Opinions

Met een halfje verhoogd na herziening, al is het redelijk nipt. Regisseur Johannes Roberts weet goed hoe hij kwaliteit met beperkte middelen moet neerzetten en ruilt ambitie dan ook in voor de uitwerking. Het levert een aantal spannende momenten op met verzorgde cinematografie om die scenes extra sterk naar voren te communiceren. Hier compenseert Roberts de behoorlijk onlogische inhoud en de weinig overtuigende acteerprestaties tot op zekere hoogte mee, want 47 Meters Down: Uncaged is zeker geen perfecte film. Toch duurt het allemaal niet lang en brengt genoeg suspense om nergens te vervelen. Afgelopen maand mei werd overigens het derde deel van de reeks aangekondigd.

Zwakke vertoning.

Ik voelde hem al vroeg in de lucht hangen. Reeves die er al gelijk compleet verdwaald uitziet in deze film. Ik begrijp sowieso niet waarom hij hier komt opdraven, want hij vloekt behoorlijk met de Aziatische cultuur. Maar ook de rest doet het niet geweldig.

Zowel iedereen vertoont vreselijk acteerwerk. Je hoort ze sowieso geen Engels te laten spreken voor zo'n enorme tijd. Shibasaki was al helemaal vreselijk. Ik heb echt zelden iemand zo nep en onovertuigend haar lijnen zien oplezen in een film.

Visueel heeft het enorme budget absoluut geen wonderen gedaan. Ondanks dat er een aantal leuke dingetjes bijzitten, is de CGI wat te melig en de actie te kort en afwezig. Als het even los lijkt te gaan haalt de film weer niet uit.

De film is daarbuiten saai, ondanks het nog best interessante verhaal. Echter is er gewoon te weinig fantasy en actie en te veel saaie drama. Drama die absoluut niet werkt door erbarmelijke acteerprestaties die de film een soort komedie gevoel geven.

Jammer dat de film nooit echt uit weet te halen, want het sterkste was wel het einde met de Seppuku. Echter is het meeste toch weggegooid en dat is jammer. Hier had veel meer potentie in gezeten dan er uiteindelijk uit is gekomen.

De vocale regisseur Spike Lee komt op de proppen met een oorlogsdrama, opgeleukt met een flinke politieke lading. Of de desbetreffende lading het geheel ten goede komt is echter een ander verhaal, want zeker in de tweede helft levert het paden op die beter niet bewandelt hadden kunnen worden. Het acteerwerk van Delroy Lindo en Chadwick Boseman is gelukkig bovengemiddeld en zorgen op hun eigen manier voor noemenswaardige personages, en de soms experimentele regie van Lee (het gewissel met filmkaders) staat garant voor een fris sausje. Da 5 Bloods is door het voortdurend kantelende geheel nooit voorspelbaar en vormt toch een net wat andere variant op de oorlogsfilm om niet te vervelen, maar de opdringerige messaging zorgt voor onbedoelde irritatie. De slotactie had volledig geknipt moeten worden en de weinig genuanceerde aanpak van Lee is niet altijd even verstandig gekozen. De schurkenrol van Jean Reno die bijvoorbeeld een Trump-petje draagt, kom toch op zeg. En dat zeg ik als tegenstander van Trump. Het zit een subtiele, maatschappijkritische trap vooral in de weg. De overdaad aan dramatiek had bovendien ietwat verminderd mogen worden, maar uiteindelijk is het eindresultaat allesbehalve rampzalig. Wat sommige regisseurs overigens zien in opgeblazen achtergrondmuziek tijdens oorlogsmomenten zal ik persoonlijk nooit begrijpen.

Zwakjes.

Adam Sandler in een film die weer eens goed wordt beoordeeld, maar in deze rol vond ik hem dan weer iets minder passen. In principe is 50 First Dates een film die op sentimenteel vlak interessant had kunnen zijn maar voornamelijk in de weg wordt gezeten door Sandler, die vooral zijn eigen ding wenst te doen.

Het blijft toch wel een acteur die raakt of mist, die Sandler, maar deze film was eerder een mis voor me. Zijn rol is nog wel leuk bedacht, maar de trekjes van Sandler en een nogal ongemotiveerde uitstraling zitten een sympathiek personage in de weg. Dan vind ik zijn flauwere types wat leuker, of zijn dramatischere types. Dit blijft er de hele tijd tussenin hangen waardoor ik als kijker niet goed weet wat ik ermee aan moet.

Barrymore is een aardig tegengas maar krijgt een nogal beperkte rol voor de kiezen die haar niet de ruimte geeft om echt goed te acteren. Visueel ook al niet zo bijzonder verder, terwijl de locatie juist ruimte moet bieden tot mooie dingen. Het plakkende gevoel dat Sandler & co gewoon op vakantie zijn gegaan met in de achtergrond het opnemen van een film hangt dan ook sterk in de lucht.

Film zat er eerder tussenin voor mij. Bevat te veel elementen van de typische luie komedie die Sandler wel vaker heeft gemaakt. Soms hebben zijn films iets extra's, zelfs de makke komedies, maar deze film blijft voortdurend op de middelmaat hangen en kan naar het einde toe niet overtuigen om een blijvende indruk achter te laten. Het sentimentele vlak slaat dood en de grappen zijn niet geweldig. Gelukkig kijkt het nog wel aardig weg waardoor de film niet slecht te noemen is.

Ja.

50/50 had ik een paar jaar geleden de trailer van gezien en hij leek me nogal flauw. Toen zag ik hem later met erg hoge recensies en heb ik met redelijke verwachtingen de film toch maar aangezet. Gewoon een kans geven. En tot mijn verbazing was hij nog erg goed ook.

De balans in deze tragikomedie is erg goed, je gaat al snel meeleven met Lewitt ondanks zijn stille karakter. Je zit eigenlijk al vanaf het begin met een bonk in je maag. De emoties worden op sommige scenes ook sterk overgebracht.

De scene dat Lewitt de hand van zijn moeder los laat vlak voor de operatie had ik moeite mee,
ik voelde de vonk er van af springen. en je zal me wel haten, ik had het einde toch wel iets zieliger verwacht. Maarja, kan aan mij liggen.

Goede film.

Niet bijzonder.

5150 Elm's Way is een film die faalt op het element waar dit soort films juist op moeten scoren, en dat is het zijn van memorabel. Dit soort films moeten je eigenlijk bijblijven en een goede, bizarre indruk achterlaten. Althans, dat vind ik van dit soort ruwere, donkerdere filmpjes. Dat was deze film helaas niet.

In ieder geval kiest regisseur voor een realistische en nuchtere stijl om zijn film mee in te vullen. Deze film voelt heel erg on-the-spot aan, wat betekent dat ze niet veel doen om deze film stijlvoller te maken, maar gewoon werken met wat ze hebben, en dat is bewolkt weer in een rauwe en nevelachtige omgeving. Dat heeft zijn charme, maar maakt de film niet echt boeiender.

Verder mis ik gewoon de dreiging en de machteloosheid van het hoofdpersonage in deze situatie. Daarvoor kan ik de acteurs niet de schuld geven. Grondin is niet perfect, maar ook zeker niet slecht, en de familie acteert zeker aardig. Ik voelde echter niet aan dat het hoofdpersonage in serieus gevaar was. De situatie voelt niet overweldigend en dreigend aan. Ik mis de spanning.

Daarnaast vind ik de film ook gewoon oninteressant geregisseerd, ondanks dat er richting het einde een aantal visueel stijlvolle beelden tussen zitten. Hoe de vork uiteindelijk in de steel steekt vond ik ook leuk gekozen, maar verwacht van deze film geen grafische of keiharde horrorfilm. Ik vind dat ergens wel jammer, want dat zijn wel dingetjes die binnen dit soort films goede blijvende indrukken achterlaten. 5150 Elm's Way is meer een mysterieuze thrillerfilm met wat drama als bijzaak.

Deze film duurt net wat te lang en de relatief bleke stijl kon mijn aandacht moeilijk vasthouden, waardoor de 110 minuten wel een zit waren. Deze film zal me helaas ook niet echt bijblijven, een element dat dit soort films normaal met gemak voor elkaar krijgen. Daarom vond ik dit een teleurstellende film uiteindelijk, maar goed, als je ervan houdt dan is dat geweldig.

Vliegt de bocht uit.

The 5th Wave begon sterk. Met een beschrijving van hoe de invasie begon in 4 stappen. hierdoor ging ik me klaarmaken en had ik een spannende film verwacht. En het begon ook ijzersterk, maar naarmate de film in het verhaal stapt stort het als een kaartenhuis in elkaar

Vooral na de twist werd hij te saai en ongeloofwaardig om er echt nog van te kunnen genieten, terwijl hij zo goed begon. Geweld, verlies was allemaal aan de orde. Helaas is hier niks mee gedaan.

Een film die veel beter had kunnen worden.

Vermakelijk.

Toch wel wat leuker dan ik me had voorgesteld. Ik dacht een soort hersenloze JVCD actiefilm voor mijn ogen te krijgen waarbij we alleen hem in beeld te zien krijgen met een paar houterige dialogen. Voor een deel klopt dit wel een beetje, maar ook weer niet.

JVCD doet het heel redelijk als de Moldavische slager. De rest hangt er maar wat bij, alhoewel Beaumont en Flanigan doen het ook wel leuk. Maar actrices zoals Plowman zijn erg slecht, en wekken ook alleen maar flinke irritatie op.

Uiteindelijk een leuk actiefilmpje dat nergens verveelt, maar ook geen hoogstandje is. Wel leuk om een keer gezien te hebben.

Simpel.

Niet geheel onverwacht van Netflix dat ze met het veiligste filmpje mogelijk aankomen gebaseerd op een redelijk heftige gebeurtenis. Toch moet ik bekennen dat ik van deze specifieke gebeurtenis niet veel had gehoord, buiten het feit dat het voorval bestond. Verder nooit echt iets over gelezen, dus hopen dat deze film de informatie zal gaan bieden.

Misschien dat dat wel zo is, maar deze 6 Days is zo veilig als het maar kan als het aankomt op cinema. Regisseur Fraser belicht eigenlijk precies de personages waarvan je bij dit soort films van denkt dat ze belicht gaan worden. Het maakt de film veilig en bekend, en daardoor al snel minder interessant. Je weet namelijk, ondanks dat het echte personen waren, al precies wat er ongeveer gaat gebeuren.

Verder wordt deze film overrompelt door clichés en oninteressante gebeurtenissen. Van de gijzeling zelf krijg je niet veel te zien, de spanning is ver te zoeken en enkel de redelijk professionele montage en inrichting helpen de film vooruit. De finale is nog wel aardig geschoten, net als wat sequenties tussendoor, maar deze weten nauwelijks de inhoud van de film te compenseren.

Enkele crewleden staan bedroevend te acteren. Cornish maakt een bijzonder langzame indruk en is vooral vermoeiend om naar te luisteren. Strong doet het nog wel aardig, maar hij is dan ook een zeer competent acteur. Bell is niet perse slecht, maar wel erg saai. Zijn script zit hem ook niet mee, waardoor zijn personage zo veel binnen de lijntjes is dat het niet veel uitmaakt of hij wel of niet goed acteert.

Een professionele indruk maakt de film wel en echt saai is het niet, maar het is zo veilig en bekend. Geen greintje originaliteit of durf. Dat ze zoveel mogelijk tegen de gebeurtenis willen zitten betekent niet dat je zoveel mogelijk binnen de lijntjes moet blijven. Laat nou eens iets zien dat ons wel kan verrassen, in plaats van dit. Gemiste kans.

Kleurrijke en soms gestileerde horrorfilm, maar helaas zijn die scenes relatief schaars en beperken zich voornamelijk tot de nachtopnames. Regisseur Mario Bava heeft een fijn gevoel voor sfeervolle omgevingen en verwerkt dat soms goed in de film, maar de uiteindelijke inhoud daartegenover allesbehalve. De moordenaar kent een saaie vormgeving, het mysterie is eigenlijk geen enkel moment interessant en het acteerwerk is zwaar onder de maat. Wanneer het op de gore aankomt haalt het geheel ook niet al te hard uit, een aantal moorden worden zelfs exclusief beperkt tot wurging. Veel stimulatie is er dus niet voor de kijker, maar een aantal knap in beeld gebrachte scenes brengen nog enigszins leven in de brouwerij.

Mwa.

Julianne Moore in een horrorfilm, ik vind het altijd een wat riskante combinatie. Zeker voor Moore zelf, omdat horrorfilms behoren tot een genre die door het grote publiek makkelijk de grond in kunnen worden gestampt. Shelter bleek in ieder geval niet al te slecht te zijn, maar ik ben er niet bepaald weg van.

Moore speelt zozo en ook de rest van de cast kan niet bepaald overtuigen in deze psychologische thrillerfilm met wat paranormale elementen. Horror vond ik het niet zozeer, behalve dat er soms een aantal kwade geesten voorbij komen lopen. Alle ogen zijn bij deze film gericht op Meyers, die veel druk ervaart met zijn rol, zeker gezien het allemaal een beetje van zijn personage moet komen.

Jammer genoeg weet hij maar bij vlagen te overtuigen. De beste man moet meerdere persoonlijkheden spelen, waarvan er slechts enkelen weten te overtuigen. Anderen zijn een ramp. Zijn personage zelf is wel interessant genoeg om de kijker geboeid te houden en ook de film zelf kent weinig gebrek aan tempo. Het eerste uur is nog aardig mysterieus, en daar wordt wat voordeel uit getrokken.

Hier en daar ook kort creepy, maar deze momenten zijn helaas van korte duur. De film is iets te luid om goed sfeervol te zijn. Aan budget geen gebrek want het wordt visueel best redelijk ingevuld, veel scenes hebben een aardige flow en de onthulling is aardig te noemen. Eenmaal het pad van de film echter duidelijk wordt is het toch een stukje minder interessant. Zeker omdat de onthulling uiteindelijk wel best ver te zoeken is.

Voor Moore is deze film niet echt een verlies of een winst. Shelter is een aardige film, die wat sfeer en spanning mist maar wel genoeg tempo kent om het als geheel niet in te laten zakken. De film is aardig zolang het mysterie erin zit, verder is het buiten het gegeven niet al te opvallend. Iets betere horror hadden de film wonderen kunnen doen.

Wederom prima Bay.

Bay zet zijn carriere voort. Wederom weer met een film die redelijk op zijn voorgaande films lijkt qua stijl. Dus veel actie, grootse actie, mooie actie, ruk verhaal en bordkartonnen karakters. Deze film heeft dat allemaal ook, maar de actie is wat bruter.

Dat verklaart dan ook gelijk de 16+. Eerst was ik sceptisch. Bay maakt niet vaak een R-rated film, en lijkt vooral ingezet te worden als er geld verdient moet worden. Een R-rated film die op Netflix wordt uitgebracht was niet meteen wat ik had verwacht van Bay.

Maar wederom laat hij zien dat hij wel degelijk goede actie kan regisseren. De flitsende actie vliegt weer over het scherm en de actie mag er zeker zijn. Vaak mist het wel de kick een beetje, maar ze hebben een hoog tempo en blijven gelukkig wel vermaken.

Ik lees veel berichten over dat de reclame te duidelijk is gebracht. Ik heb er werkelijk niets van gemerkt, op de prominente Red Bull-straaljagerhelm na. Ik zal er echt naar moeten gaan zoeken mocht ik het opmerken. Dus daar heb ik totaal geen last van gehad.

De film is typisch Bay. De explosies zien er echt uit alsof ze alleen van Bay kunnen komen. Ze zien er altijd wel heel erg tof uit. Ook zijn er een hoop grootste actiescenes die het tempo er goed in weten te houden. Weinig praten, veel actie. Dat is nou typisch Bay.

Maar voor de rest heeft het verhaal weinig om het lijf. Bay lijkt totaal geen interesse te hebben in een beetje subtiliteit. Eigenlijk hebben dit soort films dat wel een beetje nodig. Want nu heb je karakters waar je totaal geen meelij voor voelt en alleen maar wilt zien schieten of vechten. Op dat gebied kan Bay wat les gebruiken.

Acteerwerk is niet geweldig. Reynolds speelt weer zijn typetje. Doet het wel redelijk maar is nooit echt grappig. Laurent is te sterk aangezet. Arjona, Hardy, Hawkins en Garcia-Rulfo doen het allen ook wel aardig. Het boeide me alleen niet echt of ze nu afgeschoten gingen worden of blijven leven.

Zoals verwacht ziet de actie er weer goed uit dus. Paar originele actiescenes en gave explosies. Het duurt alleen wel wat lang. Het verhaal was compleet ruk, waarom dan uitrekken tot 128 minuten. Actiescenes missen ook een klein beetje adrenaline, ondanks vele pogingen. Pas als de actiescenes volledig over-the-top gaan begint die kick langszaam op te warmen.

Prima film, maar natuurlijk geen hoogvlieger. Genoeg kritiekpunten, maar het resultaat blijft een heel knap gemaakte actiefilm.

Verrassend.

Ik zeg dat echter alleen maar omdat het eindresultaat toch beter uitpakte dan ik had verwacht. Ik pakte de film vooral mee omdat het langskwam op een filmkanaal en ik had toch niets anders te kijken, dus dan is de keuze redelijk snel gemaakt. Achteraf bleek het ook allemaal nog best mee te vallen.

6:45 rust op een concept waarbij we ons in een soort timeloop bevinden. Een concept dat best origineel is omdat je deze in allerlei richtingen kan sturen en er alles aan kan plakken. Je hebt al een fantasierijk concept, dus dan gooi je de pogingen om nog geloofwaardig te zijn allang overboord. Daar kan deze film van profiteren, en Singer gebruikt dat ook om de film richting de finale een andere kant op te sturen.

Het acteerwerk is zwakjes en de personages zijn wat te eentonig en charismaloos om de film voortdurend op de schouders te nemen. Ook de uitwerking is net wat te kaal met een omgeving die vooral kleur mist. Het is pas richting de tweede helft dat de film langzaam begint te kantelen. Tegen die tijd zitten we ook middenin het verhaal en kunnen we eindelijk wat rustiger genieten omdat het toch een redelijke flow bereikt.

Toch blijft het voortdurend door een compleet gebrek aan visuele prikkeling evenals inhoudelijke meerwaarde op matig niveau zitten. Het is pas wanneer de uitkomst aanbreekt dat ik echt waardering voor de film op kon brengen omdat ik het slot goed kon begrijpen. Erg goed uitgedacht is het uiteraard niet, maar net wat onvoorspelbaarder en creatiever zonder compleet uit de bocht te vliegen. Dat mag ik graag zien. Matige film met enkele sterke hoogtepuntjes dus.

Regisseurs Scott Beck en Bryan Woods leverden met Haunt een zeer vermakelijke toevoeging aan het horrorgenre af, het is dus raadselachtig hoe ze bij een film als 65 uitkomen voor de vervolging van hun samenwerking. Het geheel levert in ieder geval goed vermaak af en de wisselwerking tussen sciencefiction en avontuur loopt degelijk, maar de inhoud is inderdaad ietwat inspiratieloos. Beck & Woods stonden zelf in voor het scenario, maar ondernemen weinig om enigszins van de clichés af te wijken. Aan spanning dus een groot gebrek, je weet als kijker namelijk in principe precies wat je kunt verwachten. Dat neemt niet weg dat de film er op visueel vlak verzorgd uitziet en de actiescenes degelijk voor de dag komen, maar hopelijk mogen we Beck & Woods voor hun volgende film weer achter het horrorroer zien zitten. Extra punten voor de sfeerzetting, die prima in elkaar steekt.

De kijkwijzer staat op 16+, maar het bijzonder kinderachtige en kolderieke scenario van Cormac & Marianne Wibberley lijkt niet bepaald gericht te zijn op die leeftijdscategorie. Arnold Schwarzenegger is een geliefd acteur, maar slaagt er te vaak in weer op te komen draven in films met de meest achterlijke bijpersonages indenkbaar. Bovendien zijn z'n rollen die wat meer van de cheese snoepen niet zozeer voor hem weggelegd, waardoor de humor van The 6th Day al snel weinig effect kent. De regie van Roger Spottiswoode is verder niet verkeerd, al leunt veel van zijn actie op bijna Star Wars-achtige taferelen. Gelukkig heerst er een meer dan aandoenlijk tempo en zijn de futuristische concepten lollig bedacht. Het viel me persoonlijk op dat ik de argumenten van de antagonist een stuk sterker vond dan het moralistische gebrabbel van de protagonisten, maar het lijkt niet alsof de makers zich daar zo om bekommerd hebben. De 123 minuten zijn in principe binnen no-time om en de vele gebeurtenissen zorgen wel voor een vermakelijke kijkervaring, maar met weinig inhoudelijke kwaliteit.

Regisseur Ji-hoon Kim pakt effectief uit wanneer het op de locatiekeuze aankomt, want de roestige en donkere omgeving wordt geregeld goed benut. Sector 7 ziet er degelijk uit wanneer het op de wereldschepping aankomt, waar de makers met één enkele locatie goed gebruik van maken. Helaas staat daartegenover het uiterst ondermaatse acteerwerk en de bijzonder geforceerde humor die absoluut niet thuishoort in deze film. Het zit elke vorm van spanning in de weg, een element dat sowieso al niet vooruit werd geholpen door de matige opmaak van de bedreiging. Het monstertje wordt onder andere met computertechnologie tot leven gewekt, maar dit komt dermate gemaakt en houterig voor de dag dat elke vorm van gevaar meteen verloren gaat. Een aantal bombastische actiescenes zorgen voor leven in de brouwerij, verder is dit een typische zo-weer-vergetenfilm.

Niks voor mij.

Al dacht ik van tevoren dat dit zeker wel iets voor mij zou zijn. Ik kan traagheid en bruutheid op den duur best waarderen, en deze twee kunnen samen een sterk element vormen. Ondanks dat 7 Days van elk eerdergenoemd element behoorlijk wat bevat wist deze film me niet echt te grijpen.

Dat kan ermee te maken hebben dat de personages op geen enkele manier weten te boeien. Standaard opgezet en ingevuld, ze weten de personages nooit echt tot leven te wekken. Wel worden er enkele pogingen voor gedaan, maar wat mij betreft blijven de personages net zo levenloos als de uitstraling van de film zelf.

Overigens wil ik niet zeggen dat het levenloze een slecht element is qua uitstraling, want de grauwe en droevige cinematografie past perfect in de film. De toon is keihard en koud, tevens passend bij een film zoals deze. Ik kan niet zeggen dat het geweld echt bij me binnenkwam verder, maar de opzet is hard genoeg om het ergens te laten werken.

De martelingen vormen verder overigens ook niet het middelpunt van deze film, want 7 Days gaat toch aardig veel voor drama. Het punt is dat de drama me totaal niet interesseert en het ontzettend trage tempo zit dit alleen maar meer in de weg. Ik moet zeggen dat ik me behoorlijk heb verveeld tijdens het kijken naar deze film, terwijl ik dit soort films normaal gesproken prima uit te kijken vind.

De remake, Daddy's Little Girl, leek iets meer richting de martelingen te gaan en die kwamen daar wat mij betreft ook harder binnen. Ik prefereer dan ook als 1 van de weinige de remake over deze film. Ik kon hier totaal niet inkomen. De toon is juist en bruut, maar de film zelf maakte verder geen indruk op me. Met veel moeite uitgekeken, sorry. Wel nog extra punten voor de toon en cinematografie.

Eentonig.

Veel hoef ik niet echt te melden over 7 Minutes. Martin kiest ervoor om een redelijk rauw en normaal pad te bewandelen voor deze film. Centraal staat een bankoverval en op dat gebied trapt de film erg snel de deuren plat. Daarna maakt de film meer de ruimte voor wat achtergrondverhaal.

De toon is depressief en het verloop is best traag en zwaar. Veel verdrietige gezichten, veel grijze en kale beelden en in het algemeen nergens maar een greintje humor. Het is een film die erg bewust kiest voor een aanpak die moet laten zien dat het leven geen pretje is. Daar is natuurlijk niets mis mee, maar in de tussentijd vergeet het vooral de film zelf een beetje interessant te houden.

De personages zijn plat, de bankovervalscenes zijn schaars en het verloop kent maar een matige flow. Wat de film nog wel een beetje op weg kan helpen, is dat er nog wel wat plotwendingen zijn die ik niet meteen had aan zien komen. Kan ook aan het ietwat flauwe verhaal liggen, maar in ieder geval tel ik er daarvoor wat punten bij. Verder een film die ik binnen een dag ga vergeten.

Matig.

Maar niet zo'n grote catastrofe als dat ik had verwacht. Dit zijn van die films die je gewoon voor een keertje interessant lijken maar waar je van tevoren al weet dat het niet bijzonder gaat worden. Uiteindelijk viel deze film best mee, al is het natuurlijk niet al te best. Poster zet al een beetje de toon.

Deze film voelt een beetje aan als een kruising tussen Paranormal Activity en The Blair Witch Project maar dan met veel en veel minder budget en een crew die elkaar al vanaf het begin in het echt leek te kennen. Het voelt erg aan als een vriendenproject, maar dan eentje die net iets meer te bieden heeft, al zou je dat niet snel denken van deze film.

Acteerwerk is eigenlijk het sterkte element van de film, want het is opvallend goed. In het begin viel het me echt mee, en het leukste was dat de personages ook humaan leken te zijn. Niet iedereen gelooft de horror en klinken naturel. Dat is de sterkte van de film, want zo zit je niet tegen oliedomme personages aan te kijken die snel irriteren.

De horror zelf wordt redelijk uniek in beeld gebracht. Via camera's wordt er vaak in donkere hoekjes geschenen en daar moet de horror vandaan komen. Voor een lange tijd werkt het alleen niet en de trucjes beginnen elkaar te herhalen door iemand gewoon heel hard "OH FUCK!" te laten schreeuwen als ze iets denken te zien.

Richting het einde werkt het wel weer iets beter. Daar wordt het ook opvallend genoeg nog een beetje spannend, al zit de Blair Witch-referentie op het scherm geplakt. Het werkt wel op een gekke manier, ondanks de goedkope trucjes. Heel lang duurt het alleen niet, maar het is wel net iets beter uitgewerkt.

Jammer dat wanneer de film wel iets spannender wordt de personages ook gaan kantelen. Eerst voelen ze nog een beetje als bange mensen aan, maar na een tijdje voelen ze dan weer als stripfiguren aan die zich behoorlijk ongeloofwaardig en theatraal gedragen. Niet best dus. Verder lijkt de film iets langer te duren en de horror is voor een relatief lange tijd goedkoop en doelloos.

Leuk concept wel, maar dit soort projectjes hebben gewoon iets meer centjes nodig. Toch hadden ze genoeg om de CGI wel tot stand te laten komen, maar dan weer niet voor goede decoraties of creepy verlichting. Jammer, maar het is niet anders.

Geslaagde en opvallend spannende thrillerfilm die zich volledig afspeelt binnen een enkele ruimte. De zeer minimalistische aanpak van regisseur Patrick Vollrath zorgt voor een uitermate claustrofobische ervaring, waarbij de ingetogen acteerprestatie van Joseph Gordon-Levitt perfect in het plaatje past. 7500 is geen visueel aantrekkelijke film, maar het wegnemen van de muziekkeuze en het realistische kleurenpallet hadden niet beter verwerkt kunnen worden. Na een lange tocht aan spanning volgt een rustigere en stillere finale waardoor de film ietwat inzakt, maar ik moet zeggen dat het heel lang geleden is dat ik zo'n effectieve thriller heb mogen aanschouwen. Absolute aanrader die bovendien niet lang duurt.

Heel, heel slecht.

Wellicht 1 van de allerslechtste slashers die ik ooit heb gezien, vol met filmfouten en onlogische regiekeuzes. Bijzonder dat Taylor hierna nog aan werk is gekomen, maar hij is nooit een hele grote geworden gelukkig. Niet zo gek ook want als regisseur drukt hij hiermee alvast zijn foute stempel af.

De opening is waarschijnlijk onder barre omstandigheden geschoten en erin geknipt, want dat was rommel en chaos ten top. Onbegrijpelijk dat deze door het editingproces was gekomen. Geen logica, geen goede punten en vooral geen goede structuur. In plaats van de toon te zetten via bloedvergieten zet het dus de toon via onkunde.

Verder is dit precies het type film waar Hauer een bijrol in zou spelen in zijn recentere rollen. Slecht en onkundig dus, zonder maar een greintje passie. Bijzonder dat ze hem überhaupt hebben weten te strikken want de rest van de cast kan ik niet opnoemen. Die zijn ook niet het soort acteurs die een grote carrière voor zich hebben na het zien van deze film.

Visueel is het een saaie bedoening. Weinig uitdaging vanuit de regiestoel en een zeer kale look. Soms wat filtertjes die nauwelijks effect hebben en voornamelijk onzichtbare cinematografie. De kills zijn vaak off-screen waarbij er hompen bloed op de muur of vloer kloddert maar van practical effects of maar een beetje inspanning in de gore is er geen sprake.

Verder slecht acteerwerk van acteurs en actrices die zich duidelijk geen raad wisten met de rollen die ze kregen. Je maakt het ook wel heel bont als een stel in het zwembad dat na 5 minuten het toneel mag verlaten er het beste uitkomen qua acteren. Verder deed Basis het nog een beetje aardig, maar de rest leek er onder dwang te staan.

Na ruim een uur inleiding van de 100 minuten mag het bloed spuiten, maar zoals ik al eerder hintte is dit alles behalve indrukwekkend of gaaf. Saaie kills, niet-effective spanningsopbouw en makkelijke schrikmomenten. Deze film blinkt regelmatig uit in onkunde. Verder nog wat onnozele wendingen en constant bedenkelijke regiepunten. Het blijft erg opmerkelijk, maar misschien is de toon ook al gezet als je naar de poster kijkt. Daarbuiten zit deze film ook gewoon vol met filmfouten en slordigheidjes.

Nee, dit was chaotisch en rommelig ten top. Leuk uitgangspunt, grandioos slecht uitgewerkt. Volkomen onnozele en nutteloze slasher die je na het kijken ervan meteen weer vergeet. Omdat het nog wel een beetje makkelijk uit te kijken is gun ik het nog en 0,5* extra. Heb onbewust gelachen toen Hauer aan het eind met z'n cowboyhoedje kwam binnenlopen.

Kleine, Zuid-Afrikaanse horrorfilm die ik jaren geleden zelf aan de site heb toegevoegd. Het valt een beetje binnen het niveau dat ik van een film als deze had verwacht. Een regisseur met veel ambitie wil graag een horrorfilm maken die net wat meer te melden heeft dan de gemiddelde Boe!-horror en daarom een sterke focus legt op de sfeer en achterliggende legendes, maar tekortkomt als het echt op sfeer moet aankomen. Het is jammer, want als een groot deel van het gebeuren het juist van diezelfde sfeer moet hebben, dan heb je al snel een wat beperkte film voor de kiezen. Een film die niet kan uitblinken met waar het in hoopt uit te blinken. De mysterieuze bedreiging vond ik vooral oninteressant, maar het personage van Sebe als rechtvaardiging van diezelfde bedreiging vond ik juist erg geslaagd. Sterk geacteerd, maar eigenlijk ben ik over de volledige cast wel te spreken. De film durft richting de finale ook een andere, originele richting op te gaan die The Soul Collector toch net dat aparte tikje geeft waar het naar zocht. De hele film kan het er niet mee redden, maar het weerhoudt Holscher er wel van om in complete matigheid te vervallen.

Regisseur Travis Greene experimenteert met chronologie door drie verschillende tijdlijnen door elkaar heen te husselen. Het zorgt echter vooral voor een gevoel van willekeur en een weinig gecontroleerde aanpak. 8 Found Dead wil namelijk nergens echt spannend worden en geeft een boel van de uitkomsten veel te vroeg weg, waardoor er voor de kijker weinig puzzelwerk over is. De finale schroeft het tempo op en het acteerwerk kan ermee door, maar een kwalitatieve impressie maakt dit geheel geenszins. Op het vlak van bloedvergieten daarnaast te braaf voor een blijvende indruk.

Goed hoor.

Best verrast door deze film. Zeker als Eminem de hoofdrol speelt. Zijn muziek heb ik nooit bijzonder gevonden maar ik wist wel dat hij best kan rappen. Ook in deze film bewijst hij zeker wel de zinnen te kennen en die ook nog snel uit te spreken.

Een film die me emotioneel niet erg pakte, maar het verhaal zelf pakte me wel. Sowieso vond ik het personage van Eminem best boeiend en zijn omgeving was ook meer dan boeiend. Vooral de rap wedstrijden waren goed gebracht.

Voor muziek fans is dit een aanrader, maar ook in het algemeen is deze film best goed. Verrassend goed acteerwerk van Eminem en de omgeving, al vond ik Murphy wel meevallen. Stond er ook alleen maar vanwege haar koppie.

Vermakelijk.

De finale is wat de film eigenlijk weet te redden van een onvoldoende, want die maakt de kritiek goed waar ik de rest van de film zo mee zat. Voor een film die zich afspeelt tijdens de kerst en het notabene in de titel heeft staan voelt het eerder aan als een jeugdavontuur in een sneeuwrijke omgeving. Een echte kerstsfeer straalt er nauwelijks vanaf.

8-Bit Christmas is een soort herhaling van de jaren' 80 maar dan moderner en vlotter. Uiteraard hoef je van een dergelijke film als deze niet te verwachten dat het heel stilistisch gaat worden. Dowse regisseert redelijk op afstand en laat het verhaal zelf eerder het woord doen dan de invulling. Binnen het verhaal zijn er weinig echte verrassingen, maar wel een vlot verloop met een meer dan goede cast.

Degelijk acteerwerk van zowel de kinderen als de volwassenen. Leuk om ook David Cross weer te zien. Als acteur in flauwe producties verschenen waardoor hij waarschijnlijk geen hoofdrollen meer gaat bemachtigen, maar zodra hij er is zijn al z'n scenes eigenlijk leuk. Ook van de overige leden goed acteerwerk. Geen baanbrekende prestaties, maar wel enthousiast uitgesproken dialogen.

Ik vond het echter wel jammer dat voor een film die zich tijdens de jaren' 80 afspeelt nauwelijks een echt sfeertje hangt. Als ze het niet letterlijk hadden genoemd had ik niet snel gedacht dat dit 30 jaar terug was. Had waarschijnlijk zelfs het feit dat de eerste Nintendo pas uitkwam tijdens de periode van de film over het hoofd gezien. Ook aan de montage en het camerawerk had wat geschroefd kunnen worden. Mocht iets sneller zijn, iets gelikter.

Verder voelt de finale wat misplaatst aan in vergelijking met de rest van de film omdat het sentiment daar een stuk hoger ligt, maar ik voelde wel een echt kerstgevoel. Toch maakte het me ook wat verdrietig, want de film laat een periode zien waarin er werd verlangd naar een nieuw stukje technologie. In de toekomst, als alles al zo futuristisch is, zal dat verlangen er waarschijnlijk niet meer zijn. Had zelf graag nog een kerst meegemaakt tijdens de 80s, want nu zullen we deze niet snel meer krijgen zoals hier (echt magisch) denk ik zo. Verder een vermakelijk kinderavontuurtje dat doet wat het moet doen. Niet briljant, maar wel geschikt als familietussendoortje.

Bijzonder stijlvolle film van de iconische regisseur Federico Fellini. De opening van 8½, een titel die naar de persoonlijke carrière van Fellini verwijst, had werkelijk niet beter uitgevoerd kunnen worden. Het zet meteen de toon voor een film die afwisselend surrealistische beelden toont en waarbij deze balans geweldig stabiel wordt vastgehouden. De vele excentrieke figuren die hier rondlopen moeten binnen je persoonlijke smaak vallen, maar zorgen er al bij al wel voor dat je geboeid blijft kijken. De uiteindelijke inhoud van een hoop conversaties weten niet altijd te intrigeren waardoor de speelduur van 138 minuten na enige tijd behoorlijk wordt gevoeld, maar het tempo wordt ten alle tijden hoog gehouden en Fellini weet altijd wel op tijd uit te pakken met een sterk gestileerde scene. De wat melodramatischere tweede helft spendeert iets teveel tijd aan de romantische relaties van Marcello Mastroianni en het is spijtig dat die opening qua niveau nergens meer wordt overtroffen, maar deze 8½ viel me in bijna elk opzicht mee. Door een gebrek aan interesse voor Mastroianni voel ik me niet bepaald meer verbonden met Fellini als persoon en dat weerhoudt vanuit mijn kant een hoger cijfer, maar filmisch staat deze film als een huis.

Onbeschrijfelijk saaie horrorfilm met een interessante vertelstructuur, die helaas weinig uithaalt met de futloze aanpak van regisseur Stephen Cognetti. Zijn oorsprong ligt dan ook vooral in de found footage, waar zijn gebrek aan budget wat gemakkelijker kon worden verbloemd. Waar die films echter nog wel wat gevoel hadden voor een stabiele spanningsboog, geeft 825 Forest Road de voorkeur aan dramatiek en die wordt allesbehalve goed uitgevoerd. Clichématige insteken die worden vertolkt door zoutloze acteerprestaties, met een aantal schaarse griezelmomenten van veel te zichtbare geesten. Het is moeilijk om je aandacht consistent bij dit onding te houden, dat enkel door de unieke aanpak en een handjevol sfeervolle momenten nog wat bonuspunten weet te bemachtigen.

Kale registratie van een waargebeurde gebeurtenis, waarin het personage van John Boyega tot het uiterste moet gaan om een redelijk miniem geldbedrag terug te winnen. Regisseur Abi Damaris Corbin doet erg zijn best om van de irrationele en wanhopige acties van Boyega een soort heldendaad te maken in termen van maatschappijkritiek, maar brengt dat niet erg overtuigend voor de dag. De desbetreffende pogingen nemen zelfs vrijwel elke vorm van spanning weg, waardoor het verhaal weinig bijdraagt aan de totale filmische belevenis. Alhoewel er goed wordt geacteerd en de speelduur niet te lang wordt uitgerekt, biedt 892 daarmee een zeer beperkte en weinig genuanceerde filmervaring die hoogstwaarschijnlijk erg snel van je netvlies verdwijnt.

Ok.

Schumacher vind ik niet de beste Hollywood-regisseur die er was. Hoewel hij zeker geen slecht regisseur was, wist hij toch vaak de interessante verhalen uit te kiezen om deze vervolgens op een erg standaard formule uit te werken. A Time to Kill is er een goed voorbeeld van.

8MM stond al lang op mijn lijst, vooral vanwege het onderwerp. Snuff bestaat zonder twijfel, maar in die tijd zal het vast heel anders zijn ervaren dan in de tijd van nu. Deze film geeft een best degelijk kijkje in hoe mensen het begrip toen ervaarde. Ook via de 8MM-bandjes opgenomen en dat maakt het wat groezeliger.

Het verhaal is best interessant en Cage is best degelijk. Natuurlijk een aparte acteur, maar zeker geen slechte, alleen wel dus een aparte. Hier houdt hij zijn gekke buien in en speelt subtiel genoeg als detective. Bijrollen zoals die van Phoenix neigen erg naar stereotiepe individuen, maar doen het qua acteren zeker aardig.

8MM heeft last van Hollywood-formules. Wat een erg interessante film had kunnen zijn is nu vooral een film die er perse elementen zoals een schurk in moet verwerken. Dat doet Schumacher wel vaker, en zeker in dit soort verhalen is het gewoon niet nodig. Ook de snuff-films zelf zijn erg afwezig en veilig in beeld gebracht. Logisch ook eigenlijk, want het blijft een Amerikaanse productie met een solide budget.

Spannend wordt het ook nergens, maar er heerst wel een naar sfeertje. Zeker tijdens het eerste uur is het nog onduidelijk waar het verhaal heen gaat en is het als geheel best boeiend te noemen. Zodra de typische clichés in de tweede helft bij komen springen verliest de film zijn spanning en sfeer. Eenmaal dat is begonnen is het bekend waar de film heen gaat en zijn alle verrassingen en enig mysterie van de aardbodem verdwenen.

Met 123 minuten op de klok staat er een redelijke speelduur op je te wachten, maar de film weet ze wel te benutten gelukkig. Hier en daar is voor een Amerikaanse productie tamelijk grof, maar ook veilig. 3,5* voor het eerste uur en 2,5* voor de tweede. Een 3,0* is dus het eindresultaat.

Nutteloos.

Film die zich weer rondom het gebeuren uit september 2001 laat plaatsvinden. Ondertussen hebben we wel meerdere films met betrekking tot dit onderwerp gekregen maar ik krijg de indruk dat ze allemaal nogal een Amerikaanse aanpak hebben gekregen. Deze film gebruikt het onderwerp echter meer als achtergrond.

Uiteindelijk staat namelijk gewoon het klemzitten in een lift terwijl er een grote gebeurtenis daarbuiten plaatsvind centraal. We hebben wat personages met allemaal een andere achtergrond. Krijg wel de indruk dat die Guigui goed heeft gekeken naar namen met een status maar niet te veel ervoor wilde betalen. De gezichten die hier meelopen heb ik al lang niet meer in echt grote films gezien namelijk.

Het terughoudende aan de film is vooral dat het allemaal qua regie niet zo wil opschieten. Guigui slaagt er maar zelden in wat spanning en intensiteit te mengen. Voor een groot gedeelte zat ik eigenlijk vooral ongemakkelijk te lachen. De montage en het camerawerk zijn gewoon te langzaam om er wat spanning in te krijgen. Schaarse gebeurtenissen die zich buiten de lift plaatsvinden maken evenmin indruk.

Het acteerwerk vanuit enkele leden is niet bijzonder slecht maar het mag duidelijk zijn dat veel is overgelaten aan de improvisatie van de cast. Moet zo'n lift bijvoorbeeld schudden, dan zie je duidelijk dat de acteurs maar wat in het rondlopen in de hoop er wat chaos bij te creëren. Het fijne is wel dat er richting de finale wat betere stukken inzitten, maar met 9/11 heeft dat niet veel te maken, het is eerder wat spanning van het liftgebeuren zelf die ik wel kon hebben.

Goedkoop gebeuren, lijkt maar wat graag te willen scoren met het hele gebeuren en wat bekende namen. Er is dus veel geïnvesteerd in (tevergeefs) marketing maar als het op de regie zelf aankomt loopt het aardig mis. Ik betwijfel ten zeerste of deze film de comeback zal betekenen voor een enkele naam die hier te vinden is, want ik zie het maar moeilijk gebeuren.