Opinions

Als klein kind vond ik deze film wel leuk, maar zoveel jaren later, als volwassene, stelt het allemaal weinig voor. Erg slecht geacteerd, typische bombastische muziek en overdadig sentiment. In die zin vind ik E.T. dus een echte kinderfilm die volwassen nog weinig te bieden heeft. Tenzij uit nostalgie natuurlijk, maar dat gevoel heb ik niet bij deze film.

Na zijn debuut met The Texas Chainsaw Massacre was het voor Hooper beslist geen makkelijke klus om het succes van zijn eerste langspeelfilm te evenaren, laat staan te overtreffen. Ondanks het grotere budget dat Hooper voor z’n tweede film ter zijner beschikking kreeg, zien we een stilistisch gelijkaardige prent. Gelijkaardig, maar op een of andere manier oogt het toch allemaal een stuk meer amateuristisch. Ligt het aan het overdadig gebruik van de rookmachine (hoever kan je gaan om een moerassige smog te suggereren!), de brakke belichting, of is het de overduidelijk nep-ogende krokodil? In ieder geval, Hooper liet zich vangen aan z’n budget en legde teveel de nadruk op effecten in plaats van op suggestie, hét succesingrediënt van TCM.

Hooper wist nochtans Kim Henkel, vaste waarde in de TCM-reeks, te strikken om het op zich originele scenario voor deze horrorfilm te schrijven. Een geschifte hotelbewaarder lokt mensen naar zijn al even afgelegen als afgetakelde hotelletje om aldaar de onwetende slachtoffers met zijn zeis tot krokodillenvoer te reduceren. Met dank aan Neville Brand die op uitstekende wijze de rol van de psychopaat in kwestie wist te vertolken.

Eaten Alive mag dan aaneenhangen van de schoonheidsfoutjes, als lowbudget horrorfilm is hij best genietbaar. We krijgen een verontrustende inkijk in het rurale Amerika van de jaren ’70 waar rednecks de plak schijnen te zwaaien en de buurt onveilig maken voor nietsvermoedende passanten; een thema dat in de jaren ’70 erg in was (zie uiteraard The Texas Chainsaw Massacre, maar ook The Hills Have Eyes, etc.). De setting van het bouwvallige hotelletje doet als dusdanig bijzonder goed dienst als “onherbergzaam, vijandig gebied” en zorgt voor een continu claustrofobisch sfeertje, in dit geval mooi in koor met de schitterende soundtrack. De casting van Robert Englund en Marilyn Burns zal overigens niet ongemerkt voorbij gegaan zijn voor genrefans, maar over het algemeen zijn de acteerprestaties naar de verwachte lowbudget-normen.

Kortom, Eaten Alive is als op zichzelf staande horrorproductie zeker en vast de moeite waard, maar kan op geen enkel moment nog maar uit de schaduw treden van zijn legendarische voorganger. Toch is het raadzaam voor fans van dit zeldzame subgenre, dat de laatste tijd evenwel een boom schijnt te kennen met producties als Hostel, Wolf Creek en Calvaire, om deze film een eerlijke kans te geven en te beoordelen naar zijn kwaliteiten.

Film met twee gezichten. Visueel ontzettend verzorgd, doeltreffende setting, ingetogen score wat alles bij elkaar een gritty eighties sfeertje ademt. Het hoofdpersonage is voor een keertje écht interessant en ook goed vertolkt (door Jesse Bradford - Joey Pardella in Hackers). Pas wanneer de zogenaamde horrorelementen voorbij komen, zakt de film in. Geestverhaaltjes zijn nu eenmaal al zo vaak verteld dat je echt iets nieuws moet brengen wil de kijker nog geboeid - of liever: bang - zijn. Voor de kick moet je deze dus zeker niet zien. Daarnaast had The Echo een meer geïnspireerd einde verdiend dan nu het geval was. Nu dooft hij uit als een kaars.

Bay of Blood is een film die je gezien moet hebben wil je de ontwikkelingen binnen het horrorgenre beter “begrijpen”. Hoewel Bay of Blood in principe onder giallo gecategoriseerd wordt, werden hier toch al de fundamenten van het slashergenre gelegd. Dit genre kende een enorme boost in de jaren ’70 en ’80 met films als Halloween, Friday the 13th en A Nightmare on Elmstreet. Sommige scènes en quotes uit zulke films komen zelfs rechtsreeks uit Bay of Blood van Mario Bava; de invloed valt dus niet te betwisten. In die zin dus een historisch document dat je als liefhebber moet koesteren.

Over de film zelf nu. Wat opvalt voor een film van ’71 is de snelheid waarmee het verhaal begint en zich verder ontwikkelt. Geen tijd voor saai gewauwel, gewoon onmiddellijk to the point. Het duurt dan ook niet lang voor we als kijker getuige zijn van een nogal eenvoudige moord die echter uitblinkt door de kunstzinnige manier waarop ze gefilmd is. Een oude dame wordt opgeknoopt en uit haar rolstoel geduwd. Dan wordt afwisselend ingezoomd op de stervende vrouw en het draaiende wiel van haar rolstoel dat langzaam uitbolt en hiermee de langzame, pijnlijke dood van de oude vrouw symboliseert.Prachtig!

Wat volgt is een inleiding van tal van personages die later als kanonnenvlees dienen voor de killer. Zoveel kanonnenvlees dat je je aan enkele interessante kills mag verwachten. En dat blijkt ook zo. Sommige moorden zijn enorm bloederig en origineel, al moet gezegd dat het nu en dan een beetje…hoe zal ik het zeggen…nep lijkt.
Het verhaal kent een snel tempo en is er louter ter ondersteuning van de talloze moorden, maar het klópt wel allemaal. Geen noemenswaardige plotholes dus, of dergelijke, wat op zich natuurlijk een pluspunt is.

Bava weet al dit moois overigens op een leuke manier in beeld te brengen, al heb ik me af en toe wel geërgerd aan de overtollige zoom- en fadeshots. Je kan ook niet meteen zeggen dat Bay of Blood erg spannend is, daarvoor is er te weinig suspense en volgen de moorden mekaar te snel op. Wel staat Bay of Blood garant voor leuke kills, enkele verontrustende plotwendingen en een wel erg zwartgallig einde. Voor die tijd nogal controversieel, maar daarom niet minder goed!

Ah, tof. Deze kende ik nog niet. Heb hem even gezien nu ik helemaal weer in de juiste vibe zit. Ik had wel een beetje te doen met die Thor. Sowieso hangt er een melancholisch aura over het soort wereldrecords die hier aan bod komen. Het is erg spectaculair en uniek allemaal, maar tegelijkertijd betekenisloos.

Nu we het toch over retro games hebben, moet je deze eens checken: I Am Street Fighter - 25th Anniversary Documentary - YouTube Docu over Street Fighter. De film bevat een fragment van de epische battle tussen Justin Wong en Daigo, die tot heden als beste Street Fighter moment ooit wordt beschouwd. Het fragment kan je ook afzonderlijk bekijken, op dit moment 4.495.902 hits op youtube: Street Fighter - Justin vs Daigo - YouTube. Waanzin.

"They're just children."

Alsof dat een excuus is...

Het succes van deze film valt volgens mij, naast het feit dat hij erg vakkundig in elkaar is gezet, voornamelijk te verklaren door de ijzersterke dramatische component. De maatschappijkritische visie van Watkins is bijzonder cynisch en gruwelijk, dat tweede voornamelijk omdat ze op de harde realiteit gestoeld is. In een interview gaf hij openlijk zijn vrees toe voor de teloorgang van de jeugd, de ontoereikende opvoeding van ouders en de daaruit volgende normvervaging die kan leiden tot dit soort bikkelharde in your face horror. De opbouw van deze film mag dan al standaard zijn, het is de thematische insteek die deze film ver boven de middelmaat uit tilt en tevens toegankelijk maakt voor een breder publiek.

Ik ben dan ook eerder geneigd om Eden Lake in de eerste plaats als drama te bestempelen en daarna pas als horrorfilm. En ergens denk ik dat Watkins dat ook doelbewust voor ogen had, al richt hij met de bloedstollende uitwerking zijn pijlen natuurlijk in eerste instantie op het horrorpubliek. Maar je merkt aan bepaalde scènes dat Eden Lake niet minder is dan een snoeiharde uithaal naar de normvervaging in onze samenleving. De scènes aan het begin en het einde bijvoorbeeld, waar openlijk kritiek geuit wordt op de manier van opvoeden van sommige ouders. Het is als horrorfan alleszins leuk om te zien dat dit genre de traditionele thema’s even omzeilt door er een eigentijdse problematiek in te verweven. In die zin gaat Eden Lake ook een pak verder dan het Franse Ils. Vergelijkingen tussen beide films houden in dat opzicht ook geen enkele steek. Dan zou ik Eden Lake eerder in dezelfde adem noemen met Rey de la Montaña.

Naast het slimme en geloofwaardige scenario is er uiteraard nog de feilloze uitwerking waarmee Eden Lake gezegend is. Zo zorgt de opbouw in het eerste halfuur voor een grimmig sfeertje, ligt de suspense in het middenstuk ontzettend hoog en is de deprimerende ontknoping een mooie apotheose. Ook het tempo ligt ongezien hoog; de film is in een handomdraai voorbij zonder dat je ook maar één keer afleiding wil in de vorm van een snack of plaspauze. Origineel is de uitvoering niet echt, wel quasi perfect. Beetje vergelijkbaar met een film als Haute Tension, die ook constant met de clichés flirt, maar ze op zo’n vakkundige wijze aan elkaar rijgt dat je je er hoegenaamd nooit aan stoort. Typisch voorbeeld van zo’n cliché in Eden Lake is het kat-en-muisspel dat een groot gedeelte van de speelduur opeist, maar steeds weet te verrassen door de opeenvolging van schrandere plotwendingen.

Het gebeurt niet zo vaak, maar Eden Lake is een van de weinige moderne horrorfilms die z’n reputatie waarmaakt.

Ik vreesde een beetje voor deze film, aangezien ik niet bepaald een fan ben van Tim Burton en al zeker niet van Danny Elfman. Uiteindelijk viel de film beter mee dan verwacht. Het bleef spijtig genoeg nog wel erg stroperig allemaal, maar er waren toch een aantal elementen die deze film de moeite waard maakten. Om te beginnen Edward Scissorhands zelf. Een mooi vormgegeven personage dat met z'n mimiek en lichaamstaal de nodige sympathie weet op te wekken. Daarnaast vond ik de film best uniek op het vlak van production design (decors, kostuums, kleurgebruik, enzovoort.) Het geeft de film een geheel eigen look en zorgt ervoor dat er elke scène wel weer iets interessants te zien is.

Met andere woorden, beter meegevallen dan verwacht, maar voor mij niet de klassieker die hij voor velen wel is.

Doe jezelf een plezier: schaf een regiovrije dvd-speler en een kredietkaart aan .

Ik had hem al een tijdje liggen en heb hem vanavond bekeken. Ekusute is geen film voor mensen met een haarfobie. Begin je al te kokhalzen als je de haren uit de douche-afvoer moet verwijderen? Sla deze film dan maar over.

Het idee van het moordende haar is goed bedacht en het hele verhaal errond evenzeer. De synopsis hierboven is op zijn zachtst gezegd misleidend, omdat de kern van de film niet eens vermeld wordt. Samengevat gaat het over een haarverkoper (wat een beroep!?) die een lijk steelt waarvan het haar enorm snel en in grote hoeveelheden groeit. Een onuitputtelijke bron voor zijn handeltje, maar er blijkt uiteraard iets mis te zijn met al dat haar. Daarnaast speelt zich een gezinsdrama af waarin een jonge haarstyliste zich ontfermt over haar nichtje dat mishandeld wordt. Een welgekomen subplot, want de karakters krijgen diepgang en je hebt het gevoel naar échte mensen te kijken.

Vreemd genoeg wordt het sérieux van desbetreffende verhaallijn onderuit gehaald door ongepast komische scènes. Het politieduo, maar vooral de haarverkoper misstaan als personages compleet in het geheel. Met name in de finale gaat de film de humoristische toer op en daardoor voel je je als kijker flink bedrogen.

Wel krijg je in ruil voor deze onbegrijpelijke keuze enkele creatief hoogstaande scènes voorgeschoteld. Gigantische plukken haar ontsnappen als watervallen uit mond, tong, ogen, open wonden en noem maar op. Maar de beste scène uit de film is diegene waarin een kapster met haar haren vast komt te zitten in het plafond. Die had ik enkele jaren geleden eens op youtube gezien en meteen was mijn interesse voor deze film gewekt.

Al met al leuk om deze gezien te hebben, maar er zijn al betere J-horrors gemaakt.

Driewerf hoera voor Bouli Lanners, die zowel het schrijven, regisseren als acteren in deze film op zich neemt. Eldorado, het klinkt als een exotische bestemming en binnen de contouren van deze film is het dat ook. Maar dan wel atypisch, absurd en ja, ook wel een beetje bizar. Eldorado is vooral een sympathiek en eigenzinning filmpje. Nergens echt groots, maar zeker niet identiteitsloos of saai.

De situaties en dialogen die worden geschetst beroepen op een apart gevoel voor humor. Typisch Waals zou je bijna zeggen, want het perverse is nooit ver weg. Er passeren dan ook een aantal echt weirde scènes die er moeiteloos in slagen een bulderlach aan je te ontlokken. Spijtig zijn die scènes te schaars in aantal om echt te overdonderen.

Je merkt ook duidelijk dat Lanners z'n uiterste best heeft gedaan om z'n gedurfde script mooi te verpakken. Hoewel landschappen in België geen moer voerstellen, slaagt hij er regelmatig in een mooi shot in te blikken. Ook weer nergens echt groots, maar bij vlagen toch aangenaam om naar te kijken. Maar toch... ik kijk liever naar een slechte foto van een mooi landschap dan andersom. Dus meer aandacht voor een setting als ruraal Frankrijk komt hier beter tot z'n recht. Al weet ik niet zeker hoeveel % in België en hoeveel % in Frankrijk geschoten is. Iemand die het me kan zeggen?

Hoe dan ook een aardig tussendoortje.

Bovengemiddelde gekkenhuisfilm waarbij vooral het verhaal en de daarin verweven plotwendingen uitblinken. Meestal ben ik geen liefhebber van het type film dat je voortdurend op het verkeerde been zet, maar in dit geval is de uitvoering heel secuur en geloofwaardig gebracht. De premisse werpt bovendien een interessante discussie op: hoe gaan we om met geesteszieken en wat zegt dit over ons als samenleving? In dit subgenre is de locatie van groot belang en ik heb de indruk dat men daarin iets te ver doorgeschoten is. Het ziet er allemaal te gemaakt uit (te groots, te afgelegen) en dat geldt ook voor de nevenpersonages die niet ontsnappen aan het clichébeeld dat men van psychiatrische patiënten heeft. Ondanks het sterke script zijn het dergelijke randfactoren die de film als geheel minder geloofwaardig maken. Gelukkig redt de verrassende ontknoping nog voor een deel de meubelen.

Kortom, zeker niet de beste in het genre, maar wel één die het kijken waard is en dat wil tegenwoordig al veel zeggen.

Blockbuster die - zoals veel blockbusters - hoogtes met laagtes afwisselt. Visueel zit het allemaal mooi in elkaar. Met name de opening waarin in enkele beelden het contrast tussen een door overbevolking geteisterde aarde en een hypermoderne surrogaat-aarde waarin nog ademruimte is voor zij die het kunnen betalen, prachtig weergegeven wordt. Het concept wordt echter bijna uitsluitend aangewend voor het tonen van flitsende actie. Het filosofisch potentieel van dit uiterst interessant gegeven wordt naar mijn gevoel te veel buiten beschouwing gelaten om van een echt goede film te praten. Nu blijft het bij een oppervlakkige SF-film met een hoog tempo, veel actie en een weinig boeiende lovestory. Maar wel indrukwekkend mooi in beeld gebracht.

Een film die vooral de moeite waard is omwille van de kruising tussen soft-porno en harde horror. In geen van beide blinkt deze film uit, maar het is de combinatie die hem zo speciaal maakt.

Qua verhaal lijkt Emanuelle min of meer op Mountain of the Cannibal God, al spaart deze alle vetzakkerij op tot het einde. Wat deze film nog anders maakt dan de doorsnee kannibalenfilm, naast de softporno, is de afwezigheid van animal cruelty. Daarom wellicht iets toegankelijker maar tegelijk ook minder schokkend dan z'n genregenoten. Wat je wel te zien krijgt in Emanuelle is een wel heel bizarre scène die wat mij betreft pronto in de annalen van meest wansmakelijke cinema mag opgenomen worden: twee mooie vrouwen betasten al badend in een meertje mekaars lichaam, terwijl een chimpansee rustig een sigaretje rookt op de oever. Kan het nog gekker?

Zoals heel vaak krijgen we ook nu weer een hele goeie soundtrack te horen die er sporadisch in slaagt toch nog enige dreiging, die quasi onmogelijk wordt gemaakt gezien de pornografische inslag, mee te geven aan de film. Gelukkig zit er ook genoeg vaart in om de kijker langs de soms vervelende scènes te gidsen naar een bloederige finale die, hoewel beduidend minder goor dan bv. Cannibal Holocaust, toch nog potent genoeg is om de liefhebber te plezieren.

Zeker geen topper, maar gewoon een must see gezien de overdosis wansmaak.

Coffin Joe is terug. En hoe!

Na veertig jaar gevangenis stort Coffin Joe zich opnieuw op zijn obsessie: het vinden van de perfecte vrouw die zijn demonische zoon wil baren, opdat zijn bloedlijn vereeuwigd wordt. Met de gekende pathos hervat hij zijn zoektocht, alles en iedereen die hem hierbij in de weg staat onderwerpend aan helse pijnen. De geoefende Coffin Joe-fanaat weet dan al hoe laat het is. Gruwelijke folteringen en psychedelische visioenen zijn niet meer veraf.

José Mojica Marins is en blijft een culticoon. Zijn films zijn dan ook navenant, maar het grote verschil met zijn eerdere werk is de cinematografische vooruitgang. Hoewel Embodiment of Evil nog steeds cult ademt, heeft de film genoeg te bieden voor de doorsnee horrorfanaat. Zij die niet afknappen op het overdreven expressieve acteerwerk en het constante gegoochel met zware begrippen als leven en dood, goed en kwaad, zullen getrakteerd worden op een prachtig horrorspektakel.

Prachtig omdat de cinematografie enerzijds en de snoeiharde horror anderzijds om van te snoepen zijn. Waar de visioenen van Coffin Joe gezegend zijn met sterke kleuren en surrealistische settings, genieten de gruwelijke folteringen de nodige creativiteit om de doorwinterde gorehounds te doen watertanden. Deze ondertussen gekende combinatie ligt volledig in de lijn van de reeks, maar oogt een stuk stijlvoller en artistieker dan voorheen.

Het personage van Coffin Joe zelf behoeft verder geen inleiding meer. Zijn geflipte karakter, excentrieke uiterlijk en pathetische gedrag zijn inmiddels legendarisch. Je zou hem haast cartoonesk kunnen noemen, hetgeen meteen ook aantoont dat je dit soort cinema niet al te serieus moet nemen. Gewoon lekker genieten van het artistiek verantwoorde geweld dat Marins ons serveert!

Tijd geleden al gezien, maar vergeten hier een berichtje achter te laten. Bij deze dan maar... Ik heb hem op groot scherm gezien, in de veronderstelling dat de prachtige natuuropnames daar beter tot hun recht zouden komen. Maar achteraf bekeken was dat niet nodig aangezien deze film het daar allerminst van moet hebben.

Herzog zet vooral personages centraal in zijn documentaire. Wat is het dat zij zo fascinerend vinden aan dat desolate continent dat ze er een deel van hun leven willen doorbrengen? De antwoorden zijn heel uiteenlopend, gaande van droge wetenschappelijke motieven tot filosofische, bijna poëtische bespiegelingen. Het knappe aan deze documentaire is dan ook dat Herzog de schoonheid van Antarctica niet door de lens van zijn camera laat zien, maar door de ogen van de excentrieke doch pure mensen die hij volgt in hun dagelijkse bezigheden.

Kortom, een erg knappe impressie van het leven in een 'andere wereld' die je even stil doet staan bij het dagelijkse leven in onze eigen opgefokte, oppervlakkige samenleving.

Occult horrorfilmpje van Canadese bodem. En zoals altijd doen de Canadezen het weer goed met een vrij klassiek verhaal dat op een unieke manier wordt ingevuld. Centraal staat een gestoorde sekte die het nodig vindt haar eigen waanzinnige geloof op te dringen aan anderen en daarbij stevig te werk gaat om de normale mensen te "bevrijden" van demonen. Ze worden opgehitst door een gekke dominee die zijn boodschappen predikt op radio en televisie. Op het veld wordt hij bijgestaan door een gestoord oud dametje dat de troepen aanvoert naar de bevrijding van de gewone stervelingen. En hier begint dan een klopjacht in de ondergrondse metro waarbij enkele onschuldigen het doelwit worden van de waanzin.

Het levert een beklemmend filmpje op waarbij de ondergrondse setting enkele sterke, sfeervolle scènes oplevert. End of the Line is verder ook echt spannend, met momenten erg gestoord, bloederig en het bevat een handvol effectieve schrikmomenten, waarvan eentje me werkelijk deed rechtveren uit de sofa. Hoofdtelefoon op, opperste concentratie en een achtbaanritje is verzekerd. Enige stoorzender is het personage van Patrick, een van de sekteleden die een beetje z'n eigen gangetje gaat binnen het hele gebeuren. Zijn gedrag rijmt niet bepaald met de algemene teneur van de film waardoor het iets onnatuurlijks heeft, alsof hij niet op z'n plaats is in het verhaal. Dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het oude dametje dat de ondergrondse klopjacht leidt. Wat een griezelig mens is me dat zeg!

Openings- en slotscène zijn trouwens regelrechte klassiekers als je het mij vraagt.

Sowieso een aanrader voor liefhebbers van occulte horror. Op 5 mei komt hij uit op DVD (regio 1) en ik ga het zeker niet nalaten hem zo spoedig mogelijk aan te schaffen.

Helaas veel minder indrukwekkend dan ik gehoopt had. Wat een psychedelische trip in postmodern Tokyo met bakens van neon en torenhoge wolkenkrabbers moest zijn, is een nodeloos uitgesponnen relaas van oninteressante personages geworden. Spijtig, want ik had hier aanvankelijk toch een goed gevoel bij.

Na anderhalf uur had Noé van mij het blok er mogen opleggen. Het verhaal (als dat er al was) was op dat moment uitverteld en de visuele stijl had zijn werk gedaan. De tripscène was veruit de beste uit de film en werd alleen geëvenaard door die in het Love Hotel aan het einde. Alles wat daartussen zat waren plotloze beelden die door de herhaling van steeds hetzelfde visuele kunstje snel gingen vervelen.

De lome, wazige beeldtaal werkte aanvankelijk heel goed als verlengstuk van het hoofdpersonage en de trip die hij beleeft, maar ook hier: er komt een moment waarop het te veel wordt. Maak deze film een uur korter en dat jaagt de intensiteit een stuk meer de hoogte in.

Verhaaltechnisch stelt Noé ontzettend teleur. Zijn personages stellen niets voor en het verhaal dat rond hen gecreëerd wordt is te eenvoudig om mensen die verder kijken dan enkel de verpakking tevreden te stellen. De geforceerde flashbacks en de pretentieuze godsdienstkwatch die te pas en te onpas opduiken, zijn dan ook een vergeefse poging om het geheel van diepgang te voorzien. Het eindproduct doet veel denken aan sommige hedendaagse kunst die vaak rond een interessant, maar onafgewerkt idee geconstrueerd is.

Echt een gemiste kans, want mocht het talent voor beeld, geluid en sfeer worden doorgetrokken naar het narratieve, dan kan Noé eindelijk eens een meesterwerk maken, maar dit is gewoonweg niet goed genoeg. Wat niet wil zeggen dat ik Enter The Void niet nog een keertje wil zien, want er zitten echt wel enkele pareltjes van scènes in.

Geslaagde horrorfilm. Hoewel deze wat in de schaduw staat van het later verschenen Poltergeist, is deze toch een stuk beter. Rauwer vooral en ook met een betere soundtrack. De horror is meer voelbaar, terwijl in Poltergeist de stempel van moraalridder Spielberg iets te nadrukkelijk aanwezig was.

Mooie clash ook tussen wetenschap en pseudowetenschap. De afkeurende houding van een psychiater tegenover een paranormale verklaring zorgen voor een goeie dynamiek in de film. De ontknoping is dan weer erg over the top, maar perfect passend binnen het cheesy sfeertje van dit soort films. Een hebbedingetje met andere woorden.

Entre Les Murs is typisch zo'n film die je met school gaat kijken op een druilerige maandagnamiddag. Onder het mom van "je steekt er nog wat van op". Maar is dat ook zo? Want hoewel we twee uur lang een klasje met probleemjongeren en een enthousiaste leerkracht observeren, lijkt de regisseur bijzonder weinig te willen zeggen. Of anders gezegd: hij blijft in zijn impressie zo objectief dat je je als kijker suf denkt over wat zijn mogelijke boodschap zou kunnen zijn. Je bent als het ware op je eigen gezond verstand aangewezen om de kern van de film eruit te filteren en de dingen in een juist perspectief te plaatsen. En daar ligt zowel de kracht als de zwakte van de film. Entre Les Murs is nergens belerend, opdringerig of onrealistisch, maar dit gebrek aan richting kan bij een fout publiek resulteren in een gevoel van onverschilligheid.

Hoewel ik vermoed dat men met deze prent 100% objectiviteit en realisme wilde nastreven, heb ik er toch flink wat kritiek in gezien. Persoonlijk denk ik dat de manier waarop je die kritiek ziet afhangt van je eigen achtergrond en visie op het onderwijssysteem. Iedereen zal er wat anders in zien met andere woorden. Zo hekel ik het strafpuntensysteem dat door bepaalde leerkrachten in de film geopperd werd en door anderen ontkracht werd. De neutraliteit in deze scène schemerde door in de wijze waarop de regisseur beide partijen aan bod liet komen zonder zelf een kant te kiezen. Als kijker kan je dus zelf kiezen waar je al dan niet achter staat. Een ander voorbeeld is het gedrag van sommige probleemleerlingen. Op geen enkel moment heb ik de regisseur erop betrapt het probleemgedrag af te keuren of te veroordelen en dat vind ik knap. Maar of je een film als deze derhalve aan pubers kan laten zien betwijfel ik. Gewoon omdat zij in mijn ogen nog niet de maturiteit hebben om alles in de juiste context te plaatsen.

Samengevat is Entre Les Murs een film die bij het juiste doelpubliek tot nadenken stemt, net omdat de regisseur louter registreert en zich niet vergrijpt aan het kiezen van een welbepaalde kant.

Een filmpje dat uiterst geschikt is tussendoortje. Het tempo ligt hoog genoeg en de toegankelijkheid is groot, makkelijk verteerbaar dus. Interessant uitgangspunt, al is het hier meer een kapstok voor wat futuristische actie. Toegegeven, ik zie dit soort moraalfilosofie liever terug in een serieuze film waar op een "volwassen" manier mee omgesprongen wordt. Hier blijft het vrij basaal en puberaal, maar het uitgangspunt wordt gelukkig nooit het doel van de film had ik het gevoel, enkel een middel om wat actiescènes aan elkaar te rijgen. Ik kan niet zeggen dat ik die actiescènes spectaculair of vernieuwend vond - daarvoor bleef het allemaal wat te simpel - maar het is gewoon makkelijk verteerbare onzin voor in de late uurtjes...

Het is ongeveer drie jaar geleden dat ik Eraserhead voor het eerst heb gezien. Een film die toen ik nog een newbie was op MM vaak in de updates verscheen en waar altijd wel een interessante discussie gaande was. Omwille van de vele lovende kritieken, maar ook omdat hij van de hand van Lynch was - een regisseur die ik doorgaans wel waardeer - had ik me destijds aan dit "experiment" gewaagd. Het resultaat was een enorme teleurstelling die een radicale, en ja ook oneerlijke review van mijn hand opleverde. Ik heb hem nooit als mening aangevinkt omdat ik me bewust was van het feit dat hij gekleurd was en intuïtief aanvoelde dat hij niet zou stroken met m'n bevindingen bij een eventuele herziening.

Ik heb gelijk gekregen want de herziening - ik had er speciaal de DVD voor aangeschaft - bracht een hele andere film dan diegene die ik drie jaar geleden zag. Of moet ik zeggen dat degene die hem keek een ander persoon was? Waarschijnlijk wel, want in die drie jaar heb ik enorm uiteenlopende cinema verslonden waardoor m'n smaak danig geëvolueerd is dat ik Eraserhead nu wèl een goede film vind.

Ik heb geen idee hoe ik alles moet interpreteren, maar op mij kwam het over als een aaneenschakeling van fragemtarisch op film gezette nachtmerries. Allicht dat er ergens een "verhaal" in zit, maar Lynch kennende is het aangewezen van de beelden te genieten in plaats van te zoeken naar een verklaring voor de waanzin. En die beelden waren bevreemdend maar mooi, in tegenstelling tot wat ik vorige keer ook mocht beweren. In combinatie met de achtergrondgeluiden, een fusie van huilende wind en industriële machinegeluiden, wordt het nachtmerriegevoel mooi versterkt.

En dan heel dat gedoe met die gruwelijke baby! Ook al leverde het de ene enge scène na de andere op, ik had er best wel medelijden mee. Precies dat maakte Eraserhead voor mij ook zo aandoenlijk, samen met de naargeestige relaties die Henry met de andere personages onderhoudt. Daarnaast is de industriële setting ook aardig in beeld gebracht. Lekker claustrofobisch en op die manier gefilmd dat het lijkt alsof de wereld waarin Henry leeft één gigantische fabriek is, inclusief grauwe kleuren en metaalachtige achtergrondgeluiden.

Eraserhead staat trouwens in veel horrorlijstjes en dat heb ik altijd een vreemd iets gevonden, simpelweg omdat ik er de horror niet van inzag. Welnu, dat is na vandaag wel anders. Horror zit er wel degelijk in, zij het op een meer bizarre en verdoken manier in de vorm van surrealistische, nachtmerrieachtige sequenties die nog lang gaan nazinderen.

Toch een lichtjes teleurstellende Carpenter. Waar in bijvoorbeeld Assault on Precinct 13 de grauwe sfeer constant aanwezig is, is dat hier slechts met vlagen het geval. Toegegeven, er zijn tal van sfeervolle shots die de donkere, dampende achterbuurten subliem tot leven brengen, maar zij worden te vaak afgewisseld met sequenties die de mooi opgebouwde dreiging abrubt onderbreken. Behalve de hoofdpersonages komt de rest van het "tuig" niet geheel geloofwaardig (lees dreigend) over. Onbedoeld komische kostuums, knullige gevechten en slechte special effects halen in die zin een beetje het sérieux uit de film.

De troeven van deze actiefilm zijn voornamelijk het coole en koele personage Snake Plissken, de synths van Carpenter en de enkele scènes waar de Carpenter-sfeer 100% heer en meester is.

Mja, de score hier (op moment van schrijven 3,80) doet een goede film vermoeden. Helaas. En BlueJudaskiss, ben het helemaal niet met je eens trouwens.

Dat eerste verhaal vond ik net het leukste van de drie. In elk geval het meest inventieve (doet een beetje denken aan de originele House of Wax).

Dat tweede verhaaltje, getiteld "obsessie" over een necrofiel is eigenlijk schandalig slecht. Mist ook alle emotie omdat de stilering langs alle kanten rammelt: onbeduidende soundtrack en amateuristische cameravoering. Wil je een film die aan dit thema wel emotie weet te koppelen, probeer dan eens Nekromantik 1&2.

Derde verhaaltje wordt een beetje interessanter omdat er terug wat meer gebeurt, maar uiteindelijk doet de rommelige regie ook deze laatste akte de das om. Het is wel meteen het meest controversiële en gedurfde deel in dit drieluik, maar door de brakke audiovisuele look mist het alle effect.

Ik moest meerdere keren denken aan het werk van H.G. Lewis. Beide stralen een zeker amateurisme uit, maar ik heb wel het idee dat men verdomd goed weet waar m'n mee bezig is. Verschil is wel dat Lewis zijn publiek weet te entertainen met massa's vetzakkerij en (bewust?) lachwekkende dialogen. Maar dit is bagger van de bovenste plank.

Twee mensen zijn hopeloos op zoek naar een beetje geluk in de liefde. Leuk om te zien hoe Carrey dit geluk nastreeft op een voor hem a-typische manier; serieus, onzeker en afwachtend. Ook Winslet breekt met haar imago van het lieftallige poppetje en zet een voor haar nieuw soort personage neer; een flamboyante meid met een al even wispelturig voorkomen als karakter. De prestaties van beiden zijn even goed als verrassend. Maar, op een of andere manier is dit voor mij niet genoeg om me echt betrokken te voelen bij de personages en hun relatie. Wellicht ook omdat er naar mijn mening te weinig aandacht besteed wordt aan de situaties die ze samen beleven en teveel aan de uitvoering van het wisproces.

Het concept van "gewist geheugen" is trouwens een tot vervelens toe herhaald begrip in de cinema, maar ik moet toegeven dat het in deze context een geheel nieuwe dimensie aanneemt. De uitvoering ervan is ook dik in orde, al valt het weer op dat, zoals bij vele nieuwe projecten, de niet-lineaire vertelstructuur een onmisbare gimmick tot succes blijkt. Is dit storend? Niet echt. Origineel? zeker niet. Functioneel? Wellicht. Goed uitgevoerd? Absoluut! Ik kan me er dus mee verzoenen. Dat het wisproces begint met de meest recente herinneringen lijkt me logisch, al betwijfel ik of het noodzakelijk was om de film te laten beginnen met het einde.

Positieve vermelding gaat nog uit naar de soms mooie fotografie (zie cover) en het leuke subplot met Kirsten Dunst (rrr), al kan je je weer afvragen of dit geen foefje was van de regisseur om de film net iets langer te laten duren dan nodig.

Conclusie: Etneral Sunshine of the Spotless Mind is een film die een uitgemolken concept op een verfrissende manier weet te brengen, gesteund door een staaltje cinematografisch vernuft, maar die helaas faalt om de kijker te betrekken bij de personages en hun liefdesverhaaltje.

Psychologische horror in de ruimte waarin kosten nog moeite werden gespaard op het vlak van visuele effecten en set designs. Ondanks de cinematografische clichés ziet de film er piekfijn uit. Bovendien brengen de makers een ander verhaal dan een bemanning die opgejaagd wordt door buitenaardse wezens. De terreur is op een dieper niveau aanwezig, minder tastbaar en net daarom ook enger. Deed me een beetje aan Clive Barker denken, maar dan interstellair. Met betere acteurs en zonder de plichtsmatige scènes en oneliners had dit echt wel een ijzersterke film kunnen zijn. Een beetje de Solyaris voor de massa zeg maar...

Weinig opzienbarend. Het zal wel aan mij liggen, maar ik had moeite om wakker te blijven bij dit halfgare horrorspektakel waarin vooral veel ranzige scènes het povere script moeten camoufleren. Nochtans ligt het tempo moordend hoog en is er voortdurend actie, maar precies dat werkt verlammend. Typerend voor een hersenloze horrorfilm weliswaar. Ook typerend zijn de personages, niet meer dan bordkartonnen clichés, wat nog te vergeven valt aangezien dit soort splatterfilms weinig diepgang nastreven. De ontwikkelingen in het script daarentegen zijn dermate onbeduidend dat elke nieuwe sequentie een herhaling van zetten lijkt.. Er valt nergens ook maar een greintje inventiviteit te bespeuren, nergens een verrassing, nergens spanning. Het is dat de effecten van hoog niveau zijn, anders was het helemaal een waardeloze remake geweest.

Net zoals bij Evil Dead beukt Sam Raimi er met dit vervolg aan een stevig tempo op los. Energiek camerawerk, non-stop actie en liters bloed zorgen voor entertainment van begin tot einde. Het duurt dan ook maar zes minuten voor er al koppen gaan rollen. Jawel, dit mag je letterlijk nemen.
In Evil Dead 2 draait alles om Ash, die met kettingzaag in de ene en shotgun in de andere hand, de demonen moet uitschakelen. Uiteraard levert die enkele leuke, grappige splatterscènes op (ik denk dan vooral aan dat oog) Maar laten we eerlijk zijn, zo extreem goor en grappig was het nu ook weer niet, op enkele situaties na dan. Wat mij betreft had het gerust ietsje meer gemogen. Desalniettemin is deze film uiterst geschikt voor een nachtje griezelen en lachen met enkele vrienden.

Onlangs herzien en ik moet helaas bekennen dat ik dit soort puberale kolder deels (gelukkig niet helemaal) ontgroeid ben. Visueel uiteraard ontzettend strak, zowel de scènes in het huis met de agressieve close-ups en die in het bos met schuine camerastandpunten. Maar de schreeuwerigheid en het lawaaierige wanneer de demonen in beeld zijn ging op den duur op mijn zenuwen werken. Special FX ogen weinig indrukwekkend, wel lekker smerig en in die zin doeltreffend. Kortom: minder goed dat in mijn herinneringen.

Vandaag herzien en eigenlijk is dit een teleurstellende film die het niveau van het boek nergens haalt. Op enkele details na wordt het boek bijna letterlijk verfilmd, maar ik heb toch veel meer kunnen lachen om de droge humor van Brusselmans dan om de cynische impressie van Mortier. Ik vond Ex Drummer vooral te luidruchtig en te vermoeiend. Zelden grappig en vaak geforceerd (bv. voice over).

Pluspunt is echter de visuele inkleding van dit alles. De marginaliteit van heel het gebeuren wordt op passende wijze in beeld gezet en dringt door tot in de kleinste details van de visuele uitwerking. De decors, de klederdracht, ... dragen bij tot een troosteloze collage van een hoop zielige figuren. Maar ondanks het hoge rock&rollgehalte kan ik dit moeilijk een goede film noemen. Hoogstens een aparte film, maar wat koop je daar nu voor?

Visueel en narratief experiment, gedurfd en met uitstekende rollen van Traci Lords en AnnaLynne McCord. Excision lokt controverse uit en is tegelijkertijd erg geestig, maar dan op een gitzwarte manier. Zulke films zijn al niet dik gezaaid en als ze dan nog eens een afgerond - en op bepaalde manier ook ontroerend - script hebben als deze, spreek je al snel van een cultklassieker. De makers hebben er alleszins goed aan gedaan om hun personages met echte emoties te overladen. Hun portrettering is genuanceerd, wat het - ondanks veel viezigheid - geloofwaardig maakt om naar te kijken. Qua sfeer deed het me denken aan Deadgirl. Een indiehorror met gevoel voor stijl, een scherp randje en inzicht in hoe men een goed scenario doeltreffend naar beeld vertaalt. Mooi.

Cronenberg meets virtual reality.

En hoe! Het was sinds het thematisch verwante Videodrome geleden dat hij nog eens script volledig zelf had geschreven, maar hij is het kennelijk nog niet verleerd. Nog voor zijn film Crash werd ingeblikt was het script van eXistenZ al klaar en daarmee was hij een aantal jaren eerder dan die andere grote VR-film waarmee hij vaak vergeleken zou worden: The Matrix

Redelijk onterecht overigens want het zijn twee totaal verschillende films geworden, die slechts het concept "virtuele realiteit" gemeen hebben. Dan valt deze film veel gemakkelijker te vergelijken met Avalon vanwege het spelelement. Al moet ook hier een kanttekening bij gemaakt worden aangezien Cronenberg zijn compleet eigen stijl heeft die met geen andere film of regisseur te vergelijken valt.

Zo koos hij ervoor om eXistenZ te laten plaatsvinden in een rurale setting in plaats van in een futuristische stad, en zo de virtuele wereld erg nauw verwant te houden aan de echte wereld. Meteen een stijlbreuk met publieksfilms als Dark City en The Matrix, films die hij zo verafschuwt omwille van hun infantiele uitwerking. Dat laatste is een opmerking voor zijn rekening trouwens, want hoewel The Matrix niet uitblinkt in subtiliteit, bevat het toch een behoorlijk interessante filosofische lading. Ook typisch Cronenberg is de keuze om alle stereotypen van "technologie" overboord te gooien en volledig voor een organische look te gaan, met de bioport, de gemuteerde amfibieën, de "pink phone" en de gamepods als voornaamste designs. Het getuigt alweer van een flinke dosis verbeelding en creativiteit zoals we van Cronenberg gewend zijn.

Naast zijn typische stempel betreft eXistenZ een film met een neo-klassiek verhaal dat vragen stelt bij de realiteit en hoe wij, mensen, die beleven. Dit wordt gedaan aan de hand van het spelelement dat in onze moderne tijd het populairste en meest voor de hand liggende voorbeeld is van een simulatie van onze wereld. eXistenZ laat de gevaren van overmatige betrokkenheid zien en tevens de geneugten ervan. Ontsnappen uit de saaie realiteit om je te laten onderdompelen in de wondere fantasie van een nieuwe (virtuele) wereld. De storytelling bij dit alles is perfect te volgen, maar blijft gelukkig vaag genoeg om de fusie tussen de verschillende werelden van het nodige mysterie te voorzien. eXistenZ is een film die qua script en ideeën met alle soortgelijke films de vloer aanveegt (al zeker op creatief en intellectueel niveau), maar die spijtig genoeg ook aantoont dat Cronenberg een nòg beter scenarist is dan een regisseur. Omdat uit zijn ingenieuze concepten namelijk nog veel meer te puren valt dan nu het geval is.

Zo is bijvoorbeeld het production design fenomenaal, maar net iets te schaars om de fantasie van de spelers (en hun verlengstuk: het filmpubliek) maximaal te prikkelen. Hetzelfde met de soundtrack die vaak te klassiek is om een ongewoon verhaal als dit te ondersteunen. Al denkt Cronenberg daar allicht anders over, want elk facet van deze film is tot in de kleinste details beredeneerd en met de grootste zorg uitgewerkt. En dat maakt van eXistenZ wederom een onvervalste auteursfilm, een "Cronenberg" van het zuiverste water.