Opinions

Een gokje vooral gewaagd omdat het een oorlogsfilm betreft met een behoorlijke cast waarvan de meeste nog aan het begin van de carrière stonden. Het cijfergemiddelde beloofde vooraf weinig goeds, en dit komt uiteindelijk ook uit.

Duidelijk is dat The Trench niet om grote scènes en gevechten draait aangezien er amper een gevecht in voor komt. Het verhaal draait voornamelijk om de groep jongens in afwachting van de aanval en diens gedachten. Er wordt veel gepraat en gekibbelt, iets dat opzich niet slecht is. Onlangs zag ik Journey's End over precies hetzelfde onderwerp en dit betrof een film die ieder moment boeide en dat krijgt The Trench niet bepaald voor elkaar. De gedachten en gesprekken tussen de jonge knapen zijn oninteressant en zielloos te noemen. Het is zelfs gezappig te noemen. De artillerie komt niet dichtbij, geen gevaar, soms zijn de loopgraven zelfs leeg en het ziet er allemaal relatief schoon en netjes uit terwijl de realiteit vaak anders was.

Even veer ik op als een inslag van een granaat met veel schade en troep tot gevolg in beeld wordt gebracht. De soundtrack is redelijk en vooral Craig is aardig als constant blaffende sergeant. De cast spreekt sowieso tot de verbeelding met namen als Craig, Whishaw, Murphy en Dyer, en vooral Whishaw en Murphy zijn amper te herkennen. Langzaam wordt de spanning opgebouwd naar het einde met een eindscene die zo zijn goede en slechte punten heeft. Ja, zo trokken de Britten op gedurende de Eerste Wereldoorlog. Strak in formatie en een heer zocht geen dekking was de algemene opinie, onvoorstelbaar maar waar. Dit soort achterhaalde gedachten was ook de reden dat de slag om de Somme zoveel slachtoffers eiste. De eerste dag alleen al richting de tienduizend slachtoffers. Dus de gevoerde tactiek klopt wel, de barrage op vijandelijke linies ziet er ook goed uit. Het is vooral dat fantastische smetteloze grasland waar men marcheert die haaks staat op de realiteit.

The Trench is een aardige poging die vooral bij een poging blijft, het vergelijkbare Journey's End is aan te raden als de interesse toch ligt bij dit soort films. Wat mij betreft zit er geen voldoende in voor deze The Trench die als grootste vijand heeft dat de eerste helft te weinig aanspreekt.

Vrij droge maar daarom niet minder boeiende documentaire waarin zowel de verdediging als de aanklager ruim aan het woord komen met de nodige achtergronden aan oude archiefbeelden wat er allemaal gebeurd is mid jaren '90.

Ik verbaas me dan toch over het feit dat dit nog niet eens zolang geleden is maar toch al weer redelijk vergeten. Even roepen de archiefbeelden de BBC serie Warriors bij me op en andermaal zijn de gruwelen en het schokkende wat daar gebeurt is niet van de lucht. Minstens 100 jaar is de Balkan al een kruitvat met het ontstaan van de 1ste wereldoorlog, onderling aangerichte verschrikkingen in de 2de die zogezegd de sluimerende haat was die uitmondde in de burgeroorlog zelf. De haat daar onderling is immens, en de vooraf geprogrammeerde vooroordelen legio.Wonderbaarlijk wil niemand praten over wat er op sommige plekken gebeurt is, maar die Mladic wordt wel vereerd als held. Zo ook zeer bedenkelijk hoe de 'verdediging' hem lachend tegenover de telefoon aanspreekt met 'generaal', en dat terwijl de man lang gepensioneerd is. Ongeacht of de man nu schuldig is of niet, een weerzinwekkend soort verering die de man hoog boven iedereen en dus ook verdenkingen op een sokkel plaats. Bizar, en voor mij onbegrijpelijk.

Al met al een interessante kijk op het werk wat er door het tribunaal in Den Haag werd verricht, vaak onderbelicht, en niet te vergeten de beelden van de massagraven die blootgelegd werden. Een dochter die naast het geraamte van haar vader, die ze voor het eerst in 22 jaar ziet, neerknielt, en vervolgens de massabegrafenis van alle lichamen die op een soort processie lijkt. Daar wordt ik wel even stil van en krijg ik kippenvel van.

Goede documentaire, eerlijk, schokkend, direct.

Een voormij totaal onbekende docu die ik tegenkwam bij de kringloop en meenam om te proberen. Nu had ik aan de hand van de cijfergemiddeldes en de reacties al begrepen dat deze een goede score had en teleurstellen deed de docu dan ook niet.

Onstellend is de zaak rond het lot van deze jonge vrouw en zijn veroordeelde dader. Lastig vind ik persoonlijk het zogenaamde etnische profileren. Uiteraard is een mens niet zonder vooroordelen, onschuldig was hij zeker wat deze zaak betreft, maar toch had de jongeman wel al een strafblad met een aantal vergrijpen. Hij had verkeerde vrienden, er waren 'mugshots' en er ging drugs rond. 19 was deze jongen destijds, waarom geen baantje? Te oud voor high school en niet slim genoeg voor de universiteit, oké dat kan. Maar blijf dan tenminste uit de problemen. Eens te meer werkt de Afro-Amerikaan mee aan zijn eigen stigma en een ander maar beschuldigen van vooroordelen.

Raar is het dan ook niet dat Hunt aan de tand gevoeld wordt en als verdachte langs opgebracht wordt. Bekenden van hem passeren ook de revue en hij lijkt daadwerkelijk op Brown...dus ja dat ooggetuigen Hunt aanwijzen is zo gek nog niet. Wat ik intrigerende aan de zaak vind is dat men Hunt een geld bedrag aanbood om Mitchell te verlinken. Waarom heeft men zo de pik in op Mitchell? Ook al zo'n recidivist. Ik krijg dan de indruk dat het niet om Hunt ging nog om zijn kleur maar het feit dat ze hem wilden gebruiken om Mitchell te grazen te nemen. Toen dat mislukte was er geen weg meer terug en moesten ze wel doorzetten met de veroordeling van Hunt.

Er is het verhaal rond Mitchell waar Hunt ogenschijnlijk slachtoffer van geworden is, dan is er de werkwijze van het politie die als los zand aan elkaar hangt, en onvolledig en onprofessioneel ovekomt. En wat Hunt daarna vooral parten speelt ondanks het gebrek aan bewijs is dat het gerechtsapparaat, aanklagers en politie natuurlijk geen fouten willen toegeven. De hele strijd rond bewijsmateriaal en aangeboden dealtjes lijkt mij alleen te draaien om het beperken van gezichtsverlies en uiteraard reputaties en ego van mannen met ambitie dat Hunt een 'kleurtje' heeft lijkt me niet meer dan een bijzaak.

En met deze goede docu in het achterhoofd vraag ik me dan toch af hoeveel andere mensen onschuld in de bak zitten, en hoeveel er blank zijn, of Mexicaans. Ik noem maar eens de West Memphis Three. Desalniettemin is het verhaal rond Hunt uitermate boeiend en fraai gebacht, bezit de film een erg fraaie en sobere soundtrack, en maakt de docu een uitermate goede indruk. Erg goed voor een keer.

Met Triple 9 aan de slag en daarmee een titel die ik jaren terug eens zag uit de videotheek en best acceptabel vond. Door de jaren heen had ik wel weer eens trek gekregen in de film en hoopte ik de film tegen te komen bij de kringloop voor een toevoeging aan de collectie. Goed, dat laatste wil nog niet echt lukken dus daarom de kans die door de tv geboden werd maar even aangegrepen. En ja, ik vind dit toch lang niet slecht...

De vergelijkinging met soortgelijke films zijn snel gemaakt en wordt er ongetwijfeld aan 'leentjebuur' gedaan met andere titels als Heat, The Town, Training Day en Den of Thieves geen idee of dat allemaal kan qua uitkomst. Toch zijn er zat parallellen met de ander genoemde titels. En het moet gezegd dat er een aardig sfeertje geschapen wordt waar de kloof tussen armoede en rijkdom onoverbrugbaar is en de grens tussen de politie en criminaliteit vager dan ooit wat resulteert in een behoorlijk doch mislukte overval. Het wapengekletter ziet er professioneel uit, de vibe is intens en hard te noemen en de opening doet dan ook aan Heat denken.

De film vervolgt zich met de verschillende karakters in hun dagelijkse rol aangevuld met 'newbie' Chris en ik moet zeggen dat het magere schrille ventje dat ooit Casey Affleck heette zowaar verandert is in een kerel, een klerekast. Met de mannen op pad wordt 'gangland' Atlanta in kaart gebracht en blijkt een plek waar verdwalen in de verkeerde buurt een ernstige aangelegenheid kan worden met eng ogende latino's en een behoorlijk grimmig en dreigend wereldje zoals de limo met de afgehakte hoofden. Het is niet raar lijkt me dat je daar als agent dagelijks mee te maken hebt de grens tussen goed en kwaad vervaagd of je anders wel naar de fles grijpt en zo ontwikkelt de film zich tot een boeiend geheel met veel karakters en 'moving parts' en is met recht interessant te noemen.

Toch is het de sfeer, nihilistisch, rauw, hard, somber, duister, de kloof tussen de armen en de rijken, de vage grens tussen goed en kwaad, die meer dan sterk te noemen is, zelfs op een gegeven moment hyper aanvoelt ook al worden er ongetwijfeld het nodige aan protocollen aan de laars gelapt. Daarnaast kent de film kleine momentjes van ontzettend droge humor, mag de soundtrack van Atticus Ross niet vergeten worden of bijvoorbeeld de shoot out bij Termiet. Ontstellend hoe weinig er raak is, van de andere kant zou dit best realistisch kunnen zijn want hoewel is op zo'n stress moment gericht? Hoeveel is daar van raak? Ik denk dat we van de werkelijkheid zouden schrikken. Maar als ik dan toch een slecht moment aan Triple 9 moet benoemen zal dit ongetwijfeld de karakter uitdieping zijn want gedurende de film wordt daar weinig tijd aan besteed, weten we de onderlinge verbanden maar zijn het alsnog vreemden. Toch stoor ik me daar bepaald niet aan in een verder vermakelijke en sfeer technische sterke thriller die een beetje ondergewaardeerd wordt.

Aardige film van de hand van James Bond regisseur Terence Young en dat is niet alleen aan de acteurs te merken maar ook aan de film zelf.

Net als in Bond wordt er met een vrij schavuit-achtige hoofdrolspeler gewerkt, het type dat links gaat als er rechts gezegd wordt. Een best wel aardig verhaal met de nodige spot wordt in het eerste gedeelte gebracht. Overigens net als Bond heeft hij geen problemen zelfs in de bajes een dame te schaken net als Bond, overigens is het ook nog een Bondgirl en wat mij betreft één van de leukste. De altijd mooie Claudine Auger. Niet dat het daar al houdt, zo heeft Goldfinger zelf ook nog een vrij prominente rol.

Tot zover even de parallellen met 007, de film blijft volgens Wikipedia behoorlijk dichtbij de waarheid zelfs qua persoonlijkheid van Chapman en de film wordt in een typische niet te zware, jongensachtige, avonturen stijl vertelt. Een beetje als een...ja die ja...film. Toch is de film beduidend minder, Christopher Plummer doet zijn best, vermakelijk is het hier en daar nog wel maar heel erg boeien doet het allemaal niet. Aardige voor een keer, maar daar houdt het ook wel mee op.

Pffff…dat viel toch wel een beetje tegen hoor. Best wel aardige momenten worden ingeruild voor best wel hele slechte beslissingen en domme acties van deze zogenaamde agenten. Dat laatste is vooral heel erg te wijten aan het scenario.

Eerst maar even de goede punten. De wat ruwe en rimpelige koppen van Affleck en Hunham bevallen me wel. Isaac acteert wel aardig en zijn informante, poeih, die mag er wel zijn, damn. De openingsscène doet erg Sicario-achtig aan, net als de achtervolging. De wat aan lager wal geraakte agenten die krap zitten met dubbele hypotheken en verschillende scheiding is een veel betreden pad maar doet het wel aardig, de hoop op een meevallertje is prima. Bepaalde actie trouwens, en hoe de mannen aanvankelijk het huis binnen vallen ziet er super strak uit, net als de neerstortende helikopter. De settings qua natuur en cinematografie zijn bij tijd en wijlen om te smullen. Spannend is het hier en daar ook wel.

Maar, hoe het scenario zich ontwikkeld en dingen fout gaan, is te gezocht. Puur domheid, en voor zulke door de wol geverfde mannen hebben ze dat puur aan zichzelf te danken. Ze blijven veel te lang in dat huis, qua tijdsverloop kan dat helemaal niet want zoveel tijd hadden ze niet met zijn vijven en dan zoveel tassen? Ze zetten ook niet een mannetje op wacht. Wij weten, zij weten dat die drugsbaron daar ergens in een saferoom zit en toch laten ze zich verassen. Het plot wordt in die zin ook wat onduidelijk want waar zijn ze daar nu voor? Verderop, één is dus een hele goede piloot die moet toch meteen weten dat ze niet over die bergrug heen komen met die enorme last? En dan toch proberen met rampzalige gevolgen. Stop ergens, laad de helft uit, en vlieg twee keer. Is dat nu zo moeilijk te bedenken? En dan het feit dat Hunham geraakt is en effe door de bergen loopt, een crash overleeft.....tja....

Hier was veel meer van te maken geweest maar ik wijt aan het scenario dat veel te gekunsteld is dat het er niet uitkomt.

Wel een fijne soundtrack overigens met Metallica, Fleetwood Mac, Pantera en Creedence Clearwater Revival.

Meer dan prima liefdesdrama rond de legende Tristan en Isolde.

Wat de legende nu precies in houd of kloppend gebracht wordt laat ik bij deze voor wat het is. Want Reynolds weet er op prima wijze een niet al te zwaar doch boeiende en innemende liefdesgeschiedenis van te maken met een aantal perfecte gecaste acteurs en een aantal die prima in hun rol zitten. De situering in de strijd tussen Ierland en Engeland vind ik ook meer dan prima.

Met de gevechten laat Reynolds zien goed uit de voeten te kunnen met ridders die elkaar bekempen, Franco super sober en degelijk, Myles een lust voor het oog en mannen als Mullins en O'Hara passen helemaal. Om als laatste de muziek van Anne Dudley aan te halen die perfect in het half sprookjes achtige verhaal past.

Tristan and Isolde is een prima avond vermaak met de nodige actie, drama en romantiek tussen twee boeiende hoofdpersonen en in mijn beleving een erg prettige film om te doen.

Een wat mij betreft heerlijk rauw en direct beeld van de favela, de politie en de immens corruptie in dat soort landen. Het geheel oogt allemaal wat chaotisch maar ja dat past dan wel weer bij het land en de levensstijl lijkt me. Verder geweld in het kader; eerst schieten en dan pas vragen stelen, en de druk en stress die het weer heeft in alle lagen zo ook bij de hoofdpersoon/agent in kwestie. Bijna hilarische scene waarin allerlei belangen spelen, de ene probeert onderdelen te regelen, de garagehouder staat de schelden op iemand die bekeuringen staat uit te delen, een derde begint de schelden en te bellen voor een verklaring, oh amai, wat een teringzooi

Duidelijke prent die er geen doekjes om wint, het is zoals het is.

Vorige week Tropa de Elite deel 1 gedaan voor de herkijk die voldeed net als de vorige keren om afgelopen dinsdag deel 2 te doen, en de conclusie dat deze iets beter is dan de eerste klopte wel ook al liggen de cijfers niet heel erg ver uit elkaar.

We nemen andermaal Wagner Moura als de treurig kijkende maar spijkharde BOPE commandant Nascimento die nog meer dan in deel 1 onder vuur komt te liggen en ditmaal vanuit alle geledingen. Waar het eerste deel zich voornamelijk richt op de strijd tussen de bendes en politie in de favela's bestrijd in dit deel de politie vooral zichzelf waar het wemelt van de corruptie en sinistere figuren en daarmee in dit geval het drietal Rocha, Fortunato en het congreslid die goed worden neergezet. Vooral Rocha is een engnek eerste klas. Nascimento blijkt zelfs niet veilig voor eigen mensen maar gaat over lijken waar nodig om het kwaad tot op het hoogste niveau, het congres, aan de kaak te stellen.

En in dit geval toont Tropa de Elite 2 zich andermaal als een beeld met veel smerigheid en narigheid rondom vriendjespolitiek, afpersing, omkoperij en afschuif op alle lagen. Niemand is te vertrouwen in wat uitmondt in een poel van ellende met aanslagen, wraak, marteling en verbranden van lichamen tot voorbij identificatie, nee dit is niet het volk dat je vraagt voor een verhaaltje in de poesiealbum, absoluut niet. Voeg daarbij de korte gevangenisopstand aan toe en het beeld 'eat or be eaten' is compleet op alle lagen. Voeg daar nog de nodige brute actie aan toe met volk dat over de daken van de favela's wordt opgejaagd door de BOPE eenheden of het ingrijpen bij de gevangenisopstand en je hebt toch heel wat met andermaal een snoeiharde soundtrack.

Voordeel ten opzichte van het eerste deel is dat 2 chronologischer verloopt en gemakkelijker te volgen is qua verhaal en plot terwijl deel 1 vooral het eerste uur een beetje rommelig overkomt met verschillende verhaallijnen rond Nascimento en Andre en zelfs een paar terugblikken. Het is voor het gevoel rommelig en deel twee is meer straight on, daarom wat mij betreft een halve ster erbij voor een film die ik bijna zeven jaar geleden al gezien heb maar toen vergeten ben een comment te schrijven.

Oei! Lange tijd deze film genegeerd omdat ik vermoedde dat het een flauwe film van de hand van Stiller betrof, en laat ik die nu nooit zo goed verteren. Toch eens geprobeerd vanwege de redelijke kritieken, hoewel het gemiddelde cijfer eigenlijk al de waarheid verklapte. En hoewel Tropic Thunder aardige momenten en rollen heeft is het toch allemaal teveel een kwestie van 'hit or miss'.

Aardig zijn de verwijzingen naar vele andere oorlogsfilms. De zwanenzang van Four Leaf in het begin is natuurlijk Platoon, de gekozen worden 'It doesn't mean a goddamn thing' komt uit Hamburger Hill, is de marteling van Speedman aan het juk afgeleid uit Rambo 2 en doet de scene waar Speedman bij komt na de treffer op de vrachtwagen erg denken aan het slot van Saving Private Ryan. Grappig is dan weer dat de gedragingen van karakter Jeff Portnoy erg doen denken aan het lastige gedrag van Tom Sizemore rond en tijdens de film.

Het zou de opmaat kunnen zijn voor een leuke film, samen met de rest van veel sarcastische grappen richting het Hollywood cultuurtje zoals de rapper die zomaar een rol in een grote productie geeft, of het inleven van Kirk Lazarus in zijn rol en de soms bizarre slogans, schaamteloze reclames, agenten, producenten, loze beloftes en over the top special effects. Toch wordt de humor mij soms wat te ver doorgevoerd waarbij de grap in de basis leuk is maar er teveel nadruk opgelegd wordt. Dit maakt Tropic Thunder toch tot een product die ergens tussen soms grappig en soms een beetje vermoeiend inhangt.

Het moet gezegd dat Downey Jr. wel een hele strakke rol neerzet en daar terecht een nominatie voor kreeg. Fijn is de muziek en de rol van Tom Cruise, als ronduit walgelijke en grof gebekte producent, is nogwel het noemen waard vooral ook omdat een dergelijke rol hem niet echt gewoon is. Zoals ik al eerder zei maakt het Tropic Thunder tot een film met aardige momenten maar schiet de film over het gehele vlak toch echt te kort.

Vanwege een afspraak op vrijdag weer een Top 250er op donderdag en dat werd deze Franse Le Trou die ik via dezelfde site als Seppuku kon casten met Engelse subs en zodoende prima te volgen was. En hoewel Le Trou alles van een kwalitatief hoogwaardige film heeft was het voor mij toch niet liefde op het eerste gezicht.

Hoewel de omstandigheden nog niet eens heel slecht zijn kan je toch wel zeggen dat het andere tijden zijn met zijn vieren á vijfen in zo'n hok slapende op een strozak waar het vooruitzicht op tientallen jaren en zelfs de doodstraf geen malse gedachten betreft. In een mooie realistische zwart wit stijl staat daarna vooral kameraadschap en vertrouwen centraal waar de nieuweling als zijnde 'in het zelfde schuitje' snel opgenomen wordt. Duidelijk is dan al dat Le Trou geen spetterende en snelle film zal zijn maar de tijd neemt en niet veel spanning met zich mee brengt en zelfs wat aan de droge kant is.

En dat beeld vervolgt zich met het gehak, overigens wel het moment dat de film iets extra's krijgt en het geheel meer tot leven komt. En ja, het komt wat ridicuul over zoals Onderhond ook al concludeert, het gefluister van de mannen en daarna het gehak en gebeuk. Van de andere kant, er worden verbouwingen uitgevoerd aan het complex, en als een gemiddeld rijtjeshuis al een klankkast van jewelste is dan zal dat in zo'n gevangenis met laag op laag en hokje na ongetwijfeld nog erger zijn. Afijn, het doet aan mij niet heel erg afbreuk aan de film. Verder bezit de film een sterk en gedetailleerd beeld van de gemiddelde sleur en routine met eten, slapen, doorzoekingen, dingen verborgen houden, de gesprekken en dynamiek tussen de karakters en bijvoorbeeld de wijze hoe een pakketje wordt gesmokkeld via de buitenkant.

Wat dat betreft is Le Trou absoluut geen slechte film en heeft de ontknoping een aardige 'pinch' over zich hoewel het wellicht voorspelbaar is aangezien er toch nog iets moet gebeuren. Maar het gevoel beklijft mij vooral rond Le Trou dat men hier meer uit had kunnen halen omdat het naar mijn smaak een beetje zoutloos is. Met muziek had men toch veel meer sfeer kunnen creëren lijkt mij, iets dat nu nauwelijks gebruikt wordt. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik hink op twee gedachten, want Le Trou heeft zat elementen voor een degelijke en sterke film, toch doet het mij niet zoveel en viel het zelfs een beetje tegen. Het voordeel van de twijfel met een 3,5 is het uiteindelijke verdict.

The man wants to die!

Film waar ik redelijk tegen op zag na het herkijken en beoordelen van Braveheart en Gladiator. Films die in mijn beleving tijdens het uitkomen in de filmbeleving en trent van die tijd pasten, en dan vond ik Troy sowieso altijd al minder vanwege een nog opgeklopter Hollywood imago. Maar...valt dat even mee. Troy staat afhankelijk van hoe je er naar kijkt als een huis.

Met de wetenschap dat het mythologie betreft, manoeuvreert Petersen en het script zich meer dan prima een weg tussen iets dat vlot is en aanspreekt, zich toch op enkele details na prima aan de geschiedenis zelf houdt, en vooral een mythische benadering en sfeer weet te handhaven zonder in droge volzinnen of proza te verzanden. Wat de fouten betreft valt in eerste instantie de dood van Agamemnon op die volgens de geschiedenis toch door andere handen om het leven gebracht wordt. Over Agamemnon gesproken, Cox is geweldig als de uitgenaste arrogante koning. Die mimiek en toon, heerlijk. Bana en Pitt overigens ook meer dan prima gecast, en Petersen heeft een behoorlijk goed oog voor vrouwelijk schoon met Burrows, Byrne en Kruger.

Wat behalve de stijl, gevechten, sfeer en muziek vooral opvalt is het verhaal opzich dat om lotsbestemming en tragiek lijkt te draaien. Zonder dat het te melodramatisch wordt is de film een keten van noodlottige gebeurtenissen te noemen die ondanks goed bedoelde acties en of daden uitmondt in een drama. Soms willen we wel anders, bedoelen we het ook anders, toch staat het anders in de sterren geschreven, zelfs ondanks profetieën. Eenmaal ingelezen in de geschiedenis blijkt dat Hector jaren eerder gewaarschuwd was voor Achilles door een ziener en geruime tijd slagvelden en gevechten vermeed waarvan hij wist dat Achilles aanwezig was. Over noodlot gesproken...

Troy is na zoveel jaar toch wel een beetje een eyeopener geworden met zijn mythologische inslag. Iets dat me de keren ervoor altijd een beetje voorbij ging. Troy is dan ook een uitstekend uitgebalanceerd verhaal die boeit, spannend is en eigenlijk van alles wat heeft.

En na lange tijd eindelijk weer eens aan een Stephen King met deze trucks waar ik verder geen kennis van had, maar dat dit een kopie/remake van Maximum Overdrive betreft lag voor de hand. Zoals Film Pegasus al zegt is het toch spijtig dat de over het algemeen goede verhalen en boeken van King geen beter lot op tv of film beschoren zijn. Want aan de basis, de verhalen en vertelling van King, ligt het vaak niet.

Tja, waar te beginnen met deze film die toch eigenlijk vooral geen goede punten heeft, of het moet de ontknoping zijn die best geinig is en vooral de mooie Brendda Bakke die we vooral kennen uit het tweede Hot Shots deel. Maar buiten dat is het acteerwerk schrijnend slecht, net als de karakters, leidt de hemeltergend slechte soundtrack al vanaf de eerste minuut tot hoofdpijn en zijn momenten zoals de postbode en de speelgoed dumptruck, en die man van het elektriciteitsnet in zijn bakje, gewoon zo slecht dat het eerdere flauw grappig is dan horror of eng. Oftewel, slecht, slecht en nog eens slecht. Het slechtste dat ik ooit gezien heb zal het niet zijn maar een best cijfer krijgt het niet.

Even a blow to the head could silence him for only a few short minutes

De Coen brothers gaan western, met een verhaal die tot een van de betere Amerikaanse verhalen/boeken beschouwd wordt, en dat doen de heren met verve. De film opent bijna op een klassieke, sfeervolle wijze met de beelden van het lijk in de sneeuw en de trage oude muziek. Hoofdpersoon Mattie komt in beeld, een meiske die de broek flink an heeft zoals we in het noorden zouden zeggen. Een fenomeen dat onrealistisch voor die tijd aanvoelt maar tegelijk ook prikkelend. The hanging in het begin is meteen al een typisch Coen momentje. Het is rauw en bruut, maar tevens zit er in het verschil tussen de drie, hoe er met ze omgegaan wordt en zij met hun lot, meteen van die typische Coen humor. Tevens een handelsmerk zijn andermaal de dialogen zoals de onderhandeling tussen Mattie en de handelaar Stonehill, hoewel de man geenszins van plan is te handelen laat hij zich behoorlijk uitkleden door het meisje. De hoorzitting van Cogburn door de geweldige spelende Joe Stevens is ook prachtig. De advocaat lijkt me met zijn aanpak en presentatie ver vooruit toch is het bijzonder vermakelijk.

Eenmaal de neuzen in de zelfde richting, voor zolang het duurt tussen Cogburn en LaBoeuf, en onderweg, volgen tevens weer van die typerende Coen brothers discussies, situaties en karakters. Heerlijk het gekissebis tussen LaBoeuf en Cogburn, ook kostelijk hoe Cogburn de twee kinderen aanpakt die de pakezel aan het pesten zijn. Bizar is de verschijning in het berenvel, korte maar hevige geweldsexplosie in het hutje en de hinderlaag loopt niet zoals gepland maar is wel weer zwaar humor. Bridges laat zich weer van zijn sterkste kant zien wanneer hij dronken is en bijna niet te handhaven en de korte botsing met de bende is erg goed. Bijzonder die smerigheid en ranzigheid die Pepper uitstraalt en dan dat bendelid dat alleen maar beesten na doet. Het kan allemaal, maar vooral in een Coen film. Overigens twijfelachtig is hoe Cogburn onder dat dode paard uitkomt zonder hulp terwijl iedereen dood is en LaBoeuf bewusteloos.

De acteurs zijn het praktisch allen waard te noemen. Uiteraard Bridges in zijn element, maar Damon ook voor zijn doen prima bezig. Verder vallen vooral Barry Pepper en Brolin op maar Ed Corbin als de Bearman is ook het noemen wel waard. Dan Steinfeld nog even die ik na de film even op Google opzocht, zo! Die is aardig opgedroogd, amai!

True Grit is beduidend minder grappig dan The Big Lebowski of Fargo. Toch heeft de film qua achtergrond en verhaal meer te bieden vind ik persoonlijk. Vooral de achtergrond van het morsige wilde westen met verlopen karakters vind ik erg mooi gebracht. Het ziet er allemaal perfect uit en slaagt erg goed als sfeerschets. True Grit vermaakt, boeit, verbaasd en heeft ook de nodige spanning. Een nek aan nek race met No country for old men wat betreft de beste van de Coen's.

Titel en achtergrond die onmiddellijk de interesse wekten en de matige cijfers en beoordelingen konden me in die zin niet tegenhouden aangezien ik het gevoel had dat me dit best wel eens kon bevallen. En dat deed het ondanks enkele kritiekpunten best wel.

Australië eind 18de eeuw onder Britse heerschappij, een situering gelijk aan The Proposition uit 2005, net als de stijl en de uitzichtloosheid op de soms spookachtige dorre vlakten genaamd Australië. Je zou je bijna afvragen wat de Engelsen daar te zoeken hadden, maar dat terzijde. Op nihilistische en rauwe wijze wordt het verhaal rond de Kelly familie verteld waar de ene nog verknipter lijkt dan de andere en waar in de beginfase de ontwikkeling van de jonge Ned centraal staat. Een wrede worsteling met het leven is het geval te midden van barre leefomstandigheden en corrupte machtswellustelingen gekleed in politie uniform. Ook in dat geval zijn er weinig helder denkende en eerlijke mensen...zou het de warmte zijn...?

Ik ga in eerste instantie toch wel lekker mee op het grove, rauwe en nihilistische sfeertje. Werkelijk prachtig is de cinematografie met prachtige natuur opnames en locatie zoals het dode bos. Een bijna surrealistische en mystieke sfeer gaat gepaard met deze beelden kracht bijgezet door een al even mooie soundtrack. Duidelijk is dat The True History Of The Kelly Gang lekker aan de weg timmert en goed voor de dag komt. Naarmate de leeftijd van Ned stijgt wordt iets minder linear maar neemt de nodige sprongen en wordt fragmentarischer. De aanval in het bos op de agenten is toch wel een startschot binnen de film dat we een nieuwe fase ingaan en het moet gezegd dat er een bepaalde intensiteit van die scene uitgaat. Indrukwekkend is dan ook een woord dat in me op komt. Vervolgens zien we een aantal dingen uitgelicht zoals de jurken, harnassen en het volk dat Ned op een gegeven moment op de been krijgt waar ook weer een bepaalde intensiteit vanuit gaat. Serieus...volgens mij wordt je een beetje koekkoek van dat land en die temperaturen. Het geheel eindigd in een even hallucinante als bizzare eindslag op de voor kenners bekende plek genaamd Glenrowan.

Bijzonder is het geheel zeker te noemen vanwege de sfeer en gekozen stijl, daarnaast heeft het geheel een bepaalde rauwheid, intensiteit en triestheid over zich. Maar een homerun is het toch zeker niet omdat de middelste fase waar Ned niet meer een jong knulletje is maar ook nog niet de bushranger met reputatie slaat regelmatig een beetje dood. In die zin is het geheel toch zeker iets te fragmentarisch, de stap van geen geweld willen gebruiken naar een volksmenner met de geweldsuitbarsting op het einde als hoogtepunt is niet iets dat geleidelijk gaat. Een dergelijk karakter met opbouw zou dan ook beter gediend zijn met een serie waarop we Ned Kelly beter zouden leren kennen, iets dat het geprezen boek van Peter Carey meer aangedaan had.

Desondanks vind ik deze film meer dan te doen en gaat er vanzelfsprekend nog wel eens een herkijk volgen met misschien wel cijfer verbetering. Voor nu een keurige drieënhalf.

Care to tango...?

Assholes!

1994 alweer en vermoedelijk op vhs gehad of anders heel vaak gezien. De film is wat dat betreft gesneden koek ook al maakte ik de film eerder uit voor gemakkelijk pulp. Nu heb ik toch meer oog voor de geweldige goede mix van strakke actie en vlotte humor. Het enige wat er nog aan ontbrak was toevoeging aan de collectie op dvd, en dat lukte een paar weken terug eindelijk.

Harry, de man die niet is wie hij beweert te zijn binnen een falende gezinschemie waar de spanning al heel lang weg is als die er in de eerste plaats al was. Katalysator tot vele dingen is toch wel de vrouw des huizes die zich in laat palmen door een gladjakker met het nodige aan gevolg en Harry die zelf achter een terrorist met vier kernkoppen aan zit en zoals te verwachten loopt het spaak tussen privé en werk dat onherroepelijk met elkaar verweven raakt met enkele hilarische scènes tot gevolg.

Hoewel de opening in Zwitserland wel heel gemakkelijk oogt maakt de film dat daarna ruimschoots goed met de verbouwing in het openbaar toilet, wat een heerlijke actie, de achtervolging te paard, hoogst ongebruikelijk dat op een paard te doen, is het werkelijk kostelijk hoe men Simon en Helen overvalt in de stacaravan, en mag de halve oorlog rond het eiland en de brug er net zo zijn. Slechts het einde met de Harrier is wellicht net allemaal wat teveel, te over de top, maar ach dat maakt dan ook niet zoveel meer uit.

Opvallend is toch wel de werkelijk heerlijke luchtige sfeer en mix tussen actie en humor en kenmerkt de film zich door een ongelooflijke vlotheid. We hebben het toch over bijna twee en een half uur aan speeltijd maar het vliegt letterlijk voorbij en deze James Cameron, wist ik overigens niet en verbaasde me zelfs, verveelt echt geen moment. De cast mogen we uiteraard niet vergeten met een sterke Bill Paxton, Tia Carrera heerlijk voor het oog, een gevatte Tom Arnold en Art Malik die zich goed lijkt te voelen als schmierende bad guy. Ben ik nog wat vergeten...? Niet echt, maar kleine dingetjes zoals de lantaarnpaal waar Gibson achter schuilt, of de valse noot uit de saxofoon in het hotel, de staart van het paard, of de transformatie van Jamie Lee Curtis, en het klopt eigenlijk allemaal, zeg maar spot on. De film lijkt overal perfect in balans en verdient daar ook een cijfer na. Wat een heerlijke film!

Sinds lange lange tijd weer eens gezien en toch met hoge verwachtingen aan begonnen gezien de hoge waarderingen en best wel bekende en grote cast. Maar toch blijkt de film de eerste helft niet echt de verwachtingen in te lossen, het kabbelt maar wat voort en mijn grootste irritatie is toch Slater denk ik. Over het algemeen speelt hij de sleezball van de film, de creep, de smeerlap, en dat heeft hij meestal wel in de vingers. Maar deze rol, ik zie het niet in hem de wat sullige gewone jongen die het maar allemaal overkomt. Arquette vind ik wel weer overtuigend, you've got to love here, perfect uitgezocht bij de rol. En Oldman komt helaas te kort in beeld, maar dit zet die paar takes anders een flinke bad guy neer, jammer dat het niet langer was.

Vraagje: meer mensen die bij het zien van het karakter van Oldman aan Franco in Springbreakers moesten denken? Alien een beetje geïnspireerd op Drexl?

Anyway, de anekdote waarmee Hopper zijn eigen dood verspoedigd is hilarisch, zo ook Walken in zijn rol. Jammer dat die ook niet langer in beeld is. Sizemore in zijn gebruikelijke doen, Gandolfini is trouwens ook prima. De opbouw richting de finale ook prima en de finale zelf natuurlijk ook. Prima actie, mooi sluitend einde, lekker gek maar wel leuk. Al met al een prima film met maffe karakters, dwaze dialogen en een nog gekkere verhaallijn, het enige minpunt wanneer de film in die zin inboet is wanneer Slater in beeld komt. Desalniettemin erg vermakelijk vooral de tweede helft van de film.

Absoluut niet QT's beste.

Nummertje twee van de western serie trilogie aan de beurt en dat was dus deze True Women die op basis van de hoes op nog minder interesse kon rekenen omdat het er erg melodrama en streekroman-achtig uit zag. Toch steeg mijn interesse al een beetje vanwege de cast.

Het duurt niet heel lang tot de wortel van de serie ontstaat, namelijk de vriendinnen Georgia en Euphemia die afscheid van elkaar moeten nemen en vervolgens in het roerige Amerika vlak voor de burgeroorlog beide hun eigen weg bewandelen en keuzes moeten maken. Opvallend de sowieso sterke verhaallijn van Phemie die bij de stevige doorpakker Sarah McClure terecht komt, en dat is me er eentje. Wat een indrukwekkend karakter is dat, die eigenhandig de plaatselijke vrouwelijke bevolking op sleeptouw neemt tegen een oprukkende vijand. En deze dame neemt geen genoegen met 'nee' of 'kan niet' en is voor de duivel niet bang. In schril contrast daamee staat dan de verhaallijn rondom Georgia die toch vooral tot een verwend en irritant wicht opgroeit en pas later wat meer het klappen van de zweep leert kennen. Zoals reeds gezegd is de lijn rondom Phemia en de sterke Sarah vele malen meer de moeite waard als verhaal.

En natuurlijk, bijna overbodig te zeggen, gebeurt er veel meer, want net als in Streets of Laredo is het een roerige tijd. In dit geval wellicht niet het wilde westen met cowboy's zoals in de vorige serie maar wel de opbouw richting de oorlog, de strijd rondom de slavernij, het gevaar van indianen en dat Tarantula een oogje op Sarah heeft snap ik, en is gevaar, moord, verkrachting, lijden, overleven, loslaten en verder gaan, hier ook aan de orde van de dag. En hoewel Georgia, vanaf dat de rol overgenomen is door Jolie, een heel tijd niet interessant is, wordt er toch op een gegeven moment een boeiend beeld geschapen waarin zelfs de twee gescheiden vrienden loodrecht tegenover elkaar komen te staan.

En zo maakt True Women op sommige momenten toch een hele behoorlijke indruk met een fraaie tijdsschets en twee erg mooie dames in de vorm van Rachael Leigh Cook en de sterke Dana Delaney die ik in Red Beach ook altijd al leuk vond. Voeg daar verder nog een meer dan behoorlijk cast aan toe en True Women doet toch erg weinig verkeerd behalve dat de lijn rondom de verwende Georgia lange tijd niets biedt waardoor het geheel toch opeens wel erg lang wordt. Was men alleen bij Phelie en Sarah gebleven had men een best wel krachtige film gehad.

'I'd like to be an explorer, like the great Magellan.'
'Ooooh, you're to late. There's really nothing left to explore!

Aardige en vooral grappige film die ik me niet meer herinnerde maar achteraf toch wel helemaal gezien had.

Centraal, buiten het reality-tv verhaaltje, staat wat mij betreft toch de ongedurigheid van de mens en het altijd verder of anders willen zowel in de negatieve als positieve zin. De drift van Truman is alleszins positief en draait om geestelijke verruiming toch wordt heel subtiel een bijna 'perfecte' wereld gebracht die niet goed genoeg is kennelijk en waar Truman toch vooral de blik heeft op dingen achter de horizon zijn de mensen rond Truman hem juist afremmen en proberen hem op zijn plek te houden. Iets wat dagelijks kost is voor veel mensen, die remmende factor van verwachtingen, afspraken en afhankelijkheid. Zelden kiezen we voor die breuk met sleur zoals ik eerder dit jaar geprobeerd zag in Little Children.

De film is bijzonder vermakelijk gebracht zoals met de variate camerastandpunten. Of van heel dichtbij, of ogenschijnlijk stiekem vanuit een hoekje. Carrey draagt zijn rol met verve, de sluikreclames of productplacements zijn hilarisch, dat je denkt 'joh, viel dat niet eerder op?' en de storing met de radio is grappig en vooral de piep in alle oortjes van de extras die massaal naar hun oor grijpen is kostelijk. Wanneer de film in zijn laatste half uur komt lijkt de film toch even iets tragisch over zich te krijgen en onthuld Ed Harris zich als een puppetmaster die moeilijk zijn speeltje los kan laten. Het ene moment wil hij god spelen en verdrinkt hij Truman op een haar na om daarna een wel erg hypocriete, vleierige en 'gevoelige' redevoering te houden. Manipulerende sociopaat. Net goed dat Truman de stap maakt.

Aardig, vooral grappig en voor de toch wel interessante onderliggende boodschap een half punt extra.

Film die ten dele boeit en wellicht nog een keer gezien moet worden om de echte nuance te vinden in het armoedige en geschetste beeld.

Straatschoffie Tsotsi wordt gevolgd en lijkt in eerste instantie vooral aan zichzelf en eigen ego te denken. Iets waar hij zichzelf behoorlijk mee in de nesten werkte en in een situatie komt waar iedere volgende stap steeds slechter wordt. Interessant is toch wel de zorgzame kant die naar boven komt en de keuze om voor het kind te willen zorgen, een soort van coming of age en volwassen wording komt op gang. Later komt ook nog een stukje confrontatie en besef naar voren. Interessant is tevens de poging met het oude leven te willen breken en de wisselwerking die hij met de helpende jonge moeder heeft.

De film draait uiteindelijk vooral om keuzes en overtuigt met zijn armoedige sloppenwijk en het verschil met de beter gestelden. Desondanks heb ik moeite bepaalde keuzes te begrijpen want waarom houdt hij zo krampachtig aan het kind vast en draagt haar niet over aan iemand die beter voor haar kan zorgen...?

Interessant film, niet geheel van overtuigd, met de tijd maar eens een herziening.

Op klassiekerzondag maar weer op de Aziatische toer en zeg je, Azië, zwart wit en jaren '60 dan kun je praktisch niet om samurai heen. Dat dit overigens een vervolg was op Yojimbo had ik niet door en ontdekte ik pas na het starten van de film en het horen van de karakteristieke soundtrack.

En waar Yojimbo nog wel eens last had van flauwe humor lijkt daar in het serieuze begin van Sanjuro niet echt sprake van en ik kan dan ook niet anders zeggen dat de film een fraaie opening heeft met een beetje spanning, mooie setting en dreiging, en een brutale Sanjuro die voor de duivel niet bang is. De film vervolgt zich daarna toch vooral in veel complotten, geplot en gekonkel waar verder niet zoveel gebeurt maar het maakt het er niet minder genietbaar op. Toch is het vooral Mifune die de aandacht trekt met zijn wispelturige kort door de bocht gedrag en streetwise skills waarmee hij de andere 9 samurai helpt.

Helaas sluipt er dan toch weer wat koddige flauwheid in die mij niet zo aanspreekt net als het geval was met Yojimbo. Desondanks is de sfeer goed, net als de cinematografie, locaties, muziek en natuur de geweldsuitbarstingen die gewoonweg lekker zijn en waar Sanjuro in een soort van arrogante rust de slagen ontwijkt om slechts zijn zwaard te trekken ter aanval niet om te verdedigen. Oordeel is dan ook best oké met een goede voldoende en gelijkwaardig aan Yojimbo. Een 3,5 wat mij betreft.

Closer to the edge, gekte of de essentie van het leven, that's the question net als in de docu Road over de Dunlop's. En andermaal wordt het interessant gebracht.

Van het begin moet Closer To The Edge het vooralsnog niet hebben mede door het in eerste instantie ontbrekende ondertitelingsspoor. Guy Martin die zijn verhaal aan het vertellen is al sleutelend aan een vrachtwagen is absoluut onverstaanbaar. Gelukkig wordt het beter na de focus op John McGuiness, de intrede van een 'verteler' en een ondertitelspoor die het na een half uur toch plots wel doet... gelukkig maar, anders was het een heel taaie zit geworden.

Wat daarna volgt is het beeld zoals we dat al eerder zagen in Road. The need for speed, ademloze onboards, kleurrijke karakters, dadendrang, de jacht op glorie, de motor en de daar aan gekoppelde snelheid, het lastige Isle of Man parcour en het gebrek aan veiligheid. Waaghalzen? Dwazen? Mensen die tegen zichzelf in bescherming moeten worden genomen zoals door een aantal meekijkende collega's werd geopperd... En ook tussen ons, als collega's brandde er een discussie los. Ik ben er duidelijk in en veroordeel niet, want ik kijk namelijk met groot ontzag naar de mindset die deze mensen aan de dag leggen ondanks de wetenschap van alle gevaren. Wat moet een mens wat overwinnen om dit te doen, en wat fantastisch dat die mensen zo passioneel zijn op dat vlak hoewel ze zeker bang zullen zijn. Net als het vooroordeel dat deze mensen kennelijk niet oud willen worden, natuurlijk wel. Zij willen ook honderd worden, maar dan wel met de wetenschap dat ze iets bijzonders bereikt hebben.

Vandaag nog racen is belangrijker dan de dag van morgen is het credo en dat is wat de straatracerij onherroepelijk met zich mee brengt. Closer to the edge is een prima docu met een interessant en kleurrijk hoofdkarakter in de vorm van Guy Martin. Closer to the edge is vooral een docu die zich richt op de die ene dag en de spanning erom heen en laat ik daarom nu Road een stuk beter vinden die meer verhaal heeft met de lotgevallen van de Dunlop familie. Dus, daarom een prima docu maar niet beter voor mij dan Road.

In 2008 vlak na uitkomst al eens de kans gegrepen en vooral de hoop gehad op een aanvulling van het rijtje Apocalypse Now, Platoon en Full Metal Jacket. Ondanks dat Tunnelrats een interessante titel draagt en in de kern zou gaan over een speciale forces eenheid, die speciaal voor Vietnam in het leven geroepen werd, blijkt dit niet minder waard en is Tunnelrats een behoorlijke tegenvallende film.

Wreedheid doet het altijd goed zeg ik dan, en dat blijkt ook in dit geval. Er wordt ergens hier boven gerept dat Boll het durft de Amerikanen als beesten af te schilderen en de Cong als heldhaftige rebellen maar ik zie toch gewoon beide partijen smerige dingen uit voeren. Aardig zijn toch bepaalde wapens, technieken en tactieken, veelal met punjastaken, bamboe of valstrikken die best wel kloppen. Net als de standaard uitrusting van de flashlight en het pistool of bv de tunnel.die onder water stond. Ook is de soundtrack lang niet slecht en wordt er op sommige momenten redelijk met claustrofobie gewerkt.

Maar behalve dat is Tunnelrats regelmatig een rommeltje te noemen, heb ik als kijker helemaal niets met de personages, zijn sommige dingen uitermate knullig zoals hoe een granaat in een tunnel geworpen wordt en lijkt dit idee voor een film toch vooral een gevalletje van de klok en de klepel. Tunnelratten waren speciale forces die ingevlogen werden als men een tunnelcomplex ontdekte, d gemiddelde Jan Doedel haalde het niet in zijn hoofd erin te gaan. Toch weten deze mannen al dat ze de volgende dag de tunnels ingaan. Zijn deze soldaten dan tunnelratten? Dat kan uiteraard aangezien de film ook zo heet, maar niet met rekruten die verzuchten nog maar net in Vietnam te zijn en dan al in zo'n helhol te zitten. Tunnelratten waren veteranen die zichzelf aanmelden voor een dergelijke eenheid. Duidelijk wordt het niet en kloppen doet het evenmin. Dan slaagt dezelfde rekruut er nog in binnen minuten zijn leidinggevende aan te spreken op wreedheden. Tuurlijk! Niet te vergeten de grote slag rond het kampement terwijl de film Tunnelrats heet, duidelijk is dat het op alle fronten alle kanten opschiet.

Oorlog kent geen winnaars zeggen ze dan, en deze Tunnelrats is ook absoluut geen winnaar. Een aantal dingen zijn niet verkeerd, maar het grootste deel is toch 'hit or mis' waarvan het grootste deel toch behoorlijk mis is.

Zien en verbazen over deze zogenaamd bejubelde film deed ik me in mijn tienertijd al, net als de wazige Jan Wolkers op wiens boek het geheel gebaseerd is. Trek in een herkijk had ik nooit tot afgelopen week toen het er plotseling van kwam tijdens een 'Nederlands' getinte filmavond. Toch is het inzicht betreffende de film de afgelopen 25 jaar, want zolang is het wel geleden, niet verandert. En dat is jammer, want Turks Fruit behandelt toch zeker een aantal zware thema’s waar een ieder mee te maken krijgt in het leven. Alleen jammer dat het dan weer een Verhoeven productie is en ook die kenmerken draagt, want dat ik zelden iets met een Verhoeven film heb mag wel duidelijk zijn onderhand, en dat is met Turks Fruit idem.

Toch wil ik eerst de goede dingen benoemen zoals de thema’s rond liefde, verdriet, passie, verlies, rouw, compensatie, verandering en inzicht, ziekte, dood en verwerking. Uiteraard wordt dit heel naturel gebracht op locatie en vernieuwend gefilmd door Jan de Bont, met bijvoorbeeld de fietsscene toch wel als iconische hoogtepunt, tevens prachtig het stel op het strand met de fenomenale zonsondergang op de achtergrond. Natuurlijk is er de chemie tussen Van der Ven en Hauer en uiteraard is er de maar al te bekende tune van Toets Tielemans. Interessant is toch ook zeker de opbouw van het verhaal met het gevolg, daarna de terugblik en een poging de zaak weer op te pakken met een schrijnend en tragisch einde dat iedere mens tot op zekere hoogte zal beroeren. Dan moet ik de cast nog even benoemen met heel veel bekende gezichten zoals Manfred de Graaf, Bert André en Paul van Gorcum, de baron uit Bassie en Adriaan. Maar Monique van der Ven steelt toch wel de show want wat een plaatje die dame, dat had Jan de Bont toch maar prettig voor elkaar.

Veel goede punten zou je dan bijna zeggen waarop het antwoord ‘ja’ betreft maar ook heel hard ‘nee’ is. Want ja, zoals ik al zei, het is een Verhoeven product wat praktisch synoniem staat aan obsceniteit, iets dat je dan in de vrije tijdsgeest van de jaren ’70 moet zien naar het schijnt. Het is vrije cinema in Nederland en daar past ruimdenkendheid bij en veel naakt, dat het veel toevoegt lijkt niet aan de orde te zijn, het gebeurt omdat het kan. En zo beticht ik Verhoeven dan maar weer eens van ‘shock value’ zoals in zoveel films van hem, niets meer en niet minder. Dan de zogenaamde chemie tussen Van der Ven en Hauer die er wel degelijk is maar net zo vaak wordt afgebroken door grapjes en flauwigheden van Eric, wat is de beste man bij tijd en wijlen een paardenlul, goed ik snap dat dit ten dele bij het verhaal en het verloop hoort maar een leuk karakter waar ik iets mee heb kan ik Eric niet noemen. Om als laatste de schier onmogelijke aaneenschakeling van waanzinnig gedoe, rare gebeurtenissen, ontspoord gedrag en belachelijke dingen nog te benoemen. Dat gedoe in die auto alleen al, hoe ze stopt en weer wegrijd en tot twee keer toe een ongeluk veroorzaakt, ze kennen elkaar totaal niet met de absurde seksscene tot gevolg, het gedoe met de rits en het autoongeluk dat nog volgt, het zal allemaal symbool staan voor het turbulente leven en bewogen relatie waar in ze zich gaan bewegen, maar toch, wat een dom gedoe allemaal joh met nog zaken zoals in het begin het dansen op de tafel en rel rond het etentje, of de poging tot wip terwijl Olga haar vader een vertrek verder op sterven ligt, heb je dan nergens gene voor of remmingen? Sorry, het zal wel komen dat ik een Fries ben en buitengewoon nuchter en stug in sommige zaken.

Het mag duidelijk zijn dat ik hier heel weinig mee heb en deze film weg zet als een typische Verhoeven uitspatting die zonder remmingen van alles door elkaar jakkert en dat vooral doet omdat het kan maar verder geen enkele meerwaarde of onderbouwing heeft, en dan blijkt dat men scriptmatig nog veel meer dingen heeft weggelaten die de schokkend of obsceen zouden zijn. Dus ja, dan kan je ook weer afvragen of het zozeer aan Verhoeven of Wolkers ligt. Afijn, niet mijn ding, maar jammer blijft het wel met een verhaal waar intrinsiek toch veel meer in zit dan de uitspatting van ontspoord gedrag zoals we die nu zien.

Tweede film van de dag betrof deze Turner and Hooch die ik in het verleden wel eens heb gezien en toen was het een vermakkelijke film. Hedentendage heeft de film op zich nog steeds zijn momenten maar ook zijn zwakke punten.

Het verhaal is in die zin aan de gemakkelijke kant met de punctuele bijna dwangmatige Turner die tegen zijn zin in opgescheept raakt met de kwijlende en ongeleide Bordeauxdog genaamd Hooch. Zijn baasje is omgelegd en de hond zou een getuige kunnen zijn terwijl het asiel de hond onhandelbaar vind waarop het merkwaardige tweetal Turner and Hooch geboren is, en uiteraard ligt het voor de hand dat vooral Turner aan het enorme beest met zijn slechte manier moet wennen.

In het vervolg van de film zien we vooral veel capriolen en stunts waarbij de hond vooral veel kapot maakt en hij Turner tot wanhoop drijft. An passant is er immers ook nog een moordzaak op te lossen wat tevens zo chaotisch verloopt met veel bemoeienis van de hond. Verder is het geheel vooral een toneel waar de jonge Tom Hanks met zijn typische driftbuien helemaal zichzelf kan zijn, de hond overal een takkezooi van kan maken maar draait het natuurlijk ook om de band die tussen het merkwaardige tweetal groeit.

Turner and Hooch is regelmatig aan de flauwe kant, desondanks heeft de film een bepaalde gunfactor vooral wanneer de twee elkaar beter aan beginnen te voelen met momenten die voor iedere dieren eigenaar herkenbaar zullen zijn en is het allemaal best vermakelijk zonder dat dit ergens top wordt.

Typisch Gilliam product, en wat mij betreft, geen Monty Python fan, zijn beste film.

Film begint redelijk naar verwachting met een kleurrijke achtergrond en dito karakters. Een surrealistische wereld komt naar voren met een wereld die ooit was en een samenleving die zich een weg naar antwoorden en oplossingen zoekt. Vrij snel doet de situatie zich voor die het meest beklijft en betekent. Cole als een soort pionier terug in de tijd, met zoals verwacht, een samenleving en inrichting die hem voor gek verslijt. Vooral zijn eerste schreden binnen de inrichting met een werkelijk geniale Brad Pitt zijn geweldig. Interessante van het verhaal, op dat moment, uiteraard hoe uit te leggen waar hij weg komt terwijl men er toch van uitgaat dat hij een volgende gestoorde is. Een volgende switch weer terug naar de toekomst en weer terug en nog een keer maken het er voor Cole niet gemakkelijker op. Maar zorgen wel voor kostelijke scènes en een kentering in beide gevallen, en hulp.

Leuk aan het plot is dat er vanaf de eerste opsluiting al continue kleine hints zijn naar de oorzaak en dat Cole weliswaar als redder wordt teruggestuurd, maar tevens onbewust aanstichter is dus onderdeel is van een soort gesloten cirkel qua voorbestemming. Zit hier ook weer een Terminator-paradox in? Kippenvel momentje overigens wanneer Stowe de realiteit beseft en koortsachtig naar het bewijs zoekt. Een bijzondere wisselwerking komt daarna op gang tussen Kathryn die overtuigd raakt van Cole's verhaal, terwijl Cole juist zijn overtuiging verliest in zijn eigen verhaal. Heerlijke zinsbegoocheling waar de kijker overigens ook kan gaan twijfelen aan wat nu waar is.

De film ontwikkelt zich verder en rond af in een bijzondere tragische cirkel met het falen qua opdracht, het zien van zijn toekomstige dood en een behoorlijke sinistere ondertoon over het zelfdestructieve in de mens. Iets wat ook prima vertaald wordt door Goines in de inrichting over de dom gehouden mens die niet meer dan de rol van consument vervuld. Willis en Stowe prima in hun rol, jonge Jon Seda nagenoeg onherkenbaar, maar de meeste aandacht gaat toch uit naar Pitt in deze typische Gilliam film qua stijl en toon. Mooie film, leuke film.

Eigenlijk alleen maar geprobeerd vanwege de naam The Twilight Zone, maar die kwaliteit behaald deze zogenaamde 'The Movie' nergens. Zeg maar gerust dat deze dvd chemisch afval is.

Ansich hebben beide verhalen elementen die zo gek nog niet zijn, een vrouw die zichzelf en haar toekomst in de bioscoop ziet, en een dokter die een patiënt krijgt die allang dood had moeten zijn. Toch is de verdere uitwerking rampzalig. Het is niet spannend, er wordt matig geacteerd en beide verhalen slepen zichzelf naar een oninteressant einde.

Zijn er dan nog pluspunten te noemen? Ja, de tijd die je overhoudt voor andere dingen als je deze film niet besluit te kijken. Lees een goed boek, maak een wandeling in het bos, heb een goed gesprek of werk aan je nachtrust.

David Lynch film die ik met grote gretigheid tot me genomen heb, weliswaar niet bekend met het hele Twin Peaks fenomeen, maar inmiddels wel een liefhebber van films als Lost Highway en Mulholland Drive.

Twin Peaks begint dan ook niet veel anders dan de twee andere titels van de hand van Lynch. Wetende wat er gaat komen is de vage wereld, beelden en clue's weer een hele ervaring, en met scenes als de aankomst op het politiebureau en de Diner zelfs humoristisch. Andermaal weet Lynch mede door de soms contrasterende maar vooral dreigende muziek een heerlijk sfeertje te creërend met uiteraard de meest vreemde verschijningen. De toestand lijkt helemaal uit de hand te lopen als ene Jeffries in het FBI kantoor verschijnt en tegelijkertijd Agent Desmond verdwijnt.

Een switch wordt gemaakt naar de 'most likely next victim', zedeloze Laura die het allemaal niet zo nauw neemt en vooral goed gaat op alle mannelijke aandacht. Iets dat onherroepelijk tot problemen gaat leiden. Maar...is alles wel wat het lijkt? Langzaam komt een beeld naar boven van gespleten persoonlijkheid of mogelijk zelfs een Incubus die het meisje lastig valt. De uiteindelijk logica dat het haar vader was lag net zo voor de hand en vermoedde ik al.Het is dit gedeelte van de film, die na de humoristische en innemende opening met de FBI agenten, nogal stroef overkomt en een aantal hele goede psychologische elementen bevat maar tevens ook dingen die weinig toevoegen en of simpelweg te lang duren. Het gevoos in het bos met beurtelings Bobby en James duurt te lang en verzand in weinig interessants. Net als de vrij lange scene in het uitgaansleven waar Laura haar lage morele zeden, mogelijk zelfs geestelijke vlucht, presenteert.

Desondanks is het niet minder interessant, hoewel criticci gehakt maakten van de film en Tarantino iets gezegd moet hebben als dat hij nooit weer zou uitzien naar een Lynch film, en boeit Twin Peaks wel degelijk en richt zich vooral op het fenomeen traumatische ervaring. De vlucht naar andere dingen, bevreemdende flashbacks, het verlies van realiteit. En dat terwijl ze het gewoon wist maar kennelijk verdrongen heeft en een denkbeeldig iemand er voor in de plaats projecteert. Laura lijkt gek maar is dat uiteindelijk niet, ze is slechts slachtoffer. De bevreemdende scenes in de kamer met de rode gordijnen en de lilliputter beschouwd ik als een denkbeeldige beeld van de innerlijke ziel waar goed en kwaad tegen elkaar strijden/een spelletje spelen. Het kan, wanneer Bob en Leland voor het tweetal staan, ook het oordeels God zijn met de duivel als de kleine die uiteraard opeist wat in zijn naam gedaan is. Boeiend, boeiend, boeiend...

Dan is er een meer dan prima cast met leuke rollen voor Lynch zelf, David Bowie en Chris Isaak en is Amick jammer genoeg wel erg kort in beeld. Nogmaals noem ik de sfeer en de muziek die heerlijk te noemen zijn om uiteindelijk toch tot de conclusie te komen dat de film zichzelf teveel gaat werken in het gedeelte rond Laura, waar scenes wel eens wat overbodig en nietszeggend worden. Het goede niveau van het begin, lijkt te film tot het einde niet vol te kunnen houden en daarom moet gezegd worden dat deze niet aan Lost Highway en Mulholland Drive kan tippen. Desondanks bij tijd en wijlen echter wel een heerlijke film.

Fijne guilty pleasure die ondanks het matige verhaal en de vele fouten, toch altijd weer weet te vermaken.

Flinterdun verhaaltje rond twee hoofdpersonen in een haat/liefdesverhouding, die tot elkaar komen op een wel erg onwaarschijnlijke plek, juist, Tornado alley tijdens spitsuur. Niet alleen gebeurt dit allen met aanstaande bruid als getuige en een bijzondere concurrentiestrijd met een andere 'chaser', tevens valt de rest van het team op als een veel te bonte en bij elkaar gezochte verzameling mensen, net als de rits aan belachelijke voertuigen waar ze in rijden. Het kan niet afwijkender en raarder... uiteraard is het idee van een amateuristisch samenraapsel het idee, maar deze samenstelling schiet zijn doel net voorbij. Vooral met hun bijnamen en vooral in vergelijking met het team van Jonas. Om nog maar niet te spreken over de vele fouten en onmogelijkheden. Auto's die opgetild worden terwijl wrakke houten bouwsels blijven staan, deuren die uit schuilkelders gerukt worden maar alles in de kelder ongemoeid laten, auto's die ongemoeid door kunnen rijden terwijl enkele meters verder grote vrachtwagen combinaties meegesleurd worden, om dingen als zelf helende autoramen en tegenliggers, gezien door het zijraam achter de bestuurder terwijl ze, in het verhaal, op een eenbaansweg rijden, amper te noemen.

Desondanks is Twister van meet af een niet te serieus te nemen spektakelstuk. Een film overigens die ik in '96/'97 tot twee keer toe met veel plezier in de bios zag. En was dit toch even next level shit destijds. Tegenwoordig blijft er echter geen spaan meer heel van de realiteit, zijn sommige dingen erg over the top, zien de effecten voor '96 er best nog goed uit en is de chemie tussen Paxton en Hunt meer dan prima. Vooral op de vlak slaagt Twister meer dan prima. Een film met een vliegende vaart, zat spektakel en de nodige spanning en vooral twee innemende personages in de vorm van Jo en Bill. Verder is die dreigende donkere muziek, wanneer een storm aan het opbouwen is, de moeite van het noemen waard.

Een topper is Twister niet, was het al nooit eigenlijk, maar een vermakelijk film is het nog steeds meer dan. Lekker weer eens gedaan te hebben. Na deze film stagneerde De Bont zijn carrière behoorlijk om twee films verder als regisseur in de vergetelheid te raken.

Het afgelopen weekend niet heel veel tijd gehad voor films en dus maandag er nog even voor gaan zitten en er drie door gejaagd om de vrije dag te beginnen met deze Two Lovers. En daarmee een onbekende film die ik alleen op basis van de cast mee nam en thuis aan het stemgemiddelde zag op MM dat de hoop op een onbekende topper wel een beetje vervlogen was. Maar Two Lovers wist uiteindelijk toch wel te verrassen...

Phoenix geeft andermaal een master class acteren en slaat de spijker op de kant met de extraverte Leonard die in gezelschap van mensen de leukste thuis is maar zodra de deur dicht gaat, en hij alleen is, de muren op hem afkomen. Wat er eerst was, de break up of dat Leonard wellicht altijd al een zwaar gemoed had, wordt niet echt duidelijk maar doet er ook niet echt toe. De focus komt daarna vooral te liggen op de twee dames die hij leert kennen in de vorm van de lieve Sandra en de mysterieuze Michelle en hoe Leonard daarmee omgaat. En aanvankelijk lijkt het allemaal niet zo heel bijzonder en kabbelt het geheel wat door, lijkt het speerpunt van de film 'de neiging tot de verkeerde keuze' te zijn en de wisselwerking met beide dames. En ik lees dat bepaalde gebruikers reageren met de termen 'saai' en 'gebeurt niets' en blijft men logischerwijs nogal hangen in hekel aan Leonard's verkeerde keus wat allemaal maar al te begrijpelijk is.

Toch wordt er dan heel veel gemist qua interessante psychologie, reacties en acties van mensen, en vooral de bizarre aanstoot en aantrekkingskracht tussen karakters. En wellicht helpt het als je iets soortgelijks meegemaakt hebt dat een referentiekader vormt wat in mijn geval zo is. Want in mijn geval was er ook met spiegelwerking, dezelfde ervaringen, een soort van elkaar begrijpen, een band hebben, maar uiteindelijk niet verder komen dan fail safe en klankbord zijn. De keuze zou op voorhand logisch zijn met de warme, lieve en betrokken Sandra versus de afstandelijke houding van Michelle die tijdens dat korte moment in de flat van Leonard's familie louter domme dingen zegt. Maar laat daar nu net de crux zitten rond het mooie oppervlak dat Michelle heet en de akelige leegte die er achter schuil gaat. Het is louter spiegelwerking dat we we zien, met een aangewakkerde hunkering door wat niet kan en waar geen mogelijkheid is, plus het zogenaamde fenomeen dat we dikwijls andersom zien dat vrouwen juist gaan voor de bad guy want ze begrijpen hem immers en willen hem 'genezen' zoals wel eens gezegd wordt. En in het geval van Michelle is dat niet anders die in eerste instantie juist degene wil die niet beschikbaar is en degene die haar aanbidt links laat liggen.

En helaas is Michelle voor Leonard een karakter omgeven door 'red flags', damaged beyond repair, aan elkaar hangende van slechte keuzes en is er opvallend genoeg geen chemie als je het mij vraagt met Michelle. Iets dat er overduidelijk wel is met Sandra wat dan weer die grote vraag opwerpt die ik dikwijls gezien heb bij vrienden en collega's, of dat het me dus zelf overkomen is. Want waarom lopen we toch juist weg voor dat zekerheidje om achter een 'red flagg' aan te gaan? Waarom moeten we juist diegene hebben omgeven door problemen, issues en überhaupt niet beschikbaar is? Waarom kiest een mens altijd voor de moeilijke weg en heartbreak? Gelukkig komt het allemaal goed en moet er niet te hard geoordeeld worden over de keuzes van Leonard, het is puur menselijk dat we zien, herkenbaar. En ongetwijfeld zal hij 'what if' gedachten hebben maar ook weten, als hij diep in zijn hart kijkt, dat hij niet beter van haar ging worden. Daarom wat mij betreft een goede voldoende voor deze film.

Een titel die ik vorige week ook bij de kringloop op deed, niet helemaal wetende wat de kwaliteit van de film betrof. Wel had ik al snel de naam van Sherilyn Fenn ontdekt met de vage kennis van een 9 1/2 weeks achtige geheel in het achterhoofd waarop ik dacht toch maar proberen.

En ja, wat is dat toch een godsgruwelijk lekker wijf die Sherilyn Fenn met een licht ondeugende zegmaar gerust stoute inslag zoals vaker. En ach, die steamy scenes zijn best oké met de laatste als beste. Een ander pluspunt is toch wel de dromerige soundtrack met de trage saxofoon. Maar buiten dat vraag ik mij regelmatig af waarom ik dit in hemelsnaam kijk, want het is niet slecht, het is ook niet heel slecht, maar het is bar slecht.

Script, acteerwerk, dialoog, het heeft allemaal bar weinig om het lijf met met ook nog eens een uitermate vervelende hoofdpersoon in de vorm van Perry. Wat is dat toch met die vrouwen dat ze zich altijd door dat soort klootzakken in laten palmen? Verder nog iemand die twijfelt om deze film in te starten? Vooral niet doen, of je moet fan zijn van de mooie Sherilyn Fenn, dan kan je het overwegen. Afijn, zoals onderhand duidelijk mag zijn, slecht, heel slecht.

It would not have been appropriate.

Als vierde film viel de keuze op deze The Two Popes waar ik eerlijk gezegd geen idee bij had wat te verwachten hoewel ik wel op de hoogte was van de positieve reacties, vele prijzen en een sterke cast in de vorm van Pryce en Hopkins. Dat het de paus betrof die ons vorige maand is ontvallen samen met zijn voorganger had ik niet echt door, desondanks was er wel de interesse en die werd meer dan beloond door deze uitstekende en boeiende acteursfilm.

En opzich is het en hele stap terug, 20 jaar om precies te zijn, waar de 'nazi' verkozen wordt met een soms harde stellingname tot gevolg in de vorm van de gewone man op straat. Duidelijk is dan al het verschil tussen Ratzinger en Bergoglio, met de ene als harde oneliner die de kerk wil beschermen terwijl de Zuid Amerikaan een compleet andere insteek heeft. We vervolgen in ieder geval heel wat jaren later waar de jaartjes beginnen te tellen voor Ratzinger en Bergoglio op visite is in zijn buitenverblijf, helemaal duidelijk is het me overigens niet waarover de mannen in gesprek gaan wel is het meteen vuurwerk tussen de twee veteranen rondom uitstraling, richting en aanpak. En ik moet zeggen dat ik ademloos zit toe te kijken hoe Bergoglio wordt afgevallen alleen al vanwege zijn schoenen en het feit dat mildere en vergevingsgezindheide houding slechts een compromis is in de ogen van Ratzinger waar de laatste slechts oog heeft voor het beschermen van de kerk en hoe de tradities al ruim honderden jaren zijn geweest. Het is de botsing tussen conservatief en hervorming, tussen zelfbescherming en niet van de sokkel af willen vallen tegenover transparantie en met de tijd meegaan. En voor beide valt het nodige te zeggen.

Mindere fases heeft de film dan weer een beetje in de lange terugblikken rondom het eerdere leven en ervaringen van Jorge, nu zijn de verhalen en hoe die hem gevormd hebben rond de Junta natuurlijk van belang maar het relationele gedeelte en de keuzes op dat vlak niet zozeer, bovendien haalt het de vaart een beetje uit de film waardoor de interesse daar toch wat wegzakt. Maar buiten de discussies en verschillen tussen beide mannen ontstaat er toch een aanstekelijke en aandoenlijke band tussen beide, is het interessant hoe Bergoglio vooral uit eigen ervaring preekt en oordeelt, terwijl Ratzinger er voor uit komt nooit iets beleeft te hebben en contact met het leven en mensen te missen zelfs rept over de kwetsbaarheid van de eenzaamheid. Het is in die zin bijzonder hoe zulke mensen in hun eigen wereld leven. Het is de opmaat naar de switch die iedereen inmiddels zal weten met het vrijwillig terugtrekken van Ratzinger.

Het zou slechts het begin zijn van een karrenvracht aan schandalen waar Bergoglio mee te maken zou krijgen zoals een lek naar de pers, een bijzonder ongezonde sfeer onder de kardinalen, een financiële wanorde en schandalen, en natuurlijk het sexuele misbruik. Je moet er maar trek in hebben om die zwijnenstal uittemesten toch zijn de nieuwsberichten louter positief enkele weken na het overlijden. Het maakt mij verder niet zo heel veel uit of het allemaal wel klopt, of het wel correct is, en ongetwijfeld zal er ook wel iets smerigs of smeuïges te vinden zijn over Bergoglio. Een feit blijft voor mij dat The Two Popes een uitermate boeiende film is met twee acteurs in optima forma die er een uitermate boeiende geheel van maken die geen moment verveeld.

Ook op zondagavond nog even aan een filmpje waarbij de keuze op deze film viel waar van allerlei genre's aan vast te koppelen zijn vanwege leeftijd en het nodige aan Gore waarop je zou kunnen zeggen dat het een klassieker met horror elementen is. Maar achteraf zou je eerder kunnen zeggen dat het een komedie met slasher/horror elementen is buiten het feit dat het absoluut niet een grappige film is, sterker nog, wat een kutfilm is dit zeg.

Het is behoorlijk zoeken in het begin met de reizigers die subtiel het dorpje ingelokt worden, de sfeer valt dan al op als koddig, flauw en slapstick achtig met circus achtige muziek, en die ergerlijke tendens wordt verder doorgevoerd met de praatzieke burgemeester in de hoofdstraat en de blije burgers die iedere zin van de leidsman toejuichen. Dit flauwe gedoe duurt allemaal al veel te lang in een film die dan al verpest is wat mij betreft. Het domme gedoe met de duim maakt het er niet beter op en de bijlslag met de losse arm doet me toch afvragen of ik naar iets bijzonder slechts zit te kijken of naar hele aparte cult.

En opmerkelijk genoeg verbetert de film zich toch minimaal als er weer een martelmethode getoond en uitgevoerd wordt en even vermoedt ik iets a la The Wickerman of Midsommar met een soort offer of ritueel. Iets dat subiet weer in de kiem gesmoord wordt door de meer dan ergerlijke burgers van dit boerengat waar vooral slechte meligheid hangt. Aan de vrouwen ligt het trouwens niet want voor het oog is er voldoende. Om uiteindelijk bij een afsluiting aan te komen dat ik toch even opschrik en me verbaasd afvraag wat er met een andere toon en sfeef uit deze film te halen geweest was. Toch waarom al die doden moeten vallen enkel voor een centenial wordt niet duidelijk, ook erg raar is het bewustzijn van de mensen betreffende hun dood maar dat ze qua ontwikkeling wel in de tijd mee gaan en reppen over ruimteschepen, hoe dan vraag ik me dan af...

En zo blijkt 2000 Maniacs toch wel een onwijs slechte film te zijn waar in de kern met het spookdorp, de slachting en de terugkeer niet een gekke kern in zit, maar qua uitvoering compleet mislukt zelfs bespottelijk is en dat is jammer.