Opinions

Bij vlagen creatieve film waarin regisseur Shozin Fukui in allerlei vormen en maten de uiterst goedkope productie probeert te compenseren. 964 Pinocchio kent daarom intense camerabewegingen en pijlsnelle montage, waarmee geregeld wordt verbloemd dat de film er behoorlijk lelijk uitziet. Het acteerwerk is daarnaast ondermaats, al valt daar de regie gedeeltelijk voor aan te kijken. Fukui instrueert zijn castleden namelijk om de hele film lang te kreunen, kermen en/of schreeuwen, dus veel werk hadden ze hier niet te doen. Verder verbaast het me een beetje dat men deze film bestempelt als een intense klim, zo'n onmogelijke rit is het allemaal namelijk niet en de expliciete focus op smerigheden en perverse daden benadrukken dat alleen maar. Geregeld komt het allemaal innovatief uit de hoek en het hoge tempo zorgt voor het broodnodige vermaak, maar verder is het ook een visueel rommeltje dat het vooral van een aantal unieke scenes moet hebben.

Vreemde film.

Ik had me erg weinig ingelezen over deze film vooraf. Zo weinig dat het een verrassing was om te zien dat deze film helemaal geen Amerikaanse horrorfilm bleek te zijn, maar een Thaise horrorfilm. De tweede verrassing was dat het ook geen horrorfilm betreft, maar een genremix die heel veel wil includeren, maar dit niet erg effectief kan uitwerken.

999-9999 begint met een bombastisch en bijzonder eerste kwartier. Komedie, misdaad en thriller worden in hoog tempo met elkaar verbonden en regisseur Manus doet dit zo onevenwichtig dat het moeilijk is om de film serieus te nemen. Niet omdat de komedie zo goed is gelukt, maar omdat het ronduit bizar is om in zo'n hoog tempo zoveel onzin aan elkaar geplakt te zien.

Acteerwerk is verder niet van het hoogste niveau, Riwin was wat mij betreft de enige die een serieus leuk personage speelt. Fijn ook dat hij gek durft te spelen en dit met volle overgave doet. Jammerlijk is echter dat zijn personage niet bepaald in de film past, want tussen alle serieuze, knappe en slimme personages valt zo'n jolige grappenmaker al snel uit de toon.

Visueel zitten er aardige beelden bij, maar die hebben vooral te maken met de frisse toon. Zodra de horror zich met het verhaal begint te mengen krijgen we ook nog enkele opvallend brute horrorscenes voor de kiezen die het als geheel iets omhoog trekken, maar de onevenwichtigheid van de film trekt dit tegelijkertijd ook weer naar beneden. Na 45 minuten is het in ieder geval duidelijk dat de film een mix is tussen Final Destination en The Ring met af en toe een vleugje Hausu. Een zeer aparte combinatie die ook maar moeizaam werkt gezien bij elk genoemd voorbeeld hier een andere stijl hoort.

Aangezien de genres hier nooit met elkaar samengaan is het moeilijk om deze film serieus te nemen als goedbedoeld resultaat. Er zitten een aantal leuke scenes bij met wat lollige gebeurtenissen, maar echt goed kan je dit niet noemen, het tempo ten spijt. De editing is ook wat ouderwets met dat herhalen van dezelfde scenes in een andere versnelling, en ook de gore had wat beter uitgewerkt mogen worden, maar verder was de film ook niet dramatisch.

Je zal het alleen niet echt serieus kunnen nemen vanwege de grote dosis onzin en onevenwichtigheid, ik blijf het herhalen. Ik waardeer de passie van de regisseur en het enthousiasme waarmee er wordt geregisseerd, maar niet elke andere afdeling deelde die passie met de regisseur. Een beter script en een gelijkwaardige inspanning van elke afdeling hadden wonderen kunnen verrichten.

Prima mystery.

De openingscene was erg goed hier. Lekker sprookjesachtig en mysterieus. Maar naar mate de film zichzelf begint op te bouwen in een half sprookjes half mysterieus achtige sfeer begint het wel wat voorspelbaar te worden. Je ziet hier opnieuw wel weer een goede cast in terug zoals Need For Speed Paul en dokter Perez kwam me ook erg bekend voor.

Het begin is sterk zoals ik al zei, het middenstuk is allemaal iets te langdradig maar het einde is dan ook weer leuk. Heb me met deze een beetje bijzondere film goed vermaakt. Maar hij is niet al te moeilijk uit te vinden.

Aardige herziening.

Een 7 van de 10 punten is best een aardige score voor een horrorfilm zou je denken, maar de vorige kijkbeurt van de film bevatte hetzelfde cijfer. Er is dus geen negatieve, maar ook geen positieve verandering bij komen kijken. Het blijft en zal waarschijnlijk altijd een lekker harde inbraakfilm zijn met horror en thrillerelementen.

Sowieso smaakt de stijl van Bustillo & Maury me wel. Blijven als regisseur twee aparte mannetjes die binnen hun vakgebied een aardig kijkje op het genre hebben. Alle films delen dezelfde, sterke kwaliteiten en stijlen. Het voordeel is ook dat ze vaak niet bang zijn om er wat sterke vormen van bloedvergieten bij te betrekken, en Inside is daarin uiteraard de peetvader.

Sterke stijl, prachtig ingericht en een lekker gestoorde Dalle. Best een leuke verschijning die zeker in het donker lekker apart uit de hoek komt. Niet erg dreigend, maar apart genoeg. Andere personages zijn wat makker, maar het is vooral de manier waarop ze sterven die de film draaiende houdt. Bloederig, hard en uitstekend in beeld gebracht. Dit soort gore wordt op de dag van vandaag niet vaak meer getoond.

Jammer genoeg is het niet altijd even interessant en wanneer het op CGI aankomt valt de film sterk door de mand. Regelmatig ook net wat te donker in beeld gebracht waarop je niet alle bloedfeestjes mee kan maken, en dat is jammer. De kills zijn namelijk lekker grafisch en het bloed spuit alle kanten op. Ondersteund met wat sterke geluidseffecten en knipwerk wordt het optimaal versterkt.

Ik krijg er buiten de moorden alleen geen wow van, maar vanuit de regisseurs behoort dit tot het betere werk, misschien zelfs het beste werk. Past perfect in het plaatje van French Extremity, vooral omdat de finale wel degelijk behoorlijk ziek is. De rest is vooral een bloederig gorefestijn die vermaakt, maar de spanning niet altijd even goed kan vasthouden.

Geslaagde en uiterst boeiende dramathriller van de Spaans-Mexicaanse regisseur Luis Buñuel, die uitstekend gebruikt maakt van de onderliggende originaliteit. Vanwege de onvoorspelbaarheid van het verhaal evenals de surrealistische voortzetting is het Buñuel vergeven dat hij soms iets te nadrukkelijk gebruik maakt van maatschappijkritiek. Het jammere van El Ángel Exterminador is echter dat er teveel personages in een te kleine ruimte zitten, waardoor geen enkel lid de gepaste ruimte krijgt om op te vallen. Het acteerwerk is daardoor weinig opzienbarend, maar daartegenover staat wel een erg intrigerende inhoudelijke vordering. Niet elke escalatie is even geslaagd als de ander, maar eenmaal het einde wordt bereikt zette de film me goed aan het denken. Het vermogen om de kijker stof tot nadenken te geven is niet iets dat iedere filmmaker onder de knie heeft, waardoor deze behoorlijk memorabel uit de hoek komt. Persoonlijk heb ik de film overigens niet beleefd als komedie.

Best aardig psychologisch gebeuren met wat lichte uitspattingen naar horror als fantasy. Waar ik moeite mee had was het opbrengen voor sympathie met betrekking tot de hoofdpersonages, die erg breed uitgeschreven worden maar er amper in slagen om ergens memorabel te zijn. Ik vond het acteerwerk van Iván Pellicer daarnaast ook niet erg sterk, waardoor het al moeilijk is om enige voeling te krijgen voor de band die de twee tieners delen. Regisseurs Alvea en Ortuño pakken gelukkig wat beter uit met de vormgeving en dat levert meerdere aparte scenes op die onverwachts sterk in beeld worden gebracht. De prettige positionering van de camera evenals de kleurrijke versiering van meerdere scenes roept een uitstekende, surrealistische sfeer op. Echt spannend is de film nergens, maar dat is ook niet waar een film als Ánimas op teert. Het is een film die toch net wat slimmer geschreven is dan de gemiddelde hap-slik-weghorror, waar ik ook goed van kan genieten, maar juist daarom zijn films als deze ook meer dan aardig voor een keer.

Een volwassen animatieserie verfilmen naar het grote doek is altijd een lastige klus geweest en de film van regisseuse Karyn Kusama is daar ideaal bewijs van. Enkel de futuristische ideeën op het vlak van architectuur en techniek zijn relatief indrukwekkend te noemen, verder schrik ik vooral van de primitieve gedachtegang binnen de conceptuele ideeën. Met name de kledij is uitgesproken lelijk en onhandig. Zo wordt de felle witte kleur ingezet als er ingebroken moet worden en slapen de dames in pyjama's die op aan elkaar genaaide S&M-attributen lijken. De kritiek betreft tot dusver enkel de visuele vormgeving, maar ook de personages evenals het verhaal worden schrikbarend matig uitgewerkt. Niet alleen ontbreekt er een bijzonder grote hoeveelheid aan inhoudelijke logica, maar bewijst Kusama zich ook amper capabel op het vlak van actie. De spektakelscenes worden levenloos in beeld gebracht en de voortdurende drang van de protagonisten om zich cooler voort te doen dan ze daadwerkelijk zijn wekt onbedoelde irritatie op. De kogels en gadgets vliegen rijkelijk in het rond, maar Æon Flux is een visuele en inhoudelijke puinhoop geworden. Gelukkig duurt het geheel maar enkel 93 minuten, dat een kleinschalig aantal is voor een relatief grootse film als deze.

Ach ja.

Thriller met het hart op de juiste plaats, maar met de vaardigheden op de verkeerde plaats. I Remember You is een niet al te interessante film die veel te lang de tijd neemt om op gang te komen en wanneer het er wel op aankomt wil het niet al te veel indruk maken.

Dat heeft er vooral mee te maken dat het verhaal al 100x eerder is gedaan en zo geen enkel moment verrassend weet te zijn. Het is weer een serieuze en rauwe thriller die geen moment verrassend uit de hoek kan komen. Daarnaast duurt het ook ongeveer 70 minuten voordat de thriller ook echt zijn intrede doet, en dat is toch echt veel te lang.

Alles daarvoor wordt opgevuld met drama en ontwikkeling van de personages, die allemaal nogal zoutloze figuren zijn. Er wordt niet al te best geacteerd en de chemie is afwezig. De film springt subtiel om met zijn opbouw, maar effectief kan ik het niet noemen. Alle kracht van deze film komt namelijk vanuit het visuele niveau en de omgeving.

Want visueel is het behoorlijk verzorgd. Sterke cinematografie en landschappen die uitstekend gebruikt worden. De donkere hoekjes en krakende vloeren van het huis hadden iets meer focus mogen krijgen, maar ook de details en inrichting van deze plek zijn geslaagd te noemen. Daarnaast wordt de koude sfeer er goed ingehouden. Visueel is er niet al te veel te klagen.

Wel over het verloop van het verhaal, want die is alles behalve interessant en veel te lang uitgerekt. De 105 minuten waren zowaar een vermoeiende zit zonder een greintje spanning. Wat enge gezichten en donkere kamers moeten voor een horrorinslag zorgen, maar ik kan niet zeggen dat ik me maar een moment ongemakkelijk voelde van deze film.

Een verzorgde, maar saaie film. Verhaaltje dat al eerder is gedaan en wendingen die niet boeien. Er had wat hout op het vuur gegooid mogen worden met deze film, want het wil gewoon niet vooruit branden. Leuk om tussen je filmteller te hebben staan, maar veel zal je niet missen als je besluit deze film over te slaan.

Betere Miike.

Na het zien van Gozu die me totaal niet lag, had ik echter maar weinig vertrouwen in deze. Maar omdat hij toch in KINO draait, toch maar een kansje gegeven. En niets is minder waar, hij beviel nog wel een beetje ook. Hier lijkt de regie van Miike echt wel beter tot z'n recht te komen.

Als eerste is eindelijk dat irritante theateracteerwerk afkomstig uit Japan weg. Dit zijn veel echtere personen en dat versterkt dan de band ook vervolgens. Geen over-acting, geen domme dialogen of buitenaarde humor, maar gewoon een normaal verhaal.

Het schijnt dat Miike wel schokkendere films heeft gemaakt, en die moet ik dan wellicht nog even opzoeken. Het zoekt hier wel de grens op, maar veel verder dan een "auw" gevoel komt het ook weer niet. Waarschijnlijk ben ik aan te veel gewend geraakt.

Acteerwerk is redelijk. Het is veel menselijker hier en dat versterkt dan ook het echte acteerwerk. Niemand is overdreven gestoord ondanks natuurlijk een aantal trekjes van Shiina. Maar dat moet dan ook eigenlijk hier.

Ook prima regie. Een paar visueel stijlvolle scenes en een aantal spannende momenten en onverwacht harde geluiden. Het is best op niveau. Ook redelijk vermakelijk en bovendien ook gewoon alles in beeld gebracht, geen softe beelden.

Wel jammer dat verder de kwaliteit ook echt brak is. Duidelijk geen hoge visuele middelen aanwezig. Camerawerk hier en daar op een paar opmerkelijke standpunten en shots na, spuuglelijk. Miike probeert visueel een beetje keurig te zijn, maar slaagt hier eigenlijk niet altijd even goed in.

Hier en daar ook net iets te "grappig" gebracht. De film lijkt aardig serieus te zijn bedoeld, maar iedereen in de zaal kon zijn lach toch niet binnenhouden. Het zijn soms ook onbedoeld komische dingen, althans dat lijkt zo. Zoals de voet die tegen de deur wordt aangegooid.

Hier en daar een aantal onnodige momenten waar de kijker op verkeerd spoor moet komen, maar in het algemeen een redelijk keurige film. Lelijke kwaliteit, maar soms leuke trucjes en een vermakelijk verhaal.

Overtuigend geacteerd en op visueel vlak erg keurig ingekleurd, maar de inhoud van Órbita 9 is volstrekt oninteressant en nodeloos langzaam. In principe wordt het concept vroeg uit de doeken gedaan, daarna leek regisseur Hatem Khraiche niet helemaal meer te weten wat hij met het gebeuren aan moest. De voortgang springt vervolgens van de hak op de tak en de ontluikende romantiek mist in elk opzicht een specifieke vonk of chemie. De acteurs en actrices zitten bovendien dermate diep in hun eigen rol gewikkeld dat ze de indruk wekken dat hun medecollega's niet eens bestaan. Daardoor verzandt de film in een redelijk afstandelijk gebeuren zonder spanning, hoogtepunten en/of memorabele scenes. Knap gemaakt is het wel, maar dat maakt het in dit geval niet veel innemender.