Opinions

Geen connectie met de Lon Chaney films

Die Wolfman Legacy Collection, het is toch een vreemd bij elkaar gezocht allegaartje. Voor een groot stuk is dat te wijten aan het feit dat het personage in een aantal Dracula en Frankenstein films tevoorschijn kwam (House of Dracula zit bijvoorbeeld in de Dracula Legacy Collection en House of Frankenstein zit dan weer in die van Frankenstein) waardoor Universal een tijd geleden besloot om wat losse wolf flodders te verzamelen. Dat resulteerde dan in een box met Werewolf of London, The Wolf Man, Frankenstein Meets the Wolf Man en deze She-Wolf of London.

Waarom Frankenstein Meets the Wolf Man niet in de Frankenstein box is terecht gekomen is me een raadsel (waarschijnlijk omdat het om een rechtstreeks vervolg op The Wolf Man gaat en reeds het vijfde deel is in de Frankenstein saga) maar She-Wolf of London heeft verder helemaal niets met deze (weerwolven)cyclus te maken. Indertijd uitgebracht als double feature met - het vandaag de dag compleet vergeten - The Cat Creeps, is She-Wolf of London meer te bezien als een losse weerwolvenfilm. Zelfs dat blijkt niet te kloppen, want aan het einde volgt er nog een leuke twist dat er eigenlijk gewoon helemaal geen weerwolf in het spel is. Eind goed, al goed want ten huize Metalfist was er al serieus gevloek hoe ze nu in godsnaam een weerwolvenfilm konden maken zonder ook maar enig beeld van een weerwolf te tonen? Je krijgt enkel maar wat grauwen en grollen te horen, maar daar is dus een goede reden voor.

Geen Lon Chaney dus en dat merk je. De kwaliteit van de cast in dit soort films is sowieso nooit echt hoog te noemen (al hebben die oude Universal Horror films vaak nog wel wat legendarische namen met onder andere Chaney, Bela Lugosi en Boris Karloff) maar bij She-Wolf of London springt er niemand echt tussenuit. June Lockhart gaat als Phyllis nog met de meeste aandacht lopen, maar moet verder weinig meer doen dan verschrikt voor zich uit staren en wauwelen dat ze schrik heeft van honden. Wel fijn trouwens om eens terug de regie van Jean Yarbrough te zien. Niet meteen één van Hollywood's grootste regisseurs, maar hij maakte wel verscheidene films met één van mijn favoriete duo's aller tijden: Abbott & Costello.

She-Wolf of London is echter meteen het zwakste wat ik van hem tot nu toe heb gezien en dat is geen goed teken. Kijkt vanwege de wel erg korte speelduur vlotjes weg, maar daar stopt het dan ook. Liefhebbers van de betere wolvenfilm kunnen deze met een gerust hart links laten liggen en dat geldt ook voor completisten van de Wolf Man saga. Niet te verwarren trouwens met de gelijknamige televisieserie uit begin jaren '90, beiden zijn ook in geen enkele vorm met elkaar te linken.

2*

Feed squirrels to the nuts

Aah, de nieuwe Peter Bogdanovich. Ik wou hem indertijd nog in de cinema gaan kijken, maar wegens tijdsgebrek (en het feit dat ik zo'n duur cinematicket liever spendeer aan een film waar de cinema echt een meerwaarde heeft) is het er uiteindelijk toch niet van gekomen. Om de een of andere reden is het oeuvre van Bogdanovich niet zo simpel te vinden en toch verbaasde het me dat ook She's Funny That Way geen deftige release kreeg, althans dat dacht ik tot ik gisteren de DFW uitgave in een budgetbak vond.

Een beroerde uitgave trouwens (zelfs een menu is vandaag de dag teveel gevraagd blijkbaar) maar gelukkig is de film zelf wel in orde. Er zit 17 jaar tussen de recentste Bogdanovich die ik heb gezien (Blessed Assurance) en zijn nieuwste telg en dan was het even afwachten of de regisseur nog wel ging kunnen overtuigen. Het antwoord is volmondig ja! Bogdanovich gaat hier de Woody Allen toer op, ik verwachtte eigenlijk zelfs dat het Allen zelf ging zijn in plaats van Tarantino in de cameo, en hij doet dat goed. Veel dialogen, één grote klucht en alles is wel met elkander verbonden. Vind het altijd wel leuk als zo van die verschillende verhaallijntjes bij elkaar samen komen. Bogdanovich is tenslotte ook zo'n regisseur met een grote voorliefde voor film en ook dat voel je hier. De verwijzingen vliegen je om de oren en ook dat is iets waar je mij altijd wel mee kunt bekoren. Geen idee wat het juist is, daarvoor heb ik nog maar te weinig films van Bogdanovich gezien, maar er zit iets in zijn werk dat me altijd kan charmeren.

Iets wat ongetwijfeld ook kan gezegd worden over Imogen Poots. Blijkbaar al wel in een paar films tegengekomen, maar nooit echt blijven hangen. Dit doet ze echter uitstekend en dat sappige Brooklyn accent past perfect. Een fan van Owen Wilson zal ik ook nooit worden, maar eenmaal onder de regie van een goede regisseur (zie ook Woody Allen's Midnight in Paris) weet hij zich toch te ontpoppen tot een goed acteur. Bogdanovich laat ook de ruimte vrij om Rhys Ifans zijn ding te laten doen en ook de vele cameo's (inclusief een klein bijrolletje voor Cybill Shepherd als de moeder van Izzy!) zijn leuk. Jennifer Aniston heeft nog een vermakelijke rol (leuk zijn ook de verwijzingen naar Friends) en ook Kathryn Hahn heeft een meerwaarde.

Ik geloof dat ik hier nog ergens Mask heb liggen, weliswaar ooit eens van de televisie opgenomen maar die moet ik ook maar eens gaan kijken. Bogdanovich maakte al serieus indruk met The Last Picture Show en weet met de rest van zijn oeuvre ook te overtuigen. Hopelijk maakt hij deze keer eens wat sneller een film, jonger wordt hij er namelijk niet op.

4*

Teleurstellend...

Ik weet dat ik deze film ooit, samen met mijn broer, in de 5 voor 10 euro actie in de FRS heb gekocht. Plot leek wel vrij cool en we hadden recent The Forbidden Kingdom erop zitten dus leek ons dit wel interessant. Zoals gewoonlijk duurde het weer een tijd eer we tijd hadden om de film op te zetten maar op zo'n regenachtige dag als vandaag was het de perfecte gelegenheid om de film op te zetten.

Jammer genoeg viel The Myth ontzettend tegen, vooral qua verhaal is het gewoon één grote plothole. We krijgen een nietszeggend plot voorgeschoteld dat van de hak op de tak springt en ook bijna nergens echt boeiend wordt. Er zitten dan ook een aantal bizarre scènes tussen waaronder paarden die gigantische vuurballen kunnen wegtrappen, meteorieten die ervoor zorgen dat mensen kunnen zweven, ... Het kan allemaal niet te gek voor Tong en Chan maar het grootste minpunt was toch wel het gedub. Nu kan ik hier sowieso al niet zo goed tegen maar hier was het gewoon zo duidelijk dat het storend werd. Er zijn maar een paar acteurs bij wie de stem past, één daarvan is Chan maar die kan blijkbaar anno 2005 nog altijd geen deftig Engels. Het is dan ook jammer dat mijn DVD alleen maar de Engelse dub bevatte. Soit, het eerste deel van de film is het hardste om door te komen want naarmate de film vordert begint het allemaal soms nog wel leuk te worden. Hier en daar zitten soms uitstekende scènes (de Rat Glue factory!) maar het einde zorgt toch nog wel voor een half puntje extra. De scène waarin Chan vertelt hoe hijzelf/Ming sterft is dan ook het eenzame hoogtepunt van de film. Jammer, want als de film meer van dit soort scènes had gekend dan had het wel een hogere score kunnen krijgen.

Pluspunt is wel de mooie aankleding van heel de film. De scènes in het verleden zien er zeer netjes uit en de kostuums en het Terracota leger spreken tot de verbeelding. Jammer genoeg lijkt al het geld daarheen naar te zijn gegaan want van een originele soundtrack is er ook niet te spreken, ik meende zelfs op een bepaald moment een stuk van Pirates of the Caribbean te horen. Beetje tegenstrijdig is dan wel dat sommige nummers wel goed bij de scènes passen, Requim For a Dream is lekker episch en paste perfect bij de betreffende scène.

De reden waarom The Myth in de filmcollectie ten huize Persoon is terecht gekomen is eigenlijk om 2 redenen. De eerste is dat we waarschijnlijk een 5e film nodig hadden om van de actie gebruik te maken maar ook door de aanwezigheid van Jackie Chan. Die eerste reden boeit nu niet veel maar die tweede gelukkig wel. Ik heb nog niet zo heel veel van Chan gezien, zeker niets van zijn beginperiode hoewel ik hem wel in een bijrolletje in een Bruce Lee film had gezien, maar in ieder geval zorgt Chan hier weer voor een vermakelijke aanwezigheid. Zijn stunts blijven, hoewel hij al wat ouder is aan het worden, ontzettend vermakelijk en leuk om te zien. Vooral de scène in de Rat Glue Factory is om duimen en vingers van af te likken dus dan neem je het kramakkelige Engels er maar bij. De rest van de cast is perfect verwaarloosbaar en dat is nu niet echt een goede zaak. De helft van de cast is gedubt en de meer interessantere personages komen te pas en te onpas tevoorschijn en worden voor de rest langs geen kanten uitgewerkt.

Toen de aftiteling van het scherm liep, na 93 minuten trouwens en geen 118 zoals hier staat aangegeven, overheerste er één gevoel en dat was dat van teleurstelling. De film had wel wat potentie maar door het gebrek aan verhaal blijft er te weinig over om hier een goede score aan te geven, zelfs al zijn de andere zaken zoals de gevechten vaak wel goed in orde.

2*

Pottenstampers

Het kung fu genre associeer ik vooral met films uit Hong Kong, maar in Taiwan hebben ze ook best wel een aantal leuke dingen gemaakt. Hoewel het nooit echt de meest hoogstaande films in het genre zijn, zijn bijvoorbeeld Shaolin Chastity Kung Fu en Shaolin Vs. Lama vermakelijke films. Ik merkte echter wel dat de inspiratie wat was opgeraakt in de Kung Fu Classics collectie (waarvan dit nummer 32 is) waardoor de verwachtingen vrij laag gespannen waren. Onterecht in ieder geval, want Wu Tang Magic Kick mag zich in het lijstje van de 2 hierboven genoemde Shaolin films toevoegen.

Met dan wel dezelfde kanttekening dat dit absoluut geen hoogstaande film is, daarvoor moet je toch echt wel naar Hong Kong denk ik, maar het kijkt wel allemaal erg vlotjes weg. Qua plot bovendien ook niet zo platgetreden als sommige van zijn soortgenoten. Ik vond het vooral verfrissend om te zien hoe Ma Tien Lang eigenlijk een tijdlang gek wordt, het is eens iets anders dan de held wordt verslagen en begint dan als een gek te trainen. Alleen jammer dat de DVD wel van een heel belabberde kwaliteit is. Nu is dat sowieso wel vaker het geval bij de films in deze reeks, maar hier is de audioband bij vlagen nagenoeg onverstaanbaar. Ik was voor de eerste keer in al die films blij dat er ondertiteling bij zat, want hoewel die vol met spelfouten staat (categorie: hij trouwd met haar) kun je tenminste toch afleiden wat er gezegd wordt. Niet dat het zo'n enorm moeilijk te volgen plot is maar dat terzijde.

De focus ligt natuurlijk op het vechten en dat beseft regisseur Chung Ting (van wie ik Of Cooks and Kung Fu ook nog hebben liggen maar dan als losse film dus niet als onderdeel van de Kung Fu Classic reeks) gelukkig ook wel. Vanaf het begin zit er flink wat actie in en dat stopt in die 90 minuten nooit. De effectieve Magic Kick van Ma Tien Lang is op zich niet zo indrukwekkend, maar de man kan wel danig indrukwekkend bewegen met zijn been. Phillip Ko Fei is ook nog een toffe slechterik (die volgens mij hier een dubbelrol speelt als Fang Kang maar ook als zijn broer? Of ze lijken dan toch heel hard op elkaar) maar Tang Pao-Yun is als vrouwlief iets te zeurderig naar mijn zin maar dat kan misschien wel aan de Engelstalige dub liggen. Nog maar eens het zoveelste bewijs dat je dit best in zijn originele taal kijkt.

Maar hoe hard ik ook zoek, ik kom altijd maar dezelfde Engelstalige dubs tegen (deze is trouwens op het internet te vinden onder de naam Mar's Villa) en aangezien ik die DVDs heb aangeschaft in een periode toen ik zo'n Engelse dub niet zo storend vond.. Tjah, dan kijk ik ze maar op deze manier. Het heeft ook wel ergens zijn charme maar ik twijfel er niet aan dat er af en toe eens een half puntje verloren is gegaan door de dub.

3.5*

To be fair, it was needlessly complicated but that's what super-villains do

Ik ben een grote fan van Shakespeare - en zeker van Romeo & Juliet - en Gnomeo & Juliet uit 2011 was een wel erg aangename verrassing. In de loop der jaren zijn er zoveel Shakespeare adaptaties uitgekomen en dan is het fijn dat er zo af en toe eens een frisse wind door al die films blaast. Ik dacht dat het dan ook bij een eenmalige uitstap ging gaan, maar wat bleek? De tuinkabouters waren klaar voor een sequel en gingen op bezoek bij nog zo'n iconisch duo: Sherlock Holmes en Watson. We hebben er even op moeten wachten maar dan eindelijk was Sherlock Gnomes daar.

Uiteraard weer veel woord-mopjes (de openingsscène is een fijn stukje brainstorming met onder andere Spider-Man: Gnomecoming of The Twilight Gnome) maar het fijne aan deze sequel is dat die perfecte balans tussen kinderfilm en knipogen voor volwassenen behouden blijft. Liefhebbers van het werk van Arthur Conan Doyle komen dan ook hier volledig aan hun trekken met vele verwijzingen naar zowel de boeken maar ook naar andere adaptaties. Natuurlijk is er de climax waar het vuurwerk de vorm krijgt van de (Reichenbach) waterval, maar zijn ze voor het design van Sherlock Gnomes en zijn trouwe partner duidelijk gaan kijken naar de films met Basil Rathbone en Nigel Bruce in de rol van het duo. Ook een paar verwijzingen naar Mark Gatiss en Steven Moffat (makers van de populaire Sherlock Holmes reboot met Benedict Cumberbatch en Martin Freeman in de hoofdrol) via onder andere de soundtrack. Je moet wel goed luisteren, je hoort maar een klein fragmentje trouwens, aangezien de rest van de soundtrack opnieuw weer volledig in handen van Elton John is.

Verwacht je dan ook aan versies van klassiekers zoals Crocodile Rock en Don't Go Breaking My Heart maar Elton John schreef ook aan een aantal nieuwe nummers voor de film. Klinkt goed, maar het intermezzo van Mary J. Blige halverwege de film oogt een beetje geforceerd en is eigenlijk één van de weinige minpunten aan de film. De animatie heeft een kleine update gekregen in die 7 jaar tussen beide films maar Londen ziet er geslaagd uit. Fijn ook dat alle belangrijke namen (zelfs Ozzy heeft terug zijn vermakelijke bijrolletje als een hert!) terugkeren, toch niet evident als er 7 jaar tussen beide films zit, en ook de nieuwkomers moeten niet onderdoen voor de oudgedienden zoals James McAvoy, Emily Blunt, Michael Caine en Maggie Smith. Nooit verwacht dat ik Johnny Depp een goede Sherlock ging vinden, maar de wisselwerking met Chiwetel Ejiofor (als Watson) is in ieder geval geslaagd te noemen.

Evenwaardig aan zijn voorganger en dat is natuurlijk ook wel omdat er net zoals met Shakespeare enorm veel te doen valt met het bronmateriaal. Uiteraard is Moriarty de grote slechterik en hoewel die af en toe wat op het randje is, zijn er genoeg geslaagde momenten om de balans in de goede richting te laten gaan. Voor een groot stuk ook wel dankzij een goede invulling van Jamie Demetriou. Best ook nog even de eindcredits afwachten voor nog een klein stukje animatie.

4*

You know that what you're drinking is for eye surgery?

Ik ben een fan van Sherlock Holmes. Ik heb alle verhalen van Arthur Conan Doyle in de boekenkast staan en ik ben het afgelopen jaar bezig geweest om me eens wat meer te verdiepen in zijn filmische tegenhangers. Momenteel staat de serie met Benedict Cumberbatch hoog op het favorieten lijstje, maar mijn broer was ook enorm te spreken over deze Guy Ritchie versie waardoor ik de gok eens wou maken.

Al moet ik bekennen dat ik het nog altijd een vreemde keuze vind om Guy Ritchie de regie te laten doen. Aangenaam verrast weliswaar dat hij erin slaagt om een aantal verwijzingen naar de verhalen in de film te steken (vooral via een handvol quotes eigenlijk), maar uiteindelijk past zijn stijl gewoon niet bij mijn idee van de detective. Het is vooral de slow-motion die me op den duur echt begon tegen te steken. De gevechten zien er daardoor niet uit en breek me de mond niet open over de CGI. Het einde op de brug ziet er gewoon enorm lelijk uit. Hoewel er dus wel wel wat verwijzingen in de film zijn te ontdekken naar de avonturen van Holmes, kiezen Ritchie en de zijnen ervoor om zelf een geheel nieuwe bad-guy te ontwerpen. Het waarom vat ik niet, zeker wanneer je zo'n geniaal figuur als Moriarty ter beschikking hebt, maar Blackwood is gewoon een flauw personage. Heel het gedeelte met zwarte magie moet waarschijnlijk een zinspeling zijn op Doyle's fascinatie voor het occulte, maar het werkt gewoonweg niet goed. Ik verwacht dat Moriarty wel in het tweede deel meer uit de schaduw zal komen, al ben ik er zelf nog niet uit of ik me aan de sequel ga wagen.

Met Robert Downey Jr. als Holmes kan ik op zich nog wel leven. Ik blijf er nog altijd wel overblijfselen van Tony Stark inzien, maar over het algemeen doet hij het nog altijd beter dan ik had gedacht. Downey Jr. weet een zeker je m'en fout gehalte aan het personage te geven dat ik wel kan waarderen. Over Jude Law als Watson ben ik minder te spreken. Te agressief in ieder geval en de hier vaak geroemde chemie tussen hem en Holmes is ver te zoeken. In eerste instantie was ik blij om Rachel McAdams nog eens in iets te zien verschijnen, vond ze sterk in Passion en The Time Traveler's Wife, maar dit gaat haar minder goed af.

Nah, dit is niet aan mij besteed. Misschien niet ook het slimste idee om dit vrij snel na de Benedict Cumberbatch reeks te zien, maar al wie Sherlock Holmes zo'n saai figuur vinden moeten die serie dan maar eens gaan bekijken. Dat is wel een paar niveautjes hoger. Ik denk dat ik het vervolg aan mij voorbij ga laten gaan, al ben ik wel benieuwd naar Moriarty.

2*

Brilliant man, Sherlock Holmes, too bad he was honest

Toen ik een jaar of 10-12 was heb ik vrij veel van de avonturen van Sherlock Holmes gelezen. De plaatselijke bibliotheek had een groot gedeelte van het werk van Arthur Conan Doyle en het waren amusante boeken. Ondertussen zijn we alweer een 10 jaar verder en is mijn voorliefde voor Holmes niet geslonken. De boeken liggen alweer een tijd op mij te wachten en ik kocht een box met 5 Sherlock Holmes verfilmingen. De eerste van de boxset, A Study in Scarlet, was echter niet hetgeen ik ervan verwachte vanwege allerlei redenen maar naar de films met Rathbone (waar het bovengenoemde Study in Scarlet dus niet bij hoort) was ik wel erg benieuwd geraakt.

Vooral omdat iedereen wel erg tevreden lijkt te zijn met de invulling van de rol van Holmes. Persoonlijk vind Cumberbatch in de nieuwe Sherlock reeks van de BBC nog net iets beter maar dit is in ieder geval een erg geslaagde performance. Rathbone heeft een soort van flair over zich heen hangen die eigenlijk perfect bij het personage past. Het is nog maar de eerste verfilming die ik zie met hem in de hoofdrol maar als hij in de 13 andere films van eenzelfde niveau is, dan kan hij misschien Cumberbatch wel van de troon stoten. Ook Nigel Bruce mag zeker en vast gezien worden als Watson. De chemie tussen beide is net zoals ik me altijd heb voorgesteld, al vind ik Bruce op het eerste zicht iets te oud te zijn voor de rol. Interessant is ook Lionel Atwill die hier Moriarty speelt te noemen. Ik hoop dat die nog wat meer op de proppen komt in de reeks.

Allemaal erg goed tot nu toe maar op narratief vlak is dit niet altijd een enorm geslaagde verfilming. In de openingscredits staat vermeld dat dit een verfilming van The Adventure of the Dancing Men is maar daar is toch niet zo enorm veel van te merken want het enige dat terugkomt is de ontcijfering van de code aan de hand van de figuurtjes. Voor de rest wordt er een geheel nieuw verhaal verteld (met een kleine invloed van Sign of Four) en het is me niet duidelijk waarom. Het resultaat mag er op zich nog wel wezen maar je voelt toch aan dat het niet door Doyle zelf is geschreven. Zeker de verdeling van de 4 stukken is veel te simplistisch en eigenlijk zelfs lachwekkend makkelijk voor het intellect van de speurder. The Secret Weapon is dan ook nog eens volop in oorlogsperiode gemaakt waardoor er dus behoorlijk veel patriottisme aan te pas komt. Holmes zijn laatste lijnen (Yes. "This fortress - built by nature for herself; This blessed plot, this Earth, this Rome, this England) zijn hier het perfecte voorbeeld van.

Vermakelijke Sherlock Holmes film en ik verheug me dan ook op de rest omdat dit blijkbaar als één van de minste wordt aanschouwd. De DVD kwaliteit stelt niet veel voor (heb je wel meer met dat Classic Movies label) maar voor die prijs kun je niet sukkelen. Ben benieuwd naar de rest.

3,5*

Before you clean up any mysteries, clean up this theater!

Sherlock Jr. was eigenlijk het eerste dat ik ooit hoorde van Buster Keaton. Ik weet nog dat er een paar jaar de discussie was of de film nu 44 minuten duurde (zoals oorspronkelijk op Imdb) of 45 (zoals hij een paar keer staat aangeduid op het internet en ook nu op Imdb). De titel is me altijd blijven hangen omdat ik best wel een Sherlock Holmes fan ben maar ik was vooral benieuwd omdat dit toch over het algemeen wordt genoemd als Keaton's beste werk.

Persoonlijk vind ik het die status niet waard. Ik zeg niet dat Sherlock Jr. een slechte film is, verre van want het is Keaton ten voeten uit, maar ik had er gewoonweg meer van verwacht. De film is wel erg kort en met uitzondering van een paar geniale scènes stelt de film ietwat teleur. De opbouw is me iets te traag, nu lijken alle Keaton films wel traag op gang te komen maar hier is dat toch bijna een derde van de film, waardoor hij maar een klein deel van de film echt los kan gaan. En dat doet hij precies iets minder dan anders. De scène waar hij vanvoor op de brommer zit is erg leuk maar duurt op zich dan weer te lang. Gelukkig zijn er een paar scènes die het niveau serieus naar omhoog tillen (die bioscoopscène o.a. en Keaton's vlucht van de gangster) waardoor dit nog altijd een erg genietbaar werkje wordt maar niet perse beter dan hetgeen ik tot nu toe heb gezien. Toch blijft het continu met de mond open kijken naar wat voor heerlijk stuntwerk Keaton hier vertoont, man was echt geniaal. Sommige scènes voelen dan ook alsof ze hun tijd wel erg ver vooruit waren. Ik zei het daarjuist al maar die filmscène is dan ook werkelijk fenomenaal en Keaton haalt zelfs wat goocheltrucs boven om het allemaal nog net iets spectaculair te maken.

Leuk trouwens om Kathryn McGuire terug te zien verschijnen aan de zijde van Keaton. Ik was ze eergisteren al tegen gekomen in The Navigator waar ze een erg sterke chemie en samenspel met hem heeft maar daar is hier jammer genoeg minder te merken. Sherlock Jr. is vooral een one-man show van Keaton waardoor de rest van de cast op zich niet bijzonder veel aandacht krijgt. Wel geweldig om te zien dat Keaton's vader, Joe Keaton, hier ook een kleine bijrol in heeft als de vader van McGuire. De gelijkenis tussen vader en zoon is werkelijk treffend maar net zoals McGuire heeft hij maar erg weinig screentime. Is dat erg? Eigenlijk niet want Keaton blijft een genot om naar te kijken met die heerlijk stoïcijnse blik. Hij laat werkelijk alles over zich heen komen en verrekt geen spier. Bij de scène in het begin van de film waar hij een hele hoop water over zich heen krijgt heeft hij het niet veel gescheeld of hij had zelfs zijn nek gebroken maar hij laat gewoon niets merken. Ongelooflijk..

Nu ik mijn bericht nog eens nalees begin in eigenlijk te twijfelen of ik Keaton hier niet te kort doe. Oké, de speelduur is erg kort en de film komt te traag op gang maar hetgeen hij hier weer aflevert is fenomenaal te noemen. Vergeet Chaplin, dit is de echte koning van de stille film. Soit, ik ga toch naar de 4* maar Keaton's beste is dit niet, die eer gaat tot nu toe naar The Navigator of Steamboat Bill Jr. Ben benieuwd wat de rest gaat brengen.

4*

Jackie Chan en de dansende leeuw

Met Young Master maken we precies weer een klein stapje terug in de chronologie van de films van de Aziatische superster. Met The Big Brawl maakte hij zijn eerste Amerikaanse productie en het voelt dan ook even raar om hem terug te situeren in de Hongkong periode. Raar maar ook vertrouwd want na de geniale scène met het leeuwenduel weet je gewoon dat dit weer zo'n uitstekende film à la Snake in the Eagle's Shadow gaat worden.

Maar de film stelt uiteindelijk een klein beetje teleur omdat er iets meer verhaal in had mogen zitten. Pas op, ik klaag niet over de vechtscènes want die zijn erg sterk maar je krijgt af en toe het gevoel van een beetje overkill. Het eindgevecht dat zo'n 20 minuten duurt is daar een mooi voorbeeld van want halverwege had ik het wel gezien met hoe Jackie Chan continu rammel kreeg. Het incasseringsvermogen van Chan is indrukwekkend en is de moeite waard om te zien maar het is vooral vanwege het gebruik van de drunken master stijl dat ik de finale toch nog de moeite vond. Voor de rest zitten er nog een aantal geweldige scènes in (met de waaier!) maar is het plot rond de verbannen broer er nogal met de haren bijgeslepen en niet zo bijster interessant. Blijft jammer want de indruk blijft dat er hier nog net iets meer in had kunnen zitten maar bon, het is in ieder geval nog altijd stukken beter dan wat Chan soms eerder heeft afgebracht.

Naast het regisseren en schrijven van de film heeft Chan natuurlijk ook de hoofdrol in de film. Niets mis mee want dit doet hij weer erg sterk. Ik zie geen reden waarom de Chinese versie niet Chan zijn eigen stem bevat maar het valt toch hard op dat dat toch wel een meerwaarde kan geven aan zijn acteren. Het meest aantrekkelijke aan deze films blijft echter de talloze gevechten en Chan weet die als geen ander heerlijk in beeld te brengen. Nog iemand die een echt grote indruk heeft nagelaten is Ing-Sik Whang die de rol van bad-guy en tegenstander van Chan in de finale mag noemen. Enorm lenig en vinnig en het duel tussen de twee is een genot om naar te kijken. Leuk ook om Kien Shih nog eens te zien verschijnen in een film en de kleine dikke Kam Chiang blijft ook altijd leuk om te spotten.

Het blijft jammer dat het verhaal altijd zo mager is want op gebied van vechten is dit natuurlijk geweldig om naar te kijken. Het is alleen geen goed teken dat er zo veel gevecht wordt dat er op den duur wat sleur op komt maar gelukkig is het allemaal van een erg hoog niveau zodat je er makkelijk kunt naast kijken. Het blijft toch knap wat Chan in die tijd allemaal deed qua stunts..

Dikke 3.5*

De twaalf medaillons van Miao Lung

De Shaw Brothers, het blijft toch een erg vermakelijk productiehuis. Ik begin eindelijk de volledige Nederlandse reeks in bezit te krijgen (moet er nog 2 van de 20 zien te vinden!) en dan kwam ik eigenlijk tot de conclusie dat ik de helft ervan nog niet hebt gezien.. Beetje jammer voor de moeite die ik er indertijd heb ingestoken dus gisteren maar eens op goed geluk deze The Twelve Gold Medallions in de DVD speler gestoken.

Ik kan er moeilijk mijn vinger opleggen, maar vind dit een beetje een afwijkende film van de broertjes Shaw. Film oogt sowieso al veel hyperactiever dan ik van hen gewend ben maar ook het verhaal is net iets meer overdreven dan gebruikelijk. Het gaat weliswaar niet dezelfde kant op van Human Lanterns die echt wel de vreemde eend in de bijt is in hun oeuvre, maar de wuxia wordt nog wat grootschaliger en overdreven neergezet. Iets wat resulteert in veel personages met bovennatuurlijke krachten en dat geeft de film wel zijn charme. Langs de andere kant heb je echter wel het gevoel dat regisseur Kang Cheng teveel in zijn film wilt steken. Ik meen me te herinneren uit de openingscredits dat de film op een boek was gebaseerd en ik kan me voorstellen dat dat net iets meer ruimte laat voor de gebeurtenissen. Nu krijg je de ene na de andere aanval op een medaillon en verlies je op den duur wat wie juist wie is. Is dat zo erg? Neen, op zich niet doordat The Twelve Gold Medallions genoeg te bieden heeft op vechtgebied en de actie er degelijk uitziet.

Altijd handig natuurlijk dat je kunt rekenen op iemand als Sammo Hung als action-director. Sowieso wel een film waar het de moeite is om goed te letten op de nevenfiguren in de film. Zo zou James Tien nog ergens een kleine cameo hebben als Juxian Hall member in de final scene (niet gespot trouwens) maar ook Woo-Ping Yuen heeft een vrij grote bijrol als lid van de Mountain Slicing Squad bende. Soit, dat zijn maar kleine rolletjes en de meeste aandacht gaat naar Yueh Hua als Miao Lung met het flexibele zwaard en die doet het uitstekend. Hij deelt redelijk wat screentime met Chin Ping, die de rol van Miao's ex-liefje Jin Suo speelt, en ook die doet het goed.

Veel gevechten dus en dat is in de eerste plaats toch hetgeen ik het meeste zoek in dit soort films. De vechtscènes (het flexibele zwaard tegen de gouden zweep onder andere) zien er goed uit, de cast overtuigt over de gehele lijn en het plot zelf is (hoewel wat chaotisch bij vlagen) boeiend genoeg om over de gehele lijn te boeien. Moet maar eens achter de rest gaan, zoveel is duidelijk.

4*

Speelse wind

Het jaar 2013 was het jaar van de Aziatische film ten huize Metalfist. Ik had daarvoor al wel wat kijkervaring qua Chinese en Japanse films maar het was pas echt dit jaar dat ik me echt op deze tak van cinema was gaan concentreren. Andy Lau was één van de revelaties van dat jaar (Infernal Affairs!) en een tijd geleden stootte ik op deze House of Flying Daggers waar ik tot mijn verbazing al op had gestemd had. Tot mijn nog grotere verbazing bleek het maar een score van 1* te zijn en ik kon me moeilijk voorstellen dat dit niet meer waard was, Zhang's Hero kon ik wel waarderen, waardoor ik benieuwd was wat een herziening ging brengen.

Mooi dat ik me wel niets meer kon herinneren van de film want dat had wel wat afbreuk kunnen doen. House of Flying Daggers is een film die style over substance kiest maar qua plot blijft dit toch nog voor een kleine 2 uur boeien. Er zijn lekker veel intriges en niemand is wie hij/zij zegt dat hij is waardoor het allemaal interessant blijft. De climax is de kers op de taart maar Zhang heeft toch wel serieus veel chance gehad dat deze visueel zo overdonderend is. De Mexican standoff tussen Leo, Jin en Mei is gefilmd in Oekraïne en opeens bleek het te sneeuwen, tot grote verbazing van iedereen want ze hadden al wat scènes geschoten, waardoor Zhang het idee kreeg om te insinueren dat het gevecht begon tijdens de lente en pas eindigt in de winter. Dit soort confrontaties in de sneeuw ziet er dan ook nog eens geweldig uit dus mooie meevaller voor Zhang.

Al is de film sowieso visueel wel indrukwekkend. Een aantal scènes zijn werkelijk om van te smullen (het echo spel in het begin van de film is fenomenaal maar ook het bamboe bos is indrukwekkend) maar toch is het niet geheel foutloos te noemen. De grootste stoorfactor waren de vliegende voorwerpen. Elke keer als er iets gegooid werd (en als de film een bende heeft die zichzelf Flying Daggers noemt, dan kun je er prat op gaan dat er effectief veel messen gegooid zullen worden), dan zag dat er echt lelijk uit. Toch jammer want voor de rest is dit erg mooi vormgegeven. Sterke cast ook. De film steunt voornamelijk op de driepoot Takeshi Kaneshiro - Ziyi Zhang - Andy Lau en die zijn goed op elkaar ingespeeld. Ik had wel iets meer screentime van Lau verwacht maar de chemie tussen Kaneshiro en Ziyi Zhang zit erg goed.

Tweede film van regisseur Zhang die kan rekenen op 4* en het valt nu al op dat hij er een indrukwekkende stijl op nahoudt. Misschien zelfs nog net iets beter dan Hero maar die zou ik eigenlijk eens moeten herzien want dat is toch ook alweer een paar jaar geleden. Visueel uitstekend en een meer dan degelijke cast. Meer heb je niet nodig, al blijft het jammer van het lelijk in beeld brengen van de vliegende voorwerpen want anders had er nog meer ingezeten.

4*

Mengeling tussen Bruce Lee en Ryu

Waarom het is blijven hangen, daar heb ik geen idee van maar een tijd geleden stootte ik hier op Moviemeter op een anime Fist of the North Star. Het zag er interessant uit maar meer ook niet en ik ging niet speciaal moeite doen om het op te zoeken. Tot ik op een rommelmarkt was en daar een 3delige boxset vond van Fist of the North Star voor 6 euro. Ik dacht dat het over hetzelfde ging en toen dus meegepakt. De afgelopen dagen elke keer een episode gezien (het zijn er drie) maar het is een wisselend succes te noemen.

Dit is dus in de eerste plaats al New Fist of the North Star in plaats van de gewone Fist of the North Star. Ik heb geen idee of er buiten het hoofdpersonage nog andere links zijn te vinden naar de originele anime maar ik kreeg het idee dat je dit gerust wel los van elkaar kunt kijken. Alleen jammer dan ook dat het verhaal op zich maar redelijk wazig is. De eerste chapter is boeiend en laat je zitten met een interessante climax in de vorm van Seji maar de twee andere chapters zijn niet van hetzelfde niveau. Vooral het 2e deel staat bol van allerlei informatie die enorm vlug wordt gezegd en blijkbaar toch niet zo heel belangrijk is want Kenshiro verslaat toch iedereen met het grootste gemak ter wereld. Ik zat ook tot op het einde van de derde episode met het idee dat Seji eigenlijk Kenshiro zijn broer was want in de eerste episode wordt er overduidelijk verwezen naar die broer en de gelijkenissen tussen beide zijn treffend. Dit blijkt dus niet te zijn en de climax waarin Seji en Kenshiro elkaar ontmoeten mistte voor mij dus compleet zijn effect. Erg jammer want hier had voor mij best wel eens meer in kunnen zitten. Wat me ook enigszins stoorde was dat er opeens zoveel verschillende 'Vuisten' op de proppen komen. Op zich niets mis mee maar het wordt allemaal zo enorm snel verteld waardoor ik de draad nogal snel kwijt raakte...

Qua animatie is dit ook niet zo erg fantastisch te noemen. Er wordt gekozen om een mengeling te maken tussen gewone animatie en een soort van 3D-achtige computeranimatie maar dat werkt blijkbaar gewoon niet samen. Vooral de computeranimatie ziet er verschrikkelijk lelijk en flets uit en in combinatie met de gewone animatie is het zelfs tenenkrommend. Gelukkig is er niet teveel sprake van CGI (alleen bij de echte massa scènes) en ziet de film er over het algemeen nog wel redelijk goed uit. De grootte van bepaalde personages zorgt trouwens hier en daar wel voor hilariteit want wanneer je een boomlange Kenshiro tegenover Tobi ziet staan, dan lach je gewoon. De personages zijn het merendeel van de tijd enorm hard uit proportie getrokken met de andere personages (Sanga is dan weer een stuk groter dan Kenshiro bijvoorbeeld) en dit maakt het eerder allemaal belachelijk dan dat het geslaagd is. Stemmencast is wel van een hoog niveau, dat mag zeker en vast niet te vergeten zijn. Ik heb de originele Japanse versie gezien (volgens Imdb is er nog een versie met een Engelse stemmencast) maar ik heb de indruk dat de originele stemmen hier nog altijd wel een meerwaarde zijn doordat ze in de Engelse versies soms met hun pet naar het origineel smijten, zoals in Rurouni Kenshin bijvoorbeeld. De geluidjes die Kenshiro maakt zijn echt hilarisch btw.

Een beetje een gemengd gevoel hierover. Qua plot had het allemaal iets beter gekund, vooral chapter 2 en 3, en ook qua animatie heb ik al mooier werk gezien. De combinatie CGI en oude tekenstijl is een slechte combinatie maar toch blijft New Fist of the North Star wel boeien. Blij dat ik het eens een keer gezien heb maar interesse naar het origineel is er niet gewekt.

3*

Shine a Light

Met deze Shine a Light had ik op een mooie documentaire gehoopt over een band die iedereen toch wel kent. Maar dat sloeg eigenlijk toch wel tegen.

De eerste 10 minuten voldeden perfect aan mijn verwachtingen. Praatten met de crew, vragen stellen,... Maar dan begint ineens het concert. Wat ik dus eigenlijk had verwacht was dat er veel informatie over de groep werd gegeven met daartussen stukken muziek maar eigenlijk krijg je gewoon het tegenovergestelde, een concert met daarin soms wat kleine interviews met de bandleden.

Waarschijnlijk is dit voor de echte Stonesfan een godsgeschenk maar voor iemand dat gewoon wat meer over de groep wou te weten komen slaagt dit toch wel tegen.

2.5* voor de toch wel redelijke muziek

You get down here and take your medicine

Het is al lang geen geheim meer dat Stephen King, schrijver van het boek waar de Shining op gebaseerd is, de filmversie van Stanley Kubrick maar niets vond. Er is iets voor te zeggen in ieder geval, want Kubrick doet vele dingen anders dan in het oorspronkelijke boek en toch blijf ik fan van zowel het boek als Kubrick's film. Dan maar eens bekijken wat die andere versie van The Shining inhoudt. Een versie van de hand van Mick Garris die met The Stand en Sleepwalkers al eens eerder een boek van King had verfilmd.

Met deze keer als verschil dat King zelf ook nadrukkelijk aanwezig was bij het maken van de film. Hij is sowieso te zien in een kleine cameo als orkestleider (vreemd genoeg krijgt hij de naam Gage Greed toegewezen, een vreemde knipoog naar Pet Semetary?) maar nam ook het screenplay voor zijn rekening. Nodeloos om te zeggen dat deze versie het boek wel goed volgt, al zijn er hier en daar ook wel wat aanpassingen uitgevoerd, en dat levert een intrigerend schouwspel op. King en Garris nemen ruimschoots de tijd om de driehoeksrelatie Jack/Danny/Wendy tot stand te brengen en bouwen netjes op naar de climax. Beetje jammer dat de effecten vandaag de dag niet meer zo goed overeind zijn blijven staan (dan was King's beschrijving van de aanval van de waterslang toch wel effectiever dan dat CGI misbaksel met tanden dat we hier te zien krijgen) maar het is vooral de evolutie van Jack die hier tot de verbeelding spreekt. Waar de Jack van Kubrick al van in het begin gek is, is deze Jack dat niet en dat werkt eigenlijk gewoon goed. Je krijgt daardoor ook veel meer het gevoel dat het hotel ook een personage is.

Kleine cameo van King zelf dus, maar The Shining bevat wel meer bekende gezichten die even komen opdraven. De regisseur himself is te zien in de AA meeting, Frank Darabont (toen al verantwoordelijk voor The Shawhank Redemption en in 1997 bezig met de onderhandelingen voor The Green Mile) is als een geest te zien terwijl ook Sam Raimi (voorheen nog te zien in The Stand, ook van Garris dus) een kleine opwachting maakt als garagist die een sneeuwmobiel aan Dick verhuurt. De focus ligt echter vooral op Steven Weber, Rebecca De Mornay en Courtland Mead. Die laatste speelt alsof hij gedurende heel de opnames een valling heeft maar Weber en De Mornay doen het behoorlijk goed. Weber is geen Nicholson wanneer het op 'crazy' aankomt, maar De Mornay is ontiegelijk beter dan wat Shelley Duvall deed in 1980. Ooh ja, die scène waar Jack met zijn croquet hamer een gat in de deur slaagt, zijn hoofd erdoor steekt à la Nicholson en dan gewoon 'boe!' uitroept.. Geniaal.

Wel een beetje jammer ook dat je aanvoelt dat dit overduidelijk voor televisie is gemaakt. Die powerpoint overgangen waar perfect geknipt kan worden voor reclame begonnen me op den duur wel te irriteren. Ik ben nog niet helemaal van overtuigd van Garris als King-verfilmer (vind vooral Desperation en Sleepwalkers tegenvallers) maar met The Shining doet hij weinig verkeerds. Niet zo indrukwekkend of spannend als het boek, het werk van King is en blijft effectiever wanneer het geschreven woord is, maar tof vermaak.

3.5*

Vrouwenrechten anno 1874

The Shocking Miss Pilgrim wordt als een curiositeit gezien onder de Marilyn Monroe fans. Volgens vele zou het haar eerste echte rol in de filmwereld zijn, anderen crediteren Dangerous Years of Scudda Hoo! Scudda Hay! dan weer met die eer, en ik was eigenlijk wel benieuwd naar haar rol. Zeker ook omdat dit met Betty Grable is, die vele jaren later opnieuw met Monroe zou spelen in How to Marry a Millionaire. Vanwege de korte speelduur vandaag eens op gezet maar over de toevoeging van Monroe kan ik kort zijn: ze zit er volgens mij niet in.

Wanneer je wat verder opzoekt op het internet rond deze film en de rol van Monroe, dan komt je eigenlijk 2 kampen tegen. Je hebt mensen die zeggen dat ze eventjes zichtbaar zou zijn als telefoonoperator maar op zo'n onduidelijke manier (beeldkwaliteit van de film is nochtans redelijk) dat je haar alleen maar "Hello" zou horen zeggen. Andere mensen zeggen dan weer dat ze te zien is op het einde van de film, namelijk in deze foto Ik slaag beide mogelijkheden af doordat ik a) geen enkele telefoon in de film heb gezien, b) de film zich afspeelt in 1874 terwijl het eerste patent op de telefoon werd vastgelegd door Alexander Graham Bell in 1876 maar de scène kan eventueel wel geknipt zijn en c) in bovenstaande foto haal ik ze er in ieder geval toch ook niet uit. Je ziet eventueel een paar trekken maar deze rol zou dan weer niet passen bij de geruchten dat ze een telefoonoperator is. Maar of er ooit zekerheid zal ontstaan over haar rol? Ik vrees er eerlijk gezegd voor. Soit, genoeg over Marilyn Monroe.

The Shocking Miss Pilgrim is voor de rest een ietwat gezapige film. Het uitgangspunt rond vrouwen die vies worden bekeken omdat ze willen gaan werken is interessant te noemen en het eerste halfuur is dan ook het beste deel van heel de film. Het gaat pas de dieperik in wanneer de personages opeens in zang uitbarsten, alleen het I hate Boston nummer is vrij leuk, maar ook de hele relatie van Miss Pilgrim met Pritchard lijkt maar oeverloos voort te kabbelen waardoor de film vrij gedateerd aanvoelt. Het is ook één van de weinige Betty Grable films die geen succes aan de box office kende. Naar het schijnt zou dat zijn geweest omdat Grable hier haar fameuze benen gedurende 90 minuten onder een lange jurk heeft moeten houden. Eén moment krijgen we iets meer van een knie te zien maar een film die vertelt dat mannen een dag lang nekpijn krijgen omdat er een blote vrouwenvoet in een schoen met hoge hak is te zien zal waarschijnlijk niet zo'n succes zijn geweest bij de Amerikaanse mannen eind jaren '40. Grable is wel overduidelijk het lichtpunt in deze komedie en is van de eerste tot de laatste minuut genieten, zelfs met een lange rok aan.

Vooral gezien vanwege het gerucht dat Marilyn Monroe hier aan heeft meegedaan maar op zich is The Shocking Miss Pilgrim nog wel een amusante zit. Het eerste deel waar Grable zich langzaamaan inwerkt in het bedrijf is veruit het beste want nadien verzakt de film wat in een standaard liefdesverhaal. Had meer in kunnen zitten maar het had ook een stuk slechter kunnen zijn.

3*

Sad, isn't it? Not being able to trust anyone

In het overzicht van films die ik heb gekocht en nog nooit heb gezien, heb ik ooit is een extra kolom toegevoegd met de speelduur. Dat maakt het toch soms net iets makkelijker om te beslissen wat ik ga zien aangezien ik niet altijd zin heb in een 3 uur durend epos maar het probleem is ook wel dat dat wat verlammend werkt. Zo is deze Shogun met zijn 547 minuten (meer dan 9u!) al jaren de langste titel in de lijst. Dan maar eens in etappes aan beginnen..

Want om dit in één ruk uit te zien, dat lijkt me redelijk waanzinnig eerlijk gezegd. Het zou echter nog wel kunnen, want Shogun houdt wel een vrij hoog niveau aan. Ik ben ooit eens aan het gelijknamige boek van James Clavell begonnen, maar dat was een te slechte editie (nog nooit zo'n kleine lettertjes op een blad gezien..) dus dat had ik al snel links laten liggen. Bij de verfilming heb echter ook wel het gevoel dat het beste in het begin zit. Die interactie tussen Blackthorne en Toranaga (dat dansje!) is erg fijn om te zien en heel de clash der culturen heeft een aantal interessante scènes tot gevolg. Halverwege wordt er echter veel meer focus op de relatie met Mariko gelegd en dat blijft iets te lang doorkabbelen. Wanneer die dan ook nog eens sterft en Blackthorne alleen overblijft, is het hek helemaal van dam. Tegen dan ben je al wel ver gevorderd in het verhaal en blijf je toch kijken om uiteindelijk met een niet al te voldaan gevoel te eindigen. Nog genoeg losse scènes die uitstekend zijn (het verraad van Yabu en zijn zelfmoord onder andere) maar ik ben nooit zo te vinden geweest voor zo'n lap tekst op het einde waar eventjes wordt uitgelegd wat er nog is gebeurd.

De reden dat ik hier vooral aan wou beginnen, was Toshirô Mifune. De Kurosawa regular is sowieso één van mijn favoriete Aziatische acteurs en dit leek me wel eens een kolfje naar zijn hand te zijn. Dat gevoel komt volledig uit en het is en blijft een genot om hem bezig te zien. Dreigend is zijn uitstraling en tegelijkertijd ook erg menselijk, er zijn er weinigen het gegund. Ook Richard Chamberlain doet dit meer dan behoorlijk trouwens. Sowieso is de manier waarop ze hem in het verhaal laten evolueren door hem (en de kijker) sporadisch woordjes Japans te laten leren wel goed gezien, dan krijg je zo toch net iets meer binding. John Rhys-Davies daarentegen is wel erg op het randje als de flamboyante Vasco Rodrigues en gelukkig is er dan nog altijd zo'n Damien Thomas als Father Alvito om een beetje tegengewicht te brengen. De aankleding op zich krijgt ook nog wel een klein kritiekpuntje. Algemeen gezien ziet het er allemaal wel goed uit, maar die pruiken... Konden ze dat nu niet iets realistischer maken?

Ongelooflijk eigenlijk dat hier een versie van 125 minuten van bestaat. Dat is letterlijk de speelduur van 1 van de 4 discs in mijn box-set.. Dat moet dan toch een enorm geknipte versie zijn waar echt niets meer van overschiet. Dan kun je beter de volledige serie in verschillende etappes zien, Shogun leent zich daar op zich ook wel wat voor vind ik. Je voelt dat er hier en daar naar een kleine climax wordt gehint waarna je perfect even kunt ophouden.

Kleine 4*

Serieuze Lundgren

Ik ben tegenwoordig weer helemaal in mijn Dolph Lundgren vibe. Vind het sowieso wel één van de leukste actiesterren die er rondlopen in het genre, maar om de één of andere reden vind ik zijn werk niet altijd even makkelijk op DVD. Recentelijk echter een setje kunnen aanschaffen waarvan deze The Shooter de tweede was. Masters of the Universe was al Lundgren op zijn best en ik was benieuwd wat deze ging geven.

De film krijgt algemeen (zowel hier maar ook op IMDB) een nogal lage score en dat is onterecht in mijn ogen. Degene die een actievehikel verwachtten met veel zwaar geschut komen misschien wel wat bedrogen uit (hoewel de film op zich nog wel een aantal geslaagde momenten bevat), maar wat overblijft is een interessante film met een degelijk plot. Hier en daar weliswaar een wat vreemde scène (geen idee waarom onze held zich besluit te verwonden aan zijn arm), maar je krijgt een vrij realistisch plot voor in de plaats. Hetgeen me nog het meest kon bekoren was het feit dat Michael hier en daar wat klop krijgt en dat je dat gedurende de film ook nog blijft zien. Ik moet daar wel bij toegeven dat ik me afvraag in hoeverre dat het oorspronkelijke plan was aangezien Lundgren tijdens een scène zijn hamstring scheurde en zijn body-double niet in staat was om in te vallen waardoor Lundgren dus effectief gekwetst was tijdens de opnames.. Soit, onverwacht ook dat Simone de film uiteindelijk niet overleeft. Verwachtte een 'en ze leven nog lang en gelukkig' soort van einde, maar ook op dit gebied kudos voor schrijver Yves André Martin.

Niet echt veel actie dus en dan is het maar de vraag of Lundgren overeind gaat blijven staan. Ik had er eerlijk gezegd wat mijn twijfels bij aangezien hij dat een aantal jaar eerder al eens geprobeerd had met Cover Up en dat was niet zo'n succes. Onterechte twijfels, zoveel is duidelijk, want Lundgren staat als een huis. In de mate dat het voor een op zich nogal beperkte acteur mogelijk is natuurlijk, maar qua serieuze rollen kan dit wel tellen in ieder geval. Leuke rol ook nog voor de Nederlandse (hoewel ze later naar Frankrijk verhuisde) Maruschka Detmers. De chemie met Lundgren is aanwezig en ook John Ashton is een meerwaarde als Alex.

Fijne verrassing in ieder geval. Nu hopen dat Red Scorpion ook nog de moeite is en dan ben ik een zeer tevreden man. The Shooter bevat een degelijke verhaallijn en ook op de cast is op zich weinig aan te merken. Ondergewaardeerd filmpje, maar mag sowieso wel wat bekender worden. Kwaliteit van de RCV DVD is trouwens wel ondermaats.

3,5*

De titel/plot klinkt je bekend in de oren? Wel, dat komt omdat Tex Avery al eens eerder een parodie heeft gemaakt op The Shooting of Dan McGrew. Het verschil met Dangerous Dan McFoo uit 1939 is dan ook dat de hoofdrollen van McGoo en zijn liefje zijn weggelegd voor Snoopy en Red. Waar ik Dangerous Dan McFoo nog wat te traag vond in vergelijking met het andere werk van Avery, is daar nu niets van te merken. De ene na de andere visuele joke passeert en de keuze om Droopy en Red te gebruiken in de hoofdrollen, de wolf zat al in het origineel, is een goede zet. Ook is deze short net wat groffer (dat begin met de strop voor kinderen!) en qua animatie ook net wat beter.

4*

The day they lay you away, what I'll do on your grave won't pass for flowers

Geen idee waarom juist, maar bij John Wayne heb ik altijd de neiging om zijn films chronologisch te plaatsen. Meestal groepeer ik gewoon per regisseur/acteur/actrice, maar de Duke krijgt dus een wat specialere behandeling. Vandaar dat het me al bekend was dat The Shootist zijn laatste rol was. Naar het einde van zijn carrière toe vond ik hem soms iets te oud voor de rollen, maar daarstraks stond ik voor de DVD kast en werd mijn hand als het ware automatisch naar de film getrokken. Blijkbaar hoog tijd dus om hier eens voor te gaan zitten.

Ondertussen ben ik de kaap van 60 films met John Wayne gepasseerd (nog altijd maar een fractie van zijn oeuvre precies) en in de loop der jaren ben ik wel wat bekend geraakt met zijn privéleven. The Shootist is dan misschien ook wel het meest perfecte voorbeeld van hoe kunst en realiteit ongewild kunnen samensmelten tot één geheel, want hoewel Wayne ten tijden van de opnames kankervrij was verklaard, lijkt dit een film te zijn geworden die bedoeld was als zijn zwanenzang. Besefte Wayne dat zelf en is dat de reden waarom hij het nieuwe project met Ron Howard (Beau John) links liet liggen of was het toch eerder het feit dat geen enkele productiemaatschappij hem nog wou verzekeren en dat zijn naam niet meer dezelfde zeggingskracht had die hij vroeger wel had? Het is in ieder geval frappant om te zien hoe op een bepaald moment wordt geopperd dat types zoals Books aan het uitsterven zijn en dat was ook het geval in de wondere wereld van de cinema. De film zit dan ook bomvol met dit soort mooie verwijzingen (die shoot-out aan het einde en Books die goedkeurend naar Gillom knikt wanneer die het pistool weggooit!) en laat een serieuze indruk achter.

Vooral ook omdat dit misschien wel één van de beste John Wayne rollen tout court is. De gebruikelijke tics zijn er nog en toch schuilt er nog iets anders onder dat ruwe uiterlijk. Hij is zijn houterigheid kwijt, de scènes met de immer geweldige Lauren Bacall zijn aandoenlijk en Wayne lijkt een betere band te hebben met de jonge Ron Howard dan dat hij met zijn eigen zoon Patrick in de meeste van hun samenwerkingen had. Hij vraagt ook aan James Stewart om na een sabbat van 5 jaar terug te keren naar het medium film (met een inside joke dat het 15 jaar geleden is dat ze elkander hebben gezien, toevallig net het aantal jaar tussen The Shootist en The Man Who Shot Liberty Valance waar ze beiden in speelden) en ook John Carradine en Richard Boone krijgen nog een vermakelijke bijrol voorgeschoteld op zijn vraag. Wat rest is een wat meer expliciete regie van Don 'Dirty Harry' Siegel die over de gehele lijn werkt. Iets wat niet altijd kon gezegd worden over de relatie tussen Wayne en Siegel trouwens, naar het schijnt zou dat af en toe serieus geknetterd hebben.

The Shootist blijft een vreemde ervaring om te zien. De film zou uiteindelijk realiteit worden en 3 jaar later stierf Wayne aan de gevolgen van kanker. Een man met een oeuvre dat exact een halve eeuw in beslag neemt en ik kan me geen waardiger afscheid voorstellen. Fijn om hem herenigd te zien met een aantal klassebakken uit het oude Hollywood, maar gewoon op narratief vlak is dit een erg mooie film. Kan wel eens één van mijn favoriete films van de Duke gaan worden.

Dikke 4*

The Picture That Gets Away With Murder!

Ik kende de Pink Panther films van naam maar nog nooit iets van gezien eigenlijk. Een tijd geleden kwam deze op tv en was het dus een perfecte gelegenheid om daar iets aan te doen maar het is toch wel een dikke tegenvaller geworden.

Peter Sellers allereerst is in het begin geweldig als Clouseau maar hij weet dit niveau niet de hele film vast te houden. Naar het einde toe begon ik me zelfs serieus te irriteren. Elke Sommer daarentegen is een genot om naar te zien maar daar blijft het dan ook bij. De rest van de bijrollen waren ook wel aardig gevuld.

Maar het grote probleem van de film is de humor. Oké, je moet rekening houden met de tijdsgeest en andere zaken maar het komt allemaal gedateerd over. Naar mijn gevoel wordt het in latere films beter en tegelijkertijd ook gevarieerder uitgewerkt. Het verhaal zelf is wel boeiend om te volgen al had de ontknoping in ware Poirot stijl van mij niet gehoeven.

A Shot in the Dark is een gedateerde komedie die nog een beetje wordt gered door Peter Sellers maar die alleen kan niet voor een voldoende zorgen.

2*

But I can't fight this Lady Luck of yours, this fancy queen in her green felt dress

Als liefhebber van de oudere (en vaak onterecht vergeten) films is TCM een godsgeschenk. Toegegeven, ze zenden vaak dezelfde films uit maar meestal gaat het hier wel om films die moeilijk op DVD zijn te vinden (The Swan met Grace Kelly onder andere) en wat nog leuker is, is dat ze vaak een resem films uit de filmografie van één bepaalde actrice/acteur geven. Zo heb ik mijn Elizabeth Taylor films verder kunnen uitbreiden en heb ik ook kennis gemaakt met Bette Davis en Ava Gardner. Show Boat is dan ook alweer de 8e film die ik van die laatste zie.

Maar eerlijk is eerlijk, haar films stellen vaak niet erg veel voor. Ik weet niet hoe het komt want Gardner is meestal erg goed op dreef maar er zijn maar weinig regisseurs die erin slagen om haar tot haar volle potentie te benutten. Nunnally Johnson met The Angel Wore Red bijvoorbeeld maar ook John Huston met The Night of the Iguana kon dit maar jammer genoeg behoort George Sidney niet tot die categorie. Want wat doet Sidney? Hij laat het interessante verhaal over een verboden huwelijk tussen Julie en Steve liggen voor een saai drama over een koppel dat uit elkaar gaat en waar de vrouw zwanger is zonder dat de man dat weet. Waarom doet hij dat? Het is een vraag die ik me tijdens het kijken enorm veel heb afgevraagd want de schamele momenten met Julie tillen de film naar een hoger niveau. Voor de rest blijft er een enorm voorspelbare film over die nooit ergens interessant wordt en waar het wachten is tot de aftiteling over het scherm loopt.

Het is ook bijna onmogelijk voor te stellen hoeveel muzikale intermezzo's hier in zitten. Ik kan een musical meestal wel waarderen maar dan verwacht ik wel dat de liedjes iet of wat amusant of catchy zijn. In Show Boat krijg je het ene na het andere nummer op je afgeschoten (vaak zonder enige vorm van dialoog tussen beide nummers, gewoon van het ene nummer op het andere overschakelen) en met uitzondering van de dansjes van Schulz & Schulz en het immens indrukwekkende Ol' Man River door William Warfield is het allemaal nogal dertien in een dozijn. Wat vooral opvalt is de kleurrijke setting (onder andere paarse kostuumvesten!) en natuurlijk de rol van Gardner. Die is echter vrij miniem en de rest van de cast is niet zo goed op dreef. Joe E. Brown is als Captain irritant met zijn continue Hap--py New Year en de relatie tussen Howard Keel en Kathryn Grayson als Gaylord en Magnolia mist elke vorm van chemie.

Het gevoel overheerst dat hier veel meer in had kunnen zitten. Mocht de film zich geconcentreerd hebben op het personage van Gardner, dan had het veel interessanter kunnen uitdraaien. Nu krijgen we een voorspelbaar verhaaltje voorgeschoteld dat nooit meer weet te worden dan een gemiddelde aflevering van een gemiddelde soap op televisie. Zonde!

2*

That time I heard you coming!

Toen ik de eerste Expendables film in de cinema had gezien wou ik wel eens wat meer van die actiehelden uit de jaren '80 en jaren '90 zien. Ik startte een DVD collectie met onder andere Cobra en Judge Dredd maar daar bleef het jammer genoeg bij omdat er teveel andere films waren waar ik geld voor wou neerleggen. Nu met de trailers van de tweede Expendables film (tot mijn schande nog altijd niet gezien) begon het toch weer te kriebelen en pakte ik een handvol films mee uit de Kringloopwinkel op good old VHS en lekker goedkoop. Gisteren had ik nog zin om iets amusant op te zetten en koos ik voor deze Showdown in Little Tokyo.

En het is inderdaad een erg amusante film geworden. Ik heb niet bijzonder veel van Dolph Lundgren gezien maar die is hier toch wel enorm cool. Die gigantisch brede torso, dat leren frakje, die Oostblok kop, ... Heerlijk om naar te kijken wanneer hij wat slechteriken rammel geeft. Lundgren wordt bijgestaan door de zoon van een legende, Brandon Lee. Die trekt qua stijl helemaal niet op zijn vader (doet geen kreetjes wanneer hij iemand slaagt) en is vooral bedoeld als comic relief tijdens de 'drama' momenten. Leuke gimmick ook om Lundgren bedreven te maken in Aziatische cultuur terwijl Lee er werkelijk niets van kent. Fijn ook om Tia Carrere nog eens een keertje te zien verschijnen. Ik was vroeger altijd wel fan van Relic Hunter (soort van Indiana Jones reeks waarin zij de hoofdrol had) maar had ze hier niet verwacht. Ze gaat zelfs nog wat verder dan in Relic Hunter want ze gaat hier uit de kleren, al is het natuurlijk overduidelijk een body double. Carrere is trouwens niet het enige bekende gezicht dat Showdown in Little Tokyo siert want de bad guy van dienst is niemand minder dan Shang Tsung uit de eerste Mortal Kombat film, Cary-Hiroyuki Tagawa. Erg tof ook om die nog eens terug te zien. En alsof dat nog niet genoeg was komt ook Toshishiro Obata uit The Turtles films opduiken. Ik heb me in ieder geval geamuseerd met de vele bekenden te spotten.

Qua verhaal stelt dit natuurlijk niet veel voor. Dat is ook perfect te verwachten en ik zou het jammer vinden mochten ze hier een ingenieus plot van hebben gemaakt want het enige wat je hoopt is lekker veel actie. En die is er ook en ziet er over het algemeen degelijk uit, met als enige minpuntje dat Lundgren wel erg traag is. Geen idee of ik de laatste tijd teveel Jet Li/Jackie Chan/Bruce Lee/Shaw Brothers films heb gezien en dat die Aziaten gewoon 10x sneller zijn dan onze Amerikaanse (of Europese) helden maar het viel me wel op. Met de zoon van Bruce Lee verwacht je wel wat vechtscènes en die krijgt hij ook maar Brandon Lee beseft blijkbaar goed genoeg dat hij niet een kopie van zijn vader moet spelen, er zijn er al genoeg die dat proberen. Wat rest is nog lekker veel tongue in the cheek humor die bij vlagen zo fout is, dat het leuk wordt. Lee die Lundgren een complimentje geeft over de grootte van zijn wiener, diezelfde Lundgren die op het einde van de film in ware Samurai outfit de bad-guys te lijf gaat, ... Lekker fout in ieder geval.

Ik had het niet verwacht, ook wel wat vanwege de lage score hier, maar Showdown in Little Tokyo is gewoon heerlijk vermaak. Lompe actie, cheesy one-liners en een leuke cast. Het is dat dit de enige Dolph Lundgren is die ondertussen in mijn collectie zit, de rest van films dat ik heb gekocht zijn Chuck Norris en Charles Bronson, want anders zou ik er vanavond direct weer eentje opzetten.

3.5*

There's always someone younger and hungrier coming down the stairs after you

Recentelijk ben ik Paul Verhoeven aan het (her)ontdekken en vooralsnog ben ik vooral geïnteresseerd in zijn Hollywood periode. Dan kun je natuurlijk niet om titels heen zoals Robocop en Total Recall maar ook het indertijd verguisde Showgirls (Verhoeven was de eerste regisseur die effectief zijn Razzie ging ophalen bij de uitreiking) kan dan niet ontbreken. Ooit wel eens eerder wat fragmenten van gezien, maar kon me in ieder geval maar weinig voor de geest halen. Redelijk blind aan begonnen dus.

Vreemd filmpje, zoveel is duidelijk. Tof dat Verhoeven het heeft kunnen klaarspelen om een film te maken waar hij en enkel hij volledige controle over had, het succes van Robocop en Total Recall zullen er daar wel voor iets tussen zitten, maar hier mispakt hij zich toch serieus. Een film die ogenschijnlijk bedoeld is als een satire/parodie op heel het instituut Las Vegas verzandt in een halve pornofilm met een plotlijntje dat op de achterkant van een bierviltje kan worden neergeschreven. Het komt er op neer dat in ieder iets slechts in iedereen zit en dat Las Vegas dat naar boven haalt. Hoewel, iedereen is misschien niet correct aangezien Molly het toonbeeld van een goede vriendin voor Nomi is maar die wordt dan weer brutaal verkracht. Op dat moment begint Verhoeven eindelijk wat rond zich heen te schoppen (de wraak van Nomi op Andrew Carver is wel heerlijk bruut) maar tegen dan is het kalf al lang verdronken. Toch blijft dit op een zekere lijn wel boeien en dat is ook een kunst op zichzelf.

Vooral omdat dit er visueel best nog ok uitziet. Ik ben verre van een fan van dit soort abstracte dans-dingen, maar je hebt groots en je hebt blijkbaar ook Goddess groots. Verder best nog een wisselende cast. Fijn om Elizabeth Berkley uit Saved by the Bell nog eens terug te zien (de "She grew up, she filled out" quote van Hartigan in Sin City is hier ook wel toepasbaar) maar ze overtuigt niet altijd. Zeker haar introductie wanneer ze meelift is werkelijk tenenkrommend, dan ging het haar op het einde in diezelfde scène heel wat beter af. Tof ook om Kyle MacLachlan nog eens in iets terug te zien, maar die lijkt ook de helft van de tijd niet goed te beseffen waar hij eigenlijk in is terecht gekomen. Gina Gershon is nog wel een uitstekende toevoeging als de concurrerende Cristal maar bijvoorbeeld Glenn Plummer als James (die Nomi wilt leren dansen) is tenenkrommend.

Onterecht compleet afgemaakt aangezien er talloze films zijn die veel slechter zijn dan dit, maar rekening houdend dat dit een Amerikaans product uit de jaren '90 is verschiet ik er ook weer niet van. Heeft Verhoeven zich ergens mispakt aan hoe ver hij kon gaan met seks en naakt in Amerika? Geen idee, maar het levert wel een bijzondere film op. Over het algemeen op elk vlak nogal matig, maar genoeg uitspringers om dit toch nog eens een keer in je leven gezien te hebben.

2.5*

Do the roar!

Een kameraad van mij wou erg graag deze vierde Shrek film zien maar ik was er eerlijk gezegd niet zo voor te vinden. Ik zou ze nog eens moeten herzien maar in mijn herinnering was de derde film al wel wat minder en deze sprak me al helemaal niet aan. Toen hij er gisteravond weer eens over begon heb ik toch toegegeven met het idee dat het allemaal toch niet zo slecht kon zijn en hebben we de film opgezet. Toen de aftiteling over het scherm liep kreeg ik het gevoel dat ik had verwacht, een paar leuke scènes maar toch tijd dat de groene Ogre eens op pensioen ging.

Op zich ben ik wel een sucker voor het verhaaltje dat in deze vierde Shrek voortkabbelt, namelijk alternatieve tijdslijnen. Wat zou er gebeuren als Shrek Fiona nooit had gered? Wel, je komt het hier allemaal in te weten. Het is dan nog eens des te spijtiger dat de film hier op zich maar bitter weinig mee doet. Oké, de introductie van Rumpelstiltskin is nog wel aardig en ook de hele revolutie van de Ogres is leuk maar over het algemeen bleef er een teleurstellend gevoel over. Een gevoel dat over het merendeel van de film nog wordt gezalfd dankzij de vele bijrollen die de reeks kent. Donkey en Puss in Boots zijn zoals vanouds weer erg leuk, ook Pinokkio en de Biggetjes krijgen weer wat screentime maar de uiteindelijke chemie met Shrek is jammer genoeg nogal ver te zoeken. Zo komt Donkey bijvoorbeeld nog het hilarische uit de hoek tijdens het verjaardagsfeestje want eens niemand zich Shrek kan herinneren, is de lol er bij Donkey ook wel af. Dat gaat gelukkig niet op voor Puss in Boots. Het is een uitstekende zet om de Spaanse kat moddervet te maken maar daar stopt het dan ook bij, hoewel Cookie als gladiator ook nog wel leuk was maar nu terug even naar het verhaaltje. Voor mij is het goed als ze wat experimenteren met andere realiteiten en dergelijke om een nieuw verhaal te kunnen vertellen maar wat me vaak stoort is dat ze er niet in slagen om de continuïteit van de reeks vast te houden. Zo hebben we volgens mij in de eerste 3 Shrek films nog nooit iets van meerdere Ogres gezien, met uitzondering van Fiona en de kids natuurlijk, maar nu blijkt dat wanneer Shrek niet is geboren, er honderden Ogres in het bos zijn. Moet ik daaruit afleiden dat Shrek ergens iets in zijn jeugd heeft gedaan waardoor alle Ogres zijn uitgestorven? Blijkbaar niet want niet lang daarna verschijnen de groene mannetjes alweer wanneer het verhaal een happy end heeft gekregen. De film kent op zich nog wel gelukkig een paar leuke verwijzingen naar andere populaire films (de heksen uit The Wizard of Oz bijvoorbeeld) maar daarmee is de kous dan ook af.

De animatiestijl heb ik eigenlijk nooit echt al te denderend gevonden bij Shrek, eigenlijk bij Pixar in het algemeen. Misschien ligt het aan het feit dat ik recent een aantal Disneys achter de kiezen heb maar daarmee vergeleken is die ouderwetse stijl toch 10x zo mooi als hier. Alles ziet er zo verschrikkelijk lelijk digitaal uit, zou er dan ook niet van verschieten mocht dit weer als 3D zijn gepresenteerd. Om de stijl nu compleet af te kraken zou er wat over gaan maar echt mooi ziet het er toch allemaal niet uit en dat is wel jammer. Shrek heeft altijd al wel over een aantal grote namen mogen beschikken om de stemmen van de personages te verzorgen en dat is bij deze 3e sequel geen uitzondering. De oude getrouwe cast (Mike Myers, Cameron Diaz, Eddie Murphy en Antonio Banderas) is wederom weer van de partij aangevuld met een aantal minder bekende namen. De revelatie van deze 4e Shrek moet toch wel zonder twijfel Walt Dohrn zijn die de rol van Rumpelstiltskin op zich neemt. Tijdens verscheidene meetings nam Dohrn werkelijke elke rol op zich maar niemand slaagde erin om een betere voorstelling van de stem van Rumpelstiltskin te geven waardoor Dohrn mocht blijven. Goede keuze want hij doet het wel erg leuk. Ook leuk om John Cleese nog eventjes te horen. Dan is blijkbaar al dat gedoe rond die kokosnotenmop die zogenaamd gestolen zou zijn van Monty Python toch gaan liggen, leuk weetje is misschien dat Abbott & Costello al vele jaren voor Monty Python zo'n truukje met kokosnoten zou uithalen maar dat herinnert zich natuurlijk niemand meer... Soit, het gaat hier over groene Ogres en niet een komisch duo uit de jaren '40 of een groep Britse komieken.

Het is misschien maar beter dat de reeks eindelijk tot een einde is gekomen. Sommige stukjes zijn nog leuk (die dikke knul aan het begin van de film die Shrek irriteert o.a.) maar over het algemeen is dit toch nergens echt hoogstaand. De stemmencast is zoals altijd van een hoog niveau en het plotje is leuk voor eventjes maar daar stopt het dan jammer genoeg ook.

3*

Chaotische Chor

Chor Yuen was zo'n Shaw Brothers regisseur waar ik tot voor kort nog niets van had gezien. Zijn Web of Death bleek echter een erg vermakelijke film te zijn die eigenlijk tot de meer 'van de pot gerukte' films in het oeuvre van de broertjes past. Vandaar was ik ook wel blij dat ik nog een film van hem had liggen, namelijk deze The Emperor and his Brother. Een film die de inspiratie gaat halen bij Louis Cha's roman The Book and the Sword dat enkele jaren later (in 1987) nog verfilmd zou worden door Ann Hui.

Die verfilming duurt 180 minuten en het gevoel ontsnapt me niet dat Yuen er ook beter aan had gedaan om ofwel het verhaal iets beperkter te maken, ofwel zijn film iets langer te maken. De eerste pakweg 5 minuten zijn de meest chaotische in Shaw Brothers geschiedenis (eigenlijk wordt daarin al de volledige samenvatting van hierboven uit de doeken gedaan) en is een wirwar van tijdsaanduidingen, personages en intriges. Het is niet helemaal de schuld van de regisseur trouwens dat dit zo chaotisch oogt, want hij doet een poging om via tekst op het scherm nog wat meer uitleg te geven maar helaas: degene die verantwoordelijk was voor de ondertiteling vond dat blijkbaar niet zo interessant en slaagt dat over. Het komt er in ieder geval op neer dat er een aantal "Brothers" zijn die op zoek gaan naar hun ontvoerde kameraad en ondertussen komt er nog een persoonsverwisseling aan te pas. Het is dus het beste om je niet te druk te maken in het plot, want dat wordt uiteindelijk toch nog allemaal redelijk duidelijk zolang je in het achterhoofd houdt dat ze op zoek zijn naar Brother nummer 4.

Wat overblijft is een film die het vooral moet hebben van zijn sets en de gevechten en op dat gebied is er weinig op aan te merken. Ti Lung is het indrukwekkendste als hoofdpersonage en houdt er hier een merkwaardige stijl op na die eigenlijk het beste is te beschrijven als een soort van Double Team aanval uit Pokémon. Je moet het zien om het te begrijpen/geloven. De film steunt vooral op zijn Brothers en hoewel ze niet allemaal in beeld komen, gaat de teller op een bepaald moment tot 14. Dat zijn veel personages dus en er schieten er maar een aantal tussenuit zoals Kwan Fung als de eenarmige priester. Verder veel van de gebruikelijke Wuxia elementen. De personages zijn niet gebonden aan natuurwetten zoals zwaartekracht en springen met gemak ettelijke meters hoog, maar dat zorgt dus wel voor een aantal visuele leuke dingetjes.

Enorm chaotisch qua plot en eigenlijk bijzonder moeilijk om na te vertellen. Het hangt er blijkbaar ook vanaf welke versie je in huis haalt, want de Red Flower Society komt in mijn (Duitse) Blu-Ray niet ter sprake maar wordt gewoon vertaald naar de Chinese naam: Hang Gua (of toch iets in die richting). In het begin lijkt het alsof dit eigenlijk een sequel is, maar niets is minder waar. Toch blijft dit boeien en ging mijn score langzamerhand omhoog en omhoog om uiteindelijk op een solide 3.5* te eindigen.

3.5*

Cheh Changs magnifieke epos

Ik weet eigenlijk niet goed wanneer ik juist ben begonnen met het verzamelen van Shaw Brothers films. Een aantal jaar geleden heb ik er eens een drietal gekocht in de Free Record Shop en die bevielen me eigenlijk echt goed. Het was een blinde aankoop maar wel gelukkig één die loonde. Ik besloot om wat meer films te gaan kopen maar om een bizarre reden verdwenen de films uit de winkel. Ik slaagde er in om er nog een paar bijeen te rapen op rommelmarkten en beurzen en daar heb ik toen ook The Water Margin gevonden. Ook dat is ondertussen al lang geleden en gisteravond dan eindelijk toch maar eens tijd voor vrijgemaakt.

En daar ben ik blij om want The Water Margin is een heerlijk epische film geworden. Het is lastig om er in te geraken, dat wel. Er wordt gekozen om de personages te introduceren door gewoon hun naam te laten verschijnen op het beeld met daarnaast de naam van de acteur die hen speelt. Voor mij lijken veel van die namen hetzelfde en Chinezen in het algemeen lijken voor mij ook op elkaar waardoor ik in het begin last had met wie dat wie is. Gelukkig went dit wel na een tijd en kun je daarna volop genieten van de film. Sowieso ben ik meestal wel te vinden voor dit soort films waar een kleine groep het opneemt tegen een grote meerderheid en daar is in The Water Margin geen gebrek aan. De choreografie is in ieder geval wel uitstekend en de massagevechten komen dan ook mooi tot hun recht. Af en toe ziet het er nogal fake uit, vooral Yen Ching (al dacht ik dat die in mijn versie Yen Quing werd genoemd) laat soms wel iemand enorm makkelijk met een handomdraai op de grond vallen. Soit, de film kent een grote schare aan acteurs (waar een hele boel sterren van de Shaw Brothers studio in zitten als hoofdrolspelers) maar er zijn ook nog eens talloze figuranten. Het geeft de film een drukke stijl waarbij je soms niet weet naar waar je moet kijken maar het ziet er allemaal verbluffend uit. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik af en toe wel een Power Rangers gevoel kreeg. Hiermee bedoel ik dat in die oude afleveringen (van de originele reeks natuurlijk) er vaak geconcentreerd werd op één iemand die vocht en dat het massagevecht dat op de achtergrond gebeurde compleet stil stond. Goed en slecht stond naar elkander te kijken en dat gebeurt hier op het einde ook wel. Ergens wel begrijpelijk want de 5 on 5 match tussen de bandieten en de leerlingen van Shih Wen Kung is de moeite waard. De confrontatie tussen Lu Chun en Shih Wen Kung die daarop volgt is de perfecte climax die de spannende opbouw waar maakt.

Er zijn een aantal boeken in China die blijkbaar dienen als de perfecte sprookjesboeken voor kinderen. Deze boeken omvatten verhalen zoals Three Kingdoms en deze The Water Margin. De film zelf is maar gebaseerd op een aantal hoofdstukken van het Water Margin verhaal maar het zijn wel interessante hoofdstukken. De film duurt ongeveer twee uur en na een moeizame introductie krijgen we een meeslepend verhaal over hoogmoed, vriendschap en eer voorgeschoteld dat nergens verveelt. Wel vreemd trouwens dat het plot op de achterkant van de DVD hoes langs geen kanten klopt (ik heb de indruk dat ze gewoon ergens een algemene samenvatting van het Water Margin boek op het internet hebben gevonden en dat hebben vertaald) maar ook de Nederlandse vertaler was er één die er de kantjes maar wat van afliep. De film opent met een hele lap tekst in het Chinees, waar ik dus niets van begreep met als resultaat dat ik maar op mijn subtitle knop zat te rammen maar zelfs de Engelse tekst (die na de Chinese tekst komt) wordt niet vertaald. Op zich niet erg want mijn Engels is goed genoeg maar de Chinese tekens tijdens de film mochten wel vertaald worden. Zo wordt er op een bepaald moment ingezoomd op een krant en kijkt één van de hoofdrolspelers geschrikt op maar wat er staat, alleen Chinezen zullen het weten. Soit, genoeg gezaagd over de DVD uitvoering. The Water Margin kent dus een boeiend plot maar de cast is ook wel uitmuntend. Iedereen speelt zijn rol met verve en af en toe wordt er nog wat leuke humor in de film gesmokkeld. De muziek is trouwens ook wel van een hoog niveau en past perfect bij de sfeer van de film.

Uiteindelijk is het een bijna fragmentarische verfilming te noemen maar je hebt nergens het gevoel dat je iets mist. Toegegeven, het is lastig om er in te komen met de vele namen en gezichten die op elkaar lijken maar eens dit duidelijk is, zit je goed voor een episch stukje cinema. Dit soort films zijn toch echt wel de hoogtepunten van de Shaw Brothers en ik hoop dat ze ze eens wat meer gaan uitbrengen op DVD.

4*

Hark Tsui meets John Woo

Dat was toch alleszins het eerste waar ik aan dacht bij dat veelvuldige gebruik van duiven doorheen de film. Geen idee of het een bewuste knipoog naar die andere regisseur was (ze kennen elkaar wel aangezien Tsui producent was van Woo's A Better Tomorrow) of dat hij dat gewoon een leuk idee vond, maar het oogde in ieder geval wel raar. Soit, na een avontuurtje van een paar jaar in Hollywood met Jean-Claude Van Damme keert Tsui terug naar Hongkong om een volbloed actiefilm te maken. Het resultaat? Time and Tide.

En een knotsgek resultaat is het geworden. Tsui maakt letterlijk en figuurlijk niet veel woorden vuil aan een plot waardoor dit de snelheid van een hogesnelheidstrein heeft gekregen. De basis is een jonge barman die besluit om op zoek te gaan naar een beter leven en tegen wil en dank in een hele hoop problemen terecht komt, onder andere met een stel Zuid-Amerikaanse gangsters. Naast knotsgek valt dan ook vooral het woord chaotisch op en dat is toch jammer. Zeker het eerste halfuur ofzo probeer je je nog wanhopig vast te houden aan het beetje plotlijn waar je nog met mee bent en eigenlijk is dat onterecht. Hoewel ik er bij blijf dat de film er op dat gebied er een beetje bekaaid afkomt, denk ik wel dat het met een herziening juist een meerwaarde gaat hebben. Er zijn een aantal erg coole shoot-outs te zien (de scène in het appartementencomplex!) en uiteindelijk is dit gewoon pretentieloze fun met geweren en ontploffingen. Niet alles is nog even goed overeind blijven staan qua special effects (het ontploffen van de granaat zag er zo achterhaald uit) maar tof genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien.

Veel daarvan is ook wel te wijten aan de cast. Nicholas Tse heeft een zekere balletdanseres-achtige gratie in de vechtscènes en dat werkt gewoon erg goed. Er zijn het er weinigen gegund om overtuigend iemand te ontwapenen door met een schoen te gooien, zonder dat het al te komisch wordt, maar het werkt bij Tse wel. Dan had ik het slechter voor met Wu Bai. Die oogt in het begin nogal kleurloos, maar geraakt op den duur meer en meer in zijn rol. Veel ontploffingen en rondvliegende kogels, maar ook het nodige vuistwerk en ook op dat gebied is er op Tse en Bai weinig op aan te merken. De altijd degelijke Anthony Wong heeft nog een kleine bijrol als Uncle Ji, de ex-gevangene die Tyler op het "slechte" pad brengt. Soundtrack was wel opvallend afwezig trouwens, zeker tijdens de gevechtscènes viel het me op hoe stil het eigenlijk was.

Ik probeer wel wat regelmatig iets van Tsui mee te pikken, maar de weg is overduidelijk nog lang. Eigenlijk meer bij goed geluk deze meegenomen (voor een keer had zo'n tekst als: van de regisseur van ... op de DVD eens zijn nut) en blij dat ik hem heb gezien. Met een herziening zit hier nog wel een halfje extra in vermoed ik, moet hem alleen eens in de juiste mindset zien.

3.5*

De inspiratie voor Kill Bill

Het is al langer geweten dat Quentin Tarantino het niet nogal nauw neemt met 'stelen' uit films (sommigen noemen dat dan weer een eerbetoon, bij mij wisselt het wel eens van film tot film) maar je moet hem wel aangeven dat hij voor een groot stuk verantwoordelijk is voor de heropleving van bepaalde films/acteurs. Zo'n Sonny Chiba in Kill Bill casten zorgde ervoor dat de Streetfighter trilogie weer wat makkelijker te vinden was en ook A-Film besloot een graantje mee te pikken door de twee Lady Snowblood films uit te brengen op DVD.

Natuurlijk staat er in het groot aangegeven dat dit DE inspiratiebron van Tarantino was, maar blijkbaar moet de verkoop toch wat zijn tegengevallen aangezien ik dit voor een paar euro op de kop heb kunnen tikken. Soit, gisteravond eindelijk eens aan begonnen en dan heb ik toch spijt dat ik dat nog niet veel eerder heb gedaan. Lady Snowblood is een genrefilm an sich met flink wat bloedfonteinen, maar het plot zit ook gewoon degelijk in elkaar. Hier en daar wat voorspelbaar natuurlijk (je weet dat Gishirō nog gaat leven, je weet dat Ryûrei zijn zoon zal zijn, ...) maar qua sfeerbeeld kan dit wel tellen. Af en toe ook nog wel leuk onverwachts uit de hoek komen met onder andere het doormidden klieven van Okono, leuk staaltje visual effects is dat. Sowieso wel een paar erg leuke momentjes zoals de vliegende paraplu en de (bloedrode) sneeuw. Fijn trouwens dat regisseur Toshiya Fujita er hier en daar segmenten uit de manga tussen verweeft, dan krijg je een blik hoe getrouw dit eigenlijk is nagemaakt.

De film steunt vooral op Meiko Kaji die Yuki oftewel Lady Snowblood speelt. Op het eerste zicht een rol die niet veel moeite vergt, Yuki moet eigenlijk enkel haat uitstralen, maar Kaji weet er een zekere gelaagdheid in de rol te brengen. Die doorleefde blik wanneer haar wraak telkens anders uitpakt dan ze had gedacht, het blijft de moeite om te zien. Rest van de cast is ook nog wel de moeite. Het trio slechteriken hebben allemaal een heerlijk slechte smoel en ook Toshio Kurosawa, niet gerelateerd aan die andere bekende Kurosawa, is een goed klankbord voor Kaji. Fijne soundtrack ook trouwens. Ietwat vreemd soms, maar om de een of andere reden werkte het goed.

Ben benieuwd naar de sequel in ieder geval. De DVD van A-Film bevat gelukkig beide films op één schijfje dus binnenkort zal deel 2 ook wel volgen. Vraag me alleen af hoe ze dat op narratief vlak gaan aanpakken. Ik vrees vooral voor een snelle sequel die kwalitatief niet overeind blijft staan en de score belooft sowieso al niet veel goeds. Ach, dat zien we dan wel weer.

4*

Lady Snowblood neemt opnieuw wraak

Soms verschiet je ervan hoe lang het eigenlijk geleden is dat je een bepaalde film hebt gezien. Het was ergens in april 2017 dat ik me voor het eerst waagde aan Lady Snowblood en dat was een aangename kennismaking. Een film met een heerlijk sfeerbeeld, maar de opvolger werd heel wat slechter beoordeelt. Wegens omstandigheden is dit dan ook blijven liggen, maar nu bijna een jaar later toch eindelijk eens werk van gemaakt. Wat blijkt? Helemaal niet zo slecht als de score in eerste instantie doet vermoeden.

Misschien wel net dankzij het feit dat ik geruime tijd tussen beide delen heb gelaten. De eerste Lady Snowblood zit al wat verder weg in het geheugen en naar mijn gevoel pakt deze sequel het anders aan. Minder focus op de gevechten zelf en in de plaats krijgen we een politiek getint plot rond een anarchist die vastbesloten is om de wereld te verbeteren. Een compleet andere richting dan het standaard wraakverhaal uit het voorgaande deel, maar op zich nog wel een boeiend gegeven. Love Song of Vengeance, zoals dit tweede deel is gedoopt, hangt weliswaar wat met haken en ogen aan elkaar (en doet zelfs wat denken aan een verhaallijn uit Rurouni Kenshin, al is het eigenlijk andersom aangezien de manga van Kenshin later is uitgekomen dan die van Lady Snowblood) maar ik vond de strijd van Lady Snowblood en de Tokunaga broertjes tegenover de overheid wel geslaagd. Een stel meedogenloze en heerlijk schmierende slechteriken ook, altijd fijn in dit soort films. Zeker Kikui is wel een heerlijk slecht figuur.

Deze sequel volgde al erg snel op het origineel, een jaar later was het al zover, maar dat heeft gelukkig wel als resultaat dat twee belangrijke spelers terugkomen. Toshiya Fujita neemt opnieuw de regie voor de film op zijn rekening en de hoofdrol is opnieuw weggelegd voor Meiko Kaji. Zeker die laatste blijft toch een heerlijk iconisch personage. Nieuwkomers zijn er genoeg met onder andere Jûzô Itami en Kazuko Yoshiyuki (de Tokunaga broers) en ook Shin Kishida (Kikui) is een goede toevoeging. Sowieso een aantal erg leuke bad-guys. Zo heerlijk overdreven met hun hoeden en capes.. Iets minder visueel dan zijn voorganger, maar er blijven genoeg expliciete scènes voor de liefhebber en het is toch ook duidelijk dat Tarantino hier en daar weer inspiratie is gaan halen voor zijn Kill Bill saga.

Minder dan de voorganger inderdaad, maar dit wordt wel erg hard afgekraakt en dat is toch voor een groot stuk onterecht naar mijn gevoel. Misschien dat je dit back to back kijkt, dat dan het verschil in kwaliteit opvalt maar ik heb me hier gisteren wel mee geamuseerd. Vreemd eigenlijk dat hier zo weinig stemmen voor zijn in vergelijking met de voorganger, is toch in de Benelux uitgebracht als 2 films op één schijfje.

3.5*

Bud Spencer en het huis dat iedereen wilt hebben

Soms snap ik de prijzen in winkels niet. Een tijd geleden vond ik in de Saturn twee DVDs: deze It Can Be Done Amigo voor zo'n 7 euro en dan een dubbeldvd met opnieuw It Can Be Done Amigo maar ook A Reason to Live, a Reason to Die voor 5 euro. Ze lagen netjes naast elkaar en ik vraag me dan ook af of er die aparte DVD überhaupt verkoopt.. Laat staan waarom het op deze manier is uitgebracht, want het was eenzelfde release door dezelfde uitgeverij. En dan verschieten ze ervan dat er verlies wordt gemaakt.

Goed opletten dus welke versie je koopt, want je kunt evengoed voor minder geld nog een tweede Bud Spencer film op de kop tikken. Soit, in ieder geval is dit wel een fijne release omdat er voor gekozen is om de Italiaanse audio te behouden en verder is dit een Spencer film zoals hij in de loop der jaren wel meer heeft gemaakt. Spencer, deze keer zonder Terrence Hill, wordt weer gecombineerd met een klein kind en laat regelmatig zijn vuisten spreken in een amusant plotje waar hij wordt achtervolgd door de broer van een vrouw waar hij (zowat perongeluk) een romantische escapade mee heeft gehad. Ondertussen wordt er nog een verhaallijntje geïntroduceerd rond een huis dat op het eerste zicht niets waard is, maar door velen wordt gegeerd. Allemaal redelijk voorspelbaar natuurlijk en toch straalt er hier een zekere charme van af. Moet ook allemaal niet te lang duren en dat lijkt regisseur Maurizio Lucidi ook wel te beseffen.

De enige reden dat It Can Be Done Amigo nog enige bestaansrecht heeft de dag vandaag is ongetwijfeld dankzij Bud Spencer. De grote Italiaan was in zijn tijd één van de grote sterren van de Italiaanse cinema en heeft toch ook veel vermakelijk spul gemaakt. Toegegeven, zijn werk met Hill is nog net iets leuker misschien, maar zijn solo werk is ook toch wel fijn om te zien. Hier kan hij weer zijn vertrouwde ding doen en met Jack Palance is er nog een leuk klankbord voor de vuisten van Spencer. Renato Cestiè speelt de jonge Chip, heeft hierna nog wel iet of wat een carrière kunnen uitbouwen blijkbaar, en doet het niet slecht. Normaal gezien geen fan van kinderen in films, maar de combinatie met Spencer blijkt vaak een succes te zijn.

Vermakelijke nonsens die voor een amusant anderhalf uur zorgen. Toegegeven, in zijn soort is het zeker en vast geen unieke film en toch kon ik hier wel wat mee. Zal hoogstwaarschijnlijk ook wel wat aan mijn zwak voor Bud Spencer liggen. Moet dringend maar eens werk maken van de overige films die ik nog heb liggen.

3.5*