs als een sequel, maar daar heb ik mijn twijfels over. Soit, een derde deel dus en dat voel je jammer genoeg wel wat doordat de film erg abrupt start en het precies lijkt alsof de personages elkaar al geruime tijd kennen. Dat neemt gelukkig niet weg dat de film voor de rest wel een erg vlot avontuur is geworden. De hoofdzaak is de transformatie van Kassim terug te draaien en onderweg komen Sinbad en zijn kompanen een hoop mythologische figuren tegen. Erg leuk in ieder geval en het is afwachten wat Harryhausen weer uit zijn mouw gaat schudden.

Want daar zitten toch wel weer leuke dingetjes tussen. Harryhausen kan zich weer eens lekker laten gaan en eerlijk gezegd, ik heb toch wel een zwak voor dit soort stopmotion nonsens dat hij op het scherm toont. Toegegeven, de film voelt hierdoor weliswaar wat veroudert aan, maar onder andere het gevecht met de troglodyte en de sabeltandtijger is toch wel heerlijk. Qua decors ook gewoon erg goed geslaagd als je het mij vraagt. Wayne is leuk als de flamboyante Sinbad, maar het is toch ook het vrouwelijk schoon dat hier wat de show steelt. Taryn Power als Dione, Jane Seymour als Farah, ... Zo worden ze in ieder geval niet meer gemaakt. Sowieso qua cast weinig op aan te merken. Margaret Whiting schmiert misschien net iets teveel op los als de grote slechterik van dienst, maar langs de andere kant past dat op zich nog wel mooi in de film. Dit soort epossen heeft wel baat bij een überslechterik, zie ook de teaser na de eindcredits. Let vooral ook nog op Peter 'Chewbacca' Mayhew als de Minotron.

Ik moet zeggen dat de interesse naar het verdere werk van Harryhausen weer wat is aangewakkerd en dat ik me maar eens moet gaan bezighouden met de andere Sinbad films. Vond Sinbad: Legend of the Seven Seas ook nog wel een leuke animatiefilm trouwens. Alleen jammer dat het werk van Harryhausen lastig te vinden is, ik heb het moeten doen met een VHS zonder subtitles..

3.5*

Do you think Tony might paint me someday?

De voornaamste reden waarom ik Since You Went Away in de collectie heb liggen, is doordat dit ooit is is uitgebracht in een Double Feature met The Garden of Allah. Die kocht ik dan vooral vanwege de aanwezigheid van Marlene Dietrich, maar dat bleek geen al te schitterende film te zijn. Ik vroeg me dan ook af wanneer ik zin ging hebben in een oud oorlogsepos dat bijna 3 uur duurt.. Wel, blijkbaar gisteravond want ik merkte dat ik me nog eens wou laten onderdompelen in zo'n grootschalige Hollywoodfilm.

Op de DVD-hoes wordt hier en daar de vergelijking met Gone with the Wind gemaakt, maar geen idee vanwaar die komt. Kwalitatief is die laatste sowieso een stuk beter, maar ik zie verder ook weinig gelijkenissen. Dat neemt gelukkig niet weg dat Since You Went Away een nog vermakelijke film is geworden. Misschien effectief iets te lang en te voorspelbaar (zelfs anno 1944 moet er toch niemand verbaasd zijn geweest dat Johnny Mahoney het loodje legt wanneer hij tijdens het bal moet gaan vliegen) maar de komst van Uncle Tony brengt vaak wat leven in de brouwerij en het is eigenlijk vooral de evolutie van Jane die me hier het meest wist te bekoren. Haar zuster Brig blijft er qua karakterontwikkeling een beetje op achter en vanwaar die plotse ommekeer in Anne is me nog altijd niet goed duidelijk, maar dat stuk rond Jane is de moeite waard. Naar het einde toe wordt het blik met clichés echter volledig opengetrokken met onder andere a) Bill die sterft b) zijn grootvader die te laat is om hem uit te zwaaien en c) de vader die opeens terug op de proppen komt maar tegen dan heb je een vermakelijke film achter de kiezen.

Al kan mijn voorliefde voor Joseph Cotten daar ook nog wel voor iets tussen zitten. Ik heb een zwak voor hem ontwikkeld toen ik hem vele jaren geleden in The Third Man zag spelen en hoewel hij het hier met een beperkte bijrol moet doen, is hij wel weer over de gehele lijn genieten. Het samenspel met Claudette Colbert (die weliswaar vreemd genoeg een Oscarnominatie kreeg, al verbaast het me nog meer dat de film voor 9 Oscars in totaal is genomineerd) is amusant genoeg en ook die kleine plagerijen tussen hem en Jennifer Jones (Jane) zijn fijn. Shirley Temple is duidelijk blijven steken in haar kindrolletjes en dan rest er verder vooral nog een aantal leuke bijrollen. Zo is Hattie McDaniel nog tof als huishoudster (aha, toch een link met Gone with the Wind!) en krijg je nog een minuut lang Lionel Barrymore te zien. Klein detail trouwens voor degene die - net als ik - vonden dat de romance tussen Jane en Bill wat stroef overkwam: Robert Walker en Jennifer Jones waren tijdens de opnames getrouwd, maar gingen niet lang nadat de film was opgenomen scheiden.

Er zat dus een dikke haar in de boter maar daarvoor alleen hoef je deze Since You Went Away niet te gaan zien natuurlijk. Waarom dan wel? Het is een interessant tijdsproduct, al geef ik toe dat ik wel altijd geïnteresseerd ben in dit soort propagandafilms, en het is een stijl van film die je vandaag de dag niet meer zo makkelijk tegenkomt. Plus, je krijgt nog een uitstekende Joseph Cotten in een bijrol. Ik ben al voor slechtere redenen aan een film begonnen.

Nipte 3.5*

Jackie Chan als Chun-Li

Het heeft weer even geduurd maar vandaag toch maar weer eens even tijd gemaakt voor een Jackie Chan film. Ik ben ondertussen al de tel kwijt hoeveel we er hebben gezien maar het valt op dat ik Chan gewoonweg nooit beu geraak. Natuurlijk heeft hij ook de nodige rommel gemaakt, wie met zo'n groot oeuvre heeft dat niet, maar af en toe zit er zo toch weer een onverwachte film tussen. City Hunter is er zo één.

Want wat een heerlijk gestoorde rit is me dit! Dat dit gebaseerd is op een manga werd al vrij snel duidelijk (al was het maar omdat de film opent met tekeningen die dan overgaan in echte beelden) maar je voelt aan dat dit een adaptatie is doordat personages zonder boe of bah geïntroduceerd worden en vooral dankzij gimmicks zoals het slaan met die enorme hamer. Als je fan bent van de manga dan zul je dit misschien nog wel meer kunnen waarderen want ik veronderstel dat er een hoop inside jokes aan ons zijn voorbijgegaan maar dat neemt niet weg dat de film voor de rest vol zit met erg leuke scènes. Zelf heb ik vroeger vrij veel Street Fighter gespeeld en ook de film met Van Damme heb ik ondertussen al meermaals verslonden dus dan was de ode aan de spellen voor mij dan ook erg geslaagd. Chan als Chun-Li en Honda is natuurlijk te hilarisch voor woorden. Ook het kleine eerbetoon aan Game of Death met Bruce Lee was wel erg leuk gevonden. Voor de rest zit City Hunter vol met bizarre scènes (dat mini optreden halverwege in de film!) en komt er ook nog eens een hilarisch foute soundtrack aan te pas.

Jackie Chan. Hoe meer ik er van zie, hoe meer ik hem kan waarderen. Ik heb altijd al wel de indruk gehad dat hij wel wat in zijn mars had want anders kom je niet aan zo'n status maar wat hij allemaal heeft gedaan spreekt toch wel tot de verbeelding. In City Hunter ligt de nadruk niet zozeer op de stunts/vechten zoals het overgrote deel van zijn oeuvre maar ligt de focus terug meer op de humor. Chan blijft ook een heerlijke komiek dus dat zit hier dan ook weer goed. Leuk om Gary Daniels ook nog eens te zien verschijnen, de perfecte tegenstander voor Jackie Chan. Leon Lai was trouwens ook wel enorm cool als een soort van Aziatische Gambit uit de X-Men comics, de verfilming van het personage in X-Men Origins wil ik zelfs niet over spreken omdat dat zo slecht is maar dat terzijde.

Ik geef de laatste tijd minder 4* aan de films van Chan dan in het begin (martial arts is dan ook een genre dat me erg aanspreekt) maar deze mag zich toch makkelijk tot dat selecte clubje scharen. Overdreven, kitscherig, enorm fout maar o zo hilarisch. Een erg onverwachte meevaller.

4*

Dignity. Always, dignity

Al zo'n kleine maand druk bezig met studeren vanwege examens en dan wil je soms gewoon eens even verdwijnen in een heerlijke feelgood film. Daarstraks thuis gekomen en toen ik was aan het kijken tussen de films op de decoder viel mijn oog op deze. Een feelgood film pur sang als ik de kijkers mag geloven dus de perfecte film om nu op te zetten. En ik moet zeggen, het is inderdaad een heerlijk filmpje geworden.

Al is het niet het spektakel geworden waarop ik eerlijk gezegd had gehoopt. De film heeft enorm veel goede aspecten maar het nadeel is dat sommige nummers wel erg hard worden uitgesponnen. Zo had het Broadway nummer naar het einde van de film toe voor mijn part compleet geskipt worden want a) het was helemaal niet het beste muzikale fragment en b) het blijft maar duren en haalt de vaart compleet uit de film. Jammer want scènes zoals het titelfragment zijn dan werkelijk fantastisch om naar te kijken. Misschien had het beter geweest als er toch een tiental minuten in was geknipt (voor mijn part hadden ze het Broadway nummer compleet mogen verwijderen) want nu voelen de 100 minuten iets te lang aan voor het redelijk minieme plot. Ergens ook wel logisch want het enige waar het script uit bestond waren de dansnummers en het plot moest er maar rondom gebouwd worden. Maar nu klink ik wel bijzonder negatief en dat is eigenlijk helemaal niet de bedoeling want de film ziet er visueel erg sterk uit. De decors zijn dan ook werkelijk fantastisch en sowieso het beste wat ik tot nu toe in een musical heb gezien.

Eerste kennismaking met Gene Kelly en ze is me ten zeerste bevallen. Ik had al vaker gehoord dat hij meer een tiran was en dat dit vaak was te zien aan de reacties van zijn medespelers maar dat valt hier gelukkig niet op. Of Kelly effectief zo'n tiran was is voor mij nog steeds moeilijk om te zeggen maar je hoort toch de wildste verhalen heb ik de indruk. Kelly die tegen Debbie Reynolds uitvliegt dat ze niet kan dansen waarop Fred Astaire (nog zo'n heerlijke danslegende) haar later die dag al huilend onder een piano terug vond of Donald O'Connor die openlijk toegaf dat hij in de eerste paar weken enorm veel schrik had van zijn danspartner. Het zorgt ervoor dat je toch met een ietwat ander beeld naar de charismatische Kelly kijkt. En dat is natuurlijk onterecht want zijn performance hier is werkelijk fenomenaal. Ben sowieso al wel een fan van tapdans maar dit ziet er echt fantastisch uit. Zeker in combinatie met O'Connor zijn er een handvol geniale scènes waar de mannen precies van rubber zijn. Ook Reynolds weet zich goed staande te houden tussen deze twee mannen en heeft een erg leuke versie van het bekende Goodmorning in combinatie met de twee ander. Ook Jean Hagen doet het erg leuk eigenlijk met die verschrikkelijke stem van haar, al blijkt dat er daar ook wat werd afgedubt maar dat terzijde. Het enige pluspunt aan de Broadway scène was trouwens een leuke bijrol (en schijnbaar één van haar eerste grotere rollen) van Cyd Charisse.

Hier en daar wordt het iets te lang uitgesponnen maar over het algemeen is dit een erg vermakelijke film. Ik had er nog net iets meer van verwacht maar de dansnummers van Kelly - O'Connor - Reynolds zijn erg sterk en rechtvaardigen de hoge score die de film overal krijgt. Moet maar eens wat meer van Kelly gaan zien want tiran of niet, hij heeft charisma.

4*

Maikai Kakahiaka

Ik denk dat het de meesten niet zal zijn ontgaan maar afgelopen weekend was Sinterklaas weer in het land en bij VRT vonden ze dat de perfecte gelegenheid om nog eens een Sinterklaasfilm te tonen op hun online platform. De meest recente film volgens mij (ik wist zelfs niet van het bestaan van Sinterklaas en de Wakkere Nachten af, bij mijn weten was het voor Stijn Coninckx bij Ay Ramon! gebleven) en als liefhebber van de reeks Kulderzipken is dit een waar feest van herkenning.

Het scenario is namelijk van de hand van Hugo Matthysen en met Warre Borgmans, Jan Decleir, Lucas Van den Eynde en Frans Van Der Aa heb je al een groot deel van de bijhorende cast ter beschikking. Dit ligt voor mij dan ook perfect in het verlengde van die serie en het verbaast me eerlijk gezegd dat dit zo enorm laag wordt beoordeeld. Ik ben niet echt thuis in de wereld van de Sinterklaasfilm maar Matthysen en Coninckx leveren een vlot verhaaltje af waar de Sint onterecht beschuldigd wordt van het wakker houden van de mensen. Het is een verhaaltje dat, uiteraard, vooral gericht is op kinderen (de manier waarop de romance tussen Eline en Milan wordt afgehandeld bijvoorbeeld) maar er zijn genoeg dingetjes om dit voor (enkel Vlaamse?) volwassenen ook nog wel leuk te houden. Zo bestaat het oude bandje van de Sint uit onder andere Gunther Neefs en Ronny Mosuse (die laatste is natuurlijk ook geen onbekende voor Matthysen volgers aangezien ze samen in The Clement Peerens Explosition spelen) en zijn er nog wel wat dubbele bodems te ontdekken.

Toffe cast dus. Frans Van Der Aa is qua mimiek en stijl nog altijd dezelfde als indertijd met Kulderzipken maar ik vind hem nog wel geslaagd als Piet met zijn continue gebrabbel over vleermuizen. Jan Decleir blijft natuurlijk de ultieme acteur om de Sint te spelen (ik heb bewust nog niet gekeken naar wat Wim Opbrouck er nu van terecht brengt) en Warre Borgmans & Lucas Van den Eynde blijven ook altijd wel leuk. Uiteraard ook een aantal nieuwe gezichten en met Evelien Bosmans kun je nooit veel verkeerd doen. Jonas Van Geel daarentegen is redelijk vervelend (maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik hem nagenoeg in elke hoedanigheid redelijk vervelend vind) en ook Joke Emmers haar minieme bijrol had geschrapt mogen worden. Verder nog een paar leuke cameo's met onder andere Marc Didden (ook daar weer een link met Matthysen natuurlijk aangezien beide voor Humo schrijven), Pieter en Time Embrechts (en ja, ook daar weer een link met Matthysen maar dan via via het Peulengaleis) en Dimitri Leue.

Mjah, ik heb precies toch een andere film gezien dan de meesten hier. Jammer dat er van de 15 stemmers niemand de moeite heeft genomen om aan te geven wat hier dan zo verschrikkelijk aan is. Ben ik bevooroordeeld omdat ik het werk van Matthysen in zijn vele varianten kan waarderen? Het zou goed kunnen natuurlijk maar volgens mij had ik dit als kind toch ook wel kunnen appreciëren. Tien, dat is diez dus hier stopt de Spaanse les! Of toch op zijn minst deze review.

Dikke 3.5*

Truffaut op zijn best

Voor velen is de Antoine Donel reeks het hoogtepunt in het oeuvre van Truffaut, maar ik kan er niet erg veel mee. Degelijk gemaakt, dat wel, maar ik neig meer naar zijn andere werk als ik aanraders moet geven. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat La Sirène du Mississippi oorspronkelijk compleet aan me was voorbij gegaan. Het was pas toen ik het aanbod van het Film Festival in Gent overliep dat ik dit tegenkwam en natuurlijk direct een ticket besteld. Ineens maar een half dagje verlof genomen en weer en wind doorstaan (plus wat hagel toen ik terug naar huis keerde) om op tijd in Gent aan te komen.

Truffaut op het grote scherm heeft meestal wel een goed effect op mij, La Nuit Américaine was ook al zo'n heerlijke binnenkomer, en deze mag gerust aan dat rijtje worden toegevoegd. Truffaut levert een op het eerste zicht nogal voorspelbare film af, maar weet het geheel toch erg fris te houden. Sowieso al een voordeel dat hij beseft dat de film meer om handen kan hebben dan enkel het mysterie rond het feit of Deneuve nu wel of niet de echte Julie is. Dit resulteert in een film die er een vrij hoog tempo op nahoudt en de gebeurtenissen volgen elkander snel op. Het is daarin dat Truffaut zichzelf weer weet te overstijgen, want hij slaagt erin om Louis en Julie/Marion geloofwaardig samen te brengen. Het zou echter Truffaut niet zijn mocht heel deze liefde een nogal dodelijk kantje hebben. Velen lijken het einde wat een anti-climax te vinden, maar ik had geen ander einde willen hebben. Louis en Julie/Marion beseffen al te goed dat ze eigenlijk niet goed zijn voor elkaar, maar kiezen er dan uiteindelijk toch nog voor om hun leven samen door te brengen. Met een prachtig einde in de sneeuw als gevolg.

Ik moet zeggen dat ik hier best wel hoge verwachtingen van had. Truffaut is één van mijn lievelingsregisseurs, Deneuve is één van mijn lievelingsactrices en Belmondo is een acteur die ik pas recentelijk ben beginnen ontdekken en waar ik tot nu toe wel tevreden over ben. Fijn dan ook dat ze tezamen een erg hoog niveau weten te benaderen. Deneuve is ideaal als de mysterieuze schone met een gevaarlijk kantje en Belmondo weet zijn atypische rol met verve te vervullen. Bovendien weet Truffaut de klasse van zijn hoofdrolspelers goed uit te spelen in een leuke mix van uistekende monologen/dialogen en speelvolle momenten.

Dit alles gebeurt in een film die bovendien stillistisch nog eens erg mooi is. Ik haalde daarjuist al het einde in de sneeuw aan, maar Truffaut weet over het algemeen meestal wel een erg mooie flair aan zijn werk te geven. Een regisseur die eigenlijk wel eens wat meer krediet mag krijgen

Dikke 4*

De ultieme zwijmelfilm

Gisteren heb ik een biografie van Romy Schneider op de kop getikt en ik herinnerde me opeens dat ik de drie meest bekende films uit haar carrière nog altijd niet had gezien. Ik heb het natuurlijk over de Sissi trilogie en ik besloot gisteren om daar maar eens dringend verandering in te gaan brengen. Het was ook al mooi meegenomen natuurlijk dat de film maar 100 minuten bleek te duren en niet 140 minuten zoals ik om de één of andere bizarre reden dacht maar wat is er nu heerlijk dan op een gure zondagmiddag eens lekker ondergedompeld te worden in een film?

Bij aristocratie heb ik echter altijd een dubbel gevoel. De realiteit interesseert me niet zo erg, al komt dat ook natuurlijk omdat we zo'n futloos koningskoppel hebben, maar de sfeer die de Italiaanse regisseur Luchino Visconti altijd in zijn aristocratische films wist te steken spreekt tot de verbeelding. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat Sissi me ook wel eens ging kunnen liggen en dat is gelukkig inderdaad het geval. Verre van te vergelijken met een Il Gattopardo maar Ernst Marischka levert een vermakelijke film af die vooral wordt gered door de mooie aankleding en de schone omgeving van Oostenrijk. Qua plot blijft dit voor de rest wel allemaal redelijk tam. De Sissi die Schneider speelde in Ludwig staat mijlenver van deze Sissi, het geheel is vrij voorspelbaar en van een climax is zelfs niet te spreken maar toch heeft dit een zekere aantrekkingskracht die ervoor zorgt dat de speelduur vrij snel voorbij vliegt. Hier en daar wel wat flauwere humor, zeker het hoofd van de beveiliging kan nogal irritaties opwerken, maar de film is ondertussen ook alweer bijna 60 jaar oud dus dat wordt met de mantel der liefde bedekt.

De bekendste rol van Romy Schneider natuurlijk. Ze geraakte alleen het imago van Sissi op den duur kotsbeu waardoor ze voor compleet andere rollen ging gaan, iets wat ik alleen maar toejuich trouwens. De reden waarom ze voor Ludwig de rol van Sissi terug op zich nam was dan ook enkel omdat Visconti haar verzekerde dat hij haar niet op dezelfde manier als Marischka ging portretteren. De 17-jarige Schneider is goed op haar plaats en ziet er werkelijk betoverend uit. Ze trekt alle aandacht naar zich toe waardoor de rest van de cast maar wat onwennig in haar schaduw moet staan. Karlheinz Böhm, ik dacht eerst dat het een jonge Peter Lorre was, slaagt er gelukkig wel in om zijn mannetje te staan ten opzichte van Schneider en de twee vormen een erg geslaagd duo als Sissi en Franz Joseph. Romy is trouwens niet de enige Schneider die in de film een rol heeft want haar moeder, Magda Schneider, vertolkt de rol van Ludovika, de moeder van Sissi.

Ben op zich wel benieuwd naar de vervolgen. Hier blijft het allemaal nogal mierzoet maar er zullen hoogstwaarschijnlijk wel problemen komen tussen het hof en Sissi, iets wat wel voor vuurwerk kan gaan zorgen. Uiteindelijk is dit eerste deel een amusante wegdroomfilm geworden die vooral dankzij de betoverende Romy Schneider nog altijd bestaansrecht heeft.

3.5*

Cars are easy- it's people you need a manuel for

De eerste Sisterhood of the Traveling Pants was eigenlijk een aangename verrassing. Een erg leuk coming of age drama, bovendien met het nodige feelgood gehalte zonder dat het al te stroperig wordt, en vooral één waar een leuke cast in meedeed. Weliswaar wel de nodige clichés en verrassend wordt het nergens en toch.. Het is één van de leukere chickflicks die ik al heb gezien. Ik had dan eerlijk gezegd ook een tikkeltje mijn twijfels bij deze sequel, het voelde toch wat aan als een snelle en eenvoudige sequel, maar dan toch eens voor gaan zitten.

En dit tweede deel is inderdaad minder dan zijn voorganger, maar op zich wordt er nog wel een degelijk niveau behouden. Iets wat vooral te wijten is aan het feit dat de vriendschap tussen het viertal overtuigend blijft. Toegegeven, er wordt een nog groter blik met clichés opengetrokken en er zit minder drama achter de verhaallijnen (het eerste deel typeerde zich toch door een aantal levenslessen die hier wat uitblijven) maar de film blijft een zekere fun uitstralen. Alleen een beetje jammer dat het einde met de verdwenen jeans wat aanvoelt als het momentje teveel. Voor mij hadden ze niet perse nog eens naar Griekenland moeten gaan om daar op zoek te gaan de jeans, al zorgt dat an sich nog wel voor een mooi shot met de vriendinnen die naar de ondergaande zon zitten te kijken. Wederom wat cliché (de voice-over die vertelt dat de combinatie van zonsondergang en de zee de kleur van de jeans had...) en toch kan ik het de film eigenlijk vrij makkelijk vergeven.

De onvermijdelijke plotlijn was dat de vriendschap tussen de vier dames barsten ging vertonen en daar had ik op voorhand wat schrik voor aangezien het juist de die combinatie was die voor een groot deel van de fun zorgde. Net zoals in het vorige deel zijn er dus terug een aantal aparte verhaallijnen die wel wat aan elkaar worden gelinkt en dan blijkt dat Blake Lively, Amber Tamblyn, Alexis Bledel en America Ferrera het toch wel goed doen. Zeker Bledel lijkt goed te zijn gegroeid in haar rol van Lena en Lively weet een nogal geforceerde verhaallijn met haar grootmoeder tot een goed einde te brengen. Tamblyn heeft deze keer wat minder om handen dan in de voorganger, voor een groot deel is de focus toch op Ferrera komen te liggen, maar al bij al blijft iedereen toch goed overeind.

Vreemd eigenlijk dat het maar bij twee films is gebleven. Ann Brashares, de schrijfster van de boekenreeks waar dit op gebaseerd is, heeft in totaal 4 boeken in de reeks geschreven, maar waarschijnlijk was het een combinatie van tijd en beschikbaarheid van de actrices die eventuele vervolgen moeilijk maakte. Ben daar op zich niet slecht gezind om, nu blijf je toch een redelijk hoog niveau behouden.

3*

You have a price sticker on your forehead

Zo'n ouderwetse chick flick, ik kan het vaak wel waarderen. Geen idee waarom juist, maar er iets in series zoals The OC of Gossip Girl dat de drama queen in me losmaakt en dat breidt zich verder uit naar films zoals Bring It On. The Sisterhood of the Traveling Pants leek me in die categorie te passen en ik had de film al eens een paar keer zien passeren op televisie, maar eigenlijk nog nooit echt voor gaan zitten. Gisteren gaven ze de film opnieuw voor de ziljoenste keer en het is er eindelijk toch eens van gekomen.

En dan is het eigenlijk jammer dat ik hier al niet eerder eens tijd voor heb vrijgemaakt. Ik dacht dat de focus veel meer op de jeans zelf ging komen te liggen (en dat dat ding effectief magische krachten ging hebben), maar dit is gewoon een coming of age film met een flink vleugje humor. Het is vooral de chemie tussen het viertal dat het hier bijzonder maakt. Wat op zich vreemd is aangezien ze eigenlijk het merendeel van de film gescheiden zijn en toch.. het groepje, hetzij wel een erg stereotiep viertal, steekt leuk in elkaar. Verder dus een een film over de lessen van het leven dat de nodige te verwachten stappen volgt. De grote thema's (vriendschap, liefde, dood, ...) worden niet uit de weg gegaan en op het einde is iedereen een beter mens geworden. Hoewel het een cliché van hier tot ginder is, stoort het op zich niet. Er straalt een grote dosis fun af de film en de vier verhaallijnen die door elkaar verweven worden zorgen ervoor dat de film blijft boeien. Wat op zich al een kunst op zichzelf is, want laten we eerlijk zijn.. Een speelduur van 2 uur is in bijna 90% van de gevallen voor dit soort films te lang.

De grootste kracht achter The Sisterhood of the Travelling Pants is dan ook hier viertal waaruit de sisterhood uit de titel bestaat. Geen enkele van de tieners moet echt onderdoen voor één van haar vriendinnen en het verbaast me eerlijk gezegd niet dat ze er allemaal in geslaagd zijn om later een grote hoofdrol in een serie te bemachtigen. Het is geen koosjere graadmeter natuurlijk, maar de film toont dat er meer in hun kunnen zit dan dat je normaal bij actrices in dit soort films verwacht. Blake Lively steekt er ietwat met kop en schouders bovenuit, dat is nu eenmaal ook wel een heerlijke actrice, maar ook Amber Tamblyn, Alexis Bledel en America Ferrera doen het uitstekend. Verder nog een aantal vermakelijke bijrollen, waarvan vooral Jenna Boyd als Bailey overtuigt, en gewoon een heerlijk aanstekelijk sfeertje. Die beelden van Griekenland, daar zou je nu toch gewoon direct een last minute voor boeken?

Volgende week zenden ze blijkbaar deel 2 uit. Ik vrees voor een snelle sequel om snel geld te kunnen cashen, maar de gemiddelde score ligt eigenlijk nog niet zo ver weg van het eerste deel. Het viertal is bovendien opnieuw compleet en dan wil ik dat wel eens een kans geven. Het eerste deel is in ieder geval een erg leuk feelgood coming of age drama.

Dikke 3.5*

We're the Sisters brothers. S-I-S-T-E-R-S, like sisters

Als er één genre is dat de laatste decennia onderbelicht is geraakt, dan is het toch het Western genre. Musicals worden vandaag de dag ook niet meer zo veel gemaakt, maar daar krijg je af en toe nog wel eens een alom gelauwerde film voorgeschoteld zoals La La Land. Voor een Western moet je eigenlijk bijna teruggaan naar The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford maar die is ook alweer 12 jaar oud. Dan maar eens The Sisters Brothers proberen.

Op papier een erg interessante film met onder andere de aanwezigheid van Joaquin Phoenix en Jake Gyllenhaal, maar ik wou vooral zien wat regisseur Jacques Audiard in zijn Engelstalig debuut hier van ging maken. Het resultaat is beetje een vreemde film. Een volbloed Western kun je dit niet noemen, maar het is wel een mooi tijdsbeeld van het einde van een tijdperk en de opbouw van een nieuw. De goudkoorts is nog oppermachtig, stadjes ontstaan bij de vleet en we volgen de gebroeders Sisters die op zoek zijn naar een man met Hermann Kermit Warm als ronkende naam. De zoektocht doorheen het Wilde Westen die daardoor ontstaat is boeiend om te zien en het is interessant dat Audiard zijn film eigenlijk halverwege omgooit. Geen idee in hoeverre dit een getrouwe verfilming is van het gelijknamige boek van Patrick deWitt, maar het zorgt wel voor een atypische touch. Dat werkt echter niet altijd even goed en zeker de confrontatie met de fameuze Commodore loopt uiteindelijk met een sisser af.

Gelukkig is er dan nog wel een degelijke cast om hier verder nog iets van te maken. The Sisters Brothers is geen volwaardige komedie en daardoor oogt het in het begin wat vreemd om John C. Reilly als Eli, één van de twee broers, te zien. Reilly fungeert echter ook als producent (en kocht de rechten van het boek in hetzelfde jaar als het uitkwam!) en hoewel hij niet over de gehele lijn overtuigt, speelt hij wel een degelijke rol als de de broer met het geweten. Dan is de rol van Joaquin Phoenix als Charlie wat makkelijker, maar hij speelt dit trouwens wel erg leuk. Hij zuipt en vloekt erop los en dat blijkt een kolfje naar de hand van Phoenix te zijn. Ook Jake Gyllenhaal doet dit trouwens erg goed en het lukt hem zelfs om Riz Ahmed (die nog redelijk inspiratieloos was in Venom) naar een hoger niveau te brengen. Verder nog een aantal indrukwekkende beelden en daar mogen we Benoît Debie voor bedanken.

Ietwat anders dan verwacht dus. Voor degene die een typische Western verwachten met veel cafégevechten, shootouts en personages die larger than life zijn, komen wat bedrogen uit. Dat neemt echter niet weg dat The Sisters Brothers een interessante film is. Hoewel dit typisch Amerikaans aanvoelt, is dit trouwens volledig buiten Amerika (maar wel in Frankrijk, Spanje en Roemenië) gefilmd. Benieuwd welke richting Audiard nu gaat uitgaan. Verder naar Hollywood of terug naar Frankrijk..

3.5*

Unhappiness ain't so bad... kind of makes happiness all the keener

Nu ik weer over een aantal dagen examens heb, is het een perfect gelegenheid om eens wat komaf te maken met een deel van mijn kijkachterstand en films die nog op de decoder staan want zeg nu eerlijk, er is niets zo heerlijk om na een dag studeren in je bed te leggen en je laten meevoeren naar de wondere wereld der Tinseltown. Ik had nog nooit van de film The Sisters gehoord maar de aanwezigheid van Bette Davis en Errol FLynn zorgden ervoor dat ik de film sowieso een kans wou geven.

Flynn staat bij mij, en ik vermoed dat hetzelfde geldt voor de rest van het publiek, te boek als een acteur die vooral veel furore maakte als swashbuckler en de meer romantische actierollen zoals Robin Hood en Don Juan. Het leek me dan ook een vreemde keus om hem hier in te laten opdraven en gedurende heel de film bleef ik ook het gevoel hebben dat hij hier niet op zijn plaats was. Vreemd want op zich doet Flynn het bijlange na nog niet zo slecht maar je mist de echte feeling met zijn personage. Sowieso is Frank Medlin een personage waar je nogal moeilijk sympathie voor kunt opwekken maar dat terzijde. Ook Bette Davis heb ik al een stuk beter zien acteren om eerlijk te zijn. Vooral in het begin van de film gaat het vrolijke haar maar enorm moeilijk af. Ik blijf het een enorm onaantrekkelijke vrouw vinden maar meestal weet ze dit erg goed te compenseren met haar dramatische rollen zoals in Dark Victory of All This, and Heaven Too maar hier weet ze pas echt op het einde te overtuigen. Ik had de film dus opgenomen voor deze twee acteurs maar ben eigenlijk min of meer weggeblazen door de bijrollen in de vorm van de twee andere zusters, Anita Louise en Jane Bryan. Op zich niet zo'n enorm uitdagende rollen, de rol van Davis heeft dan ook overduidelijk meer om het lijf, maar de twee zijn uitstekende steunpilaren voor de twee hoofdrolspelers waar trouwens wel vrij weinig chemie tussen was.

De hoofdpersonages zijn eigenlijk mensen waar je moeilijk sympathie voor kunt opwekken. Vooral Flynn als Frank is op het randje wanneer hij zijn vrouw verlaat om op een boot te gaan zitten. Dan is Louise net dat tikkeltje sympathieker maar wat ik niet begrijp is waarom ze in godsnaam terug voor Frank kiest. Hij laat haar zo'n twee jaar alleen en zij bouwt haar eigen leven terug op na de aardbeving met de hulp van haar baas Benson die schijnbaar enorm veel voor haar overheeft maar de moment dat Frank terug op de proppen komt, draait ze hem binnen en is alles weer koek en ei. Wat een verschrikkelijke anti-climax want hiermee verdwijnt de voor de rest sterke opgebouwde climax. Voor de rest is dit een soort film die je vandaag de dag nog zou kunnen maken maar die qua sfeer nooit zo goed zou zijn. De presidentsjaren van Roosevelt zaten toen nog redelijk vers in het geheugen (Roosevelt was nog maar zo'n 30 jaar geleden afgetreden, een serieus verschil met vandaag de dag natuurlijk) en op de een of andere manier voel je dat in de film. De aardbeving is trouwens ook nog wel aardig gelukt. Er werd een hoop materiaal gebruikt uit San Francisco uit 1936, iets dat vroeger wel meer werd gedaan, maar het werkt nog altijd perfect. Het blijft natuurlijk vandaag de dag iets gedateerd aanvoelen, we spreken dan ook over een film van meer als 70 jaar oud, maar over het algemeen ziet het er nog goed uit.

Niet de beste film die ik van Flynn of Davis heb gezien maar hun klasse komt genoeg bovendrijven om hier een vermakelijke film van te maken. Het verhaal heeft soms rare sprongen maar de rest van de cast maken veel goed, blijft alleen jammer van de vreemde wending naar het einde toe.

3.5*

Get ready to kick some grass!

Vorige week Kung Fu Hustle gezien van Chow en die viel zo goed mee dat Shaolin Soccer niet lang kon uitblijven. Ik had er wel zin in, terug Chow en terug diezelfde kameraad erbij die mij Kung Fu Hustle had aangeraden. Volgens hem was Shaolin Soccer evenwaardig aan Kung Fu Hustle maar daar moet ik hem toch tegenspreken.

Shaolin Soccer is zeker en vast niet slecht. Het idee om Kung Fu en voetbal te combineren is goud waard maar het wordt allemaal net iets minder leuk uitgewerkt als in Chows opvolger. De bizarre humor zit er nochtans wel weer in want Chow zorgt voor een aantal excentrieke maar geweldige personages. Wat moet je anders verwachten van personages die Iron Head, Lightning Hands en dergelijke noemen. Daar zit dan ook juist de kracht van de film want als, recent geworden, kung fu fan had ik me al afgevraagd wat het zou geven als je de verschillende stijlen met iets anders zou combineren. Een serieus spektakel dus. De effecten zijn nog altijd veel te overdreven, ze laten het ook overduidelijk zien dat het effecten zijn en proberen het niet zo realistisch mogelijk te maken, maar dat geeft net dat heerlijke tintje aan Shaolin Soccer. De voetbalmatchen zien er dan ook netjes uit maar het is vooral de finale die er met kop en schouder boven uit steekt, samen met de wedstrijd tegen die dudes die hamers en ander gereedschap onder hun kleren hadden verstopt. Maar om even terug te komen op die finale. Bij vlagen lekker episch, de Bruce Lee broer die samen met de andere broers compleet aan frut worden geshot maar toch proberen vol te houden is fantastisch, maar ook de humor blijft er lekker in met de toevoeging van het meisje dat geen enkele kloot van voetbal kent. Dit soort films moet je dus niet doen voor het verhaal want zelfs zonder deftig plot is dit perfect vermaak, ik kan het weten want mijn ondertiteling viel weg en het was Kantonees gesproken... Gelukkig is mijn kameraad een Chinees en vertaalde hij de belangrijkste zaken. Dat brengt me trouwens nog wel bij iets anders. Weet er iemand waarom Mui uitsluitend Mandarijns sprak? Mij is het niet opgevallen maar mijn kameraad spreekt uitsluitend Kantonees...

Ik roemde Shaolin Soccer daarjuist al om zijn personages maar die zouden nergens staan zonder de uitstekende vertolkingen van de cast. Hoofdpersoon is natuurlijk Chow die de titelrol op zich neemt en wat een geweldige rol. Chow is overduidelijk in zijn nopjes en beleeft er dan ook veel plezier aan. Maar toch is Lightning Hands (de keeper) het meest fantastische personage. Kwok-Kwan Chan is gewoon een pure reïncarnatie van Bruce Lee en ik vind het fantastisch. Het haar, de zonnebril, het bekende gele pak. Heerlijk! De tweede in rij is toch denk ik wel Iron Head maar dat is vooral dankzij het nummer dat hij samen met Chow in de pub zingt. Ik kwam echt niet meer bij, wat een zalige mimiek van beide acteurs. Eigenlijk is elke broer wel leuk maar de minste was toch Light Weight, het viel me op dat Chi Chung Lam ook niet echt een vechtstijl had? Genoeg over de broers want de film draait niet alleen, wel grotendeels, om hun. Gelukkig is er ook genoeg aandacht besteed aan de rest van de cast want Man Tat Ng als Golden Leg Fung is gewoonweg hilarisch. Deed me zowat denken aan die trainer uit Dodgeball.

Gisteravond vond ik hem minder dan Kung Fu Hustle maar nu ik er meer over nadenk begin ik hem al beter te waarderen. Hij blijft voorlopig op 3.5* maar misschien dat er later met een herziening wel eens een halve ster bij komt. In ieder geval is Shaolin Soccer een leuke wegkijker.

3.5*

De IJzeren Aap en zijn verzen

Vandaag op een rommelmarkt een hele hoop kung fu flicks op de kop kunnen tikken (voornamelijk uit de Kung Fu Classic Collection maar er zat onder andere ook nog Once Upon A Time In China 1 & 3 bij) en de verkoper had me vrij benieuwd gemaakt naar deze Iron Monkey. Volgens hem de beste film in het genre dat hij had gezien (naargelang het aantal dat hij in zijn stand had staan leek het me wel dat hij er een hoop gezien heeft) en eenmaal thuisgekomen besloot ik de film ineens maar eens op te zetten.

En oh ja, dit mag er zeker en vast wezen. Ik ben altijd meer fan geweest van de kung fu film waar de gevechten 'realistisch' ogen. Ik zet realistisch tussen quotes doordat er via montage natuurlijk een hele hoop aan gedaan kan worden maar ik was nooit echt te vinden voor dit soort wire-fu. De visuele stijl van Woo-ping Yuen (die met Snake in the Eagle's Shadow één van de beste Jackie Chan films afleverde) is echter te mooi om niet te kunnen waarderen. De choreografie is verbluffend en de opbouw van de gevechten vormen een geslaagde climax. Het wordt altijd net iets spectaculairder en zeker de eindbattle op de brandende palen is werkelijk fenomenaal te noemen. Het blijft misschien net iets te lang duren, zo blijven er maar palen opduiken waar onze helden op konden steunen, maar ik vergeef het Yuen direct. Beetje jammer wel dat de film na de dood van zijne excellentie nog even blijft doorgaan. Ik vind het het abrupte einde dat dit soort films meestal hebben (zeker bij Shaw Brothers is dat het geval) altijd wel zijn charme hebben. De slechterik is dood en hop, daar rollen de eindcredits al. Gelukkig blijft Iron Monkey niet te lang doorgaan dus op zich niets op aan te merken.

Iron Monkey is op het eerste zicht een Oosterse variant op het alom bekende Robin Hood verhaal. Aangezien dat één van mijn favoriete jeugdverhalen is, is daar dus weinig op aan te merken. De focus ligt echter niet helemaal op het verhaal maar het vormt nog altijd wel een aangename afwisseling tussen de vele, vele actiescènes. Humor is nog zo'n aspect dat altijd in dit soort films zit maar vaak zijn het eerder nogal flauwe situaties. Niet in Iron Monkey want daar zitten een aantal erg amusante scènes in. Het geeft een lichtvoetige tint aan de film en dat is aangenaam om te zien. Zeker in het begin van de film waar Fox iedereen dat maar iets met een aap te maken heeft (inclusief een echte aap!) begint op te pakken is erg leuk. Donnie Yen ben ik al wel een aantal keer tegen gekomen maar dit is volgens mij de eerste keer dat ik hem zo indrukwekkend vind. De gevechten zijn heerlijk maar het is toch eerder Rongguang Yu als Iron Monkey die echt de show steelt. Heerlijke vechter maar het zou fout zijn om alleen maar deze twee te roemen want ook Jean Wang als Orchid en Sze-Man Tsang (die trouwens het vrouwelijke geslacht heeft in plaats van het mannelijke!) zijn indrukwekkend.

Mijn favoriete kung fu film zou ik dit niet willen noemen, het genre is ook zo enorm groot maar ik neig momenteel net iets meer naar Five Venoms, maar dit is in ieder geval wel een erg degelijke film. De gevechten zijn fenomenaal en de cast mag er ook wezen. Meer van dit!

4*

I met Death today. We are playing chess

Ik had al vaker een aantal Bergmans in de winkels zien staan maar mijn vader zei altijd dat het zwaar filosofische films waren dus had ik altijd wat mijn twijfels om er één te kopen. Uiteindelijk toch maar een duik in het ongewisse genomen en afgegaan op het plot voor mijn eerste Bergman. Ik kan nu al zeggen dat er meer gaan volgen.

Het idee van Het Zevende Zegel vind ik bijzonder fascinerend. Het toeval is dat ik een tijd geleden aan een boekenreeks van Darren Shan ben begonnen waarin ongeveer hetzelfde uitgangspunt wordt gebruikt maar Bergman verdient alle krediet natuurlijk. Ik dacht wel dat het verhaal zich meer ging concentreren op de schaakwedstrijd zelf en dat allemaal gemengd ging worden met filosofische gesprekken en flashbacks over de ridder zijn jeugd. Met die filosofische gesprekken zat ik juist, met al de rest niet maar dit is gewoon beter uitgewerkt dan mijn idee. Vooral ook de twijfel van Antonius Block of dat God nu echt bestaat of niet wordt een aantal keren prachtig in beeld gebracht wat dan uiteindelijk resulteert in een knappe climax waarin eigenlijk iedereen zijn eigen lot lijkt te accepteren met uitzondering van diezelfde Block. De monoloog die Jöns dan nog even afvuurt hoort dan ook tot het beste van heel de film. Gelukkig moet je niet wachten tot het einde van de film om de beste scènes te zien want er zitten vaak echte pareltjes tussen. Waar ik ook nog van verschoot is dat er een aantal keren er zich vrij grappige situaties aan bod komen, meestal in de vorm van Jof. Vond het eigenlijk wel verdient dat hij samen met Mia en Mikael aan de dans van de dood ontsnapt want hij is dan ook de enige het leven neemt zoals het is en zich niet bemoeit met zaken zoals de pest of liefde. De dood zelf wordt trouwens ook wel op een interessante manier uitgewerkt. Simpelweg een man die gewetenloos is en waar niet aan te ontsnappen valt met als hoogtepunt wanneer hij op een ludieke manier de boom begint om te zagen waar Raval in verborgen zit. Het eind van die scène waar Raval sterft en er een eekhoorn op de boom komt zitten is tegelijkertijd lekker symbolisch. Eén leven gaat, een ander komt in de plaats. Prachtig gewoon.

Tot zover het verhaal. Een andere grote kracht van Het Zevende Zegel is zonder twijfel de sterke cast. Voor mij geen enkele bekende acteur (met uitzondering van Max Von Sydow) maar stuk voor stuk zetten ze erg sterke rollen neer. Zo is Bengt Ekerot gewoon ideaal als de dood en is Max von Sydow, die later echt bekend zou worden in zijn rol van The Excorcist, al even ideaal. Gunnar Björnstrand komt ook goed over als de nuchtere Jöns en dan blijft uiteindelijk het humoristische koppel, Nils Poppe en Bibi Andersson over als respectievelijk Jof en Mia. Die geven dan ook net dat humoristische tintje dat de film nodig heeft om niet te zwaar te worden. Film had voor mijn part ook nog wel wat langer mogen duren.

Alleen al voor de conversaties tussen de dood en Block is dit het kopen waard.

Dikke 4.5*

Lundgren en mensensmokkel

Het verbaast me niet dat het latere werk van Dolph Lundgren zo goedkoop te vinden is. Skin Trade maakt deel uit van een boxset met recente films van de Zweedse actieheld die voor een paar euro te vinden is en eerlijk gezegd, de kwaliteit is inderdaad niet altijd even schitterend. Toch leek het me wel waard om de box volledig te zien, want als voorlaatste film zit daar deze Skin Trade: een film met onder andere Ron Perlman en Tony Jaa in de cast en natuurlijk ook met de immer coole Lundgren.

En zowaar, het is één van de betere Lundgren films die ik de afgelopen tijd heb gezien. Skin Trade is een soort van Death Wish kloon waar een agent zijn vrouw en kind vermoord ziet worden (al volgt er nog een leuke twist waar blijkt dat de dochter in handen is gevallen van de smokkelaars en niet vermoord is) en vastbesloten is om de schuldigen te gaan straffen. Wat volgt is een groot actiespektakel dat regelmatig van setting verandert en waarbij de focus vooral op gangsterbaas Dragovic en zijn zonen is komen te liggen. De film geraakt weliswaar nooit verder dan de te verwachten clichés en toch is het een erg vermakelijk filmpje geworden. Voornamelijk omdat dit qua actie ook wel vrij goed zit en er voldoende afwisseling is qua stijlen. Lundgren nam een deel van het script voor zijn rekening (samen met Gabriel Dowrick en Steven Elder) maar volgens hen was het open einde niet geschreven met een sequel in het achterhoofd. Jammer, want hier had ik eventueel wel meer rond willen zien.

Want geef nu toe: het is toch wel fijn om Tony Jaa het even tegen Dolph Lundgren te zien opnemen. Jaa heeft een tijd de naam gehad van nieuwe actiester te worden, een status die hij toch niet heeft kunnen verzilveren naar mijn gevoel, maar dit doet hij wel goed. Het is geen begenadigd acteur natuurlijk, maar qua vechten is hij wel de moeite waard. Ook Lundgren doet dit fijn, je merkt toch wel het verschil met films waar hij niet verbonden is met het script, en dan kan je voor de rol van gangsterbaas nog rekenen op Ron Perlman. De rol van Michael Jai White voelt een beetje nodeloos en overbodig aan maar wel fijn om onder andere Cary-Hiroyuki Tagawa nog eens in iets terug te zien. Persoonlijk favorietje uit Mortal Kombat, maar ook erg tof (samen met Lundgren) in Showdown in Little Tokyo. Geen A-cast natuurlijk, maar toch een toffe verzameling.

Op naar de laatste film uit de boxset en dat is Shark Lake als ik me niet vergis, om maar eens met iets compleet atypisch te eindigen. Lijkt me wel leuk in ieder geval en dan is het maar te hopen dat hetzelfde niveau van Skin Trade wordt gehaald. Lundgren blijft altijd tof om te zien, maar het is toch ook vooral een amusant plotje en een aantal bijrollen die dit naar een hoger niveau weten te tillen.

3.5*