Opinions

In hetzelfde jaar uitgekomen als The Texas Chainsaw Massacre en gebaseerd op dezelfde gruwelen van seriemoordenaar Ed Gein. Deranged bewandelt echter het realistische pad en is daarmee een erg geloofwaardige registratie van de werkelijke feiten.

Aanvankelijk is het redelijk luchtig allemaal. Een streepje orgelmuziek en een vrolijke journalist die sporadisch door beeld wandelt om de handelingen van Ez (uitzonderlijk sterk vertolkt door Roberts Blossom) toe te lichten. Maar gaandeweg wordt de sfeer grimmiger en begint Ez helemaal door te draaien. Spanning sluipt langzaam maar zeker de film binnen en ook de beelden blijven niet gespeend van een choquerende uitwerking. En daar blijft het niet bij, want Deranged eindigt met een gestoorde climax die nog lang bijblijft. Een totaal andere aanpak dan The Texas Chainsaw Massacre en ook een pak onbekender, maar laat dit geen reden zijn om deze film links te laten liggen. Naast een waarheidsgetrouwe impressie van een van Amerika's beruchtste misdaden is Deranged een verontrustende prent met enkele schokkende beelden. Wetende dat dit alles echt heeft plaats gevonden maakt het des te zieker. Een aanrader!

Gisteren in het kader van "Halloween Night" herzien en behoorlijk teleurgesteld eerlijk gezegd. Bij een tweede kijkbeurt vallen zoveel zaken op die eigenlijk niet door de beugel kunnen.
Om te beginnen de cgi-effecten, die zijn heel de film door van schrale kwaliteit hetgeen het cachet van de film in z'n geheel naar omlaag haalt. Visueel dus erg matig en ook de bluescreen-scènes zijn met momenten té duidelijk "gecomputeriseerd".
Tweede punt van kritiek zijn de personages. Allemaal vrouwen die staan te acteren als een pot confituur die al 3 jaar over datum is, de ene al rotter dan de andere. Geen inhoud en geen présence, een leuk snoetje is al wat overblijft.
Ook het ontwerp van de "grotbewoner", op zich nog leuk gevonden, maar teveel door cgi bepaald en ook verdacht veel gelijkend op een of ander creatuurtje uit The Lord Of The Rings, zet nu en dan een domper op de feestvreugde. Akelig is het nog wel, maar op een gegeven moment geloof je het allemaal niet meer.
Het claustrofobisch sfeertje blijft echter nog steeds erg sterk aanwezig en ook de schrikeffecten, mooi georkestreerd door efficiënte geluidseffecten, staan bij een tweede kijkbeurt als een huis. Spijtig dat dit zowat het enige is dat de film boeiend houdt tot het einde. Een beetje jaren '80 special effects-technicus had van dit aanvankelijk goede concept een beest van een film kunnen maken. Jammer maar helaas. Het is dan ook onbegrijpelijk dat tegenwoordig te vaak de kaart wordt getrokken van de computer en dat de technieken uit de "Golden Years of Gore", ondanks dat ze in het verleden meermaals hun succes bewezen hebben, veel te weinig aangewend worden in dit soort producties.
Dan rest mij in feite nog maar één ding te zeggen: Leve latex en siroop!

Girlpower in het kwadraat. Ik vind het geen slecht vervolg aangezien de amusementswaarde toch behoorlijk hoog ligt. De setting wordt ten volle benut en er zijn weer aardig wat claustrofobische scènes waar je het benauwd van krijgt. Bovendien zitten er enkele effectieve schrikmomenten in en is de spanning bij vlagen goed voelbaar.

Helaas worden er verhaaltechnisch nogal wat fouten gemaakt en heeft de film vaak te lijden onder een gebrek aan geloofwaardigheid. Die scène met de handboeien bijvoorbeeld. Compleet onrealistisch aangezien zoiets meteen je doodsvonnis betekent. Daar staat wel tegenover dat deze onnozele handeling weer vijf minuten suspense oplevert, maar na verloop van tijd worden dit soort situaties echt wel ergerlijk. Hetzelfde met het einde dat compleet uit de lucht gevallen komt en elke vorm van logica mist. Geen idee welke pillen de scenarist tijdens het schrijven van deze scène gepakt heeft, maar aspirine was het in ieder geval niet.

Een ander aspect dat me in negatieve zin opviel was het monsterdesign. Waar de wezens in het eerste deel echt van een andere planeet leken, had ik nu teveel het gevoel naar een vent met een dikke laag latex op zijn smoel te kijken. Die make-up op zich was wel mooi gedaan, maar ik had liever gezien dat men de wezens subtieler in beeld had gebracht.

Toch kunnen die minpunten niet verhinderen dat dit vervolg lekker wegkijkt en op de juiste momenten erg spannend weet te zijn, dit grotendeels dankzij de claustrofobische setting.

Volgens Wikipedia de voorloper/grondlegger van Japanse cyberpunk, een genre met extremen in positieve en negatieve zin. Death Powder hoort wat mij betreft eerder in de tweede categorie thuis. Op audiovisueel vlak zie je wel waar latere films hun inspiratie hebben gehaald, maar toch blijft het allemaal ondermaats. Daarnaast lijkt het experimentele karakter een excuus om het gebrek aan verhaal te verhullen. Niet dat Japanse cyberpunk überhaupt uitblinkt in de verhaaltechnische kant, maar een film als bv. Tetsuo biedt toch iets meer houvast waardoor de beelden meteen ook aan impact winnen.

Kleinschalig en charmant horrorfilmpje dat verdacht veel doet denken aan Final Destination, zij het minder gericht op spektakel. Het idee is leuk, maar net niet leuk genoeg om een hele film mee in te blikken. Gelukkig is de speelduur kort en wordt het maximum eruit gehaald zodat je je amper verveelt. Uitschieters waren de verbluffende beelden van de wolkenkrabber waarin alles zich afspeelt en de overkoepelende moraal die de hoofdpersonages van de nodige diepgang voorziet.

De recente golf aan exorcisme-films heeft enkele aangename verrassingen gebaard (The Last Exorcism en Exorcismus), maar The Devil Inside hoort daar helaas niet bij. Doordat men het verhaal, de opbouw en de personages bewust op de vlakte houdt en de regie zich voornamelijk op spektakel richt, mist de film aan impact. De handelingen en motieven van de hoofdpersoon zijn zo mager uitgewerkt dat het werkelijk ongeloofwaardig wordt. Beslist niet handig als je een hoog realiteitsgehalte nastreeft. Nochtans bevat deze pseudo-documentaire een interessant uitgangspunt en enkele grafisch sterke beelden. Die beelden schieten hun doel echter te vaak voorbij omdat een slechte timing en magere sounddesign de schrikeffecten meermaals de das om doen. Het einde is trouwens een zelden geziene afknapper.

Minimalistische horrorfilm die het voornamelijk moet hebben van het slimme scenario van Sean Hogan, die de film eveneens regisseerde. Op papier ziet het er allemaal veelbelovend uit, maar het potentiëel wordt helaas niet helemaal benut. Het eerste halfuur is ongetwijfeld het sterkste, waarin twee huurmoordenaars in het huis van hun target wachten tot hij thuiskomt. Al wachtend ontdekken zij dat hij zich inlaat met diabolische rituelen. Als kijker weet je dan al dat het bijhoorlijk mis zal gaan en van die spanningsboog wordt aanvankelijk handig gebruik gemaakt. Na de confrontatie met het target neemt de film een bovennatuurlijke wending en wordt het filmisch een stuk minder interessant. De suspense verdwijnt geleidelijk en stoffige, al te filosofische dialogen nemen dan het roer over. Gelukkig eindigt dit bescheiden werkje met een ijzingwekkende scène, voornamelijk te danken aan het sounddesign dat over de hele film gezien een sinistere sfeer ademt.

Mettertijd zit hier misschien wel een cultstatus in.

Na het tegenvallende House of 1000 Corpses, dat evenwel genoeg potentieel had om een fijn filmpje te worden, was het de beurt aan deze vervolgfilm van Rob Zombie. Hoewel deze film in veel leek op zijn voorganger, was hij toch anders. Anders, maar vooral beter. Dezelfde zieke personages bepalen opnieuw het opzet van de film, maar het is de betere karakteruitdieping die The Devil’s Rejects interessanter maakt dan House of 1000 Corpses. Het cynisme, het sadisme en het morbide gevoel voor humor staan hier centraal en de film slaat daarom ook beter aan. Zombie poogt niet meteen een horrorfilm af te leveren, terwijl hij met House of 1000 Corpses wel die indruk gaf.

Het lijkt er trouwens op dat Zombie dit keer de rebel in zich heeft kunnen bedwingen, want ook op visueel vlak is er vooruitgang geboekt. Minder chaos en een consequentere cinematografie maken dit vervolg beter verteerbaar. Het geweld spat van het scherm, en dat is een pluspunt in dit soort films (!), maar als je pure horror verwacht ben je bij Zombie aan het verkeerde adres. Beide films draaien meer om bizarre personages en gitzwarte humor, niet zozeer om bloed en afgehakte ledematen. En als je dag in dag uit naar slashers en zombiefilms kijkt is dat wel even wennen. Maar goed, The Devil’s Rejects is een steengoede film in zijn genre en daarom alleen het bekijken waard.

Hitchcock moet jaloers geweest zijn wanneer hij deze film zag, want Clouzot is met dit schouwspel op alle vlakke minstens de evenknie van de Master of Suspense.

Dat Les Diaboliques op een ijzersterk scenario rust lijdt ondertussen geen twijfel meer, maar het zijn vooral de ontzettend realistische vertolkingen die het onwaarschijnlijke verhaal van Les Diaboliques zo mooi uit de verf laten komen. De twee dames, die omwille van hun contrasterende karakters verantwoordelijk zijn voor gepeperde dialogen en intense interacties, vormen het uitstekende duo als gids doorheen de vele raadselachtige gebeurtenissen die deze prent kleuren. Hun onderlinge relatie ondergaat na een hele resem onopgeloste mysteries een overtuigende metamorfose die deze film prompt een duivels kantje bezorgt. Wanneer de relatie van wederzijds respect en afhankelijkheid tussen de twee duivelse dames overhelt naar een door afschuw gedreven verhouding, impliceert dit meteen ook een ingenieuze plotwending. Hoewel niet helemaal onvoorspelbaar, want ze wordt weinig subtiel ingeluid door een van de leerlingen die beweert de dood gewaande directeur te hebben gezien, is ze toch een slag in je gezicht.

Op een schrandere manier speelt Clouzot met suspense-elementen die in de hedendaagse cinema misschien wat gemaakt zouden overkomen, maar destijds ontegensprekelijk een hele belevenis waren. Clouzot's aanpak doet in deze denken aan Hitchcock's Rope, waar in een gelijkaardig verhaal twee mannen kost wat kost een lijk proberen te verbergen, maar toch steeds het gevaar opzoeken en daarbij geen risico's schuwen. Maar Clouzot doet het net wat spannender, net wat beter, ... en net wat genialer.

Niet Hitch' beste film en dat heeft alles te maken met het feit dat ie werkelijk kapot verteld wordt, alsof het script in zijn meest basale vorm naar het beeld vertaald is: namelijk woorden die van het scherm rollen zoals wanneer je een boek zou lezen. Je moet al echt een voorliefde hebben voor detective en intrige en een desinteresse in audiovisuele panache wil je hier van kunnen genieten. Eerder deze maand viel me op bij films als Spring Breakers en Only God Forgives hoe moeilijk de balans blijkt tussen vorm en inhoud en hoe nefast een onevenwicht is voor de (lees: mijn) kijkervaring. In dit geval krijgt het script werkelijk geen audiovisuele ondersteuning, behalve de eigenaardigheid dat de gebeurtenissen zich op slechts enkele vierkante meter afspelen. Maar in tegenstelling tot Rope, waar Hitch veel creatiever omspringt met die beperking, biedt ze hier geen meerwaarde. De film kent slechts één visueel hoogtepunt en dat is de moordsequentie. Daarna is het uitkijken naar de ontknoping die zo uit een pulpromannetje geplukt lijkt. Sorry Hitch.

Behoorlijk vlakke impressie van een van 's werelds grootste moderne idealisten. Het roadmovie gedeelte is veruit het beste omdat het je laat kennismaken met de couleur locale en de prachtige landschappen van verschillende Zuid-Amerikaanse landen. Helaas boet de film in op het portret van Che Guevara die gedurende deze twee uur nergens de enigmatische en charismatische indruk nalaat zoals hij dat in het echte leven waarschijnlijk wel deed. Op het einde heeft hij het over hoe hij innerlijk veranderd is, maar los van een zwemtocht door de Amazone merk je daar bitter weinig van.

Ben je hem al gaan zien Quentin? Wat vond je ervan?

Ik vond het maar slappe koek eerlijk gezegd. Was geloof ik de eerste keer in m'n leven dat ik een traditionele zombiefilm op groot scherm heb gezien (al de rest op DVD) en ik had er wel zin in moet ik zeggen. Naar een Romero kijk je toch ook omwille van de sociaal-politieke satire. Met die maatschappijkritiek zit het wel snor mijns inziens. Onsubtiel, op z'n Amerikaans, maar daarom niet minder goed. Al treedt de kritische insteek iets teveel op de voorgrond, waardoor het hele zombiegebeuren maar weinig aan bod komt. Hier en daar wel een levende dode die omver wordt geknald met een hoofdschot, maar te weinig voor de liefhebber om echt aan z'n trekken te komen.

Wat nog het meest stoorde was de vlakheid van de personages. Waar Romero in z'n oorspronkelijke trilogie uitblonk in het schetsen van sterke karakters, krijg je hier een groepje studenten voorgeschoteld die geen greintje présence en inhoud hebben. Dan weet je dat het een lange film wordt... Ik moet eerlijk bekennen dat ik in de beginfase zelfs een vijftal minuten ben ingedommeld en dat wil toch al wat zeggen.

Zowat het enige positieve dat ik kwijt kan over Diary of the Dead is dat de roadmovie-structuur me enigszins kon boeien. Romero voert zijn cast van de ene locatie naar de andere, al wil daar niet altijd iets interessants gebeuren. Maar goed, er is toch sprake van tempo en dynamiek. Nee, Romero mag dan wel degene zijn die de zombiefilm gedefinieerd heeft, hij is zeker niet de man die voor het voortbestaan van het genre moet zorgen. Maar wie dan wel? Want ik heb de laatste 10 jaar geen goede zombiefilm meer gezien als ik me goed kan herinneren.

Die Hard, de moeder van de moderne actiefilm. Het was weeral een hele tijd geleden dat ik deze gezien had, een (zoveelste) herziening drong zich dus op.

En 't was uiteraard weer genieten. De basis is zo standaard als maar zijn kan, maar ze is slechts de ruggengraat van een film die bulkt van entertainment en originaliteit. Origineel, want Die Hard bevat een aantal knappe vondsten die mooi in kadans met de bikkelharde actiescènes de film een spectaculaire uitwerking meegeven. Waar anders zie je van die leuke zijsprongetjes als een actieheld die via walktie-talkie een intense vriendschapsrelatie aanknoopt met een gedegradeerde flik, een slechterik die zich bij nakende ontmaskering voordoet als een gijzelaar, een revolver die op de rug wordt vastgetapet of Beethovens "Ode an die Freude" bij het openegaan van de gegeerde kluis? Zulke elementen geven net dat unieke karakter.

Verder wordt de interessante setting natuurlijk erg goed uitgespeeld. Hoe de film zich verplaatst van etage naar etage, van lift naar luchtkoker en van dak naar garage is gewoonweg geweldig, ook weeral bijdragend aan dat perfecte tempo.

Het figuur van "John McClane" doet vervolgens de rest. Z'n onaantastbare cool-factor, z'n sarcastische humor, z'n zelfrelativering en z'n doeltreffendheid. Gewoonweg de ideale actieheld voor een film waarin actie, spanning, drama en romantiek mooi door mekaar verweven worden. Al zou dat vandaag niet meer pakken, destijds was het een gezonde cocktail voor een legendarische actiefilm.

Losjes gebaseerd op het verhaal “The Colour out of Space” van H.P. Lovecraft. Net als The Curse (1987) en Colour from the Dark (1980) trouwens, maar deze verfilming – hoewel niet de meest getrouwe aan het bronmateriaal – geniet ongetwijfeld mijn voorkeur. Het enige wat men deze film kan verwijten is dat de plot een hoge pulpfactor heeft die zijn oorsprong kent in de fantastische sci-fi verhalen zoals ze vandaag (helaas) niet meer geschreven worden. Alhoewel, dit is voor velen waarschijnlijk de reden om dergelijke films van onder het stof te halen. Boris Karloff kruipt in de huid van een “mad scientist” die in zijn achtertuin een neergestorte meteoriet met een radioactieve straling vindt. Na geheime experimenten blijkt de straling mutaties te veroorzaken bij zijn verzameling fauna & flora. Hij is echter blind voor de mogelijke consequenties, zelfs wanneer een dappere vreemdeling zijn bevallige dochter van de ondergang komt redden.

De uitvoering doet denken aan Corman in zijn beste dagen: gotische decors met weelderige tierlantijntjes op een vakkundige manier in beeld gebracht zodat de sfeer werkelijk van het scherm druipt. Het grootste deel van de film speelt zich dan ook af in een van de buitenwereld afgelegen landhuis, verscholen tussen bomen en opschietend gras. De special FX zijn erg spaarzaam. Tijdens de slotontknoping zien we welke invloed de radioactieve straling heeft op mensen die niet willen luisteren naar goede raad, en dat resulteert in een iconisch beeld van een zilverkleurige man omgeven door een felgroene gloed. Een aanrader uit de oude doos.

Kijkt lekker weg, maar niet meer dan dat. Hoewel het opzet goed gevonden is, komt de uitwerking niet verder dan dat van een doorsnee thrillertje. Voornamelijk erg voorspelbaar. De pogingen om de kijker op het verkeerde been te zetten, het knappe buurmeisje en de uiteindelijke switch waarom ze voor de jongen valt, de slechterik die door mama thuis wordt uitgenodigd, de politieagent die zich bij de derde oproep liever concentreert op z'n hamburger, de zak met aan aangereden hert in plaats van het lijk, enzovoort enzovoort. Een aaneenschakeling van clichés met andere woorden waardoor Disturbia op geen enkel moment boven de middelmaat uitstijgt. Verschrikkelijk slechte soundtrack ook. Vermakelijk filmpje verder, maar eentje dat niet lang zal bijblijven.

Post-apocalyptische film die zich niet focust op de praktische gevolgen van een nucleaire ramp, dan wel op de psychologische teloorgang van een groepje overlevenden dat op elkaar aangewezen is in een ondergrondse kelder. De onderlinge verhoudingen lopen al vrij snel spaak wanneer bepaalde individuen zich te nadrukkelijk profileren. De ontwikkelingen in de groepsdynamiek die daarop volgens zijn interigerend, maar blijven dat niet lang aangezien de film langzaam maar zeker ontspoort. Een resem gewaagde en ronduit weerzinwekkende scènes is het resultaat hiervan, maar tegelijkertijd overheerst een wrange nasmaak wegens te overdreven, te absurd en te ongeloofwaardig.

Neil Marshall, die de laatste jaren vooral furore maakte met The Descent, levert hier met zijn eerste langspeelfilm een behoorlijk sterk staaltje horror af. Als geen ander weet hij een angstaanjagende impressie neer te zetten van de Schotse Hooglanden en hun woeste, desolate karakter. Hiermee is de toon al snel gezet en dan is het afwachten tot de eerste soldaten genadeloos verscheurd worden. Dog Soldiers wisselt spanningsopbouw slim af met bikkelharde actie en zorgt er daardoor voor dat alle scènes probleemloos in mekaar vloeien. Diepgang moet je niet verwachten; deze prent is veeleer een stereotiepe benadering van de voorspelbare strijd tussen mens en weerwolf. Geen aandacht voor de mythe, maar eens te meer voor de onderlinge confrontatie en de daarmee gepaard gaande actie en suspens. Voeg hier nog een heerlijke soundtrack aan toe die moeiteloos het “yeah-gevoel” in de kijker naar boven brengt en je krijgt een heerlijke popcornfilm met de nodige dosis bloed en geweld.

Een ode aan de kinderlijke verbeelding. Daarnaast een erg lollige film met een leuke variatie aan personages. Een beetje zoals je van de combinatie Gordon-Yuzna kan verwachten dus. Behalve de humor is ook de vormgeving piekfijn. Het oude huis, de krakende vloeren en trappen, het knisperende haardvuur, de vele gangen en het leger aan handgemaakte poppen die 's nachts tot leven komen, ademen gezamenlijk de juiste sfeer voor een kindvriendelijke horrorfilm. Wie wil kan er zelfs een metafoor in zien, namelijk dat fantasie onontbeerlijk is in het leven.

45 minuten, langer heb ik het niet volgehouden. Dat Dolls hier geruime tijd in de top 250 heeft gestaan is alleen maar een bevestiging dat ik die lijst voortaan beter links laat liggen, want vanuit mijn oogpunt bekeken hangt die aan elkaar van wansmaak en overschatte arthouse. Alvorens mensen dit persoonlijk gaan opvatten, er even aan toevoegen dat het eerder een boutade is dan een waardeoordeel. Maar ik blijf Dolls hoe dan ook een slechte film vinden.

Waarom? Wel, na zo'n 45 minuten ingedommeld terwijl ik er eigenlijk veel zin in had. Ik verwachtte een visueel festijn maar ik kreeg eigenlijk een kleurloos liefdesverhaaltje dat zich liet kenmerken door statisch camerawerk en onrealistische vertolkingen. Zou best kunnen dat het nadien nog wat werd, maar wat ik zag hoort sowieso bij het slechtse dat ik al ooit gezien heb. Hoe goed de rest van de film ook moge zijn, die eerste 45 minuten veeg je niet zomaar weg.

Toegegeven, veel moeite heb ik verder ook niet gedaan om achter symboliek of wat dan ook te zoeken. Geen idee of die er al was, maar laat me er even vanuit gaan dat dit het geval was. Dus ja, allicht dat Dolls voor het juiste publiek de juiste film is (hoe verklaar je anders zo'n hoge score?), maar mij boeide het geen bal. En alvorens mensen me gaan bestoken met argumenten als "je hebt de film niet uitgekeken" ... nee, dat klopt inderdaad. Maar als het eerste deel dermate slecht is dat je als kijker afhaakt, dan wil dat toch ook wat zeggen...

In de jaren '70 en '80 zijn er in de VS een heleboel films verschenen over seksuele roofdieren, compleet naar analogie met de toename van het aantal slachtoffers dat ten prooi viel aan lustmoordenaars zoals Bundy, wat tot een heuse massahysterie leidde. Don't Go in the House liftte netjes mee op deze trend en is nog het best te vergelijken met Psycho, zij het dan dat dit een exploitation versie is. Net als Norman Bates heeft hoofdpersonage Donald na enkele traumatische ervaringen met zijn moeder een hekel aan vrouwen gekregen. Wanneer de ouwe taart sterft en hij eindelijk van haar juk verlost is, slaan bij hem de stoppen door. Wat volgt is een resem gruwelijke moorden die allen gelinkt zijn aan zijn trauma.

Hoewel Don't Go in the House bij vlagen best spannend is - sommige scènes zijn erg beklemmend door de nerveuze en onsamenhangende soundtrack die nu en dan wordt opgeluisterd door een occasioneel discodeuntje - lijkt de voornaamste intentie van de regisseur een deprimerende sfeer neer te zetten. Dat beaamt ook het zwartgallige einde waarin opvoeding als belangrijkste oorzaak naar voor wordt geschoven voor het ontsporen van mensen zoals Donald. Interessant voer voor een discussie trouwens, maar dit terzijde. We krijgen bijvoorbeeld ook te zien hoe Donald aanvankelijk erg onhandig is in zijn nieuwe hobby en gaandeweg uitgroeit tot een pro. Zo is er een scène waarin hij een geschikte outfit gaat kopen om potentiële slachtoffers te lokken. Intrigerend.

Los van de kwaliteiten heeft Don't Go in the House te lijden onder een grimmige, kleurloze look (die de film soms ook ten goede komt) en een wat ongelukkige vertelstructuur waarbij tijdens het eerste halfuur de psyche van Donald wordt uitgetekend en hij vervolgens aan het moorden slaat, gevolgd door een te lang uitgesponnen middenstuk waarin het tempo onderuit gehaald wordt door zinloze hallucinatie-scènes en een herhaling van zijn dagelijkse bezigheden, met tot slot een bevredigende en logische ontknoping.

Deze prent haalt nooit het niveau van pakweg Henry, Maniac of Eyes of a Stranger, maar biedt toch wel enkele boeiende inzichten in de psyche van "de seriemoordenaar".

Magere film vond ik. Cinematografie is duidelijk van een hoger niveau dan de gemiddelde film uit die tijd, maar ondanks de goede pogingen om wat meer te doen met een camera dan louter registreren vond ik het totaalplaatje nogal kleurloos (in de letterlijke zin dan). Het verhaaltje is aardig, er wordt ook goed geacteerd enzo, maar tot de laatste tien minuten wordt het nooit spannend of creepy. Dat vage gedoe was best leuk en vooral nu ik enkele verklaringen uit de eerdere posts heb gedistilleerd is m'n waardering voor deze film iets gestegen. Maar dat ik het een topper vind kan ik helaas nog niet zeggen...

Hersenloze pulp, maar wel 100% entertainment. Beter kan ik Doomsday niet samenvatten. Marshall toont zich opnieuw een waardevolle aanwinst voor het genre van de "fantastische film". De manier waarop hij een hele hoop films tot één geheel recycleert en er een razendsnel tempo in pompt is ongezien. Je kan je inderdaad ergeren aan het feit dat er geen echt nieuwe elementen aanwezig zijn in Doomsday, maar de manier waarop dat amalgaam tot één solide geheel gesmeed wordt en gekoppeld wordt aan een flinke dosis vermaak is puur vakmanschap. Marshalls derde topper nu al, een man om in het oog te houden!

Blauwdruk van de film-noir las ik hier ergens. Welnu, dat belooft veel goeds, want ik vond Double Indemnity best een fijne film. Met helaas wel enkele minpunten, zoals de raamvertelling als narratieve stijl en het einde dat een stuk interessanter kon. Neff had bijvoorbeeld in plaats van Phyllis te vermoorden, haar en Nino er kunnen inluizen om zichzelf zo aan het complot te onttrekken. Dat had ik persoonlijk een betere keuze gevonden, maar goed... Wat wel in het voordeel van de makers spreekt zijn de vele twists die met mondjesmaat het verhaal alle kanten opsturen en de spanning erin houden. Nog knapper is de zwart-wit fotografie die met scherpe contrasten en het betere schaduwspel deze prent in een lekker sfeertje onderdompelt. Dit bewijst dat oude films niet per se oubollig hoeven te zijn. Op naar Sunset Blvd.

Een teleurstelling toch. Ik heb sowieso niet veel met komische zombiehorror, tenzij de humor en de gore van uitzonderlijk hoog niveau zijn. Dat was hier slechts zelden het geval. Om precies te zijn heb ik slechts één keer hardop gelachen (molotov cocktail) en heb ik slechts één verbluffende gore-scène gezien (hoofd van de filmnerd dat uiteen getrokken wordt). Deze twee scènes buiten beschouwing gelaten was het allemaal een beetje het "been there, done that"-gevoel dat zich van me meester maakte. Veel bloed en ingewanden verder, maar niets dat ik nog niet gezien had.

Het idee rond de nazi-zombies is nog wel apart genoeg om even te boeien, maar al snel gaat het vervelen omdat er totaal geen dreiging van de wezens uitgaat. Spanning creëren was neem ik aan dan ook niet het belangrijkste doel van de makers. Blijft nog het prachtig witte sneeuwlandschap over als locatie voor al het bloedvergieten. Ik geloof niet dat de combinatie sneeuw en zombies al ooit is uitgeprobeerd, dus dat vernieuwend element is zeker de verdienste van de Scandinaviërs. En het werkt wel tot op zekere hoogte. Al mogen ze wel eens wat betere muziek in hun films gaan stoppen, want dat rommelige gejengel van eigen bodem klinkt voor geen meter.

Kortom, een leuk filmpje dat tot het einde toe vermakelijk weet te zijn, maar niets meer (en zeker ook niets minder) is dan een zoveelste dertien in een dozijn zombiefilm.

Gevoelig en "zwaar" thema op een luchtige en humoristische manier gebracht. De humor werkt lang niet altijd, maar Dr. Strangelove is toch wel een sympathieke film die genoeg in huis heeft om de volledige speeltijd te boeien. Spijtig van de vele losse en fragmentarische scènes. Hoewel ik het niet zag, zal Kubrick er wel vanalles mee bedoeld hebben. Het einde is nogal abrubt, maar verder niet verkeerd. Niet het meesterwerk waarvan sprake in mijn ogen, wel een leuke politieke satire.

Inderdaad, en ik vond de combinatie tussen Brownings innoverende hand en de wortels van het theater het best tot uiting komen in de dinerscène in Castle Dracula. Dracula kijkt gefascineerd naar de bloeddruppels die uit Renfields vinger sijpelen waarna de camera met een dreigende zoom tot een strakke close-up van Dracula's hypnotiserende blik komt. Kort daarop draait hij erg theatraal weg wanneer hij het kruisje aan Renfields halsketting opmerkt. Een scène die dus stilistisch vernuft combineert met ouderwetse acteerstandaarden; wat op zich wel leuk is om zien aangezien de overgang van het ene filmtijdperk naar het andere hier duidelijk zichtbaar wordt.

Voor het overige een heel klein beetje teleurgesteld, met name omdat ik de film als adaptatie van Bram Stokers verhaal niet geheel geslaagd vond (had ik ook met Frankenstein overigens). Naar mijn gevoel te weinig screentime voor Castle Dracula waardoor die authentieke sfeer slechts zelden voelbaar is. Wel geeft Browning genoeg panache aan de adaptatie als dusdanig zodat deze prent alsnog enkele legendarische scènes en mooie plaatjes oplevert. Qua camerawerk en sfeerschepping was Dracula ongetwijfeld van grote invloed, zo ook op Mario Bava vermoed ik, aangezien die in enkele van zijn meest succesvolle films een gelijkaardige sfeerschepping creëert. Bava was op zijn beurt dan weer zeer invloedrijk op de Italiaanse en de internationale genrefilm, zo zie je maar hoe essentieel een film als deze wel niet is.

Ik heb persoonlijk al betere Dracula-verfilmingen gezien en ik denk dat ik stiekem meer fan ben van Lugosi's vertolking dan die van Christopher Lee, al doet die laatste het natuurlijk verre van slecht. Het probleem met deze film is dat je weer met een typisch Hammer-vehikel te maken krijgt, waarin te veel afgeweken wordt van het oorspronkelijke verhaal. Niet dat dit per definitie slecht is, maar het huidige script is nu ook niet meteen een meerwaarde voor de Dracula-mythe. Toegegeven, de decors van de Hammerstudio's ogen zoals immer mooi, maar het grote aantal dagopnames is niet meteen bevoordelijk voor de gothic sfeer. De theatrale muziek en de verschijning van Lee leveren gelukkig nog een paar iconische scènes op.

Aardige Dracula-verfilming, al is het aangeraden dat je de tijdsgeest in het achterhoofd houdt bij het kijken van deze film. Acteerwerk is soms wat statisch, maar zeker niet slecht, en ook Christopher Lee heeft zichtbaar moeite om zijn vals gebit in te houden. Gelukkig zegt hij verder niks; ik kan me niet voorstellen dat hij een zinnig woord over z'n lippen krijgt met die grote hoektanden in de weg. Maar z'n aanwezigheid straalt wel het nodige charisma uit. Verrassend dan weer is dat het tempo relatief hoog ligt. Geen moment verveling en elke scène heeft wel een zekere plaats in het geheel zonder dat ze langgerekt overkomt. Maar bij Dracula-films reken ik vooral op sfeer, en die was hier toch niet altijd even nadrukkelijk aanwezig. Zal veel te maken hebben met het grote aantal dagopnames, maar ook met het feit dat Dracula's kasteel er zowel vanbinnen als vanbuiten niet meteen griezelig uitzag. Dan heb ik Bava al mooiere dingen zien doen wat decors en belichting betreft, bijvoorbeeld in Black Sunday.

Matig. Ik vind het best wel goed gevonden allemaal en het weet uiteindelijk wel te vermaken, maar veel meer dan een popcornfilm is Drag Me To Hell uiteindelijk niet. Dat hoeft zeker niet negatief te zijn, maar ook als popcornfilm brengt deze film niet altijd wat je ervan mag verwachten.

De combinatie tussen horror en humor, ik heb het er nog altijd moeilijk mee. Raimi stond mee aan de wieg van deze combo en werd daarvoor ook uitdrukkelijk geprezen, maar wat mij betreft onterecht. De enige goede horrorfilm die hij ooit gemaakt heeft was dan nog een serieuze, namelijk de eerste Evil Dead. Ik denk dat meer ernst en minder kolder van Drag Me To Hell uiteindelijk een veel betere film hadden kunnen maken. Nu blijft het balanceren op de koord van middelmaat.

Op het script valt niet zoveel aan te merken. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige sukkels die het einde niet had zien aankomen, dus ook op dat vlak was ik best aangenaam verrast. Maar het is eraan te zien dat Raimi al een tijdje in Hollywood vertoeft, want op audiovisueel vlak is dit toch een regelrechte stijlbreuk met zijn roots. Een gevolg van die carrièrewending zijn onder andere een veel te lawaaierige soundtrack, goedkope schrikmomenten en spuuglelijke cgi die te pas en te onpas gebruikt wordt. Voor iemand die in de jaren '80 met weinig middelen zoveel kon bereiken, is dat een droevige zaak.

Gelukkig verveelt Drag Me To Hell geen seconde. De film is, ondanks de vele minpunten, onderhoudend tot aan de aftiteling en dat is op zich ook een verdienste. En toch overheerst het gevoel van een gemiste kans. Een dertig jaar jongere Raimi had met dit sterke script een meesterwerk gemaakt.

Naar een kortverhaal van Clive Barker, al heeft de scenarist voor behoorlijk veel nieuwe input gezorgd. Ten goede meestal, want ondanks de enorme vaart in de film, blijft de inhoud kwalitatief hoogstaand. Veel aandacht voor de psychologische verklaringen en neveneffecten van trauma’s en angsten (uiteraard), maar daartegenover wordt voldoende viezigheid geplaatst zodat doorwinterde horrorfanaten een vette kluif hebben aan deze film. In dat opzicht een onvervalste Barker.

Audiovisueel ook dik in orde. Erg “vuil” en beklemmend geschoten, waardoor het medeleven met de (goed vertolkte) personages gaandeweg groeit. Behalve het nogal willekeurige einde, wat ik echt een afknapper vond, is er niets mis met dit filmpje. Integendeel, het mag zich tot een van de betere Barker-verfilmingen rekenen, naast Hellraiser en Midnight Meat Train. Best gek achteraf bekeken, aangezien ik het originele verhaal veruit het minste vond van wat ik al van Barker gelezen heb. Op naar The Madonna en Pigblood Blues.