Opinions

Verreweg het minste deel van de drie Terminators maar als pretentieloze actieprent zeer te pruimen.

Aan een diepgaand verhaal wordt niet gedaan en de dialogen zijn soms wel eens wat karig. Doch slaagt de film wonderwel door dit keer niet een mannelijk tegenstrever voor Arnie neer te zetten maar de ronduit betoverende Loken als de T-X die de emotieloze robot meer dan prima neer zet. Daarnaast valt de film op met een aantal superbe actiescènes zoals de ronduit geweldige achtervolging met de kraanwagen. Fan-tas-tisch en altijd de moeite om nog een keer te zien. De interessante Claire Danes maakt het geheel af als prima en ronduit vermakelijk actiefilm.

De duistere sfeer van T1 en T2 wordt nergens geprobeerd te imiteren, sterker, de film hanteert een luchtige en soms humoristische stijl waar de film prima bij vaart. Dat Nick Stahl geen schim is van het personage dat John Connor behoort te zijn doet verder niet teveel afbreuk. Eigenlijk best wel een miscast de soms wat over acterende Stahl. Dat Arnie terwijl hij de deur omhoog houdt en plotseling een arm extra heeft voor wat handelingen maakt niet zoveel uit, de korte scene met Dr. Silberman vind ik dan weer bijzonder grappig.

Terminator: Rise of the machines, een vlotte actieflik die weinig introductie nodig heeft en meteen ter zake komt met meer dan prima en spectaculaire actie. Vermaak, spektakel, actie, een beetje humor en het oog wordt gestreeld met Loken en Danes. Geen hoogvlieger maar wel een bijzonder vermakelijke film zo nu en dan.

Terminator is cult, T2 behoort tot een van de beste actiefilms ooit plus die waanzinnige sfeer, T3 is op zijn beurt erg vermakelijk en dan volgt Genisys die hier nooit en te nimmer aan kan tippen. Is het beter dan de verhaallijn die men probeerde met Salvation op te zetten? Vast niet, maar voor mijn gevoel en ongetwijfeld ook die van anderen, had de opzet van Salvation bijzonder weinig meer met de originele reeks te maken. Met Genisys wordt in ieder geval weer Arnie van stal gehaald en is dat herkenningspunt terug.

Is het verder wat? Tja gut, het verhaal is onvoorstelbaar gekunsteld, iets met een geschiedenis die zich herhaalt maar wel alternatief blijkt te zijn en zich onderweg lijkt aan te passen. Het zal, net als het feit dat men 1984 plots net zo'n tijdmachine kan bouwen als die Reese in zijn heden gebruikten. Hoe kan dat? Waar komt die kennis opeens vandaan?

Allemaal niet teveel op letten want qua inhoud stelt het bitter weinig voor maar er zit wel aardig wat kick ass actie in zoals met die bus. Prima computeranimaties, en de acteurs doen aardig hun best. Eén ding valt wel ten goede op ten opzichte van de oude reeks. 'Strijkplank' Hamilton is ingeruild voor de toch wat voluptueuze en aantrekkelijkere Clarke.

Oh...'Reese, je moet al je kleren uit doen voordat we je door dat apparaat naar het verleden kunnen schieten.' Loopt ie met zijn broek aan het platform op en komt zonder broek in het verleden aan. Ach, niet te serieus. Hersenloos vermaak voor een avondje.

Dit was toch wel een filmpje waar ik in 2009 niet lang over na hoefde te denken om te huren bij de plaatselijke videotheek. Een succes werd het toch vooral niet die eerste keer, en dat gold niet alleen voor mij maar ook voor de film zelf die ooit bedoeld was als onderdeel van een trilogie, plannen die vrij snel geschrapt werden.

De cast van Bale vind ik op zich wel lekker, een echte mannetjesputter terug aan het roer in plaats van de zacht ogende Nick Stahl die ik in T3 echt niet op zijn plaats vind. Qua verhaal zitten we vlak na T3 in een post apocalyptische wereld waar de strijd tegen de machines nog altijd woed, de ontwikkeling van de Terminators nooit stil staat, en alles nog op zijn plek moet gaan vallen omtrent Kyle Reese en het tijdreizen. Iets waar de film zich niet in den bijzonder mee bezig houdt maar eerder met korte termijn plannen en een zekere wereldwijde aanval op SkyNet.

Verhaal? Mwoah...niet echt. Maar dat is ook niet iets waar deze Terminator Salvation zich op wil richten, actie en spektakel is toch één van de kernpunten waar de regisseur zich op richt. En buiten het bekende Terminator verhaal, het tijdreizen, de maar al te bekende T-800, Mister Arnold zelf en meestal een vluchtend lid van de Connor familie, is Salvation toch wel een breuk in die zin met wat we in de vorige drie films gezien hebben. Je zou kunnen zeggen, op de karakternamen na, dat dit een willekeurige SF/actie film is die eigenlijk los staat van de Terminator reeks, en daar had ik het de vorige kijkbeurt toch best moeilijk mee. Want wat wil McG nu eigenlijk met deze film...?

Eenmaal al het oude los gelaten of buiten beschouwing gelaten moet ik toch zeggen dat Salvation een prima actiefilm is die eigenlijk geen moment verveelt. Bale krijgt weliswaar weinig tijd om diepte te geven aan de rol, Worthington is best goed bezig en verder wordt de boel opgeleukt door Bryce Dallas Howard en vooral Moon Goodblood, wat een lekker wijf is dat zeg. Maar hetgeen waar Salvation zoals gezegd omdraait is het dystopische en post apocalyptische wereldje qua kleuren en filters en natuurlijk de actie zoals het gevecht met de grote robot en achtervolging die daar aan gekoppeld is. Brute sleepwagen trouwens. En zo begin ik deze Salvation al steeds beter te begrijpen en kan de film steeds beter plaatsen. Dus, prima actiefilm wat mij betreft.

You're terminated fucker!

Filmpje waar veel over te zeggen valt maar die toch vooral het beste te zien is als generale repetitie voor T2, waarschijnlijk één van de beste actiefilms ooit. Ik herinner me de film als onderwerp op school, de basis school om precies te zijn, en dat klasgenoten van pak uhm beet 11 á 12 die film zagen. Iets waar bij mij thuis absoluut geen sprake van was. Ik weet nog dat mijn vader het had over de scene met het 'oog', iets wat erg tot verbeelding sprake, maar dat het uitgesloten was dat ik zoiets kreeg te zien. Nu kijk ik er op terug en moet ik toch zeggen dat het me voor die tijd een film met expliciet veel geweld is.

Terug naar de film, wat een vreselijke scooter heeft Linda, de muziek is best aardig met de bekende tune maar soms ook niet om aan te horen, en de drie jonge punks in het begin toont een erg jonge Bill Paxton. Ander opmerkelijk momentje is het mysterieuze flesje op tafel in de club. Ze gaat zitten en er staat niets, het moment dat de scène gerekt moet worden staat er opeens wel iets, uit het niets, dat ze per ongeluk om kan gooien. En zo zijn er meer dingen die soms ronduit slecht geacteerd zijn en weinig meer dan effectbejag hebben. Het geluid in de 'toekomst' schietscenes is ook verschrikkelijk.

Toch is de film prima te pruimen op zijn stevige geweld. De duistere sfeer met die muziek doet het ook erg goed en Cameron laat zeker zien oog te hebben voor mooie momenten, opnames en bv de opbouw naar de shootout in de disco is erg goed. Actietechnisch en filmisch gezien zitten er hele mooi momenten in de film. Tenslotte ziet de robot er op het einde soms heel goed uit, maar zijn er van de typische 'matige' momenten waar een film zijn cultstatus aan kan ontlenen. Laatste onderwerp, de ingewikkelde tijdsparadox die volgens velen niet zou kloppen. Wellicht dat we de rationele beschouwing van tijd en volgorde moeten laten voor wat het is en moeten denken in de vorm van voorbestemming. Hij zou er toch wel komen, de Terminator was slechts een reden.

Aardig voor een keer, vooral de sfeer die erg goed is, toch absoluut inferieur aan T2, bijna gelijke strijd met T3 die het met zijn spektakel en vermaak toch nipt van de mooie sfeer van T1 wint.

Na de mislukte uitstap Salvation keerde de Terminator soort van terug op het bekende pad met Genisys, niet bepaald de beste van de reeks en wellicht het signaal om te stoppen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan en met Cameron als producer en co-writer rolde een nieuwe productie van de Terminator reeks van de band.

Laten we eerlijk zijn, deel 1 is cult, deel 2 is waarschijnlijk de beste actiefilm ooit gemaakt en 3 is gewoon lekker als vermaak. Er is niets dat deze drie meer gaat overtreffen, mede omdat het tijdperk met de enige echte Terminator voorbij is. Maar dat betekent niet dat Dark Fate niet vermakelijk kan zijn, want een leuke film is het best wel. Waar deze film te plaatsen qua tijdlijn en met wat er gebeurt is en wanneer ten opzichte van de andere vier delen is me totaal onbekend en tevens iets waar ik mijn hoofd niet over ga breken. Pluspunten zijn zonder meer Arnie en Hamilton, maar ook Davis en Ramos zijn prettig voor het oog. Actie en spektakel is er volop en visueel ziet het er ook allemaal meer dan strak uit. Humoristisch zijn de vele klinkslagen of grapjes met betrekking tot de eerste films.

Minpunten zijn vooral de warrige en te snelle montage tijdens vechtpartijen. Dan de vraag waarom Arnie er ouder uitziet. Een Terminator heeft een hele lange levensduur maar waarom wordt de buitenkant dan wel ouder? De Rev-9 heeft een aantal interessante features maar zo'n engerd als Robert Patrick is het niet. Dan het gemak waarmee men rondloopt op de laadklep van het vliegtuig mid air. En uiteraard de warrigheid qua verhaal en waar deze te plaatsen qua tijdlijn.

Het zijn dingen die de film niet beter maken maar het is maar hoe je er naar kijkt en als je los laat wat de vorige delen behelsden en dit vooral niet te serieus neemt dan valt het best mee en is het absoluut geen onaardige film. Best te doen voor een keer en beter dan Genisys denk ik.

Een titel die ik altijd samen met wat andere films op een hoop veegde onder de noemer oninteressant en saai. Toch kwam ik Terms of Endearment tegen bij de kringloop en dacht fuck it, bekende titel, cast en prijzen, gewoon proberen. En ondanks een stroef begin werd TofD toch een film met impact.

Desalniettemin moet de film het niet van zijn begin hebben want de wisselwerking tussen ma en dochter is een merkwaardige met zowel aantrekkingskracht als afstoting, en vooral de laatst is in overvloed aanwezig. Moeders is dan ook best een rare te noemen, en ik groeide ook op met een rare moeder die erg beschermend was en moeite had affectie te tonen, en ik vermoed dat we dat hier ook zien in combinatie met verlatingsangst en de tand des tijds. Dochter die groot wordt en zelf keuzes maakt lijkt toch vooral een kijkje in de spiegel voor mams.

De keuze om afstand te nemen is dan ook niet zo'n hele rare, en ik kan niet anders zeggen dat Flap een bofkont is want ik vind Emma, Debra Winger, op een normale manier een ontzettend knappe en lief uitziende vrouw, dat in combinatie met een bepaalde ongeremdheid en vrolijkheid is Emma met recht iemand om een beetje verliefd op de worden. Dat Winger hier trouwens ouder is dan in An officer and a gentleman zou je niet zeggen. Voorspelbaar als het is lijkt het toch allemaal niet pluis in huize Horton waar tegenover staat dat moeder Aurora tot leven komt aan de hand van de hondsbrutale Garrett. Interessanter is waarom zij Garrett vraagt waarom hij iedere keer moet choqueren. Een vraag die je net zo goed om kan draaien, want waarom zoekt zijzelf het boefje op terwijl ze daarbij een huiskamer mannen die haar praktisch aanbidden laat zitten...? Interessant is de daarop volgende chemie tussen de losbol en de ijskoningin. Tegen die tijd ligt het stroeve begin al ver achter en heeft de film zich ontwikkelt in een prima komedie achtige drama, of misschien wel tragi drama met een wel erg sneue afloop die na het ontdekken van de knobbeltjes toch net zo voorspelbaar is als tragisch, want als er nu een karakter beter verdiende dan was het wel Emma.

Terms of Endearment is dan ook het beste te betitelen als slowburner met kernzaken als ouder worden, keuzes durven maken, loslaten en acceptatie. Het is het leven in de notendop met het aloude adagio die luidt dat het leven doorgaat en dat wordt toch op prima wijze gebracht in een film die nooit naar het over sentimentele neigt maar wel een minpunt heeft met de veel te zoete en kleffe soundtrack. Afijn, een verrassing dus... ondertussen droom ik nog even verder van de mooie Debra Winger.

Jaren terug al eens aangeschaft in de verwachting dat namen als Nicholson en Karloff een bepaalde garantie waren voor een voor mij onbekende klassieker. Maar niets bleek minder waar toen ik de comments en cijfergemiddeldes zag en de trek om hier aan te beginnen me toch wel ontnomen werd. Jarenlang lag de film in de kast en gisteren dan toch uiteindelijk maar eens geprobeerd onder het mom van; dan zijn we daar ook maar weer vanaf.

En ach, zo slecht begint het nog niet eens met de intro, de oude man dwalend door de catacomben, en de tekenfilm/ animatie die daarna volgt als titelrol. Het begin herbergt zeker een bepaalde stijl en sfeer, maar die wordt helaas snel tenietgedaan met het karakter van Nicholson dwalend over het strand, iets dat benoemd kan worden als een warrige en oninteressante fase. En eigenlijk strekt zich dat over hele film uit, Andre die in die zin achter Ilse aanzit, iets dat mij volstrekt onduidelijk is en net zo min interessant blijkt te zijn.

De opzwepende en ouderwets spannend soundtrack is is best wel lekker te noemen, de aankomst op het kasteel, locatie, decor, settings en sfeer is dan best wel weer oké te noemen, toch wordt er uiteindelijk veel te weinig mee gedaan en sleept de film van maar 80 minuten zich moeizaam naar zijn einde en apotheose die er trouwens ook even belachelijk uitziet met de worsteling tussen Ilse en de Baron. Het lijkt er zelfs op dat Ilse op een gegeven moment staat lachen net alsof het een dolletje is.

Nee dit mag wel duidelijk zijn, snel een einde aanbreiden en door met de volgende, want dit was niet veel soeps.

Totaal onbekende film van Hongaarse makelij zo blijkt, en wat mij meteen opviel en interesseerde was de tegenstelling in de synopsis. Zaterdag dan ook met veel interesse voor gaan zitten.

En bijzonder gaat het sowieso van start in het slachthuis en haar uiteenlopende schare aan werknemers met de focus op de gehandicapte Endre en autistische Maria. De vooroordelen zijn in beide gevallen niet van de lucht. Sowieso wordt er ook meteen al een mysterieuze toon gevoerd met de winterse landschappen die niet meteen duidbaar zijn. Zowel lastig als humoristisch zijn de eerste gesprekken tussen de twee waar toch meteen een aparte dynamiek van uitstraalt. Waar gaat dit heen is op een gegeven de vraag...iets dat een vervolg krijgt met de diefstal en de psychologische onderzoeken van alle werknemers en wat daar uit voort komt.

Waar het verhaal daarna duidelijker wordt geldt dat niet voor de worsteling die beide ervaren. Beide in een spagaat tussen willen maar niet durven of kunnen. Weer een mislukking of een beschadiging, twijfel aan jezelf, of een aanpassing in de dagelijkse routine. Kostelijk zijn andermaal de gesprekken die zowel hilarisch als soms ontzettend pijnlijk zijn. En het moet gezegd wat speelt Alexandra Borbely uitstekend. En in die onmacht en tragiek van de vele onbeantwoorde dingen in het leven lijkt ook dit geval tussen de twee te stranden....of toch niet? Wordt het dan toch zowel body and soul? De huidige maatschappij, die gestoeld lijkt op het perfecte plaatje binnen de grenzen van de dating apps en de vele hoge eisen, lijkt toch heel wat te kunnen leren van deze film die meer dan behoorlijk duidelijk maakt dat een echte geestelijke klik niet te veinzen valt en buiten de grenzen van uiterlijk, sexappeal en leeftijd valt. Iets waar de mens met zijn vooroordelen en eisen best even over na mag denken.

En daarom is Body And Soul een uitstekend gelaagd drama te noemen met een goed stel die zeer overtuigend voor de dag komen, en een mooie en gevoelige film over datgene vinden dat je nodig hebt, dat bij je past en natuurlijk over hoop en verlangen.

Wat is het verschil tussen Zwitserland en Duitsland. Als in Zwitserland om deze tijd de deurbel gaat weet je dat het de melkboer is.

Samen met De Joodse Raad de eerste stappen van oorlogsweek/weken 2024. En waar vorig jaar deze Des Teufels General ook op het programma stond mislukte dat omdat het doosje simpelweg leeg bleek te zijn, maar gelukkig zat de schijf dit keer wel in het doosje. Dit bleek overigens wel een film waar enige voorkennis voor nodig is, want waar de gemiddelde onvoorbereid deze film zal instarten met de gedachte een oorlogsfilm te zien zal een teleurstelling ervaren. Maar dat wil niet zeggen dat Der Teufels General slecht is, verre van zelfs.

Zoals reeds gezegd een oorlogsfilm met bommen en granaten, pieuw pieuw, tanks, explosies en doden is dit niet. Sterker, DTG speelt zich bijna volledig af in de weldaad en aristocratie van de betere Nazi-kringen waar de gemiddelde zich in een zwembad vol haaien zal waanen. Vooral als je zoals Generaal Harras juist tegenstander van de partij bent en vijanden te over hebt die Harras graag willen pootje lichten. En laat dit nu hetgeen zijn waar DTG voornamelijk om draait, een generaal met de schijn tegen, uitspraken die niet altijd even handig zijn, de gemiddelde roddel, list en bedrog, en als klap op de vuurpijl problemen met de vliegtuigen die hij levert. Het zit Harras niet bepaald mee met behoorlijke tegenslag tot gevolg, maar blijft hij tevens een karakter die zich niet laat breken.

Niet heel spannend zo je zeggen of je moet de toxische sfeer gedurende de feestjes en binnen de relatie van partijbonzen interessant vinden. Want dan valt DTG best te genieten waar vooral een giftig beeld wordt uitgedragen rond de partij, vriendjespolitiek en als vijand van de partij. Daarnaast staat Jurgens op sterke wijze zijn mannetje als behoorlijke aanwezigheid en is dit weer eens iets anders dan bad guy spelen in een Bond film. En zo is DTG best een interessante film waar ook nog oog is voor het beeld van een door oorlog verpeste generatie die niet anders meer kan denken dan oorlog en legers, en doet het kritische betoog over normen, waarden en de prijs die Duitsland betaalt aan het einde aan een heuse anti-oorlogsfilm denken. Eindoordeel is dan ook best goed voor een keer en op termijn nog eens proberen.

Na vrijdagavond drama avond en zondagavond klassiekeravond heb ik een nieuwe gewoonte, de zaterdagavond/nacht griezelfilm. En dat bracht me de afgelopen zaterdagen best al leuke films met The Dead Zone, Darkman hoewel dat niet echt een griezel is, en Carpenter's The Fog. Deze avond was de beurt aan deze Texas Chainsaw Massacre die ik afgelopen zaterdag tot mijn grote vreugde bij de kringloop vond. De kringloopvijver is wat de grote massa betreft al behoorlijk leeg gevist, maar nu zijn toch de specialere films aan de beurt, de films die je eigenlijk zelden tegenkomt, en die zijn wel zo leuk om tegen te komen moet ik zeggen.

Afijn, The Texas Chainsaw Massacre. Een uitermate bekende titel en jaren terug zag ik de versie uit 2003 al eens met Jessica Biel in die godzalige spijkerbroek van haar. Veel wist ik er overigens niet meer van, behalve die goed gevulde broek uiteraard, maar verder ken ik het verhaal en achtergrond van het hele gedoe in Texas niet. Maar dan moet ik ook zeggen dat al dat horror/stabber/slasher/griezel/seriemoordenaar gedoe, hoewel erg vermakelijk, wel een beetje het zelfde voor mij is en ik met moeite Michael Myers, Jason Voorhees en Leatherface uit elkaar kan houden of aan de goede filmreeks kan koppelen, maar niet gevreesd want het gaat al een stukje beter. Met Leatherface hebben we in dit geval van doen en de film gaat toch wel meteen opmerkelijk van start qua montage, beelden, muziek en de voice over die rept over gedoe op een begraafplaats. Het voelt meteen sinister, bevreemdend en verontrustend aan. Lekker! Doch is het vervolg niet heel sterk met de hoofdkarakters in het busje. Partain is toch wel een vreselijke slechte cast al de gehandicapte Franklin, zo ook het domme gebeuren in de berm waar hij uit zijn stoel valt, en Edwin Neal is als Nubbins toch vooral een overdreven karakter en ergernis tijdens het busritje, in zijn geval valt zijn rol richting het einde beter op zijn plek, iets dat over Partain niet gezegd kan worden die tot aan zijn dood een irritatie blijft. De aankomst bij het ouderlijk huis en het stomzinnige gegiechel en de mokkende Franklin maken het er niet beter op, en even lijkt het erop dat deze TCM toch behoorlijk tegen gaat vallen.

Wanneer Kirk en Pam het het Sawyerhuis benaderen slaat de sfeer en kwaliteit toch subiet om met als bijzonder sterke scene Pam die in de kamer vol met botten terecht komt en de slachting die daarna volgt waarna de rest één voor één prooi en slachtoffer worden. En phoa...dat wordt toch wel goed opgebouwd en gebracht. De vriezer, de vleeshaak, de kettingzaag...het heeft allemaal een uitstekende prikkel en wordt spot on gebracht. De ren je rot show met Sally is weer dan een beetje matig maar valt wellicht op zijn plek betreffende de psychologie van het opgejaagd zijn en de daar bij gepaarde paniek. Het hele gedoe met opa is wel weer bijzonder, sterk de laatste ontsnapping, raar hoe Leatherface stomzinnig met zijn kettingzaag op het vrachtwagen portier staat om te krassen. En zo blijkt deze TTCM een film die twee kanten op gaat, namelijk een aantal net zo debiele als briljante momenten, en gelukkig winnen de briljante momenten het in deze film die uiteindelijk toch een beste indruk achter laat.

Hulde aan de keuze voor het goed gevormde vrouwelijk schoon in de vorm van Burns en McGinn, mooi shot ook zo laag bij de grond als de laatst genoemde in haar rode hot pants naar de voordeur van het huis toe loopt, ziet het er allemaal bij tijd en wijlen overtuigend uit en is hier gemakkelijk de inspiratie in te zien voor films als The Hills Have Eyes en House of 1000 corpses. Uitermate sterk blijft het onprettig sfeertje door alle smerigheid, de grauwe kleuren, de montage en muziek. Ja, dit was een fijne griezelaar voorop de zaterdagavond, nu al zin in volgende week.

En ook op tweede kerstdag nog even aan de griezel om af te sluiten en dat werd deze Texas chainsaw massacre die op Netflix staat en het moet gezegd dat ik wat raar door de delen heen vlieg, maar ja het is ook maar net wat wordt er aangeboden en wat kom je tegen. Terugkerende factor uiteraard Texas en leatherface met zijn ronkende zaag, en laat ik vast zeggen dat het nooit zo heel veel om het lijf heeft en dit deel zich op dat vlak niet onderscheid.

Stuitend van meet af aan is de slechts mogelijk denkbare mix van een stel woki millennials die in notabene Texas iets op willen zetten. Ergerlijk vind ik bij voorbaat al weer de grote mond en kritiek naar Richter bij het tankstation en ook weer de babbels tegen de sheriff bij de controle. Wat is het toch met dat soort mensen en karakters die zich bij voorbaat al zo in de nesten werken, gelukkig voor ze hoeven ze van hun niet zoveel te vrezen, en mag Leatherface hier wel eens met grof geweld doorheen rausen. Wellicht dat de regisseur of schrijver dit juist met opzet gedaan heeft.

Maar fijn, de ellende laat niet lang opzich wachten met de oude vrouw onderweg naar het ziekenhuis waarop het al vrij snel bal is in het dorpje ook nog eens geteisterd door noodweer wat het geheel lekker duister maakt. En wanneer dit eenmaal los is bevalt de film opzich wel waar de aanloop niet echt interessant was. Leuk cirkel is dan weer het karakter Hardesty die terugkeert om met haar demonen af te rekenen, is de soundtrack van het harde en brute soort en voldoet, en is vooral de slachting in de bus opzienbarende die natuurlijk een feestje is voor Leatherface en de spot drijft met de smartphone/Twitter generatie.

En puntje bij paaltje vermaakt het opzich wel weer ook al zien we niets nieuws buiten een stel slachtoffers waarvan niet veel mensen rouwig om zullen zijn dat deze ten prooi vallen. Het is het oude liedje met een zwijgzame niet dood te krijgen killer en het nodige aan slachting en Gore, duurt dan gelukkig ook niet heel lang en krijgt een 3 hoewel ik toch eerder dichterbij een 2,5 had willen zitten, 2.7 ofzo.

...there is nothing wrong with us!

Verder met de kettingzaag reeks in Texas met dit deel uit 2003 op de standaard zaterdagavond griezelavond. Zien deed ik dit deel al eens maar behalve de archiefbeelden wist ik er weinig meer van, en oja, er was nog een dingetje dat ik onthoud had, Jessica Biel in haar nauwsluitende jeans.

Sterk begint ook deze Texas chainsaw massacre weer niet. Het is het gebruikelijke verhaal van voorbijgangers die in de ellende belanden, en net als de '74 versie is er weer sprake van een stel niet zulke slimme mensen en nog meer hysterisch gedoe. De vraag met met oppikken van de blondine is wel even of dit soms Sally moet voorstellen maar ik geloof uiteindelijk dat dit niet het geval is. Het vervolg is maar al te bekend met de nodige 'do's en don't's' en nog meer rare en buitenissige karakters.

En ach, ergens zo bij de aankomst rond de Hewit Residence wint de film een beetje aan charme, en valt vooral de gevoerde belichting en kleurenfilters op. Leuke verrassing uiteraard Lee Eremy, Mike Vogel niet echt herkenbaar met Under the Doom in gedachten, valt Terrence Evans op als de viespeuk in rolstoel net als de rare moeder en dochter in de trailer, het is apart volk om het zomaar te zeggen. Van veel moorden komt het weer niet echt want Leatherface staat als vaker meer met de zaag in het luchtledige te zwaaien dan dat er echt wat gebeurt, maar ach, Jessica Bil...euh...Biel als leading lady, met veel shots waar haar uitmuntende figuur goed in uitkomt, maakt veel goed.

Super is dit allemaal verre van, maar als stuk griezel vermaak zo op de late vond voldoet het nog best wel. Om als laatste nog even die archiefbeelden aan te halen met onderschrift dat dit de enige echte beelden zijn van Leatherface. Het zet me toch aan het denken dat hier heel veel meer ingezeten had...

Volgende deel, en in dit geval de prequel, van de kettingzaag reeks aan de beurt op zaterdagavond griezelavond. Verwachtte ik er veel van...? Mwoah. Was het veel...? Mwoah.

Want het is toch eigenlijk wel altijd hetzelfde hoor. Een stel jong volwassenen op doorreis die linksom of rechtsom in de problemen geraken en bij huize Hewitt terecht komen waar de ellende natuurlijk echt begint. Best oke de geboorte en ontwikkeling van Thomas en het moment dat hij voor de eerste keer de kettingzaag erbij pakt. Verder valt het armoedige beeld van het zuiden op waar weinig goeds wegkomt en gebeurt, en zijn er de nodige sinistere plaatjes, sfeer opnames en is de muziek van Steve Jablonski best goed te noemen.

Maar buiten dat is het natuurlijk allemaal voorspelbaar als de tering, is het wonderlijk dat alle vier niet slechter uit een dergelijke carcrash komen en zijn er de gebruikelijke do's en dont's die herkenbaar zijn voor het genre. Maar de cast doet zijn werk, is R. Lee Ermey best goed, net als zo'n karakter als de Tea Lady, is er zat Gore en vind ik Jordana Brewster toch wel een ontzettend goede reden om te kijken en een actrice die me na de kennismaking met The Faculty in '98 altijd bijgebleven is als ontzettend mooie dame en ik vind haar eigenlijk leuker en lekkerder dan Jessica Biel, Miss Ass, in het Chainsaw deel hier voor. Dat alles maakt dit Chainsaw deel best oke maar niet veel beter dan de vorige en zeker niet beter dan het origineel uit '74.

This place is nothing but chaos.

Filmpje waar ik mede door de cast en synopsis altijd wel nieuwsgierig naar was ondanks alle kritiek en het lage cijfer gemiddelde. Waarschijnlijk dat je dan toch anders naar zo'n film gaat zitten kijken want ik vind dit toch allezins meevallen en heb de film ervaren als een prima thrillertje waar wellicht het nodige aan op te merken valt, maar mij toch vooral als degelijk overkomt en nergens door de ondergrens zakt.

Fraai gaat de film wat mij betreft van start met een duister sfeertje en de nadruk dat het in de omgeving van Texas City verre van pluis is. Daarnaast is er het gebruikelijke beeld van de zuidelijke regio vol van armoe, criminaliteit, slecht volk en eng gedoe. Het broeierige klimaat vervolmaakt in die zin het spreekwoordelijke 'moeras' waar Brian en Mike zich door proberen te worstelen. Fijn, aansprekend, en begrijpelijk is het heethoofdige karakter van Mike gespeeld door Worthington. Het benadrukt de vicieuze cirkel en wanhoop van alle onopgeloste zaken en negatieve balans waar in lammeren onmogelijk te beschermen zijn tegen de wolven. Prima wordt er daarna gewerkt met verschillende incidenten, slachtoffers en verdachten, en zo wordt daarna naar een prima climax toe gewerkt.

Van alle kritiekpunten is de echte achtergrond van The Texas Killing Fields één van de grootste pijnpunten als ik sommige gebruikers mag geloven. Het is een werkelijk waar gruwelijke geschiedenis die zich in die velden afspeelt en in dat kader zou de film een aanfluiting kunnen zijn maar is dat wat mij betreft niet. Uiteraard licht de film dus maar een tipje op van de ware geschiedenis, en wordt er weliswaar vermeld dat er echte gebeurtenissen meespelen, toch pretendeert de film nergens dat dit draait om de echte oplossing of dat hier de kous mee af is. Sterker, voor de vele lijken die daar vermoedelijk begraven zijn ligt de nadruk maar op een paar en daar mee ook maar op een bepaalde dader en lijkt de film dit enorm complexe gebeuren helemaal niet op te willen lossen. Het lijkt eerder het grotere probleem onder de aandacht te willen brengen, daarnaast benadrukt Mike meerdere malen dat hetgeen dat op The Fields speelt hun zaak niet is. Als ik dan al kritiek heb op The Texas Killing Fields dan betreft dat de soms wat documentaire achtige stijl die gehanteerd wordt en het gebrek aan diepgang rond het rechercheursduo.

The Texas Killing Fields maakt wat mij betreft een meer dan prima indruk met een uitstekende cast, prima acteerprestaties, een sobere en passende soundtrack en een fraai sfeer beeld van een troosteloze omgeving zoals die tevens in True Detective seizoen 1 te zien is. Met de groten kan deze productie zich niet meten, desondanks is TKF een meer dan prima film die ik zeker nog wel eens ga kijken.

Een niet alledaagse titel die de aandacht trok bij de kringloop en die ik er maandagmiddag op een verloren momentje even doordraaide. Op zich verwacht ik wil wat met zo'n enorme cast en gekoppelde prijzen en nominaties maar zoalswel vaak is het niet altijd hosanna.

Toch begint het niet slecht in de talkshow met Nick Naylor op zijn best als lobbyist voor de tabaksindustrie. De wijze hoe hij zich uitzaken red, praat en bluft geeft de film aanvankelijk een bepaald scherp en cynisch beeld die mij wel interesseert. Zoals reeds gezegd is de cast 'huge', wordt er ook prima geacteerd en bevat het geheel veel humor en toont het waarschijnlijk een beeld dat niet ver van de waarheid ligt. Om als laatste pluspunt te zeggen dat Aaron Eckhart zijn rol meer dan overtuigend verkoopt en werkelijk charismatisch is ondanks de slechte zaak waar hij voor strijd.

Toch is het niet alleen goud dat blinkt, want Thank You For Smoking valt helaas genadeloos ten prooi aan een bepaalde voorspelbaarheid rond de rol van journaliste Holloway en Nick die na een behoorlijke 'rise and fall' zich niet alleen het vege lijf weet te redden maar natuurlijk ook nog de goede keuze weet te maken. Wat dat betreft kon het niet voorspelbaarder en had de film baat gehad bij een Nick die min of meer slecht blijft qua idealen. Afijn, slecht is het verre van maar het mist toch een pinch, iets extra's. Desondanks aardig voor een keer.

Ik was blij dat ik deze film tegenkwam bij de kringloop aangezien er wel interesse was maar niet de durf om tot een grote uitgaaf over te gaan. En hoewel Thank You for your Service absoluut geen slechte film is ben ik blij dat ik er niet meer aan uitgegeven heb en wordt het ook niet een film die een plek krijgt in mijn collectie.

Duidelijk is van meet af aan dat de focus vooral op de nasleep ligt en niet zo zeer op de oorlog zelf in het geval van de drie huiswaarts gekeerde mannen die vervolgens nogal worstelen met het aanvangen van hun leven. En eerlijkheid gebied te zeggen dat we dit natuurlijk al vaker zagen en TYFYS verre van vernieuwend is met veel overeenkomsten en Leentje Buur bij vergelijkbare films als American Sniper, Stoploss, Over There en tevens een beetje The Deer Hunter met de jacht die niet meer hetzelfde is. Verder doet Teller het zoals gewoonlijk prima en had ik me wel twee keer bedacht om Haley Bennett alleen te laten, Amai wat een lekker ding is dat toch. Buiten dat is de film toch tekenend voor het leven in Amerika waar je één van de velen bent, bureaucratie ook hoogtij viert, het vinden van hulp nog langzamer gaat en tevens het beeld van het simpele leven zonder haast, de typische lange treinen en verloedering op de loer.

Verder ontkom je er moeilijk aan om niet in cliches te treden en dat is dan ook het geval want TYFYS is verre van vernieuwende en blijft op de reeds gebaande paden. Toch maakt dat bepaalde dingen niet minder dramatisch en zijn er toch zeker moment waar PTSS meer dan behoorlijk gebracht wordt in de vorm van Shuman's stress en Solo's terugkerende beeld van Doster die vooral tijdens het gesprek in het restaurant zeer indringend is net als de woedeaanval later. Ja, het valt niet mee om militair te zijn, wordt er vaak te licht gedacht over de geestelijke gevolgen of wordt het vaak de soldaat zelf verweten want dan had je maar niet in het leger moeten gaan. Daarmee wordt vaak onderschat wat de kansen van bepaalde generatie zijn en dat het vaak een vlucht is en zij vervolgens ook gewoon slachtoffer van een oorlogszuchtige regering. Maar goed, de uitwerking en het beeld van de geestelijke staat van de gemiddelde Amerikaanse militair is er niet minder om en best oké

Toch heeft TYFYS het grootste deel een beetje moeite te boeien en duurt de film wellicht net wat te lang. Dit is tevens te wijten aan dat de karakters Shuman en Solo net niet interessant genoeg zijn om de aandacht vast te houden. Een behoorlijke film is TYFYS zeker wel maar een blijvertje voor de collectie is het zeker niet.

It's not like i went looking fore this you know, it found me! This is a curse...

Onthutsend, boeiend, intrigerend...en ondergewaardeerd. Bij de synopsis meende ik mij vaag ooit iets dergelijks te hebben gezien op tv, uit nieuwsgierigheid, en ondanks de matige kritieken, toch gewoon geprobeerd en ja, ik had dit ooit eerder gezien en ik durf te wedden dat het met destijds tegenviel vanwege het gebrek aan oorlog. Met heel wat meer kennis, en wetende wat het Golfoorlog syndroom is, zie ik er heel anders tegen aan.

We zien de troepen in aanloop naar het conflict, de aanwezigheid zelf en daarna de thuissituatie die langzaam uit elkaar valt zonder echte aantoonbare reden. Danson, Weber en Helgenberger zijn duidelijk acteurs die iets toe kunnen voegen en dat ook doen. Jason Leigh zoals zo vaak een verschrikking. De rest duidelijk tv niveau. Veel dan het gemiddelde tv niveau lijkt de film ook niet te bieden met zijn nep decors, slechte special effects en soms plichtmatige karakters. De tussendoor gemonteerde echte beelden, of uitleg van betrokkene, moet een extra zijn maar haalt alleen maar het tempo onderuit van een aanzienlijk lang gebeuren.

Wie alleen daar over oordeelt mist echter het grotere geheel, namelijk het Golfoorlog syndroom zelf. Iets dat bij mij toch wel begint te leven na een anderhalf uur en me nieuwsgierig maakt naar afloop en wat er op tafel komt. Nog altijd is wat dit fenomeen betreft de onderste steen niet boven, iets dat ook niet zal gebeuren, en voor de anti-amerika denkers, niet iets is dat alleen aan amerika ligt maar ook in Europa bij Engelse troepen bv een onbegrepen en ontkent fenomeen is. Wat was het nu werkelijk? De omgeving? Het verarmde uranium in antitankgranaten? Iets dat inmiddels ook bekend staat als het Balkanoorlog-syndroom. Waren het de talloze pillen die de militairen kregen als preventie voor chemische aanvallen? Waren het pesticiden of een residu van de oliebranden? Of was het toch een neveneffect van de bombardementen op chemische fabrieken en wapendepots? Iets dat onmogelijk was volgens het Pentagon. Het syndroom bestond eenvoudig niet. Net als de jarenlange slepende zaak rond Chroom 6 binnen de Nederlandse landmacht. Toch volgens een Amerikaanse studie vrijgegeven in 2012 is het nu toch bijna zeker dat het zenuwgas Sarin de oorzaak is geweest.

Met al die kennis wordt het anders doorsnee verhaal van A Soldier's Nightmare tot een ander niveau gebracht en vind ik de film zeker voor ik het uur een boeiende zit worden die mij hier en daar echt weet de raken.

I am the Lizard King. I can do anything.

Fabelachtige en fascineerde docu over The Doors, met Morrison uiteraard als leidend middelpunt. Hoewel ik achteraf in mijn jeugd muziek van deze band op cassette had, of zelf opgenomen, zei de band en historie mij bitter weinig tot ik een zeven á acht jaar terug de boxset, het gehele oeuvre, eens leende, luisterde en niet veel later de boxset zelf op mijn verjaardag ontving. Toch wilde het allemaal nog niet zo doordringen, tot ik een jaar of vier terug deze docu zag waarop ik toch meer geïnteresseerd raakte en eigenlijk Riders on the storm herontdekte. Mede door de herkijk van Apocalypse Now eerder dit jaar, waarin een hit van The Doors centraal staat, ondekte ik ook meer dat nummer maar werd vooral het The Doors vuur nog meer aangewakkerd. En to top it all, daar was de docu weer...

In een bloedgang wordt het ontstaan van de band gebracht zonder echt de diepte in te gaan. Morrison reeds hyper en inteligent, samen met kameraden, beginnende muzikanten die op hun geheel eigen wijze qua talent en muzikaliteit bij elkaar passen en een bizar geheel vormen. Voeg daarbij het eerste optreden in de Whiskey A Go Go en de teerling is geworpen. Toch is het Jim Morrison die de aandacht trekt. Raadselachtig, verlegen, intelligent, talentvol onvoorspelbaar, toch ook charismatisch...maar vooral een enigma. Werkelijk een fascinerende verschijning en persoonlijkheid. Te zeggen dat Jim alleen draaide om sex, drugs en rock en roll doet het karakter en zijn achtergrond ernstig te kort. Fascinerend is te zien hoe hij omgaat met de fans om zich heen, zo relaxed, hij laat zich aanraken, hij laat met zijn haar spelen, het doet hem niets. Hij lijkt de stroom van de mensen te volgen en te gedijen op hun energie. Het is de groei van iets angstaanjagends, iets oncontroleerbaars. Iets dat Jim ook lijkt te beseffen.

Een kentering volgt die spanningen in de band te weeg brengt. Een slechte reputatie is wat The Doors en Jim wacht binnen het conservatieve Amerika. Morrison verscheurt door...ja wat eigenlijk? Zijn de dubbelgelaagde en 'moody' nummers een 'selffulfilling prophecy'? Kan hij niet omgaan met de roem of is het twijfel aan zichzelf en zijn stem? Het is een raadsel waar we geen antwoord op krijgen en dat het enigma en de mythe rond Morrison brandstof geeft. De weelde en verlegen frontman uit het begin heeft plaats gemaakt voor incident rijke optredens, alcohol en drugsmisbruik, en een nachtmerrie achtige sfeer. De 'gereinigde waarneming' waar de bandnaam opslaat is Jim in ieder geval ontglipt.

Jim Morrison blijft een raadsel, samen met zijn al even raadselachtige band en maar goed ook. Een gevoel van melancholiek overvalt me deels tijdens de docu naar ook een gevoel van magnitude. Man man...wat moet dit wat geweest zijn in die tijd. Het maakt deze documentaire tot een uitermate boeiend geheel en net als de vorige keer krijg ik spontaan zin de boxset uit de kast te pakken. Eerst The End en Riders on the storm maar weer even luisteren.

Een erg leuke verrassing zo tegen te komen bij de kringloop, toch wist ik nog niet de helft van de film buiten de bekende titel. Want met de gegevens dat de film opgenomen is in de ruines van Oosterbeek en Arnhem is toch op zijn zachts gezegd bijzonder, net als het feit dat er geen acteurs gebruikt worden en de geluiden die van daarwerkelijke opgenomen oorlogsgeluiden zijn. Het maakt de film goed of slecht al meteen tot een bijzonder product waarmee het woord autenthiek een totaal ander lading krijgt.

Van het begin moet de film het overigens niet helemaal hebben met de gortdroge voice-over die het geheel zogezegd erg droog maakt, en uiteraard is er van enige diepte qua karakters ook weinig sprake, maar goed, daar draait de film simpelweg niet om. Waar het wel omdraait is een uitermate realistisch beeld van de oorlog in een film uit '46 en daar slaagt men mijn inziens toch geweldig in. En dat gebeurt toch vooral wanneer de Engelse paratroopers in hun eerste schermutseling belanden, want wat een fantastische een oorverdovende geluidstape wordt er gedraaid. Echt waanzinnig. En onnodig te zeggen voelen en zien de gevechten temidden van de ruines er ook spot on uit, het is toch het moment waar de film voor zijn leeftijd een bijzondere sterk indruk maakt met de getoonde gevechten, geluiden en tientallen zo niet honderden ex-militairen.

Een beeld zoals we dat in Band of Brothers zagen zien we in Theirs is the Glory ook tot op zekere hoogte met de blijheid van de mensen op straat, verzorging van de gewonden, de kameraadschap tussen de soldaten en hun humor. Dat men zowaar een Tiger en Panther heeft weten te strikken mag ook zeker benoemd worden, zonder twijfel voortuigen die geconfisqeerd waren en het uiteraard nog deden en gemakkelijk ingezet konden worden en daarmee een probleem waar men met deze productie niet tegen aan liep maar heel veel films in de jaren er na wel omtrent budgetoverschrijding of dat dergelijke voertuigen simpelweg niet beschikbaar waren. Dan nog zeker het benoemen waard een aantal scenes richting het einde zoals het duel tussen de Panther en de Engelse 6 ponder waar de op dat moment gevolgde soldaat verdwaasd de straat oversteek met een andere naderende Panther op de achtergrond, een fantastische scene wat dat betreft qua camerawerk.

En zo laat deze opzienbarende film, natuurlijk vanwege de achtergrond, toch een meer dan sterke indruk achter en is zeker het genieten waard. Het is weliswaar soms wat aan de houterige kant, de voice over maakt het droog, maar eenmaal los en de troepen volgend in hun confrontatie met de Duitsers rond Arnhem en Oosterbeek kan ik niet anders dan concluderen dan dat dit een uitermate knap gemaakte film is.

Had ik deze nu al eens eerder gezien? Moet haast wel, want de toestand met de trucker en het aparte einde kon ik me herinneren. Of was dat via een filmprogramma tot me gekomen? Het maakt ook niet uit want voor een beoordeling kwam de film onderhand wel eens in aanmerking vooral vanwege de goede kritieken. Iets waar ik me overigens niet helemaal in kon vinden.

Het verhaal moge bekend zijn, twee vriendinnen in het keurslijf en opgesloten binnen kaders die er toch echt eens op uit moeten. Jammer voor hen neemt dit uitje al snel desastreuze vormen aan waarop niet echt meer een weg terug lijkt en zaken alleen maar erger worden. Op zich een redelijk begin punt en het eerste incident verast me dan ook wel qua ernst, een goed vervolg krijgt dit echter niet naar mijn gevoel omdat de dames daarna vooral uit blinken in hysterische gedrag en andere shit die de aandacht trekt. Bijkans zitten ze elkaar in de haren, is er een hoop paniek en worden er rare discussies uitgevochten waarvan ik denk leg dat dan beter uit. Leg uit waarom je niet door Texas wil in plaats van dat hysterische geschreeuw boven een trein uit. Ook weer zo'n moment, waarom daar in da lawaai? Dat zogenaamde feministische beeld waarin vrouwen voor zichzelf opkomen zie ik eigelijk niet, het zijn voor mij twee kakelende kippen die eerder per ongeluk voor zichzelf opkomen dan dat dit weldoordacht lijkt. Zo voelen ook veel situaties te gemaakt aan zoals het struikelen van Thelma over J.D., Madsen die wel erg emotieloos wat dingen staat kapot te smijten en nagenoeg geen enkele chemie heeft met Louise, is het allemaal wel erg voorspelbaar, is het volgas achteruit scheuren door Louise om te tanken wel erg geforceerd flink en stoer, om nogmaals af te sluiten wat dat autorijden betreft, kennelijk kan de gemiddelde serveerster daar beter auto rijden dan een heel leger agenten die ze moeiteloos afschud. Yeah right....tot dan een hoop kritiek en de eerste drie kwartier heb ik echt zoiets van wat is dit nou? Waar zit ik naar te kijken? Wat is hier goed aan...?

Toch is er na drie kwartier een kentering waarin die Bonnie en Clyde die ik verwachte te zien, met deze twee dames, meer naar voren komt. Thelma ontwikkelt zich van muurbloempje in saaie jurken naar een stoere femme fatale die niet meer af te stoppen is. Sowieso wordt de wisselwerking tussen de dames beter en lijken ze gelijkwaardiger aan elkaar en wordt de humor beter. Het 'He knows' gesprek met Daryll is grappig, de toestand met de perverse trucker ook leuk en is de overval grappig. Verder mag de brede cast genoemd worden en valt vooral Keitel op in een sympathieke rol. McDonald ook wel goed als mislukte macho. De muziek doet soms een beetje aan Backdraft denken en uiteraard is het dan ook geen wonder dat werk van Hans Zimmer is om het natuurschoon van de roadtrip te benoemen. Je zou toch warempel zin krijgen zelf een dergelijke tocht door Amerika te doen.

Het niveau dat ik verwachte mede door goede kritieken komt er toch niet echt uit, en dat wijt ik toch aan het haperende begin waarna de film zich weliswaar herstelt in de tweede helft met een prima Geena Davis. Nu realiseer ik me dat een dergelijke karakterontwikkeling onderdeel is van het roadmovie genre maar toch vind ik het te matig in het begin. En dat zo genaamde feministische stof dat deze film doet opwaaien....tja, ik kan me daar niet op inleven. Ik denk te modern misschien. Thelma and Louise is voor mij dan ook een tussendoortje die wel een beetje tegenvalt. Eén keer is wel voldoende en misschien dat ik me daarom niets meer herinner van een eerste kijkbeurt. Aardig voor een keer is dan ook het gevoel maar zeker niet meer.

Film die me enkele jaren terug nog verraste bij de eerste kijkbeurt, een troef die inmiddels uitgespeeld is waarop de film toch plots overkomt als degelijk en veilig binnen de lijntjes, en vooral met de huidige kennis, nergens de diepte in lijkt te gaan.

Een beeld vergelijkbaar met die van John Nash wordt in eerste instantie gepresenteerd. Geniaal genie/gek ontmoet zijn vrouw die ondanks eigen onvrede in dik en dun achter hem blijft staan ondanks ziekte. En ik moet zeggen dat in het geval van A Beautifull Mind de film beter aanslaat en slaagt als product dan The theory of everything. Buiten beschouwing gelaten wat voor briljante geest deze man was, komt dat nergens echt naar voren, weer een punt voor John Nash wat dat betreft die we wel herhaaldelijk met zijn werk bezig zien. Slechts zijn humor wordt veelal benadrukt, daarnaast natuurlijk de vicieuze cirkel van zijn ziekte waar hij steeds verder in af glijd, en de relatie en zorg van zijn vrouw door de jaren heen. Vooral dat laatste lijkt veel rooskleuriger afgeschilderd dan in werkelijkheid was weten we nu. Niet alleen Stephen had achteraf commentaar, Jane zou al helemaal de aanval geopend hebben in interviews en artikelen met kritiek dat er veel niet in het script opgenomen is en dat de waarheid een stuk zwaarmoediger is. Een troef die in A Beautifull Mind ook weer beter uitgespeeld wordt.

The Theorie of Everything slaagt wel zeker in een beeld betreffende de opkomst en teloorgang van Hawking, fysiek gezien dan. Het idee van de hulpeloosheid in zo'n kapot lichaam is prima en wordt aardig gebracht. Je voelt de frustratie bijna wanneer hij net zijn titel behaalt heeft maar niet eens kruipend de trap op komt. De constante zorg wordt nog aardig gebracht, maar daar houd het dan ook abrupt op. Wat Hawking nu precies voor zijn werk deed of toevoegde komt zelden echt naar voren. De drukte van de zorg komt weliswaar naar voren maar de tol die over dertig jaar eiste van Jane niet. De zwaarmoedigheid die over dat huwelijk moet hebben gehangen wordt zorgvuldig vermeden en dat terwijl bij gebrek aan andere ingrediënten de insteek van film toch ligt rond het privéleven.

The Theorie of Everything lijkt dan ook een film te zijn die Uber degelijk en veilig binnen de vakjes kleurt en niet van plan de vuile was over een moeizame relatie buiten te hangen. En dat het zwaar was is wel duidelijk aan de hand van Jane haar eigen vertellingen. Desondanks de uitmuntende acteerprestaties van Redmayne, het moet gezegd worden, voelt deze film vooral aan als een gemiste kans en soms aan de saaie kant. Voor sommigen welicht interessant, voor mij een tegenvaller inmiddels.

DRAINAGE, ELI! DRAINED DRY, YOU BOY.

Bizarre en stijlvolle film over het kapitalisme rond een olieboer. Een film die ik inmiddels al meerdere keren zag en me toch ook iedere keer weer weet te verbazen als de ultieme karakterfilm

Het eerste kwartier van de film dient slechts om de de ploeterende Plainview in beeld te brengen. Keihard werk, geen woord, geen luxe, de pijn die hij verdraagt naar zijn ongeluk, het bevestigd het beeld van iemand die alles op zij zet, slechts met een idee of zijn wil bezig is, en bijzonder volhardend daar in is. De weg daarna leid langs verschillende bronnen om vervolgens zijn grote tegenstander in Little Boston te treffen. Tot dan is de film visueel prachtig, Lewis prima als karakter, de muziek apart en prikkelende maar is de toon en richting, na het 'harde' begin, even zoekende.

Het is echter predikant Eli die een bijzondere rol gaat vervullen en in zijn bemoeienis en hebzucht niet onderdoet voor Plainview en voor een aantal zeer interessante scenes gaat zorgen. De strijd tussen twee afgoden die de lakens uit willen delen en de andere in de spreekwoordelijke zinnen een kopje kleiner willen maken barst los. Pesterijen, vervelende bezoekjes en insinuaties....het is vooral Eli die in alle pech rond de put zijn gemis ziet. Fantastisch zijn de scenes in de kerk waar Dano, met deze film mijn eerste kennismaking met de acteur, geweldig acteert als doorgeslagen predikant die halve duivelsuitdrijving lijkt uit te voeren. De doop van Plainview is al net zo'n maniakaal stukje, en dan wel van beide. Heerlijk ook die ruzie die ze later hebben op het olieveld. Ondertussen spelen er ook nog andere zaken zoals de problematiek rond H.W. en de zogenaamde broer Henry. Zaken waar Daniel zich op geheel eigenwijze afmaakt. Geen afleiding, geen tijd voor zaken buiten de olie en het geld dat de olie oplevert en vooral geen verandering van leefwijze om de jongen beter te begeleiden. Neen, Plainview heeft maar twee dingen op zijn agenda, hijzelf en zijn beurs. Briljant opbouw trouwens ook als Daniel langzaam zijn kookpunt bereikt in de situatie met Henry. Die muziek ook, om kippenvel te krijgen. De scenes rond en tegen Eli zijn overigens het beste, momenten om met ingehouden adem te volgen.

De film zou dan volgens sommigen 'de opkomst en ondergang' van iemand zijn, ik zie overigens alleen een opkomst en geen ondergang. Ik zie wel heel duidelijk iemand die een 'one track mind' heeft. Hij gaat zover in zijn oorlog tegen concurrenten en hebzucht, alles is voor Bassie, dat wanneer er op het einde niemand meer is om ruzie te maken hij zijn zoon maar weg jaagt. De man is na afloop een lege huls omdat hij nooit met iets anders bezig geweest is en nooit voor iets ander geleefd heeft. En dan heb je alles? En wat nu...? Precies...overigens na de botsing met H.W. proef ik na afloop wel een bepaalde spijt, toch was het tot op zekere hoogte zijn zoon. En nu heeft hij niets meer, hij sprak ooit de hoop uit een groot huis te hebben met het geluid van kleine voetjes. Iets dat niet meer gaat gebeuren.

There Will Be Blood doet wat het belooft, de concurrentie strijd en kapitalisme is een messy gebeuren en zoals de titel zegt zal het een bloedbad worden, waarvan akte. Lewis geeft een masterclass weg, maar Dano weert zich ook meer dan prima. De muziek is erg apart te noemen. Soms voelt het ongemakkelijk en onvoorspelbaar aan, dan is het weer ronduit experimenteel en chaosverhogend om vervolgens melodieus en melancholiek te worden. There Will Be Blood is daarmee een fascinerende en intrigerende film.

Een film die ik 20 jaar geleden als één van de beteren in het genre ondanks dat comedy me doorgaans niet veel zegt. Maar hoe is dat 2020? Met vrees stelde ik het herzien van deze film uit, want dit kon toch weinig goeds meer zijn...

Maar niets is minder waar. De film overtuigd nog altijd als leuke comedy met een aantal hilarische scènes en vooral een aantal acteurs in leuke rollen. Een niet bijzonder vernieuwend maar wel herkenbaar verhaal rond Ted die nog altijd met de last zeult rond de mislukking Mary neemt zijn aanvang. Een verhaal met de nodige obstakels maar ook concurrenten waarin Stiller een meer dan prima rol speelt als de sympathieke sul en niet die overdreven onzin uit andere films. Hoewel ik nog nooit veel aan Diaz gevonden heb, nu ook weer niet met de schaapachtige lachje en domme gehinnik, moet de film het vooral hebben van de verschillende kleurrijke en strijdende partijen als Healey en Tucker, waar de kleine rol van Tambor er ook mag zijn als Sully. Vooral Dillon als uberfoute privédetective is geweldig die op wel erg foute wijze indruk probeert te maken, en dan is er nog de prima soundtrack met nummers van Joe Jackson, The Foundations, The Push Stars, Ivy, Shirley Bassey/Propellerheads en de Dandy Warhols.

There is something about Mary is nog altijd een innemende comedy, waar vooral in de aftiteling begeleid door het nummer Build me up buttercup, te zien is hoeveel lol men had tijdens het maken van de film. Een plezier dat gedurende de film voelbaar is. Eindoordeel, nog altijd een leuke film.

De film heeft een normale aanloop. Gewone zwart/wit beelden, de standaard beelden van de mensen in Engeland op straat en vervolgens de oproep voor het front en de mannen die daar lachend gehoor aan geven. Het heldenachtig beeld van de jonge mannen die niet naar een oorlog gaan maar op avontuur doet zich weer eer aan, net als in EM Remarque's 'Van het westelijk front geen nieuws' en de beide verfilmingen. Oorlog is immers als een jongensboek met alleen maar helden.
De training volgt en in die zin de oversteek en de eerste schreden in Frankrijk, nog steeds in zwart/wit overigens. Tot op heden alles gewoon. Maar dan...een plotselinge overgang van vlekkerig, schokkerig beelden, noem ze eigenlijk maar onpersoonlijk, naar herkenbare mensen, die in de lens staren, iets tegen een kameraad staren. Een bijna onwerkelijk realisme doet zijn intreden en doet mij naar adem happen. Wat ontzettend goed gemaakt. Alsof je naar recent gemaakt film over WO1 kijkt.

Het vervolg van de film gaat over de catastrofe rond De slag om de Somme die de eerste dagen in een grote tragedie uitdraaide door slechte tactiek en slechte keuzes. En vervolgens de gewonden, de Duitsers en hoe de Britten daar tegen aankeken en de thuiskomst en wat daar in die zin misging. Uiteraard begrepen de mensen totaal niet wat deze mannen hadden meegemaakt en hoe daar me om te gaan en dan werden ze ook nog eens gediscrimineerd voor banen voor een mij onbekende reden.

Dat Den Groten Oorlog een gigantisch nationaal trauma is bij de Engelsen en veel meer leeft dan WO2 moge duidelijk zijn. Niet alleen de verliescijfers waren enorm, zeg maar gerust dat een complete generatie werd weggevaagd, maar ook de psychologische nasleep voor de mannen zelf.

Mooi beeld, werkelijk waar fan-tas-tisch mooi gemaakt! Adembenemend! De voor heen bewegende vlekken in het zwart wit die kolderiek voorbij stappen zijn opeens mensen geworden, die lachen, iets zeggen en een ziel hebben. Eén nadeel echter aan de docu/film de constante stroom van veteranenverslagen die opgedreund worden. Het is naast de beelden eigenlijk allemaal een beetje teveel. Ik ben gaandeweg ook opgehouden met luisteren maar me alleen nog gaan concentreren op de beelden.

De kans tot deze film eens gegrepen met de hulp van Canvas, want wat zenden die van tijd tot tijd toch mooie films uit, en vooral 'klassiekers' die zelden of nooit op tv zijn.

Thief gaat passend van start met regenachtige, donkere straten en het stemmige gekwetter op de politiekanalen. Het beeld overigens van een nihilistische wereld waarin misdaad loont en tevens het beeld van een selfmade man, vrijgevochten, eigen baas en 'rechtvaardig'. Toch staat de kop, samen met voortschrijdend inzicht, op andere plannen, namelijk vrouw en kind. Een aardig plan, maar wel gerekend buiten het feit dat hij net voor ene Leo gaat werken.

Een fenomeen zoals zo vaak bij de mafia, en andere films over criminaliteit, the further down the rabbithole, the harder to get out. 'Ik regel alles voor je', 'ik ben goed voor mijn mensen', frasen die eerder staan voor 'je bent goed in wat je doet en ik laat je niet weer gaan'. Het duurt dan ook niet lang of de problemen rijzen Frank praktisch boven het hoofd. De criminaliteit blijkt maar weer eens te meer een wereldje te zijn waar het vrees is voor de grotere vis die opeens in het vijvertje opduikt en jouw opvreet.

Thief valt voor Michael Mann kenners op als 'dry run' van zijn Magnum Opus Heat. Frank en Neil lijken verrekt veel op elkaar en hebben dezelfde motieven. Maar tevens valt Manhunt erg te herkennen qua spanningsopbouw, sfeer en muziek. In principe kan je zeggen dat het een mix van beide is. Verder valt Thief vooral op vanwege het mooie retro ogende tijdsbeeld, de fraaie muziek en een prima acterende James Caan.

Het meeste lijkt Thief echter te draaien om het milieu zelf, en de macht die ervan uitgaat, maar ook hoe die in een persoon zit. Frank wil graag stoppen maar bewijst keer op keer dat hij een jongen van de straat is zoals met het gesprek over de adoptie. Het is een vicieuze cirkel van macht, gewoonte, angst en een wereld waar iedereen elkaar kent en 'leverage' op elkaar heeft. Verder heeft Thief absoluut aardige fasen maar zijn er ook scènes die net wat te lang duren. Daarnaast wordt het voor het gevoel nooit echt heel spannend. Thief is daarom degelijk te noemen, leuk voor een keer, maar niet de fantastische film waar ik op gehoopt had.

Met Terence Malick's The Thin Red Line als onbetwiste nummer 1 in mijn top 10, en ook al meer dan 20 jaar in bezit van het goede boek van James Jones, kon het niet anders dan dat ik deze film toch eens moest kijken. De prijs die Boekenvoordeel er voor vroeg noopte me nog tot voorzichtigheid maar toen ik de film vrijdag voor één euro bij de kringloop tegen kwam was dat toch wel een kans die ik niet liet liggen. Een heel groot succes werd deze The Thin Red Line niet en ik kan niet anders concluderen dat de films beiden een eigen interpetatie en lijn volgen en dat de '98 versie het dichtste bij het boek blijft.

Niet dat ik heel veel van deze versie verwachtte gezien het cijfergemiddelde en de relatief korte speelduur, toch verrast de artwork van het dvd menu wel met een design en kleur die ook gebruikt werd voor één van filmposters van de '98 versie en is de toon snel gezet met de spanning tussen Tall en Stone, uiteraard Staros in het boek en de '98 versie, en de kennismaking met Doll die een samenvoegsel is van drie personages uit het boek en de '98 versie. Zo is hij met zijn vrouw bezig zoals pvt Bell dat tot op zekere hoogte doet, is er de opstandigheid en wrijving met sergeant Welsh zoals Witt dat heeft en steelt Doll het pistool en voert een halve zelfmoordactie uit zoals dat in de '98 versie gebeurt. Opmerkelijk overigens dat Doll op de rand van zijn loopgraaf/schuilhol zit tijdens een beschieting, iets dat in de '98 niet voorkomt maar wel in het boek omschreven wordt als een waan van onkwetsbaarheid. En zo zijn er wel meer dingen die overeen komen zoals Welsh met zijn run naar Jaques toe om die plat te spuiten en uiteraard de weigering van Stone, Staros, om op te trekken en het ontnemen van zijn commando. Daar staan ook weer 'fouten' tegenover zoals dat Stone niet vervangen wordt door Gaff maar door luitenant Band, die is echter in deze versie al lang gesneuveld.

Het is een potje turven tussen overeenkomsten/kloppende dingen en gegevens die een andere draai krijgen. Opvallend is toch wel het decor dat verre van het ondoordringbare regenwoud lijkt of de tropische hitte zoals bekend op een eiland behoorlijk dicht bij de evenaar, maar goed dat is wellicht in die tijd niet haalbaar en een detail waar men niet zwaar aantilt. Opvallend is toch wel de gematige psychologische inslag die Welsh er op na houd die doet denken aan luitenant Speirs zijn speech tegen Blythe in Band of Brothers over de mindset van becoming a soldier. Opvallend is ook het wapentuig dat sommige soldaten dragen in de vorm van een MP38 Schmeisser, geen Thompsons voor handen? Aardig is dan wel de zogenaamde rostwand die ze op het einde moet aanvallen, een vorm van terrein die niet voorkomt op Guadalcanal, maar wel exemplarisch was voor strategische posities en versterkingen op andere eilanden zoals Iwo, Okinawa of de Marianen. De dood van Welsh is toch wel de definitieve doodsteek deze film het beste los te zien van het boek en in die zin als een erg vrije uitvoering.

Hoewel er aardige momenten zijn kon de film me maar matig boeien en had ik nergens het gevoel goed in de film te zitten. Mogelijk dat dit komt omdat je toch gaat vergelijken en met de '98 versie als mijn persoonlijke nummer 1 film kan deze versie haast niet anders dan tegenvallen. Daarom is deze versie aardig voor een keer maar ook niet meer dan dat. Mogelijk dat er ooit nog verandering komt door een herkijk.

This great evil, where is it coming from...?

Het was wel weer eens tijd om mijn all time favourite en nr.1 te kijken. En het is toch wel wat, dat een film je zo raakt, en je blikveld zich door blijft ontwikkelen en dat je toch altijd weer meer ziet.

The Thin Red Line is Malick's magnum opus, zijn hoogtepunt waar alles samen valt, een filosofisch meesterwerk. De film had maar liefst 7 Oscars nominaties op zak waarvan er geen één verzilverd werd helaas, waarvan Zimmer's soundtrack nog wel het meest veilige paard leek om op te wedden. Bevestiging of niet, groots is The Thin Red Line en groots blijft The Thin Red Line, iets dat niet iedereen zal begrijpen en dat hoeft ook niet. Hier heb je iets mee of niet.

Dualiteit, hoop, vrees, verlangen, de dood, het leven, dromerig, eerlijk, wreed, compassie, woede, inzicht, verschillende gradaties van onverschilligheid. Het komt allemaal voorbij en laat de mens op zijn best en slechtst zien. Maar bovenal lijkt de westerse mens niet op zijn plaats in dit paradijs dat oneindig groot en sterk is en honderd jaar later nog steeds sterk, vier en ongrijpbaar zal zijn in tegenstelling tot die mensen met hun wapengekletter. Over nietig gesproken...niet te vergeten de harmonieuze dorpjes met bevolking levend in eenvoud.

Filosofisch geladen zijn de overpeinzingen over de dood en het leven, de zin van alles, als officier zijnde bewust soldaten de dood insturen, relativering, de glansrol van Penn als pessimist sergeant Welsh met als tegenhanger de nog veel boeiendere Caviezel als de serene gewetensvolle en vergevingsgezinde soldaat Witt. Maar waar The Thin Red Line nog wel het meest in slaagt is de angst, de dunne rode draad, het moment tussen doodsangst en waanzin, heldhaftigheid en lafheid, het vermogen te handelen of in apathie te geraken. Wat wordt deze goed gevangen door de camera, nog nooit werd de angst van soldaten zo goed gebracht net als de angst tijdens het sterven. Neem Tella of Keck waar de emotie afdruipt, of de waanzinnige angst die Doll tot een heldhaftige daad drijft, zo onvoorstelbaar goed geacteerd. Voor velen hun grandest hour wat dat betreft. Om nogmaals de poëtische schoonheid van sommige voice overs aan te halen. Hoogtepunt die ik toch moet aanhalen is de scène waarbij men het Japanse kampement binnen valt, de kolder, de roes, de waanzin, zo waanzinnig goed gevangen en kracht bij gezet door Zimmer's soundtrack. Ja, andermaal heeft The Thin Red Line me overtuigd van zijn mix, boodschap en kunde.

'If I never meet you in this life, let me feel the lack. A glance from your eyes, and my life will be yours...'

Ben niet zo'n horror liefhebber maar voor deze film maak ik graag een uitzondering.

Wat een geweldige film voor die tijd. Ziet het er allemaal even goed uit? Mwoah...voer voor discussie. Een oud-klasgenoot en fervent horror-fan beweerde de wielen te kunnen zien onder het hoofd dat pootjes krijgt en er als een spin vandoor gaathij was er dan ook niet bijzonder kapot van.
Tja...ik vind wellicht dat je dat in het tijdsbestek van die tijd, 1982, moet zien.

Verder is het een plaatje qua setting, sfeer, muziek en acteerprestaties. Een redelijk simpel verhaal waardoor het geloofwaardig blijft. Natuurlijk kun je de analyse van de beste dokter over hoe deze alien te werk gaat nogal in twijfel trekken. Hij concludeert tijdens het opensnijden alleen al dat het wezen levensvormen overneemt en imiteert. Hoe kan hij dat vaststellen zonder laboratorium als een dergelijke levensvorm onbekend is op aarde?Verder mooie spanning, goed einde en die muziek hé, wat me betreft is die net zo bekend als de tune van Jaws.

Hulde John Carpenter!

...I'm being erased!

Al verschillende keren gezien en iedere keer overtuigd als acceptabele en vermakelijke King verfilming, al is het alleen maar om Kari Wuhrer en haar kwartje. Dat deze film alweer uit 1996 stamt.

Het verhaal is bekend, een advocaat met overgewicht die een vloek over zich uitgesproken krijgt en daarna wel heel snel gewicht begint te verliezen. Het is in die zin een typerend en apart verhaal uit de pen van King, van het boek kan ik mee even wel niet veel meer herinneren.

Er kan veel gezegd worden over de casting van Robert John Burke die vooral in de eerste fase niet sterk overkomt maar naar het einde wel wat beter in zijn rol komt. Sowieso komt de dikke Halleck in zijn 'fat-suit' nogal gekunsteld over, echter geeft dit de film ook wel weer iets. Het is niet serieus, het is niet super goed, het hoeft er niet geweldig gelikt uit te zien. Het past juist wel bij de film die wel een leuke vibe en aangenaam tempo heeft. De aftakeling, en dat Billy niet de enige met problemen betreft, is leuk. De bemoenissen van Ginelli prima en vooral de gypsy Lemke wordt aardig gestalte gegeven door de vorig jaar overleden Michael Constantine. Niet te vergeten Kari Wuhrer, beter bekend als Agent Tanya uit Red Alert, als bijzonder aangename verschijning.

Thinner voldoet als prima avondje vermaak en behoort zeker tot de categorie acceptabele verfilmingen, King zag het zelf ook wel zitten, vandaar zijn verschijning in het begin om de prima ontknoping nog even aan te halen.

Even voor de herkijk met deze The Third Man waar ik me kan herinneren dat de film wel opviel als mooi maar me destijds niet heel veel deed. Met zoveel film-kijk ervaring meer, van alle mogelijke genres, was ik inmiddels toch wel benieuwd hoe ik de film nu zou inschatten. En hoewel de pluspunten en minpunten nog grotendeels hetzelfde zijn is daar toch wel verandering in gekomen.

Hoewel ik door externe factoren een beetje moeite had mij in het begin te focussen valt de film op als rustig en degelijk met het bekende mysterie 'who killed Harry Lime' als steeds grotere olievlek die zich steeds beter uitspreid naar men er in roert en troebeler wordt. Wat gebeurde er nu precies temidden van. veel bekende mensen die allemaal 'toevallig' terplaatse waren. Heel verrassend is het verder allemaal niet met de reeds aanwezige kennis noch dat het heel spannend wordt, vooral dat laatste concludeerde ik de eerste kijkbeurt ook al.

Toch toont The Third Man zich weldegelijk als klasse film als het gaat om situering, locatie en cinematografie. Want wat wordt er prachtig gespeeld met licht, donker en schaduw, de rennende mensen in de dreigende straten en stegen, is het nachtelijke ritje wel erg heftig met de fraai opgebouwde achtervolging in het riool als finale die ik zelfs van hoog niveau vind. Tevens prachtige zo'n shot in een tunnel met rondtastende zaklampen. Wat dat betreft een kunstwerk qua techniek die eigenlijk het verhaal een beetje onder sneeuwt buiten het feit dat het nergens spannend wordt. Want zoals ik in mijn eerdere comment ook al zei is het opzich te duidelijk en gemakkelijk, te obvious, wie die zogenaamde Third Man gaat zijn. Dan is er de soundtrack met nadruk op Harry Lime's Theme en daarmee dat constante getokkel op die citar die mij op een gegeven de keel uitkomt en in de stijl en qua sfeer niets toevoegt.

Toch ben ik The Third Man dit keer beter gezind ondanks de minpunten want de cinematografie is fantastisch, tevens neem ik de leeftijd in acht en beschouw dit dan toch wel als een klasse film. Een ster erbij wat mij betreft.