Opinions

Ik kon deze zeer smaken. Een wat typisch Scandinavische crimi-thriller met een horror-randje (zou ook zomaar een Mo Hayder kunnen zijn geweest bv.). Heb me ook geen moment gestoord aan wazigheid, rommelig gedoe of verwarrend verloop. Het enige dan misschien... wat verhaallijntjes die er wat bij gesleurd leken, al diende eentje daarvan uiteraard ook gewoon als red herring. En de gemaakte sneeuwmannen en kinderlijke briefjes vond ik zeer geslaagde elementen. Toch beetje om verbaasd dat deze zowel op IMDb als hier wat ... hier komt ie ... ondergesneeuwd raakte.

Bijpassende songs:
Wintersun - Land of Snow and Sorrow
Lordi - It Snows In Hell
Sia - Snowman

Na een tweede kijkbeurt met een halfje verhoogd, vooral omdat de ontsnapping en de goudroof toch echt wel knap zijn gedaan. Plus hier en daar nog wel een interessantere scène, en tof gebruik van het Schotse accent. Al is de score zoals hier op MovieMeter, tussen de 3 en 3,5 in, ook wel prima. En in hoeveel grauwe misdaadfilms krijg je nu eenmaal Happy Hardcore te horen?

De tatoeages die deze man draagt (o.a. Please Kill Me) zeggen ergens wel wat hoe hij in het leven stond en staat. En dan komt plots overvallende doofheid erbovenop. Geen wonder dat het een wel zeer donkere rit wordt. Waarmee ik er uiteraard niet licht over wil gaan. Maar 'k kan gewoon niet al te sterk meeleven met de hoofdfiguur, ondanks dat ik zelf bv. metal-liefhebber ben. Nu, de film is ongetwijfeld ergens bedoeld ter acceptatie van deze handicap, met op het eind ook doofheid boven kunstmatig horen (dubbele laag in de titel) verkiezend, zo doet vermoeden. Wij als kijker mogen en kunnen dit proces ook meebeleven, uiteraard wel enigszins frustrerend en confronterend. Het is eigenlijk een best interessant thema, maar hoe het uitgewerkt werd, lag me wat minder.

My silent gesture was designed to speak volumes.

Als kind en jongeling deze vaak gezien, maar nooit door de ogen van een al meer doorwinterd man. 'k Had me verwacht aan een oubollig kitscherig iets, maar ben toch best verbaasd. Aardig kabbelend verhaal, fraaie iconische liederen (een pak meer dan ik me herinneren kon), bij momenten mooie beelden, leuke vrolijke humor, en het contrast tussen de militaire opvoeding van Von Trapp en het speelse eigenzinnige karakter van de zingende non die niet luistert naar de naam Sœur Sourire:
"Hadden ze in het klooster ook zoveel last met je, Fräulein ?"
"Oh, veel meer, meneer."
"Ze hebben uniformen."
"Dwangbuizen, ja."
Heerlijk hoe Maria niet op haar kuise mondje gevallen is.

Wel meer films die spelen rond dit soort contrast van mekaar uiteindelijk aantrekkende tegenpolen. Ik denk bvb. maar aan de originele Yours, Mine and Ours uit 1968 of de remake uit 2005. Maar het is uiteraard ook een soort van modern Assepoester verhaal, Nanny McPhee (ook al uit 2005) heeft er ook veel van weg, en herinner me nog wel zulke films. En ook een veelvoud aan films waarin de kinderen van een weduwe of weduwnaar een andere partner voor hun ouder wensen dan diegene die het lijkt te gaan worden, en er alles aan doen om het zo te sturen.

Anderzijds vermoed ik wel dat er enige nostalgie meespeelt dat deze me zo bevallen kon, want m'n kinderen vonden er maar niets aan. :/ Dit terwijl ze wél dol waren op Wonka bijvoorbeeld. De lengte van 2u45' helpt er wel niet zo aan, toch nog zowat 50 minuten extra vergeleken bij die Wonka en dik een uur meer dan vele andere. Van mijn part had de Sissi-achtige grandeur van het galabal en zo eraf gemogen.

Edoch, deze film ontroert, vertedert (ik word des te warmer van die soort platonische liefde), heeft prachtige lessen te geef, nog een aardig stukje drama in de laatste act, én gebaseerd op ware feiten (altijd gedacht dat het louter fictief was), ... Ik doe zeker ooit nog een poging, als ze paar jaartjes ouder zijn. Op dit moment kan dit nog altijd bij leven en welzijn van Julie Andrews, die alvast 2 van de 7 kinderen uit de film (RIP Charmian Carr, Liesl en Heather Menzies, Louisa) heeft overleefd.

Wel een lange zit voor dit soort film. Maar hij had zeker z'n vermakelijke elementen, voornamelijk in de animatie-humor, de vele cameo's en allerhande verwijzingen, zoals de filmscènes waarin de Looney Tunes figuren dan opdraven, zoals onder meer in Austin Powers, Mad Max, The Matrix, e.v.a. Alleen al daarvoor zou ik hem gerust nog eens willen herbekijken, of het moet zijn dat daar een YouTube video of zo van te vinden valt.

Verhaal natuurlijk weinig betekenend, en basket... je moet er ook wat voor zijn. Is voor ons Europeanen nu eenmaal niet één van onze topsporten zoals dat in de USA het geval is. Al zijn er zeker ook Nederlandse en Belgische NBA-fans. Maar om nu te zeggen afschuwelijk slecht vond ik deze Space Jam 2 eigenlijk niet.

Ik zie wel eens graag een wat oudere film, ik had daarom het vermoeden dat Spartacus me ook wel zou kunnen bevallen. Maar dat bleek toch vrij matig te zijn. Nu, enerzijds komt dit door de epische proporties, dat is in films nooit echt mijn ding. De lengte van de film is minstens een zo grote boosdoener, zowat een uur te lang. Al die oorlogs- en politieke strategie, dat is nu ook al niet direct een element dat me zeer bekoren kan. En ook al weet je wat voor verhaal je krijgen zal met zo'n titel en historische achtergrond, het overweldigend liefdesverhaal erin dient ook maar vooral als kryptoniet voor onze superheld van die tijd. Maar verder wel hier en daar vermakelijke goed gebrachte scènes. Al is 2,5* toch meer dan ik doorgaans voor dit soort films veil heb.

Wel straf dat Kirk Douglas ofte Issur Danielovitch Demsky 103 is mogen worden. Overigens wel nog interessant dat er alom elementen van de strijd ter opheffing van de zwarte lijst (leden uit de filmindustrie die ervan verdacht werden er communistische sympathieën - de Rode Angst - op na te houden) in de film werden gestopt en dat Kirk deze heeft kunnen laten opdoeken door Dalton Trumbo op de lijst van credits te zetten. Dat geeft de film historisch wel nog een extra meerwaarde. En tot slot ook wel nog grappig hoe bepaalde andere films en series nadien nog refereerden naar de I am Spartacus scène, waaronder meest gekend Monty Python's Life of Brian.

Ik zag deze film pas (op YouTube nota bene) nadat ik de remake tot 2x toe zag. Die remake vond ik goed, 4 sterren gegeven. Deze ging ik een halve ster minder uitdelen, tot het einde me noopte om toch ook niet onder de 4 sterren te waarderen. Leuk overigens hoe 2 films die grotendeels hetzelfde DNA delen toch een heel ander eindgevoel kunnen bieden, en in beide gevallen ook wel kloppend.

De Amerikaanse remake gaat mogelijks wat meer passen bij zij die zich storen aan de enorme passiviteit van de makke schaapjes die zich naar de slachtbank laten leiden, en zij die hevig verlangden naar een "hier heb ik je terug!" eindsfeertje. Dat het in de originele heel wat rauwer en zeer beklijvend afloopt past net beter bij de boodschap die erin verweven zit, zijnde "je liet het toe".

Vreemd hoe er mensen zijn die dit niet als horror bestempelen. Het hele sfeertje ademt horror uit, een beetje zoals in Last House on the Left bvb, of The Blair Witch Project. Horror hoeft heus niet altijd vol gore elementen te zitten die we kennen zoals in Hostel, Saw, Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes, nagenoeg alle Rob Zombie werk, Evil Dead en slasher-films. Horror heeft wat mij betreft alleszins meerdere gedaanten, al label ik zelf beide Speak no Evil films eerder als horrorthrillers.

Zo, en nu wel genoeg over het boosaardige gesproken. Hopen maar voor m'n noorderburen dat hun Deense vrienden ooit de weg naar het toerisme in Nederland terug zullen vinden. Want als ze na het zien van deze film ergens de schaar in dienen te zetten...

Op zich een matige actiefilm, maar de explosiviteit spat gewoon van het scherm. Het leukste aan de film was de paranoia en zien hoe ze één na één aan hun eind kwamen. Al bij al nog steeds een kijkwaardige blast from the past.

Had hier minder van verwacht, gezien de vele halve sterren. Nog een redelijk Godzilla-achtig verhaal, af en toe best leuke scènes en wat ragfijne humor, en je krijgt er een nog jonge Sydney Sweeney bij op de koop toe (al is het wat stom dat de op dat moment 15/16-jarige Sweeney een meisje van 12 dient te spelen). Al té kwalitatief is dit uiteraard niet, maar wel nog best vermakelijk en lekker goor bij momenten.

Wat spinnen onder meer akelig maakt, is dat de kleine exemplaren overal onder en op kruipen. Dan zijn ze zichtbaar, en plots zijn ze weer zoek. Dat voordeel heb je dan wel met van deze joekels van spinnen, ze kunnen amper ergens onder of tussen. Maar ze spinnen wel een uit de kluiten gewassen web en hebben kaken en (blijkbaar) messcherpe poten om U tegen te zeggen. Maar goed, ook die vallen dus te mollen.

In een ver verleden liep ik school waar Tom Lanoye ook op school had gezeten in Sint-Niklaas, het zogenaamde SJKS. En dat hebben we daar geregeld meegekregen. Z'n oude school was best trots op hun voormalig pupil, die slagerszoon met een brilletje. Het Sint-Niklase dialect is zoals al door iemand anders hier aangehaald niet altijd even goed gelukt (wel flink heps ipv hesp ), maar dat kan ik zeker door de vingers zien. Cool ook z'n oude kamer, met poster van Slade (ben ik ook fan van), ook een poster van wat leek op Stryper maar met behulp van chatGPT (gek dat je zoiets überhaupt kan navragen via die weg) blijkt dit The Sweet te zijn geweest, al dan niet met voorvoegsel The en dus van een decennium eerder (makes sense), T. Rex zou ook te zien zijn geweest (niet bemerkt), en hier en daar wat elementen die ik herkende uit m'n eigen jeugdjaren.

Even was ik trouwens in de war met de tijd waarin het verhaal zich ontwikkelde, waardoor ik dacht dat het hele verhaal zich heel wat jaren terug afspeelde, tot ik dan in het ziekenhuis eigentijds interieur en zelfs flatscreen-TV zag en begreep dat het ging om z'n moeder (en andere familie en naasten) vroeger en nu. Er werd wel heel dynamisch omgesprongen met die tijdsprongen, want daar waar je de oude Josée nog ziet worden weggebracht worden met de ambulance met de schrijver op de rug ziend komt in één shot een oud rijkswachtbusje (gendarmerie) aangereden waar de jonge Josée op af loopt. Dit was wennen, maar gaf wel een leuke toets.

Dit was ook het moment waarop nieuw drama verdrongen werd door ouder drama. En dit liep vanaf dan steeds meer door mekaar. Ook de (moeizame) aanvaarding van z'n geaardheid kwam aan bod op een heel aparte manier (ga ik niet spoilen, zeker zien als je kan!), en het moment van doorslaan op de Grote Markt van Sint-Niklaas was een knap samenkomen van tal van die zaken.

Misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik opgroeide in gelijkaardige omgeving (afkomstig uit een deelgemeente van Beveren, school gelopen en later gaan wonen in Sint-Niklaas), boeken las van de man en grootmoeders had die luisterden naar de naam José en Josephine, maar deze film vond ik wel beklijvend mooi gebracht. Niet in die mate dat ik met verstomming geslagen was en je kan het bezwaarlijk spraakmakende cinema noemen, maar ik vond het alleszins allesbehalve typisch Vlaamse bucht.

Wel nog een vraag... Aangezien de film autobiografisch is of op z'n minst veel autobiografische elementen bevat, waarom heet de schrijver gespeeld door Stany Crets dan Jan Meerman? Al vermoed ik dat de film de figuren uit het boek heeft behouden? Sprakeloos las ik dus niet. Misschien dat ik toch maar eens doen moet...

"Ik zit hier met een stel ruige wijven. Een stelletje stoere criminelen."

Bedekt onder het vele naakt en schoon zit er ook ergens een film, voor wie verder zien wil/kan. Heb hem gekeken vanwege nog behoorlijke waardering, zeker dan op rotten tomatoes.

Wel zeer mooie jonge dames (vooral Selena Gomez, toen zowat 20), maar op die leeftijd zijn er ook vele zeer aantrekkelijk. Maar dat zo'n meiden dan met zulke figuren van mannen omgaan... bah. Maakt hen ineens enorm oninteressant, hoe aantrekkelijk ook. En in zo'n film wordt dan ook nog enorm het geloof erbij betrokken, what the... ?
"Misschien zijn je gebeden met mij wel verhoord", lacht Alien z'n zilveren gebit bloot.
"Ik ben een G, een gangster met een hart van goud."
"Ik speel constant Scarface af."

De gangster- en zelfverheerlijking spat alleszins van het scherm. Zelfs een scène waarin hij z'n eigen pistool pijpt terwijl de vrouwtjes doen alsof er een fallus gaan groeien is. En de nodige portie trioseks mag uiteraard ook niet ontbreken.

De hele manier van filmen is ook wel heel opmerkelijk. Veel losse flarden. Er gebeuren gekke, harde, zware, dramatische dingen (zeker aan het eind, die spring breakerkes waren duidelijk aan een verzetje toe), maar je krijgt er hooguit wat flitsen en flarden van te zien. Het is een duidelijk gekozen stijl, maar mij spreekt het niet aan, alleszins. Al had ik het ook in vol ornaat niet hoeven zien. Walgelijk, dit. Nog een 1,5 vanwege een toch wat aparte sfeer, vertelling en het visuele aspect, maar zou deze niet nog eens hoeven zien.

2 bemerkingen bij de opening credits:

1) Wat ik vaker zie in films is een verkeerde schrijfwijze van hoofdacteurs bij de credits, hier is het Curt Jurgens i.p.v. Curd Jürgens. Geen familie overigens van Udo. De ene heette voluit Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens en de ander Jürgen Udo Bockelmann, maar nam als artiestennaam dus Udo Jürgens.

2) De titelsong heeft bij een bepaald stukje wel wat weg van Alice Cooper's I Never Cry, toevallig (of niet?) van een jaar eerder. En nog meer toevallig (of niet?), had Alice Cooper een song ingezonden gehad voor de voorgaande Bond-film, The Man With the Golden Gun.

Wat een leuk optrekje heeft de meedogenloze Stromberg gespeeld door Jürgens trouwens. Grappig ook dat z'n boomlange voornaamste handlanger de naam Jaws draagt, 2 jaar na de iconische film van Spielberg. Even komt ook Lawrence of Arabia om de hoek piepen. De beroemde muziek van componist Maurice Jarre is hier ook te horen, één van de vele muzikale grappen uit het Roger Moore tijdperk. Ook nog het Jaws-deuntje wanneer de wagen op het strand uit de zee komt opgedoken was wellicht te veel van het goede.

The Spy Who Loved Me is de tweede bondfilm onder regie van Lewis Gilbert, na 10 jaar eerder ook al You Only Live Twice, die me aardig bevallen was. Deze keer zit de sfeerschepping vooral in de onderwaterwereld, met speciale vaartuigen en vooral boten en duikboten. De finale is zeer bombastisch, wat ik toch iets minder vind. Het laatste half uur doet de film voor mij dan ook afzwakken van 3,5 naar 3*.

Kom erbij en dans, we kunnen samen de wereld aan

Voel je vrij en dans, een valse noot is toegestaan

Kijk naar mij en dans, laat iedereen dus maar begaan

Soms wil je van de wereld verdwijnen

Je voelt je anders, ze staren je aan

In een hoek dreig je weg te kwijnen

Je zoekt een plek waar je heen kan gaan

Laat onze nacht het ritme leiden

Je zal het zien het gaat vanzelf

Want muziek kan een mens bevrijden

Je beweegt en je bent jezelf

Welke kleur of overtuiging

Muziek kent geen rang of stand, nee

Ze kan alleen je blik verruimen

Alle stoelen aan de kant

Helaas heb ik weinig met dansfilms. Dus hoopte ik ergens een interessant verhaal aan te treffen. Maar hoe goed ik ook zocht, ik vond vooral een hoekje om in weg te kwijnen, van de wereld te verdwijnen. De muziek is naar mijn smaak een hele film niet om aan te horen ook. Er wordt wat gemompeld, ritmisch bewogen, rondgehangen, gekuierd, gestruind, geslenterd, geflaneerd, afgelebberd, jaloers gedaan, uitgevallen, ingevallen en weer afgevoerd en heringevoerd. Aan het eind zit nog wat drama en niet als synoniem voor toneel. Ik vond en vind het eigenlijk een uiterst eigenaardige mix tussen ballerina's en straatschoffies. Maar dit zal wel bij de jongerencultuur van toen hebben gehoord, zeker? Zijnde aantonen dat ondanks zulke achtergrond, er via dans daaruit te ontsnappen valt? Helaas ging dit door middel van een flinterdunne verhaallijn en een best ongeloofwaardig slot.

"Vengeance is for suckers."

Een wraakplot tussen oplichters dat wel een fraai verhaal oplevert. Het is ook eens een geen al te zware maffiafilm, maar al te zeer een komedie vind ik dit toch ook weer niet. Al denk ik dat in die tijd komedie veelal subtiele humor bevatte en niet direct van die dijenkletsers en getelefoneerde mopjes zoals we dat nu kennen. Al had je dat soort films uiteraard toen ook wel al. De eerder platte humor is wel maar meer gaan komen sinds jaren '80 en vooral sinds de '90s lijkt me. Hoe dan ook zou ik The Sting toch eerder een misdaaddrama noemen.

Daar waar deze insteek The Sting tot een best toegankelijke familiefilm maakt (al zou de 6+ van toen tegenwoordig wel 12+ dragen?), maakt het wel dat het echt rauwe er wat uitgetrokken wordt. Het voelt deels als een toneelmatige film in verschillende bedrijven, telkens afsluitend met stukje drama, een cliffhanger of plottwist. Nu hou ik wel van dat soort films, dus is me dat geen minpunt.

Het manke loopje waarmee personage Doyle Lonnegan gespeeld door Robert Shaw sukkelt, is trouwens niet geacteerd. Shaw raakte geblesseerd net voor de opnames en scheurde de ligamenten in z'n knie. Onder z'n wijde jaren '30 broek droeg hij dan ook een brace. Enigszins verwarrend is het wel dat Henry Gondorff [Paul Newman] in de film ook een tijd door moet gaan als Shaw. Al doen ze dit wel vaker in films, een personage de naam van een acteur gevend.

Typisch voor dit soort oudere films is de groots opgezette finale. En 'k moet zeggen, die ontgoochelt dan ook niet. Wel vind ik het kras dat een vrij luchtige film over gokmaffia (casinospelen en sportweddenschappen) het zo goed doet. En het is op de koop toe best een lange film, mede door het stukje Giallo-achtige er nog in verwerkt (met huurmoordenaar Salino, wat tot een extra plottwist leidde en dus zeker meerwaarde brengend). Het is toegegeven een zeer goeie bijzonder fijne film, vooral door de vele lagen van de oplichting (no honor among thieves) en plottwists. Een tijdloze klassieker toch wel, die ik met plezier zeer nauwlettend gekeken heb. Een 3,5 à 4 sterren.

In 1974 spande David W. Maurer trouwens een rechtszaak aan ter waarde van 10 miljoen dollar tegen scenarioschrijver David S. Ward en Universal Studios, met de beschuldiging dat de film zwaar leunde op zijn non-fictieboek "The Big Con: The Story of the Confidence Man" (1940). Hij claimde dat de film cruciale plotelementen, personages (zoals de waargebeurde meesteroplichters Fred en Charley Gondorff) en jargon direct uit zijn historische studie over Amerikaanse oplichters had overgenomen zonder bronvermelding of compensatie. Maurers positie werd aanzienlijk versterkt toen een adviseur van de film onthulde dat The Big Con als naslagwerk fysiek op de filmset werd gebruikt. Bovendien bevatte een officieel promotieboekje van Universal rechtstreekse citaten uit Maurers boek. In 1976 kwamen beide partijen een buitengerechtelijke schikking overeen.

Ik vind dat we nog een film dienen te krijgen waarin Tom Hardy het personage Bruce Willis speelt. Zou wel grappig zijn.

Three Rivers (Allegheny, Monogahela & Ohio River) zoals deze film oorspronkelijk zou heten, speelt zich af in Pittsburgh begin jaren '90 waarin een man in de wijk Polish Hill vrouwen wurgt en in de rivier dumpt. Je ziet vrij vroeg in de film dan ook Tom's kleine boot genaamd The Three Rivers in beeld, leuk detail. Tom verdenkt een politieagent ervan de seriemoordenaar te zijn, en de film begint met drama alom binnen het korps.

Het gekke wil dat de film dan ineens 2 jaar verder springt, en zowel de moordenaar nog steeds actief is als dat er nog steeds veel deining heerst binnen de ordehandhaving. Er stapelden zich dan ook wel enkele zaken op. In het leven van Tom Hardy blijft ook veel deining, door drank, vrouw en op het water, na degradatie naar de rivierpolitie. En net dat helpt uiteindelijk om de zaak te helpen oplossen, nadat alles eerst steeds persoonlijker begon te worden.

Alles bij mekaar een eerder doorsnee politiefilm, die valt in de categorie 'goed voor één keertje'.

"We're not just gonna let you walk out of here."
"Who's 'we', sucker?"
"Smith, Wesson and me."

Deze is toch wel de minste van de vijf Dirty Harry films voor me. Een mooie wraakengel gaat flink te keer, en Callahan lijkt weinig moeite te doen haar te stoppen. Gezien de feiten die we aan de hand van flashbacks meekrijgen, zou ik dat ook begrijpen. Al heeft Harry ook wel wat andere beslommeringen, want hij krijgt het flink aan de stok met een bende, wat uiteindelijk zal leiden tot moord op collega Horace.

Het slot met enkele plotwendingen maakte wel nog wat goed. Maar Dirty Harry blijft gewoon de hele film wat de grote afwezige in het hoofdverhaal, tot aan een soort (wel nog leuk) western-einde (en de obligatoire vrijpartij tussendoor).

Maar alles bij mekaar me toch wat ontgoochelend want zat wel verlekkerd op Sudden Impact. En laat nu deze net de minste impact te hebben nagelaten.

"Need a lift?"
"Sure, baby."
"Then shove a jack up your ass."

"When you use light, you make new shadows too.

Even inside your fist there is darkness."

De inspiratiebron voor de Resident Evil spellen en dus ook films. Net als in Dario Argento's Demons komt Nostradamus om de hoek loeren. Blijkbaar sprak de legende rond deze man in de jaren '80 zeer aan.

Wat ik me nu wel afvraag, is of ik de door Kiyoshi Kurosawa gemaakte film zag of de door producer Juzo Itami aangepaste versie voor TV en home video? Wat Kurosawa overigens succesloos aanvechtte. Ik vermoed alleszins de aangepaste versie en dat de film zoals die in de zalen werd getoond niet meer vindbaar is? Op zich ook geen idee waar de aanpassingen in zitten.

De beeldkwaliteit laat net iets te zeer te wensen over waardoor de tentoon gespreide gruwel niet ten volle tot zijn recht komt, wat de huiverervaring niet ten goede komt. Verder is het ook wel een standaard spookhuiswerkje, waarbij vooral de muziek wat opvalt. Tot halfweg niet veel meer waard dan 2*. Erna komen wel nog enkele meer verbluffende dingen en best wel wat special effects, waardoor ik uitkom bij 2,5. Mogelijks wat aan de lage kant, maar voor toch al bijna jaren '90 had het zo meen ik toch allemaal wat beter gekund.

Had hem bij een eerste kijkbeurt 3,5* uitgereikt. Ik vond 'm immers vet op vlak van Mario- & Nintendo-nostalgie, maar een wat mager verhaal hebben en nogal druk en chaotisch. Toch zat dit niet goed. Dus nog maar eens bekeken, en eigenlijk... een goed samenhangend verhaal behoeft zo een film toch niet? Voor de kleinsten is het sowieso dolle pret, deze kleurrijke schattige boel. Voor de iets grotere gewoon ook fijn om hun game personages en werelden in een film gegoten te zien en voor de ouderen onder ons genieten van al die kleine verwijzingen alom naar de pioniersjaren van de Mario-franchise, in mijn geval ook stuk voor stuk spellen waar ik honderden uren aan gespendeerd heb. Wat de film nog het meest doet, is me doen verlangen om weer in die werelden en personages te kruipen, weer even het innerlijk kind wat voeden.

Play in Vlaanderen zond voorbije weken enkele Superman-films uit en dus pikte ik ze stuk voor stuk mee. De eerste twee met Christopher Reeve passeerden eerst de revue (III en IV lieten ze maar voor wat ze zijn) en beoordeelde ik met 3 en 2,5 in m'n sinds vorig jaar bij gaan houden privé-bestand. Uiteraard zag ik deze films ooit wel al, maar zodanig lang geleden dat een herziening zeker geen kwaad kon, want inmiddels ben ik toch een heel ander film-mens geworden.

Deze Superman Returns krijgt maar een gelijke waardering dan Superman II en dus verwachtte ik me aan niet al te veel (kan me niet herinneren of ik deze ooit al zag, flarden ervan zeiden me wel iets), maar hij heeft me toch wel positief verrast moet ik eerlijk bekennen. Wat deze film nog het meest nekt, is de toch wel net iets te lange zit. En het blijft natuurlijk dat sullige Clark Kent typetje die zich af en toe met rode cape en in spandex pakje uitdost. Maar globaal toch een redelijke superhelden-prent en Superman-reboot.

Man of Steel van nog 7 jaar hierna beoordeelde ik overigens met 4*.

Een 2-tje voor dit beestje niet uit het zeetje.
Maar dus een haai in het moeras, ja dat is kras.
Een beetje zoals Jaws die de straat doet.
Aan ledematen en rompen doet hij zich te goed.
Hem aangeboden door plaatselijke rednecks.
Waaronder enkele mooie en dus net-niet-seks.
Want dat beest dat het verstoort.
En dus jongen en meisje overboord.
Nog behoorlijk popcorn-vermaak.
En gelukkig schieten ze niet meteen raak.
Maar uiteindelijk wordt ie dan fijngemalen.
En komen ze de snoodaard in boeien ophalen.

Gelukkig maar dat Ginger de 60 seconden haalde, stel nu dat ze het maar 50 seconden had volgehouden... Dan was het kill shot dat uiteindelijk een knap staaltje Houdini bleek onnodig geweest. Verder vroeg ik me geruime tijd af of deze film 2 volle sterren hoger scoorde door de borsten van Halle Berry?

De film begint wel lekker met een flash forward en een brutale meedogenloze ontploffing, in slow-motion getoond, maar geef mij toch maar de film waar aan het begin naar wordt verwezen Dog Day Afternoon en zelfs Hot Seat moet weinig onderdoen. Denk dat deze me te megalomaan is of zo. De film die Gabriel op het laatst aanhaalt, The Sugarland Express, is me onbekend. Maar bij deze wel op het lijstje gekomen.

Het slot van de film maakt wel nog veel goed, want tot het laatste half uur zat hij op de wip tussen gebuisd of net voldoende. Wat me daar wel nog aan verrast... De film is van 2001. 9/11 was ook in 2001. Je zou gaan denken... Al herinner ik me een boek van 1998 met ook wel zeer opvallende passages, zijnde De Elfde Plaag van John Baldwin & John S. Marr, een aanrader voor wie thrillers leest. Die had ook wel eens verfilmd mogen worden.

Hoe doldwaas het uitgangspunt ook, er zit zowaar veel herkenbaarheid in. Tal van zaken rond emoties die in deze film worden aangekaart te zeer aan bod gekomen in m'n leven. Zoals zelf enkele bedpartners, partner met een heel leger bedpartners en toch te horen krijgen van "je zou meer gevoelens voor een ander kunnen ontwikkelen dan voor mij" of "die ex betekende mogelijks meer voor je dan ik", terwijl zij... Ach ja, daar gaan we maar niet op door. Punt is dat deze film op een heel absurde manier zeer dicht bij de realiteit weet te komen. En dat vond ik toch zeer apart.

En enkele keren goed kunnen lachen ook. Dus best een vermakelijke komedie.