Opinions

Ik zie wel eens graag een wat oudere film, ik had daarom het vermoeden dat Spartacus me ook wel zou kunnen bevallen. Maar dat bleek toch vrij matig te zijn. Nu, enerzijds komt dit door de epische proporties, dat is in films nooit echt mijn ding. De lengte van de film is minstens een zo grote boosdoener, zowat een uur te lang. Al die oorlogs- en politieke strategie, dat is nu ook al niet direct een element dat me zeer bekoren kan. En ook al weet je wat voor verhaal je krijgen zal met zo'n titel en historische achtergrond, het overweldigend liefdesverhaal erin dient ook maar vooral als kryptoniet voor onze superheld van die tijd. Maar verder wel hier en daar vermakelijke goed gebrachte scènes. Al is 2,5* toch meer dan ik doorgaans voor dit soort films veil heb.

Wel straf dat Kirk Douglas ofte Issur Danielovitch Demsky 103 is mogen worden. Overigens wel nog interessant dat er alom elementen van de strijd ter opheffing van de zwarte lijst (leden uit de filmindustrie die ervan verdacht werden er communistische sympathieën - de Rode Angst - op na te houden) in de film werden gestopt en dat Kirk deze heeft kunnen laten opdoeken door Dalton Trumbo op de lijst van credits te zetten. Dat geeft de film historisch wel nog een extra meerwaarde. En tot slot ook wel nog grappig hoe bepaalde andere films en series nadien nog refereerden naar de I am Spartacus scène, waaronder meest gekend Monty Python's Life of Brian.

Ik zag deze film pas (op YouTube nota bene) nadat ik de remake tot 2x toe zag. Die remake vond ik goed, 4 sterren gegeven. Deze ging ik een halve ster minder uitdelen, tot het einde me noopte om toch ook niet onder de 4 sterren te waarderen. Leuk overigens hoe 2 films die grotendeels hetzelfde DNA delen toch een heel ander eindgevoel kunnen bieden, en in beide gevallen ook wel kloppend.

De Amerikaanse remake gaat mogelijks wat meer passen bij zij die zich storen aan de enorme passiviteit van de makke schaapjes die zich naar de slachtbank laten leiden, en zij die hevig verlangden naar een "hier heb ik je terug!" eindsfeertje. Dat het in de originele heel wat rauwer en zeer beklijvend afloopt past net beter bij de boodschap die erin verweven zit, zijnde "je liet het toe".

Vreemd hoe er mensen zijn die dit niet als horror bestempelen. Het hele sfeertje ademt horror uit, een beetje zoals in Last House on the Left bvb, of The Blair Witch Project. Horror hoeft heus niet altijd vol gore elementen te zitten die we kennen zoals in Hostel, Saw, Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes, nagenoeg alle Rob Zombie werk, Evil Dead en slasher-films. Horror heeft wat mij betreft alleszins meerdere gedaanten, al label ik zelf beide Speak no Evil films eerder als horrorthrillers.

Zo, en nu wel genoeg over het boosaardige gesproken. Hopen maar voor m'n noorderburen dat hun Deense vrienden ooit de weg naar het toerisme in Nederland terug zullen vinden. Want als ze na het zien van deze film ergens de schaar in dienen te zetten...

Op zich een matige actiefilm, maar de explosiviteit spat gewoon van het scherm. Het leukste aan de film was de paranoia en zien hoe ze één na één aan hun eind kwamen. Al bij al nog steeds een kijkwaardige blast from the past.

Had hier minder van verwacht, gezien de vele halve sterren. Nog een redelijk Godzilla-achtig verhaal, af en toe best leuke scènes en wat ragfijne humor, en je krijgt er een nog jonge Sydney Sweeney bij op de koop toe (al is het wat stom dat de op dat moment 15/16-jarige Sweeney een meisje van 12 dient te spelen). Al té kwalitatief is dit uiteraard niet, maar wel nog best vermakelijk en lekker goor bij momenten.

Wat spinnen onder meer akelig maakt, is dat de kleine exemplaren overal onder en op kruipen. Dan zijn ze zichtbaar, en plots zijn ze weer zoek. Dat voordeel heb je dan wel met van deze joekels van spinnen, ze kunnen amper ergens onder of tussen. Maar ze spinnen wel een uit de kluiten gewassen web en hebben kaken en (blijkbaar) messcherpe poten om U tegen te zeggen. Maar goed, ook die vallen dus te mollen.

"Ik zit hier met een stel ruige wijven. Een stelletje stoere criminelen."

Bedekt onder het vele naakt en schoon zit er ook ergens een film, voor wie verder zien wil/kan. Heb hem gekeken vanwege nog behoorlijke waardering, zeker dan op rotten tomatoes.

Wel zeer mooie jonge dames (vooral Selena Gomez, toen zowat 20), maar op die leeftijd zijn er ook vele zeer aantrekkelijk. Maar dat zo'n meiden dan met zulke figuren van mannen omgaan... bah. Maakt hen ineens enorm oninteressant, hoe aantrekkelijk ook. En in zo'n film wordt dan ook nog enorm het geloof erbij betrokken, what the... ?
"Misschien zijn je gebeden met mij wel verhoord", lacht Alien z'n zilveren gebit bloot.
"Ik ben een G, een gangster met een hart van goud."
"Ik speel constant Scarface af."

De gangster- en zelfverheerlijking spat alleszins van het scherm. Zelfs een scène waarin hij z'n eigen pistool pijpt terwijl de vrouwtjes doen alsof er een fallus gaan groeien is. En de nodige portie trioseks mag uiteraard ook niet ontbreken.

De hele manier van filmen is ook wel heel opmerkelijk. Veel losse flarden. Er gebeuren gekke, harde, zware, dramatische dingen (zeker aan het eind, die spring breakerkes waren duidelijk aan een verzetje toe), maar je krijgt er hooguit wat flitsen en flarden van te zien. Het is een duidelijk gekozen stijl, maar mij spreekt het niet aan, alleszins. Al had ik het ook in vol ornaat niet hoeven zien. Walgelijk, dit. Nog een 1,5 vanwege een toch wat aparte sfeer, vertelling en het visuele aspect, maar zou deze niet nog eens hoeven zien.

2 bemerkingen bij de opening credits:

1) Wat ik vaker zie in films is een verkeerde schrijfwijze van hoofdacteurs bij de credits, hier is het Curt Jurgens i.p.v. Curd Jürgens. Geen familie overigens van Udo. De ene heette voluit Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens en de ander Jürgen Udo Bockelmann, maar nam als artiestennaam dus Udo Jürgens.

2) De titelsong heeft bij een bepaald stukje wel wat weg van Alice Cooper's I Never Cry, toevallig (of niet?) van een jaar eerder. En nog meer toevallig (of niet?), had Alice Cooper een song ingezonden gehad voor de voorgaande Bond-film, The Man With the Golden Gun.

Wat een leuk optrekje heeft de meedogenloze Stromberg gespeeld door Jürgens trouwens. Grappig ook dat z'n boomlange voornaamste handlanger de naam Jaws draagt, 2 jaar na de iconische film van Spielberg. Even komt ook Lawrence of Arabia om de hoek piepen. De beroemde muziek van componist Maurice Jarre is hier ook te horen, één van de vele muzikale grappen uit het Roger Moore tijdperk. Ook nog het Jaws-deuntje wanneer de wagen op het strand uit de zee komt opgedoken was wellicht te veel van het goede.

The Spy Who Loved Me is de tweede bondfilm onder regie van Lewis Gilbert, na 10 jaar eerder ook al You Only Live Twice, die me aardig bevallen was. Deze keer zit de sfeerschepping vooral in de onderwaterwereld, met speciale vaartuigen en vooral boten en duikboten. De finale is zeer bombastisch, wat ik toch iets minder vind. Het laatste half uur doet de film voor mij dan ook afzwakken van 3,5 naar 3*.

Had hem bij een eerste kijkbeurt 3,5* uitgereikt. Ik vond 'm immers vet op vlak van Mario- & Nintendo-nostalgie, maar een wat mager verhaal hebben en nogal druk en chaotisch. Toch zat dit niet goed. Dus nog maar eens bekeken, en eigenlijk... een goed samenhangend verhaal behoeft zo een film toch niet? Voor de kleinsten is het sowieso dolle pret, deze kleurrijke schattige boel. Voor de iets grotere gewoon ook fijn om hun game personages en werelden in een film gegoten te zien en voor de ouderen onder ons genieten van al die kleine verwijzingen alom naar de pioniersjaren van de Mario-franchise, in mijn geval ook stuk voor stuk spellen waar ik honderden uren aan gespendeerd heb. Wat de film nog het meest doet, is me doen verlangen om weer in die werelden en personages te kruipen, weer even het innerlijk kind wat voeden.

Play in Vlaanderen zond voorbije weken enkele Superman-films uit en dus pikte ik ze stuk voor stuk mee. De eerste twee met Christopher Reeve passeerden eerst de revue (III en IV lieten ze maar voor wat ze zijn) en beoordeelde ik met 3 en 2,5 in m'n sinds vorig jaar bij gaan houden privé-bestand. Uiteraard zag ik deze films ooit wel al, maar zodanig lang geleden dat een herziening zeker geen kwaad kon, want inmiddels ben ik toch een heel ander film-mens geworden.

Deze Superman Returns krijgt maar een gelijke waardering dan Superman II en dus verwachtte ik me aan niet al te veel (kan me niet herinneren of ik deze ooit al zag, flarden ervan zeiden me wel iets), maar hij heeft me toch wel positief verrast moet ik eerlijk bekennen. Wat deze film nog het meest nekt, is de toch wel net iets te lange zit. En het blijft natuurlijk dat sullige Clark Kent typetje die zich af en toe met rode cape en in spandex pakje uitdost. Maar globaal toch een redelijke superhelden-prent en Superman-reboot.

Man of Steel van nog 7 jaar hierna beoordeelde ik overigens met 4*.

Een 2-tje voor dit beestje niet uit het zeetje.
Maar dus een haai in het moeras, ja dat is kras.
Een beetje zoals Jaws die de straat doet.
Aan ledematen en rompen doet hij zich te goed.
Hem aangeboden door plaatselijke rednecks.
Waaronder enkele mooie en dus net-niet-seks.
Want dat beest dat het verstoort.
En dus jongen en meisje overboord.
Nog behoorlijk popcorn-vermaak.
En gelukkig schieten ze niet meteen raak.
Maar uiteindelijk wordt ie dan fijngemalen.
En komen ze de snoodaard in boeien ophalen.

Gelukkig maar dat Ginger de 60 seconden haalde, stel nu dat ze het maar 50 seconden had volgehouden... Dan was het kill shot dat uiteindelijk een knap staaltje Houdini bleek onnodig geweest. Verder vroeg ik me geruime tijd af of deze film 2 volle sterren hoger scoorde door de borsten van Halle Berry?

De film begint wel lekker met een flash forward en een brutale meedogenloze ontploffing, in slow-motion getoond, maar geef mij toch maar de film waar aan het begin naar wordt verwezen Dog Day Afternoon en zelfs Hot Seat moet weinig onderdoen. Denk dat deze me te megalomaan is of zo. De film die Gabriel op het laatst aanhaalt, The Sugarland Express, is me onbekend. Maar bij deze wel op het lijstje gekomen.

Het slot van de film maakt wel nog veel goed, want tot het laatste half uur zat hij op de wip tussen gebuisd of net voldoende. Wat me daar wel nog aan verrast... De film is van 2001. 9/11 was ook in 2001. Je zou gaan denken... Al herinner ik me een boek van 1998 met ook wel zeer opvallende passages, zijnde De Elfde Plaag van John Baldwin & John S. Marr, een aanrader voor wie thrillers leest. Die had ook wel eens verfilmd mogen worden.

Hoe doldwaas het uitgangspunt ook, er zit zowaar veel herkenbaarheid in. Tal van zaken rond emoties die in deze film worden aangekaart te zeer aan bod gekomen in m'n leven. Zoals zelf enkele bedpartners, partner met een heel leger bedpartners en toch te horen krijgen van "je zou meer gevoelens voor een ander kunnen ontwikkelen dan voor mij" of "die ex betekende mogelijks meer voor je dan ik", terwijl zij... Ach ja, daar gaan we maar niet op door. Punt is dat deze film op een heel absurde manier zeer dicht bij de realiteit weet te komen. En dat vond ik toch zeer apart.

En enkele keren goed kunnen lachen ook. Dus best een vermakelijke komedie.