Opinions

Het was weer van The Haunting geleden dat ik nog eens een horrorfilm in zwart-wit had gezien, en ik moet toegeven dat het toch wat speciaals is. Als het goed gedaan wordt, geeft het zeker een meerwaarde. Black Sunday is een boeiende heksen-/vampierenfilm die het vooral moet hebben van een oerdegelijk verhaal en prachtige gotische decors. Geen zwevende ondoden, scherpe tanden of bloedende halzen, maar gewoon sobere cinema.

Ik was ook aangenaam verrast door de goede acteerprestaties, al doet de dubbing daar spijtig genoeg wel afbreuk aan, en de subtiele maar efficiënte gore-momenten (het jaartal in acht genomen).

Toch heb je als kijker anno 2006 meer nodig dan dat om echt te rillen van angst.

Conclusie: Gezien de soberheid en de leeftijd van de film misschien geen voer voor de massa, maar absoluut een aanrader voor de doorwinterde horrorfanaat. Bovendien is Black Sunday een film die zich gemakkelijk kan meten met genreklassiekers als Dracula en Frankenstein.

Middelmatige film van Corman. De tweeledige plot is best eigenaardig te noemen. Enerzijds heb je prins Prospero's fanatieke toewijding aan Satan, anderzijds de personificatie van de Rode Dood die zijn slachtoffers komt halen. Beide plotlijnen hebben weinig richting en kabbelen maar wat langs elkaar heen. Tijdens het slot versmelten ze met elkaar, maar zonder echt de indruk te wekken dat er een link is tussen beide. Een beetje een toevallige ontknoping, zeg maar.

Gelukkig wordt de onbevredigende plot deels gecamoufleerd door prachtige decors en kleurenpaletten, een constante in de gotische horrorfilms van Corman. Toch is deze film beduidend minder eng in vergelijking met bijvoorbeeld "The Haunted Palace" of "House of Usher". Daarvoor ligt de nadruk teveel op het decadente leventje van prins Prospero en wordt de duistere kant van het verhaal te weinig als dusdanig naar beeld vertaald.

Scènes die bij zullen blijven zijn de opening en het gemaskerd bal.

Ooit nog in de bioscoop meegepikt en vandaag pas herbekeken.

Over het algemeen een goede actie/sf-film, al heb ik me toch wel gestoord aan een aantal dingen. Ten eerste Keanu Reeves die echt wel slecht acteert in deze film. Maar ook het personage van Agent Smith vond ik veel te geforceerd overkomen, in tegenstelling tot bij de eerste kijkbeurt. De cool-factor wordt naar mijn mening nét iets te hard doorgedrukt. Op zich kan ik hier nog mee leven aangezien het de special effects en de actie zijn die de film dragen, en niet zozeer de personages.

Ten tweede waren er tal van lompe oneliners (bv. "What about I give you the finger...) die toch een beetje afbreuk doen aan het serieuze imago dat The Matrix wil uitstralen. Dat serieuze imago, dat men vooral tracht te bereiken door middel van de filosofische inslag, werkt slechts met vlagen. Ik heb veel leuke ideetjes en theorietjes gezien (ideeënleer, dualisme, de mens is als een virus, ...), maar ik had toch vaak het gevoel dat het iets te oppervlakkig was allemaal.

Uiteraard heb ik enorm genoten van de actie en de verbluffende special effects. Iedereen kent ze ondertussen wel, maar als ik er naar kijk verbaas ik me nog steeds over de visuele schoonheid ervan. Die visuele schoonheid werd overigens mee versterkt door de groene filter die zeer vakkundig gehanteerd werd doorheen de film, zodoende een "dirty" cybersfeertje werd gecreëerd. En dan was er nog de soundtrack die ik met momenten heel sterk vond, maar dan weer heel Hollywoodiaans vond overkomen. Een beetje spijtig.

Conclusie: Een film met behoorlijk wat minpuntjes, maar gezien het genre wegen die slechts weinig door. Datgene waar het om draait, actie en special effects, is ronduit verbluffend en daarom is The Matrix alsnog een sterke film.

Op elk potje past een dekseltje... behalve op May.

Het minste wat je kan zeggen over deze film is dat hij anders is dan de doorsnee meuk die we vandaag zo vaak voorgeschoteld krijgen. Maar of dat de film goed maakt? Nee, integendeel zelfs. Films als deze horen je een ongemakkelijk gevoel te bezorgen en May faalt daar in. De voornaamste reden hiervoor is dat het personage van May veel te sterk aangezet is, te overdreven, te geforceerd, te karikaturaal en daarom allerminst geloofwaardig is. Nu zal dat laatste misschien niet meteen de betrachting van McKee geweest zijn, maar als je als regisseur een portret van een disfunctioneel individu wil maken, is enige subtiliteit en context (die hier volledig ontbreekt) toch op zijn plaats. Tenzij je de komische toer opgaat natuurlijk, echter, dat is ook hier niet het geval, want hoewel er best wat gekke scènes passeren heb ik geen enkele keer moeten lachen. Vervelend geacteerd trouwens, dus dat helpt ook al niet, net zoals de saaie soundtrack.

Maar goed, de reden waarom deze films me aanspreken is omdat ze toch een veelbelovend concept bevatten en omdat er toch ergens een diepere laag vervlecht met symboliek in schuilt. Bijvoorbeeld die poster van Argento's Opera die getoond wordt, een film over oogverminking en voyeurisme, niet toevallig gezien het luie oog van May. Of de bij McKee weerkerende thema's zoals dierenmishandeling en homoseksualiteit. Hij is een regisseur die vermoedelijk wel een eigen stem heeft, maar er wat mij betreft totaal niet in slaagt deze te laten doorklinken in zijn beeldtaal. Kortom, ik heb mijn twijfels bij zijn intenties, net zoals ik die eerder deze week bij The Woman had.

Japanse splatterpunkfilm die op mij overkwam als een update van Tetsuo, maar dan in kleur en met typische Nishimura-mutaties. Of de fusie tussen mens en machine, de snedige montage, dynamisch camerawerk en industriële setting nu een eerbetoon dan wel rip-off is van Tetsuo, is moeilijk uit te maken. Feit is wel dat het verhaal achter alle waanzin compleet anders en op zich ook best boeiend is. Maar net als in Tetsuo duurt de eindbattle onnodig lang waardoor de energie langzaam uitdooft.

Zoals wel vaker in Japanse splatterpunk schemert ook de erfenis van Cronenberg met zijn gekende body-horror, transformaties en parasitaire ziektes duidelijk door. Ik heb er alleszins van kunnen genieten en denk dat het tijd wordt om Tetsuo binnenkort eens te herzien. Iets zegt me dat ik er dit keer wel de genialiteit van ga inzien.

Gigantisch slechte film die z'n naam als gore-fest alles behalve waar maakt. Je moet al meer dan een uur (letterlijk) wachten voor er iets gebeurt, en hetgeen er gebeurt is dan nog zo saai als wat.

Een of andere Troma-dude kondigde deze film aan als een "masterpiece", maar dan vraag ik me toch af welke films die man allemaal heeft gezien...

Links laten liggen deze rommel!

Een vermakelijke film om te zien, maar verder dan een glimlach kwam ik niet. Nochtans zat er genoeg potentieel in, want zowel de personages als de hilarische verhaallijn leenden zich tot een schaterfestijn. Spijtig genoeg wordt dit potentieel niet altijd en overal benut. Het is vaker net niet dan net wel. Moeilijk te zeggen waar dat dan aan lag, dus ik steek het maar op mijn gevoel voor humor.

Twijfelgeval. De Pangs zetten een doeltreffend sfeertje neer, toch het belangrijkste element in een "haunted house" flick. Het eerste uur is dan ook sterk met een goed spelende Stewart, een griezelig afgelegen huis en een degelijke opbouw rond het mysterie. De plotse twist daarentegen mist de nodige bezieling om te overtuigen. Van dat moment af sleept de film zich aan de hand van clichés naar de aftiteling. Zo blijkt maar weer dat tal van regisseurs hun vingers al verbrand hebben aan dit genre.

Herzien omwille van de soundtrack die hier al enkele dagen opstaat. Met onder andere Moby en Mogwai heeft Mann alweer een resem interessante artiesten bij elkaar gesprokkeld om deze droge actiefilm van de nodige sfeer te voorzien. Soms loeihard, dan weer erg ingetogen, immer perfect aansluitend op het beeld, zoals we van hem gewoon zijn.

Het script is degelijk, maar verder niet indrukwekkend. Wel indrukwekkend zijn de beelden, grotendeels geschoten met een digitale camera en soms handheld opdat de actie een realistisch tintje krijgt, en het feilloze sounddesign dat je bij vlagen werkelijk omver blaast (shoot-out). Greengrass perfectioneerde deze techniek met The Bourne Ultimatum.

Ben blij dat ik de film dan toch heb gezien, want het werd alsnog een meevaller.

Om te beginnen toch even benadrukken dat ik een groot fan ben van Barkers kortverhaal; erg origineel, rauw en compromisloos. Dat straalt gelukkig ook door in de film, aangezien het oorspronkelijke verhaal quasi intact is gebleven. Wel zijn er enkele aanvullende sequenties toegevoegd om de speelduur wat uit te smeren, maar dat mag. Zo is bijvoorbeeld de uitdieping van Leons karakter en zijn obsessie voor fotografie een welgekomen invalshoek die de film van genoeg inhoud voorziet. Al had ik eerlijk gezegd veel liever een kortfilm gezien die zich beperkt tot het letterlijk verfilmen van Barkers sappige horrorpoëzie, zonder extra verhaallijntjes of subplotjes.

Uiteindelijk doen al die toegevoegde elementen geen afbreuk aan de kern van het verhaal: Ondergronds heerst een ras van monsters dat aan de top van de voedselpiramide staat en van vers mensenvlees leeft. Dat vlees wordt door een zwijgzame maar toegewijde slachter aangeleverd. Per metro, want alleen op die manier kan het duistere terrein van de monsters bereikt worden. De laatste metro van de dag neemt na de laatste halte een zijspoor; voor wie op dat moment nog aanwezig is in het toestel nadert een wereld van pijn. Deze clou wordt gelukkig pas in de slotscènes vrijgegeven en deed, wanneer ik in de bioscoop zat althans, meerdere mensen fronsen en vreemd opkijken. Enkele andere mensen waren tijdens de grafische scènes al verweesd de zaal uitgewandeld. Ik kon alleen maar glimlachen en genieten van Barkers surrealistische visie op horror.

Vinnie Jones als slachter overtuigt 100%, zijn grove wenkbrauwen en synthetische blik zijn hierin cruciaal. Voor liefhebbers van geinige moordwapens in horrorfilms is de robuuste hamer uit glanzend metaal waarmee Vinnie zijn slachtoffers tot slachtafval reduceert trouwens een lust voor het oog. Het moordwapen in kwestie levert ook enkele aardige splattermomenten op, al overheerst een gevoel van plaatsvervangende schaamte bij het gebruik van schabouwelijk slechte CGI. Waarom...!? Maar gelukkig gaat het om functionele splatter die in de eerste plaats toch het narratieve aspect ondersteunt (in plaats van gore om de gore) en daarom ook makkelijker te aanvaarden is.

Duim omhoog ook voor de passende beeldregie. Cameravoering is knap en ook de shots in de ondergrondse wereld dragen een zekere vuiligheid in zich die de sfeer van de film ten goede komt. De voornaamste locaties, de treinstellen, worden op de juiste manier aangekleed en dikken dat grauwe, kille gevoel aan dat je verwacht van dit soort setting. Het boeiende scenario en de sfeervolle cinematografie slagen er verder in om de brakke CGI en sommige overdreven uitgevoerde vechtscènes te camoufleren waardoor m'n vrees dat The Midnight Meat Train een teleurstelling zou worden volledig ongegrond bleek.

Ik kan niet zeggen dat ik een grote fan ben van Balagueró. Zijn films zijn altijd interessant genoeg om te willen zien, maar telkens loopt er wel wat mis. Dat is met Mientras Duermes helaas niet anders. Hoewel het geheel weer fraai geschoten is met een Barcelonees appartementsgebouw als setting en het scenario waterdicht is, mist de film durf. Cesar is een onvervalste klootzak en dat blijkt ook uit zijn acties, maar de gevolgen zijn nogal flauwtjes. Balagueró had hierin beslist veel verder mogen gaan, zodat het echt smerig of choquerend had geweest. Dialogen hadden ook een pak scherper gemogen. Nu blijft de film zoals gezegd wat braafjes, ondanks de suspense die bij vlagen wel voelbaar is.

Een film die ik normaal gesproken niet meteen zou kijken, omdat ik nu eenmaal prioriteit geef aan andere genres. Maar omdat ik vorig jaar naar Finland ben geweest en er positief verrast werd door het land en zijn volk, heb ik deze toch maar eens een kans gegeven. Volgens mijn collega was Kaurismäki een regisseur die me wel zou liggen. Hij zat er niet zo heel ver naast moet ik zeggen.

Het is m'n eerste film van deze man en als deze representatief is voor de rest van z'n oeuvre, dan wil ik daar gerust nog eens wat uurtjes aan opofferen. Een topper vond ik het echter niet. Daarvoor net niet komisch en ontroerend genoeg, twee eigenschappen die volgens wat ik gelezen en gehoord heb deze film toch het best omschrijven. Wat me dan wel aansprak is moeilijk onder woorden te brengen. Ik denk dat het zich vooral in de trailerpark-setting situeert. De roestige containers, de vuile kleren, de povere maaltijden en het permanente lurken aan zelfgerolde sigaretten. Het zorgde wel voor een bepaald sfeertje dat de nodige sympathie jegens het hoofdpersonage opwekte.

Verder zijn de situaties die uit zijn geheugenverlies volgen best interessant om volgen, al hadden ze naar mijn aanvoelen samen met de personages nog een stuk absurder gemogen. Leuk ook dat het uiteindelijk een mengeling is geworden van Scandinavische frigiditeit (acteerwerk) en Oost-Europese zwaarmoedigheid (muzikale intermezzo's), een aanpak die afgaande op mijn ervaringen met Finland erg herkenbaar was. Het zorgt ook voor een geheel eigen identiteit en dat is op zich altijd wel positief aan een film. Vooralsnog geen echte topper dus, maar boeiend genoeg om Kaurismäki's oeuvre bij gelegenheid verder te verkennen.

"Der Kettensägenkiller", zo luidt de kleurrijke maar verder weinig verhullende titel van de Duitstalige versie van Pieces. Het begint allemaal met een klein jongetje dat keurig een puzzel legt met een naakte dame als onderwerp, een metafoor voor het bloedbad dat hij zo'n 40 jaar later zal aanrichten. We zitten dan in de eighties; spuuglelijke zitbanken, psychedelisch behangpapier en lenige danseresjes in pastelkleurige hotpants vormen het strijdtoneel. Het zal dan ook niet lang duren voor de eerste deerne aan de maniak z'n ronkende kettingzaag geregen wordt. Z'n stijlvolle hoed, lange jas en zwarte lederen handschoenen refereren naar de stereotiepe assassino uit de Italiaanse giallo.

Verder in de film staat de esthetiek van een verbluffend mooi gestileerde moord op een waterbed in schril contrast met een plots uit de bosjes opduikende kungfu-student en een eenogige Pavarotti-kloon die lange tijd als verdachte wordt opgevoerd. Erg merkwaardig allemaal, maar de amusementswaarde stijgt met elke scène. Kortom, het gebrek aan budget is duidelijk zichtbaar, maar het weinige beschikbare geld is goed gespendeerd aan overtuigende effecten en een degelijke uitwerking van het scenario.

Een schoolvoorbeeld van een formulefilm, maar dan wel een hele irritante. Op zich best eigenaardig dat dit van dezelfde regisseur is als van Labirinto Del Fauno, toch een veel subtielere film. Maar aan zijn oeuvre te zien was vooral die laatste de vreemde eend in de bijt en lijkt dit soort flauwekul hem beter te liggen.

Ik hem hem met moeite afgekeken eerlijk gezegd en dat is toch alweer een tijd geleden dat me dat overkomen is. Het verhaaltje is op zich nog wel te doen. Doorsnee, dat wel, maar niet echt verkeerd. Dramatisch echter is de belabberde uitwerking. Mimic kent een nijpend gebrek aan spanning. Verder is het horrorgedeelte in deze film veel te braaf, zijn de ontwikkelingen zo voorspelbaar als wat, zijn de personages oninteressant en is de bombastische score werkelijk om van te huilen. Maar het ergste is nog wel dat de film veel te langdradig is. Veel scènes hadden korter gekund en gemoeten. In principe is dit soort pulp amper langer dan 80 minuten vol te houden.

Snel vergeten dit broddelwerkje.

Mooie scène. Alleen spijtig dat ze al eerder en beter (zonder cuts) werd gedaan in Hatchet.

Voor de rest een doordeweekse horrorfilm die iets teveel lijdt onder z'n voorspelbare vertelstructuur. Wat dat betreft zie je wel een lijn in Aja's films, die geëvolueerd zijn van eigenzinnig tot erg mainstream. Niet dat dat per definitie resulteert in slechte kwaliteit, maar hier zat het wel een beetje in de weg vond ik.

De psychologische insteek vond ik samen met Sutherland nog het meest boeiend, want voor de rest wordt het allemaal te snel afgeraffeld met hier en daar een schrikmoment en een bloedspetter.

Een van de betere King-verfilmingen. King investeert altijd in zijn personages en in Misery loont dat zonder meer. De film wordt dan ook gedragen door de twee hoofdpersonages en hun interactie met elkaar. Enerzijds de geobsedeerde fan en anderzijds het idool dat de psychologische en lichamelijke kwellingen van zijn fan lijdzaam ondergaat. Hierin zit voor mij de kracht van Misery, maar kers op de taart is absoluut de spanningsboog die van begin tot einde strak staat. Door de schitterende vertolkingen leef je zodanig mee met het slachtoffer dat zijn lijdensweg de jouwe wordt, net zoals zijn ontsnappingspogingen je op het puntje van je stoel krijgen. Verhaaltechnisch staat deze film als een huis, maar dat is allicht de verdienste van een ervaren rot als King. Filmisch oogt Misery erg klassiek, wat dankzij de piekfijne uitvoering echter absoluut geen minpunt hoeft te zijn. Wat mij betreft niets minder dan een klassieker.

Weer één van Franco's betere films die veel gelijkenissen vertoont met The Awful dr. Orloff en ook wel een beetje met The Sadistic Baron von Klaus. Op audiovisueel vlak zien we weer de beste Franco aan het werk. Mooie zwart-witfotografie begeleid door een jazzy score. Stijlvolle scènes waarin op vernuftige wijze met composties en schaduwen gespeeld wordt, zijn geen uitzondering. Ook plottechnisch valt er met een gekke wetenschapper, een gehersenspoelde psychopaat, een bekoorlijke danseres en een wraakzuchtige femme fatale weer heel wat te beleven. Het blijft alleen spijtig dat, net zoals in The Sadistic Baron von Klaus, het belabberde speurwerk naar de karrenvracht aan doden erg ondermaats blijft.

Horror als genre-aanduiding lijkt me hier wat misleidend, ondanks de obligate bloedspetters en een lichaam in ontbinding. Zwarte humor las ik ook meermaals, en zelfs dat voelt in weerwil van de soms wat absurde ondertoon eerder misplaatst. Persoonlijk zou ik Miss Zombie in de categorie arthouse-drama plaatsen, niet dat dat verder zo belangrijk is, maar je wil toch vermijden om met verkeerde verwachtingen in een prent als deze te stappen.

Vond ik de film goed? Jazeker! In de eerste plaats omdat het een originele zombie-variant is, met invloeden uit de voodoo- en vampiercultus. Het laatste decennium waren de ontwikkelingen binnen het zombiegenre behoorlijk lachwekkend, zelfs pijnlijk (wie bedenkt het in hemelsnaam om 10 seizoenen van The Walking Dead te draaien, laat staan te kijken), en dan is het altijd uitkijken naar verfrissende ideeën. Daaraan voldoet Miss Zombie absoluut. Bovendien hangt er een beklemmend sfeertje over de gebeurtenissen, die zich via enkele wendingen afwikkelen tot een dramatische ontknoping. De combinatie drama-gruwel is iets waar Japanse cinema over het algemeen in uitblinkt en dat is deze keer niet anders: het voelt vaak oprechter dan de Amerikaanse tegenhanger.

Minstens zo belangrijk als de originele invalshoek is de cinematografie. De keuze om deze film in zwart-wit te schieten is dankzij de uitstekende belichting een voltreffer. Je merkt dat elk afzonderlijk shot nauwkeurig uitgedacht is en dat bevordert uiteraard het kijkplezier. De score is eerder spaarzaam, maar wel doeltreffend; het meest aanwezig is het monotone schrobgeluid dat op den duur op de zenuwen gaat werken, vermoedelijk een bewust effect.

Wat mij betreft een van de betere King-verfilmingen. Niet zozeer omwille van het horrorgehalte, want dat blijft beperkt, maar vooral omwille van de extreem sterk uitgewerkte groepsdynamiek. In Night of the Living Dead en The Thing zagen we al sterke psychologische ontwikkelingen bij mensen in een claustrofocische situatie, maar Darabont gaat hier nog een stapje verder. Het aantal karakters dat hij van een ijzersterke uitdieping voorziet is ongezien hoog. Bovendien zijn de onderlinge relaties, weliswaar extreem, bijzonder realistisch uitgeschreven. Met veel kritiek op religieus fanatisme trouwens, maar wie kan zeggen dat dit onterecht is?

Hoedje af ook voor Darabont omdat hij het heeft gedurfd het einde volledig te herschrijven. Heb het boek niet gelezen, maar het einde is zonder meer een meerwaarde voor de film. Het zet alles toch eventjes in een ander perspectief.

Verder heb ik me een klein beetje geërgerd aan de slechte CGI (alweer). Dan zie je toch dat de designs uit Alien en/of effecten uit The Thing een pak meer impact hebben dankzij het feit dat ze 100% plastisch en meer tastbaar zijn. Gelukkig is het creature design in The Mist niet bepalend zodat het allemaal draaglijk blijft.

Niet te verwarren overigens met The Fog van Carpenter. Beide scenario's vertonen enkele gelijkenissen, maar Darabont toont met The Mist voldoende eigen inbreng en een uitstekend oog voor groepspsychologie. Van een ripoff is dus totaal geen sprake, ook al is The Fog nog net een trapje hoger van niveau. Al met al een dikke meevaller, al is het maar omdat Darabont zijn zoetsappige verleden van The Shawshank Redemption en The Green Mile overboord heeft gegooid.

Bij wijze van 1 mei-viering (kan het nog toepasselijker?) nog maar eens uit de kast gehaald. Met z'n aanklacht tegen de industrialisatie is deze film anno 2007 nog steeds brandend actueel. Behalve dat ik goed gelachen heb om de flauwe, maar efficiënte, humor zette Modern Times me ook aan het denken. Een combinatie tussen slapstick en historiek, en nog wel een hele goeie!

Ongelofelijk dat deze Argentijnse prent nooit naar de commerciële markt is doorgesijpeld. Ik heb het Internet afgeschuimd naar een reguliere DVD-release, maar helaas niks gevonden. Spijtig, want Moebius balanceert tussen horror en SF, tussen wetenschap en het paranormale, tussen claustrofobie en mysterie en verliest nergens het evenwicht. De film speelt zich grotendeels ondergronds af, waar topograaf Daniel Pratt in duistere tunnels en grauwe gangetjes op zoek gaat naar een verdwenen metrotoestel. Aan de hand van wiskundige berekeningen en het oorspronkelijke grondplan probeert hij een oorzaak te vinden.

Tal van prachtige scènes blijven na het kijken nog lange tijd nazinderen: de magie tussen Pratt en het jonge meisje Abril, de onride rit in de rollercoaster, het beklemmende ondergrondse labyrint en natuurlijk de dromerige ambient tijdens het slot. Normaal zou ik zoiets niet zeggen, maar deze film verdient het om gedownload te worden!

Een lichte teleurstelling toch. Mongol leek me de ideale gelegenheid om m'n kennis over de geschiedenis van Dzjengis Khan nog een keertje op te frissen, al moet ik na afloop bekennen dat ik er weinig wijzer uit ben geworden. Je krijgt wel min of meer een beeld van wie hij is, maar het blijft naar mijn mening te oppervlakkig. Ik had graag wat meer aandacht gezien voor de overwinningen en de uitbreidingen van het rijk. Niet dat ik een grote fan ben van epische films met massale veldslagen, maar zolang ze geschiedkundig correct zijn en mooi uitgevoerd worden, vind ik het zeker een meerwaarde. Op het slot na vond ik Mongol op dit aspect dus tekort schieten. Wat ik dan weer erg leerrijk vond was de blik op die aparte cultuur en levenswijze bij de Mongolen. Bepaalde gebruiken en denkwijzen worden dermate uitgelicht dat je toch een concreet beeld krijgt van de Mongolen als volk.

Puur filmisch gezien was niet alles even boeiend om naar te kijken. Vooral het eerste uur vond ik erg zwaar, omdat het een aanhoudend kat-en-muisspel betreft dat voortdurend terugkeert, maar dan gespreid over een aantal jaren tijd. Ook al is dit geschiedkundig correct (geen idee van overigens), het degradeert de film meermaals tot opdringerige vertellerij. Al is het in de optiek van karakterontwikkeling waarschijnlijk de juiste keuze geweest. Maar dan prefereer ik toch ietsje meer "ordinaire actie". Alhoewel... Verder ook een paar saaie stukken gezien, maar een constante doorheen de ganse film was de degelijke landschapsfotografie.

Het was bovendien leuk om voor de verandering eens niet naar Engels sprekende acteurs te kijken, want ik geloof dat alles netjes in het Mongools gesproken of nagesynchroniseerd werd. Toch iets dat de film een meer authentiek karakter bezorgt en daar hou ik wel van.

Als portret van een seriemoordenaar een geslaagde film. Ben het daarom ook totaal niet eens met neo, want ik vond de relatie tussen de twee vrouwen net wél goed uitgewerkt en ik vond ook de soundtrack bijdragen tot het karakter van de film. Waar ik me wel enorm aan geërgerd heb is Charlize Theron; het is geleden van de jaren '20 dat ik nog zo'n overacting heb gezien. Bah.

Monsters speelt zich af zes jaar nadat buitenaardse levensvormen zich op Aarde gevestigd hebben. Nochtans staan niet deze wezens, maar wel de ontluikende romance tussen een journalist en de dochter van een rijke industrieel centraal in deze film. Samen moeten ze erin slagen om via een “geïnfecteerde” zone de ommuurde VS te bereiken. Precies omdat de film op hun onderlinge relatie focust en het apocalyptische niemandsland dat hen omringt slechts als achtergrond fungeert, krijg je een heel aparte beleving. Monsters is spektakelarm, maar dat is ook net de kracht van deze prent. De verbluffende cinematografie en bijhorende soundtrack reflecteren perfect de sombere inhoud. Gaandeweg bekruipt je een droevig, zelfs wanhopig gevoel omtrent het lot van de Aarde. De Monsters winnen namelijk alsmaar meer terrein en het lijkt een kwestie van jaren voor de mensheid het onderspit moet delven.

Aanradertje!

Leuk tussendoortje, zeker voor liefhebbers van het genre.

De film start al vrij schokkend met een reeks "survival of the fittest" shots. Vrij schokkend allemaal, maar in principe niet schokkender dan de doordeweekse predator-documentaire. Soms vraag ik me toch echt af waarom ik dit soort films graag zie. De beelden tijdens de aanvangsfase van de film laten er trouwens geen twijfel over bestaan dat het verdere verloop van de film zich op voor de westerlingen vijandig gebied zal afspelen. Doorgaans wordt dat vijandig gebied prachtig in beeld gezet met mooie shots van al het natuurschoon. Verder kent SotCG een relatief hoog tempo en het is inderdaad, zoals de vorige poster zei, meer een avonturenfilm dan een kannibalenfilm pur sang; er valt altijd wel wat te beleven.

Uiteraard geen kannibalenfilm zonder bloed en ingewanden. Ook hier is de nodige viezigheid weer doeltreffend in beeld gebracht, maar door de afwisselende kwaliteit van de special effects veel minder schokkend dan bij bijvoorbeeld Cannibal Holocaust en Cannibal Ferox. Over de muziek kan ik hetzelfde zeggen; best wel leuk met momenten, maar niet meer dan dat. En dan is er nog de gebruikelijk zwakke nasynchronisatie en het inspiratieloze acteerwerk. Nuja, zoiets weet je op voorhand als je met zulke films begint. Verrassend genoeg bevat CotCG nog een portie onverwachte humor, vooral die dwergkannibaal was hilarisch.

Wat ik gezien heb was best wel leuk allemaal, maar om het nu de moeder der kannibalenfilms te noemen - zoals op het dvd-hoesje vermeld staat - vind ik nogal ver gaan. Die rol zie ik eerder vervuld door het superieure Cannibal Holocaust. Al bij al een leuk tussendoortje.

Niet de film die ik verwacht of gehoopt had.

Moon steekt verhaaltechnisch aardig in elkaar, dat wel. In de eerste plaats heeft de film veel weg van een drama (in tegenstelling tot de vermelde genreaanduiding). Dat is op zich al vreemd, aangezien het concept rond paranoia in een desolate omgeving zich eerder tot een thriller leent in mijn ogen. Niet dat de huidige keuze per definitie verkeerd is, maar ik vond de film niet overtuigend genoeg als drama. Het leek wel of de regisseur zelf ook met twijfels zat, want bepaalde scènes die inhoudelijk erg spannend konden zijn, werden nu de nek omgewrongen door een foute stilistische keuze. Zo zijn de lome cameravoering, trage montage en klassieke muziek soms eerder ongepast dan functioneel.

Visueel valt er gelukkig heel wat te beleven. Met z'n steriele uiterlijk is het ruimtestation namelijk erg mooi om naar te kijken. Ook zijn de plaatjes van het maanlandschap veruit de knapste die ik al in een film gezien heb. Helaas is dit niet voldoende. In mijn ogen was Moon meer gebaat bij een nadruk op suspense, paranoia en isolatie. Deze elementen waren spijtig genoeg eerder latent dan prominent aanwezig.

Wordt weleens de beste film van Jean Rollin genoemd. Verhaaltechnisch valt die stelling inderdaad te verdedigen, aangezien het scenario meer diepgang en emotie bevat dan de rest van zijn films. Aan de andere kant spreekt het gebrek aan "sfeer" (hoe subjectief wil je het?) niet bepaald in het voordeel van de status van deze film. Het grootste deel is gefilmd bij daglicht en mist daardoor het authentieke gothische karakter dat bijvoorbeeld Fascination wel heeft. Ik heb ook de indruk dat nachtopnames meer Rollin zijn ding zijn, want het valt me op dat deze, mede door goede belichting, veel beter geschoten zijn.

Verder blijft Rollin een eigenaardige man en The Living Dead Girl bijgevolg een eigenaardige film. Smerig ook, met momenten, al zijn de effecten te goedkoop om indruk te maken. Veel bolognèsesaus en bloedpompjes die te opzichtig in beeld komen. Eén troef maakt deze prent toch het kijken waard: de bloedmooie Marina Pierro (de brunette).

Hoogst vermakkelijke creature feature. Het verschil met de originele Godzilla-film is dat er in feite weinig brokken worden gemaakt. Scènes waarin complete huizenblokken vermorzeld worden zijn eerder schaars. Het zwaartepunt ligt dan ook bij het gevecht tussen Godzilla en Mothra. Die laatste doet er alles aan om haar ei te beschermen tegen de vernielzucht van de vuurspuwende draak. Ze trakteren de kijker op een episch gevecht dat, dankzij de special FX van Eiji Tsuburaya, anno 2014 redelijk knullig, maar immer charmant oogt. In de finale wordt er behoorlijk wat kabaal gemaakt, want beide monsters beschikken namelijk over een imposant stemgeluid.

Volledige review: Mothra vs. Godzilla (1964, Ishirô Honda) - cultmoviesreviewed.com

Een tijdje geleden aangeschaft, als double feature samen met Deranged, uitgebracht onder "Midnite Movies" door MGM.

Die eerste is hartstikke meegevallen, maar Motel Hell was een ware beproeving. Ondanks het feit dat ik er al heel wat goeds over gelezen had.

Waarschijnlijk is het scenario losjes gebaseerd op dat van The Texas Chainsaw Massacre (zoals zoveel films uiteindelijk), maar behalve de lugubere insteek is het voor de rest kaas met gaten. Het verhaal gaat geen kant uit en duurt ontzettend lang voor het "loskomt". Logica is er niet, doorgaans geen zwaktebod voor een horrorfilm, maar hier krijg je gewoonweg niks in de plaats. Af en toe een leuke gag en een morbide, komische onelinder, maar verder komt Motel Hell echt niet. Teleurstellend ook is het aantal échte horrorscènes; die zijn namelijk nergens te bespeuren. Wanneer er een beetje vetzakkerij dreigt aan te komen, kijkt de camera doodleuk weg. Tof! Alsof dat nog niet genoeg is krijgen we een finale voorgeschoteld die tergend traag gemonteerd wordt en maar blijft duren, alweer zonder noemenswaardig bloedvergieten. En dat terwijl er toch al films als Maniac waren die toonden dat het wel degelijk kon.

Op alle vlakken een dikke flop dus, al schijnt de zwarte humor sommige mensen nog te bekoren. Mij liet het eerder koud.

Nee, al die allegorische spitsvondigheden doen het voor mij niet. Ik snap wel dat de regisseur een bepaald punt wil maken, maar heeft hij daar werkelijk twee uur voor nodig? 't Is niet dat hij in die tijd de spanningsboog oprekt, integendeel, elke sequentie is in feite een herhaling van zetten. Precies door dat lang uitgesponnen procedé en het weifelende gedrag van Moeder, mist deze prent impact (op één of twee scènes na). De ontknoping is bovendien werkelijk grotesk. Bleh!