Opinions

Oja, nu moet ik natuurlijk zelf ook nog iets zeggen over deze docu. Samengeraapt inderdaad, waardoor van de helft van de geïnterviewden eigenlijk niet duidelijk wordt wat ze nu precies bedoelen. Vooral de opvattingen van die man in het begin die strijdt voor een andere vorm van internet blijft heel schimmig. Maar volgens Herzog is hij één van de meest zinnige mensen in de docu, een conclusie die je op basis van de getoonde fragmenten totaal niet kan rechtvaardigen.

Het zwakte moment is voor mij dat observatorium waar ze een internet-vrije zone hadden. De beelden van de vrolijke muziekbijeenkomsten daar zijn onzinnig en sturend, die figuren die daar een heenkomen zoeken vanwege hun stralingskwalen vallen niet te plaatsen zonder relevante context.

Echter, vond het overwegend toch wel interessant en bij vlagen ook beangstigend. Het fragment met dat gezin is gewoonweg huiveringwekkend. Ook de fragiliteit van het hele systeem wordt helder voor het voetlicht gebracht.

Wel blij dus dat ik dit gezien heb, maar om hiervoor naar de bios te gaan, zeker niet.

Edit: verhip, tijdens het schrijven realiseerde ik me wie Onderhond bedoelde! Mee eens! Maar vond het vooral een bijzonder grappige omschrijving.

Goeie en originele film. Naast het verhaalframe zelf, dat een grappige dystopie biedt maar niet bepaald plotgatloos is, vind ik The Lobster intelligent verteld. Dat begint uiteraard met de openingsscène, later komt daar een bijzonder eigenaardige voice-over bij die op een bepaald moment zelfs overlapt met de daadwerkelijke dialoog, en die als ik me niet vergis uiteindelijk met één van de personages sterft. Verder is het knap dat Lanthimos telkens op tijd het verhaal een beetje vooruithelpt, de setting verandert, een nieuw personage introduceert, en zodoende wordt het verhaalframe optimaal benut. Ook stilistisch is de film fijn. Een paar fraaie slow-motions vallen op (een enkele keer wat te lang gerekt zelfs), goeie decors en vooral uitmuntend gebruik van muziek. En dan is er nog de humor, die meestal resulteert in gegniffel maar soms ook wel in een echte lach.

In hoeverre je maatschappijkritiek in deze dystopie moet zien weet ik niet. Ik zou zelf niet verder willen gaan dan dat de vrij radicale scheiding in de manier van leven tussen mensen met een relatie en zonder niet geheel vreemd is aan de werkelijkheid, en het individualisme dat in de film gepersifleerd wordt natuurlijk ook niet. Lanthimos laat het echter aan de kijker zelf over om hier verder over na te denken indien gewenst en de film zelf houdt het door het absurdisme en de humor toch vooral luchtig.

Samen met Ex Machina een van de interessantste films van dit jaar wat mij betreft (hoewel ik helaas Victoria gemist heb).

Na Maria Braun was nu Lola aan de beurt. Wederom een sterke film. De even gewaagde als gekleurde belichting bepaalt in belangrijke mate de visuele schoonheid van deze film. Fassbinder hult de hele wereld in een soort van bordeellicht, zonder te vervallen in kitsch. Dat is niet alleen sfeerbepalend maar stempelt ook je beoordeling van de personages. Het verhaal is verder aardig, vooral omdat de praktijken van de stad nogal schimmig blijven. Er is idealisme en corruptie en aan het eind blijft alles bij hetzelfde. Op naar Veronika Voss. 3,5*

Een echte Ferrante. Het verbaast me altijd een beetje dat regisseurs zo gretig zijn om haar werk te verfilmen, want in de boeken van Ferrante gebeurt er veel in de hoofden van de personages en daarnaast profiteert haar werk van een losse, bruisende, semi-slordige stijl van schrijven. Desniettegenstaande werden haar eerste twee romans in het Italiaans verfilmd en werd van haar meesterwerk, het vierluik dat bekend staat als 'De Napolitaanse romans', een serie gemaakt.

Maggie Gyllenhaal pakt met La Figlia Oscura (let op het nuanceverschil van de titel, in het Nederlands vertaald als 'verborgen') het boek dat net voor de stormachtige internationale doorbraak van Ferrante kwam. De thema's zijn herkenbaar. Een kind dat kwijt raakt, een moeder die haar kinderen verlaat om zichzelf te ontplooien, de vlucht in het leven van de letteren, het zit ook allemaal in 'De Napolitaanse romans'.

Wat de film goed doet, is de spanning rondom Leda en Nina creëren. The lost daughter is heel duidelijk een literaire verfilming: het gaat niet zozeer om plotontwikkelingen rondom de personages maar om hun onderlinge verhouding, die lange tijd op een onbenoembare band berust. Ook de vraag of de karakters sympathiek zijn of onsympathiek doet eigenlijk niet zo ter zake. Ferrante is er niet op uit om tot een oordeel te komen over Leda, het gaat erom over haar positie en keuzes na te denken en dit rustig te laten bezinken. Want dat het thema van het tekortschietende moederschap heel interessant is, staat in mijn ogen als een paal boven water.

Gyllenhaal lijkt er met de filmstijl op uit te zijn om de schrijfwijze van Ferrante te volgen en dit werkt ook nog, tot op zekere hoogte. Het is erg losjes, soms intiem en gedetailleerd, soms vrijwel banaal. Op het gebied van de muziek was er weinig inspiratie, maar de scene waar Roberta Flack op de achtergrond speelt is heel mooi. Zoals ook al door anderen opgemerkt, Arnie bijvoorbeeld, is de laatste ontmoeting tussen Leda en Nina de grote tegenvaller van het geheel. Vooral die steek met de haarpin slaat nergens op en Dakota Johnson is hier ook wat minder in vorm dan in de rest van de prent (ik was onder de indruk van haar intensiteit). Een smetje op een verder fraaie film.

Het is allemaal net iets minder mooi ingekaderd in een schijnbaar normale werkelijkheid (dan bijvoorbeeld MD), maar in de herziening vind ik Lost highway wel een stuk beter dan ik dacht. Mijn herinnering was overigens zeer vaag: feitelijk stonden alleen het shot van de snelweg, de man in het glas en die enge kerel met z'n gezicht me bij. Maar het is in alles een onderscheidende film, met geweldige soundtrack en geluid plus een heerlijke Arquette. Dit staat het dichtst bij Twin Peaks 2017 in mijn ogen.

Voor de derde keer gezien, en dat is toch wel bijzonder voor een film die bij mij tot nu toe nog steeds op 3,5 sterren stond. Ik blijf telkens maar terugdenken aan de sfeer, de shots van de straten, de prachtige karaoke-scene. En dit keer kwam de interactie tussen Johansson en Murray ook nog wat beter bij me binnen. Een écht meesterwerk zie ik er niet in maar wel een heel fijne film die je keer op keer kan bekijken.

De film vertoont inhoudelijk opmerkelijke overeenkomsten met A thousand times goodnight. Beide titels gaan over een bevlogen en geëngageerd fotojournaliste wiens baan een enorme wissel trekt op haar gezin. Poppe en Trier zijn echter heel verschillende regisseurs. Bij Trier valt zoals vaker de mooie belichting op, de heldere beelden, de fraaie fotografie. Daarnaast houdt hij het over het algemeen ingetogen en heeft z'n manier van vertellen iets literairs. Poppe is veel minder subtiel en ook minder origineel maar weet daardoor bij vlagen wel indruk te maken. Louder than bombs is wat mij betreft de betere film, maar toch ben ik nog steeds niet helemaal om bij Joachim Trier.

De recensie van Onderhond zal velen vrees ik op het verkeerde been zetten, mij in elk geval wel. De film is helemaal niet grauw, gaat ook niet over armoede (dit zijn gewoon normale leefomstandigheden voor miljarden mensen), en kent een prachtige cameravoering. De verschillende elementen komen sterk overeen met Long day's journey into night, die is alleen iets strakker en kent een feller kleurenpalet. Verder ontzettend sfeervolle film in beeld en geluid van een regisseur die duidelijk weet wat je met een camera moet doen. De longtake is wederom gedurfd, niet altijd even geslaagd (soms is het wat hoekig en inhoudelijk leek het ommetje van de gids me nutteloos) maar ik heb wel geboeid zitten kijken. Bijzonder hoe de camera een soort eigen leven gaat leiden hier en zodoende de hele omgeving voor de kijker in kaart brengt. Eervolle vermelding gaat naar het beeld van de graafmachine die een vrachtwagen af rijdt, dat komt dan weer uit het eerste deel. Kaili Blues doet heel weinig onder voor 'Long day's journey' en Gan Bi is er een om in de gaten te houden.

Uitgezonden bij het programma Close Up, en voor de liefhebbers van z'n werk wel de moeite. Geeft toch net wat meer achtergrond bij de man en zijn films. De zaken die genoemd worden als kenmerkend voor Visconti zijn ook dingen die ook belangrijk vind in cinema; liefde voor literatuur en muziek, de aandacht voor het menselijke in de verhalen, het belang van thema's die het autobiografische ontstijgen. Fijn ook dat de dochter van zijn vaste scenarist, die het meest op de films zelf ingaat van de pratende hoofden in deze docu, vooral de loftrompet steekt over Rocco. En ik realiseer me dat ik nodig wat van zijn vroegere, meest geëngageerde werk moet zien.

Ik kan maar geen fan worden van Medem. Z'n films zijn me te gekunsteld romantisch, te toevallig, verhalend te rommelig ook. Het begin van Lucia y el sexo is nog erg goed, maar zodra het element van de auteur die zijn wereld vermengt ziet raken met die van zijn personages z'n intrede doet, gaat het mis. Sowieso is dat al (veel) vaker en (veel) beter gedaan in zowel literatuur als film. Qua vormgeving vind ik Lucia y el Sexo wel geslaagd, hoewel ook hierin een iets vastere lijn de film goed zou hebben gedaan. Alles bij elkaar is het genoeg voor een voldoende, maar tot nu toe heeft er nog nooit meer in gezeten bij Julio Medem. Geef mij maar Almodovar.

Erg fijne film. Het enige manco is eigenlijk dat het te samenhangend en afgerond is, dat alle gesprekken betekenisvol zijn (en dat zo'n schildpad in het laatste shot dan weer voorbij moet wandelen). Europese films weten deze valkuil, waardoor het voorgewende realisme toch wel beperkt blijft tot filmrealisme, doorgaans beter te vermijden. De tort-monoloog van David Lynch vond ik ook niet overtuigend. Maar verder heb ik genoten.

Dat Visconti Romy Schneider wist over te halen om nogmaals de rol van Sissi op zich te nemen, was voor mij de belangrijkste reden om deze film te willen zien. Heel boeiend dat zo'n rol z'n eigen leven gaat leiden, alsof inderdaad Romy Schneider Sissi is (en voor de kijker is ze daarin reëler dan de werkelijke Elisabeth, die we immers niet kennen).

Van de kostuumfilms van Visconti ben ik overigens niet zo'n groot liefhebber, ik heb het meer op z'n oudere werk. Ludwig kende ik ook helemaal niet als historisch figuur. Wat ik interessant vind om te lezen hier is dat sommigen veronderstellen dat je veel achtergrondinformatie nodig hebt om hem te kunnen plaatsen. Mijn ervaring is anders. Ik denk juist dat de lengte er primair op gericht is om de kijker zelf, tijdens de speelduur, te laten invullen wat Ludwig doormaakt. In sommige scenes zie je hem alleen wat ronddrentelen in een kamer bijvoorbeeld. Zoals ik er tegenaan kijk zou ik Ludwig niet zozeer gek noemen, wel excentriek, eenzaam, gekooid en kwetsbaar. Maar hij is tegen oorlog en ziet in dat kunst een veel hogere waarde vertegenwoordigt dan adellijke hiërarchie, nou, veel verstandiger kan je het niet hebben voor een koning. (Merk op dat iedereen de naam Richard Wagner kent, maar al die monarchen, keizers, tsaren, wie maalt er nog om hen?)

De compromisloze vertelwijze van Visconti, zonder inbedding van uitleg, vind ik een groot pluspunt aan de film. Ludwig lijkt een soort hoofdstukgewijze vertelling te zijn (gemarkeerd door fade-outs) en samen met het commentaar dat sommige bijpersonages kort uitspreken richting de camera doet dat weer eens vrij literair aan. Daar tegenover staat wel dat de film iets houterigs, soms zelfs onbeholpens over zich heeft. De waardeloze audio helpt ook niet mee natuurlijk.

Qua cinematografie vallen de statige establishing shots op en sowieso straalt de film grandeur uit, zonder dat ik het nou echt heel mooi vind overigens.

Ik heb Ludwig in twee delen bekeken (eerst anderhalf uur en toen de rest) en dat is volgens mij een goede strategie. Het eerste deel beviel ook mij het beste. Minder excentrieke uitspattingen (vooral dat gedeclameer van die acteur ging veel te lang door) en meer van Romy had het tweede deel wellicht boeiender kunnen maken. Maar aangezien dat er niet in zit, raad ik van een jaartje eerder de film César et Rosalie aan, dat is Schneider op haar allerbest.

Sinds L'Assedio wist ik dat ik werk moest maken van Bertolucci. Van de verhalen die hij vertelt ben ik op zich niet zo onder de indruk, maar de manier waarop hij het vertelt is steevast fascinerend en soms ronduit verbluffend. Zo ook in La Luna. Niet veel regisseurs kunnen je puur met het camerawerk zo boeien als Bertolucci dat kan. Enorm veel variatie maar toch binnen een consistente stijl en zonder dat het te opzichtig wordt. Soms statisch (een long shot, een close-up), dan weer dynamisch waarbij de camera Caterina als een soort aureool omgeeft, de ene keer is het recht voor z'n raap en dan weer wordt je op het verkeerde been gezet met een mooie truc. De belichting is ook heel fraai, het zachte kleurgebruik, de vaak perfecte kadrering, noem alles maar op.

Zoals gezegd kunnen de thema's van Bertolucci me wat minder boeien. Dat het verhaal nogal wat gaten bevat en onlogisch is vind ik niet zo erg, dat hoort bij de stijl, maar het hele onderwerp van aantrekking tussen moeder en zoon spreekt me nauwelijks aan. Dat geldt ook voor de personages in La Luna, met name Joe roept voornamelijk irritatie op.

Net als in L'Assedio heeft Bertolucci echter nog een troef in handen: de meesterlijke wijze waarop hij muziek kan inzetten. Hij doet dit bijna altijd intra-diegetisch en dat is weliswaar geconstrueerd maar toch ook heel gedurfd en zeker niet zo gemakzuchtig als een bandje met klassiek repertoire in starten. Dat laatste optreden vind ik geweldig, terwijl ik helemaal geen opera-fan ben. Zo je film afsluiten, volledig drijvend op de stijl en de afronding tussen de personages er een beetje tussendoor moffelen. Ik sluit me aan bij wendyvortex en ThomasVV: een gemankeerd meesterwerk.

Hier post ik, ik kan niet anders.

Het verhaal van een van de meest invloedrijke personen in de westerse geschiedenis, de man die het einde van de middeleeuwen inluidde:

De film opent met het enorme onweer waarin de jonge Maarten Luther belooft zijn leven aan God te wijden. Vanuit een sterk zondebesef loopt Luther echter aan tegen de oordelende en straffende God die overal gepredikt wordt. Tijdens zijn studie theologie ontdekt hij daarentegen de God van de bijbel: een God van liefde en genade.

Luther, de grote reformator, wordt tekortgedaan als zijn betekenis vooral wordt gezocht in het aan de kaak stellen van kerkelijke corruptie. Ook de film laat zien dat dit onjuist is: Luther is allereerst een theoloog. Dat arme zondaars gerechtvaardigd worden alleen door geloof in Christus (sola fide), een enorm genadegeschenk (sola gratia) dat in de bijbel wordt beschreven (sola scriptura), dat is de betekenis van Luther.

Meerdere keren sommeert de kerk Maarten Luther zijn boeken te herroepen. De rijksdag te Worms is kritiek, maar ook voor de keizer weigert Luther de bijbelse waarheid te verloochenen. Dankzij de protectie van prins Frederik (prachtig gespeeld door sir Peter Ustinov) kan Luther ongestoord verder werken. Zijn Duitse vertaling van het Nieuwe Testament maakt de bijbel toegankelijk voor het gewone volk, waar Luther dan ook een ongekende populariteit geniet. Keerzijde hiervan zijn de boerenopstanden, die ontstonden vanuit een radicalisering van zijn ideeen.

Het slot van de film laat zien hoe de nieuwe kerk van de Reformatie definitief wordt aanvaard in Duitsland. Luthers verhaal eindigt in een idylle: de levensgenieter die nog een appelboom zou planten als hij wist dat Jezus Christus morgen zou terugkomen op aarde, trouwt en krijgt zes kinderen.

De film laat een mooi en compleet (hoewel natuurlijk geromantiseerd) beeld zien van het leven van Luther. Naar het einde toe werd het mijns inziens soms wat gehaast. Joseph Fiennes vond ik niet altijd even sterk acteren. Al met al een interessante film, leerzaam en, zoals de achterkant van de DVD stelt: ook geschikt voor 'de niet religieuzen'.

3,5*

Poe, viel niet mee. De serie heeft al z'n manco's op het gebied van geloofwaardigheid en originaliteit, waardoor ik ben afgehaakt (hoewel ik de sfeer en Idris Elba waardeer). Maar bij de film zijn die manco's verder uitvergroot. De uitwerking van het verhaal is gewoon ondermaats in Luther: the fallen sun. Voorbeeld: de moeder die aan de rechercheur vraagt om te 'beloven' dan deze haar zoon terugbrengt, dat alleen al, maar daar wordt dan later ook nog een hele scene aan opgehangen, met een totaal ongeloofwaardige dialoog tot gevolg. Ander voorbeeld: DCI Raine die geen enkele substantie krijgt als personage en maar wat heen en weer zwabbert al naar gelang de schrijver op dat moment nodig heeft. Zelden zo'n vlakke rol gezien voor zo'n belangrijk bijpersonage. Het einde met al die losse camera's en de mensen die vrolijk met hun hoofd in beeld zitten, dat is gemakzuchtig effectbejag. Verder, maar dat is echt persoonlijk, vind ik de film te luguber. Niet zozeer grafisch maar wel qua suggestie. Verhindert voor mij om onbekommerd entertainend te worden. Elba is de dragende figuur, het Londonse sfeertje is prima (hoewel dat in de serie beter tot z'n recht komt), er is spanning en die slechterik is doodeng. Maar verder een povere film.