Opinions

En toen viel de beurt aan mijn 2000ste film/comment en daar zat ik toch wel even over te piekeren dat ik een film wilde zien waar ik zin in had en niet een film die misschien wel tegen zou kunnen vallen. Maar wat oh wat oh moest ik gaan zien? Een echte uitgesproken kandidaat had ik in die zin niet tot ik tot mijn grote schik een Argento vanmiddag tegenkwam bij de kringloop. Nou, daar hoefde ik niet lang over na te denken ook al kon het wel eens tegenvallen en waren de prognoses niet goed, maar ja het blijft natuurlijk een Argento.

En er wordt geen tijd verspild want meteen vliegen de beelden je al om de oren die willekeurig lijken maar juist vol hints zitten met ontknoping in gedachten, en de Gore laat ook niet lang op zich wachten met een wel hele bijzonder manier om de nekslag uittedelen, en uiteraard is Asia aanwezig. Kan Dario wel een film maken zonder zijn dochter? Minstens zo bijzonder aan de samenwerking tussen vader en dochter is dat ze topless in beeld komt. En om meteen de matige punten er maar even bij te pakken, het acteren van Rydell die Asia van ergere dingen weerhoudt op de brug is houterig zo niet slecht te noemen. Bizar op het bespottelijke af zijn de afgehakte hoofden van drie verschillende mensen die nog in staat zijn te gillen, kreunen of iets te zeggen en dat is jammer want het doet de gebruikelijke sinistere sfeer die Argento handhaaft best wel wat afbreuk omdat het echt een beetje onnozel is.

Maar daar zijn toch wel de meeste pijnpunten mee benoemd, want buiten de houterige opening dankzij Rydell die de zwakste schakel van de film is, laat Asia Argento wel degelijk zien hier op 18 jarige leeftijd prima te kunnen acteren. De muziek is voor eens een keer niet van Goblin maar door violist en componist Pino Donaggio gemaakt en is prima net als het begeleidend zingen van Ruby Rain. Dan wordt er toch wel een aantal keren een prachtige sfeer en spanning opgebouwd zoals de scene in het ziekenhuis en de scene van de seance, net als de ontknoping wanneer David het huis doorzoekt en de clou valt van het hoe en waarom. Sterk ook daar weer de muziek. En ja, natuurlijk zijn er waar een aantal fijne Gore, gruwel, smerige en bizarre momenten zoals het een echte Argento betaamd

En zo blijkt Trauma weer een typische Argento film die zijn wankele evenwicht tussen cult en best wel aceptabele spanning en horror maar net bewaard mede omdat de eerder genoemde flauwe momenten met de nog levende afgehakte hoofden eigenlijk to much is. Maar ja, het is een Argento en wie met deze regisseur iets normaals verwacht wordt sowieso al verrast. Mij vermaakte het prima, een absolute topfilm werd het niet voor mijn 2000ste comment maar een acceptabele Argento is het zeker wel en en 2,72 vind ik toch echt te laag. Ik zou eigenlijk iets van 3,2 of 3,3 willen geven, een 3 vind ik te laag dus vooruit, ik ben in een goed humeur met de vakantie vlak voor de deur, een 3,5.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Treasure of the Sierra Madre die ik bij de kringloop had gevonden, de uitstraling van een klassieker, de leeftijd, en een naam als Bogart was reden genoeg om de film mee te nemen. En zo geschiedde op zondagavond met een film die alle kenmerken van een klassieker heeft maar niettemin enkele zwakke punten bezit.

Het begin liegt er in ieder geval niet om met een beeld van armoede en ellende die mij meteen doet denken, qua uitzichtloosheid en de basis om alles aan te grijpen wat maar mogelijk is, zoals in Le Salaire de la Peur. Het is het gebruikelijke beeld wat dat betreft waar de mannen ook nog eens opgelicht worden met een baan waar ze niet voor betaald krijgen om vervolgens in een shelter, voor de meest armoedige, het hoofd op hol worden gebracht door verhalen over goud, en dat goud mensen verandert, er men slecht door wordt, nou dat gaat hun toch zeker niet overkomen aldus de luisteraars.

De film ontwikkelt zich daarna vooral als slowburner met de mannen op avontuur, wroetend in de woestenij op zoek naar een spoor van dat glinsterende gele goedje. Toch zet de neerwaartse spiraal van achterdocht, haat en paranoia al in voordat er überhaupt goud in beeld is, en als men elkaar niet op de korrel neemt dan is een voorbijganger/concurrent wel een fijn doelwit met spanningen die hoog oplopen en misdadige gedragingen tot gevolg. De waarschuwing over wat goud met mannen doet blijkt toch niet minder waar en zo ontwikkeld TOTSM zich als fraai gemaakte avonturenfilm die zich ook nog eens qua suspense en op psychologisch vlak sterk ontwikkeld. En zo komt alles wel zo'n beetje voorbij in de vorm van morele kwesties, paranoia en achterdocht, hebzucht en haat, maar vooral ook een realitycheck en geweten wanneer men bijvoorbeeld de brief van Cody's vrouw leest.

Toch is het niet alleen goud dat blinkt in het geval van TOTSM, want ondanks dat de film bij tijd en wijlen verre van gedateerd aanvoelt mist de nuance wel regelmatig. Zo voelt de film op een gegeven moment, vooral rond de finale met de vier goudzoekers verspreid, een beetje chaotisch aan, komt de karakter omslag van Dobbs ook iets te plotseling en begint het geheel richting het einde nogal een beetje te slepen oftwel langdradig. Maar een slechte film is Treasure of the Sierra Madre natuurlijk verre van en balanceert de film serieus tussen de 3,5 en 4 in. Toch ben ik niet helemaal overtuigd en wordt het in eerste instantie een 3,5 die met een herkijk wellicht de opwaardering krijgt die het verdient.

Afgelopen vrijdag eens even gaan zitten voor deze Terence Malick die met zijn The Thin Red Line op de eerste plaats staat van mijn persoonlijke lijst favoriete en beste film. Houdt dat in dat je dan ook iets met de rest van zijn oeuvre hebt? Nee niet perse, want zijn andere films zijn soms best wel goed maar vaak ook erg lastig. Deze The Tree of Life stond weliswaar op de lijst om te kijken maar was er ook vrees voor de lange speelduur en middelmatige beoordeling. Desondanks toch maar eens de kans gegrepen en het bleek een zit met twee gezichten.

Het eerste halfuur voltrekt zich voor mij met een brok in de keel waar de hand van Malick direct merkbaar is in opbouw en scènes die tevens exemplarisch zijn voor zijn magnus opum The Thin Red Line. Het zijn losse beelden, momenten van mijmering, dialogen uitgesproken met een bepaald gevoel waar de camera onderdeel van is en op intieme manier omheen zweeft. Het heeft iets echts, authentieks, het voelt aan alsof het uit het mensenleven gegrepen is, als een herinnering beladen met emotie hoe Mrs. O'Brien met de kinderen over de straat dartelt in een vrolijke, mierzoete euforische staat zoals een herinnering kan zijn, om die plek later vol berouw en verdriet op te zoeken waarop de emotie en vraag volgt waarom het zo moest gaan, iets dat niet zozeer uitgesproken wordt maar wel ontzettend tastbaar is. Het is Malick op zijn best, grijpt mij persoonlijk ontzettend naar de keel als herkenbaar en tastbaar, en doet mij de film met grote interesse kijken. Het heeft iets euforisch, in combinatie met de muziek iets goddelijk, het is poëtisch, dichterlijk, dromerig, fijnzinnig, een gevoel, het leven wellicht...wauw!

Maar dan toch, opeens en stok tussen de spaken, met een bizarre switch naar het begin der tijden, een stap in de evolutietheorie, iets dat ten eerste al niet heel erg rijmt met het onderwerp dat het meeste bediscussieerd wordt bij deze film, namelijk God. Tevens is het tijdelijk gedaan met die prachtig emoties van de familie O'Brien, als we dan eenmaal terug zijn bij de jonge rebelse Jack is de sfeer en het gevoel gebroken en wordt die niet weer bereikt tijdens de belichte momenten van de jonge Jack en verandert de film in een fragmentarisch geheel, een aanschakeling van korte momenten en snapshots waar ik eigenlijk geen enkele connectie meer mee heb, het beeld van de moeilijke Jack en een aantal herinneringen doet me dan ook helemaal niets waarop de film toch wel heel erg lang duurt.

Uiteraard rest dan nog de vraag waar de film nu precies overgaat, God naar het schijnt en de vraag waarom hij bepaalde dingen laat gebeuren. Maar ik zie toch ook andere dingen zoals het leven zelf, hoe zich dat voltrekt in voor en tegenspoed, onderzoeken, ontdekken, ervaren, herinneringen opbouwen, twijfel, verdriet, rouw, onbegrip, verwerking en hoe de basis gelegd wordt van je vorming. Allemaal dingen overigens waar het vraagstuk rondom God ook van toepassing is toch ben ik van mening dat het veel breder getrokken kan worden. Want ik zie toch ook het leven in de notendop met van jong tot oud angst, keuzes, verandering, angst voor later en ontwikkeling van gevoel en geweten. Het is in die zin een caleidoscopisch beeld met heel veel elementen.

Maar zoals reeds gezegd slaagt het dit keer simpelweg niet ondanks vele sterke punten zoals de altijd prachtige Chastain en de typische Malick achtige stijl die cinematografisch prachtig is en die typische intieme momenten heeft vol mijmering en diepere laag. Toch helaas enkel een magere voldoende.

Uit '90 alweer en tot mijn verbazing nog zonder commment. De grote reden om hem dinsdagavond aan te slingeren was toch het overlijden van Fred Ward vorige week. En dus ging ik er even lekker voor zitten met deze guilty pleassure samen met mijn vader die toch regelmatig bijna van de bank rolde van het lachen.

Simpelheid en dosering lijken de belangrijkste ingrediënten van Tremors die toch stiekem door zijn geslaagde mix meer is dan een guilty pleassure. Het doortastende doch simpele duo Val en Earl, het ontiegelijke schijtgat Perfection, vage en vooral hongerige reuzenwormen die reageren op trillingen, en de te verwachten strijd om veilig gebied te bereiken aangevuld met kolderieke karakters als Burt en Heather Gummer. Sterkste en leukste is zonder twijfel toch het duo Earl en Val zo nu en dan aangevuld met Rhonda, vooral Bacon is erg sterk als losbol.

Tremors slaagt verder vooral in zin ontzettend vlotte stijl waarin geen scène teveel is maar ook niets afgeraffeld wordt. De actie, de humor, een beetje gruwel, monsters die er voor '90 begrippen zeker niet slecht uitzien...het maakt Tremors toch tot een uitermate leuke en vermakelijke film hoewel ik niet uit kan sluiten dat er ook een dosis jeugdsentiment meespeelt. Afijn, zoals gezegd, lekkere film voor een avond vermaak.

Een gokje vooral gewaagd omdat het een oorlogsfilm betreft met een behoorlijke cast waarvan de meeste nog aan het begin van de carrière stonden. Het cijfergemiddelde beloofde vooraf weinig goeds, en dit komt uiteindelijk ook uit.

Duidelijk is dat The Trench niet om grote scènes en gevechten draait aangezien er amper een gevecht in voor komt. Het verhaal draait voornamelijk om de groep jongens in afwachting van de aanval en diens gedachten. Er wordt veel gepraat en gekibbelt, iets dat opzich niet slecht is. Onlangs zag ik Journey's End over precies hetzelfde onderwerp en dit betrof een film die ieder moment boeide en dat krijgt The Trench niet bepaald voor elkaar. De gedachten en gesprekken tussen de jonge knapen zijn oninteressant en zielloos te noemen. Het is zelfs gezappig te noemen. De artillerie komt niet dichtbij, geen gevaar, soms zijn de loopgraven zelfs leeg en het ziet er allemaal relatief schoon en netjes uit terwijl de realiteit vaak anders was.

Even veer ik op als een inslag van een granaat met veel schade en troep tot gevolg in beeld wordt gebracht. De soundtrack is redelijk en vooral Craig is aardig als constant blaffende sergeant. De cast spreekt sowieso tot de verbeelding met namen als Craig, Whishaw, Murphy en Dyer, en vooral Whishaw en Murphy zijn amper te herkennen. Langzaam wordt de spanning opgebouwd naar het einde met een eindscene die zo zijn goede en slechte punten heeft. Ja, zo trokken de Britten op gedurende de Eerste Wereldoorlog. Strak in formatie en een heer zocht geen dekking was de algemene opinie, onvoorstelbaar maar waar. Dit soort achterhaalde gedachten was ook de reden dat de slag om de Somme zoveel slachtoffers eiste. De eerste dag alleen al richting de tienduizend slachtoffers. Dus de gevoerde tactiek klopt wel, de barrage op vijandelijke linies ziet er ook goed uit. Het is vooral dat fantastische smetteloze grasland waar men marcheert die haaks staat op de realiteit.

The Trench is een aardige poging die vooral bij een poging blijft, het vergelijkbare Journey's End is aan te raden als de interesse toch ligt bij dit soort films. Wat mij betreft zit er geen voldoende in voor deze The Trench die als grootste vijand heeft dat de eerste helft te weinig aanspreekt.

Vrij droge maar daarom niet minder boeiende documentaire waarin zowel de verdediging als de aanklager ruim aan het woord komen met de nodige achtergronden aan oude archiefbeelden wat er allemaal gebeurd is mid jaren '90.

Ik verbaas me dan toch over het feit dat dit nog niet eens zolang geleden is maar toch al weer redelijk vergeten. Even roepen de archiefbeelden de BBC serie Warriors bij me op en andermaal zijn de gruwelen en het schokkende wat daar gebeurt is niet van de lucht. Minstens 100 jaar is de Balkan al een kruitvat met het ontstaan van de 1ste wereldoorlog, onderling aangerichte verschrikkingen in de 2de die zogezegd de sluimerende haat was die uitmondde in de burgeroorlog zelf. De haat daar onderling is immens, en de vooraf geprogrammeerde vooroordelen legio.Wonderbaarlijk wil niemand praten over wat er op sommige plekken gebeurt is, maar die Mladic wordt wel vereerd als held. Zo ook zeer bedenkelijk hoe de 'verdediging' hem lachend tegenover de telefoon aanspreekt met 'generaal', en dat terwijl de man lang gepensioneerd is. Ongeacht of de man nu schuldig is of niet, een weerzinwekkend soort verering die de man hoog boven iedereen en dus ook verdenkingen op een sokkel plaats. Bizar, en voor mij onbegrijpelijk.

Al met al een interessante kijk op het werk wat er door het tribunaal in Den Haag werd verricht, vaak onderbelicht, en niet te vergeten de beelden van de massagraven die blootgelegd werden. Een dochter die naast het geraamte van haar vader, die ze voor het eerst in 22 jaar ziet, neerknielt, en vervolgens de massabegrafenis van alle lichamen die op een soort processie lijkt. Daar wordt ik wel even stil van en krijg ik kippenvel van.

Goede documentaire, eerlijk, schokkend, direct.

Een voormij totaal onbekende docu die ik tegenkwam bij de kringloop en meenam om te proberen. Nu had ik aan de hand van de cijfergemiddeldes en de reacties al begrepen dat deze een goede score had en teleurstellen deed de docu dan ook niet.

Onstellend is de zaak rond het lot van deze jonge vrouw en zijn veroordeelde dader. Lastig vind ik persoonlijk het zogenaamde etnische profileren. Uiteraard is een mens niet zonder vooroordelen, onschuldig was hij zeker wat deze zaak betreft, maar toch had de jongeman wel al een strafblad met een aantal vergrijpen. Hij had verkeerde vrienden, er waren 'mugshots' en er ging drugs rond. 19 was deze jongen destijds, waarom geen baantje? Te oud voor high school en niet slim genoeg voor de universiteit, oké dat kan. Maar blijf dan tenminste uit de problemen. Eens te meer werkt de Afro-Amerikaan mee aan zijn eigen stigma en een ander maar beschuldigen van vooroordelen.

Raar is het dan ook niet dat Hunt aan de tand gevoeld wordt en als verdachte langs opgebracht wordt. Bekenden van hem passeren ook de revue en hij lijkt daadwerkelijk op Brown...dus ja dat ooggetuigen Hunt aanwijzen is zo gek nog niet. Wat ik intrigerende aan de zaak vind is dat men Hunt een geld bedrag aanbood om Mitchell te verlinken. Waarom heeft men zo de pik in op Mitchell? Ook al zo'n recidivist. Ik krijg dan de indruk dat het niet om Hunt ging nog om zijn kleur maar het feit dat ze hem wilden gebruiken om Mitchell te grazen te nemen. Toen dat mislukte was er geen weg meer terug en moesten ze wel doorzetten met de veroordeling van Hunt.

Er is het verhaal rond Mitchell waar Hunt ogenschijnlijk slachtoffer van geworden is, dan is er de werkwijze van het politie die als los zand aan elkaar hangt, en onvolledig en onprofessioneel ovekomt. En wat Hunt daarna vooral parten speelt ondanks het gebrek aan bewijs is dat het gerechtsapparaat, aanklagers en politie natuurlijk geen fouten willen toegeven. De hele strijd rond bewijsmateriaal en aangeboden dealtjes lijkt mij alleen te draaien om het beperken van gezichtsverlies en uiteraard reputaties en ego van mannen met ambitie dat Hunt een 'kleurtje' heeft lijkt me niet meer dan een bijzaak.

En met deze goede docu in het achterhoofd vraag ik me dan toch af hoeveel andere mensen onschuld in de bak zitten, en hoeveel er blank zijn, of Mexicaans. Ik noem maar eens de West Memphis Three. Desalniettemin is het verhaal rond Hunt uitermate boeiend en fraai gebacht, bezit de film een erg fraaie en sobere soundtrack, en maakt de docu een uitermate goede indruk. Erg goed voor een keer.

Zaterdagavond eerst maar eens afgetrapt met deze Triangle of Sadness die ik voor een prikje op de kop had getikt zonder te weten wat dit moest voorstellen. En eigenlijk had ik na 10 minuten al door dat dit niks ging worden voor mij, desondanks wel doorgezet en eigenlijk alleen maar dat gevoel bevestigd gekregen.

Afijn, de modellenwereld, waar we tussen die zogenaamde schoonheid meteen al een hele lelijk gezicht zien, veel nep, veel opendeuren over klimaat en naastdeliefde, en to top it all volk achter de tafel te beoordelen die je het liefst niet van dichtbij zo zien met het licht aan, het is paradoxaal in die zin. Dus, oh...het gaat over de modellenwereld, oh nee, toch weer niet waar we in de volgende scène plotseling in een hele saaie dialoog en ruzie zitten tussen Carl en Yaya over stereotype rollen, mannelijkheid, vrouwelijkheid en manipulatie. Tja weet je, het zal, en waar blijft die cruise waar men in het in de synopsis over heeft? Als we daar dan eindelijk zijn staat de film toch wel op een behoorlijke achterstand en brengt de derde fase evenmin wat ik ervan verwacht.

Want waar ik in de eerste plaats schipbreuk verwacht en in de tweede plaats humor, strand dit voor mijn gevoel ook weer in flauwe momenten, saaiheid troef en vogeltjes kijken, eigenlijk een beetje zoals ik ook in het echt zelf een cruise zou ervaren. Iets wat ik ook niet snel zal doen. Maar heel even lijkt de film, die in mijn beleving geen enkel moment op gang komt, op te veren met enkele komische momenten zoals het zware weer, het in de soep gelopen diner, de slempende en smierende Harleson en Buric, wat een figuur is Zlatko Buric ook, een van de gasten die in het toilet door haar eigen braaksel heen schuif, en de poep door de gangen stroomt. Het levert zo waar een glimlach op mijn gezicht maar waar het nu eigenlijk heen moet snap ik nog steeds niet wn waar blijft dat eiland nu eigenlijk?

Maar eenmaal op het eiland brengt dat ook weer niet wat ik ervan hoop of verwacht. Vooral de eerste fase is een inschakeling van enkele momenten zonder enige vorm van lijn of dialoog, duidelijk is weliswaar dat men naar een beeld van macht strijd, recht van de sterkste en andere spelletjes in een dergelijke situatie toe wil werken, toch slaat dit ook weer geen enkel moment aan zoals eigenlijk de hele film al niet doet. Een klein sprankje van humor is dan nog de situatie rond de ezel, maar dan ben ik er ook wel helemaal klaar mee na bijna 2,5 uur.

Meestal zet ik in mijn comments dat de regisseur of schrijver vast een bepaald idee gehad heeft en dat het er ook goed uitzag in zijn gedachten of op papier, en dat doe ik nu dus ook weer, maar in dit geval heb ik echt zoiets van wat moet dit voorstellen buiten de omgekeerde machtsverhoudingen, maar duurt het allemaal veel te lang. En waar ik vaak wil open sta voor meer interesseert het me eigenlijk ook geen biet dit keer, dat dit dan zoveel Oscar nominaties krijgt is me een raadsel maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen. Heel erg snel op naar de volgende film.

Met Triple 9 aan de slag en daarmee een titel die ik jaren terug eens zag uit de videotheek en best acceptabel vond. Door de jaren heen had ik wel weer eens trek gekregen in de film en hoopte ik de film tegen te komen bij de kringloop voor een toevoeging aan de collectie. Goed, dat laatste wil nog niet echt lukken dus daarom de kans die door de tv geboden werd maar even aangegrepen. En ja, ik vind dit toch lang niet slecht...

De vergelijkinging met soortgelijke films zijn snel gemaakt en wordt er ongetwijfeld aan 'leentjebuur' gedaan met andere titels als Heat, The Town, Training Day en Den of Thieves geen idee of dat allemaal kan qua uitkomst. Toch zijn er zat parallellen met de ander genoemde titels. En het moet gezegd dat er een aardig sfeertje geschapen wordt waar de kloof tussen armoede en rijkdom onoverbrugbaar is en de grens tussen de politie en criminaliteit vager dan ooit wat resulteert in een behoorlijk doch mislukte overval. Het wapengekletter ziet er professioneel uit, de vibe is intens en hard te noemen en de opening doet dan ook aan Heat denken.

De film vervolgt zich met de verschillende karakters in hun dagelijkse rol aangevuld met 'newbie' Chris en ik moet zeggen dat het magere schrille ventje dat ooit Casey Affleck heette zowaar verandert is in een kerel, een klerekast. Met de mannen op pad wordt 'gangland' Atlanta in kaart gebracht en blijkt een plek waar verdwalen in de verkeerde buurt een ernstige aangelegenheid kan worden met eng ogende latino's en een behoorlijk grimmig en dreigend wereldje zoals de limo met de afgehakte hoofden. Het is niet raar lijkt me dat je daar als agent dagelijks mee te maken hebt de grens tussen goed en kwaad vervaagd of je anders wel naar de fles grijpt en zo ontwikkelt de film zich tot een boeiend geheel met veel karakters en 'moving parts' en is met recht interessant te noemen.

Toch is het de sfeer, nihilistisch, rauw, hard, somber, duister, de kloof tussen de armen en de rijken, de vage grens tussen goed en kwaad, die meer dan sterk te noemen is, zelfs op een gegeven moment hyper aanvoelt ook al worden er ongetwijfeld het nodige aan protocollen aan de laars gelapt. Daarnaast kent de film kleine momentjes van ontzettend droge humor, mag de soundtrack van Atticus Ross niet vergeten worden of bijvoorbeeld de shoot out bij Termiet. Ontstellend hoe weinig er raak is, van de andere kant zou dit best realistisch kunnen zijn want hoewel is op zo'n stress moment gericht? Hoeveel is daar van raak? Ik denk dat we van de werkelijkheid zouden schrikken. Maar als ik dan toch een slecht moment aan Triple 9 moet benoemen zal dit ongetwijfeld de karakter uitdieping zijn want gedurende de film wordt daar weinig tijd aan besteed, weten we de onderlinge verbanden maar zijn het alsnog vreemden. Toch stoor ik me daar bepaald niet aan in een verder vermakelijke en sfeer technische sterke thriller die een beetje ondergewaardeerd wordt.

Aardige film van de hand van James Bond regisseur Terence Young en dat is niet alleen aan de acteurs te merken maar ook aan de film zelf.

Net als in Bond wordt er met een vrij schavuit-achtige hoofdrolspeler gewerkt, het type dat links gaat als er rechts gezegd wordt. Een best wel aardig verhaal met de nodige spot wordt in het eerste gedeelte gebracht. Overigens net als Bond heeft hij geen problemen zelfs in de bajes een dame te schaken net als Bond, overigens is het ook nog een Bondgirl en wat mij betreft één van de leukste. De altijd mooie Claudine Auger. Niet dat het daar al houdt, zo heeft Goldfinger zelf ook nog een vrij prominente rol.

Tot zover even de parallellen met 007, de film blijft volgens Wikipedia behoorlijk dichtbij de waarheid zelfs qua persoonlijkheid van Chapman en de film wordt in een typische niet te zware, jongensachtige, avonturen stijl vertelt. Een beetje als een...ja die ja...film. Toch is de film beduidend minder, Christopher Plummer doet zijn best, vermakelijk is het hier en daar nog wel maar heel erg boeien doet het allemaal niet. Aardige voor een keer, maar daar houdt het ook wel mee op.

Pffff…dat viel toch wel een beetje tegen hoor. Best wel aardige momenten worden ingeruild voor best wel hele slechte beslissingen en domme acties van deze zogenaamde agenten. Dat laatste is vooral heel erg te wijten aan het scenario.

Eerst maar even de goede punten. De wat ruwe en rimpelige koppen van Affleck en Hunham bevallen me wel. Isaac acteert wel aardig en zijn informante, poeih, die mag er wel zijn, damn. De openingsscène doet erg Sicario-achtig aan, net als de achtervolging. De wat aan lager wal geraakte agenten die krap zitten met dubbele hypotheken en verschillende scheiding is een veel betreden pad maar doet het wel aardig, de hoop op een meevallertje is prima. Bepaalde actie trouwens, en hoe de mannen aanvankelijk het huis binnen vallen ziet er super strak uit, net als de neerstortende helikopter. De settings qua natuur en cinematografie zijn bij tijd en wijlen om te smullen. Spannend is het hier en daar ook wel.

Maar, hoe het scenario zich ontwikkeld en dingen fout gaan, is te gezocht. Puur domheid, en voor zulke door de wol geverfde mannen hebben ze dat puur aan zichzelf te danken. Ze blijven veel te lang in dat huis, qua tijdsverloop kan dat helemaal niet want zoveel tijd hadden ze niet met zijn vijven en dan zoveel tassen? Ze zetten ook niet een mannetje op wacht. Wij weten, zij weten dat die drugsbaron daar ergens in een saferoom zit en toch laten ze zich verassen. Het plot wordt in die zin ook wat onduidelijk want waar zijn ze daar nu voor? Verderop, één is dus een hele goede piloot die moet toch meteen weten dat ze niet over die bergrug heen komen met die enorme last? En dan toch proberen met rampzalige gevolgen. Stop ergens, laad de helft uit, en vlieg twee keer. Is dat nu zo moeilijk te bedenken? En dan het feit dat Hunham geraakt is en effe door de bergen loopt, een crash overleeft.....tja....

Hier was veel meer van te maken geweest maar ik wijt aan het scenario dat veel te gekunsteld is dat het er niet uitkomt.

Wel een fijne soundtrack overigens met Metallica, Fleetwood Mac, Pantera en Creedence Clearwater Revival.

Meer dan prima liefdesdrama rond de legende Tristan en Isolde.

Wat de legende nu precies in houd of kloppend gebracht wordt laat ik bij deze voor wat het is. Want Reynolds weet er op prima wijze een niet al te zwaar doch boeiende en innemende liefdesgeschiedenis van te maken met een aantal perfecte gecaste acteurs en een aantal die prima in hun rol zitten. De situering in de strijd tussen Ierland en Engeland vind ik ook meer dan prima.

Met de gevechten laat Reynolds zien goed uit de voeten te kunnen met ridders die elkaar bekempen, Franco super sober en degelijk, Myles een lust voor het oog en mannen als Mullins en O'Hara passen helemaal. Om als laatste de muziek van Anne Dudley aan te halen die perfect in het half sprookjes achtige verhaal past.

Tristan and Isolde is een prima avond vermaak met de nodige actie, drama en romantiek tussen twee boeiende hoofdpersonen en in mijn beleving een erg prettige film om te doen.

Een wat mij betreft heerlijk rauw en direct beeld van de favela, de politie en de immens corruptie in dat soort landen. Het geheel oogt allemaal wat chaotisch maar ja dat past dan wel weer bij het land en de levensstijl lijkt me. Verder geweld in het kader; eerst schieten en dan pas vragen stelen, en de druk en stress die het weer heeft in alle lagen zo ook bij de hoofdpersoon/agent in kwestie. Bijna hilarische scene waarin allerlei belangen spelen, de ene probeert onderdelen te regelen, de garagehouder staat de schelden op iemand die bekeuringen staat uit te delen, een derde begint de schelden en te bellen voor een verklaring, oh amai, wat een teringzooi

Duidelijke prent die er geen doekjes om wint, het is zoals het is.

Vorige week Tropa de Elite deel 1 gedaan voor de herkijk die voldeed net als de vorige keren om afgelopen dinsdag deel 2 te doen, en de conclusie dat deze iets beter is dan de eerste klopte wel ook al liggen de cijfers niet heel erg ver uit elkaar.

We nemen andermaal Wagner Moura als de treurig kijkende maar spijkharde BOPE commandant Nascimento die nog meer dan in deel 1 onder vuur komt te liggen en ditmaal vanuit alle geledingen. Waar het eerste deel zich voornamelijk richt op de strijd tussen de bendes en politie in de favela's bestrijd in dit deel de politie vooral zichzelf waar het wemelt van de corruptie en sinistere figuren en daarmee in dit geval het drietal Rocha, Fortunato en het congreslid die goed worden neergezet. Vooral Rocha is een engnek eerste klas. Nascimento blijkt zelfs niet veilig voor eigen mensen maar gaat over lijken waar nodig om het kwaad tot op het hoogste niveau, het congres, aan de kaak te stellen.

En in dit geval toont Tropa de Elite 2 zich andermaal als een beeld met veel smerigheid en narigheid rondom vriendjespolitiek, afpersing, omkoperij en afschuif op alle lagen. Niemand is te vertrouwen in wat uitmondt in een poel van ellende met aanslagen, wraak, marteling en verbranden van lichamen tot voorbij identificatie, nee dit is niet het volk dat je vraagt voor een verhaaltje in de poesiealbum, absoluut niet. Voeg daarbij de korte gevangenisopstand aan toe en het beeld 'eat or be eaten' is compleet op alle lagen. Voeg daar nog de nodige brute actie aan toe met volk dat over de daken van de favela's wordt opgejaagd door de BOPE eenheden of het ingrijpen bij de gevangenisopstand en je hebt toch heel wat met andermaal een snoeiharde soundtrack.

Voordeel ten opzichte van het eerste deel is dat 2 chronologischer verloopt en gemakkelijker te volgen is qua verhaal en plot terwijl deel 1 vooral het eerste uur een beetje rommelig overkomt met verschillende verhaallijnen rond Nascimento en Andre en zelfs een paar terugblikken. Het is voor het gevoel rommelig en deel twee is meer straight on, daarom wat mij betreft een halve ster erbij voor een film die ik bijna zeven jaar geleden al gezien heb maar toen vergeten ben een comment te schrijven.

Oei! Lange tijd deze film genegeerd omdat ik vermoedde dat het een flauwe film van de hand van Stiller betrof, en laat ik die nu nooit zo goed verteren. Toch eens geprobeerd vanwege de redelijke kritieken, hoewel het gemiddelde cijfer eigenlijk al de waarheid verklapte. En hoewel Tropic Thunder aardige momenten en rollen heeft is het toch allemaal teveel een kwestie van 'hit or miss'.

Aardig zijn de verwijzingen naar vele andere oorlogsfilms. De zwanenzang van Four Leaf in het begin is natuurlijk Platoon, de gekozen worden 'It doesn't mean a goddamn thing' komt uit Hamburger Hill, is de marteling van Speedman aan het juk afgeleid uit Rambo 2 en doet de scene waar Speedman bij komt na de treffer op de vrachtwagen erg denken aan het slot van Saving Private Ryan. Grappig is dan weer dat de gedragingen van karakter Jeff Portnoy erg doen denken aan het lastige gedrag van Tom Sizemore rond en tijdens de film.

Het zou de opmaat kunnen zijn voor een leuke film, samen met de rest van veel sarcastische grappen richting het Hollywood cultuurtje zoals de rapper die zomaar een rol in een grote productie geeft, of het inleven van Kirk Lazarus in zijn rol en de soms bizarre slogans, schaamteloze reclames, agenten, producenten, loze beloftes en over the top special effects. Toch wordt de humor mij soms wat te ver doorgevoerd waarbij de grap in de basis leuk is maar er teveel nadruk opgelegd wordt. Dit maakt Tropic Thunder toch tot een product die ergens tussen soms grappig en soms een beetje vermoeiend inhangt.

Het moet gezegd dat Downey Jr. wel een hele strakke rol neerzet en daar terecht een nominatie voor kreeg. Fijn is de muziek en de rol van Tom Cruise, als ronduit walgelijke en grof gebekte producent, is nogwel het noemen waard vooral ook omdat een dergelijke rol hem niet echt gewoon is. Zoals ik al eerder zei maakt het Tropic Thunder tot een film met aardige momenten maar schiet de film over het gehele vlak toch echt te kort.

Vanwege een afspraak op vrijdag weer een Top 250er op donderdag en dat werd deze Franse Le Trou die ik via dezelfde site als Seppuku kon casten met Engelse subs en zodoende prima te volgen was. En hoewel Le Trou alles van een kwalitatief hoogwaardige film heeft was het voor mij toch niet liefde op het eerste gezicht.

Hoewel de omstandigheden nog niet eens heel slecht zijn kan je toch wel zeggen dat het andere tijden zijn met zijn vieren á vijfen in zo'n hok slapende op een strozak waar het vooruitzicht op tientallen jaren en zelfs de doodstraf geen malse gedachten betreft. In een mooie realistische zwart wit stijl staat daarna vooral kameraadschap en vertrouwen centraal waar de nieuweling als zijnde 'in het zelfde schuitje' snel opgenomen wordt. Duidelijk is dan al dat Le Trou geen spetterende en snelle film zal zijn maar de tijd neemt en niet veel spanning met zich mee brengt en zelfs wat aan de droge kant is.

En dat beeld vervolgt zich met het gehak, overigens wel het moment dat de film iets extra's krijgt en het geheel meer tot leven komt. En ja, het komt wat ridicuul over zoals Onderhond ook al concludeert, het gefluister van de mannen en daarna het gehak en gebeuk. Van de andere kant, er worden verbouwingen uitgevoerd aan het complex, en als een gemiddeld rijtjeshuis al een klankkast van jewelste is dan zal dat in zo'n gevangenis met laag op laag en hokje na ongetwijfeld nog erger zijn. Afijn, het doet aan mij niet heel erg afbreuk aan de film. Verder bezit de film een sterk en gedetailleerd beeld van de gemiddelde sleur en routine met eten, slapen, doorzoekingen, dingen verborgen houden, de gesprekken en dynamiek tussen de karakters en bijvoorbeeld de wijze hoe een pakketje wordt gesmokkeld via de buitenkant.

Wat dat betreft is Le Trou absoluut geen slechte film en heeft de ontknoping een aardige 'pinch' over zich hoewel het wellicht voorspelbaar is aangezien er toch nog iets moet gebeuren. Maar het gevoel beklijft mij vooral rond Le Trou dat men hier meer uit had kunnen halen omdat het naar mijn smaak een beetje zoutloos is. Met muziek had men toch veel meer sfeer kunnen creëren lijkt mij, iets dat nu nauwelijks gebruikt wordt. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik hink op twee gedachten, want Le Trou heeft zat elementen voor een degelijke en sterke film, toch doet het mij niet zoveel en viel het zelfs een beetje tegen. Het voordeel van de twijfel met een 3,5 is het uiteindelijke verdict.

The man wants to die!

Film waar ik redelijk tegen op zag na het herkijken en beoordelen van Braveheart en Gladiator. Films die in mijn beleving tijdens het uitkomen in de filmbeleving en trent van die tijd pasten, en dan vond ik Troy sowieso altijd al minder vanwege een nog opgeklopter Hollywood imago. Maar...valt dat even mee. Troy staat afhankelijk van hoe je er naar kijkt als een huis.

Met de wetenschap dat het mythologie betreft, manoeuvreert Petersen en het script zich meer dan prima een weg tussen iets dat vlot is en aanspreekt, zich toch op enkele details na prima aan de geschiedenis zelf houdt, en vooral een mythische benadering en sfeer weet te handhaven zonder in droge volzinnen of proza te verzanden. Wat de fouten betreft valt in eerste instantie de dood van Agamemnon op die volgens de geschiedenis toch door andere handen om het leven gebracht wordt. Over Agamemnon gesproken, Cox is geweldig als de uitgenaste arrogante koning. Die mimiek en toon, heerlijk. Bana en Pitt overigens ook meer dan prima gecast, en Petersen heeft een behoorlijk goed oog voor vrouwelijk schoon met Burrows, Byrne en Kruger.

Wat behalve de stijl, gevechten, sfeer en muziek vooral opvalt is het verhaal opzich dat om lotsbestemming en tragiek lijkt te draaien. Zonder dat het te melodramatisch wordt is de film een keten van noodlottige gebeurtenissen te noemen die ondanks goed bedoelde acties en of daden uitmondt in een drama. Soms willen we wel anders, bedoelen we het ook anders, toch staat het anders in de sterren geschreven, zelfs ondanks profetieën. Eenmaal ingelezen in de geschiedenis blijkt dat Hector jaren eerder gewaarschuwd was voor Achilles door een ziener en geruime tijd slagvelden en gevechten vermeed waarvan hij wist dat Achilles aanwezig was. Over noodlot gesproken...

Troy is na zoveel jaar toch wel een beetje een eyeopener geworden met zijn mythologische inslag. Iets dat me de keren ervoor altijd een beetje voorbij ging. Troy is dan ook een uitstekend uitgebalanceerd verhaal die boeit, spannend is en eigenlijk van alles wat heeft.

En na lange tijd eindelijk weer eens aan een Stephen King met deze trucks waar ik verder geen kennis van had, maar dat dit een kopie/remake van Maximum Overdrive betreft lag voor de hand. Zoals Film Pegasus al zegt is het toch spijtig dat de over het algemeen goede verhalen en boeken van King geen beter lot op tv of film beschoren zijn. Want aan de basis, de verhalen en vertelling van King, ligt het vaak niet.

Tja, waar te beginnen met deze film die toch eigenlijk vooral geen goede punten heeft, of het moet de ontknoping zijn die best geinig is en vooral de mooie Brendda Bakke die we vooral kennen uit het tweede Hot Shots deel. Maar buiten dat is het acteerwerk schrijnend slecht, net als de karakters, leidt de hemeltergend slechte soundtrack al vanaf de eerste minuut tot hoofdpijn en zijn momenten zoals de postbode en de speelgoed dumptruck, en die man van het elektriciteitsnet in zijn bakje, gewoon zo slecht dat het eerdere flauw grappig is dan horror of eng. Oftewel, slecht, slecht en nog eens slecht. Het slechtste dat ik ooit gezien heb zal het niet zijn maar een best cijfer krijgt het niet.

Even a blow to the head could silence him for only a few short minutes

De Coen brothers gaan western, met een verhaal die tot een van de betere Amerikaanse verhalen/boeken beschouwd wordt, en dat doen de heren met verve. De film opent bijna op een klassieke, sfeervolle wijze met de beelden van het lijk in de sneeuw en de trage oude muziek. Hoofdpersoon Mattie komt in beeld, een meiske die de broek flink an heeft zoals we in het noorden zouden zeggen. Een fenomeen dat onrealistisch voor die tijd aanvoelt maar tegelijk ook prikkelend. The hanging in het begin is meteen al een typisch Coen momentje. Het is rauw en bruut, maar tevens zit er in het verschil tussen de drie, hoe er met ze omgegaan wordt en zij met hun lot, meteen van die typische Coen humor. Tevens een handelsmerk zijn andermaal de dialogen zoals de onderhandeling tussen Mattie en de handelaar Stonehill, hoewel de man geenszins van plan is te handelen laat hij zich behoorlijk uitkleden door het meisje. De hoorzitting van Cogburn door de geweldige spelende Joe Stevens is ook prachtig. De advocaat lijkt me met zijn aanpak en presentatie ver vooruit toch is het bijzonder vermakelijk.

Eenmaal de neuzen in de zelfde richting, voor zolang het duurt tussen Cogburn en LaBoeuf, en onderweg, volgen tevens weer van die typerende Coen brothers discussies, situaties en karakters. Heerlijk het gekissebis tussen LaBoeuf en Cogburn, ook kostelijk hoe Cogburn de twee kinderen aanpakt die de pakezel aan het pesten zijn. Bizar is de verschijning in het berenvel, korte maar hevige geweldsexplosie in het hutje en de hinderlaag loopt niet zoals gepland maar is wel weer zwaar humor. Bridges laat zich weer van zijn sterkste kant zien wanneer hij dronken is en bijna niet te handhaven en de korte botsing met de bende is erg goed. Bijzonder die smerigheid en ranzigheid die Pepper uitstraalt en dan dat bendelid dat alleen maar beesten na doet. Het kan allemaal, maar vooral in een Coen film. Overigens twijfelachtig is hoe Cogburn onder dat dode paard uitkomt zonder hulp terwijl iedereen dood is en LaBoeuf bewusteloos.

De acteurs zijn het praktisch allen waard te noemen. Uiteraard Bridges in zijn element, maar Damon ook voor zijn doen prima bezig. Verder vallen vooral Barry Pepper en Brolin op maar Ed Corbin als de Bearman is ook het noemen wel waard. Dan Steinfeld nog even die ik na de film even op Google opzocht, zo! Die is aardig opgedroogd, amai!

True Grit is beduidend minder grappig dan The Big Lebowski of Fargo. Toch heeft de film qua achtergrond en verhaal meer te bieden vind ik persoonlijk. Vooral de achtergrond van het morsige wilde westen met verlopen karakters vind ik erg mooi gebracht. Het ziet er allemaal perfect uit en slaagt erg goed als sfeerschets. True Grit vermaakt, boeit, verbaasd en heeft ook de nodige spanning. Een nek aan nek race met No country for old men wat betreft de beste van de Coen's.

Titel en achtergrond die onmiddellijk de interesse wekten en de matige cijfers en beoordelingen konden me in die zin niet tegenhouden aangezien ik het gevoel had dat me dit best wel eens kon bevallen. En dat deed het ondanks enkele kritiekpunten best wel.

Australië eind 18de eeuw onder Britse heerschappij, een situering gelijk aan The Proposition uit 2005, net als de stijl en de uitzichtloosheid op de soms spookachtige dorre vlakten genaamd Australië. Je zou je bijna afvragen wat de Engelsen daar te zoeken hadden, maar dat terzijde. Op nihilistische en rauwe wijze wordt het verhaal rond de Kelly familie verteld waar de ene nog verknipter lijkt dan de andere en waar in de beginfase de ontwikkeling van de jonge Ned centraal staat. Een wrede worsteling met het leven is het geval te midden van barre leefomstandigheden en corrupte machtswellustelingen gekleed in politie uniform. Ook in dat geval zijn er weinig helder denkende en eerlijke mensen...zou het de warmte zijn...?

Ik ga in eerste instantie toch wel lekker mee op het grove, rauwe en nihilistische sfeertje. Werkelijk prachtig is de cinematografie met prachtige natuur opnames en locatie zoals het dode bos. Een bijna surrealistische en mystieke sfeer gaat gepaard met deze beelden kracht bijgezet door een al even mooie soundtrack. Duidelijk is dat The True History Of The Kelly Gang lekker aan de weg timmert en goed voor de dag komt. Naarmate de leeftijd van Ned stijgt wordt iets minder linear maar neemt de nodige sprongen en wordt fragmentarischer. De aanval in het bos op de agenten is toch wel een startschot binnen de film dat we een nieuwe fase ingaan en het moet gezegd dat er een bepaalde intensiteit van die scene uitgaat. Indrukwekkend is dan ook een woord dat in me op komt. Vervolgens zien we een aantal dingen uitgelicht zoals de jurken, harnassen en het volk dat Ned op een gegeven moment op de been krijgt waar ook weer een bepaalde intensiteit vanuit gaat. Serieus...volgens mij wordt je een beetje koekkoek van dat land en die temperaturen. Het geheel eindigd in een even hallucinante als bizzare eindslag op de voor kenners bekende plek genaamd Glenrowan.

Bijzonder is het geheel zeker te noemen vanwege de sfeer en gekozen stijl, daarnaast heeft het geheel een bepaalde rauwheid, intensiteit en triestheid over zich. Maar een homerun is het toch zeker niet omdat de middelste fase waar Ned niet meer een jong knulletje is maar ook nog niet de bushranger met reputatie slaat regelmatig een beetje dood. In die zin is het geheel toch zeker iets te fragmentarisch, de stap van geen geweld willen gebruiken naar een volksmenner met de geweldsuitbarsting op het einde als hoogtepunt is niet iets dat geleidelijk gaat. Een dergelijk karakter met opbouw zou dan ook beter gediend zijn met een serie waarop we Ned Kelly beter zouden leren kennen, iets dat het geprezen boek van Peter Carey meer aangedaan had.

Desondanks vind ik deze film meer dan te doen en gaat er vanzelfsprekend nog wel eens een herkijk volgen met misschien wel cijfer verbetering. Voor nu een keurige drieënhalf.

Care to tango...?

Assholes!

1994 alweer en vermoedelijk op vhs gehad of anders heel vaak gezien. De film is wat dat betreft gesneden koek ook al maakte ik de film eerder uit voor gemakkelijk pulp. Nu heb ik toch meer oog voor de geweldige goede mix van strakke actie en vlotte humor. Het enige wat er nog aan ontbrak was toevoeging aan de collectie op dvd, en dat lukte een paar weken terug eindelijk.

Harry, de man die niet is wie hij beweert te zijn binnen een falende gezinschemie waar de spanning al heel lang weg is als die er in de eerste plaats al was. Katalysator tot vele dingen is toch wel de vrouw des huizes die zich in laat palmen door een gladjakker met het nodige aan gevolg en Harry die zelf achter een terrorist met vier kernkoppen aan zit en zoals te verwachten loopt het spaak tussen privé en werk dat onherroepelijk met elkaar verweven raakt met enkele hilarische scènes tot gevolg.

Hoewel de opening in Zwitserland wel heel gemakkelijk oogt maakt de film dat daarna ruimschoots goed met de verbouwing in het openbaar toilet, wat een heerlijke actie, de achtervolging te paard, hoogst ongebruikelijk dat op een paard te doen, is het werkelijk kostelijk hoe men Simon en Helen overvalt in de stacaravan, en mag de halve oorlog rond het eiland en de brug er net zo zijn. Slechts het einde met de Harrier is wellicht net allemaal wat teveel, te over de top, maar ach dat maakt dan ook niet zoveel meer uit.

Opvallend is toch wel de werkelijk heerlijke luchtige sfeer en mix tussen actie en humor en kenmerkt de film zich door een ongelooflijke vlotheid. We hebben het toch over bijna twee en een half uur aan speeltijd maar het vliegt letterlijk voorbij en deze James Cameron, wist ik overigens niet en verbaasde me zelfs, verveelt echt geen moment. De cast mogen we uiteraard niet vergeten met een sterke Bill Paxton, Tia Carrera heerlijk voor het oog, een gevatte Tom Arnold en Art Malik die zich goed lijkt te voelen als schmierende bad guy. Ben ik nog wat vergeten...? Niet echt, maar kleine dingetjes zoals de lantaarnpaal waar Gibson achter schuilt, of de valse noot uit de saxofoon in het hotel, de staart van het paard, of de transformatie van Jamie Lee Curtis, en het klopt eigenlijk allemaal, zeg maar spot on. De film lijkt overal perfect in balans en verdient daar ook een cijfer na. Wat een heerlijke film!

Sinds lange lange tijd weer eens gezien en toch met hoge verwachtingen aan begonnen gezien de hoge waarderingen en best wel bekende en grote cast. Maar toch blijkt de film de eerste helft niet echt de verwachtingen in te lossen, het kabbelt maar wat voort en mijn grootste irritatie is toch Slater denk ik. Over het algemeen speelt hij de sleezball van de film, de creep, de smeerlap, en dat heeft hij meestal wel in de vingers. Maar deze rol, ik zie het niet in hem de wat sullige gewone jongen die het maar allemaal overkomt. Arquette vind ik wel weer overtuigend, you've got to love here, perfect uitgezocht bij de rol. En Oldman komt helaas te kort in beeld, maar dit zet die paar takes anders een flinke bad guy neer, jammer dat het niet langer was.

Vraagje: meer mensen die bij het zien van het karakter van Oldman aan Franco in Springbreakers moesten denken? Alien een beetje geïnspireerd op Drexl?

Anyway, de anekdote waarmee Hopper zijn eigen dood verspoedigd is hilarisch, zo ook Walken in zijn rol. Jammer dat die ook niet langer in beeld is. Sizemore in zijn gebruikelijke doen, Gandolfini is trouwens ook prima. De opbouw richting de finale ook prima en de finale zelf natuurlijk ook. Prima actie, mooi sluitend einde, lekker gek maar wel leuk. Al met al een prima film met maffe karakters, dwaze dialogen en een nog gekkere verhaallijn, het enige minpunt wanneer de film in die zin inboet is wanneer Slater in beeld komt. Desalniettemin erg vermakelijk vooral de tweede helft van de film.

Absoluut niet QT's beste.

Nummertje twee van de western serie trilogie aan de beurt en dat was dus deze True Women die op basis van de hoes op nog minder interesse kon rekenen omdat het er erg melodrama en streekroman-achtig uit zag. Toch steeg mijn interesse al een beetje vanwege de cast.

Het duurt niet heel lang tot de wortel van de serie ontstaat, namelijk de vriendinnen Georgia en Euphemia die afscheid van elkaar moeten nemen en vervolgens in het roerige Amerika vlak voor de burgeroorlog beide hun eigen weg bewandelen en keuzes moeten maken. Opvallend de sowieso sterke verhaallijn van Phemie die bij de stevige doorpakker Sarah McClure terecht komt, en dat is me er eentje. Wat een indrukwekkend karakter is dat, die eigenhandig de plaatselijke vrouwelijke bevolking op sleeptouw neemt tegen een oprukkende vijand. En deze dame neemt geen genoegen met 'nee' of 'kan niet' en is voor de duivel niet bang. In schril contrast daamee staat dan de verhaallijn rondom Georgia die toch vooral tot een verwend en irritant wicht opgroeit en pas later wat meer het klappen van de zweep leert kennen. Zoals reeds gezegd is de lijn rondom Phemia en de sterke Sarah vele malen meer de moeite waard als verhaal.

En natuurlijk, bijna overbodig te zeggen, gebeurt er veel meer, want net als in Streets of Laredo is het een roerige tijd. In dit geval wellicht niet het wilde westen met cowboy's zoals in de vorige serie maar wel de opbouw richting de oorlog, de strijd rondom de slavernij, het gevaar van indianen en dat Tarantula een oogje op Sarah heeft snap ik, en is gevaar, moord, verkrachting, lijden, overleven, loslaten en verder gaan, hier ook aan de orde van de dag. En hoewel Georgia, vanaf dat de rol overgenomen is door Jolie, een heel tijd niet interessant is, wordt er toch op een gegeven moment een boeiend beeld geschapen waarin zelfs de twee gescheiden vrienden loodrecht tegenover elkaar komen te staan.

En zo maakt True Women op sommige momenten toch een hele behoorlijke indruk met een fraaie tijdsschets en twee erg mooie dames in de vorm van Rachael Leigh Cook en de sterke Dana Delaney die ik in Red Beach ook altijd al leuk vond. Voeg daar verder nog een meer dan behoorlijk cast aan toe en True Women doet toch erg weinig verkeerd behalve dat de lijn rondom de verwende Georgia lange tijd niets biedt waardoor het geheel toch opeens wel erg lang wordt. Was men alleen bij Phelie en Sarah gebleven had men een best wel krachtige film gehad.

Ooit als tiener eens gezien waarop de film een bepaalde indruk maakte en een soort benchmark vormde betreffende relaties en verbondenheid, en in dat geval is de serie Mad About You ook bepalend voor mij met de wisselwerking tussen Paul en Jamie. Daar komt in het geval van Nina ook nog een bepaalde tragiek aan te pas die mij de film altijd deed herinneren.

Van het begin moet de film het nochtans niet echt hebben hoewel het wel grappige momenten heeft met alle geïnteresseerde mannen die zich praktisch verdringen rondom de 'mooie' Nina. Maar zoals bekend mag zijn door de synopsis heeft Nina daar weinig interesse voor en loopt ze op aangrijpende en oprechte wijze leeg tegenover de therapeut wat echt een ontzettend sterke en aangrijpende scène betreft. Nina treurt namelijk nog steeds om haar geliefde Jamie die plotseling overleden is, maar wanneer de verwaarloosde Nina vervolgens rockbottom lijkt te zitten gebeurt het onverwachte, Jamie keert terug als geest waarop alles weer de goede kant op lijkt te gaan.

Nu ben ik sowieso gefascineerd over wat er allemaal buiten ons blikveld en perspectief afspeelt en ik ben er van overtuigd dat de dood slechts een stap is naar het volgende hoofdstuk en dat overledenen nog altijd deels bij ons zijn. Ik als hooggevoelige heb al te veel gezien en meegemaakt om het leven af te doen als toeval en onderdeel van een mierennest dat nergens toe leidt. Opium voor het volk? De wens is de vader van de gedachte? Wellicht, net als dat de verschijning van Jamie puur imagination van Nina kan zijn, toch verandert dat idee ook vrij snel na andere verschijnselen. Desondanks blijft de connectie en communicatie tussen de twee sterk en bijzonder, en is er een ontzettende sterke chemie en kan ik me weer goed voorstellen waarom ik dit ooit als voorbeeld zag van een relatie waar mijn eigen vader en moeder totaal langs elkaar leefden en vooral bijelkaar bleven vanwege de kinderen.

Wat een verschil met deze Truly Madly Deeply die uiteindelijk nog veel dieper gaat met andere elementen en thema's. Want ja, we zijn wellicht geneigd om slechte eigenschappen snel te vergeten, tevens veranderen mensen binnen een relatie en heeft het dus niet alleen met liefde en verbondenheid te maken maar tevens met verwerking, loslaten en verder gaan. En daar onderscheidt Truly Madly Deeply zich op subtiele wijze in met een ontzettend veel gevoel en een goed acteursduo. Daarom is de film nog altijd de sterke prent die ik mij kan herinneren.

'I'd like to be an explorer, like the great Magellan.'
'Ooooh, you're to late. There's really nothing left to explore!

Aardige en vooral grappige film die ik me niet meer herinnerde maar achteraf toch wel helemaal gezien had.

Centraal, buiten het reality-tv verhaaltje, staat wat mij betreft toch de ongedurigheid van de mens en het altijd verder of anders willen zowel in de negatieve als positieve zin. De drift van Truman is alleszins positief en draait om geestelijke verruiming toch wordt heel subtiel een bijna 'perfecte' wereld gebracht die niet goed genoeg is kennelijk en waar Truman toch vooral de blik heeft op dingen achter de horizon zijn de mensen rond Truman hem juist afremmen en proberen hem op zijn plek te houden. Iets wat dagelijks kost is voor veel mensen, die remmende factor van verwachtingen, afspraken en afhankelijkheid. Zelden kiezen we voor die breuk met sleur zoals ik eerder dit jaar geprobeerd zag in Little Children.

De film is bijzonder vermakelijk gebracht zoals met de variate camerastandpunten. Of van heel dichtbij, of ogenschijnlijk stiekem vanuit een hoekje. Carrey draagt zijn rol met verve, de sluikreclames of productplacements zijn hilarisch, dat je denkt 'joh, viel dat niet eerder op?' en de storing met de radio is grappig en vooral de piep in alle oortjes van de extras die massaal naar hun oor grijpen is kostelijk. Wanneer de film in zijn laatste half uur komt lijkt de film toch even iets tragisch over zich te krijgen en onthuld Ed Harris zich als een puppetmaster die moeilijk zijn speeltje los kan laten. Het ene moment wil hij god spelen en verdrinkt hij Truman op een haar na om daarna een wel erg hypocriete, vleierige en 'gevoelige' redevoering te houden. Manipulerende sociopaat. Net goed dat Truman de stap maakt.

Aardig, vooral grappig en voor de toch wel interessante onderliggende boodschap een half punt extra.

Film die ten dele boeit en wellicht nog een keer gezien moet worden om de echte nuance te vinden in het armoedige en geschetste beeld.

Straatschoffie Tsotsi wordt gevolgd en lijkt in eerste instantie vooral aan zichzelf en eigen ego te denken. Iets waar hij zichzelf behoorlijk mee in de nesten werkte en in een situatie komt waar iedere volgende stap steeds slechter wordt. Interessant is toch wel de zorgzame kant die naar boven komt en de keuze om voor het kind te willen zorgen, een soort van coming of age en volwassen wording komt op gang. Later komt ook nog een stukje confrontatie en besef naar voren. Interessant is tevens de poging met het oude leven te willen breken en de wisselwerking die hij met de helpende jonge moeder heeft.

De film draait uiteindelijk vooral om keuzes en overtuigt met zijn armoedige sloppenwijk en het verschil met de beter gestelden. Desondanks heb ik moeite bepaalde keuzes te begrijpen want waarom houdt hij zo krampachtig aan het kind vast en draagt haar niet over aan iemand die beter voor haar kan zorgen...?

Interessant film, niet geheel van overtuigd, met de tijd maar eens een herziening.

Op klassiekerzondag maar weer op de Aziatische toer en zeg je, Azië, zwart wit en jaren '60 dan kun je praktisch niet om samurai heen. Dat dit overigens een vervolg was op Yojimbo had ik niet door en ontdekte ik pas na het starten van de film en het horen van de karakteristieke soundtrack.

En waar Yojimbo nog wel eens last had van flauwe humor lijkt daar in het serieuze begin van Sanjuro niet echt sprake van en ik kan dan ook niet anders zeggen dat de film een fraaie opening heeft met een beetje spanning, mooie setting en dreiging, en een brutale Sanjuro die voor de duivel niet bang is. De film vervolgt zich daarna toch vooral in veel complotten, geplot en gekonkel waar verder niet zoveel gebeurt maar het maakt het er niet minder genietbaar op. Toch is het vooral Mifune die de aandacht trekt met zijn wispelturige kort door de bocht gedrag en streetwise skills waarmee hij de andere 9 samurai helpt.

Helaas sluipt er dan toch weer wat koddige flauwheid in die mij niet zo aanspreekt net als het geval was met Yojimbo. Desondanks is de sfeer goed, net als de cinematografie, locaties, muziek en natuur de geweldsuitbarstingen die gewoonweg lekker zijn en waar Sanjuro in een soort van arrogante rust de slagen ontwijkt om slechts zijn zwaard te trekken ter aanval niet om te verdedigen. Oordeel is dan ook best oké met een goede voldoende en gelijkwaardig aan Yojimbo. Een 3,5 wat mij betreft.

Closer to the edge, gekte of de essentie van het leven, that's the question net als in de docu Road over de Dunlop's. En andermaal wordt het interessant gebracht.

Van het begin moet Closer To The Edge het vooralsnog niet hebben mede door het in eerste instantie ontbrekende ondertitelingsspoor. Guy Martin die zijn verhaal aan het vertellen is al sleutelend aan een vrachtwagen is absoluut onverstaanbaar. Gelukkig wordt het beter na de focus op John McGuiness, de intrede van een 'verteler' en een ondertitelspoor die het na een half uur toch plots wel doet... gelukkig maar, anders was het een heel taaie zit geworden.

Wat daarna volgt is het beeld zoals we dat al eerder zagen in Road. The need for speed, ademloze onboards, kleurrijke karakters, dadendrang, de jacht op glorie, de motor en de daar aan gekoppelde snelheid, het lastige Isle of Man parcour en het gebrek aan veiligheid. Waaghalzen? Dwazen? Mensen die tegen zichzelf in bescherming moeten worden genomen zoals door een aantal meekijkende collega's werd geopperd... En ook tussen ons, als collega's brandde er een discussie los. Ik ben er duidelijk in en veroordeel niet, want ik kijk namelijk met groot ontzag naar de mindset die deze mensen aan de dag leggen ondanks de wetenschap van alle gevaren. Wat moet een mens wat overwinnen om dit te doen, en wat fantastisch dat die mensen zo passioneel zijn op dat vlak hoewel ze zeker bang zullen zijn. Net als het vooroordeel dat deze mensen kennelijk niet oud willen worden, natuurlijk wel. Zij willen ook honderd worden, maar dan wel met de wetenschap dat ze iets bijzonders bereikt hebben.

Vandaag nog racen is belangrijker dan de dag van morgen is het credo en dat is wat de straatracerij onherroepelijk met zich mee brengt. Closer to the edge is een prima docu met een interessant en kleurrijk hoofdkarakter in de vorm van Guy Martin. Closer to the edge is vooral een docu die zich richt op de die ene dag en de spanning erom heen en laat ik daarom nu Road een stuk beter vinden die meer verhaal heeft met de lotgevallen van de Dunlop familie. Dus, daarom een prima docu maar niet beter voor mij dan Road.

Game avond maar geskipt vanwege de temperatuur in het game/pc kamertje en in plaats daarvan op de bank gaan liggen voor een avondje film vertier. En dat leverde eerst een herkijk op van Clue en daarna deze Tucker and Dale vs Evil die ik al een tijdje had liggen.

Het verhaal is wat dat betreft duidelijk met Tucker en Dale die niet bepaald een goede eerste indruk maken op een groepje scholieren wat de eerste grap is en slaat op films als Southern Comfort of Deliverance waar men het als 'out of towners' aan de stok krijgen met de locals maar daar vaak ook zelf de basis voor leggen met vervelend of arrogant gedrag. In dit geval dus niet anders waar Dale vooral onbeholpen en knullig is maar wel een eerste zaadje voor angst en paranoia veroorzaakt. En laat het duidelijk zijn dat alle daaropvolgende keuzes en acties van kwaad tot erger gaan binnen de situatie.

En deze taalbarrière, deze afstand tot elkaar, ingevuld met allerlei vooroordelen terwijl Dale bijvoorbeeld zo ontzettend zijn best doet met het ontbijtje tegenover Ally, zorgt na een vrij lange aanloop toch wel voor een hilarische situatie en strijd die uitmondt in de nodige bloed, Gore en doden waar het toch wel erg humoristisch is hoe de studentjes vooral zichzelf naar het hiernamaals helpen. Het verhaal van Chad en zijn voorouders en de rekening die er min of meer te vereffenen is doet er eigenlijk niet zo toe en is niet tot weinig interessant waar het geheel toch vooral draait om het overtuigende en klunzige tweetal Tucker en Dale en de vele ongelukkige doden die vallen.

Verder wordt het geheel goed opgeleukt, overtuigen Labine en Tudyk die waarschijnlijk veel lol gehad hebben en hebben we ook nog het nodige aan fraai vrouwelijk uitzicht met Bowden en mag Laing er ook zeer zeker zijn. En zo blijkt Tucker and Dale vs Evil toch een behoorlijke comedy die het horror genre waar de 'out of towners' het aan de stok krijgen met de locals behoorlijk op de hak neemt. Helaas is het zo nu en dan net iets te flauw om echt een top waardering te krijgen maar is het toch zeker orgineel en vermakelijk te noemen.

To hell with you, Barrow Boy. What are you? A man or a book?

Vroeg begonnen dit jaar met de twee weekse oorlogsfase rondom 4 en 5 mei, en de aftrap vond plaats met dit oudje genaamd Tunes of Glory die niet geheel naar verwachting geen enkele oorlog bevatte en zich geheel op de kazerne afspeelde. Daar hoefde de film uiteraard niet slecht om te zijn bovendien zagen we toch een klein glimpje van wat de oorlog met een mens kan doen.

Het verhaal is verder maar al te duidelijk rond Colonel Sinclair die vervangen gaat worden door een ander, en poeh heej, het is wel even doorbijten met de poppenkast van het drinkgelag met de doedelzakken waar Sinclair zich aanvankelijk opwerpt als een onuitstaanbaar figuur. Hij doet mij persoonlijk denken aan een familielid waarmee je het liefst ieder gesprek of discussie vermijd want het kleinste detail of foutje kan al snel leiden tot spot of een gemene sneer. Zo iemand dus...dan lijkt Barrow uit ander hout gesneden. Maar dingen lijken soms niet wat ze zijn waar Sinclair zich toch om de mannen bekommert en Barrow uitmond in een duivelse regelridder die niets naar het zin is.

En met die terugkerende bosting jegens de het hele regiment vervolgt Tunes of Glory zich waar sympathie voor zowel Sinclair als Barrow zich regelmatig afwisselen. Want ondanks al dat gebral lijkt Sinclair eerlijk en betrokken tot zijn mannen, waar Barrow juist weer de sympathie wekt met zijn ingekleurde gedrag rondom zijn traumatische achtergrond omtrent de oorlog en gevangenname door de Jappen. Het is richting het einde wel duidelijk dat deze botsing beide mannen niet in de koude kleren gaat zitten want het is allemaal wel wat met die Engelse maniertjes, regeltjes en al die gezwollen karakters en ego's buiten de botsing der karakters.

En zo blijkt Tunes of Glory toch een meer dan behoorlijk begin van deze oorlogsperiode waar zowel Mills als Guinness zich van hun beste kant laten zien.