Opinions

Onder het motto "haal nog eens een klassieker van onder het stof". Van mij mag het, zolang het maar sterke films oplevert (zie bv. I Spit On Your Grave en Last House On The Left). Deze is helaas een heel stuk minder. Om te beginnen zijn er te veel personages, waardoor het script heen en weer springt en een beklemmende opbouw uitblijft. Daarnaast ogen de moorden die eigen zijn aan dit soort wraakfilmpjes erg ongeïnspireerd. Verder blijft het betrekkelijk cliché met cliché slechterikken en cliché slachtoffers. Eigenlijk is dit soort film al eerder en beter gemaakt. Verspil er je tijd dus niet aan, tenzij je een zwak hebt voor sadisme.

Deze quote heeft er mij toe aangezet om deze film te zien. En ja, Mørke is een Scandinavische film in al zijn facetten: sober, degelijk, fraai vormgegeven en gedragen door boeiende personages met ijzersterke vertolkingen. De typische trage opbouw zorgt ervoor dat je helemaal opgezogen wordt in Jacobs speurtocht naar de reden van zijn zusters zelfmoord. Langzaamaan begin je als kijker te twijfelen aan zijn geestelijke gezondheid. Ziet hij dingen die er niet zijn of is hij werkelijk iets op het spoor? Het feit dat je wel vermoedens hebt, maar geen zekerheid over hoe het allemaal zal aflopen, maakt dat je de hele tijd op het puntje van je stoel zit te kijken. De uiteindelijke ontknoping haalt niet het niveau van de rest van de film, maar dit is zowat het enige minpunt aan een verder uitstekende Deense thriller. Absoluut een aanrader.

Ik ben geneigd hetzelfde te zeggen. Nochtans vond ik dat er al verdacht veel script in zat naar indie-horror-maatstaven en dan ben ik altijd een beetje achterdochtig. Dat is ook nu weer niet geheel onterecht gebleken, al moet ik wel zeggen dat de droom vs realiteit theorie waarop Mr. Jones steunt, redelijk ver draagt (op de ontknoping na, misschien). En Mr. Jones is uiteraard een filmisch ontzettend interessante slechterik. Zijn enigmatische aura dat over de film hangt wordt gelukkig niet aangetast door hem te veel screentime of achtergrond te gunnen. In plaats daarvan moeten we het stellen met zijn morbide kunstwerken: enge vogelverschrikkers die vanuit alle mogelijke hoeken in beeld gevangen worden. Naar mijn mening is de regisseur hierin wat overijverig. Uiteindelijk slaagt hij er ook niet echt in te verhullen dat er betrekkelijk weinig gebeurt, ondanks de interessante camerakunstjes die ons van het tegendeel moeten overtuigen. Dat viel me in die zin op dat mijn aandacht begon te verslappen naarmate de film vorderde.

Maar toch: Mr. Jones heeft het charisma van een horroricoon en mocht ik opnieuw elf jaar zijn, dan zou ik me met open mond vergapen aan die intrigerende poster (nu stiekem ook wel een beetje).

Heb hem gisteren dan nog maar eens gezien, voor de vierde keer al ondertussen, en na alle theoriën te hebben gelezen zie ik er nog altijd geen topper in. Hij is in quasi alle opzichten minder goed dan Blue Velvet, waar ik deze film (misschien onterecht) mee vergelijk.

De soundtrack is, hoewel nog zeer goed, minder frivool en duister, de donkere sfeer is minder overtuigend aanwezig, het kleurgebruik is niet creatief genoeg en spreekt minder tot de verbeelding, het Hollywood-verval thema zegt me niet zoveel... Enkel het acteerwerk en het mysterieuze in de personages is van Blue Velvet-niveau.

Wat me wel erg beviel was de morbide humor die vooral via Adam de regisseur goed naar buiten kwam.

Mulholland Drive is een film waar ik graag naar kijk, maar die me verder niets doet.

Het gezin als hoeksteen van de samenleving...

Martelhorror viert al een tijdje hoogtij, maar Mum & Dad behoort ongetwijfeld tot het afval van wat dit subgenre al heeft voortgebracht. In tegenstelling tot films als Hostel, Vacancy, en dergelijke, is hier totaal geen sprake van een plot. Daardoor krijg je niet de kans om je in het hoofdpersonage in te leven en laat alles wat ze verder overkomt je helemaal koud. Er gebeurt in principe ook niet veel, het gaat de makers immers hoofdzakelijk om het schetsen van een disfunctioneel gezin. Dat lukt slechts deels, want de gestoorde gezinsleden zijn zo ongeloofwaardig neergezet dat je ze amper serieus kan nemen. Het tegendeel is eerder waar: bepaalde scènes zijn zelfs onbedoeld komisch. Bijgevolg mist de dreiging die ze tegenover hun slachtoffer(s) vormen de nodige impact.

Dit alles zorgt ervoor dat je anderhalf uur naar zinloos geweld zit te kijken dat alleen maar vervelend is omdat context, boodschap en dus ook enige vorm van spanning ontbreken.

Wie echter kickt op dit soort plotloze torture porn, doet er beter aan om de August Underground trilogie te bekijken.

Een klassieker ... maar de reden waarom was me tijdens het kijken van de film niet altijd duidelijk. Wel is het weer zo'n horrorfilm die mooi binnen de geijkte formule van standaard Universal-films valt. Stereotiepe personages, een stereotiep verloop van de plot en een vleugje overbodige romantiek zijn als vanouds aanwezig. Laat me nu net te veel van dit soort films gezien hebben...

Bovendien vond ik het hele opzet maar magertjes. De vloek waar alles om draait is alles behalve eng of spectaculair en dat schemert ook door in de makke uitvoering. Wel wordt er vlijtig gejongleerd met allerlei magische spreuken en gebruiken uit oud Egypte waardoor alsnog een uniek sfeertje wordt bewerkstelligd.

Boris Karloff wordt vaak genoemd als centrale trekpleister in deze film en horroricoon tout court. Overdrijven is ook een vak, want zijn prestatie in The Mummy is beneden alle peil. Karloff acteert lusteloos, met name tijdens het slotritueel, en zijn mimiek is meermaals lachwekkend slecht te noemen. Het inlevingsvermogen waarmee hij zijn rol benadert leek me ofwel onbestaande, ofwel compleet naast de kwestie. Ik moest ook steeds terugdenken aan zijn rol in Frankenstein, wat mij betreft een pak overtuigender dan hier, al was het maar omwille van dat hypnotiserende voorhoofd.

Een film als deze maken in het politiek klimaat van vandaag (de kans op vreden in het Midden-Oosten is misschien wel verder weg dan ooit?) is zeker geen gemakkelijke klus. Hoe objectief je ook blijft met zo'n film, je weet van op voorhand al dat hij veel voor- en tegenstanders zal hebben en hoogstwaarschijnlijk enkele bitsige discussies zal teweeg brengen. Voor mij persoonlijk is Münich objectief genoeg en houdt hij zich verrassend sterk aan de feiten, althans tot op zekere hoogte. In ieder geval meer dan dat je van zo'n productie zou verwachten. Ik heb diezelfde avond nog eens de documentaire gezien op canvas en de gelijkenissen waren legio.

Over de film zelf nu. Ik was aanvankelijk een beetje wantrouwig tegenover het feit dat Spielberg deze film zou regisseren. Ik vreesde voor zeemzoete scènes en dialogen die de werkelijke boodschap van de film zouden overschaduwen. Ook deze keer kon Spielberg het niet laten er een liefdesverhaaltje in te verwerken maar het stoorde niet echt, hoewel het wat mij betreft gerust weggelaten mocht worden.

Voor de rest vond ik de film echt boeiend van begin tot einde, ook wel omdat het thema me sterk interesseert. De acteerprestaties waren verrassend goed en ook cinematografisch zat alles strak in mekaar, niks op aan te merken dus. Er wordt soms wel geklaagd dat de film te langdradig is, maar ik zie geen mogelijkheid om deze film nog meer in te korten. OK, commerciëel gezien is dat misschien slimmer, maar voor mij persoonlijk mocht de film gerust 4-5 uren duren (maar dat is dan weer omdat het thema me zo boeit).

Al bij al was ik toch onder de indruk van deze film. Hij zet je hoe dan ook aan het denken over de wereldproblemen en over de complexe netwerken van de geheime diensten wereldwijd. Voor mensen die bezig zijn met politiek is dit een sterke aanrader. Voor zij die zich hierin minder interesseren zal deze film nooit een topper zijn.

Voor mij is Münich een ijzersterke politieke thriller die me (nog iets meer) aan het denken heeft gezet over de politieke situatie in het Midden-Oosten. Kortom, Spielberg is erin geslaagd om in deze politiek moeilijke tijd de juiste balans te vinden tussen feiten en amusement, actie en emoties en Palestina en Israël; en dit alles met de correcte boodschap.

Nick Palumbo wou met zijn Murder-Set-Pieces het horrorgenre naar een nieuw niveau tillen. Hij zou iedereen wel eens tonen hoe je een schokkende film ineenbokst en hij spaarde dan ook kosten nog moeite om daarvoor enkele controversiële scènes te schieten. Het portretteren van rauw realisme was bij deze het uitgangspunt, vandaar ook de real life 9/11 intermezzo’s die van een Amerika in verval moeten getuigen, maar dat is natuurlijk een goedkoop excuus voor het in beeld brengen van gewelddadige cinema. Inspiratie deed Palumbo op bij grindhouse releases, andere seventies trashfilms en niet in het minst bij Lustigs Maniac uit 1980. Om het realistische karakter van Murder-Set-Pieces te verzekeren deed hij beroep op z’n eerder gevoerd studiewerk omtrent de motieven en psyche van seriemoordenaars. Helaas valt van beide invalshoeken in Murder-Set-Pieces weinig te bespeuren; je vraagt je dan ook terecht af of Palumbo het allemaal wel begrepen heeft.

De gespierde Sven Garrett geeft gestalte aan de seriemoordenaar van dienst. Best een schrikwekkend figuur, maar overtuigen doet hij nooit helemaal. De rest van de cast is aangevuld met een resem culthelden waaronder Gunnar “Leatherface” Hanssen en Ed “The Hitchhiker” Neal uit The Texas Chainsaw Massacre, Tony “Candyman” Todd en een piepjong meisje dat het beste van zichzelf geeft als eigenzinnige detective. Hoewel met deze indrukwekkende cast de verwijzingen naar seventies en eighties horror legio zijn, slaagt Palumbo er slechts sporadisch in de sleazy grindhouse-sfeer van weleer op te roepen. Nachtelijke opnames van een in neon gehuld Vegas begeleid door nostalgische synthesizerdeuntjes zijn zowat het beste wat Palumbo uit zijn mouwen schudt.

In een interview geeft Palumbo toe weinig belang te hechten aan dialogen. Zolang het visueel maar goed zit. Nu ja, laten we dan maar meteen enkele van de meest grafische scènes uit Murder-Set-Pieces onder de loep nemen. Vooreerst de moorden. Bloed in overvloed, maar van spectaculaire special effects is verder weinig tot geen sprake. Nochtans werd voor dit onderdeel beroep gedaan op de kundige Fred Vogel, die overigens een klein rolletje in deze prent aan z’n resumé mag toevoegen, maar vooral bekend is van de August Underground reeks. Geen doetje dus. Resten nog de zogezegd choquerende en controversiële sequensen waarin kinderen het slachtvee belichamen. Behalve een huilende peuter die verbijsterd naar z’n dode moeder toe wandelt blijft de teneur ook hier betrekkelijk aanvaardbaar, alhoewel hiermee voor sommigen ongetwijfeld reeds grenzen worden overschreden. Kindermoord is trouwens geen nieuw gegeven meer en in die optiek is Palumbo’s stokpaardje niet meer dan een herhalingsoefening van wat C’est Arrivé Près De Chez Vous al in 1992 presteerde.

Als ode aan de grindhouse-periode is Murder-Set-Pieces niet meer dan een puberale, pretentieuze en ja zelfs beschamende poging. Wanneer je daarenboven onder het mom van rauw realisme al onschuldige kinderen voor de camera laat afslachten om je publiek te beroeren, ben je als regisseur toch beperkt in je talent. Horror naar een nieuw niveau tillen? Jammer maar helaas. Met andere woorden, mission failed Nick Palumbo!

Spijtig genoeg sterven de lekkerste meiden al aan het begin van de film, maar behalve deze toch wel pijnlijke misser is Murderock een aardige giallo die Fulci van een andere kant laat zien. Amper een spatje bloed en meer aandacht voor het scenario, maar vooral ook voor voor de esthetiek. Camerawerk en belichting zien er bijvoorbeeld erg netjes uit. In die zin valt de film eerder te rijmen met films als The Psychic en Lizard in a Woman's Skin, dan met Fulci's zombiewerk.

De dansacademie is de uitgelezen katalysator voor een hoop eighties fun. Zo zijn nauw aansluitende spandexpakjes inclusief beenverwarmers en foute muziek de leidraad doorheen de film. Daartegen tekent zich een detectiveverhaaltje af dat volgens het boekje wordt afgewikkeld. Murderock is zeker niet Fulci's spannendste of smerigste film, maar door de setting en het consequente verloop van de mooi in beeld gebrachte moorden blijft de film wel boeien tot het einde.

Vooral een aanrader voor zij die Fulci's baanbrekende werk al achter de kiezen hebben.

Een Universal klassieker naar het wereldberoemde verhaal van E.A. Poe. Zonder iconisch monster (alhoewel de aap wel enkele iconische scènes toebedeeld krijgt), maar wel volgens het gekende recept, zijnde een gruwelijk verhaal opgesmukt met romantiek en comic relief in de vorm van een jolig personage. De film kan zich uiteraard niet meten met Frankenstein of Dracula, maar Bela Lugosi geeft weer het beste van zichzelf als vreemd uitgedoste slechterik. Liefhebbers van schaduwrijke steegjes en gotische taferelen (denk aan hoge hoed, hoefgetrappel van paard en koets op kasseien en in mist gehulde straten) zullen niet bedrogen uitkomen.

Vreselijk slechte film die een nijpend gebrek aan sfeer en gore kent. Toch een must voor dit soort films. Het verhaaltje heeft al niet veel om het lijf, maar de holheid ervan wordt pijnlijk benadrukt door de vlakke personages. Zelden zo'n troep oninteressant slachtvee gezien. Zelfs de heldin van dienst ontbreekt het aan elke vorm van inhoud, om van de slappe romance met haar geïnfecteerde vriendje nog maar te zwijgen. In principe zou ik zulke kritiek niet geven bij dit soort films, maar helaas viel er weinig anders te beleven.

De mutanten zelf? Die zagen er slecht uit. En niet in de positieve zin dan, want de make-up waarmee ze opgesmukt waren was werkelijk niet om over naar huis te schrijven. Ik had de indruk dat de crew over elke mutant een vat olie leeggegoten had om het gebrek aan inspiratie (en kunde?) te verbergen. Spannend wordt het uiteraard ook nergens en het is dus aftellen tot de finale die bovendien nog eens geforceerd ontroerend aanvoelt. Bijna lachwekkend zelfs.

Enige pluspuntje is de score, maar ook die klinkt naar het einde toe vrij belabberd. Pijnlijk dit. Mutants helpt de goede reputatie van de Franse horror de laatste jaren voor een groot stuk om zeep.

Foute slasher die de clichés een voor een afhaspelt en daarmee perfect de blauwdruk van het genre volgt. Enkele tieners brengen hun vakantie door in een hutje aan het strand alwaar zich een maniak met middeleeuwse fantasy-bijl schuilhoudt. Ter inleiding zijn we getuige van hoe de tieners de ene seksistische opmerking na de andere maken, een strandwandelingetje maken, vervolgens wat blikjes bier naar binnen werken en voor het slapengaan nog enkele "leuke" spelletjes spelen. De (seksuele) spanning is dan al te snijden. Als het licht uitgaat kan het moorden beginnen - al zijn er op dat moment al een stuk of drie voor de bijl gegaan (pun intended).

Met de logica gaat het zoals bij de meeste b-slashers behoorlijk mis. Scènes waarin het ene shot in flets daglicht baadt, het volgende shot in het duister plaatsvindt om dan weer over te schakelen naar daglicht doen vermoeden dat de regisseur zelf ook behoorlijk wat bier achterover heeft gekapt op de set. Of wat te zeggen van de tieners die met hun kleren en schoenen aan slapen. Het levert alleszins enkele onbedoeld komische momenten op. Maar in dit soort films draait het natuurlijk om de moorden en die kunnen er best mee door. Het scala aan wapens is breed genoeg om er een creatief potje vetzakkerij van te maken, wat ook daadwerkelijk gebeurt, weliswaar met inbegrip van de technische beperkingen die je met dit soort budgetarme films altijd wel hebt. Behalve op het einde dan, want het lijkt erop of men het grootste deel van de centen heeft gereserveerd voor de spectaculaire slotscène.

Afblijven is de boodschap, tenzij je een zwak hebt voor slasherpulp uit de gouden jaren.

Doorsnee slashertje met een wat aparte setting. Enkele goede scares, soepel camerawerk en een draaglijke subplot die de schwung er in houdt, zijn de belangrijkste ingrediënten van dit werkje. Uiteindelijk blijft het allemaal redelijk braaf en voorspelbaar, maar dat typische eighties slashersfeertje doet het hem weer, zoals altijd. Het hysterische einde doet overigens denken aan Black Christmas. Bescheiden aanradertje voor de fans.

Slappe remake die begeestering mist. Op de vertolking van Kerr Smith en twee brute moorden na stelt deze film dan ook bitter weinig voor. Van de locaties wordt te weinig gebruik gemaakt, iets wat in het origineel uit '81 wel anders was. Spanning is er nauwelijks, de meeste moorden zijn saai in beeld gebracht en de schrikmomenten missen hun effect. Ook de muziek is volledig inwisselbaar met honderd andere belabberde soundtracks. Het einde wordt nog redelijk boeiend gebracht omwille van de toenemende paranoia omtrent de identiteit van de moordenaar. Merkwaardig genoeg worden met het oog op die finale onthulling alle regels overtreden: je kan als kijker nooit weten wie de dader is, omdat er een welbepaalde scène is waar hij zowel met als zonder vermomming in beeld is, in hetzelfde shot nota bene!. Men probeert dit achteraf te verklaren, maar de werkelijkheid is dat je als kijker op een oneerlijke manier bij de neus genomen bent.

Een film die me niet lang zal bijblijven, helaas. Met veel verwachtingen aan begonnen nochtans, met name de visuele uitwerking leek me wel een potentiële eyecatcher. Ik dacht bij mezelf, als die poster slechts een excerpt is van de atmosfeer in My Blueberry Nights, dan kan het een erg aardige prent worden. Een inschattingsfout van mijn kant spijtig genoeg, want hoewel Kar-Wai Wong best weet hoe hij een mooi shot op de kijkbuis moet toveren, vond ik het allemaal te matig en te doorsnee. Veel beelden van een of andere dialoog over doordeweeks drama, met af en toe een buitenopname van de stadszichten; een beetje niveau "Friends" in mijn ogen, maar dan zonder de humor. Wel erg sfeervol waren de talrijke slowmo-intermezzo's met wat rustige, zwoele jazzmuziek op de achtergrond. Niet bepaald m'n ding, maar ik wist het wel te waarderen.

Het gebrek aan magische cinematografie dwingt de kijker een beetje op zoek te gaan naar een surrogaat, bij voorbaat in de vorm van een scenario met boeiende verhalen en geloofwaardige personages. Ook niet helemaal geslaagd, want vaak leken de verhaallijnen wat op vermomde tranentrekkerij met een hoop clichés en een walgelijk compromitterend einde er achteraan gebreid. Het positieve zit echter in de acteurs die hun karakters net genoeg panache geven zodat je toch enigszins een reden hebt om verder te kijken. Rachel Weisz dreigt het nog te verknoeien (een zatlap spelen is geen kinderspel), maar Jude Law redt de meubelen, en had hier wat mij betreft nog wat meer screentime verdiend.

Was het niet voor die mooie slowmotiontechniek en Jude Law, dan had dit een identiteteitloos dertien-in-een-dozijn-filmpje geweest.

Voor een keertje liegen de promotiepraatjes niet. My Little Eye heeft inderdaad weg van The Blair Witch Project, in die zin dat op sublieme wijze veel wordt gesuggereerd en de rest aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten. De makers doen beroep op de meest eenvoudige ingrediënten om bij het publiek angst in te boezemen en de kijker die hier zelf een beetje aan mee werkt zal heus niet bedrogen uitkomen.

De ontknoping is daarenboven uiterst vindingrijk en hoewel ze erg luguber en fatalistisch is, had iets meer suggestie en subtiliteit meer impact gehad dan het huidige expliciete karakter.

Een kleine teleurstelling toch. Het thema van de film sprak me nochtans erg aan. Jongeren die worstelen met hun identiteit en hun relaties met anderen. Het is een thema waar Van Sant wel eens vaker mee speelt. Het toffe is dat hij er niet zozeer een geladen drama van maakt, maar dat hij als regisseur afstand bewaart en registreert. Hij laat de personages voor zich spreken waardoor de emoties veel beter tot uiting komen. Het voelt nergens gemaakt aan. De dromerige shots van het rurale Idaho bekrachtigen die aanpak.

Helaas trekt Van Sant die lijn niet de hele film door. De subplot met die rare Bob eist teveel aandacht en is weinig interessant. Bovendien lijkt het wel of alle Bob-sequenties onder stijlarmoede lijden, want de fraaie dromerige beelden blijven hier achterwege. Phoenix en Reeves acteren dan wel erg aardig, hun glansprestaties worden spijtig genoeg wat overschaduwd door heel dit gedoe.

Je zou denken dat een regisseur die het genre mee gedefinieerd heeft en halverwege de jaren '90 zelfs van een heropleving heeft voorzien, toch wel weet hoe hij een hedendaags publiek warm moet krijgen. Niet dus. My Soul to Take is niets meer dan een slappe slasher die blijft hangen in belegen clichés. Voor wie van de typische Amerikaanse slasher met zijn stereotiepe personages houdt, valt er nog wel wat te beleven, maar in de hedendaagse horror is deze prent zelfs geen vermelding in een voetnoot waard.

Ik heb deze film net herbekeken omdat ik hem aanvankelijk niet hoog aanschreef maar hij hier toch goed scoort. Bij deze tweede kijkbeurt ben ik veel positiever dan bij de eerste.

Ik ga akkoord met sommige voorgangers in verband met het scenario dat enkele gaten en twijfelachtige keuzes bevat, zoals het motief van de twee jongens. Het had z'n goede en minder goede kanten, maar vooral de symboliek vond ik toch vrij sterk naar voor komen: Dave die 2x pech heeft als gevolg van z'n eigen onhandige keuzes is hiervan het toppunt. Verder zijn er dan nog de onderlinge relaties die door uitmuntend acteerwerk (vooral Kevin Bacon, hoewel hij niet de moeilijkste rol heeft) zeer goed tot z'n recht komen en geen moment onrealistisch overkomen. Voeg daar nog een passende soundtrack aan toe en je hebt een film die verdiend hoog scoort.

Films als deze zijn al beter gemaakt (Dazed and Confused, The Breakfast Club, ...), maar ze blijven intrigerend omwille van die nostalgische waarde. Ook hier zien we weer een stel jongeren die op zoek zijn naar liefde en zichzelf, dit alles in een typisch Amerikaans decor en aan een gezapig temp. Toch wil de film niet uitblinken omdat geen van de jongeren de nodige présence heeft. Bovendien hebben ze niets interessants te zeggen en daarmee verdwijnt al snel de punch uit de film.