Opinions

Halfje minder na herziening. Regisseur Nicolai Fuglsig schept een mooie, verdorde omgeving om zijn verhaal in te planten. Het levert een imponerende en actierijke finale op, die ook op klein scherm indruk weet te maken. Helaas weten de castleden hun rollen niet al te memorabel neer te zetten en is de inleiding te lang. De explosieve momenten tussendoor zijn daaropvolgend te kort, maar toch weet Fuglsig het allemaal boeiend genoeg te krijgen om een speelduur van bijna 130 minuten kijkbaar te houden. Ondanks het waargebeurde materiaal mist zeker het middenstuk een scene die er echt tussenuit steekt, maar de slotfase maakt gelukkig het een en ander goed.

Overtuigende herziening, maar geen die het oorspronkelijke cijfer weet te beïnvloeden. Regisseur Steve McQueen levert hier potentieel zijn beste film mee af en brengt de gruwelen van de slavernij geregeld akelig dichtbij. Chiwetel Ejiofor, Michael Fassbender en Lupita Nyong'o doen het daarbinnen erg degelijk en versterken geregeld het gevoel van hopeloosheid en machteloosheid. Toch begint de relatief lange speelduur na enige tijd te wegen en dreunt de muziekkeuze soms te ver door, waardoor sommige scenes onbedoeld van misplaatst sentiment worden voorzien. 12 Years a Slave is een erg zware film en laat een griezelig beeld zien van de vroegere werkelijkheid, maar uiteindelijk zal het me persoonlijk niet al te veel beklijven waardoor ik er geen verhoging voor over heb.

Fijne Boyle.

Toch wel een goede regisseur hoor, die Boyle. Heeft al een aantal behoorlijke films op zijn naam staan, waar ik er zeker nog een aantal van ga bekijken. Dit was mijn eerste Boyle ervaring, ooit weleens Slumdog opgezet maar door een of andere reden niet afgekeken.

De film is wat traag in zijn middenstuk, maar de toon is behoorlijk gezet als Franco met zijn arm onder de steen komt te zitten. Daarna is de film wat trager en lijkt het alsof Boyle soms niet helemaal weet wat hij aanmoet met het stuk.

Erg mooie scene aan het einde, mede omdat het enorm gedurfd is. Schijnt ook een hele beruchte scene te zijn. Ik denk niet dat ik iets spoil want vele kennen het verhaal van Aron Ralston wel zo'n beetje. Mooie prestatie van Franco, jammer dat het een beetje te traag was in zijn middenstuk.

Aardig bronmateriaal.

Had er aanvankelijk nogal weinig van verwacht. Heb de remake ooit weleens gezien, vergeet eigenlijk ook met enige regelmaat dat er nog een film uit de jaren '60 was met dezelfde titel. Wel een erg andere film, ik had eigenlijk zelfs met de overeenkomsten nooit kunnen raden dat het ooit een remake zou kunnen zijn.

Deze film gebruikt nogal wat kunstjes die populair waren voor dat tijdperk, maar eigenlijk pakt het zich hier een stuk charmanter uit. Leuke effecten, enkele leuke vondsten en al bij al een verloop dat helemaal niet zo vermoeiend is als dat ik aanvankelijk had ingeschat. Het pakte zelfs nog best wel goed, al blijft het allemaal niet heel bijzonder.

Conceptueel wat gemiste kansen, de finale voelt zelfs een beetje incompleet en terughoudend aan. Spooksfeer had iets versterkt mogen worden, regisseur Castle knipt er wat haastig doorheen. Daar zijn de meeste klachten mee gezegd. Ik moet zeggen dat ik me best heb vermaakt met deze film. Geen hoogstaande klassieker, wel een leuke en kleine ontdekking.

Mwa.

Vooral een filler. 13 Going On 30 pretendeert ook niet veel meer te zijn dan feel-good vermaak. Persoonlijk wilde ik deze film alleen maar zien voor de jonge kop van Larson. Ze komt hier maar enkele seconden in beeld, maar de film desondanks toch een kans geven kan vast niet al te veel kwaad.

Bovendien is het concept ook best grappig. Waarschijnlijk hebben ze wel twee willekeurige leeftijden gepakt, want ik krijg niet het idee dat er nu zo veel is nagedacht over de leeftijden. Uiteindelijk draait de film daar ook niet perse om, uiteindelijk vergeet je als kijker zelfs dat Garner eigenlijk 13 jaar oud is.

Garner doet het verder best leuk. Dit waren nog de tijden dat ze echt goed speelde, tegenwoordig vind ik haar een stukje suffer. Ook Ruffalo doet het best goed. Een beetje het soort rol waar hij voor gemaakt is, maar nog steeds leuk uitgevoerd. Serkis vond ik in de bijrol ook best geestig, van Greer was ik dan weer minder fan.

Verhaaltje heeft zoals ik eerder een soort van aangaf niet zo veel om het lijf, net als de grappen en/of romantiek. Het is allemaal redelijk standaard met af en toe een leuk grapje van Garner of Serkis. Alles is eigenlijk al eens eerder gedaan ondanks het concept zelf. Voorspelbaar is het (uiteraard) ook en complex (ook uiteraard) allesbehalve.

Heel goed voelde ik me na het zien van de film niet, maar qua vermaak is het allemaal prima te doen. Simpel filmpje gemaakt om niet al te veel bij na te denken. Ik vond het einde net wat te zoet, op je 30ste lijkt dat speelhuis me nou niet het soort huis wat je nog graag wil nabouwen.

Herzien.

Gelukkig maar, want deze recente Michael Bay-film kon me goed bekoren, beter dan dat ik me kon herinneren. Voor zover ik weet is dit de meest serieuze en volwassen film die Bay heeft gemaakt. Ondanks dat zijn stijl goed te herkennen valt kenmerkt 13 Hours zich in het bijna compleet wegstrippen van humor en in te zetten op thriller en actie.

We kunnen elkaar veel wijsmaken over Michael Bay, maar binnen Hollywood is het zonder meer een van de betere regisseurs die het land te bieden heeft. Wellicht dat hij zich iets te veel in standaard kaboem heeft verdiept om nog voor een film als deze serieus te worden genomen, maar hij weet erg goed wat hij met het materiaal aan moet. Daarnaast las ik op het internet dat hij er zelf bijna niets aan heeft toegevoegd, buiten de focus op actie uiteraard.

Na een opbouw van 45 minuten die ondanks het tragere tempo nog steeds over genoeg spanning beschikt breekt de hel los en kan Bay een sterke balans vinden tussen actie, spanning, oorlog en drama. Veel verhaal heeft het concept niet waardoor er met de dramakant wat meer op de achtergrond van de soldaatjes wordt gemikt, maar storend is dat nergens, vooral omdat Bay het tempo niet echt vertraagd.

Erg sterk geschoten actiescenes met een waanzinnig gelikte uitwerking. Erg fraaie cinematografie en een camera die alles sterk in beeld brengt. Met zowel de editing als de opzet is weinig mis. Wellicht dat de speelduur van de film ervoor zorgt dat de actie ietwat repetitief wordt, maar Bay verliest de controle nooit. De film is nergens saai te noemen door voortdurende innovatie en tempo. Ik kan het alleen maar prijzen.

Jammer dat de grote dosis actie er wel voor zorgt dat de acteurs niet memorabel zijn, die binnen hun functie hier nauwelijks ruimte krijgen om überhaupt te worden gezien. Geen idee wie wat was uiteindelijk, wellicht zal dat met de chaos van de situatie te maken hebben, al leek dat niet de intentie te zijn. Dit is iets wat veel films binnen dit kaliber doen, maar het verschil dat hen maken is dat de acteurs daar hun helmpjes aftrekken. Bay negeert die clichés met deze film en dat is fijn.

13 Hours is een grote actiethriller met oorlog en drama in de achtergrond, die een sterke balans tussen de genres weet te vinden. Zeer sterk geregisseerd, alleen met redelijk onzichtbare acteurs waardoor je de personages en hun moed niet echt kan respecteren. Op dat vlak voelt de film iets te Hollywood aan, maar als film zelf zonder meer geslaagd en één van de betere werkjes van Bay die goed weet wat hem met actie te doen staat.

Prul.

Binnen zijn soort misschien nog wel aardig werk, maar voor iemand die ondertussen bijna 3500 films heeft gezien zijn dit niet meer de soort films die nog indruk maken. Het oogt allemaal nog steeds als een haastig in elkaar gedraaid en rommelig gebeuren, dat tussendoor nog wat aardige momenten kent.

Dat iedereen nog wel een beetje zijn mannetje staat weet daarin nog wat te helpen. De rollen worden best aardig ingericht en weten voldoende te vermaken. Geen briljant eigenzinnige personages verder maar er worden wel pogingen gedaan om de verschijningen net wat meer mee te geven. Geesten zien er bijvoorbeeld daadwerkelijk anders uit ondanks dat de make-uptechnieken duidelijk ondermaats waren.

Film neemt 10 minuten de tijd om een beetje op te bouwen door een bankoverval te tonen. Dat was waarschijnlijk ook meteen het duurste moment van de film, want het overige gedeelte in het pakhuis is duidelijk van een goedkopere aard. Voor de liefhebber valt er genoeg horror te bekennen, maar op het gebied van spanning en gore blijft het een redelijk terughoudend dingetje.

Misschien dat er liefhebbers voor zijn, maar ik vind het niet meer dan een makke horrorthriller. Het kan profiteren van zijn vermakelijke aard en een paar aardige momenten, maar verder eigenlijk te kaal en terughoudend om er een goed geheel uit te kunnen trekken. Middelmaatwerk.

Slecht.

Als je je ooit afvroeg hoe een film met nog redelijk wat geld in zijn zakken er toch uit kan zien als een zeer goedkope en budgetloze film dan heb je je antwoord bij Night Wolf gevonden. Ook bekend onder zijn vele andere titels. Deze film kwam onlangs bij Netflix uit en zo heb ik de film meegepakt, maar het viel allemaal erg tegen.

Het acteerwerk is om te beginnen al best zwak te noemen en ik denk dat ik de helft van de personages nadat de eindcredits over het scherm rolden alweer was vergeten. Geen enkele rol ging me bijblijven en ondanks pogingen van de film om iedereen nog een beetje uit te werken zijn het nogal vergeetbare personages waarvan ik me niet kan voorstellen dat ze je bij gaan bijblijven.

De horror zelf uit zich op een soort slasherachtige wijze gecombineerd met wolven. De wolven komen nooit duidelijk in beeld en de make-up is niet iets om over naar huis te schrijven. Ook het bloedvergieten valt tegen. Vaak worden de moorden weggeknipt van het scherm, en zie je enkel wat off-screen gespetter. Deze film heeft een duidelijke 16+ en speelt de kaarten toch nogal veilig, altijd een gemiste kans.

De film weet nooit goed gebruik te maken van zijn locatie of zijn achtergronden. Het heeft wel wat stijlvolle beelden te bieden die met een leuk filtertje worden opgeleukt. Het energieke camerawerk tijdens die scenes helpt ook mee en met lichtinval wordt ook nog weleens geëxperimenteerd. Verder vond ik alles nogal matig in beeld gebracht en slaagt regisseur Glendening er niet in om de conversaties en dialogen te laten boeien.

Ik vond het een ronduit slechte film die het weerwolvesubgenre geen eer aan doet. Niet dat ik er sowieso veel mee had, maar ik hoopte wel op een ietwat andere invalshoek en dat krijg je hier niet te zien. Het is gewoon een uitgekauwde herhaling en alles wat het kan toevoegen zijn wat leuke en kleurrijke horrorscenes tussendoor. Als dat alles is, dan hoeft het eigenlijk gewoon niet meer.

Tot driemaal toe raast er een tornado over wat landschappen en huizen, maar helaas zijn die beelden verspreidt over een relatief brede speelduur van 108 minuten. Een werkelijk onbegrijpelijke lengte voor zo'n clichématige en voorspelbare rampenfilm. Regisseuse Lindsay Gossling maakt een vreemde keuze door de dramatiek te laten overheersen binnen een film die toch echt een tornado breed op de marketing heeft staan. Het acteerwerk is daarbij niet onaardig en de verwoeste decors ogen gedetailleerd, maar verder is 13 Minutes vooral oninteressant en zo van je netvlies verdwenen. De titel verwijst in ieder geval naar het aantal minuten die wél de moeite waard zijn, waarmee het grootste probleem van dit project duidelijk wordt en dat zijn de overige 95 minuten.

Vermakelijk.

Maar niet briljant, want 13 Sins leunt vooral op een leuk concept waar je ver mee kan komen. Jammer dat de uitwerking regelmatig wat te wensen overlaat. Toch heb ik me niet verveelt met deze film, en daarom krijgt het vanuit mijn kant nog een voldoende.

Wat direct opvalt is dat hoofdpersonage Webber maar matig acteert. Uiteindelijk begint hij meer in zijn rol op te gaan, maar dat zijn dan ook vooral de momenten waarmee je als acteur echt plezier kan hebben. Zodra het op meer serieuze trekjes aankomt valt hij toch serieus door de mand. Ook de overige crewleden doen het niet veel beter, met uitzondering van Perlman.

De horror is schaars, pas richting het einde kleurt het de film een beetje in. Het komt dan in de vorm van wat bloederige scenes, maar een groot deel van deze film is toch echt thriller, met een leuk concept. Het jammere is alleen dat het nergens echt spannend wil worden. Wel een paar intense momentjes, maar deze duren vaak enkel een minuut.

De film weet wel te vermaken, maar je blijft toch wel achter met een onbevredigend gevoel. Het is allemaal niet grappig of spannend genoeg. 13 Sins blijft te veel tegen de oppervlakte plakken en vergeet daarbij in de uitwerking uniek te zijn. Saaie cinematografie en klassiek camerawerk zorgen er tevens voor dat het op visueel gebied ook niet indrukwekkend wil worden.

Een voldoende voor het vermaak dus, en het concept, want die is best leuk. Dit soort thrillers zijn vooral erg simpel en leunen op diens eenvoud. Een echt moeilijk verhaal is ook niet nodig, maar wel een betere uitwerking, en die mis je toch wel een beetje hier. Ik ben in ieder geval benieuwd of Stamm zich kan verbeteren met aankomende horrorfilm The Devil's Light.

Verontrustende documentaire die een aantal zorgwekkende vondsten blootlegt, ondanks een ietwat eenzijdige benadering vanuit regisseuse Ava DuVernay. Het standpunt is duidelijk en wordt met archiefbeelden uitstekend onderbouwd, juist die stukken kennen de juiste impact om het geheel aan kracht in te boeten. Persoonlijk had ik niet gekozen voor de overige onderbouwing door middel van interviews, aangezien niet iedere persoon van meerwaarde is. Specifiek Deborah Small voegt geen zier toe aan de opbouw, maar daartegenover heeft DuVernay (toegegeven) wel een grote bonus in Angela Davis. De vondsten rondom het bedrijf ALEC zijn uitermate sterk en de beelden van het "oude" racisme vormen nog altijd een schokkend tijdsbeeld, maar de laatste 10 minuten verraden enigszins dat de boel niet altijd vanuit een neutraal perspectief is bekeken. Dat neemt niet weg dat 13th terecht een belangrijke registratie vormt binnen een verdraaide politieke hoek van Amerika.

Grootste flop?

Ik kan het me eigenlijk best wel voorstellen. The 13th Warrior lijkt niet echt te bieden wat de posters en marketing wel beloven. Menig kijker zal waarschijnlijk denken dat ze een simpele veldslagfilm zullen zien. Ik dacht dat ook, maar daarin zat ik toch wel even verkeerd. Actie is er zeker, verder meer een film op verhaal gericht.

Het concept is wel leuk, ik vond de uitwerking alleen zo ontzettend lelijk. Mooie landschappen, alleen erg lomp in beeld gebracht. Zeker de zwaardgevechten vond ik uitzonderlijk matig, maar ook de groots opgebouwde setpieces voelen nogal verwaarloosd aan. Er zat één enkele scene in die ik mooi geschoten vond, en dat moet de nachtelijke inval wel zijn.

Verder acteerwerk dat aardig te noemen is en een verhaal dat redelijk lijkt af te wijken van de standaard, maar dat neemt niet weg dat de film soms best een klus was om doorheen te komen. Tegen het tijd dat we de wat actievollere tweede helft bereikt hebben, boeide de film me eigenlijk niet zozeer meer. Wel jammer, want het feit dat dit klaarblijkelijk de grootste flop ooit was, is best intrigerend. Punten voor het verhaal dat wel meer te bieden heeft dan de gemiddelde grootse spektakefilm. Maar dan ook echt veel meer.

Wel oké.

Aardige film die een hoop gespook kent. Håfström ken ik als regisseur nog niet zo goed, maar blijkbaar brengen zijn films genoeg op om veel budget te mogen ontvangen. Ook deze 1408 krijgt een hoop centjes om uit te geven, iets waar Håfström als regisseur gretig gebruik van maakt. Voor een horrorfilm is het dan ook opvallend duur.

Het budget is te merken omdat deze film redelijk bombastisch van aard is. Er gebeurt na een klein halfuurtje een hoop. Je zou niet denken van een film die zich bijna de volledige speelduur in een hotelkamertje afspeelt dat deze maar een minuut interessant wordt, maar dat is het dus wel voor een groot gedeelte. Er gebeurt erg veel en Håfström vult elke minuut op met een hoop actie.

Cusack doet het redelijk in de hoofdrol. Echt super bijzonder is hij niet en de trekjes die hij soms aan zijn personage meegeeft leunen tegen het theatrale aan, maar de dialogen lopen vlotjes uit zijn mond. Jackson in de bijrol doet het ook aardig, maar ik heb hem dan ook nog nooit echt een slechte rol zien spelen. Ondanks dat hij hier beperkt in beeld komt weet hij niettemin charismatisch te zijn.

Visueel ziet de film er goed uit. Sterk staaltje camerawerk en veel indrukwekkende en grootse scenes. Er wordt van alles uit de kast getrokken om deze film niet saai te laten worden, en dat weet aardig te lukken. Wat echter niet weet te lukken is de spanningsopbouw. Al het lawaai en tempo zitten subtiele spanningsopbouw en effectieve scares in de weg. Hierdoor is het vooral vermaak en nooit spannend.

Daarnaast is het verhaaltje ook redelijk slordig uitgewerkt en dient enkel als dunne rode draad om de vele spectaculaire horrorscenes aan elkaar te rijgen. Het is echter nogal standaard en de verrassingen zijn weinig verrassend. De film wandelt voortdurend tegen vervelende clichés aan die het als geheel niet ten goede komen, en dat zit enkele leuke ideeën helaas in de weg.

Vlotjes is het allemaal wel, maar met 112 minuten (de versie die ik keek) aan de lange kant. In principe kijk je gewoon naar een spectaculaire horrorfilm zonder spanning. Dat gaat uiteindelijk vervelen omdat het bombast niet voor zo'n lange speelduur effectief blijft. De finale weet het nog een beetje te compenseren, maar komt eigenlijk net wat te laat. Verder vermakelijk, maar niet veel meer dan dat.

Eh.

De film heeft een tamelijk bijzonder concept. Echter, ondanks dat het leuk bedacht is, is de uitvoering gewoon binnen de typische Amerikaanse lijntjes. Dat kan je dan ook wel weer verwachtten, en dus waren mijn verwachtingen niet zo hoog.

Echter is de film daarom nog steeds een beetje hinderlijk soms. De film heeft een origineel gegeven, maar voert hem dan nog wel te voorspelbaar uit. Daarnaast werkt de humor nooit echt. Efron geeft een sterk jeugdgehalte aan de film terwijl hij duidelijk meer de pijltjes op volwassenen richt. Neem ik aan tenminste.

Efron doet het overigens wel prima, maar blijft ook gewoon binnen de lijntjes van wat hij moet doen. Later werd hij wel een stuk beter, maar voor nu doet hij het ok. Leukste komedie momenten kwamen van Lennon, al gaat hij soms net wat te ver.

Enkele grappen worden ook iets te lang gerekt of zijn gewoon niet zo leuk. De film is nergens echt hilarisch en nooit optimaal boeiend. Meestal geven dit soort high-school achtige settings een vlot sfeertje, maar deze weet af en toe nog wel saai te zijn helaas.

Een filmpje dat niets nieuws weet te doen, maar ergens wel vermakelijk is en enkele planken desondanks nog wel raakt. Efron draagt uiteindelijk de film wel degelijk, en Lennon is best leuk. Voor de rest is het een gemiste kans.

Goed.

Maar ik ben wel weer een beetje teleurgesteld, al vind ik de berichten over meer actie een teken dat de film wellicht verkeerd gepromoot is. Desondanks lijkt Mendes zich bij vlagen wel in te zetten voor een actie/oorlog, maar dat is deze film duidelijk verre van. De film kent hoogte, en een paar mindere punten.

Ik had vooraf hoge verwachtingen. De vorige film die ik met long takes (1 take zelfs) in de bios zag werd mijn nieuwe nummer 1 en 5,0* sterren. Bovendien zag ik de trailer in de bios en die vond ik erg indrukwekkend. Maar er gingen ook alarmbelletjes rinkelen. Zeker bij de 12+ kijkwijzer. Dat lijkt me vooral een inzet als een film een commercieel succes moet worden. Echt goede, intense oorlogsfilms hebben in mijn opinie gewoon een 16+ nodig. Ook had dezelfde regisseur Jarhead op zijn naam en die vond ik buiten dat het er visueel goed uitzag, redelijk saai en totaal niet spannend.

Het verhaal is relatief simpel. In dat opzicht kan ik enkele vergelijkingen met Dunkirk wel ondersteunen. Het is vooral de beleving waar de film dan op ingaat. Een keuze die ik volop kan ondersteunen. Wel erg treurig om te lezen dat mensen tegenwoordig actie nodig hebben om dit soort films te kunnen appreciëren. Blijf dat een redelijk respectloze visie vinden op een oorlogsfilm die voor een beleving gaat.

Ik moet zeggen dat de film op visueel vlak vaak raak schiet. De takes zijn vaak indrukwekkend en iets grootser dan de algemene longtake-films. Deze is daarom wat specialer. Het levert enkele spannende beelden op. Echter lag de volledige nagelbijter verrassend genoeg op de scene waar MacKay met de vrouw en de baby zit. Extra spannend omdat die bombastische rotsoundtrack eindelijk weg is. Zie hier dan het resultaat. Een nagelbijter.

Voor de rest zijn de omgevingen en landschappen niets minder dan indrukwekkend en hoe de karakters zich door de landschappen bewegen maakt het duidelijk dat er een ervaren vakman achter de schermen staat. Het camerawerk is subliem. Kan soms mijn vinger er gewoon niet opleggen hoe ze dat voor elkaar kregen.

Voor de rest ontbreekt het de film helemaal niet aan actie. Dat is gewoon een kwestie van verkeerde verwachtingen. Waar het soms wel aan ontbreekt, is spanning. Richting het einde zou je je eigenlijk net als de karakters uitgeput moeten voelen. Maar dat gevoel heerst niet. Het komt eigenlijk niet veel verder dan enkele nagelbijters.

Nog wel goed gespeel met het licht en omgeving. Dat levert op z'n beurt ook visuele hoogstandjes op. Het is alleen jammer dat de scenes die spannend moeten zijn vaak een beetje om zeep geholpen worden door de te aanwezige soundtrack. Dat is jammer, want dat is ook de reden waarom de film zich niet volledig kan onderscheiden met de algemene bombastische oorlogsfilms die uit Amerika komen rollen. Maar opvallen doet de film in ieder geval wel.

Het is zo geen perfecte film geworden. De omgevingen, cameragebruik, geluid en licht zijn subliem. Spanning is er eigenlijk te weinig en daarmee mist de film regelmatig zijn impact. Je moet deze film overigens niet kijken voor een stevige bodycount. Raar dat mensen tegenwoordig met die gedachte naar een oorlogsfilm kijken . Voor de rest wel beter dan de algemene Amerikaanse film. Ik denk vooral dat deze film beter was gelukt met iets minder budget en zeker beter gelukt als dat getoeter iets meer in toon wordt gehouden. Het gaat ergens wel ten kosten van de ervaring. Voor de rest een goede film die nergens verveeld.

Goed.

Helemaal niet verkeerd eigenlijk, opnieuw een film die onvoldoende gemiddeld staat en toch nog erg meevalt. Ook dit is weer zo'n geval waar ik mezelf een beetje van op mijn achterhoofd krab. Dit was namelijk een grote meevaller in zijn genre.

Onverwacht goede rol van Jane, ik dacht soms dat zijn accent gewoon ingesproken was door iemand anders, maar volgens mij is dit allemaal Jane. Erg overtuigende, norsige boer. Parker doet het overtuigend goed in irritant zijn ook, en Schmid is een prima invulling.

Film lijkt langer te duren, toegegeven, maar dat maakt het geen onaardige zit. Begint wat typisch, vond het eerste half uur dan ook de minste, maar daarna neemt het verhaal een wending waaronder de moord en begint dit drama/thrillertje wat tegen de horror aan te ketsen.

De sfeer tijdens de horror scenes is uitmuntend. Uitstekende "geluiden" die het allemaal wat spannender en intenser maken. Sfeervolle shots van het huis, kamers en meubels. Je zal je erg onveilig voelen in de schoenen van Jane en dat komt echt goed over.

Verveelt ook eigenlijk nergens, behalve dat het eerste half uur wat vaker is gedaan en het einde wat naar het langdradige neigt, maar saai vond ik het nergens echt worden. Daarvoor is alles sfeervol genoeg gebracht om nog spannend of onheilspellend te zijn.

Mooie sets ook, grauwe steden, sneeuwachtige gebieden of warme boerderij, het is allemaal helemaal in orde in deze film. Jammer dat de film nooit echt horror wil worden, ondanks een aantal spookachtige scenes. Met wat meer horror was dit ongetwijfeld beter geweest en iets minder drama of mystery erin.

Aardige Stephen King, laat je niet tegenhouden door het gemiddelde.

Two-face Spielberg.

Dat zeg ik voornamelijk omdat ik aan de ene kant Spielberg heel erg herken in deze film, maar aan de andere kant herken ik hem eigenlijk ook helemaal niet. Vooral de grote sets, en nog grootser opgezette stunts zijn de dingen die ik wel aan Spielberg herken.

Ik kan het acteerwerk eigenlijk in alle chaos niet eens beoordelen. Alles is zo schreeuwerig, lawaaierig en chaotisch dat niemand echt opvalt. Iedereen overschreeuwt elkaar zo veel dat je vaak niet eens weet wie er nu precies aan het woord is.

De film kent zo goed als geen verhaal. Het voelt voornamelijk aan als excuus om zo veel mogelijk stunts te mogen doen waarvan de 1 nog bizarder en dommer is dan de andere. Enkele zijn dan wel weer erg gaaf, denk maar aan het reuzenrad en het vallende huis. Maar de grote rel had ook echt nog wel langer door mogen gaan.

Maar ik ben wel degelijk blij dat ik de versie van 118 minuten heb gekozen. 2 uur in lawaai, explosies en chaos zitten is meer dan genoeg, de 141 minuten had ik het vast moeilijker volgehouden. 2 uur is dan eigenlijk al te lang, voor een film die maar weinig te vertellen heeft.

Het zijn dan vooral de bizarre hoeveelheden groots opgezette slapstick die het leuk maken. De sets zijn indrukwekkend, de stunts zijn ook vaak indrukwekkend. Alles is lekker groots en vermakelijk, maar uiteindelijk begint zo veel slapstick wel een beetje te vervelen. Op een gegeven moment moet je het steeds groter maken en dat lukt niet altijd.

Voor de rest wel herkenbaar voor een Spielberg, maar aangezien Spielberg's zijn andere filmvertellingen veel meer te vertellen hadden is dit dan toch wel een beetje jammer. Er is wel veel lol te herkennen, maar uiteindelijk is dit een film die ergens wel heel nutteloos aanvoelt en voelt het soms aan alsof het gemaakt is door een groep tienervrienden met veels te veel budget.

Desondanks dankzij de gave stunts, sets en toch soms wel leuke vermaak toch maar een voldoende.

Beduidend lage cijfers voor een film die tot op zekere hoogte een bepaalde amusementswaarde kent. Het voornaamste verschil in een positieve manier is het acteerwerk, want de relatief jonge castleden doen duidelijk hun best om er iets van te maken. Het probleem is dat regisseur Crawford Watson vervolgens veel te veel verschillende personages in het verhaal stopt en er nogal lang over doet om ze het onderspit te laten delven. Met het Halloweengevoel is gelukkig weinig mis en de stijlkeuze voor de 60s is leuk gevonden, waardoor het eerste uur niet zo'n moeilijke zit vormt. Het ultieme nadeel luidt dat Watson zijn film daarna plots afkapt en iets heel anders neerzet dat niet al te sterk met de rest verbonden is. Het geeft de indruk dat er een geheel andere film per ongeluk door het voornaamste project werd bewerkt tijdens het editingsproces en daardoor eindigt 1962 Halloween Massacre met een nogal zure noot, zeker als je je bedenkt dat het "hoofdverhaal" bij lange na nog niet was afgesloten.

Mexicaanse Blair Witch.

Geen briljante, maar soms spannende toevoeging aan het found footage-genre, dit keer vanuit Mexicaanse kant. Ik kan er wel wat in zien, verschillende landen die aan dit subgenre hun steentje bijdragen. Zo kan je ook gelijk culturele verschillen spotten. Deze film leek echter wel erg veel op een Amerikaanse horrorfilm.

Het acteerwerk is in ieder geval alweer redelijk brak en de personages slagen er niet in om goede verschijningen te spelen. Nu wordt het ze ook niet makkelijk gemaakt, want de ruimte is er niet voor. Door middel van schreeuwen, huilen en soms wat conversatie maken moeten de acteurs hier hun steentje bijdragen, maar je kan op deze manier maar moeilijk opvallende acteerprestaties trekken.

Deze film neemt niet al te lang de tijd om van opbouw naar volbloed horror te springen. De eerste vreemde gebeurtenissen zijn er ook in principe opeens, waardoor de film geen moeite heeft om je aandacht te trekken. Vasthouden is echter een andere zaak, want de film kent nogal veel inkakmomentjes tussendoor, die de flow van de film niet vooruit helpen.

Richting de tweede helft zitten er wel wat spannende momenten tussen en ook de finale is wel leuk gedaan, alleen is de allerlaatste scene zo'n onnodige bijdrage die de rest van de film wat omverblaast. Leuk in beeld gebracht, maar slecht gekozen. De tweede helft en wat aardige scares zijn echter helaas niet genoeg om de film op de been te houden.

Voor een niet al te dure horrorfilm kent het opvallend veel spanning, maar die komen vooral door de opbouw naar schrikmomenten, omdat je weet dat ze je waarschijnlijk aan het schrikken gaan maken. Ik mis wat creepy gedoe, en beter acteerwerk. Ook een betere flow had de film wonderen gedaan. Voor nu wel aardig, maar niet bepaald hoogstaand.

Minder.

Toch nog wel een leuk deel. Wat wel jammer is is dat het zeker qua effecten wel een stuk achteruit is gegaan. Geef me dan maar de film van Cohen. Vooral als de auto's versnellen zie je wel heel duidelijk dat deze film wel wat gedateerd is.

Het ontbreken van Diesel is inderdaad wel opmerkelijk. Later is hij toch wel het gezicht geworden van de reeks samen met Walker. Tot zijn dood dan.. De auto's zien er nog steeds erg tof uit. Leuke geluiden van de motoren natuurlijk, en Ludacris is ook wel een lollig personage.

Opnieuw is het verhaal vrij dun. Het duo Gibson en Walker deed me gelijk denken aan Smith en Lawrence in Bad Boys. Het kabbelende maar vermakelijke duo zal ik zeggen. Een duidelijk minder deel dan deel 1, maar nog steeds een film die lekker wegkijkt.

Vermakelijke misdaadkomedie dankzij het goede spel van Denzel Washington en Mark Wahlberg, die samen een lekker droogkomisch duo vormen. Beide leden slagen erin hun personages te voorzien van een eigen smoel, zonder dat dit andere personages in de weg gaat lopen. Overige figuren zoals Bill Paxton zijn goed geacteerd, maar krijgen van regisseur Baltasar Kormákur te weinig mee om op te vallen. Echter, de enige die écht buiten de boot valt is Paula Patton, die vooral saaie opvulling vormt om de inhoud te voorzien van diepgang. Een erg geforceerde toevoeging die niet per se nodig was geweest, want de komedie draagt het geheel met gemak. De actiescenes zijn verder niet onaardig, maar nergens intensief of innovatief genoeg in beeld gebracht. Dat gebrek aan inspanning is spijtig, maar gelukkig was de speelduur zo om en kakt de boel nergens in.

Bizarre film die de absurde inhoud amper omarmt en geïnteresseerder is in de weinig imponerende personages. Zoals je vooraf al kunt verwachten zijn deze alleen niet zo boeiend, met name omdat veel van de leden nogal onder de maat acteren en niet verder komen dan saaie karikaturen. Regisseur Christopher Ray zorgt voor wat leven in de brouwerij eenmaal de haai wat slachtoffers komt opvreten, maar de geanimeerde en repetitieve moorden gaan eigenlijk relatief snel vervelen. Het camerawerk is bovendien dermate chaotisch dat de actiescenes werkelijk niet te volgen zijn en dat blijft dodelijk binnen een film die daar juist van hoort te profiteren.

Slordige en lompe horrorkomedie met gelukkig wel een aantal brute momenten. Dat Englund zich liet lenen voor een film als deze zegt ook wat over de projecten die hij kiest, al moet iedereen natuurlijk betaald krijgen. De regie van Sullivan gaat lomp te werk. Het duurt niet lang voordat de film van stapel loopt en eenmaal de ledematen in het rond vliegen is de film best vermakelijk te noemen. Jammer genoeg is diezelfde regie buiten het lomp uit elkaar trekken van mensen weinig interessant. Vooral een erg kale invulling en aankleding van de wereld en personages. Heel veel slecht acterende mensen ook. Dan zullen namen zoals Shaye, Englund en Stormare zich wel geschaamd hebben om hier tussen te staan, maar ach. De versiering ziet er verder niet uit, de excentrieke typetjes slaan nauwelijks aan en de finale komt vooral dwaas over. De film is best vermakelijk voor een keertje, maar daar blijft het dan vooral bij helaas.

Gezien op het grote doek.

Moet zeggen, vond dit toch wel erg sterk. Voor in film van 1968 loopt hij ook zeker voor vanuit zijn tijd. Zelfs het geluid was niet erg storend en de scenes zoals de draaiende kamer zien er erg overtuigend uit en ook grappig gefilmd.

De film is wel zeer traag, de scenes zijn stuk voor stuk erg lang en als je daar niet van houd kan je deze film dan ook links laten liggen. Het stuk met de apen vond ik niet heel interessant maar per hoofdstuk (het zijn e 4) werd de film een beetje interessanter.

Vooral het laatste hoofdstuk is fenomenaal. Ook grappig dat ze expres het stuk zonder uitleg hebben gemaakt, zodat mensen kunnen speculeren. De film trekt je ook goed mee en daarmee is het laatste hoofdstuk dan ook het beste van de 4.

Zeker genoten, heb niet eens gemerkt dat hij uit 1968 komt, en een aanrader voor Sciencefiction fans.

Herzien.

Blijft een heerlijke film van Emmerich en wat mij betreft tot nu toe zijn beste. Daar zullen een hoop gebruikers het vast niet mee eens zijn, maar als liefhebber van dit genre is het voor mij moeilijk een misser. Emmerich maakt er weer een waar spektakel van en daar hou ik van.

158 minuten is inderdaad een extreme speelduur maar me vervelen heb ik nergens. Enkel het eerste half uur is wat minder omdat de actie daar nog niet echt losbarst. De inleiding is dan ook zoals verwacht best lang in een film als deze. Tempo ligt verder hoog genoeg dus erg saai is het ook niet. Toch zijn de rampen na het eerste half uur waar je echt voor kijkt.

En die worden dan ook groots in beeld gebracht. Emmerich maakt duidelijk al zijn budget op een goede manier op en zorgt voor een zeer bombastisch en episch spektakel. 2012 is misschien wel de meest spectaculaire film die ik tot nu toe heb gezien. Na 30 minuten breekt de actie uit en die gaat in zo'n lekkere vaart door dat je je absoluut nergens verveelt.

Realistisch zijn de effecten niet, maar wel erg mooi in elkaar gestoken. Enorme beelden van kolossale rampen volgen elkaar snel op, waarvan de ene ramp nog indrukwekkender is dan de andere. Het is bijzonder hoe Emmerich eigenlijk steeds groter uitpakt en steeds over zichzelf heen gaat in deze film.

Acteerwerk is verder niet zo bijzonder, maar wat verwacht je dan ook van een cast die nauwelijks de ruimte krijgt om een dialoog goed uit te voeren. Alle ruimte wordt opgeëist door de beelden zelf. Het sentiment is soms behoorlijk aanwezig maar het wist me opvallend genoeg wel een beetje te raken.

2012 blijft een heerlijke popcornfilm om lekker met een grote bak zoetjes naar te kijken. Soms is het lekker spannend, dan weer lekker spectaculair. In het algemeen raast het ontzettend lekker door en pakt steeds heerlijk groot uit. In die 158 minuten heb ik me geen moment verveeld. Ontzettend spectaculair voor een film uit 2009. Heerlijk eigenlijk.

Niet best.

Maar zo'n ramp als een 2,5 gemiddeld op IMDB en alleen maar kritiek is het bij lange na niet. Ik vond het er nog best charmant uitzien met een heel degelijke cast, humor en prima verhaal. Echter is er van het verhaal in het resultaat niet veel meer van gekomen.

Het grootste pijnpunt is dat alle budget in de acteurs gegaan lijkt te zijn. De apocalypse-achtige setting had best kunnen werken hier, maar is uiteindelijk weinig mee gedaan. Qua actie is er niets te beleven behalve een aantal schoten in de slotfase. Het neigt dan allemaal volop naar sciencefiction en thriller.

Een zowat sterrencast bestaand uit acteurs en actrices die tegenwoordig niet de beste projecten meer uitkiezen. Desondanks weten ze er nog heel degelijk iets van te maken, ondanks dat ze allemaal wel een beetje te oud zijn voor dit soort ongein. Alleen Hannah was vreemd. Past TOTAAL niet in deze film.

Verhaal probeert interessant en origineel te zijn maar weet nergens heel erg te verrassen of heel bizar uit de cast te komen. Ondanks de intrigerende setting is het allemaal simpelweg aan de saaie kant omdat er nooit echt iets gebeurd. Eindeloos geneuzel soms waardoor je als kijker gewoon snakt naar wat actie.

Met wat meer budget in de film zelf en misschien minder om een grote namen cast erbij te halen was dit wat beter geweest desnoods. Je hebt nu heel veel acteerkracht in een film waar niks in gebeurd behalve wat "spanningen" onder elkaar en een verhaal dat soms voor geen meter klopt.

Een project wat wat had kunnen zijn, maar niets uit is gehaald. Desondanks duurt het niet lang met goed acteerwerk. Vond het helemaal niet zo'n grote ramp om uit te zitten.

Ai.

Interessant opgezet op conceptueel vlak, om maar even positief te beginnen. Ik heb veel zien gebeuren in sciencefictionfilms, maar tot nu toe nooit een film waarin de aarde amper bewoonbaar is vanwege een gebrek aan zuurstof. Uiteraard is de klimaatsverandering als invloed niet origineel, maar de invulling kon ik waarderen.

Verder een film die zichzelf dusdanig complex wil opzetten dat het de draad uiteindelijk gewoon kwijt is. Tegen het einde aan stond ik met groeiende verbazing te kijken naar hoe het verhaal zichzelf liet ontrafelen. Het sloeg echt nergens op, maar het was beter te slikken geweest als regisseur Larney de enorme bonk aan sentiment achter zich had gelaten. De hoeveelheid dramatiek in 2067 eist teveel van de acteurs, waardoor met name McPhee door de mand valt. Kwanten houdt zich wat beter staande, maar heeft dan ook een iets leukere rol.

Links en rechts zitten er nog leuke effecten tussen voor het beperkte budget, maar het is nauwelijks opgebokst tegen het rommelige en vooral doodsaaie verhaal. Voor een geheel dat zichzelf zo onderscheidend mogelijk wil maken gebruikt Larney excessief uitgekauwde clichés die het geheel nergens ten goede komen. Als het dan ook nog eens 114 minuten moet duren sta je garant voor een vermoeiende zit.

Onovertuigende misdaadthriller met een uitermate kinderachtige hoofdrol van Jim Sturgess. Regisseur Robert Luketic verwarde intellect klaarblijkelijk met domheid, want voor een film die buitengewoon intelligente personages moet includeren maakt de uiteindelijke insteek maar een lompe indruk. De vormgeving evenals het tempo liggen weliswaar hoog waardoor een film als 21 zeker niet vermoeiend is, maar de nogal excentrieke handelwijze van Sturgess gaat wel snel irriteren. Ik was als kijker in ieder geval al snel klaar met zijn gejoel, geschreeuw en gestuntel. Kevin Spacey daarentegen speelt zeer sterk en zorgt op die manier voor de meest noemenswaardige momenten, maar ook de bijrol van Josh Gad verdient een kleine nominatie. De gokscenes zijn boeiend vormgegeven, maar ook hier geldt dat de beschrijving intelligenter klinkt dan de uitwerking. Er wordt geteld, onthouden en gekeken naar codewoordjes enzovoort (best moeilijk, dat geloof ik best), en toch ontgaat mij als kijker de druk evenals de complexiteit volledig. Wat matig doordachte plotwendingen tegenover het einde en een niet al te interessante romance tussen Sturgess en Kate Bosworth leveren de overige kersjes op de taart voor een ruim onvoldoende.

Mwa.

Had er eigenlijk wel wat meer van verwacht. 21 Bridges is een film die ik destijds in de bioscoop wilde zien omdat het narratief me wel aansprak. Ik had dan wel geen trailer gezien, maar de interesse was er. Toen werd de film opeens uit de bioscopen gehaald en moest ik dus drie jaar wachten totdat ik de film op televisie kon zien.

In ieder geval valt het op hoe kleurloos de personages neergezet worden. Kirk dacht klaarblijkelijk dat het wel voldoende zou zijn als hij gewoon wat bekende namen zou neerzetten. Ondanks de pogingen om ze wat ruimte te geven worden ze compleet overmeestert door de setting zelf. Ik ben er zeker van dat ik ongeveer 90% van de namen niet eens meer kan opnoemen binnen 24 uur.

De setting is wel beter te noemen. Die gehele nachtelijke omgeving wordt erg mooi naar voren gebracht, al ontbreekt het gevoel dat de criminelen echt vastgelopen zijn op dat eiland. De film kent op die manier een gegeven dat eigenlijk groter is dan wat wordt laten zien. En dat is niet erg, maar mocht je dus op veel spektakel hopen zal je aardig bedrogen uitkomen.

Soms mooi camerawerk, wel wat spijtige editing. Zorgt ervoor dat je nooit lekker in de actie wordt gezogen, maar verder kijkt de film best lekker weg. Het acteerwerk is ondanks de matig geschreven personages best aardig te noemen. De finale verrast en de achtervolging wordt mooi naar voren gebracht. Het is jammer, de film ziet er best shiny uit, maar het inhoudelijke gebeuren kan niet zo boeien. Jammer.

Mja.

Verfrissend en origineel is de niet chronologische vertelstijl wel. Watts, Penn en Del Toro spelen erg goed, vooral del Toro viel me op. Vond hem in zowel Star Wars als Sicario niet overdonderend goed spelen, maar hier weet hij je wel mee te trekken.

De onderwerpen zijn best heftig. Ondanks dat vond ik het verhaal nou niet zo geweldig. Het in een niet chronologische volgorde te zetten veranderd niet het feit dat het verhaal nogal basic is. Had hier ook wel iets meer van verwacht. Ook emotioneel greep hij me totaal niet.

Kort samengevat, goede acteerprestaties en een best redelijk maar normaal verhaal.