Opinions

Gemengde gevoelens bij deze film.

Visueel oogt het allemaal erg knap: Een donker sfeertje met een betoverende neo-gotische setting en hier en daar schitterende fotografie (zie veelvuldige zwart-wit beelden die mooi opgefleurd worden met sterk contrasterende rode accenten). Ook de soundtrack is fraai en doet wat denken aan de melodische Carpenter-deuntjes van weleer.

Inhoudelijk is Dead Silence in se niet slecht, maar je blijft als kijker toch wat op je honger zitten. Het einde mag dan weer leuk gevonden zijn, over het algemeen blijft het allemaal braaf en zelfs wat saai. De schrikmomenten zijn nogal flauwtjes en van een bloedstollende spanning is er quasi nooit sprake. De basis was goed, maar er zat meer in.

Originele film met een schitterende Christopher Walken (let vooral op het geniale kapsel). Iemand al opgemerkt dat Cronenberg's films quasi altijd in de winter schijnen plaats te vinden? Of vergis ik me nu...?

Anyway, niet meteen een film die je van David "body horror" Cronenberg zou verwachten, maar desalniettemin een geslaagde film over een man met visioenen over de nabije toekomst van mensen die hij middels handoplegging gewaar wordt. Een innerlijk conflict is wat volgt - is het nu een vloek of een gave? - met uiteindelijk de beslissing z'n gave aan te wenden ten dienste van de mensheid.

Weinig spectaculair verder, maar inhoudelijk gewoon erg solide en daarom alleen al het bekijken waard.

Heerlijke underground misdaadfilm. Deadbeat at Dawn zit propvol geweld en is zo rauw geschoten dat Charlie Bronson erbij vervaagt. Voor liefhebbers van het genre een echt pareltje.

Voor mij een van de ontdekkingen van het jaar.

Ontzettend goede horrorfilm met een briljant uitgangspunt. Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een horrorfilm heb gezien met zo'n origineel idee dat me echt wist te verrassen. Ik vond het idee bovendien niet alleen geweldig, het werd ook nog eens goed uitgewerkt. De makers houden je constant in de greep door regelmatig nieuwe verwikkelingen in de plot te steken. Die lijken aanvankelijk niet altijd even aannemelijk of geloofwaardig, maar ze worden dat wel omdat ze heel zorgvuldig uitgewerkt worden.

Deadgirl is een behoorlijk zieke film, maar daarentegen ook erg vertederend met momenten. Die twee eigenschappen schemeren mooi door in de twee hoofdpersonages die de film van een interessante dualiteit voorzien. Het klassieke goed versus kwaad verhaal, maar dan wel een pak subtieler. Met een beetje goede wil kan Deadgirl ook als karakterstudie gezien worden van marginale mensen die slachtoffer worden van hun eigen obsessie. De dramatische ondertoon doet deze film ver boven de middelmaat uitstijgen.

Maar ook als gruwelijke horrorfilm is Deadgirl een schot in de roos. Dankzij een flinke dosis onderhuidse suspense en enkele gestoorde scènes blijf je als kijker constant in de ban van het verhaal. Je vraagt je ook voortdurend af waar het uiteindelijk allemaal naartoe zal gaan en dan ben je als kijker enorm blij wanneer de ontknoping de enige juiste blijkt te zijn. Geen nep feel good gedoe, maar een passend en compromisloos slot dat volledig in de lijn ligt van de ziekelijke obsessie die deze film domineert.

Meesterwerkje.

Heerlijk tussendoortje van Craven. Deadly Friend, weliswaar een stapje terug ten opzichte van A Nightmare on Elm Street, is een tof horrorfilmpje dat in de periode wanneer de personal computer zijn intrede deed, speelt met het begrip "artificial intelligence". Dat filosofisch kantje blijft uiteraard heel beperkt en staat in de eerste plaats in functie van enkele creatieve horrorscènes. En die zijn er zonder meer. De basketbal-scène (wie de film gezien heeft zal zich ongetwijfeld deze scène herinneren) is er een die mag ingekaderd worden en allicht legendarisch zou zijn mocht de status van de film navenant zijn. Aardige personages verder en het tempo ligt hoog genoeg om de ganse speelduur vermakelijk te blijven. Enige minpuntje is het oubollige uiterlijk van BeeBee.

Sympathieke horrorfilm die in de nasleep van Alien ('79) en The Thing ('82) z'n graantje meepikte van het destijds verzekerde succes. We zien zelfs nog een chestbuster rip-offscène.

De aanpak oogt erg low-budget en is derhalve enkel voer voor een beperkte niche van B-filmliefhebbers, maar het monsterdesign mag er gezien de beperkte middelen best wel wezen. Met meer tanden dan de haai in Jaws en een hele offspring babymonstertjes terroriseert dit buitenaardse gedrocht de bewoners van een plattelandshuisje. Enkele biologiestudenten en een jongetje wiens kamer bezaaid ligt met rekwisieten uit horrorfilms, trachten met de moed der wanhoop het bloeddorstige monster te doden. Het begin van een resem leuke gags, goede effecten en een epileptische soundtrack. Maar spijtig genoeg ook een hoop typische onzin en het nodige amateurisme voor dit soort producties. Fans van pulp en B-horror zien deze tekortkomingen ongetwijfeld door de vingers en focussen zich op de alomtegenwoordige splatterfun.

Ontzettend sterke psychologische thriller waarin de manipulatieve relatie tussen een student en de seriemoordenaar die hij voor zijn essay bestudeert centraal staat. Ondanks dat de wendingen soms wat voorspelbaar zijn, blijft de onderhuidse spanning van begin tot einde voelbaar. Dat heeft in de eerste plaats met de vertolkingen te maken. Zowel Forsythe als Moss zijn erg geloofwaardig in hun rol en de chemie tussen hen maakt dat je vanop het puntje van je stoel de ontwikkelingen in hun zieke, verstoorde relatie volgt. Dat zieke kantje wordt trouwens ook weerspiegeld in de soms grimmige, dan weer ingetogen cinematografie. Het feit dat dit gebaseerd is op waargebeurde feiten maakt het des te indrukwekkender.

Uitstekende film met een briljante Donald Pleasence die in elke scène de show steelt. Raw Meat weet op succesvolle wijze het midden te houden tussen horror, humor en drama, zonder dat het een knoeiboel wordt. Wat de horror betreft merk je dat deze prent gebukt gaat onder de tand des tijds. Weerzinwekkend is Raw Meat nog met momenten, angstaanjagend spijtig genoeg niet. Maar voor de liefhebbers van dit thema en bijhorende rechtveer-uit-de-sofa-manouvres is er gelukkig nog het recente Creep dat een sublieme aanvulling is op deze semi-klassieker.

Naar de oprechte oorzaak voor het onbezonnen verknippen van deze oorspronkelijk bedoelde double bill hebben we waarschijnlijk het raden, maar de kans dat commerciële motieven de artistieke eigenheid van dit project hebben gekelderd is niet gering. Aldus ging het grindhouse-concept helemaal naar de haaien waarna enkel een broze pastiche overbleef die van talrijke gimmicks aan elkaar hangt. Een brakke geluidsband, groezelige beeldkwaliteit en hier en daar een beeldlijnstoring die over het scherm danst. Best leutig allemaal, maar helaas slagen deze truckjes er niet in de dorre essentie te camoufleren: oersaaie, holle dialogen doorspekt met nutteloze vloeksalvo’s die vergeleken met Tarantino’s eerdere werk niet meer dan inspiratieloos en geforceerd aandoen. We moeten nog gaan geloven dat Pulp Fiction een gelukstreffer was. Toegegeven, het hele idee rond stuntman Mike en zijn moordende machine is een uitstekende katalysator voor hersenloze pulp, maar de regisseur van dienst haalt veel te weinig uit dit veelbelovende concept. Blijft over: een redelijk lege film die nu en dan de kijker wakker schudt met semi-spectaculaire autoachtervolgingen en enkele verplichte verwijzingen en die algemeen beschouwd maar net genoeg entertaint met z’n vele spitsvondigheden.

Naar analogie met films als Death Wish en Deadbeat At Dawn leunt ook Death Sentence op een brutaal script met de nodige emoties. Nergens subtiel, gewoon snoeihard en over the top. Net als wijlen Charlie Bronson... Mooie carrièreboost voor Wan om nu eens met échte topacteurs te werken. Kevin Bacon weet hoe het moet en heeft met Death Sentence een mooie toevoeging aan z'n oeuvre. Hij is de geschikte man om een bloederige vergeldingsactie uit te voeren. Of de metamorfose geloofwaardig is lijkt me niet meteen van primordiaal belang, aangezien de focus toch eerder ligt op het tonen van bikkelhard geweld en vette actie. Die missie is zonder meer geslaagd, maar Death Sentence mist toch die rauwe look die z'n inspiratiebronnen op sublieme wijze van een eigen identiteit voorzag. Net dat gemis maakt van deze film een doodgewone revengefilm die wel aardig is, maar net tussen de mainstream en de cult valt waardoor hij volgens mij een stille dood zal sterven.

De synopsis op de flap doet het niet vermoeden, maar het stemoordeel van de gemiddelde MM'er komt wel degelijk overeen met de inhoud van dit wanproduct.

Na 45 minuten uitgezet, helemaal niet m'n gewoonte, maar de visuele homevideo-achtige poespas en de totale afwezigheid van plot dwongen me ertoe.

Na jaren wachten op een DVD-release die nooit kwam en er nog steeds niet is, heb ik me maar eens een bootleg aangeschaft (het geld waard trouwens). Death Weekend was zo een van die filmpjes waar ik al lang naar uitkeek, maar tot vandaag nog niet heb mogen aanschouwen. Zoals verwacht kreeg ik met deze film een throwback naar de jaren '70, het decennium waarin (s)exploitation hoogtij vierde. Een veelgeprezen subgenre in die ganse waaier aan goedkope en ordinaire smeerlapperij was de rape&revenge film, waarvan Cravens Last House on the Left aan de wieg stond en waarin ook Death Weekend een meer dan vermeldenswaardige voetnoot is.

Het recept is eenvoudig: een mooie, jonge vrouw valt ten prooi aan een bende botergeile dronkenlappen, wordt geslagen en verkracht, en ontpopt zich naar de finale toe in een wraakzuchtige heldin die erop gebrand is het haar aangedane onrecht met veel bloedvergieten te vergelden. Hoera zegt de horrorfan dan; en verbazend genoeg is dit ook het type film dat bij sommige vrouwen in de smaak valt wegens de rolmodelfunctie van het hoofdpersonage.

De setting in Death Weekend - een afgelegen landhuisje omringd door bossen en een meer - is zonder meer sfeervol en ook de aanloop naar de climax is behoorlijk efficiënt. Zo krijgt de kijker een mooi in beeld gezette auto-achtervolging te zien die meteen de toon zet, gevolgd door 45 minuten vernedering en intimidatie. Wanneer het tij keert en, zoals dat gaat in dit genre, de misdadigers op het punt staan hun verdiende loon te krijgen, blijf je als kijker toch wat op je honger zitten. Waarom? Omdat de climax een beetje in het niet valt bij de gewelddadige uitspattingen van andere genrefilms zoals pakweg Straw Dogs of I Spit on your Grave.

Heavy metal splatter horror doorspekt met puberale humor. Eentje voor de liefhebbers en volledig in de traditie van Nieuw-Zeelandse splatter (denk Braindead). Oh ja, er doen ook demonen mee. En deze worden met veel bloedvergieten afgeslacht. Ik las ergens dat dit de moderne "Evil Dead" zou zijn. Daar kan ik me wel in vinden. Qua tempo en onzinnige splatterscènes zijn beide films alleszins aan elkaar gewaagd. Of deze film binnen tien jaar eenzelfde cultstatus zal genieten valt natuurlijk nog af te wachten. Aan de soundtrack zal het alvast niet liggen...

Geweldig filmpje! Ik denk dat de makers er een spectaculaire cocktail van geweld, bloed, onzin, science-fiction, actie, monsters, humor en energie van wilden maken en daar zijn ze met verve in geslaagd. Maar meer dan dat is Dead Leaves een audiovisueel meesterwerkje zoals je ze zelden ziet. Futuristische, kubistische animaties in alle kleuren van de regenboog worden in sneltempo aan elkaar gelast met opzwepende technobeats op de achtergrond. De hypersnelle montage zorgt voor een ongeziene energie. Met alle details die de animaties bevatten is het onmogelijk om na één kijkbeurt exact te weten wat er zich allemaal op het scherm afspeelt; daarvoor gaat het gewoonweg veel te snel. Dead Leaves duurt uiteindelijk 55 minuten, maar dit is de eerste keer dat ik achteraf het gevoel had alsof nog maar de helft van de speeltijd gepasseerd was. En dat zegt toch al iets over een film.

Het verhaaltje is interessant en biedt een meerwaarde, maar is tegelijkertijd straight forward en erg licht verteerbaar; en dat is maar goed ook want de blitse stilering van dit filmpje vergt al genoeg inspanning van de kijker om een epilepsie-aanval te vermijden. Intens!

Na Apocalypse Now m'n tweede Vietnam-klassieker deze week. En weer verbaas ik me over de top 250-plaats van wat op mij overkomt als een ellenlange aaneenschakeling van veelal saaie scènes en dialogen. Op het eerste zicht lijkt The Deer Hunter een banale televisiefilm, maar dan met A-acteurs. Zelden heb ik de cameraman op een mooi shot of mooie compositie kunnen betrappen. Waar Apocalypse Now soms nog redelijk verfrissend uit de hoek komt met dromerige visuals, blijft The Deer Hunter hangen in een kleurloze beeldencollage.

Geen overdadige antioorlogspropaganda dit keer, maar wel een originele subplot over Russische roulette die mooi verwerkt wordt in de bekende Vietnam-madness. Minpunt is dan weer dat, hoewel het hier een oorlogsfilm betreft, slechts 1/3 van de film ook daadwerkelijk "oorlog" getoond wordt. Veel aandacht gaat uit naar het voor en na van die bewuste oorlog met een focus op vriendschap en liefde. Weinig interessant gebracht verder, al vallen de personages een stuk beter mee dan de lachwekkende typetjes uit Apocalypse Now. Een stuk realistischer, meer herkenbaar en in se daarom ook boeiender, maar ik miste toch een beetje meer drama in heel het gebeuren. Misschien ook net de kracht van The Deer Hunter dat er geen jankerige theatershow wordt opgevoerd, maar in deze hoedanigheid liet het me allemaal een beetje koud.

Vietnam-films zijn tot nu toe niet echt m'n ding. Misschien binnenkort nog eens Platoon proberen, al vrees ik voorlopig het ergste.

Erg mooie slasher die, zoals zoveel goeie '70's-'80's horrorfilms, onterecht in de vergetelheid is geraakt.

Visueel en audititief (met goblineske synthesizer-deuntjes) doet Deliria aan de vroegere giallo denken, maar qua inhoud is dit een onvervalste slasherfilm. De setting is prachtig, de moorden erg creatief en de killer ijskoud en angstaanjagend. Enig minpuntje is dat de film traag op gang komt en dat spanning soms ver te zoeken is. Maar eens de hel losbreekt is het werkelijk om duimen en vingers af te likken.

Doet qua opzet een beetje denken aan Intruder, met eveneens een hoge bodycount in een mum van tijd, wat spijtig genoeg een gebrek aan spanning met zich meebrengt.

Helemaal in de ban van Coffin Joe.

"Wat ga je vanavond doen?"

"Ik ga een Brazilaanse horrorfilm uit de jaren '70 kijken."

...mijn collega keek me bedenkelijk aan.

Tja, wat moet je hier weer over zeggen. BlueJudaskiss heeft zeker en vast gelijk als hij deze film suf noemt, want ondanks het veelbelovende idee is dit zo'n film die (helaas) alle verwachtingen waarmaakt. Onnavolgbare rommel uit de diepste krochten van de rioolcinema. En toch heeft het altijd iets speciaals om naar zulke films te kijken.

Hallucinations of a Deranged Mind vuurt gedurende de volledige speeltijd een neurotische beeldencollage af op de onfortuinlijke kijker, waarin alle vormen van vunzige smeerlapperij de revue passeren: gratuit naakt, krioelende insecten, kannibalisme, sadistische martelpraktijken en een hoop carnavaleske ongein. Eén grote hallucinatie, zoals de titel aankondigt. Je kan het bezwaarlijk kwalitatief noemen, want het tempo ligt zo ontzettend laag en de inhoud is zo eentonig dat het eerlijk waar een loodzware opdracht is om de film uit te kijken. Maar een mens heeft niets beters te doen en volhardt ... zo gaat dat dan.

Kort samengevat: Een film die niet verder komt dan het bedenkelijke predicaat "curiosum". Maar dat is voor velen al genoeg om deze brol in huis te halen.

Deodato laat zich in Phantom of Death van zijn subtiele en sentimentele kant zien. Dat blijkt onder meer uit het feit dat de zeldzame ziekte van begenadigd pianist Dominici niet louter als excuus gebruikt wordt voor een ingenieus detectiveverhaaltje. Nee, doordat hij een getormenteerd personage speelt dat zijn lot niet wil aanvaarden, krijgt de film een droevige lading. Daarmee overstijgt Deodato de banale motieven van vele filmmoordenaars en dat houdt de nodige punch in het steeds repetitiever wordende kat-en-muisspel.

Phantom of Death wordt gecatalogeerd als giallo. Als u de lederen handschoen en de hoed wegdenkt, komt het inderdaad aardig in de buurt. Er passeren bovendien enkele stilistisch interessante moorden die aan Argento in zijn beste dagen doen denken.

Volledige review: Phantom of Death (Ruggero Deodato) – dvd recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

In principe is dit een zoveelste exorcisme-film, zij het dat de sterke vertolkingen en uitgebreide achtergrond van de personages je wel langzaam maar zeker in het verhaal zuigen zodat de beleving een stuk sterker is dan bij de meeste van dergelijke films. Wel is het zo dat de klassieke ingrediënten, zoals bv. de uitdrijving, niet bepaald origineel meer zijn. Net zoals de plot zelf trouwens, die weinig toevoegt aan het genre en soms wel wat diepgang mist. Maar de sinistere (pun intended) sfeer maakt veel goed. Fotografie van duistere steegjes en smerige, van ongedierte krioelende panden zet de toon en ook de locatie (Bronx) bezorgt deze prent een geheel eigen look&feel. Het deed me bij vlagen aan Seven denken. Ik ben het ermee eens dat de geluidsband in Derricksons vorige film angstaanjagender is, maar ik was wel verrast om The Doors te horen en vooral de manier waarop ze de tekst van dat nummer in het verhaal geïntegreerd hebben was knap. Het einde met Moby's "When it's cold I'd like to die" is ook wel atypisch voor dit genre. Het zijn dit soort details die deze film toch boven de middelmaat weten te tillen. Het probleem is alleen dat het zelden eng wordt, afgezien van de scènes waar de agenten met enkel het licht van een zaklamp zich in een smerig hol begeven, wachtend op een schrikmoment. Dit zijn, algemeen genomen, dan ook de beste scènes uit de film.

Dellamorte Dellamore, naar de Roman van Tiziano Sclavi, is een unieke horrorfilm die menig filmliefhebber met verstomming zal doen staan. Zelden werden verschillende genres zo mooi gecombineerd en tot één solide geheel versmolten. Komedie, romantiek en horror zijn de basisingrediënten voor dit fabelachtige sprookje dat bol staat van symboliek, betoverende beelden, knotsgekke personages en een flinke dosis gore.

Francesco Dellamorte, gespeeld door Rupert Everett (later te zien in My Best Friend’s Wedding), is de opzichter van Buffalora Cemetery, een begraafplaats waar vreemde dingen gebeuren. Enkele dagen na hun dood komen lijken tot leven en wanneer Francesco verliefd wordt op een weduwe die haar overleden man komt bezoeken, verliest hij de controle over deze bizarre situatie. Voor hem het einde van z’n zorgeloze leventje, maar voor de kijker het begin van een bovennatuurlijke rollercoaster vol absurde wendingen.

Het leuke aan Dellamorte Dellamore is dat deze film van de hak op de tak springt zonder dat dit storend werkt of zonder hiermee af te wijken van het essentiële verhaal. De ene moment lopen horden rottende zombies door beeld en de andere moment zien we Francesco Dellamore verwikkeld in een hevige vrijpartij met zijn muze, op het graf van haar overleden echtgenoot nota bene!.Als Dellamore’s dolle hulpje Gnaghi dan nog eens verliefd wordt op het afgehakte hoofd van de dochter van de burgemeester, denk je dat het niet gekker kan. Klinkt luguber allemaal, maar al deze onzin wordt met zulk verfijnd gevoel voor esthetiek in beeld gebracht waardoor van begin tot einde een mystiek sfeertje door de film waait.

En Dellamorte Dellamore verbaast nog meer als blijkt dat deze film heeft wat de meeste horrorfilms niet hebben: diepgang en een vaag, doch schitterend einde dat de kijker uitnodigt tot een tweede kijkbeurt. Het blijft toch een pluspunt om aan het eind te ontdekken dat alles wat je net gezien hebt een diepere betekenis heeft, die je graag te weten wil komen door bij de eerste de beste gelegenheid dit kunstwerkje nog eens boven te halen.

Een teleurstelling toch wel. Op mij komt de film over als een project van enkele laatstejaarsstudenten, maar dan net een tikkeltje professioneler. Wat ik doorgaans apprecieer aan zulke projecten zijn de passie en het tomeloze enthousiasme van de makers. In Dementia 13 heb ik daar niks van gemerkt, ook al had de film voor de rest alle kenmerken van een low budget film. Kwalitatief een vehikel met andere woorden. Een plotje van niks, een wirwar aan acteurs en nergens een duidelijke lijn of visie. Er passeren zoveel scènes die gewoonweg weggelaten hadden kunnen worden of vervangen door andere, want anders was er van de korte speeltijd helemaal niks meer overgebleven. Wellicht een beetje een voorloper op de whodunnit horrorfilmpjes van de seventies, maar kan voor de rest nergens boeien. Enig pluspuntje was de goede belichting. Conclusie: Als drive-in pulp net voldoende, maar voor de rest een overschat wanproduct.

Ik kan me doorgaans wel in deze stelling vinden (tweede stuk dan), al vond ik Demon Seed daarop een uitzondering. Voornamelijk omdat de designs die in de film gebruikt worden afwijken van standaard computerstuff en daarom ook vrij tijdloos zijn. Dat uitklapbaar kubusgedoe bijvoorbeeld, echt een geweldig creatief en uniek design.

Ook de onderliggende filosofie kon wel rekenen op mijn interesse. De mens die een computer wil scheppen naar zijn evenbeeld, maar daarin geen rekening houdt met verstrekkende gevolgen zoals de machine die eigen emoties en een eigen wil krijgt. Het deed inderdaad wat denken aan 2001, al is het heel lang geleden dat ik die film gezien heb.

Voor het overige redelijk uitgewerkt. Vooral op het vlak van special FX en designs erg de moeite waard, maar wat spanning of horror betreft redelijk mat allemaal. Gelukkig is er het vindingrijke verhaaltje dat tot de verbeelding blijft spreken en van Demon Seed een meer dan aardig SF-filmpje maakt. Aanradertje.

Ondertussen een keertje bekeken.

Heb echt genoten van deze heerlijke onzin moet ik zeggen. Met al die schitterende make-up en die fluogroene substanties deed Demoni me een beetje denken aan Rabid Grannies, alleen was deze een pak spectaculairder. Hoewel ik me nog steeds afvraag of ik de uncut versie heb gezien, kan ik toch wel stellen dat deze film behoorlijk hoog scoort op de gore-meter. Uitgelepelde ogen, opengereten kelen en gescalpeerde schedels zijn schering en inslag. Dit alles wordt samen met soepel camerawerk, prachtige barokke kleurenpaletten en een heerlijke metal/synthesizer-soundtrack tot een knap esthetisch werkje gekneed. Lamberto Bava slaagt er met Demoni in de stijlkenmerken van Argento te combineren met die van Fulci, wat een merkwaardige/spectaculaire prent oplevert.

Ontzettend slecht vervolg dat op alle vlakken inferieur is aan het geweldige Dèmoni. Zowel filmtechnisch als qua amusementswaarde valt er weinig tot niets te beleven. Het duurt een halfuur voor de hel losbreekt maar zelfs dan blijft het allemaal slaapverwekkend. De actiescènes ogen belabberd en ook de hoeveelheid ranzigheid was enorm teleurstellend. Zelfs de algemene regie is zo verwarrend dat je moeilijk kan geloven dat er zo'n grote namen aan hebben meegewerkt. Het lijkt wel of de makers - grotendeels dezelfde als bij het origineel - een collectief gebrek aan inspiratie hadden. Ofwel was het budget aanzienlijk teruggeschroefd. Hoe dan ook, de enige vermeldenswaardige scène is die in de liftkoker, maar op die ene scène na is dit prul de namen Bava en Argento onwaardig.

Slap filmpje van Fulci dat op kwalitatief vlak mijlenver afstaat van z'n grotere films. Het script is echt een rommeltje. De plot bevat tal van onlogische wendingen en gaten; iets wat we nochtans wel gewend zijn van Fulci, maar dat in zijn eerdere werk perfect gecamoufleerd werd door de sfeervolle cinematografie. Daar is hier weinig van te merken. De beelden zijn erg flets en de soundtrack is ook niet echt memorabel. Daarnaast zijn er uiteraard de waanzinnig slechte vertolkingen en de gekende brakke nasynchronisatie. Het enige aspect dat echt op niveau is, is de gore die vooral in het laatste kwartier in overvloed aanwezig is. Maar al met al is Demonia niets minder dan een slaapverwekkende vertoning. Gelukkig is er nog de verrukelijke Meg Register die met haar wapperende blonde lokken en haar volle rode lippen de aandacht tot het einde weet vast te houden.

Platte kak. Ik snap niet zo goed waarom men telkens opnieuw rip-offs van rip-offs wil maken. Het uitgangspunt is sowieso al niet bijster origineel, maar als het dan ook nog in handen valt van een weinig talentloze regisseur, weet je dat je dit soort troep kan verwachten. Ik vreesde er eerlijk gezegd al voor, al moet ik bekennen dat de naam James Wan mij toch heeft overgehaald.

Het verhaaltje is hoe dan ook erg pover. Het spelen met verschillende tijdskaders houdt aanvankelijk de schwung erin, maar lang duurt dat niet. Personages en regie vallen tamelijk snel door de mand. De climax is flauw. Het is al erg lang geleden dat dit soort films me nog aan het schrikken bracht. Het is allemaal zo voorspelbaar, zo mak en zo inspiratieloos.

Dit moet echt beter.

Onvervalste pulpfilm waarin er nog échte uppercuts worden uitgedeeld, één geweerschot vijf kogelgaten produceert en de vrouwen grotere triceps hebben dan de mannen. Natuurlijk is het script waanzinnig slecht, net zoals de vertolkingen en de knullige effecten van een telegeleid robotje dat lasers afvuurt, maar de dolkomische scènes stapelen zich in sneltempo op. Er valt genoeg te beleven, gaande van een onthoofding en een met een potlood doorboord oog tot minisoldaatjes die met scherp schieten. Dit allemaal omdat de poppen van een oneliner spuiende baby, een grizzlybeer, een scherpgetande duivel in een doosje en de bovenvermelde robot op majestueuze wijze tot leven komen in een duffe speelgoedfabriek. Je moet er natuurlijk de humor van in kunnen zien.

Alweer found footage, zult u denken, maar door de consequente manier waarop de gebeurtenissen zich via Skype-chatsessies aan de kijker presenteren, blijft de film visueel interessant en boeiend tot het einde. Het verhaal over mensen die ontvoerd, mishandeld en vermoord worden is niet bepaald origineel te noemen en toch wordt het dat in zekere zin wel omwille van het hoge realiteitsgehalte. Het doet een beetje denken aan Vacancy en een episode uit V/H/S, maar wordt hier tot in de perfectie uitgevoerd. Dat de ontknoping niet echt een verrassing is, speelt verder geen rol want The Den doet wat je van een horrorfilm verwacht: angst inboezemen.

Ideale film om een horroravondje mee te starten.

Corbi Bernsen slaagt er met verve in een totaal gefreakte Dr. Feinstone neer te zetten; een tandarts die zo maniakaal bezig is met z'n beroep dat het wel fout móet lopen. Toch duurt het redelijk lang alvorens de hel losbarst en uiteindelijk is de climax dan ook wat ondermaats. Echter, de hilarische dialogen en oneliners maken relatief veel goed en ook de visuele flair die Brian Yuzna door deze film stuwt mag er best wezen.

Aanrader voor liefhebbers van sadistische horror .

Tja, wat moet je hiervan zeggen...

Bronmateriaal is OK, maar Scorsese maakt er echt een potje van. Het is toch schrijnend dat deze man nog zulke grote projecten toegeschoven krijgt, want eigenlijk is hij een dikke audiovisuele nul. Geef mij dan maar een Mann of een De Palma, die weten van dit soort films nog iets te maken. Dit was gewoon zielig.

The Departed speelt zich af in het heden, maar de film oogde veel ouder. De audiovisuele stijl is totaal niet mee geëvolueerd, behalve het opspattend bloed dan bij schotwonden. Score was verder ook erg anoniem en gewoonweg derderangs.

Scorsese laat tevens zien een barslecht acteursregisseur te zijn, want met een naar Amerikaanse maatstaven topcast slaagt hij erin de acteurs stuk voor stuk een erg matte prestatie te laten neerzetten. Meest irritant was oude Jack die het op zijn zeventigste nog nodig acht de MTV-hiphopclown uit te hangen met meer stoere maffiapraat dan hem goed is. Bedroevend gewoon, maar niet zo verwonderlijk als je met zo'n slecht geschreven personages en onzinnige dialogen moet werken. Alleen Wahlberg springt eruit in positieve zin en ontlokt af en toe een glimlach. Voor de rest is het middelmaat troef.

Het opzet rond de twee informanten die gaandeweg in elkaars vaarwater komen is niet eens zo slecht. Beetje actie, beetje maffia, dat kan er van tijd wel mee door. Gelukkig blijft het allemaal nog redelijk boeiend, in die zin dat je als kijker meeleeft naar de uiteindelijke confrontatie tussen de twee informanten. De afwikkeling van het verhaal is verder zo stereotiep als maar zijn kan. Niet slecht hoor, maar zeker niet spectaculair goed. Gewoon doorsnee vrees ik. Scorsese heeft na al die jaren wel door hoe hij een verhaal moet vertellen, al moet je ook dat relativeren aangezien hij er zelf geen letter van geschreven heeft.