Opinions

Our parents only fucked once, that's why we are twins.

Gedurfde film over drie jongvolwassenen die op zoek zijn naar elkaar en naar zichzelf. Niet alleen gedurfd omwille van sommige perverse thema's die de film behandelt, maar ook omwille van de vage scheidingslijn tussen realisme en surrealisme die Bertolucci door de film trekt. Het ene moment kan je je perfect in de leefwereld en de handelingen van de personages inleven, met hen meevoelen als het ware, terwijl je het andere moment overdonderd wordt door de uiterst bizarre situaties waarin het drietal verkeert. Gelukkig boet de film nergens aan geloofwaardigheid in dankzij de schitterende vertolkingen van de drie hoofdpersonages.

Deze film had wel door Cronenberg geschreven kunnen zijn, dacht ik tijdens het kijken. Angsten en Freudiaanse droomwerelden zijn het onderwerp in deze sci-fi/horror waarin een frisse Dennis Quaid zijn telepathische gave etaleert door in andermans dromen het nakende onheil af te wenden. Want wie sterft in zijn droom, sterft ook in het echt. Het lijkt een beetje op de wetenschappelijk verantwoorde versie van A Nightmare on Elm Street, met de nodige pseudo-psychologie. Beiden kwamen uit in '84 en raakvlakken zijn er zonder meer, maar het blijven wel totaal verschillende films zodat verdere vergelijking onzinnig is. Dat dit geen klassieker geworden is, ligt alleszins niet aan Quaid die een voortreffelijke rol neerzet. Maar misschien prikkelen de intriges in het verhaal veel minder de verbeelding dan ze in een film met de titel Dreamscape zouden moeten doen...

Kwalitatief hoogstaande SF-actiethriller waarin Judge Dredd genadeloos afrekent met al het schorem in een dystopische wereld. Dredd is de wetgevende, rechterlijke en uitvoerende macht in Mega City 1, een betonnen jungle met gigantische spiraalsnelwegen, armoedige wijken en wolkenkrabbers die duizend meter hoog reiken. In één van die wolkenkrabbers zaait Ma-Ma dood en verderf onder iedereen die haar drugstrafiek belemmert. Want ze heeft zojuist een nieuwe, razend populaire drug ontwikkeld: slo-mo, een middel dat na inhalatie de perceptie tot slowmotionsnelheid vertraagt.

Nagenoeg de hele film speelt zich af in zo'n wolkenkrabber, waarin Dredd zich samen met een helderziend groentje een weg naar de top moet vechten nadat Ma-Ma het gebouw hermetisch heeft afgesloten en via de luidsprekers heeft aangekondigd dat ze de twee "judges" dood wil. Iedereen die hen helpt, zal dat met zijn leven bekopen. Liefhebbers van bikkelharde actie kunnen zich optrekken aan stoere oneliners, kogelregens en bruut in beeld gebracht geweld. Wat Dredd daarnaast echter zo interessant maakt, is het sombere toekomstbeeld dat opgehangen wordt. Problemen als overbevolking, normvervaging, corruptie en armoede zijn nu al dagelijkse kost, maar worden hier uitvergroot tot het speelterrein van criminelen.

De vormgeving (3D of niet) van het rechtlijnige scenario is niets minder dan fenomenaal. Het uitzicht van de megapolis en het interieur van de woontorens die op zich alle faciliteiten van een stad herbergen, ademen een soort visionair realisme uit. Etherische ambient enerzijds en opzwepende elektro anderzijds voorzien de beelden steeds van spankracht. Scènes die het langst zullen bijblijven zijn de adembenemend mooie slo-motrips, tevens een welgekomen breuk met de flitsende schietoefeningen die de koelbloedige Dredd op de bende van Ma-Ma houdt.

De Palma mag dan wel bekend staan als een Hitchkock-liefhebber annex jatter, met Dressed To Kill brengt hij in de eerste plaats (bewust?) hulde aan de Italiaanse giallo. De gelijkenissen liggen er in elk geval vingerdik op – op enkele visuele uitstapjes als de hem typerende splitscreen na. Mocht bij de eindcredits pakweg Argento vermeld staan, geen mens die het bedrog zou doorhebben. Concreet betekent dit dat esthetiek, overigens het stokpaardje van De Palma, de voorkeur geniet boven een logische plot en een solide verhaallijn. De talrijke dromerige shots en hallucinante close-ups die in deze prent verweven zitten, zorgen voor een hypnotiserende beeldtaal die gans de speeltijd aanhoudt en de kijker langzaam maar zeker verlamt om hem niet meer los te laten – in de positieve zin weliswaar. Bij dit alles neemt De Palma ruimschoots de tijd om elke afzonderlijk take tot in het kleinste detail te regisseren en van een ongeëvenaarde fijnzinnigheid te voorzien. Voor mensen die echter geen boodschap hebben aan De Palma’s visuele flair blijft er helaas niet veel over, want de storytelling op zich biedt maar net genoeg body als ondersteuning van het audiovisuele. De kritiek dat Dressed To Kill meer gelauwerd wordt om z’n cinematografische kwaliteiten dan om z’n horror-value is dan ook volkomen terecht.

Wat volgens velen de sensatie van 2011 is, is voor mij een film met twee gezichten gebleken. Eentje waarin het scenario amper meer is dan één groot platgetrapt cliché, echter slim gecamoufleerd door een prachtige cinematografie. Wat dat laatste betreft lijkt Refn geïnspireerd door Michael Mann die met zijn lome cameravoering, ambient soundtrack en face-acting van zijn acteurs een onderkoeld effect beoogt. En als ik Drive in één woord zou moeten samenvatten, dan is dat onderkoeld. De scènes waarin Gosling, immer kauwend op zijn tandenstoker, schijnbaar achteloos tegen de deurpost leunt, handjes nonchalant in de zakken van zijn racevestje houdt en zijn buurvrouw met een guitige glimlach taxeert, zijn daar een perfect voorbeeld van, net zoals hun ontluikende relatie die niet verder reikt dan een tedere aanraking, maar oprechter is dan menig Hollywood romance. De cool en het charisma van Gosling dragen dan ook grotendeels de film. Helaas verbergt dit slechts deels het zwakke scenario over een uit de hand gelopen overval dat al zo vaak verteld werd in honderd andere films, hier weliswaar ondersteund door de nodige gewelddadige, grafische beelden. In dat opzicht had het bijvoorbeeld geen kwaad gekund om meer aandacht te besteden aan de rijkunsten van Gosling, zodat zijn personage enerzijds meer status krijgt en men anderzijds meer kan inzetten op het audiovisuele aspect van de film. Want eigenlijk schenkt alleen de openingsscène op dat vlak voldoening en is het slot als gevolg van het zwakke scenario een teleurstelling van formaat.

Drugsdrama met een poëtische titel die al jaren in de achterste regionen van mijn geest sluimert. Hij stond al enige tijd op het programma, maar was pas gisteren aan de beurt. De film kent meer dynamiek dan de gemiddelde Van Sant film, maar is langs de andere kant ook weer typerend voor deze regisseur. De fascinatie voor banale mensen en hun banale leventje in de marge van de samenleving staat hier centraal: Bob en zijn vrienden zijn hopeloos afhankelijk van drugs en trekken van stad naar stad om er apotheken te overvallen voor hun "stuff". Soms vroeg ik me af waar die Bob nu het meest verslaafd aan is: de drugs of de kick die hij krijgt bij het overvallen van zo'n apotheek?

Drugstore Cowboy zit vol intrigerende personages en situaties, maar mist slagkracht om zijn publiek écht te ontroeren. Daarnaast is het script net wat te eenvoudig, naïef zelfs. Wel blijft de film hangen omwille van de soms poëtische, dan weer aandoenlijke invulling van de drugproblematiek en de soundtrack die de nervositeit in bepaalde scènes knap vertolkt.

Meer dan geslaagd.

Stijlvolle Argento meets zombielegende Romero. Twee grootmeesters slaan de handen in mekaar in Two Evil Eyes, wat oorspronkelijk een vierdelige anthologie moest worden met Craven en Carpenter er nog bij. Helaas is het bij twee delen gebleven. Overkoepelend zijn er de effecten van Tom Savini die nog maar eens laat zien dat hij de onbetwiste autoriteit is op het vlak van bloederige make-up en gore.

The Facts in the Case of Mr. Valdemar: Sfeervol verhaal dat oldschool horror verenigt met een gezonde dosis moraal. De vertelstructuur en de inhoud doen wat denken aan de verfilmde DC-Comics in Creepshow. Bij momenten lekker goor, nergens echt spannend, maar mooi gedoseerd en inhoudelijk oerdegelijk.

The Black Cat: Een zwarte kat maakt een arrogante misdaadfotograaf het leven zuur... Leuke soundtrack nog, maar voor de rest als Argento-film vrij onherkenbaar. De gekende stijlkenmerken ontbreken en dat is een beetje een gemis. Dit tweede deel is niet zozeer slecht, want het kent ook z'n sterke momenten, maar het verwachtingspatroon dat je op voorhand hebt wordt nooit volledig waargemaakt.

Conclusie: wisselend in kwaliteit zoals dat bij de meeste anthologieën met grote regisseurs het geval is. Op zich interessant kijkvoer allemaal, maar écht klassiekermateriaal zit er nooit in.

Aardige film, maar om nu te zeggen dat ik hem superspannend vond ... dat is een beetje overdreven. Op zich is het allemaal wat eentonig om een hele film mee te vullen. 't Lijkt me eerder een goeie basis voor een kortfilm, maar je ziet toch dat Spielberg er een mooi ritme in weet te leggen met voldoende "randanimatie" zodat het nergens saai wordt. (Heb wel de lange versie gezien) Vakmanschap met andere woorden.

Betrekkelijk slechte Lovecraft-adaptatie die de sfeer mist van serieuzere verfilmingen zoals "The Haunted Palace" of "Die, Monster, Die!" en de luchtigheid van Stuart Gordons herwerkingen. The Dunwich Horror bengelt daar dus ergens tussenin en heeft een beetje te lijden onder flauwe vertolkingen en een resem hallucinant slechte audiovisuele effecten. Wanneer de zogezegde monsters in beeld verschijnen schakelt het beeld over op een overgesatureerd kleurenpalet, bijgestaan door hypnotiserende kermisgeluidjes. Gezien de ernst waarmee de plot wordt afgewikkeld kan je alleen maar concluderen dat dit een pijnlijke misser is. Behalve dat de film dus bij vlagen onbedoeld komisch is, mist hij ook elke vorm van spanning. Dat je het einde van mijlenver ziet aankomen doet hier beslist geen goed aan. De beste scène is wellicht het offer op een macaber vormgegeven altaar dat zich aan het uiteinde van een metershoge klif bevindt. Enkel voorbehouden voor Lovecraft-completisten!

Zonet de final cut gezien en wat een overdonderende film was dit zeg! Thematisch een mengeling van voodoo, mystiek, magie, horror, en demonische legenden (het lijkt wel een Clive Barker verhaal). Dit alles wordt tot een geheel gekneed waarbij een shapeshifter de Namibische woestijn onveilig maakt. Dust Devil is gebaseerd op een comic en dat wordt fijn weerspiegeld in de adembenemende cinematografie. Nooit eerder waren plaatjes van een stoffige, zweterige woestijn zo mooi en sfeervol. Hoewel zulke setting niet aan haar proefstuk toe is in de filmwereld, is dit een van de weinige (zoniet de enige?) horrorfilms waarin de dorre woestijn een cruciale rol speelt. Lang aanhoudende shots, een zweverige camera, vervreemdende camerastandpunten en prachtige, kleurrijke composties dompelen Dust Devil om in een visuele flair die het inhoudelijke volledig overschaduwt. Spannend is Dust Devil nergens en ook qua tempo en narratieve scènes is de film vrij karig, maar qua cinematografie en sfeer is dit een absolute parel.

Een must voor horrorfanaten, maar eigenlijk ook voor alle liefhebbers van sferische, visuele cinema.

Aussie horror die sterke momenten kent, maar helaas ook veel zwakke. Minpunten zijn: de vlakke hoofdpersonages, het snel afgeraffelde en ongeïnspireerde verhaaltje en de algemene stereotiepe uitwerking. Pluspunten zijn: enkele afzonderlijke scènes en een paar leuke freaks die dit werkje alsnog een klein beetje de moeite maken. De Australische jungle wordt redelijk goed uitgespeeld als locus delicti, maar er had toch meer ingezeten. Een hoop onlogische wendingen ook die resulteren in een onsamenhangende film, ook al mag het uitgangspunt dan duidelijk zijn. Voor de rest een vrij matte vertoning wanneer het aankomt op suspense of gore. Ook het einde geeft geen voldoening. Op een paar losse scènes na dus niet meer dan een standaard genrewerkje dat makkelijk wegkijkt maar nooit hoogstaand wordt.