Opinions

Samen met Naked Lunch de slechtste Cronenberg die ik al gezien heb. Hij probeert het wel hoor, met een op het eerste gezicht doorsnee verhaaltje. Maar Cronenberg zou Cronenberg niet zijn als hij dat verhaaltje niet naar een hoger plant tilt door toedoen van enkele verrassende en controversiële insteken. Maar hoewel ze best gewaagd zijn, vond ik ze allerminst geslaagd. Te blasé en op geen moment ontroerend, terwijl ze dat wel trachten te zijn.

Voor de verrassende ontknoping worden gaandeweg wel wat hints gegeven, maar omdat Cronenberg (en bij benadering ook de acteurs) er niet in slaagt je bij de personages te betrekken, laat het je allemaal een beetje koud.

Nee, dan zie ik liever een Cronenberg die helemaal losgaat met horror. Die scripts zitten toch een stuk beter in elkaar en getuigen van meer fantasie. In M. Butterfly blijft het allemaal veel te mak.

Een Indonesisch restaurant had ik al eens geprobeerd, een Idonesische horrorfilm nog niet. Macabre wordt gepresenteerd als een zoveelste kopie van The Texas Chainsaw Massacre. Dat is het ook, zij het veel minder efficiënt en angstaanjagend. De tekortkomingen zijn legio, gaande van gebrek aan spanning tot gebrek aan een naargeestige sfeer, gaande van inwisselbaar slachtvee tot lachwekkende slechterikken die iets teveel hun best doen om er eng uit te zien. Gelukkig maken de vele emmers bloed een beetje goed, ook al ogen de slachtpartijen intussen dertien in een dozijn. Zonder de zweem van exotiek zou van de inmiddels beruchte status van Macabre geen sprake geweest zijn. Nu is het wachten op andere landen die geld uit onze zakken slaan met hun versie van TCM. Ik kijk alvast uit naar de bijdragen van Fiji en Oezbekistan.

Onvervalste popcornfilm met culticoon Danny Trejo in de hoofdrol, bijgestaan door een arsenaal vlijmscherpe wapens, een heel gevarieerde cast (bestaande uit mooie meiden en sinistere maffioso-types) en een onzinnig verhaaltje dat garant staat voor veel lynchpartijen. Dit alles met een regisseur aan het roer die er zijn hand niet voor omdraait om de wansmakelijke, puberale toer op te gaan. Ingrediënten te over dus voor een hilarisch splatterfestijn, maar afgezien van enkele solomomenten blijft Machete te braaf om een onvergetelijke indruk na te laten. Ondanks het snelle tempo mocht het allemaal iets korter en krachtiger. Daarnaast is het slot dat de kers op de taart moest vormen een teleurstellend en rommelig eindgevecht geworden waarin elke zin voor fantasie ontbreekt. Kortom, het boek was beter.

Slap eerste deel! Ik had het gevoel dat er visueel veel meer in zat, zeker met een betoverende Australische outback als dienstdoende setting. Helaas komt de mooie omgeving niet helemaal uit de verf en ook montagegewijs loopt er een en ander mank. Wat actie betreft komt de film vooral in het tweede deel goed los met hier en daar een gave scène, maar als geheel is het toch allemaal "net niet". Hopelijk brengt het tweede deel meer spanning, actie en puike decors.

Al een stuk beter dan de eerste. Een geweldig post-apocalyptisch decor vermengd met fantastische personages (Lord Humungus en de kleine met de boomerang) en bikkelharde actie. De setting en de talrijke mooie shots maken dit tweede deel bovendien visueel een pak aantrekkelijker. Op naar nummer 3.

Dit derde deel is nog doenbaar, al worden de situaties en personages steeds meer karikaturaal. Sommige vondsten zijn aardig, de actie zit goed en ook de stunts zijn best ok, maar over het algemeen neigt het te veel naar pulp. Deel 2 blijft de beste uit de reeks.

Fijn tussendoortje.

Het verhaaltje is weliswaar flinterdun en voorspelbaar. In horrorfilms die om schizofrenie draaien, zie je de clou vaak al van mijlenver aankomen. Dat is hier ook het geval en dus een minpunt, maar wel eentje dat de amusementswaarde nauwelijks in de weg staat.

De kracht van de film schuilt duidelijk in de locatie: een psychiatrische instelling waar dubieuze praktijken plaatsvinden. Ook zijn de patiënten stuk voor stuk griezels om u tegen te zeggen. Bovendien blijkt dat er onder het gebouw nog een kelder is waar de écht zware gevallen zitten. De eerste keer dat de hoofdpersoon "kennismaakt" met deze patiënten is meteen de beste scène uit de film. Al deze elementen zetten de juiste sfeer en zorgen voor een eng klimaat waarin de naïeve plot zich vlotjes ontvouwt.

Spanning zit er helaas te weinig in. Dat komt voornamelijk omdat de twee hoofdpersonages nogal zoutloos zijn. Je kan je maar matig inleven in hun acties en daardoor voel je niet de wanhoop die zij voelen. Daartegenover staat echter een karrenvracht aan bevreemdende en gruwelijke scènes die van deze film een naargeestige ervaring maken.

Unheimisch filmpje met een interessant uitgangspunt, maar dat helaas nergens echt losbreekt. De rollen van Browning en Cera zijn nochtans overtuigend genoeg voor een psychologische thriller. Het is dat het scenario niet helemaal mee wil, want ondanks enkele bevreemdende scènes weet het als geheel niet genoeg te beklijven. Daarvoor is het allemaal wat te dunnetjes en krijgen de personages niet de diepgang die ze verdienen. Met als resultaat dat de impact uitblijft en dat het eigenaardige slot met moeite een apotheose genoemd kan worden. Echt gedurfd kan je de film ook bezwaarlijk noemen. Deed me vaag denken aan Let's Scare Jessica to Death om een of andere reden...

Magnolia, een geronommeerd regisseur, een hele lading steracteurs en drie uur film. En wat levert het op? Niets, een hele hoop niets. Zelden zo'n samenraapsel van klefheid en tranentrekkerij gezien, vermomd in een semi-intellectueel jasje met filosofische kanttekeningen over zware begrippen als "toeval" en "verleden vs heden vs toekomst".

Drie uur lang kijken we naar een stel zwakke personages die zogezegd worden uitgediept aan de hand van saaie dialogen, saaie monologen en saaie onderlinge relaties. De meligheid spat bij dit alles van het scherm, schuilend in zowel het narratief als in de audiovisuele inkleding. De overschouwende beeldencollage begeleid door een jankerige ballade na twee uur en een kwartier is hiervan de spijtige climax, maar uiteindelijk hangt Magnolia gedurende de ganse speeltijd aaneen van dit soort stroperige cinema.

Tegen het einde komt er een ontknoping die de link tussen de personages benadrukt en de hele film in een ander perspectief moet plaatsen, maar eigenlijk is dit niet veel meer dan een tour de force die op een krampachtige manier anders en symbolisch probeert te zijn. De enige factor die van het begin tot het einde constant op hoog niveau blijft, is - raar maar waar - een zowel hilarische als ontroerende Tom Cruise die al zijn tegenspelers van het scherm speelt en de vloer aanveegt met zijn imago.

Zware teleurstelling. Had er erg veel van verwacht na Punch-Drunk Love, maar misschien moet ik mijn mening over Anderson eens herzien, want There Will Be Blood was ook al zo'n niet-film.

Gisteren gezien op groot scherm in een bescheiden maar erg gezellig filmhuisje. De film zal me grotendeels bijblijven omwille van de nogal chaotische inleiding door Antwerpens markantste filmregisseur: Robbe De Hert. De beste man stond erop om na afloop een filmbespreking te houden met het publiek. Aangezien we maar met een hanvol waren, resulteerde dit in een vermakelijk onderonsje waarin hij op schalkse wijze allerlei interessante wetenswaardigheden uit "de cinema" met ons deelde.

De film zelf dan. Zonder de in het oog springende affiche was ik hem waarschijnlijk nooit gaan zien. De afbeelding ademt de jaren '50 en dat was in de film net zo. Kostumering, muziek, ... maar vooral de scènes die zich afspelen in The Majestic bioscoop hebben iets "magisch".

Met Darabont aan het roer weet je dat je een sentimentele film kan verwachten. Dat is met The Majestic niet anders, maar tot op zekere hoogte wordt die zeemzoete toon wel gerechtvaardigd door de drijvende verhaallijn: de identiteitscrisis van een B-filmscenarist die aanzien wordt voor een lokale oorlogsheld en zich gaandeweg gaat spiegelen aan de persoon die hij niet is, maar wel wil zijn. De metamorfose die hij vervolgens doormaakt (van zelfzuchtige lafaard tot idealist) is uiteraard geromantiseerd, maar ze levert wel een prachtige slotredevoering op. Toch verkies ik persoonlijk de nuchtere vorm, zoals bv. in 12 Angry Men.

Gisteren nog een keertje herzien en ik moet toegeven dat ik er dit keer meer van heb kunnen genieten. Cinematografisch de moeite waard. Veel kleurrijke en chaotisch mooie shots gezien, hilarische sterk vertolkte personages en een boeiend film-in-filmverhaal. Bij de eerste kijkbeurt ergerde ik me er vooral aan dat dit drama nergens ontroerend werd, maar afgaande op de algemene stijl van de film kan ik moeilijk geloven dat dit Almodovars betrachting was. Hij brengt een aandoenlijk verhaal op een erg ludieke wijze, atypisch zondermeer, en dat op zich verdient al een pluim. Geen tranentrekkerij, maar gewoon een eigenzinnige film over seksueel misbruik.
Minpunt blijft echter het laatste halfuurtje waarin teveel moeite wordt gedaan om de puzzel te vervolledigen. De eindjes worden iets te opzichtig aan mekaar geknoopt en alles wordt een beetje overbdodig. Bovendien is dit laatste halfuur inhoudelijk gezien het minst interessante stuk uit de film. 't Is lastig te verklaren waarom precies, maar je hebt ergens het gevoel dat dit deel misstaat in het totaalplaatje.
Desalniettemin een leuke herontdekking.

Debuutfilm van Van Sant. In zwart-wit geschoten en daarmee verraadt hij al ruimschoots zijn artistieke ambities; ambities die hij later daadwerkelijk zou verwezenlijken met Gerry. Verder experimenteert Van Sant hier vlijtig met camerastandpunten en cadrages. Het verhaaltje dat hierbij centraal staat, over een zielige, wanhopige jongeman die tevergeefs een Mexicaanse immigrant in zijn bed wil krijgen, mist door de visuele uitstapjes wat aan kracht. Waarschijnlijk omdat die visuele kunstjes weinig toevoegen en voornamelijk getuigen van een regisseur die "zijn weg nog zoekt". Geen slecht debuut verder, maar meer dan een sympathieke debuutfilm is La Mala Noche niet.

In België bestaat er zo’n ongeschreven wet dat je gevangenen de hoop moet laten koesteren ooit te kunnen ontsnappen uit hun benarde situatie. Die hoop houdt hen in leven, voorkomt dat ze doorslaan en gekke dingen gaan doen. Het zou de eerste niet zijn die omwille van zijn uitzichtloze situatie zich met een bedlaken aan de centrale verwarming opknoopt. Het idee dateert al van Alexandre Dumas’ Le Comte de Monte-Christo uit de vroege 19de eeuw – en waarschijnlijk nog veel eerder – en inspireert veel gevangen tot miraculeuze ontsnappingen.

Of het nog miraculeuzer kan dan in Malefique is twijfelachtig. Een boek vol toverspreuken van een in zwarte magie bedreven ex-gevangene lijkt de poort naar de o zo verlangde buitenwereld te kunnen openen.

Bovennatuurlijke horrorfilms zijn een ras apart. Ze verslikken zich niet zelden in al te inventieve plotwendingen en verklaringen en missen daardoor vaak hun doel. Een beetje als een voetballer die de mooiste dribbelkunsten in huis heeft maar nooit z’n man voorbij geraakt. Maar Malefique houdt het sober. Zowel qua setting als qua storytelling. Alles speelt zich af in één cel waar vier heren, elk met hun eigen bizarre trekjes, samen naar een manier zoeken om te ontsnappen. Zo’n beperkte setting kan dan al snel eentonig worden en eist daarom een stevige compensatie op andere vlakken. De makers mikken hier duidelijk op de vreemde personages die middels enkele visuele en narratieve stunts de vaart in de film moeten houden. En helaas lukt dit slechts deels, want écht grappig of angstaanjagend wordt het nooit en van de acteurs haalt enkel Gérald Laroche niveau.

Het is al eens eerder en beter gedaan in Cube, visueel een pak indrukwekkender en ook qua scenario stukken beter. Maar goed, Malefique is geen Cube en roeit dus met de riemen die het heeft. En aangezien men sterk de kosten kon drukken wat acteurs en setting betreft, bleef er nog een centje over voor de mooie special effects en de nodige goed gedoseerde en overtuigende ranzigheden. Allemaal mooi in correlatie met de ondertussen efficiënt opgebouwde mysterieuze sfeer die zonder aarzelen tot het einde blijft aanhouden. En ja dat einde… het geeft deze film op de valreep nog een geniaal kantje mee.

Schreeuwerige film die verzwelgt in de dadendrang van Wan, die met elke scène de vorige wil overtreffen, maar in feite precies het omgekeerde bereikt. Oké, het scenario bevat één goede vondst, maar het schrijfwerk is verder nonchalant, onder niveau en in cruciale scènes totaal - maar dan ook totaal - ongeloofwaardig (de hypnose bijvoorbeeld). Ik vind het een belediging voor de intelligentie van de kijker en een bekrachtiging van de dubieuze reputatie die het genre al heeft en waarom het nauwelijks serieus genomen wordt, behalve door de rabiate liefhebber dan. Dat de personages de diepgang hebben van een lego-mannetje helpt uiteraard ook niet, maar de cast doet er nog een schep bovenop. De acteurs ontberen elk gevoel voor nuance en slagen er met hun botoxgezicht uitsluitend in één of twee extreme emoties (angst en de andere mag je zelf kiezen) uit te beelden, vooral door te schreeuwen, heel veel te schreeuwen of "hard" te kijken, en veeeeel te schreeuwen. En voorts: het hele politieonderzoek is een farce en door de videoclip/game-achtige cinematografie krijg je niet de tijd om de gebeurtenissen te laten bezinken, waardoor het op den duur niet meer uitmaakt wie er doodgaat. Het gevoel dat ik bij deze film krijg is dat van migraine tijdens een kerstfeest in een oververhitte kamer met te veel mensen waar ergens een peuter op zijn pas gekregen xylofoontje zit te rammen. Er zijn natuurlijk veel slechte horrorfilms gemaakt, maar van de zogezegd "hooggewaardeerde" films behoort deze samen met À L'Intérieur (toevallig of niet ook redelijk gelijkaardig in veel opzichten) toch tot het allerslechtste wat ik al gezien heb. Nee, dit is echt puberale quatsch van het zuiverste water.

Verrassend goed voor een film van Belgische bodem, maar veel meer dan "gewoon goed" zou ik Malpertuis niet durven noemen. Daarvoor is de film te wispelturig. Sublieme momenten worden al te vaak afgewisseld met vervelende, overdreven melodramatische sequenties.

Als verhaal stelt Malpertuis uiteindelijk geen moer voor. Een traditioneel spookhuisverhaaltje zoals er dertien in een dozijn zijn, maar zoals altijd gaat het om de uitvoering. In dit geval bij vlagen subliem, zoals ik al zei, en aan sfeer onbreekt het Malpertuis dan ook geen seconde. De prachtige gotische decors, het eindeloze gangencomplex dat het spookhuis rijk is, de onderlinge intriges, ... allemaal feilloos, zij het niet constant genoeg, in beeld gebracht. Een schitterend voorbeeld van de kracht van deze film is de maskerscène die je door de hallucinante cameravoering probleemloos in een schilderij van Ensor doet wanen. Een voorbeeld van het tegendeel is dan weer de lachwekkende eindscène; een complete stijlbreuk met de rest van de film en behalve de mooie visuele parallel met het waanzinnige, eindeloze gangencomplex, een afknapper van formaat.

Hoogtes en laagtes in Malpertuis met andere woorden, maar interessant genoeg om meer van deze regisseur te willen zien.

Erg zwakke bovennatuurlijke horrorfilm waarin melodrama de spanning serieus in de weg staat. Bovendien is de plotafwikkeling zo voorspelbaar als wat, want eerder en beter gedaan in verschillende andere films. De Spaanse stempel zie ik eerlijk gezegd niet zo. Doorgaans zijn die films klassieker in aanpak, terwijl hier toch voor een deel het spektakel gezocht werd. Wat mijns inziens altijd nefast is voor de metafysische horrorfilm trouwens. Suggestie blijf de sleutel en die ontbreekt hier. Ontstellend stroperig einde ook. Conclusie: de hype niet waard.

Sterke film van Zweedse bodem.

Hoewel de plot waarin een of andere mysterieuze verdwijning ontrafeld moet worden alles behalve nieuw is, excelleren de Zweden in de uitwerking ervan. Sterk uitgewerkte personages zijn hierbij de leidraad, je krijgt namelijk het gevoel naar échte mensen met logische karakterontwikkelingen te kijken. Vaak heb je bij films het gevoel dat personages totaal verkeerd of onlogisch reageren op een bepaalde gebeurtenis, terwijl net hier het realiteitsgehalte bij dit soort elementen enorm hoog ligt.

Män Som Hatar Kvinnor is een vrij spannende film verder. De suspense en het mysterie worden zorgvuldig opgebouwd, het speurwerk verveelt nergens en als kijker word je zodanig in de film gezogen dat je tot de slotontknoping geboeid blijft. Deze prent is nergens groots of spectaculair, maar het zijn gewoon de eenvoud en de degelijkheid van het script en de acteerprestaties die deze film echt genietbaar maken. In die zin is de lange speelduur veeleer een geschenk dan een domper.

Dit soort films mogen ze meer maken.

Lenzi doet zijn stijloefening uit '72 nog eens over, alleen dit keer een stuk bloediger. De nadruk ligt (spijtig genoeg) op dierenleed en heeft op het einde na relatief weinig met een kannibalenfilm te maken.

De soundtrack is nagenoeg dezelfde als die van Cannibal Ferox, wat ook al niet van veel professionaliteit getuigt. Voeg daar nog enkele absurde en lachwekkende scènes aan toe (vrouw zit in put van halve meter diep en schreeuwt het uit omdat ze er niet uit kan en durft) en je krijgt een van de zwakste kannibalenfilms in het genre.

Geen aanrader, hetzij voor genrecompletisten.

Ondanks de lage score en de negatieve kritieken toch een meevaller. Origineel verhaaltje alleszins. Toch een van de betere King-ideeën, een schrijver die ik over het algemeen maar een softie vind. Ik vind de pletwals als moordmachine een enorm leuk gegeven dat zich ongetwijfeld leent tot inventieve moordscènes. Die kwamen er redelijk uit en waren grafisch zeker in orde. Wat mij betreft mocht de camera nog iets nieuwsgieriger zijn naar wat er zich afspeelde in de "Mangler" zelf. Vaak zag je enkel wat slachtafval als resultaat.

De personages waren op zich wel aardig, maar werden soms maar matig uitgeschreven. Ik vond vooral de zwager een potentieel sterk personage, maar om een of andere reden kwam hij niet helemaal uit de verf. Hetzelfde met de agent en de wisselwerking met zijn zwager. De geheimzinnige fotograaf en het personage van Englund waren dan weer wel goed geschreven en ook uitstekend vertolkt. Englund was best een griezelige figuur eigenlijk, al vond ik zijn motieven een beetje aan de clichématige kant.

De effecten waren behoorlijk overtuigend op het vlak van de moordscènes, maar wanneer tijdens de finale de "Mangler" uit de bol ging was het armoe troef met de schabouwelijke CGI. Zo'n "spectaculaire" finale had voor mij überhaupt al niet gehoeven trouwens en was een beetje een domper op wat voor de rest een uiterst originele en onderhoudende film was.

Hoe meer films ik van Michael Mann zie, des te meer ik van deze regisseur begin te houden. De sfeer die door z'n films waart, in dit geval gecreëerd door schitterende ambient-muziek, is iets wat je normaal niet ziet in dit type films, maar bij Michael Mann op een of andere manier toch een ideale combinatie blijkt. De soundtrack van Manhunter schijnt overigens vrij zeldzaam te zijn. Heb een beetje research gedaan en niet echt iets kunnen vinden, behalve een oude LP met (voor mij althans) allemaal onbekende namen. Dat maakt het natuurlijk wel wat charmanter allemaal. In ieder geval, die dromerige muziek levert samen met de geweldige fotografie talloze schitterende shots op die er wat mij betreft voor zorgen dat ik me deze film nog lang zal herinneren.

We zouden haast gaan vergeten dat dit de eerste film over Hannibal "The Cannibal" Lecktor (!) is, dit keer eens niet gespeeld door de legendarisch vervelende of vervelend legendarische - 't is maar hoe je het bekijkt - Anthony Hopkins. Hannibal's screentime is beperkt, maar Brian Cox overtuigt toch meer dan de soms tot overacting gedreven Hopkins. Spijtig genoeg kan hij, samen met de andere acteurs, van de eerste tot de laatste perfect gecast, niet verhinderen dat Manhunter een echte topper wordt. Daarvoor loopt er inhoudelijk teveel mank. Hoewel alles overtuigend gebracht werd, heb ik nergens het thriller-gevoel ervaren. Weinig spanning, maar in de plaats daarvaan een haast gevoelloos beschrijven van feiten en gebeurtenissen. Heel anders dan bijvoorbeeld dat mysterieuze en akelige sfeertje in Silence of the Lambs.

Maar laat dit enige minpunt u niet ontmoedigen om dit cinematografisch spektakel een kans te geven. Het is tevens de eerste Hannibal-film waarrond later een trilogie verfilmd zou worden met Red Dragon als remake van Manhunter.

Vandaag dit juweeltje een herziening gegund en derhalve meer op de details gelet. Ik blijf grotendeels bij m'n eerste gedacht (zie 16 september 2006), al hebben de onderliggende bodems zich wat meer geopend. Wat ik erg sterk vind aan Maniac is dat er op subtiele wijze veel aandacht geschonken wordt aan de psyche van Zito. Scènes waarin hij zijn slachtoffers scalpeert en de huid mee naar huis neemt als trofee om later z'n fantasieën te herbeleven, zijn tekenend voor de zieke geest van een seriemoordenaar. Ook de sequenties waar Zito uiting geeft aan de dubieuze relatie met z'n inmiddels overleden moeder verklaren veel omtrent de motieven van deze man. Geweldig ook hoe Spinell op een zeker moment een aimabele kunstschilder speelt, een wereld van verschil met de maniak die hij 's nachts is en daarom des te confronterender. De monoloog die hij in de huid van kunstschilder afsteekt over hoe een foto in staat is om een moment, een persoon te vereeuwigen, is eveneens veelzeggend over het waarom van zijn "trofeeënkast".
Elementen als deze plus de onvergetelijke vertolking van Spinell (let op zijn zwetende kop en gruwelijk grote ogen tijdens de moord op een hoertje in een hotel) geven enorm veel inhoud aan het personage van Zito, wat de film alleen maar deprimerender maakt.
Verder nog extra gelet op de soundtrack die er ruimschoots in slaagt om zowel het seventies gevoel als de grimmige sfeer van een grootstad uit te dragen. Bovendien, en dat was bij een vorige kijkbeurt minder opvallend, draagt de sound bij tot de suspense in bepaalde scènes (bv. metro, kerkhof, ... om er maar enkele te noemen).
Sterke film in elk geval, zowel inhoudelijk als qua vormgeving.

Sterke remake van een film die nochtans geen remake behoefde omdat ie nog steeds staat als een huis. De makers deden er goed aan om ons niet te vervelen met een exacte kopie. De essentie blijft evenwel dezelfde: de Maniac die het omwille van een moedercomplex gemunt heeft op mooie, schaarsgeklede dames. De aanpak, met een hoofdpersoon die vanuit POV-standpunt opereert, is gedurfd, doch niet altijd geslaagd. Wel geslaagd is de verhaallijn over de mannequins die de film meer diepgang biedt dan de gemiddelde slasher/stalker. De soundtrack lijkt een moderne update van het origineel en creëert samen met de beelden van vuige, verlaten straatjes en met graffiti besmeurde gebouwen het gewenste, grauwe effect. Mijn favoriete scène is wellicht die waarin een brutale moord begeleid wordt door het hemels mooie Ave Maria.

Goede film van Lustig die qua sfeer zijn meesterwerk (Maniac '80) evenaart. De locaties zijn zorgvuldig uitgekozen en zorgen in combinatie met de soundtrack voor een grimmige portrettering van New York. Weinig andere regisseurs slagen er zo goed in om zo'n duistere impressie van de grootstad op film te vangen.

'Filmisch is Maniac Cop 0,1 waard', zei een van mijn voorgangers. Daar ben ik het dus ten stelligste mee oneens. De film mag dan niet zo clean ogen als de actiefilms van vandaag, de regisseur van dienst weet duidelijk waar hij mee bezig is. Zo maakt Lustig handig gebruik van de dolly tijdens stalkscènes, kadreert hij de moordscènes erg efficiënt in functie van de spanning en zet hij de spectaculaire auto-achtervolgingen en andere stunts mooi in beeld.

Verrassend genoeg wikkelt de film zich af als een soort slasherflick, maar dan tegen een meer volwassen setting met een detectiveverhaaltje erbij. Het houdt de film inhoudelijk interessant, al steelt de Maniac Cop met zijn bovennatuurlijke krachten de show. Als bad guy een erg sterk personage, dat via mooie flashbacks diepgang krijgt. Mooi bedacht en al even mooi uitgevoerd.

Enige minpuntje is de slechte make-up; het is er aan te zien dat de gouden handen van Savini (FX-artist van dienst in Maniac) gemist werden.

You have the right to remain silent... forever.

Geweldige tagline, maar een zwak vervolg, al werden kosten nog moeite gespaard om er een spectaculaire film van te maken. Het aantal explosies en autocrashes ligt ongezien hoog voor een slasherfilm. Nu ja, een echte slasherfilm is dit ook weer niet, want het script bevat gewoonweg teveel zaken die van de geijkte slasherformule afwijken. Het grote probleem is dat dat script redelijk lachwekkend is en dat de dreiging van de Maniac Cop nergens voelbaar is. Ook laat Lustig het na om zoals in zijn eerdere films een grimmige impressie neer te zetten van een grootstad bij nacht. Dan blijven alleen nog wat hersenloze actiescènes over. Hou het dus maar bij het eerste deel.

Iemand Danny Trejo herkend trouwens?

Een wat eigenaardige film van Jess Franco die het midden houdt tussen gothische horror en een whodunit. Veel speurwerk, een bovennatuurlijk tintje en voorzichtig in beeld gebrachte moorden. De oplettende kijker zal allicht enkele stijlmiddelen herkennen die later representatief werden voor de giallo. Zo is er een scène waarin we achter een venster het dreigende silhouet van de moordenaar met hoed zien. Maar er is meer: lederen handschoenen, mooie vrouwen, scherpe messen, nachtelijke achtervolgingen en een journalist en inspecteur als protagonisten. De muziek in deze zwart-wit film speelt een prominente rol, bestaande uit langgerekte pianocomposities en een rokerige sax die de op de meest onverwachte momenten doorklinkt. Toch weet Franco amper te overtuigen; de plot weerspiegelt namelijk in niets de veelbelovende titel.

Erg rauwe en geslaagde verfilming van de Manson-moorden eind jaren '60.

Stukken docu-film worden mooi afgewisseld met psychedelisch gefilmde scènes die de evolutie van Manson en diens volgelingen waarheidsgetrouw en dus angstaanjagend in beeld brengen. Ondanks de hardheid van de feiten, en van de film, wordt niet resoluut de exploitation-aanpak nagestreefd, al kan dit door de visuele '70's exploitation-achtige stijl wel verkeerdelijk geïnterpreteerd worden.

Verder weinig over te vertellen, behalve dat het naast een mooie weergave van de feiten ook een boeiende film is gebleken die toch nog wat in huis heeft om menig kijker te verontrusten/entertainen.

Lichte teleurstelling omdat ik toch echt wel meer "horror" verwacht had. Zij het dan in spannende, enge scènes, schrikmomenten of wat dan ook. Op dat vlak dus niet wat ik er van verwacht had. Ook de stilering viel wat tegen. Zo'n beetje dezelfde kleurloze beelden als in Ju-On. Ik wou m'n nieuwe televisie eens uitproberen, maar Marebito was daarvoor duidelijk niet de geschikte film. Verrassend genoeg wel een leuk verhaaltje, maar alles behalve nieuw want al eerder en beter uitgewerkt in Baby Blood en Brain Damage. Wat niet belet dat het leuk blijft natuurlijk, temeer omdat de regisseur van dienst een passend sfeertje weet te creëren door effectief met een industrial/ambient soundtrack te spelen. In dat opzicht moest ik geregeld terugdenken aan Kairo. Maar goed, meer lof verdient Marebito niet, want eigenlijk is deze film met momenten echt wel te traag en te braaf.

Vooral interessant aan deze film is het vertelperspectief waarin voortdurend gewisseld wordt tussen heden en verleden, alsof men hiermee een causaal verband wilde aantonen tussen Martha's trauma’s en haar disfunctionele gedrag. Die aanpak is in zekere zin geslaagd, al blijft er behoorlijk wat context achterwege. Wie is bv. de charismatische sekteleider en wat is uiteindelijk het lot van Martha? Feit is wel dat sommige scènes behoorlijk scherp zijn (naar drama-normen), maar dat deze prent zich qua impact niet kan meten met bv. The Sacrament of The Manson Family. De knappe vertolking van Olsen is echter wel het vermelden waard.

Inderdaad erg unieke benadering van het vampierthema. De afwisseling tussen zwart-wit shots van een oude vampierfilm en de dagelijkse realiteit van Martin maakt het contrast met de gebruikelijke vampiervertellingen alleen maar duidelijker. Deze prent gaat zoals vele tijdsgenoten gebukt onder een trage cinematografie, maar de schaarse geweldscènes zijn zo intens dat ze het lange wachten meer dan goed maken. Romero's zombietrilogie mag dan kwalitatief sterker zijn, dit mini-meesterwerkje is vast en zeker een aanrader voor genrefans.

Heb de hype een beetje achter mij gelaten en heb hem vandaag (pas) gezien. Ben eerlijk gezegd ook wat verbaasd over alle heisa die deze film teweeg heeft gebracht. Ik vond het redelijk doorsnee eigenlijk, en dan doel ik in de eerste plaats op de hoeveelheid geweld maar evenzeer op de toegankelijkheid van het geheel. Dus op dat vlak is Martyrs zeker niet de film die me bij de keel heeft gegrepen. Wat ik echter helemaal niet verwachtte was een mooi uitgedacht scenario, dat er uiteindelijk wel was. Aanvankelijk vond ik de moraal en de psychologische studie waar dat scenario om draaide nogal lachwekkend en pretentieus, maar gaandeweg zette het de film wel in een heel ander (en intrigerend) perspectief. Het leverde een verrassende ontknoping op met een al even verrassende slotscène. Maar het was wel de enige juiste slotscène en ze maakt van Martyrs een afgewerkt product, een auteursfilm zeg maar. Leuk tussendoortje!