Opinions

Bond en Brosnan, een combinatie die na Goldeneye best wat had kunnen worden mits de goede richting gekozen was en men met aansprekende bad guys gekomen was en de debiele gadgets achterwege gelaten had. Onderdelen die nog niet zo erg zijn als wat er komen gaat maar hier toch al een lichte 'turn for the worst' neemt.

De gebruikelijke spectaculaire opening is nog aardige, hoewel het bedenkelijk is dat Bond als enige kennelijk die nucleaire torpedo's of whatever herkent en een hele controle kamer met knappe koppen niet. Het schietstoel gebeuren is zo onnozel dat het juist grappig is. Brosnan is daarna zoals gebruikelijk, op zijn 'boyisch'. Hatcher is een best wel fraaie Bond dame, Nederland ook weer vertegenwoordigd met Deckers, was het nogal nieuws destijds dat Heineken als productplacement voorbij komt in de motorachtervolging, is de betrokkenheid van de Chinese dienst in de gedaante van Yeoh aardig en is vooral de Kung Fu scene rond haar met meerdere aanvallers erg goed. Niet te vergeten de verschijning van Schiavelli als enge dokter/martelaar, erg humoristisch dit karakter.

Maar dat is dan toch alles wat ik in de positieve zin over deze Bond te zeggen hebben. Grootste pijnpunten zijn ontegenzeggelijk dat Carver mij totaal niets doet als bad guy ook al probeert Pryce er het beste van te maken, zijn rechterhand Stamper doet me ook niets, is de rol van Deckers inwisselbaar een H&M model had dit ook kunnen doen, dan de terugkeer van JD Baker, in Goldeneye nog aardig maar hier wel zo vreselijk flauw, de soundtrack slaat regelmatig van redelijk passend om naar tenenkrommend, en is de film ronduit slaapverwekkend na de opening tot aan de ontsnapping van Bond en Wai Lin uit de wolkenkrabber. Deze film heeft heel weinig nieuws te bieden wat dat betreft, om het plot rond het fake nieuws waar dus bijna oorlogen mee uitgelokt worden nog even te benoemen, iets dat met de huidige problematiek en alle nep nieuws en clickbate best reëel en actueel zou kunnen zijn, toch doet het mij allemaal vrij weinig.

Dan zijn er nog de vele kleine foutjes zoals tequila dat toch champagne lijkt, en de vele logica en montage fouten rond de BMW in de parkeergarage. Eerst is het ruit niet kapot te krijgen met een moker, daarna plots wel met kogels, bovendien zijn de ruiten tijdens de radiografische dollemansrit regelmatig stuk en dan weer heel. En wat is dat toch met die over de top gadgets? Zit ik naar Inspecteur Gadget of James Bond te kijken? Overduidelijk iets dat van mij niet hoeft. Slechter dan The Man With The Golden Gun en Octopussy ga ik de fim niet beoordelen maar een liefhebber van de Brosnan reeks ben ik zeker niet. Zucht...nog twee te gaan.

En andermaal een greep uit de verhuisdoos en als zo vaak en film waar ik me van afvraag waarom iemand iets als dit koopt, het hoesje en de artwork zegt al genoeg eigenlijk, maar goed, ik sta een uur op de crosstrainer dus draaien met die hap.

En ja vreemd vind ik dan al de logica hoe Ellie het groepje samenstelt voor deze camping trip met een geloofsfanatici, een luxe tutje en een Aziaat die ieder raar vind. In eerste instantie denk ik nog dat dit zo gebracht wordt voor de wrijving en dingen die in de groep voor gaan vallen, maar er gebeurt niets en dus is de introductie van deze buitenbeentjes totaal overbodig. Waarop de camping ansich niets toevoegt maar goed...Eenmaal terug in de bewoonde wereld wordt duidelijk dat het niet helemaal pluis is in dit soort van Red Dawn kopie met War of the Worlds achtige momenten en een Sarah Connor Chronicle achtige ontwikkeling rond hoofdpersoon Ellie. En het is dankzij ballbuster Ellie, Caitlin Stasey, te danken dat de film nog iets is en de moeite van het uitkijken is want verder.... verdorie heej...

De achterlijke paniek bijvoorbeeld waarmee zichzelf aan de helikopter verraden, of de logica dat men in het huis kennelijk niet veilig is maar vervolgens later wel al kamperende een vuur aan legt, dan de sectie soldaten die de beide dames in de vuilniswagen niet weten te raken maar Homer schiet met één schot een zoeklicht van een helikopter, of het geloofstrutje die nog nooit een wapen in handen heeft gehad maar geoefende soldaten omlegt alsof het niets is. Echt wie bedenkt zoiets...? Buiten dat voelt de best wel spectaculaire actie aan als totaal niet op zijn plaats, alsof het veel moet verbloemen, niet te vergeten de kleine hint, politiek statement ofzo, naar hoe de Aboriginals zijn weggejaagd en behandelt door kolonisten, iets dat nu de Australiërs treft. Maar dit is toch helemaal geen film voor zoiets... alsjeblieft zeg. Ook slecht eigenlijk dat er nergens tekenen van verzet en oorlog zijn maar er plotseling wel een dystopisch beeld is met brandende wrakken, chaos en zooi in de straten. Hier is duidelijk niet goed over nagedacht.

Zoals gezegd is de ontwikkeling van de fraaie Caitlin Stasey een pleister op de wonde die the leader of the pack is en niet bang aangelegd. Ook Hurd-Wood is mooi maar voegt als karakter niet zoveel toe. Aan de film heb ik inmiddels wel genoeg woorden vuil gemaakt, en nee dit is niets, en ja dit kan je beter overslaan.

Afsluiter van het Top 250 weekend met deze Tonari No Totoro en zonder enige twijfel de minste film van het weekend. Animatie, ik zeg het nog maar een keer, het is niet mijn ding, ik beschouw het voor kinderen en kan me er simpelweg niet in verplaatsen. Kan het dan toch goed zijn? Jazeker, want dat bewezen Spirited Away eerder dit jaar al en vanmiddag Grave of the Fireflies waar ik weinig ondubbelzinnig zei dat het een beladen onderwerp was en geen fantasie, geesten, vliegende draken of rare beesten en monsters in het bos waar ik natuurlijk deze film mee bedoelde. Afijn, toch maar draaien in naam van de Top 250 en dat werd voor het gevoel een lange zit want wat een gedoe.

Oké oké, ik zal me proberen te verplaatsen in de suikerzoete sfeer van twee uitgelaten kinderen, blijheid en vrijheid en alleen maar aardige mensen. Het is het paradijs op aarde waar de twee meisje onbevangen en vol onschuld het leven beleven en binnen de eeder genoemde sfeerschepping hun avonturen vol kinderlijke fantasie beleven met gekke monsters en aardige beesten. Uiteraard is het fraai gemaakt en is de combinatie sfeer en muziek mooi voor wie daar van houdt. Zo, dat was een positief verhaal, het is het zien van wat waarschijnlijk de bedoeling is.

Maar ja, daar is het dan ook mee gezegd want de hysterie en het gegil op zoek naar de dustbunny's hangt mij binnen minuten de keel uit. Het is in mijn beleving schreeuwerig en schel, en dat zogenaamde lieve en schattige waar iedereen zo mee weg loopt en roemt zegt mij gewoon niets. Ik heb hier helemaal niets mee ondanks dat ik het idee wel denkt te begrijpen, maar voor mij komt het niet verder dan een stel irritante en gillende kinderen. En waar Grave of the Fireflies toch echt zware kost was en duidelijk niet voor kinderen is dit echt wel voor kinderen en kan ik me er niets bij voorstellen dat dit in de Top 250 staat. Maar goed de meerderheid spreekt, de algemene consensus is duidelijk. Maar dit is absoluut niet aan mij besteed, daarom een 2,5 en verlang ik naar gisteren met Kokuhaku en eergisteren met Witness For The Prosecution, dat is pas andere koek.

Wat een brok jaren '80 vermaak is dit toch. Zien deed ik de film al toen ik ergens tussen kind en tiener inzat, en de film maakte uiteraard een net zo grote indruk als dat deed op iedereen in de aanmeldingsgolf die de luchtmacht te verwerken kreeg, want plots wilde iedereen in een Tomcat vliegen en ongelijk geven kan ik ze niet, want wat is dat toch een gaaf toestel.

Treffend gaat de film van start met de indrukwekkend drukte op het vliegdekschip waar zowel gelanceerd als geland wordt. Wat meteen opvalt is de geweldige geluidsmix van de vliegtuigen aangevuld met muziek, een niveau die de hele film gehandhaafd wordt en echt van meerwaarde is om de film te kijken met een goede audioset en het geluid het liefste vol open voor deze gierende straaljagers, echt heerlijk. Het verhaal heeft vervolgens niet zo heel veel om het lijf, zeg maar gerust dat het eenvoudig is, rond het stel Maverick en Goose dat naar de academie Top Gun mag. Maar in feite is dat niet zozeer waar de film omdraait of hetgeen wat deze film best wel goed maakt, want dat doet de mix van muziek, geluidseffecten, montage, karakters, actie, romantiek, een iconisch nummer in de vorm van Take my breath away, en natuurlijk hele vette vliegtuigen.

Buiten dat is het natuurlijk onzin dat zo'n gast als Maverick geaccepteerd en gehandhaaft wordt binnen een dergelijke academie. Want het regent kritiek rond de agressieve acties, het breken van de rules of engagement en de flybys, het is het beeld van een cowboy die buiten de lijntjes kleurt en die wil je niet in een toestel van 38 miljoen dollar hebben. Geloofwaardig is het niet maar voor de film werkt het wel want het lefgozertje, dat duidelijk vliegt op instinct en gruwelijk veel talent heeft, wint wel de sympathie vooral na het ongeluk. Laat vooral de wisselwerking met maatje Goose er zijn en het goed doen, een dood overigens die mij destijds als kind best schokte. Goed, de montage van de vliegtuigen is sterk maar klopt niet altijd, want het ene moment zit men achter een A-6 Intruder aan, een shot later is het een A-4 Skyhawk, net zo goed dat de standen van landingsgestellen en landingshaak ook regelmatig wisselen bij de in beeld gebrachte toestellen. Om een laatste kritiekpunt binnen dit lichtelijk overtrokken en heroïsch beeld te benoemen, namelijk het volleybal momentje. Ongetwijfeld een soort van female fantasy zodat die ook een reden hadden om naar de film te komen. Kan me er trouwens niets bij voorstellen dat het lekker sport in een spijkerbroek, en dan Rick Rossovich met zijn spieren te rollen, kortom, best wel fout dus.

Het is allemaal verteerbaar in een film die Cruise op het lijf geschreven lijkt en met twee pracht dames in de vorm van McGillis en Meg Ryan, en mogen Kilmer, Skerritt en Edwards ook best nog wel genoemd worden. En wat heb ik me toch uiteindelijk prima vermaakt met deze film die ik toch jaren lang een beetje links heb laten liggen omdat het buiten de indruk die het op me maakte als kind waarschijnlijk niet zo best meer was en vooral opgeklopte nonsens. Maar Top Gun maakt puntje bij paaltje toch een goede indruk, niet te vergeten al die mooie toestellen met Skyhawk's, Intruders, een verdwaalde Corsair en heelveel Tomcat's waarop ik met bedenk dat ik nog een model 1/48 van Italerie in de kast heb liggen, ik krijg er spontaan zin in.

Mezelf in een eerder stadium ingehouden de film aan te schaffen of op Pathe te kijken voor wat toen nog een aanzienlijk bedrag was, want dat bleek de film allemaal echt niet waard nadat ik deze afgelopen maandag zag tijdens première op tv. Begrijp me goed, echt slecht is het nergens, maar dat de film in de beginfase in de Top250 stond en op IMDb een 8,2 scoort is lachwekkend want er is ècht niets bijzonders aan ondanks dat het best vermakelijk is.

Er is een meer dan prima cast bij elkaar gebracht, de soundtrack is best oké, zat mooie vliegtuigen ondanks dat de F-14 natuurlijk de mooiste is, zijn de duels tijdens de opleiding en de vliegtuigen in de lucht van grote cinematische schoonheid inclusief de geluidsmix met de straalmotoren en speciale effecten, en ook erg opvallend de cast van Miles Teller die als Rooster in alles lijkt op Anthony Edwards die Goose speelt en een uitmuntende cast is als zoon. Daarnaast zijn er enkele aardige momenten van humor, is Cruise iets minder de zelfingenomen verwaande eikel die hij anders wel is en was McGillis niet bereikbaar voor dit deel waar Connolly gelukkig een prima vervanger is en er zowaar iets beter uit ziet en minder mager dan in Only The Brave, toch wordt de chemie met McGillis zelfs niet eens benadert.

Maar daar is het meeste goede wel mee gezegd rond een film die in een soort krampachtige stuip zit om echt alles uit de eerste film te kopiëren en daarmee niet een grote maar zelfs gigantische voorspelbaar over zich heeft. Maverick houdt zich nog steeds niet aan de regels en mag nu zelfs instructeur zijn binnen een dergelijke gerenommeerde vliegopleiding, het geeft je denken over andere zaken aldaar. Dan de rest van het kopieergedrag waar Mav in plaats van Charlie nu achter Penny aan zit, zijn motor en zelf aankomst race met een startend vliegtuig zijn een exact kopie en de lijst is wat dat betreft eindeloos. De kift tussen Mav en Ice is nu tussen Rooster en Hangman, we hebben weer een Great Balls of Fire momentje, een flyby kan er natuurlijk niet aan ontbreken en zelfs de vermoeiende female fantasy volleybalmatch in spijkerbroek moet nagedaan wordt gelukkig in iets subtielere vorm en natuurlijk mag Kenny Logins niet vergeten worden. Met dit alles in gedachten kan ik dan ook niet anders zeggen dat TGM niet bepaald vernieuwend of orgineel is en mij vooral met zijn kopieergedrag erg op de lachspieren werkt.

Ondanks het bovenstaande, en de humor die niet altijd slaagt noch de flauwe callsigns en natuurlijk de ronduit belachelijke ontknoping en ontsnapping vanaf de grond, is TGM best vermakelijk voor een keertje maar blijft toch vooral de conclusie dat dit macho beeld in de jaren '80 nog prima kan maar in dit tijdperk al snel doorslaat naar to much zelfs al zou dit een persiflage voor moeten stellen wat het volgens mij niet is. Daarom wat mij betreft een 3 voor het vermaak maar ook echt niet meer en de conclusie dat de eerste op zijn eigen manier beter is.

Hitchcock meets Leon Uris, twee zwaargewichten in hun vak, de één als filmmaker, de andere als schrijver. Biedt dat dan het verwachtte vuurwerk? Nee, helaas. Zelfs zo'n samenwerking kan vies tegenvallen, iets dat ik al vreesde toen ik de cijfers zag.

Geheimzinnigheid troef in het begin met het overlopen van een Russisch kopstuk. Het is het startpunt voor veel gekonkel, vergaderingen, héél veel karakters, de nodige geheimzinnig rond spionage op Cuba ten tijden van de Cuba Crisis en de zoektocht naar een rat. Dan vergeet ik nog de soundtrack van Maurice Jarre te noemen, toch ook niet de minste. Sterk is de onderneming van Dubois en fraai is het stelen van het koffertje. Al heel wat pluspunten genoemd zou je zeggen....

Toch wil het voor geen meter slagen met deze Topaz die zich in een traag tempo voortsleept, nergens spannend wordt en al helemaal niet wil boeien. De karakters spreken niet aan en hetgeen dat op het spel staat evenmin en duurt de film te lang. Het is dat de meester wel degelijk zijn gebruikelijke opwachting maakt in het begin anders zou je al bijna twijfelen of dit daadwerkelijk een Hitchcock product betreft. Afijn, dit was niet best naar de standaard die ik toch gewend ben van dear Alfred.

En gezien! Bij de Kringloop gevonden. Blijft leuk dat gesneup.

Maar, oorlog? Drama? Waarom niet historisch? Er is pas na een uur en drie kwartier sprake van oorlog en dat duurt maar twintig minuten. Het draait vooral om de aanloop naar de gebeurtenissen rondom 7 december, de dag die Roosevelt betitelde als: a date which will live in infamy. Een eigenlijk is die aanloop razend interessant want er is vaak genoeg beweerd dat men het wel wist maar dat de publieke opinie tegen was, net als in de Eerste wereldoorlog. Toen was de Lusitania de druppel, en nu had men weer een excuus nodig. Of was het toch onderschatting? Briljante oneliners passeren in dat geval, opmerkingen dat Japanners te klein waren om goede soldaten te zijn of dat ze door hun spleetogen een beperkt zichtveld hadden en daardoor slechte piloten geacht werden, echt waar! Ik verzin dit niet. Goed uiteraard komt er op al deze vragen geen antwoord.

Desalniettemin blijft het een interessante kijk op de zaken. De plannen, de planning, alle betrokkenen en vooral de falende bureaucratie en inlichtingendienst van de Amerikanen. Stelletje heidenen die Jappen natuurlijk, wie valt er nu aan op zondagochtend terwijl ieders vrome en godvrezende Amerikaan in de kerk zit? Bizar kijkje ook weer binnen de Japanse cultuur, die stijfheid, dat trotse en enthousiaste. Oblix zou wel zeggen, rare jongens....

Het bombardement ziet er voor die tijd best wel knap uit hoewel er regelmatig met maquettes gewerkt wordt maar goed dat moet je in dat tijdsbeeld zien, het is immers een film 1970. De beelden van het vliegveld waar opstijgende toestellen al brandend over elkaar heen vallen en neerstorten....hemel, ik meende vroeger dat dit archiefbeelden moesten zijn. Het ziet er zo echt en gevaarlijk uit , mannen die struikelend en vallend brandende wrakken ontwijken. Het woord stuntman krijgt een andere dimensie.

Wat daarnaast opvalt is twee piloten die hun toestel op een ander vliegveld staan hebben en daar snel heen rijden en opstijgen. Wat ook even opviel, een donkere matroos die over het dek van een schip loopt en een machinegeweer pakt en toestellen gaat beschieten. Een twee tal opvallende paralellen met Pearl Harbour, verder loopt een vergelijking met die film totaal mank. Waar Michael Bay een suikerzoet verhaaltje spint met Rafe en Danny en daarna nog de heldhaftige Doolitle raid, richt Tora Tora Tora zich veel meer op realiteit en historische correctheid. Een uitgebreid beeld van de achterkamer politiek, het gekonkel van ambassadeurs, de planning en de spanning vooraf. En ik moet zeggen geef mij deze film dan maar.

Een meer dan prima historische film die overigens niet voor iedereen weggelegd is.

Poeh...ooit, minstens 10 jaar terug nog wel eens gezien en beoordeeld als vermakelijk. Nu...lieve help, wat een hoop onzin. Zoals hierboven staat, veel 'haantjes' gedoe, overdreven actie, ongeloofwaardige toestanden, en ga zo maar door.

Echter als er dan toch iets goeds aan de film is, als ik dan toch een goede reden moet bedenken, dan kan ik er wel twee bedenken. Namelijk Monet Mazur en Jaime Pressly. Zonder deze twee zou het wat mij betreft helemaal niet te pruimen geweest zijn.

Eindelijk dan eens tegen gekomen bij de Kringloop en aan mijn collectie toe kunnen voegen. Ooit al eens gezien, toen als merkwaardig ervaren maar behalve Schwarzenegger, de niet bepaald plezierig fysieke veranderingen in de buitenatmosfeer van Mars en die ene bijzondere prostituee, wist ik er niet veel meer van.

Inmiddels herkeken vraag ik me af of het gewoon 'cult' van de bovenste plank is of bovengemiddeld. Redelijk is de clichérijke opening rond de twijfelende Doug. Eenmaal 'ontwaakt' begint het te lopen en volgen de ontwikkelingen snel op. Leuk wordt er gespeeld Doug andere dingen te laten geloven zoals de situatie met de dokter en de uiteindelijke twist rond Doug die bewust in deze positie gemanoeuvreerd is maakt het plot nog net even tot iets meer. Daarnaast is het geen Verhoeven film zonder expliciet geweld, ronduit gore momenten en andere rauwe toestanden. Voeg daar een boodschap aan toe die de armen onderdrukt en vooral draait om de macht van de industrie en de rijken, en je hebt eigenlijk al heel wat.

Toch ondanks alle goede dingen die ik net genoemd heb rest mij dan de vraag waarom de casting bij een acteur als Scharzenegger uitkomt. De film ontleent er de nodige status aan, wellicht ook zijn cultstatus, maar had de film inhoudelijk niet iets beter geweest met een betere acteur? Desondanks mag de film toch genoemd worden als spannend, boeiend en met een aantal erg goede special effecten en momenten die in een griezelfilm niet zouden misstaan. Total Recall is een prima film te noemen en ik verheug me al bijna op een herkijk met de tijd.

Vorig jaar nog de classic aan de beurt, gisteren de niet goed beoordeelde remake, die weer eens op tv was. En ik moet zeggen dat de 2012 versie, behalve tegenvallen, tevens het beeld van de oude een beetje bijstelt. Is deze nu zo slecht? Mwoah...super is het niet om verschillende redenen. Maar is de classic dan zoveel beter? Nee, ook niet.

In een visueel beter ogende wereld dan 1990 gaat 2012 van start met het reeds bekende verhaal. Doug en zijn nachtmerries, Doug met vragen, een daarop volgende Recal poging en een vrouw met een dubbele agenda. Het is daarna vooral de aanwezigheid van twee erg prettige dames en een vracht aan actie en spektakel die opvalt. En het ziet er echt goed uit, het camerawerk, de montage en CGI is top.

Als verhaal weet 2012 verder geen moment te verassen, ook al zijn er enkele momenten anders aangekleed. Niet dat dit heel veel pijn doet overigens, grootste pijnpunt is aan te duiden met Farrell die prima kan acteren maar geen moment deze rol echt kan dragen noch empathie of medeleven opwekt. Het maakt de 2012 versie vooral tot een aardige film om eens te zien maar niet een film waar ik in mee ga leven. Sterker, karakterologisch faalt de film eigenlijk vreselijk, zijn de personages geen moment interessant, lopen de acteurs wanneer ze niet in een actiescène zit er verloren bij en boeit de film eigenlijk totaal niet.

Total Recal 2012, in die zin een overbodige remake, een film die het best te classificeren is als redelijk actie sci/fi filmpje mocht dat je genre zijn, en daarna snel vergeten kan worden. Dus dan rest de vraag, is 1990 dan zoveel beter met die Oostenrijkse boom die ook niet zo bijster acteert, een film overigens waar eigenlijk ook niet eens zo gek veel gebeurt? Toch slaagt die film er mede door de kenmerkende Verhoeven wijze in om spraakmakende te zijn met zijn speciale effecten en soms rauwe en ranzige momenten. De conclusie is dat 2012 er gewoon niet toe doet, en 1990 vooral cult is met zijn mengeling van humor, smerigheid, bijzondere effecten en rauwe actie.

De film start visueel erg mooi, en hoewel ik niet echt van de kinderen of kinderfilms ben pakt dit onmiddellijk, vooral ook vanwege het bijzondere verhaal. Er wordt veel geswitcht en vooral ook de oude verbitterde man met de snode plannen vind ik erg interessant. Ik verlies het juist op het midden gedeelte, de wat vage situatie dat hij met zijn zus alleen woont en de nog al getroubleerde en vreemde volwassene die hij tussen jeugd en oud is. Vooral daar vraag ik me erg af waar de film nu eigenlijk heen gaat.

De verwachte ontknoping wanneer oude Thomas en Alfred ontmoeten is eigenlijk bijna voorspelbaar maar wel de missing link die de film nog weer enige inhoud en een filosofische boodschap geeft. Het gras bij de buren is zelden zo groen als het lijkt en ieder huisje heeft uiteraard zijn kruisje. Thomas heeft wel degelijk geleefd en kansen gehad, maar was zo geobsedeerd door een ander, en had duidelijk geen oog voor de realiteit en keerzijde die zaken doorgaans hebben. Na deze conclusie lijkt hij gelukkig te kunnen sterven, de realiteit blijkt toch minder bitter en erg dan hij dacht.

Toto le Heros heeft een mooie stijl, de muziek met het Boem nummer is erg aardig en de acteurs maken er best wat van. Toch is voor mij het midden gedeelte net te saai en stuurloos om gedurende de hele film te boeien. Een film die heel aardig is voor een keer maar dat is het dan ook.

Titel op het spoor gekomen na wat doorgelezen commentaren rond Everest uit 2015 eerder dit jaar. En soms wordt je op je wenken bediend bij de kringloop.

Heel soepeltjes gaat het niet van start met de opmerkelijk jonge Simon en Joe. Dat je dan al de fysieke power en mentale stabiliteit hebt voor dergelijke ondernemingen. Laten we voor op stellen dat de opnames van de natuur en omgeving adembenemend zijn en eigenlijk lijkt de klim van de twee voortvarend te gaan, en hoewel er door het naschrift gemeld wordt dat de klim niet voltooid is hebben ze toch op de beoogde top gestaan, of heb ik dat verkeerd begrepen? Tijdens de afdaling slaat het noodlot toe, Simon is niet van plan zijn maat zomaar achter te laten, om bijvoorbeeld hulp te halen, en doet pogingen Joe naar beneden te krijgen. Tot daar is Touching The Void een redelijke film over de klimsport maar snap ik niet helemaal waarom deze film zo goed beoordeeld wordt. Maar dan slaat het noodlot nogmaals toe.

Pech, fysieke maleur, ontbering, keuzes en uitzichtloze situaties...de mannen maken in die zin heel wat mee en met Joe gevangen in een spelonk lijkt het einde bezegeld tot die ene beslissing die ook door mijn hoofd speelde. Namelijk verder de spelonk in, opzoek naar iets, naar een sprankje hoop, want hoewel er waarschijnlijk niemand komt wordt Joe eerder gevonden als hij blijft waar hij op dat moment ligt en bezegeld hij zijn eigen lot met iedere meter die hij verder afdaalt in dat ijskoude, duister spookpaleis. En wat moet dat eng zijn geweest, donker, koud, alleen...een spookhuis in de vorm van een ijsklomp. Touching The Void met recht wat dat betreft, het wordt een mentale kwestie tegenover de angst verder te gaan, en wat moet je dan een veerkracht hebben omdat te doen met maar één been. De wetenschap van deze afdaling brengt wat dat betreft een spookachtige prikkel met zich mee die de film meteen een behoorlijke zet omhoog geeft qua inhoud.

Touching The Void slaagt erin om twee hele verschillende verhalen in het geval van Joe en Simon te brengen. De ene pure angst en overlevingsdrang, en worstelend met de gedachte om achter gelaten te zijn, de andere daarentegen piekerend over de beslissing die hij moest maken. Simon kon wellicht niet anders in de situatie, toch kan het niet anders dat je daar altijd een schuld gevoel aan overhoudt. Zoals gezegd de ene lamgeslagen door een schuldgevoel en verlies, de andere worstelend voor zijn leven. De ene psychologisch beschadigd de andere fysiek. We zien daarna de mens toch wel op zijn kleinst, geestelijk naakt in die zin, voorbij de wanhoop berustend op sterven en in staat van delerium. En wat kan ik me de woorden van Richard goed voorstellen dat hij niet dacht dat het iets menselijks was dat daar buiten riep. Een spook, een geest, getormenteerd en roepend om vergelding of verlossing. Het onderstreept voor mij eens te meer wat voor psychologische keuze en straf er rondom Simon en zijn daad hangt. Gelukkig bleek Simon iets pragmatischer.

Touching The Void maakt halverwege de sprong van aardig klimdrama naar een opmerkelijk en sterke ode aan de overlevingsdrang en onverzettelijkheid van de mens. Hoewel geen fan van reconstructies ogen deze toch prima gedurende de film en mag zeker Brendan Mackey genoemd worden die in het tweede deel een sterke indruk maakt. Uiteraard moet de adembenemende natuur nog even benoemd worden en slaagt de film toch in de tweede fase ontzettend goed met zijn beeld rond de mens in een dergelijke uitzichtloze situatie. Ondanks het niet zo bijzonder begin levert Touching The Void wel degelijk en is een uitstekende film te noemen.

Een maar al te bekende titel binnen het rampen genre en tevens film die ik in mijn jeugd wel eens gezien heb hoewel ik daar niet heel veel meer van weet. Voor een herkijk altijd interessant en dus was ik best wel blij de film tegen te komen in de kringloop ook al was het een uitgave met alleen maar Engelse ondertiteling.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond deze monsterlijk hoge wolkenkrabber gelegen in San Francisco met in eerste instantie de sympathieke ontwerper Doug Roberts die voor de brand nog op enige malversaties stuit die verderop in de film grote gevolgen gaan hebben. De aanloop is lang rond onderandere Roberts, Duncan en Simmons, doch vervelend doet de film geen moment met een best wel leuke inkijk rond de bouw, nazorg, faciliteiten, protocolen en veiligheidsstructuren. Voeg daar een prima cast aan toe met Astaire, Holden, Chamberlain, Wagner, Vaughan, O.J., Dunaway, en natuurlijk de main characters in de vorm van Newman en McQueen, acteurs die toch altijd meteen iets toevoegen, en je hebt al heel wat.

Temidden van een film uit 1974 valt het in beeld gebrachte vuur toch meerdere malen op als erg goed, zo zijn de dood van een x aantal karakters waaronder Bigelow en zijn vrouw zelfs te betitelen als erg dramatisch en aangrijpend. Nee, deze film heeft geen slappe toestanden zoals ik een paar weken terug wel zag in Earthquake met Charlton Heston. Heeft The Towering Inferno dan geen minpunten? Mwoah, de lengte is op een gegeven moment wel een beetje een dingetje, echt vervelend doet de film niet aan maar dit hoefde geen 2,5 uur te duren. Dan is er het gebrek en communicatie en doortastendheid om in de eerste fase van het vuur het gebouwd ontruimen en met name het feestje. Het zal ongetwijfeld in het verhaal horen met de oneindigheid tussen Roberts en Duncan, plus de schijnveiligheid van het zogenaamde gebouw, toch vind ik het raar dat er niet beter richtlijnen en protocollend zijn om meteen te ontruimen of dat de interne beveiliging daar iets aan doet.

Maar dat zijn details binnen een film die toch eigenlijk gewoon goed vermaakt en best wel knap gemaakt is en voor mij nog altijd de bekende titel en boegbeeld van de jaren 70 rampenfilm is. Daarom wat mij betreft een prima en degelijke film.

Even een griezeltje tussendoor met een kringloop vondst op de gok meegenomen genaamd Blood Creek. En de behoorlijke cast trekt bij voorbaat al het oog.

En ansich begint het veel belovend met een mooie stijl in zwart wit, een net zo sterke soundtrack en Fassbender die van meet af aan opvalt. Helaas is het vervolg daarna al vrij snel clichémarig met de kennismaking van working class hero Evan in een domme situatie waar politie alom aanwezig is, de paramedici hulp verlenen maar alsnog een verwarde omstander ongestraft met een wapen staat te zwaaien, iets dat op veel plekken mogelijk is maar niet in Amerika. Hoe bedenk je zoiets. Standaard de verwijten en het gewicht die aan Evan gehangen wordt terwijl hij juist de boel bij elkaar houdt na het verdwijnen van zijn broer. En na dit clichématige uitgekauwde beeld vraag ik me wel af waar dit heen moet want bijzonder is het allerminst.

Maar na de verschijning van Victor en de plotselinge jacht waarin Evan wordt meegesleurd wordt het allemaal toch weer iets interessanter waarop het lijkt dat men het aan de stok krijgt met de locals a la The Hills Have Eyes, Deliverance of Southern Comfort, toch blijft na een blik in de container, een hoop geren en chaotisch gedoe rondom de boerderij de ware crux nog even verborgen wat meer dan prima is. Wanneer die dan zo rond minuut 40 het toneel betreedt gaan we toch wel even next level en breekt pas echt de pleuris uit. En opzich zit Blood Creek dan echt wel even goed in de lift waar zat gebeurt, de nodige smerigheid voorbij komt en Fassbender in de vorm van Wirth toch een formidabele verschijning is.

Het einde vind ik dan weer een beetje zo zo met de kennis van Liese, het nodige aan domme gedoe en slechte keuzes, waar de oplossing en uitvoering dan opeens weer vrij gemakkelijk gaat. Maar goed, wat had ik dan verwacht, een Oscar-winnaar is dit natuurlijk niet en voor een avondje griezel is dit meer dan vermakelijk.

The town, kruisinkje tussen Heat en Triple 9. Heat iets vlotter, Triple 9 met iets meer diepgang, daar zit The Town ongeveer tussen in.

Prima filmpje. Hele aardige actie, aardig verhaal, het zij iets voorspelbaar, prima acteren vooral van Renner die een eerste klas eikel speelt. Maar dat is het dan ook. Het is een redelijke film. Het gevoel beklijft me dan ook dat de film het net allemaal niet heeft om echt super te zijn. Ik zelf vind de karakters niet goed genoeg uitgewerkt. What makes them tick? Die Afleck, hij speelt prima hoor maar zijn karakter krijgt te weinig introductie. Dat is bijvoorbeeld in Heat niet anders doch speelt De Niro zijn zwijgzame ondoorgrondelijke rol met meer power.

Desalniettemin, een leuke film maar meer ook niet voor deze Heat-light.

Offers moeten er gebracht worden om de top 250 vol te krijgen, dus zal ik ook aan de animatie en aan de Disney moeten, en op termijn zelfs aan de Harry Potter. Loop ik over van de vooroordelen richting deze genres? Ja, misschien wel een beetje, want eenmaal op gang viel deze Toy Story 3 me toch zeker niet tegen.

Zoeken is het wel even in het hysterische begin met een trein en een moordzuchtig varken, uhm...waar ging dit eigenlijk over? En hoe lang gaat dit duren? Maar waarempel komt de film toch op een innemende wijze opgang wanneer Woody, Buzz en de rest op het punt staan afgedankt te worden. Eerste ingreep was toch wel om de Nederlandse audio zo snel mogelijk met de Engelse audio te verwisselen, want ik wil toch zeker Tom Hanks horen. Het is de som der delen die daarna de poppen te beurt valt, to be played with or not to be played with is de vraag tussen de crèche en de zolder. En wat een kostelijke horrorshow is toch het speelkwartier met de peuters terwijl Woody uit alle macht probeert bij zijn oude eigenaar terug te komen.

Opvallend is toch wel met sterke oog voor detail met hoe de poppen bijvoorbeeld bewegen, mogelijkheden die in bepaald speelgoed zit of bijvoorbeeld het gegok met Monopoly geld. Daar is wat dat betreft echt wel goed over nagedacht. Daarnaast laat het verhaal zich gemakkelijk vergelijken met een soort van micro kosmos met afgedankt worden, nieuwe kansen, niet los kunnen laten, vechten voor je kans, een tiran, en leugens en onderdrukking, het zijn net mensen zou je zeggen. Maar ondanks alle spannende momenten, en dan verraad ik vast niets, komt het allemaal meer dan goed zonder dat dit afbreuk aan de film doet die met dan voldoende presteert en meer dan leuk is voor een keer.

Soderbergh's beste wat mij betreft, uitgebreid en groots verhaal die op alle lagen de strijd tegen drugs laat zien en de 'vuile' en tegenstrijdige wereld die dit behelst.

Een zeer uitgebreid en geprezen verhaal wordt gebracht met mensen in verschillende lagen die soms mijlenver van elkaar liggen. Toch zijn de scheidslijnen ultradun en lijkt de wereld van de drugs een ware modderpoel waar je onmogelijk schoon bij blijft. De grootste drugsbestrijder van het land blijkt te worstelen met zijn dochter en daarna met zichzelf over wat nu belangrijker is, zijn carrière of zijn privéleven en vooral in het begin is hij roomser dan de paus, Jones weet niet eens wat haar man doet maar uit nood en uit angst het leventje te verliezen schroomt ze er niet voor de zaken over te nemen, Del Toro blijkt een uitmuntende en slimme smeris die uiteindelijk te ver gaat en voor de verkeerde blijkt te werken. Toch komen ze allemaal ergens, op Cheadle na die als enige zich aan de regels lijkt te houden en er het minste aan over lijkt te houden. De jager wordt de gejaagde...de scheidslijn tussen goed en kwaad blijkt ultradun en het zogenaamde recht lijkt voor machtswellustelingen weggelegd. Zoals gezegd, een beerput waar weinigen schoon uitkomen.

Daarnaast heeft Soderbergh een bijzonder stijl gekozen. Het ene moment zijn de kleuren grauw en kil, dan weer fel en broeierig, maar de meeste beelden hebben ondanks de kleurensetting een overeenkomst, een bewust gekozen korreligheid waar alles lelijk bij oogt en ieder oneffenheid en imperfectie nog meer naar voren komt. De nadruk op de lelijke wereld en milieu kon niet groter. De muziek is sfeervol en komt sfeer en spanningsverhogend over, soms ook dromerig, om als laatste een paar woorden over de cast te zeggen. Ik meende dat de cast een oeuvre prijs had gekregen of iets dergelijks, in ieder geval een benoeming dat de hele cast als geheel uitstekend had gepresteerd. Zo is Christensen wel het noemen waard, altijd in de veronderstelling geweest dat dit Julia Stiles was, Douglas prima en ik vooral vind Del Toro heerlijk in deze film. Vooral die lichaamstaal tijdens die arrestaties vind ik bijzonder.

Goede film, niet helemaal top, maar zeer zeker noemenswaardig en terechte winnaar van prijzen.

In het kader van de oude oorlogsfilms op de BBC en de vorig jaar tegengevallen Life and death of Colonel Blimp, zag ik best een beetje tegen deze film op, toch verraste hij me uiteindelijk in de positieve zin meer dan.

De aanloop is behoorlijk maar zodra Lancaster en de eerste tegen werkingen op het rangeerterrein plaats vinden wordt de film uitermate boeiend. Eenmaal de trein onderweg en alle capriolen, sommigen kostelijk zoals het getover met de plaats namen, blijkt The Train een meer dan boeiende en leuke film met spanning en vaart, goede neergezette scènes en camerawerk.

Nadeel is wel het erg 'ingekleurde' beeld van de domme en gemene moffen versus de dappere verzetshelden. Maar zoals gezegd, The Train is een innemende en spannende film voor zijn aanzienlijke leeftijd. Iets dat een dubbele werking heeft aangezien alle spektakel en stunts met de treinen the real deal zijn. Eindoordeel is dan ook dat The Train een prima film is met Lancaster en Scofield als blikvangers.

Come on man, we can't do that!?
Hell yeah we can. We are the pólice. We can do the fuck we wanna do!

Weergaloze misdaadfilm, wellicht Fuqua's beste film en Denzel's sterkste rol. Een film die meteen inslaat qua acteren, sfeer en grimmig beeld.

De film begint eigenlijk behoorlijk typerend met een beeld dat de rest van de film blijft hangen. Ongemakkelijk is de eerste ontmoeting tussen, de groener dan groen, Jake, en de al veel te verruwde Alonzo. Tevens valt Washington meteen al op qua mimiek en opmerkingen in een behoorlijke 'foute' rol terwijl Washington toch vaak een good guy speelt. Een aantal erg vage dingen doen zich voor waar je samen met Jake eigenlijk zoekende bent naar de grens en wat de logica is in een dergelijke schimmige wereld, waar de grens tussen goed en kwaad, geoorloofd en niet geoorloofd, en vooral onder het moto 'het doel heiligt de middelen', erg schimmig is en wat nog normaal is. Een grijs gebied dat overigens klein begint maar steeds groter wordt. Aan Alonzo zal het niet liggen die Jake toch iedere keer weer overtuigd met veel charisma en redelijke argumenten, toch is de vraag of Alonzo het padje al lang kwijt is of hij als geen ander weet hoe het in het wereldje werkt.

Washington kreeg terecht een Oscar voor deze rol en ik kan ook niet anders zeggen dan dat dit echt terecht was.Onwaarschijnlijk goede rol waarin ik vaak de indruk heb dat de regisseur hem veel vrijheid gaf om zelf te improviseren. Zo is de bedreiging van de twee crackheads geweldig. Is hij bovendien geweldig in zijn hele mimiek, een alfamannetje ten volste. Verder mooie momenten zijn hoe Roger erin geluisd wordt. Het ongeloof van Jake hoe Roger wordt doodgeschoten maar ook de onzekerheid van Greene en Chinlund als Jake het geld weigert. Daarnaast doet Hawke het ook prima.

Behalve de prima stijl, sfeer en muziek lijkt de onderliggende boodschap toch vooral te liggen in de verharding en verruwing van dergelijk werk. Het is geen excuus, maar hoe blijf je zelf schoon in dergelijke omstandigheden. Een dergelijke vieze wereld waar de tegenstander zich ook niet aan de regels houd, natuurlijk gaat dit verder maar een ontzettend mooi beeld van een behoorlijke grijze wereld waar goed amper meer van kwaad te herkennen valt dringt zich meer dan prima op. Daarnaast zijn de plekken en bendes waar Jake en Alonzo over de vloer komen met recht doodeng te noemen, maar valt het wel weer op dat die op een gegeven moment toch een erecode hebben. Meer dan Alonzo die uiteindelijk alleen maar bezig is zijn eigen reet te redden en er niet voor schuwt Jake daar het slachtoffer van te laten worden.

Training Day choqueert, is spannend, heeft humor, maar valt vooral op met een behoorlijk realistisch en grimmig beeld en de uitstekende Denzel Washington. Training Day, what a hell of a day voor officer Jake Hoyt.

Voor het eerst gezien en hoewel de verwachtingen hoog waren en niet helemaal ingelost, wel verbaasd over wat ik wel gezien had. Dat het een absurde film moest zijn wist ik me nog wel vaag te herinneren uit de clip die meer dan twintig jaar geleden op MTV draaide bij de clip van Underworld - Born slippy dacht ik zo.

Wat erg opvalt is toch het zware onderwerp en de droevige wereld waar de betrokkenen in leven, dit wordt echter bij tijd en wijlen op een hilarische en absurde manier gebracht. Over the top, veel zelfspot, verontrustend, grof, humoristisch, de film heeft werkelijk alles om vooral de lachspieren in beweging te krijgen en wellicht dat Boyle voor deze methode koos omdat de boodschap wel heel erg verloren gaat in een zeer droevige en duistere geschiedenis. De boodschap komt ondanks de toon prima aan. Vooral de beginscene waar McG besluit aftekicken zich opsluit met alles wat hij nodig heeft om dan vervolgens weer de deur open te breken voor één laatste shotje is hilarisch. De hallucinaties tijdens zijn ontwenning daarentegen nachtmerrie-achtig goed.

Verder een prima sfeer, goed gemonteerd, casting is ook puik en zeker de prestaties van de acteurs met name McGregor, Bremner en Carlyle die zoals gewoonlijk weer een etter speelt.

Prima, film met veel goede dingen, desondanks niet helemaal mijn cup of tea.

Hele aardige thriller. opzet en verhaal in die zin vrij eenvoudig maar van af het begin is het mij wel duidelijk dat er een 'angle' moet zitten aan het karakter van Cheadle. Hij staat buiten alle verdenking, zijn achtergrond te mooi, en iets met zijn aanwezigheid is te misplaatst dat hij maar een 'terrorist' is. Voor mij wel heel duidelijk dat hij een mol is die niemand kent aan het einde nog even een leuke switch de dood van Jeff Daniels, de enige die weet dat Cheadle een mol is en daarmee toch weer wat extra spanning betreffende de afloop. Komt dit wel goed?

Intelligente film, goed plot met subplotjes, goede acteerprestaties, Pearce had opzich van mij wel wat meer in beeld gemogen, en mooi sfeertje.

Transformers van Michael Bay, nou...daar kon je wel haast vergif op innemen dat ik dat echt niet ging kijken. Maar eenmaal uit de collega donatie verhuisdoos gevist vatte ik gisteren toch het idee op serieus voor deze film te gaan zitten omdat naar vooral een bericht en cijfer te geven waar ik de uitkomst al van wist. Want de momenten die ik gezien inc trailers vond ik een ware ergernis door de geluiden mix rond de robots als die bewogen, veranderen of wat dan ook. Wat een irritatie vind ik dat alleen als ik een trailer zag...maak ik op basis daarvan een film af...? Nee, niet alleen daarop, tevens omdat ik niet zoveel met Transformers heb, de regisseur en de vermoede overdaad aan geweld en opgeklopt spektakel. Een mooie poster had ik trouwens wel vroeger can de Transformers en ik meen ook ooit een auto/robot gehad te hebben. Maar goed genoeg gelul, draaien met die film....

En tja, van het begin moet de film het niet hebben die qua muziek, montage en belichting wel weer typisch Bay betreft. Dan is er het zogenaamde buitenbeentje Sam die wel extreem goed kan lullen en overtuigen, uiteraard een veel te knap wijf, stoor ik me regelmatig aan dat die twee kinderen genoemd worden terwijl ze overduidelijk ouder zijn, zitten die twee goedgelovige ouders van Sam op het randje en is de autoverkoper Bernie Mac echt een verschrikking. De fijne Chevy Camaro uit '77 daar gelaten.

Waar daarna de Chevy teleurstelt in het vervolg van de film door te veranderen in een nieuw model krijgt de film daarentegen juist eerm bepaalde swung over zich en blijkt de film toch een aantal best wel leuke momenten te hebben met het verstoppertje in de tuin als best wel grappig. Ook fraai in het begin trouwens de Spectre gunship en A-10 Warthogs in actie. Prima is verder de cast met Voight en Turturro, ook leuk natuurlijk Fox en Rachael Taylor. De geluidenmix buiten beschouwing gelaten, nog steeds iets dat overbodig voelt, lijkt Transformers zo rond de helft richting het einde toch op een stabiel cijfer af te koersen en zelfs wel meer dan. Maar helaas doet de finale in de stad met zijn overdaad aan geweld en vernieling dat weer een beetje kantelen en vraag ik me zoals vaker af welke stumper dat allemaal gaat opruimen of zelfs maar betalen. Ik vermoed dat het een teken is dat ik ouder wordt.

Transformers is wat dat betreft een wedstrijdje turven tussen aardige momenten en iets mindere momenten, en zo blijkt ook tot mijn eigen verrassing dat de film door zijn prima middenstuk toch echt wel vermaakt en zo zijn swung heeft en als eindproduct uiteindelijk prima scoort.

Pinksterweekend afsluiten met het nodige aan hersenloze actie en dat lukt aardig met deze fraaie blu-ray versie van Transformers Age of Extinction.

Vreemd is het echter wel om opeens geen Witwicky meer te hebben, in dit geval wordt een nieuw karakter tevoorschijn getoverd met Cade Yeager, iets dat overkomelijk is aangezien Wahlberg meestal best oke is. Het vrouwelijk schoon is na Megan Fox en Rosie Huntington ook alweer aan verversing toe wat gebeurt in de vorm van Nicola Peltz. Bedenkelijk vind ik dan weer dat zo'n karakter een half fotomodel als dochter moet hebben. Maar goed voor de diepte en de karakters hoeft men niet naar deze film te kijken, voor het visuele juist des te meer, en laat dat best in orde zijn met deze blu ray versie in de vorm van mooie omgeving en prachtig geschoten plaatjes.

En oh jeetje wat zijn er toch veel minpunten aan deze film te benoemen zoals boyfriend die coureur is en met een rallywagen in de buurt is. Heel handig voor ontsnapping maar ook bedacht door een kleuter, net als de Transformer dino's. Wordt dit bedacht door volwassen mensen? Dan het constante gekibbel tussen vader en dochter over vriendjes en daten, iets dat maar heel, héél, even leuk is en daarna al vrij snel vervelend wordt. Vervolgens vraag ik me af of zo'n TJ Miller wel eens moe wordt van zichzelf, altijd maar de rol van de overbodige, flauwe en irritante sidekick. Want net als in andere gevallen is hij ook hier weer niet grappig. Om vervolgens het gebrek aan humor aan te halen, om Miller kan ik niet lachen zeg maar gerust dat de humor mislukt, gelukkig wordt dat richting het einde beter met Tucci op de vlucht. Om tenslotte over Sophie Myles te klagen, ho stop, klaag ik over Sophia Myles? Uhm...ja en nee. Niet over Myles zelf, wel over wat ze op een gegeven aan haar voeten heeft. Ze kan amper lopen op die belachelijk hoge hakken en strompelt als een gehandicapte door beeld. Dat is toch slecht? Wie bedenkt zoiets...

Hoewel het allemaal niet tot een voldoende zal leiden zit het visueel technisch en spektakel gezien wel snor. Is Titus Welliver goed als kille uitvoerder, Tucci is iedere scene van meerwaarde en doet het vooral goed de laatste fase met zijn humor, en valt het nodige over de voertuigen te zeggen. De nieuwe Camaro, Bee, en de Western Star 5700 die Optimus aanneemt vind ik niets bijzonders, toch de oudjes in vorm van de Marmon HDTC AC 86 die Optimus eerder is en de Camaro '67 die Bumblebee tussendoor even is zijn wel vet. Zoals gezegd tot een voldoende gaat het allemaal niet leiden, want dan heb ik nog niet eens het manco van een veel te lange speelduur genoemd, maar een aardig stuk vermaak zit er op zich nog wel in voor een keer. Heel langzaam begint de kwaliteit steeds verder af te nemen na de eerste film die me behoorlijk verraste en met een tweede deel die ik nog redelijk vond. Maar met deel 3 en deze stort de kwaliteit toch wel heel snel in naar iets dat vooral op visueel indruk draait en verder mager is qua mix en inhoud.

En op voor nummertje drie met Dark Of The Moon. Gaat het er beter op worden na het best wel acceptabele eerste deel en het al iets mindere tweede? Vast niet, maar vooruit.

En zowaar flikt Dark Of The Moon het al om met het Paramount logo al subtiel, NOT, datgene te laten horen waarom ik de reeks zo lang vermeed. Als de sterren voorbij zweven is er namelijk zo'n aaneenschakeling van die waardeloze geluiden te horen die ook gemonteerd worden als de robots transformeren, nu had ik gedurende de vorige twee films die kritiek wat laten vallen maar verdorie heej, wat een irritant gedoe. En als we dan toch met de minpunten bezig zijn gaan we maar even door met die lijn. Opeens heeft Optimus een trailer die zich heel handig om vormt naar een wapenrekje met een enorm zwaard...? Serieus...? Dit wordt toch bedacht door volwassenen mensen hé, en niet door kleuters. Waarom moet dat nu weer zo blits en overdreven? En dat geld eigenlijk wel voor de hele film die zeker een half uur te lang duurt en wel ontzettend op het visuele leunt en verder niet zo veel anders heeft. De redelijke humor uit de eerste twee is er voor mijn gevoel ook behoorlijk uitgefilterd. En tenslotte Rosie Huntington alias mevrouw Statham die best een leuk snoetje heeft maar niet veel verder komt dan opvallen in een erg strakke spijkerbroek en vooral veel gillen. Niet dat ik zo van de Megan Fox ben maar had de indruk dat zij een toch iets pittiger en zelfstandiger karakter neerzette. Had Fox geen zin meer of kwam ze er niet uit met de producent...?

Is het dan allemaal kut? Nee, dat valt ook wel weer een beetje mee. Leuk is de cameo van Buzz Aldrin en Turturro en Malkovich zijn sowieso pluspunten. Hoewel kort is Tsernobyl altijd wel interessant, valt de soundtrack op als best mooi, ziet de lancering en onderschepping van de raket er filmisch erg mooi uit net als enkele shots van de springende Speciale Forces uit de neerstortende Osprey's, heeft Epps een mooie Chevelle en is het altijd goed om Linkin Park, Paramore en Byfo Clyro te horen.

Desalniettemin begint de kwaliteit en mix wel achteruit te gaan van behoorlijk naar redelijk en inmiddels nu naar eigenlijk niet bijzonder, en leunt de film steeds meer op het visuele en vooral op heel veel explosies en vernietiging. Vermakelijk is het allemaal nog wel enigszins te noemen maar ik mag hopen dat de kwaliteit wel weer een beetje gaat stijgen met de delen die nog gaan volgen. Ik vrees echter het ergste...

Van 'dit ga ik nooit kijken' naar deel 2 binnen een week, en warempel...wordt dit ook nog een klein beetje een guilty pleasure? Op comic en superhelden level kan dit nooit tippen aan wat ik het beste op dat vlak vind in de vorm van X-Men, Batman, The Avengers en Iron Man om maar eens wat te noemen, maar ik moet toch zeker terugkomen op mijn vooroordelen en Transformers best wel vermakelijk benoemen.

Andermaal hebben we Sam in beeld en diens lekkere toch verwend ogende wicht/vriendin Mikaela. En zoals reeds vermeld bij deel 1 heb ik de tekenfilm wel ooit gezien, had ik er een toffe poster van en ook nog een voertuig, maar ontbreekt het me verder aan achtergrond omtrent hoe de tekenfilm of comic destijds was opgezet. Was daar ook een rol voor Sam weggelegd of is dit allemaal bedacht voor het hedendaagse plot en hoe ziet een Transformerfan van het eerste uur daar tegen aan...? Voor mij is het geen bezwaar maar ik zou wel begrijpen als een echte gekkie daar over valt.

Andermaal hebben we de licht gestresste familie Witwicky, het nodige aan humor en koddige situaties, een spectaculaire overdaad aan geweld en special effects. Net als deel 1 is de opening in Shanghai redelijk over waarna de film in een rustiger en grappiger vaarwater komt met de scherf en alle evil keukenapparatuur. En opnieuw mondt het geheel uit in een oorlog tussen de Autobots en Decepticons. Leuk is andermaal de aanwezigheid van Turturro waar karakter Leo een lichte ergernis betreft. Maar er zijn meer plusjes en minnetjes, de Blackbird is best wel cool en heeft wel humor waar het ijscowagentje, later de Chevrolet's dacht ik, een irritatie is. Jammer is nog steeds de nieueey Camaro waar natuurlijk het '77 model altijd mooier is. Dan mag de eindstrijd in de woestijn nog wel even benoemd worden als erg bruut en spectaculaire. Als laatste dat luchtvaartmuseum te benoemen, waar ze de Blackbird oppikken, als een prachtige museum.

En zo valt ook deel 2 best wel in goede aarde hoewel dit deel al weer veel meer draait om visuele spierballen, maar ach, het is best smakelijk vermaak.

En op voor de laatste Transformers film buiten Bumblebee dan die nog op de lijst staat. Maar buiten dat ben ik blij dat de reeks er wel zo'n beetje op zit. Dat ik überhaupt aan de reeks begonnen ben had ik twee maanden geleden niet kunnen voorzien, laat staan dat ik het tot einde vol zou houden. Onnodig te zeggen is de eerste de beste en neem de kwaliteit toch echt wel steeds verder af vanaf het eerste deel tot dat het buiten veel visueel niet heel erg veel anders meer te bieden heeft met net geen voldoendes voor de laatste twee en die dalende lijn wordt rustig voortgezet met deze The Last Knight.

Visueel valt er weinig aan op te merken en de opening met ridderslag ziet er best puik uit, daarnaast is het wel een heel flauw knipoogje rond Merlijn en de bekende folklore doe onderuit wordt gehaald. Terug in het heden lijkt de strijd nog lang gestreden en is het onrust allom. De bekende irritante geluidseffecten andermaal gebruikt rond het Paramount logo neem ik maar even voor lief. Cade Yeager, wie bedenkt zo'n naam eigenlijk, is ook weer van de partij en schijnt een soort vogelvrij verklaarde te zijn, hoe de vorige film afluel weet ik eigenlijk al niet eens meer. Wel werd dat deel nog redelijk opgeleukt door een smierende Stanley Tucci. En ook op dat vlak valt deze film tegen.

Hopkins wordt opeens van stal gehaald en Laura Haddock is best een aardige toevoeging maar behalve dat is het best mager met Turturo die wel van de partij is maar amper in beeld komt. Wat de ontwikkeling van karakters verder betreft, in mijn beleving hoort een Transformer bad ass en stoer te zijn, maar het terugkerende karakter Hound vind ik echt niet in dat beeld passen en eigenlijk bijzonder flauw. Over flauw gesproken, waar de humor in het vorige deel op een gegeven ver te zoeken was maar voorbij de helft doormiddel van Tucci los kwam, lijkt hier op een belachelijke manier de overhand te hebben en op enkele aardige momenten na op het flauwe af te zijn, kortom gewoon niet humoristisch.

Wat rest is een tweeënhalf uur durende film, ook nog eens te lang wat mij betreft, die als enige troef het visuele aspect heeft en dat is gewoon te mager ook al ziet het er nog zo goed uit. Gelukkig zit de reeks er wat dat betreft op en is de afsluiter het slechtste te noemen.

.

Op het gokje, met een andere titel over een trein in winterse omstandigheden in gedachten, en nee dat is niet Snowpiercer maar Runaway Train met Jon Voight, maar dat geheel terzijde. Veel verwachte ik hier uiteindelijk niet van en veel kreeg ik naar mijn mening dan ook niet

De synopsis lijkt anders zo slecht nog niet en lijkt het nodige aan mysterie te bevatten, namelijk de bekende spoorlijn door illustere landen, de twee stellen, en een verdwijning. Helaas verloopt de eerste fase, de verdwijning en de excursie door de vervallen kerk, volstrekt spanningsloos en oninteressant, of het moet om de onderlinge seksuele spanning gaan. Pleister op de wonde, de altijd mooie Kate Mara.

Even lijkt er beterschap na het gebeuren bij het kerkje, maar helaas vervalt karakter Jessie daarna toch vooral in hysterisch gedoe en nog dommer gedrag. Voor zo'n badass, althans dat beweerde ze te zijn geweest eerder in haar leven, verliest ze wel erg snel haar kalmte. Overduidelijk is natuurlijk dat het verschijnen van Grinko aan alle kanten stinkt en is het vooral te danken aan het feit dat er twee misdaden zijn gepleegd dat de zaak steeds verder in een vicieuze cirkel raakt. Mij vang je er niet mee want het is zo doorzichtig als wat.

Het mag duidelijk zijn dat deze Transsiberian mij niet echt voldaan heeft en ik de film ronduit matig vind en dan heb ik nog niet eens fouten benoemt zoals dat men het amper koud heeft, Abby bv in de eindscène, maar ook Jessie en Carlos bij het kerkje, en dat de foto gemaakt van Carlos tot drie keer toe verandert qua gezichtsuitdrukking. Oh... trouwens wat handig dat je mannen treinengek is, want dan kan je lekker ontsnappen met een trein, lekker gemakkelijk. Tsja...nee, ik vond dit niet zo best allemaal.

En toen viel de beurt aan mijn 2000ste film/comment en daar zat ik toch wel even over te piekeren dat ik een film wilde zien waar ik zin in had en niet een film die misschien wel tegen zou kunnen vallen. Maar wat oh wat oh moest ik gaan zien? Een echte uitgesproken kandidaat had ik in die zin niet tot ik tot mijn grote schik een Argento vanmiddag tegenkwam bij de kringloop. Nou, daar hoefde ik niet lang over na te denken ook al kon het wel eens tegenvallen en waren de prognoses niet goed, maar ja het blijft natuurlijk een Argento.

En er wordt geen tijd verspild want meteen vliegen de beelden je al om de oren die willekeurig lijken maar juist vol hints zitten met ontknoping in gedachten, en de Gore laat ook niet lang op zich wachten met een wel hele bijzonder manier om de nekslag uittedelen, en uiteraard is Asia aanwezig. Kan Dario wel een film maken zonder zijn dochter? Minstens zo bijzonder aan de samenwerking tussen vader en dochter is dat ze topless in beeld komt. En om meteen de matige punten er maar even bij te pakken, het acteren van Rydell die Asia van ergere dingen weerhoudt op de brug is houterig zo niet slecht te noemen. Bizar op het bespottelijke af zijn de afgehakte hoofden van drie verschillende mensen die nog in staat zijn te gillen, kreunen of iets te zeggen en dat is jammer want het doet de gebruikelijke sinistere sfeer die Argento handhaaft best wel wat afbreuk omdat het echt een beetje onnozel is.

Maar daar zijn toch wel de meeste pijnpunten mee benoemd, want buiten de houterige opening dankzij Rydell die de zwakste schakel van de film is, laat Asia Argento wel degelijk zien hier op 18 jarige leeftijd prima te kunnen acteren. De muziek is voor eens een keer niet van Goblin maar door violist en componist Pino Donaggio gemaakt en is prima net als het begeleidend zingen van Ruby Rain. Dan wordt er toch wel een aantal keren een prachtige sfeer en spanning opgebouwd zoals de scene in het ziekenhuis en de scene van de seance, net als de ontknoping wanneer David het huis doorzoekt en de clou valt van het hoe en waarom. Sterk ook daar weer de muziek. En ja, natuurlijk zijn er waar een aantal fijne Gore, gruwel, smerige en bizarre momenten zoals het een echte Argento betaamd

En zo blijkt Trauma weer een typische Argento film die zijn wankele evenwicht tussen cult en best wel aceptabele spanning en horror maar net bewaard mede omdat de eerder genoemde flauwe momenten met de nog levende afgehakte hoofden eigenlijk to much is. Maar ja, het is een Argento en wie met deze regisseur iets normaals verwacht wordt sowieso al verrast. Mij vermaakte het prima, een absolute topfilm werd het niet voor mijn 2000ste comment maar een acceptabele Argento is het zeker wel en en 2,72 vind ik toch echt te laag. Ik zou eigenlijk iets van 3,2 of 3,3 willen geven, een 3 vind ik te laag dus vooruit, ik ben in een goed humeur met de vakantie vlak voor de deur, een 3,5.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Treasure of the Sierra Madre die ik bij de kringloop had gevonden, de uitstraling van een klassieker, de leeftijd, en een naam als Bogart was reden genoeg om de film mee te nemen. En zo geschiedde op zondagavond met een film die alle kenmerken van een klassieker heeft maar niettemin enkele zwakke punten bezit.

Het begin liegt er in ieder geval niet om met een beeld van armoede en ellende die mij meteen doet denken, qua uitzichtloosheid en de basis om alles aan te grijpen wat maar mogelijk is, zoals in Le Salaire de la Peur. Het is het gebruikelijke beeld wat dat betreft waar de mannen ook nog eens opgelicht worden met een baan waar ze niet voor betaald krijgen om vervolgens in een shelter, voor de meest armoedige, het hoofd op hol worden gebracht door verhalen over goud, en dat goud mensen verandert, er men slecht door wordt, nou dat gaat hun toch zeker niet overkomen aldus de luisteraars.

De film ontwikkelt zich daarna vooral als slowburner met de mannen op avontuur, wroetend in de woestenij op zoek naar een spoor van dat glinsterende gele goedje. Toch zet de neerwaartse spiraal van achterdocht, haat en paranoia al in voordat er überhaupt goud in beeld is, en als men elkaar niet op de korrel neemt dan is een voorbijganger/concurrent wel een fijn doelwit met spanningen die hoog oplopen en misdadige gedragingen tot gevolg. De waarschuwing over wat goud met mannen doet blijkt toch niet minder waar en zo ontwikkeld TOTSM zich als fraai gemaakte avonturenfilm die zich ook nog eens qua suspense en op psychologisch vlak sterk ontwikkeld. En zo komt alles wel zo'n beetje voorbij in de vorm van morele kwesties, paranoia en achterdocht, hebzucht en haat, maar vooral ook een realitycheck en geweten wanneer men bijvoorbeeld de brief van Cody's vrouw leest.

Toch is het niet alleen goud dat blinkt in het geval van TOTSM, want ondanks dat de film bij tijd en wijlen verre van gedateerd aanvoelt mist de nuance wel regelmatig. Zo voelt de film op een gegeven moment, vooral rond de finale met de vier goudzoekers verspreid, een beetje chaotisch aan, komt de karakter omslag van Dobbs ook iets te plotseling en begint het geheel richting het einde nogal een beetje te slepen oftwel langdradig. Maar een slechte film is Treasure of the Sierra Madre natuurlijk verre van en balanceert de film serieus tussen de 3,5 en 4 in. Toch ben ik niet helemaal overtuigd en wordt het in eerste instantie een 3,5 die met een herkijk wellicht de opwaardering krijgt die het verdient.

Uit '90 alweer en tot mijn verbazing nog zonder commment. De grote reden om hem dinsdagavond aan te slingeren was toch het overlijden van Fred Ward vorige week. En dus ging ik er even lekker voor zitten met deze guilty pleassure samen met mijn vader die toch regelmatig bijna van de bank rolde van het lachen.

Simpelheid en dosering lijken de belangrijkste ingrediënten van Tremors die toch stiekem door zijn geslaagde mix meer is dan een guilty pleassure. Het doortastende doch simpele duo Val en Earl, het ontiegelijke schijtgat Perfection, vage en vooral hongerige reuzenwormen die reageren op trillingen, en de te verwachten strijd om veilig gebied te bereiken aangevuld met kolderieke karakters als Burt en Heather Gummer. Sterkste en leukste is zonder twijfel toch het duo Earl en Val zo nu en dan aangevuld met Rhonda, vooral Bacon is erg sterk als losbol.

Tremors slaagt verder vooral in zin ontzettend vlotte stijl waarin geen scène teveel is maar ook niets afgeraffeld wordt. De actie, de humor, een beetje gruwel, monsters die er voor '90 begrippen zeker niet slecht uitzien...het maakt Tremors toch tot een uitermate leuke en vermakelijke film hoewel ik niet uit kan sluiten dat er ook een dosis jeugdsentiment meespeelt. Afijn, zoals gezegd, lekkere film voor een avond vermaak.