Opinions

Pakkende en spannende film die perfect in beeld brengt wat er gebeurde rond de Cuba-crisis maar wat mij betreft vooral een homerun slaat bij het idee wat er gebeurt was met een idioot als Bush of Trump. De politieksociale houding van Kennedy heeft die dagen de wereld gered van een derde wereldoorlog. Tevens reden te meer voor complotfanatici hier weer een reden in te zien waarom JFK uit de weg geruimd moest worden.

In de vergaderkamer wordt alleen maar gepreekt over oorlog, aanvallen, duidelijk boodschap geven enzovoort. Een spanning overigens die steeds groter wordt tussen de adviseurs en JFK en zijn vertrouwelingen. Een crisis die bezworen lijkt waarop er onmiddellijk weer wat nieuws gebeurt en al het werk vergeefs. Een knap opgebouwde film die ondanks de bekende afloop toch spannend is. Een film die overigens op één vlak tekort schiet. Nu is de film zo lang, en hoofdzakelijk in het witte huis of in vergaderkamers, toch zal de spanning ook op de bevolking immens geweest zijn. Toch zijn er maar een paar shots van burgers wanneer JFK zijn toespraak op tv houdt, en meer niet. Had iets meer de angst van de gewone man laten zien. Dat had bij mij nog net iets meer impact gemaakt.

Prima politieke thriller/dramafilm.

In de veronderstelling dat dit een docu over het leven van Jacko was kwam ik hier toch enigszins teleurgesteld uit en ben ik van mening dat deze docu die vooral de generale repetities behelst van zijn terugkeer op het podium erg interessant is voor echte Jackson fans. Geheel onberoerd sta ik niet tegenover Michael Jackson aangezien ik verschillende cd's heb, de man echt wel mooie muziek heeft gemaakt en de eerste cassette single die ik ooit kocht zowaar Blake or white was. Toch had ik dit achteraf niet hoeven zien omdat het voor mij niet zoveel toevoegt.

Is het dan een slechte docu? Absoluut niet. Het is best aardig de man op zijn vijftigste bezig te zien, en hoewel de man breekbaar oogt had hij zeker zijn 'moves' niet verloren. Sterker de man komt in overleg met de regisseur over als iemand die weet wat hij wil, de puntjes op de i wil hebben toch zonder ego, moeilijk gedrag of sterallures. Aardig is dan nog op zijn minst te zien de vibe die het geheel losmaakt binnen de danser community die van heinde en ver komen voor audities. Aardig is ook te zien de hoeveelheid werk, repetitie, techniek en inzet die achter een groot optreden als dit zit, een grootse show zou het ongetwijfeld geworden zijn. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Grappig nog op zijn minst de Nederlander Timor Steffens die zich door de audities heen vecht.

Maar na drie kwartier van danspasjes, finetunning, repeteren en hoe ze de montage gaan doen met de oude clips en muziek, snak ik bijna naar iets meer achtergrond. Hoe zien de mensen tegen hem aan? Hoe voelt Michael zichzelf zowel fysiek als geestelijk? Het feit dat een overdosis toegediende pijnstiller hem fataal werd doet toch denken dat hij er fysiek problemen waren want anders gebruik je zoiets niet of hij moet natuurlijk verslaafd geweest zijn wat goed mogelijk is. Het blijft in nevelen gehuld en eigenlijk ben ik niets wijzer geworden over het fenomeen MJ en dat is voor mij te mager.

Zoals gezegd zal een echte fan van deze docu smullen maar voor de gemiddelde kijker die niet veel of weinig heeft met Michael Jackson heeft zal deze docu weinig toevoegen. Een slechte docu is het zeker niet, maar eentonig is het hele gebeuren wel.

Juist! En ik maar denken dat Spinal Tap een bestaande band is en dat ik met dit product en echte docu te zien zou krijgen. Uhm...I gues not. Dat helemaal bevatten gebeurde overigens niet meteen waarop ik na twintig minuten de band toch maar eens natrok op Google. De stuntelige houding van DiMarti met zijn introductie hield ik op pure onkunde....hmmm...oke. Ik dacht al die eerste twintig minuten, wat is hier nu zo bijzonder aan...?

Maar vanaf dan valt alles een beetje op zijn plek. Een fictive superband en hun wel en wee met hun zucht naar roem en alle besognes die een band normaal treft. En de vele spot en parodieeen richting andere bands zijn talloos. Je moet je al haast inlezen op wikipedia waar er allemaal naar verwezen wordt, want anders mis je veel is mijn beleving, zoals hele kleine grappen als bijvoorbeeld de nutteloze trema, een grap richting Motorhead. En hoewel het soms net wat te flauw is zitten er toch een paar hele leuke grappen tussen. Het schijnt voor heel veel andere artiesten best wel erg herkenbaar te zijn geweest en naar ik begreep waren er ook een paar die het niet helemaal konden waarderen.

Hetgeen dat ik aan deze film toch wel het sterkste vind is de prima muziek, want die klinkt echt sterk bij tijden en wijlen, de simpele en flauwe songteksten en titels daargelaten. De cast doet het ook prima, knappe vrouw is dat toch die Fran Drescher, John Steed komt nog even voorbij, maar verder zijn het niet echt bekenden acteurs voor mij. Waarop de onvermijdelijke conclusie komt dat This Is Spinal Tap best leuk is, maar als totaalproduct net wat te wisselvallig blijkt en de vibe die men zo nu en dan weet te vinden niet voldoende doorgetrokken kan worden. Want het evenwicht is wankel tussen de flauwe humor en quasi serieusheid die men probeert aan te voeren, en de daar bij gepaarde balans is er niet altijd. Mijn gevoel achteraf is dan ook een beetje dubbel, dit snel weer zien hoeft van mij niet, toch voor een keer was het opzich wel leuk.

Een tip van een kameraad bracht deze zondagavond klassiekeravond The Thomas Crown Affair, en dan natuurlijk de versie uit 1968. En het moet meteen gezegd dat ik de remake uit '99 zonder de kennis van de oude al nooit iets vond. De remake was een soort van Ocean, het is een film, tot op zekere hoogte brengt of kan het vermaak brengen, maar eigenlijk zit er amper reuk of smaak aan. Maar de gehoopte kwaliteit bleek ook zeker niet in het orgineel uit '68 te zitten.

Duidelijk is het verhaal rond miljardair Thomas Crown die alles wat gevaarlijk is aanpakt of dat nu racen of zweefvliegen betreft, eigenlijk zoals het McQueen zelf betreft, maar uit pure verveling deze kraak in elkaar flanst en dat ook nog op voortreffelijke wijze bedenkt. Maar dan had hij gerekend buiten speciaal agent Vicky Anderson die zich als een bloedhond op de zaak stort en al snel Thomas Crown in de smiezen heeft. Bijzonder dat je dan zo diep inlaat met een karakter die je niet vertrouwd en er bij willen lappen. Wat romantisch trouwens zo doorelkaar geschud worden in zo'n buggy op het strand, ongetwijfeld de droom van iedere vrouw. Maar goed, dat is in principe eigenlijk waar de film op neer komt.

De goede cast is meer dan oké met de King of Cool zelve natuurlijk als vandaaldrager, is de montage met de vele picture in picture best fraai, net als de lekkere soundtrack, en smoort het geheel van de stijl. Maar zoals regisseur Norman Jewison zelf al gezegd heeft is de film vervolgens vooral stijl en bijzonder weinig inhoud. Want dat is vervolgens waar de film veel pijn aan lijdt, het is saai, er gebeurt verdomd weinig, totaal geen spanning en is qua afloop ook eens voorspelbaar. Puntje bij paaltje biedt het origineel net als de remake te weinig en kan er met moeite een voldoende af voor de stijl.

Beginnen er ook mensen superhelden moe te worden? Het verkoopt, uiteraard, maar ik zie onderhand de bomen door het bos niet meer tussen alle spin off's en allegiances van deze karakters. Aan Thor ligt dat misschien nog wel het minste, maar echt warm lopen voor weer een karakter doe ik niet echt. Wat was vroeger dan toch gemakkelijk. Je had Superman, Batman, Spiderman en X-Men, lekker simpel. Desondanks toch maar aangeslingerd voor een cijfer en comment, en ach, zo gek is het allemaal niet.

Toch raar te ontdekken dat Hemsworth voor deze rol in weinig bekends of noemenswaardigs gespeeld had. Een goede gok aangezien het succes, de doorbraak en dat hij uiteraard veel in beeld is. Beetje onwennig oogt ie wel, dat weet ik eerst aan de rol, maar nu achteraf kan dat toch wel eens komen omdat Hemsworth nog even in de rol en alle aandacht moest groeien. Verder is Thor naar her vertrouwde recept van de gemiddelde superheldenfilm. Vaak een outcast die zich moet bewijzen, en nieuwe wereld, een beetje liefde, een sluwe vijand en uiteraard veel wapengekletter en vernielingen.

Aangenaam is het tempo, het geheel heeft de nodige humor vooral wanneer Thor zijn grenzen of aarde ontdekt, leuk is Portman maar ook Jaimi Alexander mag genoemd worden, zijn er een aantal grote namen in kleine rollen als Hopkins en Elba, hoewel Elba misschien nog niet heel bekend was, en is het best wel grappig dat wanneer Thor en de professor in de kroeg zitten heel dubbelzinnig Foo Fighters gedraaid wordt met het nummer Walk. Niet alleen is de tekst met learning to walk again erg dubbel, tevens kan nagedacht worden over de clip die een persiflage of kopie is van de film Falling Down. En wie viel eruit de lucht en moet weer opstaan? Juist, Thor.

Is er dan niets slechts aan deze Thor, jawel, de zogenaamde battle met de robot is wel erg snel geklaard. De CGI omtrent Asgard is ook niet altijd even super, Darcy is wel eens wat irritant, maar grootste punt is toch dat Thor niet echt aanspreekt. Het karakter maakt niet echt wat los ofzo en laat tegenspeler Loki dat nu wel doen. Het moet gezegd dat Hiddlestone ook nog niet echt los is, zoals gezien in Ragnarok of later Avenger delen, toch is Loki wel het karakter dat de aandacht trekt en dat is natuurlijk slecht nieuws voor de zogenaamde held.

Desalniettemin is Thor een meer dan redelijke comic verfilming voor een keer. Op naar deel 2 die ik ook nog een keer moet zien.

Gisteravond alweer aan de Marvel, iets dat nog niet bepaald verveelt, en met dit deel van Thor de laatste uit de reeks aan de beurt. Ik wist niet eens dat ik al zo ver was met de Thor reeks en laat dan ook meteen duidelijk zijn dat ik niet eens meer weet wat er in de vorige delen gebeurd is, iets dat mij overigens verder niet afremt om te gaan kijken. Thor vind ik vanaf het eerste deel acceptabel maar niet heel bijzonder, het is wel leuk en vermakelijk maar Iron Man, The Avengers en Guardians of the Galaxy om maar eens wat te noemen vind ik leuker.

Afijn, waar waren we gebleven? Thor een beetje van het padje en aangesloten bij de Guardians, Jane Foster gaat evenmin lekker en verder eigenlijk niet zoveel andere bekende gezichten meer. Gelukkig wordt Gorr The Godbutcher geïntroduceerd en Christian Bale is gewoon altijd wel goed en in dit geval ook. Wat volgt is uiteraard weer veel actie, veel humor, kleurrijke karakters en figuren, heel veel Guns n' Roses wat natuurlijk nooit verkeerd kan zijn, is vooral de grijze/ zwart witte wereld waar Valkyrie, Thor en Mighty Thor de eerste keer de degens kruisen met Gorr visueel erg mooi en sterk.

Maar dat is het dan ook wel een beetje, want die vervelende geiten zijn de eerste keer wel leuk maar daarna al snel niet meer, Russell Crowe ziet er niet uit en lijkt op de verlopen versie van Ron Jeremy, en is de vertelstijl en toon van de film heel erg toegespitst op een komische vibe maar neigt dit al heel snel naar flauw melig, iets dat de film niet echt ten goede komt. Voor mij persoonlijk onderstreept het eigenlijk wel het gevoel wat ik tevens had bij de vorige delen. Hemsworth is oké als de gespierde superheld maar brengt toch te weinig om het interessant te houden, vaak is het verhaal en leukheid van de film afhankelijk van ander karakters zoals bijvoorbeeld Loki iets dat in deze film dan weer node gemist wordt. Verder moet de toon, sfeer, het spektakel en humor het meeste opvangen maar slaagt daar onvoldoende in, en sluit daarmee aan bij de vorige delen die op zijn minst leuk en vermakkelijk voor een keer te noemen zijn maar absoluut niet het beste in het superhelden genre. Een drie voor de moeite.

Onlangs nog een discussie met iemand gehad over Guardians of the Galaxy. Diegene vond GotG te flauw voor woorden maar vond deze film veel en veel beter en leuker. Heb gisteren met verbazing Thor zitten te kijken en viel eigenlijk van mijn stoel betreffende de overeenkomsten met GotG. De humor is en bij tijd en wijlen net zo flauw, het ontbreken van een verhaal, de parallel wat mij betreft tussen Groot en dat stenen ding in Thor.

Maar goed dat is tussen hem en mij, terug naar de film. Aardig sfeertje met bij tijd en wijlen muziek die erg jaren '80/ Bladerunner aan doet, niet gek eigenlijk, zelfs wel apart te noemen. Er leuk natuurlijk Led Zeppelin. Verder ziet het er super uit, vooral Cate Blanchett in haar strakke outfit. Redelijk tot aardige humor van Hiddlestone en het gekissebis tussen Thor en Hulk. Vond vooral de beelden van de Walkure's die Hela aanvielen er erg mooi uitzien, super mooi. Verder vooral gewoon stripboek/superhelden vermaak. Leuk maar geen superfilm.

Perhaps next time we should start with the big one.

Het hele weekend al niet helemaal fit en al helemaal geen zin om mijn maandagse sportroutine af te werken, dus liet ik de boel de boel en besloot deze vrije maandag te beginnen op de bank met het nodige aan superhelden onzin. De comment van mijn eerste Thor film opende ik al met de vraag of andere mensen wel eens superhelden moe werden met alweer een nieuwe spinoff van zo'n karakter die in mijn ogen eigenlijk niet heel veel toevoegt. Desondanks wilde ik de gok nog wel wagen met deel twee die ik in blu-ray versie op Koningsdag rommelmarkt tegenkwam.

En tja, we gaan toch eigenlijk verder waar we waren. Een verhaaltje met intro en voice over rond de Dark Elves dat ik echt zoiets heb van joh het zal. Want natuurlijk is er weer iets dat ze zoeken, iets van onmetelijke kracht, iets dat hun de overwinning zal schenken, en natuurlijk heeft dat te maken met iemand uit het Thor kamp of anders in Asgard. Als scenario schrijver heb je toch vast een gemakkelijke dag als je zoiets als dit voor een Marvel film moet schrijven. Opzich nog niet iets waar een man bij overboord is. Maar dat doet Thor zelf wel.

Pluspunten zijn toch wel het geschapen Asgard wat er mooi uit ziet, is er een redelijke cast aanwezig met Elba, Portman en Hopkins, zijn vooral Skarsgars en Hiddlestone meteen van meerwaarde als ze in beeld zijn, is Jaimie Alexander erg prettig net als in de eerste film, en heeft de begrafenis een mooie sfeer en prachtige muziek ter begeleiding. Maar dat zijn toch al meteen de echte pluspunten te midden van een film met hoofdpersoon Thor die als karakter maar nooit interessant wordt. Net als de overdaad aan visuele spierballen tijdens gevechten, explosies en weet wat nog meer. En dan is er de uber vervelende Cat Dennings nog die me qua aanwezigheid en irritatie aan Jar Jar Binks doet denken, totaal overbodig dus.

Het is de mix van een film waarbij je richting het einde gerust even kan wegdoezelen want ach, het komt toch wel goed. Maakt dat Thor The Dark World tot een slechte film? Nee, niet echt, want het is best nog vermakelijk voor een keer. Maar het is wel de minste van de reeks met de wetenschap dat Ragnarock wel beter is hoewel de beoordelingen van Love And Thunder dan weer niet veel goeds beloven. The Dark World krijgt een voldoende voor de moeite en daar is dan ook het meeste mee gezegd.

Eerste kerstdag na het diner aan de slag met deze Threads die al heel lang op het verlanglijstje stond en ik aangeschaft had van mijn kerstbonus samen met nog wat films. Hoewel de verwachtingen redelijk hoog waren rond dit dystopische beeld wist ik niet helemaal wat te verwachten van deze jaren '80 productie. Toch stelde Threads allerminst teleur.

Jaren '80 of niet met als onderwerp natuurlijk het midden-oosten en de Koude oorlog misstaat het concept nog steeds niet in is er altijd wel enige vorm van relevantie. De aanloop is wellicht een beetje aan de lange kant met de beide families maar is niettemin voorstelbaar als zijnde het normale leven waar we leven en of opgroeien met berichtgeving en dreiging. Ikzelf woon hooguit 20 km van een militair vliegveld dus al met al zou ik er al warmpjes bij zitten mocht er een tactisch wapen ingezet worden. En zo was er ook nog een brief met advies wat in huis te hebben in het geval van dreiging, stroomuitval of wat voor vorm aan infrastructuur instorting. Water, batterijen, lang houdbaar voedsel, de hele rimram om het zomaar te zeggen. En dat beeld zien we ook in Threads waar de media wel een stuk bepalender nog is, en de mens een stuk afhankelijker is dan nu het geval rondom het nieuws. Zo zal ook ongeveer de berichtgeving rond de cubacrisis gegaan zijn, een heel verschil natuurlijk vergeleken met nu waar de helft van het nieuws al niet eens meer wordt geloofd. Maar goed, terug naar de film...

Een gedateerd beeld lees ik dan waar ik toch vooral alleen maar realiteit zie met hamsteren, prijzen die omhoog schieten, onrustbarende berichtgeving, wapengekletter, mensen die al op de vlucht slaan en vervolgens rellen. En dan te bedenken dat de mens van tegenwoordig al een rel begon toen hij zich aan een 'avondklokje' moest houden een paar jaar terug laat staan dat de apocalyps voor de deur staat. Andermaal terug naar de film waar het gezegd moet worden dat de film zich traag maar vooral ook aangenaam opbouwt met een behoorlijke prikkel wanneer het alarm uiteindelijk gaat en het einde der tijden zich inluidt heeft het geheel toch een bijzondere prikkel. Want het is weliswaar 'klein' opgenomen, het is bescheiden, geen grote decors en sets of talloze figuranten, met slechts een budget van 400.000 pond, desalniettemin mist het geheel zijn uitwerking niet. Je zult daar toch staan midden in de straat en zo'n paddenstoel-achtige wolk zien...

Echter blijft het hier niet bij waar we getuige zijn van een soort van nucleaire winter, waar ik overigens geen weet had van het weer, dat deze zo drastisch om zal slaan. Het beeld vervolgt zich met verkoolde en brandende lijken, een totaal ingestorte infrastructuur, mensen levend in ruïnes, overlopen ziekenhuis, epidemieën en ziektes vanwege straling en fallout grijpen om zich ...het is alleszins en naargeestige en deprimerend toekomstbeeld die vooral rond de Cuba crisis erg dichtbij geweest is en ongetwijfeld nog wel een paar keer zonder dat wij dat weten. Zoals we zien in Dr. Strangelove of het recenter A House of Dynamite hoeft er maar een vergissing te zijn, of een gek met de vinger op de knop die het einde van de wereld in kan luiden zoals wij dat kennen. En zoals de titel luidt in de vorm van Threads is het een keten van gebeurtenissen die leidt tot dergelijke zaken. Van vergissing naar incident, van actie naar reactie, van ingrijpen naar conflict, stap na stap tot een onvermijdelijke catastrofe.

Threads kan met zijn meer dan 40-jarige leeftijd best wel een beetje oubollig genoemd worden, en natuurlijk is er veel veranderd de laatste jaren, maar de dreiging en het gevolg zoals we die zien in deze film is nog steeds niet veranderd. Vermoedelijk heeft de film in de jaren '80 heel wat losgemaakt en is hedendaags nog steeds relevant en doet er daarom nog steeds toe. Daarom een sterke film, een interessante toevoeging voor mijn collectie en kan deze met zekerheid een herkijk op termijn genoemd worden.

Jeetje, wat een film. Geweldige personages vol vooroordelen die dan toch weer beter of anders blijken te zijn. Een film vol persoonlijk drama, voor alle betrokkene, het gedrag van een gemeenschap en het gedrag wat vooroordelen en opvoeding met zich mee brengt. Briljante film in die zin, beetje coming of age. Een film ook met een lach en een traan want het drama en de bijzonder scherpe dialogen houden elkaar prima in evenwichtig. Gisteren nog bij Cell 211 geplaatst wat is niet meer cliche deze tijd, nou deze film is alle behalve cliche. Beste rollen ook van Harrelson, McDormand en vooral Rockwell die ik echt geweldig vind.

Echt een geweldige film.

'Well, someone's got to pick strawberries.'

Behoorlijke trage film vol desolate beelden en dito personages, in een omgeving waar haast en snelheid een doodzonde lijkt.

De film begint niet heel standaard, zonder bijteksten wordt er in de volgorde nogal geschoven in de beginfase. Zo vind men eerst het lijk, om later Pepper met het lijk in de weer te zien en nog weer later de kennismaking tussen Melquiades en TLJ. Maar dit mag niet deren.

Zoals al eerder gezegd, een verhaal vol trieste personen en hun lotgevallen ontvouwt zich in deze door god verlaten hoek van de wereld. Een sadistische, seksueel niet presterende, waarschijnlijk depressieve Pepper, die met zijn vrouw in een kille stacaravan in een tokkie-trailer-park gaat wonen, de vonk lijkt allang, maar dan ook allang verdwenen tussen de twee. Een sheriff, de altijd onplezierige Dwight Yoakam, die ook al weinig presteert seksueel gezien en in echt werk geen zin heeft en op het belangrijkste moment naar Sea world gaat, de vrouw van de plaatselijke Diner die het met iedereen doet, de mooie en doodongelukkige January Jones. Het enige moment wanneer January overigens los/vrij en puur overkomt is het moment dat ze 'vreemd' gaat met Melquiades en met hem aan het dansen. Dan lijkt ze even verlost van de sombere realiteit. En dan is er die vreselijke sombere gelatenheid en zware tempo waar alles zich in voltrekt. Meeste trieste moment, waar ik echt even van volschiet, het moment dat de oude man, overigens de drummer van The Band en later Ringo Star zijn band, aan TLJ vraagt hem dood te schieten. De eenzaamheid en triestheid daarvan....pffff....

In deze sferen en omgeving lijkt het enige fatsoenlijke, wat TLJ van plan is te doen, en voor Pepper blijkt het een bijzondere werking te hebben, namelijk: zonde, boetdoening en vergeving. En dat wel via een bijzondere en soms humoristische weg. Desalniettemin komt toch niet alles uit de film wat er denk in gezeten had. Ondanks dat, geweldig geacteerd door zowel Pepper als Tommy Lee Jones.

Op het gokje bij de kringloop meegenomen omdat de titel wel iets klassieker-achtigs had, daarnaast leek de cast een goede reden. Maar de hoogvlieger die ik hoopte gevonden te hebben bleek dit toch bepaald niet te zijn.

Desondanks begint het niet oninteressant met een low key CIA tak die aangevallen en uitgemoord wordt met Condor als toevallige overlever die op de vlucht slaat. Zoals reeds gezegd, het begin is best oké, de paranoia en angst die daarop volgt ook, en natuurlijk is het tijdsbeeld altijd mooi met de sfeer, auto's en kledij van die tijd. Oké tot daar zou ik zeggen, maar daarna komt toch de klad erin.

Het zogenaamde smerige spelletje dat speelt met bedrog en leugens slaat niet echt aan, iets dat ook voor de spanning geldt die nogal ondermijnd wordt wordt door de trage jazz achtige soundtrack die wellicht bij die tijd past maar niet bij een film die een vibe van spanning en dreiging behoort te hebben. Zo vind ik de ketspartij met Kathy ook weinig toevoegen en eigenlijk onbegrijpelijk, want ze heeft een vriend, veel gebeurt onder druk en dreiging van een pistool maar we kunnen plots wel met de benen wijdt, tja...

En dan is Condor zelf een raadsel die voor een 'lezer'/ analist wel heel vaardig in dingen is, een berenconditie heeft, een hitman uitschakelt, meer dan behoorlijk kan schieten en goed overweg met afluister apparatuur waar hij ook al weer zo twijfelachtig vaardig mee is. Ja, hij heeft in het leger iets met communicatie gedaan maar toch...

Net als de jagers vraag ik me op een gegeven moment ook af of Condor niet meer is dan hij beweert, en dat had op zich best nog een knappe plot ontwikkeling kunnen zijn. Het idee zal er ongetwijfeld zijn rond paranoia, achterdocht, achtervolging, bedrog en het gebruiken en werven van mensen naar het uitkomt, toch doet het mij allemaal erg weinig. De film kan degelijk genoemd maar ontstijgt voor mij geen moment de middenmoot.

Laatste keer dat ik Three Kings zag viel hij me toch tegen, vooral vergeleken met hoe ik de film ooit waardeerde. Na deze kijkbeurt van vanmiddag schat ik de film weer iets beter in maar de status die hij ooit had is verleden tijd.

Een komisch en absurdistisch beeld wordt gecreëerd rond de Golfoorlog en de afloop er van. Een nutteloos en doorgeslagen beeld van verveelde soldaten net als in Jarhead. Tussen al die verveling en het bare toekomstbeeld van hun saaie baantjes thuis, of zelfs geen baan, mooi beeld van de hopeloze en armoedige redneck trailertrash Vig briljante rol overigens van regisseur Spike Jones, ontstaat een plan om 'goed' thuis te komen. Een plan die niet zonder slag of stoot zal verlopen en waar de essentie richting het einde zal veranderen naar belangrijkere zaken.

Waar Three Kings vooral in opvalt is zijn visuele stijl die soms erg kleurloos met hoog contrast oogt om plotsklaps weer in veel kleur om te slaan. Erg apart. Dan is er de muziek, aardige nummers die vooral contrasteren met de omgeving in de vorm van The Beach Boys, Snap, Chicago en Public Enemy, niet te vergeten de prima acteerprestaties van oa Clooney, Wahlberg en Jones. Dan zijn er de gimmicks met het tonen van interne verwondingen, het beeld van de verdeeldheid binnen Irak zelf onder de bevolking, een subtiele aanklacht hoe bevolking tot opstand opgeroepen werd om ze daarna keihard te laten stikken. Dan is er het rauwe en harde beeld rond de behandeling van de bevolking, iets dat Troy later ook zal ervaren. Verder nog het noemen waard de spanning rond de shoot out, niet heel mooi gefilmd overigens met een wazig soort vertraging. Hoe de humvee op een mijn loopt en de bus verongelukt is ook erg mooi opgezet en gefilmd en het verlies van kameraden en verdriet later. Niet te vergeten de hilarische scene met de koe.

Three Kings is alles behalve een standaard oorlogsfilm en stipt een aantal pijnlijke punten aan, daarnaast mag de stijl en de acteurs genoemd worden. Toch heeft de film niet meer het vermogen over de gehele lengte te boeien wat opzich kan komen omdat ik hem al zo vaak gezien heb. Toch wijt ik het ook gedeeltelijk aan de overgang tussen het rauwe absurdisme het eerste uur naar een veel te serieuze toon om de bevolking plots te helpen. Desondanks blijft toch altijd weer leuk eens te doen.

God, I love my work.

Die goede oude tijd van de Hitkrant en zijn wekelijkse posters. En wat had ik stapels van die posters waaronder heel wat bekende films die hier reeds de revue passeerden zoals Speed, Demolition Man, Under Siege en Apollo 13, maar ook deze The Three Musketeers, die destijds ook nogal wat aandacht kreeg vanwege zijn bekende en fijn titelsong.

Een typerende jaren '90 film met schone kleren, keurig gekapte baarden en snorren en tintelfrisse gezichten is wat men krijgt met deze The Three Musketeers. Tevens ook best wel te vergelijken met Robin Hood: Prince of Thieves al was het alleen maar vanwege ook die ontzettend goede titelsong. Beter dan Robin Hood zijn de musketiers niet al is het alleen maar vanwege het element karakterontwikkeling waar in Robin Hood natuurlijk veel meer mee gedaan wordt. Dan is The Three Musketeers toch een vrij onschuldige lach-of-ik-schiet avonturenfilm te noemen die zich niet echt serieus laat nemen en dat waarschijnlijk ook niet wil. Gelukkig maar, want deze film is toch nog altijd beter te noemen dan dat pompeuze gedrocht uit 2011 met onder andere Bloom en Ray Stevenson.

The Three Musketeers is vlot, humoristisch, ondeugend, ligt er dik bovenop en met een knipoog. Sheen, Sutherland en Platt zijn geknipt voor de rol, net als Wincot als de boosaardige Rochefort. Toch is het natuurlijk Curry die de show steelt als de foute kardinaal. Dan kan ik het ontwaken met uitzicht op Rebecca DeMornay's fraaie boezem niet anders omschrijven dan hemels en is Michael Kamen herkenbaar als vanouds als de man die ook muziek maakte van Prince of Thieves en Band of Brothers. Kan je dat horen? Nou en of. Ten laatste de titelsong van Stewart, Sting en Adams nog even aan te halen als een erg fijne liedje.

Had ik de film dan toch al eens gezien? Ja toch wel want het gevecht dat volgt met de soldaten wanneer D'Artagnan zal dueleren met de drie anderen kwam me toch wel bekend voor. Een vervelende avond levert deze The Three Musketeers zeker niet en al met al is het een meer dan vermakelijke film te noemen en valt me op dat de film best wel een laag cijfergemiddelde heeft. Niet verdiend wat mij betreft.

Woensdag bij gebrek aan mijn gamepartner maar even relaxen op de bank met een filmpje en daarbij viel de keuze op deze Threesome die ik qua titel en aandacht nog goed kon herinneren uit de filmprogramma's destijds. Zien deed ik de film nog nooit en toen ik hem tegenkwam bij de kringloop kon ik de film dan ook niet laten liggen.

Het plot is wat dat betreft maar al te simpel waar de titel eigenlijk de hele inhoud al verklapt rond het drietal dat al dan niet toevallig of voorbestemd bij elkaar op de kamer komt en een ervaring voor het leven opdoet. En aanvankelijk gaat dat natuurlijk stroef want de karakters verschillen ontzettend met de seksistische loudmouth Stuart, de belezen en filosofische Eddy en tenslotte de wispelturig en erg vrouwelijke Alex. Een mix die op voorhand nooit zou kunnen werken maar toch op een gegeven moment een bepaalde balans weet te vinden. En zonder dat het hoogstaand wordt blijkt dat nu juist de kneep bij deze Threesome.

Want het is niet bijzonder, het wordt niet bijzonder, want het is geen hoogvlieger, maar toch weten Boyle, Baldwin en Charles een meer dan voelbare en aanstekelijke chemie te tonen en aan te spreken waar de drie langzaam naar elkaar toe groeien. Weliswaar gebeurt dit wel eens wat aan de flauwe of overdrevene kant maar dat is humor waar de film wat dat betreft gewoon mee wegkomt. De scène op de bank in de hal onder de ogen van de twee baliemedewerkers is wat dat betreft toch wel erg sterk qua humor, aanstekelijkheid en een bepaalde ongedwongenheid. Maar natuurlijk zijn er ook problemen in de vorm van boosheid, jaloezie, verlatingsangst, de focus op de persoonlijke karakters en valkuilen, ontwikkelende seksualiteit en aantrekkingskracht. En dan is altijd de vraag als iets zo goed gevoeld heeft, en zo vanzelf ging, of je ooit weer zo'n gevoel terug gaat vinden.

En zo blijkt Threesome toch een meer dan behoorlijk drama over de ervaringen die menig mens opdoet in het leven, een onverwachte klik, een geweldige tijd, het verlangen terug naar dat gevoel, en de niet aflatende zoektocht naar weer zoiets. Ik denk dat iedereen wel zoiets heeft meegemaakt...

Volgens de algemene consensus één van Connery's minderen, toch in mijn boekje ontzettend vermakelijk, en naast Daniele Bianchi van From Russia With Love, één van de mooiste Bond vrouwen in de vorm van Claudine Auger.

Bond gaat vliegend van start met zijn jetpack en met de nodige humor in de kliniek. Het verhaal is simpel maar voldoet. Spectre die met een plan van dubbelgangers een Vulcan met atoomkoppen kaapt. Largo Winch krijgt niet veel tijd om zich te etaleren als bad guy maar voldoet als verlengstuk van Spectre.

Het is het prima verhaal rond de atoomkoppen, de mooie omgeving van de Bahama's, een prima soundtrack, ondanks Tom Jones waar de film net mee wegkomt, en de aanwezigheid van Auger dat de film voor mij meer dan prima voldoet. Het zijn de onderwater gevechten die meer dan vermaken, hier en daar ook met een korreltje zout genomen moet worden, en vooral de wulpse Fiona Volpe die de film nog wat extra's geeft. Het is vooral Luciana Paluzzi die me door de jaren heen steeds meer is gaan opvallen en zowaar een bedreiging begint te vormen voor Auger wie het lekkerste wijf is in deze Bond productie. Ze vult de rol van speelse en prikkelende hitman/handlanger uitstekend in en daarmee een vrouw en rol die je wel bijna leuk en lekker moet vinden.

Q is weer iets meer aanwezig met gadgets, we zien Bond voor het eerst aan de Wodka-Martini en aan de goktafel waarmee het algehele beeld van Bond weer net iets meer gestalte krijgt. Daarmee is deze Bond-film toch een van de oude leest te noemen, behoorlijk vlot en spectaculaire en bijzonder vermakelijk. Toch de stijl en kwaliteit van From Russia With Love, in mijn ogen nog steeds de beste uit de Connery reeks, wordt niet behaald toch wel nipt leuker dan Goldfinger wat mij betreft.

Ooit in de jaren '90 wel eens gezien toen hij voor het eerst op tv was, veel kon ik er niet meer van herinneren behalve de schietpartij rond Jimmy Looks Twice, het wasgoed waar al wapperend grote gaten in verschenen door shotgunvuur was destijds wel iets wat indruk maakt.

En over het algemeen maakt Thunderheart nog altijd een uitstekende indruk met zijn achtergrond van de slechte behandelde Indianen in hun reservaten. Een verschrikkelijk armoedig uitzichtloos beeld is het gevolg, een behandeling die je met afgrijzen vervult. En dan zijn er de talloze vieze spelletjes die er gespeeld worden rond iets belangrijks. Een machtsspel over vele schijven met een doodenge redneck knokploeg aan de ene kant, heel veel onschuldig volk in het midden, en Ray op een gegeven moment alleen als tegenstander.

De film valt wat mij betreft erg op vanwege zijn heerlijke mystiek uitgespeelde sfeer waar Ray zelfs met een Indiaanse achtergrond zich op een andere planeet waant. Inwoners van hetzelfde stukje grond in die zin, maar men kon niet meer langs elkaar praten en vooral niet openstaan voor elkaars gebruiken als nu. De sfeer is geweldig met een prachtige soundtrack van Horner die wat invloeden van Patriot Games en In the name of the Rose laat horen. En het spel van vooral Greene is geweldig, hoewel Shepard ook niet slecht boert en Kilmer degelijk is. Ted Thin Elk is het noemen nog wel even waard en wie heeft nog meer David Crosby gespot...?

Thunderheart is al met al echt een uitstekende thriller die oog heeft voor het tragische lot van de gemiddelde indiaan, zich focust op een moord maar uiteindelijk een veel grotere aanklacht met zich mee draagt. Een meer dan prima film waarvan ik me dan ook afvraag waarom de film zo laag scoort.

Best wel oké dramafilmpje over de voorbereiding van militairen voor hun verscheping naar Vietnam, een oorlogsfilm vind ik het overigens absoluut niet.

Een vrij gebruikelijk beeld komt naar voren van de vrij normale kadaverdiscipline en sadomasochistisch gedrag binnen het leger dat uiteraard draait om afstompen, het erin rammen van blindelings bevelen volgen, een stukje hiërarchie en het breken van eventuele mensen die totaal niet geschikt zijn. Een vrij normale vraag zou zijn waarom ze iemand als Bozz niet laten gaan aangezien hij niet wil. Nu is het me even ontgaan of hij opgeroepen is maar in dat geval is het zelfs tegen de wet mochten ze hem laten gaan. Daarnaast zullen anderen dan ook hun kans ruiken onder dingen uit te komen en onderschat de natuurlijke drang niet van drillofficieren om iemand te willen breken of temmen. Een vrij gebruikelijke keuze om iemand in het gareel te krijgen is Bozz verantwoordelijkheden geven. Eigenlijk een vrij gebruikelijk stukje omgekeerde psychologie, iets dat ook wel in het voetbal wordt toegepast. De keuze om de moordenaar in dienst te houden is ook niet zo raar, en heeft mijn inziens niets met Vietnam te maken. Hoe dubbel het ook klinkt, een leger zoekt in die zin immers moordenaars. Een tik op de pols zou heel goed mogelijk zijn, maar dan is overplaatsing naar een andere regiment of zelfs divisie wel normaal. Dat ze elkaar al weer zo snel tegen komen is wel opmerkelijk te noemen. Met alle oorlogsmisdaden destijds in Vietnam en de hedendaagse media aandacht zou het nu absoluut not done zijn, maar vroeger was iemand al een heel eind met een goed woordje van een officier en een commandant die wel van mannelijk gedrag houdt. Het feit dat Bozz natuurlijk bij iedereen hogerop het bloed onder de nagels haalt werkt in die zin ook niet mee.

Verder valt de film best wel op qua realistisch beeld, veel acteurs die nog redelijk aan het begin staan met Farrell, Collins Jr, Wigham, Hauser ook nog niet zo bekend dacht ik, Shannon en Davis. Wel mooi overigens het grijze en groene kleurenfilter en de korrelig stijl die de laatste oefening toch wel als authentieke Vietnam beelden laten overkomen. Een van de weinige dingen die ik wat raar vind is hoe Wigham aan 'live ammo' kan komen buiten in de jungle tijdens een oefening. Best mogelijk dat hij dit al veel eerder aan het plannen was, toch was Farrell pas een dag eerder tegen gekomen.

Tigerland is een heel aardig drama te noemen en meer dan te doen zo nu en dan.

Tijdens klassiekerzondag het nodige er aan Charlie Chaplin doorgeramd. En de gedachten dat ik het zou kunnen waarderen omdat ik The Great Dictator geweldig vind is dus een misrekening. Want samen met drie eerdere films heb ik er toch erg weinig mee ook al waren dat laatste vier nog niet zo gek.

Maar te beginnen met deze Tilly, en nee dit was niet mijn ding. Uiteraard is iedere scene met Chaplin van meerwaarde en in een andere rol die we van hem gewend zijn, is Marie Dressler ook best wel sterk in een rol waar ze verschillende keren helemaal los in kan gaan zoals bijvoorbeeld het restaurant, en soms is de humor best aardig maar ook regelmatig niet. Want het voelt gedateerd aan, is vaak te flauw met teveel Laurel en Hardy momentjes, duren scènes te lang en geld dat net zo voor de speelduur die met een uur en een kwartier veel te lang is. Het is duidelijk dat ik hier erg weinig mee had.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze The Time machine en daarmee een kringloopvondst dat je toch een bepaald gevoel krijgt wanneer je een dergelijke film vind want alledaags is het niet, hij is vrij zeldzaam en krijgt ook nog redelijke beoordelingen. Dus kom maar op...

Ik wist überhaupt niet eens dat er een orgineel was maar heb de 2002 versie met Guy Pearce nooit gezien en weet dus ook niet hoe die zich verhoudt tegenover deze film uit 1960 alweer. Kan je dat zien? Jazeker, laten we zeggen dat het nogal gedateerd is en het acteerwerk ook wel eens wat houterig oogt. Toch is het gevoel er zondermeer dat men met veel zorg aan de film heeft gewerkt, het beste er van gemaakt heeft binnen de mogelijkheden en het aanzicht van de Morlocks, en wat er gebeurt met de Eloi's, best wel een schok geweest zal zijn voor de mensen in de bios. Ik kan me menig gil van een dame die de handen voor de ogen slaat meer dan voorstellen.

En George en zijn apparaat beleeft het wel waar het aanvankelijk met kleine stapjes gaat maar het voortschrijdend van de tijd met de bomen in bloei en de bloemen die dor worden echt wel mooi gemaakt is waarop George grotere stappen durft te maken. Toch is het beeld niet bepaald rooskleurig met de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog, de Blitz van de Tweede en vervolgens een nog duisterder gevolg. Aardig dan wel weer de Utopische omgeving met alle blonde dames hoewel er later een behoorlijk duister randje verschijnt. De vraag is dan ook op een gegeven moment of we wel in de tijd vooruit of terug moeten kunnen met de wetenschap dingen te zien of dingen te veranderen want we kunnen wellicht beter niet weten wat ons te wachten staat.

Buiten dat is The Time Machine een meer dan prima film met een prima Rod Taylor en trekt Yvette Mimiuex op meer dan prettige wijze de aandacht, is het allemaal meer dan prima gemaakt en vermaakt het geheel goed.

Na twintig jaar ofzo weer eens aan het herzien. Op zich val je nogal snel in de film en volgen gebeurtenissen elkaar nogal snel op terwijl je amper de mensen kent, ben namelijk ook net met het boek bezig en daar gaat het heel wat langzamer, vandaar. Niet dat het heel veel aan de film af doet overigens.

McConaughey kende ik eerlijk gezegd niet voordat ik deze film voor het eerst zag, in de jaren daarna zag ik de beste man alleen maar terug als bij tijden en wijlen stuiten figuur maar de laatste jaren weet hij echt met verve goed films en rollen uit te kiezen. Achteraf gezien speelt hij als redelijk onbekende deze rol verassend ingetogen. Echt prima rolletje van de man.

De muziek is ook best aardig. draagt echt bij aan een lekker onheilspellend sfeertje.

Al met al een heel aardig rechtbank drama met wel lichtelijke feel good eindmoment maar ach vooruit.

Och...en wat ziet Bullock er overigens fijn uit....hmmmm.

Filmpje die 15 jaar terug nog net door kon voor een guilty pleasure vanwege de vele actie.

Anno 2020 is het een product die op een paar enkele scènes, momenten en grappen na vreselijk onderuit gaat . Dat foute accent van JC, de wijze hoe dat huis ontploft in het begin, het geluid van wapens of die rare auto's, om nog maar te zwijgen van de vele foute grappen en opmerkingen. Slechts Ron Silver is een goede verschijning als de narcistische bad guy.

Timecop was vroeger wellicht een aardige actiefilm, en voor liefhebbers van leeghoofdige actie van een 'cultheld' zal dit nog steeds voldoen. Voor mij echter niet meer.

Filmpje die ooit wel eens grotere indruk maakte, en heden ten dage vooral oerdegelijk overkomt.

Bijzonder spannend is het allemaal niet, verdraaid goed in elkaar zit het wel mede door het boek van Le Carré. Overigens niet om door te komen dat boek, maar dat heeft betrekking op het meeste dat hij schrijft naar mijn bescheiden mening. Verder mag de uitmuntende en grootse cast er zijn, is de soundtrack meer dan prima en is de authenticiteit qua aankleding ook goed.

Achter liggende gedacht is naar mijn mening toch wel dat men elkaar de tent uitvecht met valse insinuaties bij gebrek aan een echte oorlog en spionage. De politiek ziet het nut er niet meer van in en allemaal proberen ze het wiel opnieuw uit te vinden. Tijdens hun machtstrijd en onderlinge wedijver blijkt er dan nog echt wat loos en lijkt alle achterdocht en schimmigheid ook nog terecht. Toch tot een vage afspiegeling met pijnlijke flashbacks naar beteren tijden geraakt het niet voor de mannen. Vergane glorie is het en blijft het ondanks de afloop en het trieste relaas van Prideaux die vertelt in feit dat het spionnen bestaan geen helden kent, slechts slachtoffers, mensen die breken en mensen die ondanks volk en vaderland de zwarte piet toegeschoven krijgen veelal door volk dat zelden de veiligheid van hun bureau of kantoor verlaat.

Een aantal prima geregiseerde scènes vallen op zoals wanneer Cumberbatch telefoon verwacht in het archief en de uiteindelijke ontmaskering. Toch biedt de film verder net wat te weinig verassing en spanning om een top beoordeling te krijgen. Leuk weer eens gezien te hebben, maar dat is het dan ook wel weer.

De film die bijna het monument had kunnen zijn, dat deze tragedie verdiende, maar het helaas niet werd. Voor de zoveelste keer geprobeerd, mede voor een up to date recensie hier, en voor de zoveelste keer, ondanks alle voorkennis toch weer teleurgesteld. Ik kan me nog herinneren dat ik de film in 1997 in de bios zag en onder de indruk was van de grootsheid, en de in beeld gebrachte ramp, en natuurlijk het heen gaan van Jack, maar toch zat me onmiddellijk iets niet lekker. Toen ik later iemand hoorde reppen over het scheve beeld dat er krap aan 1500 mensen verdrinken maar we voornamelijk janken vanwege Jack, ging er toch een lichtje op. Hiernaast ging ik me de keren dat ik daarna de film herzag steeds meer irriteren aan de overdaad aan sentiment en de veel te opgeklopte en gedramatiseerde bakvisliefde tussen Jack en Rose met dat vele te kleffe Celine Dion nummer...pfoe...

Cameron geeft er in het begin wel een hele aardige draai aan. Alhoewel die vlotheid van dat zoek- en bergingsteam ook weer zo zo is. Dat hele schatzoekers air en de te vlotte Bill Paxton strookt niet echt met het ware beeld. Groot fan van Robert Ballard, de vinder van onder andere de Titanic, veel beeldmateriaal gezien van deze man, maar alles voltrok zich in kleurloosheid, saaiheid en degelijkheid, daar is niets spannends aan, geen mannen met shirtjes halfopen, sigaren in de aanslag, ringetjes in het oor en pochend een kluis naar boven halen om die leeg te trekken, want in de eerste plaats, hoe krijgen ze dat ding boven, ten tweede is dat graf- en monumentroof. Maar goed...

Mooie beelden van de Titanic in de haven, de hoofdrolspelers doen hun intrede, een niet te missen klassenverschil wordt ook meteen duidelijk gemaakt. Vele mooie beelden volgen van het interieur in het schip en de sfeer en als we ooit een behoorlijk beeld zouden kunnen krijgen van het schip en hoe een reis aan boord van een White Star Line schip geweest moet zijn, dan is dit het wel. Een wel heel bijzonder 'zoet' verhaaltje wordt vervolgens op gang gebracht, om het geheel cachet te geven tot de daadwerkelijke ramp, een verhaaltje dat naar mijn gevoel steeds gezochter, zoeter, en kleffer wordt, en wat ik vooral erg tegenstrijdig vind, dat de gebeurtenis waar het daadwerkelijk omgaat steeds verder naar de achtergrond geraakt. Zo vind ik het karakter Rose vrij wispelturig en onleesbaar. Zo moet ze eerst niets van Jack hebben en dan weer wel. Ze is de geremdheid zelf maar plots kan ze wel uit de kleren. En is ze wel zo gevangen als ze beweert? Want ze krijgt dingen toch prima voor elkaar blijkt uit de schilderijen, dat het misschien innerlijk niet helemaal lekker zit a lá maar dan die plotselinge drang naar zelfmoord? Mij een beetje te dramatisch. De ja-nee-toch-weer-wel reactie op Jack, lijkt mij meer een nukkig dametje die niet weet wat ze wil, het fuck you gebaar, hou toch op zeg! De zwierige ren door de stookruimtes, de snelle wip achterin de auto en al dat gedoe rond die tekening...het is opgeklopte dramatiek, romantiek en sentiment met maar één doel, en nog wel afleidend en de verkeerde kant op ook.

Vanaf het moment dat de kleffe liefdesrelatie gelaten wordt voor wat het is, het moment: 'Iceberg straight ahead' en de daarop volgende keten aan catastrofale fouten, grijpt de film, en de gebeurtenis wat op de eerste plaats had moeten komen in deze film, mij verschrikkelijk bij de keel. De daarop volgende gebeurtenissen, angst, onzekerheid, onderschatting, de ontzetting bij de mensen die zo zeker waren van het onzinkbare schip en eigenlijk de onontkoombaarheid van wat dreigt te gaan voltrekken, te weinig reddingsboten, te weinig tijd, en gruwelijke onderschatting, dringt langzaam door. Het uiteindelijke zinken, diagonaal staan, de orde en paniek bij het sloepen strijken, het breken van het schip, de complete chaos en het veld met bevroren lijken waar men later door vaart opzoek naar overlevenden, prima rolletje overigens van Ioan Gruffud, zijn voor mij zowel bone chilling als emotionerend. Wonderwel, prachtig en spott on in beeld gebracht, op dat vlak mankeert er niets aan de film weliswaar hier en daar onderbroken door de ploetertocht van Jack en Rose en vaak naar mijn smaak niet altijd even realistisch. Om de slag met de bijl maar eens te noemen en het feit dat ze daar al bijna in een hypo thermische staat hadden moeten geraken in die eindeloos tocht door gangen en vertrekken. Sterker nog, afgezien van Rose die nog wel eens een dampwolkje produceert leest het allemaal van Jack af alsof hij in een subtropische zwemparadijs afspeelt. Maar goed nu wil ik de film ook weer niet té hard afvallen.

Ik persoonlijk ben van kinds af aan al verzot en gebiologeerd van de mythe en ramp van de Titanic. Zo ook van iedere vorm van docu/info of boek dat maar beschikbaar is. Het mag niet een wonder heten dat ik de geschiedenis dus behoorlijk ken op de meeste feiten blij verast ben, weinig fouten worden er gemaakt en de ramp zelf zal nog nooit zo overtuigend en mooi in beeld gebracht zijn met prima dramatische kleine noten als het oudere echtpaar samen op bed, de moeder met haar kinderen en de notabelen die hun post niet verlaten en het strijkersensemble. Alleen op basis hiervan zou de film gemakkelijk een 4,5 of zelfs 5 kunnen scoren. Het is een beeld dat absoluut aan de verwachtingen voldoet. Het punt waar Cameron wat mij betreft zijn eigen film ondermijnt is het subverhaal dat teveel aandacht krijgt en waar je min of meer gedwongen wordt meer voor te voelen dan voor de ramp zelf. Als kijker lijk je weinig keus te hebben aangezien Jack en Rose je nogal in je strot geduwd worden, oh boehoe Jack is dood boehoe...ohw en ach er zijn nog 1500 mensen verzopen. Het verdriet rond Jack lijkt belangrijker dan de tragedie van de ramp die bijna onderbelicht en onpersoonlijk lijkt. Dan als laatste sentimentele hoogtepunt, dat ze nog even afscheid neemt en het medaillon in het water gooit. Ik vraag me dan ook af of het een rampenfilm met wankel evenwicht moet voorstellen, of een doorsnee drama liefdesverhaal toevallig op de Titanic.

Een hele grote gemiste kans, mijn inziens, omdat de balans in de film totaal zoek is en ik me afvraag waarom Cameron, die duidelijk geobsedeerd is door de Titanic, getuige National Geographic, voor een dergelijke opbouw gekozen heeft. Jammer maar helaas. Hopen dat er misschien binnen kort een andere maatschappij of regisseur een poging wil wagen en afleidende poespas achterwege laat.

Heil myself!

Een film die ik voor de zekerheid op de lijst had laten staan omdat hij regelmatig in en uit de top 250 schuift, gistermiddag er dan ook maar even voor gaan zitten met deze oorlogskomedie iets dat bij voorbaat in het tijdsbeeld en in de lijn van Chaplin en zijn The Great Dictator van een paar jaar eerder gezien moet worden.

Opvallen doet de film meteen al met de opening waar de straat en de vele figuranten een scène zijn die knap gemaakt is en de verschijning van Hitler op zijn minst bijzonder is. De switch die daarop volgt naar het toneelgezelschap zegt genoeg qua spot en snedige opmerkingen, duidelijk is dan dat dit niet serieus gaat worden maar veel al humoristisch gaat zijn. Want wat een cynische scène met het omgekochte jongetje om vooral zijn vader te verraden, daarnaast de paranoia en angst omtrend eigen opmerkingen en grapjes die constant op de loer ligt en men regelmatig het zweet uitbreekt. Toch ligt de humor helaas niet ver van de waarheid blijkt in het vervolg van de film.

Want een knap plot ontvouwt zich gedurende de tweede helft, sowieso de fase dat de film meer begint te leven, met de verschijning van Sobinski en Siletsky met een heus dubbelspel tot gevolg waar de acteurs tot het uiterste moeten gaan om de boel in de hand te houden met interessante scènes tussen de verschillende dubbelgangers tot gevolg. De klucht is dan al lang omgeslagen naar een serieuze film die een voorspelling leek van de wereldbrand die nog komen ging en uiteraard onwetend van het werkelijke lot van de Joden. Zoals een andere gebruiker ook al zegt had de film met die wetenschap geen jaar later gemaakt kunnen worden.

To be or not te be valt met recht op als film en boeit zeker, maar meer dan een 3,5 zit er wat mij betreft niet omdat de film verder eigenlijk niets los maakt bij mij.

.

Klassiekerzondag bracht mij deze Hitchcock, een onbekende film wat dat betreft maar zin had ik er wel in. En hoewel er hier en daar wel kritische noten te kraken zijn omtrent het script levert To Catch A Thief meer dan ook al zit hij niet in de top van de Hitchcock films.

De symbolische kat op het dak, juwelelen diefstal in hotels, een vrouw schreeuwend om politie op haar balkon, ja de jaren '50 straalt er in die zin af en al snel staat men bij meesterdief John Robie voor de deur om verhaal te halen, naar vrij snel is duidelijk dat deze man zich niet laat ringeloren en begint zijn eigen onderzoek. Fraai is de achtervolgingsscene gevolgd vanuit de lucht en de oude baas zelf, Hitchcock, is ook weer van de partij als passagier in de bus.

Robie zoekt vervolgens zijn weg tussen aanbieders, verdachten en belagers naar de mogelijke dader in een concept dat humoristisch en vooral luchtig is. Jammer is dan wel weer de romantische kant die wel het nodige van de film vraagt in negatieve zin, het zijn de momenten tussen Grant en Kelly die het minst interessant zijn hoe mooi Grace Kelly natuurlijk ook is. Salliant detail zijn de opnames met Kelly achter het stuur op dezelfde weg waar ze in'82 zou verongelukken. Om vervolgens bij de locaties uit te komen die fabelachtig zijn.

Het mysterie dat To Catch A Thief biedt wordt tot op het laatste prima in leven gehouden met een soort van 'iedereen kan het gedaan hebben' vibe ook al heb ik op een gegeven moment wel een verdachte die uiteindelijk ook nog klopt. Fraai is de finale op de daken en is het shot van Grant op de dakrand gevangen in de cirkel van het zoeklicht prachtig. Toch blijft het jammer dat de film zich teveel verliest in amoureuze toestanden, daarom in eerste instantie een 3,5, maar wie weet...

In een eerder stadium al eens geprobeerd, en toen na een half uurtje bleven steken. Vandaag de draad opgepakt.

De film is gebasseerd op het boek van Ernest Gordon Through the valley of the Kwai en samen met die titel is de te dekken lading en richting van de film eigenlijk al gezegd. De titel is een verbastering van de bekende Psalm 23:4 met de zin 'though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil; for thou art with me'. De koers van de film draait dan naast de nodige momenten van wreedheid om geloof, eigenwaarde en spiritualiteit. Een filosofische grondslag die me als liefhebber van The Thin Red Line wel wat zou moeten doen, toch komt de film niet in de buurt van het niveau van de laatste genoemde. Zo komt de film ook niet bepaald in de buurt van de meer dan goede The Railway man, iets dat ook gaat om confrontatie en vergeving draait. Wat wel in het voordeel van To end all wars spreekt is dat er veel lijkt te kloppen aan de ontberingen van Gordon en zijn metgezellen. Zo komt er in het begin ook een aardig stukje uitleg over Japanse cultuur en de logica van handelen.

Toch lukt het To end all wars niet op het dunne lijntje tussen een realistische situatie en een filosofische inslag te balanceren zoals The Thin Red Line wel lukt. De film verliest zich op een gegeven moment te veel in de bijzaken waar Gordon en zijn volgelingen mee bezig houden dan het keiharde realisme, ontbering en honger die speelde rond de aanleg van de spoorlijn. Al de randzaken doen soms een beetje aan de '70 jaren BBC serie 'It ain't half hot mum' denken. Net als in The bridge on the river Kwai komt het beeld van een dode gevangene voor iedere spoorbiels en de fysieke uitputting en afmatting niet echt van de grond. Zoals hier boven ook al gesteld wordt door iemand anders zien de mannen er soms opvallende gezond en goed uit naar het einde van de film en niet de wandelende geraamten die het in werkelijkheid horen te zijn. Goed, het is duidelijk dat de onderliggende gedachte van de film daar niet omdraait maar vooral draait om de filosofische boodschap vuur niet met vuur te bestrijden en dat men wellicht inderdaad de andere wang toe moet keren om oorlog uit te bannen of te beëindigen. Toch komt het gevoel wat mij betreft niet goed van de grond.

Aardig een keer te zien, geen voldoende maar ook geen dikke onvoldoende. Wellicht nog eens een keer zien.

Niet dat ik hier nu veel van verwachtte, maar toch viel het tegen.

Veel poespas en gedoe, met Cage, Stormare en Glover toch ook niet een misselijke cast, Nichols als eyecandy, en het nodige bruut geweld trekt voorbij maar weet mij desondanks nergens te boeien. Een aantal domme dingen, zoals je wapen pas doorladen als je al in het vertrekt staat en bv eerst het wapen naar binnen steken zoals ik Mel Gibson onlangs ook al zag doen in Edge of Darkness, trekken voorbij. Net als een portie vaag melodrama wanneer hij Danny neersteekt.

Tokarev is het niet net niet, Tokarev is het gewoon helemaal niet en nog wel voor het grootste deel. Slechts de schietpartij in het appartement is nog wel aardig. Verder vooral héél snel vergeten...

De game überhaupt nooit gespeeld, dus die mogelijke binding vervalt al, en de films met Jolie boeiden me ook al nooit vanwege Jolie zelf en het genre dat me überhaupt niet echt ligt. De reden om toch deze Tomb Raider te proberen is simpel, Alicia Vikander, en deze dame is ook de enige reden om de film uit te kijken.

Een heel verschil is de karakerinvulling ten opzichte van de Jolie films. Waar de laatste reeds een gearriveerd soort Vixen en guns blazing actieheld is deze Lara meer een speelse jongedame met daddy issues in ontwikkeling. De ontwikkeling van deze Lara is niet onprettig te zien, bovendien is Vikander überhaupt prettig voor het oog, en hulde voor afdeling kleding die haar die uitermate prettig ogende en strakke broek heeft aangemeten. Al snel na vertrek richting het oosten verandert de film in een soort spektakel en apenkooi voor mejuffrouw Croft die vooral bij aankomst op het eiland iets meer verhaal biedt. Temidden van de fraaie omgeving en harde huurlingen is Goggins erg te doen als bad guy en doen bepaalde elementen erg denken aan Indiana Jones.

Mindere dingen zijn toch het fabelachtige incasseringsvermogen en herstellend vermogen van Lara maar oké het is gebaseerd op een game dus dat hoort erbij. Andere punten van kritiek zijn zonder twijfel de voorspelbaarheid van het einde of het feit dat paps nog in leven blijkt te zijn en zich opoffert. En hoewel het natuurlijk actie spektakel betreft duurt de film mij net wat te lang. Tomb Raider is vooral vanwege Vikander het waard een poging te doen, maar verder heeft het weinig boeiends of bijzonders te bieden of het moet wellicht je genre zijn.

You tell 'em I'm comin'! And hell's comin' with me! You here? Hell's comin' with me!

Tombstone is wel een ontzettend bekende titel en vagelijk meen ik me toch te kunnen herinneren dat ik hier eens wat van gezien had, ook al eindigt de film anders dan verwacht. Ik meende namelijk dat er op het einde nog een mega shoot out zou komen. Maar die scene blijkt uit een andere film te zijn, mogelijk Wyatt Earp zelf. Teleurstellen doet Tombstone niet en bevestigd zijn kwaliteit als redelijk modern, '93, western.

Tombstone vestigt meteen zijn naam met de verstoorde trouwerij waar geen lieverkoekjes gebakken worden. Het plaatselijk gezag wordt letterlijk uitgemoord en vrouwen noch heiligen zijn een beter lot beschoren. De grijnzende Powers Booth, bijgestaan door een uitstekende Biehn, zijn goed uitgezocht als gewetenloze schurken. Het is de opmaat voor een botsing met de Earp broertjes waarvan vooral Wyatt het nadert gevaar ziet en de handschoen niet willen oppakken en vooral geen gezagdragende functie voor hem of zijn broers wil. Begrijpelijk...maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan zeggen ze dan.

Eenmaal in functie, en versterkt met nog zo'n legendarische wild west naam Doc Holliday, worden er Spijkers met koppen geslagen met als belangrijkste moment de befaamde gunfight at the OK Corral. Iets dat bijna halverwege al gebeurt. Een ronduit heerlijke schietpartij is het gevolg waarin vooral veel geschoten wordt en nog meer gemist. Op elke actie komt een tegenreactie is het al oude adagio, en de te betalen rekening blijkt een zware, wel ontzettend fraai gefilmd in het donker met dat letterlijk beangstigende onweer op de achtergrond. Het is de opmaat voor een afrekening die fragmentarisch als een soort oorlog gebracht wordt met een opzienbarende schietpartij nabij een kreek met een onverwacht duel als afsluiter.

Minpunten? Mjoa... misschien dat ik er wat meer van verwacht had, bovendien is de geest uit de fles na de OK Corral, daarna wordt het niet meer zo goed. Het is begrijpelijk dat de film daar niet mee kan eindigen. Dan vind ik de romance tussen Wyatt en Josephine eigenlijk niet echt interessant. Daar staat tegenover dat de hele geschiedenis razend interessant is en voer voor discussie en interpretatie. Ringo werd inderdaad met een kogel in het hoofd gevonden maar wie de dader was weet men niet zeker. De rol van Earps is ook voer voor discussie. In de film zijn ze gezagdragers, maar volgens sommige critici klopt dat niet en was de OK Corral niet meer dan een schietpartij tussen twee rivaliserende bendes, namelijk de Cowboys en de Earp clan. De Earps hadden zo blijkt verre van de goede naam die men hier pretendeert. Niet dat mij dit veel uitmaakt.

Tombstone is vooral een feest de herkenning met veel bekende acteurs in kleine rolletjes zoals Billy Bob Thornton, Jason Priestley, Michael Rooker, Charlton Heston, Billy Zane en Thomas Hayden Church. De grote rollen worden uitstekende vertolkt door een degelijk Russell, Paxton, Booth en ik vind Sam Elliott altijd fantastisch. Het is echter Bienh die overtuigd als de gestoorde Ringo en Val Kilmer in zijn beste rol ooit als de zieke Doc Holliday. De beste scène is wellicht wanneer hij Ringo de gek aansteekt met zijn zilveren bekertje. En wat heeft hij met Joanna Pacula toch een fraaie handlanger.

Al met al is Tombstone dan ook een uitstekende film te noemen die niet helemaal leverde wat ik verwachte maar verder wel prima voldoet. Met de tijd nog maar eens proberen.