Opinions

Normaal.

Had dit eerder gezien, maar dus blijkbaar vergeten hier een review op te plaatsen. Ook met het vervolg trouwens, die komt ook nog aan de beurt. Dit deel vond ik nergens echt uitblinken op het genre, buddymovies of in het algemeen komedie.

Dat maakt het overigens niet minder vermakelijk allemaal. Hill en Tatum zijn wel een vermakelijk duo, vooral de opening is leuk hier. Daarna zwakt de film af in een wat normale Amerikaanse komedie vol met flauwe en lompe humor, die wisselend wel leuk zijn.

Het is dan toch vooral het duo dat blijft boeien, de film is nergens heel grappig maar kijkt goed weg. Er is niks bijzonders gedaan op visueel niveau, behalve wat felle beelden maar daar blijft het dan ook wel een beetje bij.

Gewoon een filmpje die gemaakt is om te vermaken, maar daar dus ook bij blijft. Dit is geen meesterwerk, maar wel redelijk grappig en vlot.

Niet heel ernstig.

Maar ook niet een hele goede film natuurlijk, zoals we wel vaker zien van de films waarin Cage op latere leeftijd meespeelt. Toch vind ik hem ook hier weer prima, het is gewoon een rol waarin hij serieus is en niet balls-to-the-walls gek doet. Ik vind het allemaal prima.

Ex-snowboarder Shackleton doet nu een poging in de regisseursstoel, al heeft hij meerdere pogingen ondernomen in dezelfde positie. Dit lijkt echter de eerste echt grotere film afkomstig van hem. Snowboarders ervaren een grote dosis adrenaline tijdens hun hobby, dus dan hoop je dat dit ook te zien is in zijn actiefilms. Helaas.

211 bouwt rustig op en wil heel veel vertellen waardoor het een overdaad aan personages introduceert. Er zijn er echter geen interessant, en dat ze allemaal een diepere laag en dramascenes krijgen helpt de zaak niet vooruit. Zo'n film als deze heeft een intensere en rechttoeaan-aanpak nodig. 211 heeft dat totaal niet wat de actiescenes in de weg zit.

Want de bankovervallen vond ik niet verkeerd in beeld gebracht. Redelijke details en montage die passend genoeg is. Ook het geluid afkomstig van de wapens klinkt helder door de geluidsinstallatie. Het zijn vlotte scenes en de film laat ze ook gewoon goed zien. Veel bloedvergieten of close-ups van hoofdschoten krijg je niet, maar wel gewoon een prima geregisseerde bankoverval.

Als de film al die zijverhalen uit het raam had gegooid en zich meer had gefocust op die overval was het resultaat leuker geweest. Met de actie is weinig mis, maar met het tempo van het verhaal dus wel. Veel plotremmers, veel onnodige traantjes en saai drama die de zaak gewoon niet naar voren helpen. Als je de personages zelf gewoon strakker maakt en diens achtergrond gewoon in dialoog vertelt zullen de personages stukken interessanter worden. Je hoeft niet alles te laten zien, en dat is de zwakte van deze film. Niet heel tragisch, maar ook niet goed nee.

Best ok.

Persoonlijk vond ik Poppe's beschrijving van het 2011 Utoya bloedbad veel krachtiger en veel meer impact hebben. Toen ik hoorde dat Greengrass ook nog een film over de gebeurtenissen maar ook de aftermath zou regisseren had ik mijn twijfels. Maar toen ik hoorde dat hij acteurs uit Noorwegen zou gebruiken kreeg ik toch weer meer interesse.

Maar om vervolgens de acteurs Engels te laten spreken? Je ziet al wat het resultaat is, houterige dialogen en acteerwerk. Jonas Strand Gravli als Viljar doet vreselijk zijn best en komt soms ook best overtuigend over, maar je ziet al dat het Engelse accent een enorm struikelblok voor hem is. Anders Lie als Breivik is een boeiend personage en speelt het best.

De film begint vrij grimmig in het eerste half uur waar we gelijk de gebeurtenissen te zien krijgen. De scenes van Utoya waren vrij spannend en wat rauwer dan de versie van Poppe, maar hadden geen impact. Daarna is de film vrij boeiend, maar ook storend aangezien het acteerwerk erg matig is. Greengrass heeft wel een herkenbare stijl, hierin faalt hij toch wel een beetje.

Al bij al geen slechte film. Maar naar mijn mening overstijgt het het niveau van Poppe bij lange na niet.

Hetzelfde.

Eigenlijk gewoon precies hetzelfde als deel 1 qua humor dus als je iets nieuws wilt verwachten kom je hier bedrogen uit. Alleen het feit dat veel overgedaan is maakt het wat minder leuk en zeker wat voorspelbaarder qua toon.

Hill en Tatum zijn wat kracht verloren hier en doen niet echt iets nieuws meer aangezien de leuke momenten al zo'n beetje in 21 gebruikt zijn. Voor de rest is het wel vlot allemaal met dezelfde soms flitsende beelden rondom spring break.

Het is wat ongemakkelijker, probeert er soms wat meer drama in te gooien maar faalt hier eigenlijk in omdat je het allemaal niet zo serieus kan nemen. Jonah Hill blijft een prima kerel, maar deze serie moet gewoon niet te veel uitgemolken worden. Dit gaat er duidelijk om leiden. Al was het einde daarin wel leuk, dat wel.

Tweede Mortier.

Ik vond zijn eerdere film toch wat beter, maar dat neemt niet weg dat 22 Mei platform mag hebben om op te staan. Het was zeker in de eerste 30 minuten een erg geslaagde film, en daarin kan je een regisseur herkennen die echt om zijn film geeft. We krijgen zeker genoeg sfeer en duistere beelden voorgeschoteld op die manier.

22 Mei is niet de gebruikelijke film die wordt gemaakt op het gebied van terrorisme. Toch krijg ik het idee dat ze niet helemaal wisten waar ze precies mee bezig waren tijdens het schrijven, want er komt toch een hoop misplaatst sentiment in voor. Zoveel dat het de sfeerzettingen in de weg gaat zitten. Wanneer het namelijk aankomt op het tonen van echte emotie voor deze namen, valt de film plots dood neer.

Verder wordt er de nadruk gelegd op allerlei thema's zoals schuld en verlies. Het weet aardig te werken in het begin, maar begint zichzelf daarna wat te herhalen. Het voornaamste probleem is toch dat het sentiment zelf niet zo wil aanslaan in combinatie met deze stijl, waarvan dat tweede toch wel aardig briljant te noemen is. Erg knap geluid, sterke cinematografie en mooie filters. Het loopt soms over van passende sfeer.

Toch kwam ik maar moeilijk door het middenstuk heen, maar dat wil niet wegnemen dat het een intrigerende en sfeervolle film is. Misschien dat Mortier zich beter tegoed kan doen met een iets pakkender verhaal, want ik kreeg niet het gevoel dat dit narratief en deze stilering nu echt goede vriendjes waren. Eerste halfuur is sterk, net als de finale, maar met dat niveau kan de rest van de film zich nergens meten.

Goede Spike.

Een regisseur die ik vroeger beduidend beter vond dan nu. Ik heb meen ik al vaker benoemd dat ik hem tegenwoordig vooral opdringerig en vervelend vind, maar vroeger was hij wat frisser, scherper en unieker. 25th Hour is een ideaal voorbeeld van één van zijn uniekere films waarin hij wel wat thema's vermengd maar nooit inwrijft.

Deze film is een typische film die kan profiteren van enkele zeer sterke scenes. De slotscene bijvoorbeeld, maar ook Norton die tegen zichzelf in de spiegel praat. Overweldigende, zeer sterke momenten die de tijd toen ver vooruit waren. Ik zie maar weinig regisseurs die zich soms echt rechtstreeks tot het publiek wenden, maar ook de neutraliteit en eerlijkheid in het afhandelen van politieke thema's sprak me aan.

Norton speelt een goede rol, al vond ik het geen indrukwekkend personage. Daarvoor is het net iets te standaard ingericht. Wat mij betreft had zijn liefdesrelatie er integraal uitgeschrapt kunnen worden, vooral een remmer voor het verhaal. De bijpersonages hebben namelijk wel een verloop die ik onderscheidend vond werken. Die originele flair mist het personage van Norton een beetje, maar gelukkig compenseert zijn sterke acteerwerk dat gedeeltelijk.

Visueel doordrenkt met een treffende filter die ervoor zorgt dat de film in een lekker rauw sausje kan baden. Sowieso spreekt de omgeving me wel aan. Qua tempo is de film wat onevenwichtig. Soms zitten er erg intrigerende scenes in, maar andere scenes zijn juist erg oninteressant die het moeilijk voor me maken om mijn aandacht er voortdurend bij te houden. Verder mooi ingericht en passend versierd.

Ik vond het zeker een goede film, een film die me weer wat vertrouwen geeft in de oudere films van Spike Lee. Nog nooit heeft één van zijn films me echt serieus teleurgesteld, maar zijn oude films vond ik ook daadwerkelijk geweldig. 25th Hour is een competente bijdrage binnen zijn carrière, maar tot z'n beste werk hoort het zeker niet.

Heigl.

Klaarblijkelijk één van de naarste actrices om mee samen te werken, maar dan verwacht je wel een naam die echt wonderbaarlijke prestaties kan neerzetten. Dat is in het geval van Heigl echt niet zo. Wel doet ze het absoluut naar behoren, maar de verhalen die je over haar hoort doen de verwachtingen toch wel veel hoger scheppen.

27 Dresses past precies in de categorie van romcom. Het voldoet dan ook zowat aan alle vereisten en Fletcher probeert daar af en toe net een schepje bovenop te doen. Jammer genoeg vergeten ze alleen de schep zelf regelmatig, want het gegeven met zevenentwintig jurken wordt toch te makkelijk naar de achtergrond geschoven om de wat bekendere elementen naar voren te schuiven.

Soms zitten er een aantal scenes tussen die het opmerkelijk goed doen op het vlak van romantiek, maar de film kent er te weinig om het te voorspelbare verloop goed te praten. Misschien dat daar wel behoefte aan is, maar deze film lijkt me toch eerder over te komen als een film die het wat hoger lijkt te willen mikken. Het ietwat teleurstellende einde viel me verder ook tegen. Wat meer menselijkheid en focus op het concept van de titel hadden de film wat mij betreft behoorlijk vooruit kunnen helpen.

Herzien. Danny Boyle blijft een vakman binnen zijn industrie en levert keer op keer bovengemiddelde werkjes af, zo ook 28 Days Later. Jammerlijk is de slechte beeldkwaliteit die wat mooifilmerij uit het geheel haalt, maar klaarblijkelijk was het nodig om deze film gemaakt te krijgen. Boyle beheert zijn tempo en editing uitstekend, waardoor deze film geregeld boven de middelmaat weet uit te groeien. Weinig soortgelijke projecten behalen deze intensiteit, de makers weten hier precies waar ze mee bezig zijn. Neem daarbij nog uitstekende acteurs zoals Cillian Murphy en Brendan Gleeson en je hebt hoe dan ook een kwalitatief avondje aan vermaak voor de kiezen met slechts wat dooie momenten rondom het middenstuk die als roet in het eten dienen.

Leuk.

Best geslaagd vervolg op het al best goede origineel. De onscherpe manier van filmen is hier teniet gedaan en nu hebben we vooral erg bewegende en energieke scenes. De opening is ook top, alles wat je eigenlijk hoopt in een horrorfilm gebeurd daar.

Voor de rest is het nogal een lompe, pittige en harteloze horrorfilm. Zelden zo snel de hoofdkarakters zijn verdwijnen. Jeremy Renner die verbrand wordt of Rose Byrne die tot moes gestampt wordt zonder afscheid viel erg in mijn smaak. Ook zit er in vergelijking met het origineel nogal wat meer actie en snelheid in.

Poots is een mooie verschijning, Renner is altijd wel leuk en ook Byrne stelt niet teleur. Een nogal bijzondere rol van Carlyle. De film neemt even de tijd om in te komen maar Fresnadillo gaat er daarna ook echt helemaal voor. Leuke zombiefilm. Had wel wat minder energiek gehoeven, sommige scenes zijn inderdaad gewoon niet te volgen.

De Engelse filmregisseur Danny Boyle vervolgt zijn indrukwekkende loopbaan met een zeer overtuigende horrorfilm, doordrenkt met doeltreffend visueel geweld. 28 Years Later vormt zowat de hoogst mogelijke kwaliteit binnen een derde deel van een griezelreeks, met gezonde verdelingen tussen spanning, dramatiek en inhoud. Het acteerwerk van Jodie Comer en Alfie Williams is sterk bovengemiddeld en ondanks de voortdurende vertraging/versnelling van het tempo zitten er weinig dode momenten in deze film. De tweede helft bevat zelfs een opvallend ontroerende sequentie, maar daarbuiten is er voor veel liefhebbers genoeg te bekennen. De opening is echter wat zwakjes en de slotminuten zijn abominabel, verder is dit kwaliteit van de hoogste plank. Overigens nog complimenten dat het pijlsnelle camerawerk wederom wordt ingezet, wat voor verhoogde intensiteit zorgt.

Minder ambitieus en directer vervolg op het eerste deel, waarmee regisseuse Nia DaCosta een opvallende bijdrage levert. Haar voorgaande projecten waren niet erg bijzonder en leken vooral in het kader van het publiek te staan, maar met The Bone Temple wordt de stilering van Danny Boyle bijna foutloos overgenomen en ontstaat er iets veel eigenzinnigers. Het innovatieve camerawerk blijft daarmee overeind, de effecten zijn zeer overtuigend en de relatief lange speelduur wordt nergens gevoeld. Toch is de focus op de nieuwe personages niet altijd even strak, met een redelijk ongeloofwaardig clubje aan sekteleden die klakkeloos de onzin volgen van Jack O'Connell. Verder worden er een aantal concepten nogal halfslachtig uitgewerkt (denk aan het geneesmiddel) en zit er geen bijzondere finale aan vast, maar het blijft kwalitatief, vermakelijk genrewerk dat zeker een derde hoofdstuk verdient.

Degelijke McG.

McG is een regisseur die meestal de verkeerde projecten uitkiest maar als regisseur nog weleens meerwaarde weet te hebben. Die is hier wat beperkt maar ook hier bewijst McG nog weleens kundig uit de hoek te kunnen komen. En juist op de punten waarvan ik het niet meteen van hem verwacht.

Want waar hij meestal in actie weet uit te blinken, weet het drama hier opvallend sterk gebracht te zijn. Het drama is echter wel schaars, maar een stuk sterker gebracht dan zijn algemene films, die vooral op de humor doelen. Daardoor heeft de drama hier wel iets minder impact, omdat de humor hier ook nog duidelijk een grote rol speelt.

Costner is iemand waar ik nog niet heel veel van heb gezien. Ooit weleens Waterworld zien opdraven, maar voor de rest herinner ik me weinig van hem. Maar hier doet hij het best aardig als een knar die zijn omstandigheden iets wil beteren. Duidelijk wel een actieheld, maar gelukkig eentje met een klein beetje zelfspot.

Maar uiteindelijk werd Costner eruit gespeeld door een jongere en erg enthousiaste Steinfeld. Die deed het opvallend goed, had ik niet meteen verwacht want meestal vallen haar soort rollen in dit soort films buiten de toon en regelmatig voor irritatie. Hier echter niet.

Heard was echter wel een miscast. Niet dat ze perse slecht acteert maar haar volledige rol had geschrapt moeten worden. Iedereen is namelijk redelijk humaan, en Heard lijkt inderdaad weggelopen van zo'n film als Alita: Battle Angel. Te overdreven gewoon.

Actie is redelijk stijvol geschoten maar met weinig adrenaline en regelmatig iets te braaf. De meest spectaculaire scene zie je eigenlijk al in de eerste minuten want de rest is redelijk braver. Soms nog wel knap geschoten maar het komt niet meer in de buurt van de eerste scenes.

Rol van Costner had ook best wel wat harder mogen zijn en de actie zo ook wat bruter. McG lijkt niet bepaald van 12+ naar die 16+ te durven en daarom blijven dit soort films nooit volledig opvallen. Want het is allemaal net wat te tam en te braaf.

De regiekracht is er wel zeker soms, maar ook McG kan weleens blunderen. De montage is bij vlagen hectisch en de actiescènes, knap geschoten of niet, adrenalineloos. Maar slecht is het in ieder geval niet.

Eigenlijk een meevaller.

Vooral omdat ik Zombie niet zo hoog heb zitten als horror-regisseur. Duidelijk het enige genre waar hij goed tot zijn recht komt, maar het is niet echt mijn soort horror. Maar omdat The Devil's Rejects meeviel ook maar eens deze op Netflix aangezet.

Vond het allemaal erg meevallen hier. Normaal valt Zombie altijd wat terug in schreeuwerige en gemene horror. Deze is ook zeker gemeen, maar vond de horror-opbouw een stuk subtieler en nuchterder dan de algemene Zombie-film. Dat zorgt regelmatig voor bijna Tarantino-opbouw aan scenes. En dat werkt toch wel goed.

Haig wordt duidelijk gemist, maar Brake is een sterke vervanger. Er had denk ik geen betere acteur gekozen kunnen worden. Moseley keert ook terug en doet het meer dan redelijk. Maar Moon Zombie blijft matig, alhoewel ze het hier iets beter doet. Maar de geforceerde en theatrale trekjes bij haar karakter gaan op z'n duur wat irriteren.

Qua horror ook duidelijk goedkoper dan zijn voorgangers. CGI-bloeduitspattingen die er werkelijk niet uitzien. Maar de opbouw is elke keer weer raak. Brake en Moseley zorgen beide voor uitmuntende spanning in hun situaties en zeker wanneer Moon Zombie nog achter slot en grendel zit gaat het behoorlijk lekker met de film.

Eigenlijk ging de film zelfs richting de beste uit de trilogie voor mij, maar ik ga het toch maar op deel 2 houden, want de finale is dan toch weer erg zwak. Zeer lelijk gebrachte actie, en een tegenvallend einde. Had liever gezien dat ze dit keer wel aan hun einde kwamen. Zombie was daar namelijk zo van in 2005. Dit voelt aan als een aanfluiting.

Maar wel erg vermakelijk wederom en nogal hard hier en daar. Het nutteloze toontje had ik dit keer wat minder, terwijl het zeker aan bod komt. Maar de soms brakke regie afgewisseld door hele goede regie maakt het cijfer toch op een 3,0* af.

Soms zie ik gebruikers weleens klagen over het inzetten van 30-jarige acteurs die de rol van student/tiener moeten spelen. Nou, regisseur Rajkumar Hirani doet daar een schepje bovenop. Voor meer dan de helft van 3 Idiots spelen hier 40-jarige acteurs de studentenrollen. Zo ogen qua look wel enigszins jong, dus ik ga ervanuit dat dit de beredenering vanuit de makers was. Op cinematografisch vlak is er gelukkig weinig te klagen. De kleuren zijn fel, de montage oogt vlot en de achtergronden zijn zelfs prachtig. Daarbij steekt Pangong Tso Lake er als locatie ver bovenuit, wat geweldig gekozen zeg. Het acteerwerk is bovendien van de meeste leden enthousiast, al zitten er een aantal missers tussen. Kareena Kapoor is bijvoorbeeld belabberd, evenals Boman Irani die weinig anders kan dan constant en enkel een karikatuur naleven. Het meest schrijnende element van de film is echter de humor, met als absolute dieptepunt de speech waarin het woordje "Served" wordt vervangen door "Screwed". Ik mag hopen dat ik me niet als enige heb gestoord aan het erbarmelijke schrijfwerk evenals de duur van die scene. De muzikale nummers zijn weinig problematisch (en eigenlijk wel lekker), maar geregeld onderbreekt Hirani zijn film met een bedenkelijk sentimentele scene die totaal niet past bij de luchtigheid. De onevenwichtigheid van 3 Idiots zegeviert met verve, maar de 170 minuten zijn gelukkig geen zware zit.

Underwhelming.

Hoog gewaardeerde, maar voor mij onsterfelijk saaie film die niet veel meer bij me heeft bereikt dan me in slaap wiegen. Uiteraard waren mijn verwachtingen anders, maar dat betekent niet dat ik vooraf überhaupt veel van de film had verwacht. Veel van de goede punten die fans hier opnoemen zijn ook langs me heen gegaan.

3:10 to Yuma is een zwart-wit westernfilm die een erg interessant concept kent, maar deze eigenlijk nooit op een correcte of intrigerende manier weet uit te werken. Dit is een film die veel druk neerzet op de acteurs en hen aanspoort om op die manier mooie personages neer te zetten. Dat faalt in 3:10 to Yuma, want ik weet zeker dat er geen enkele bij gaat blijven. Dat is uiteraard persoonlijke smaak, want de personages vallen klaarblijkelijk wel in positieve vorm op bij medegebruikers.

Het verloop is verder relatief traag van aard, waar ik niet perse problemen mee heb, maar wel als er gewoon niets gebeurt in de tussentijd. Het camerawerk vond ik niet heel speciaal, en dat vond ik verder ook niet van de actiescenes of scenes die leunen op dialoog. Vooral omdat ik die band gewoon niet kon proeven tussen personages, en dan houdt het snel op.

Ondanks dat de film zijn pluspunten heeft door enkele goede scenes neer te zetten, vond ik het allemaal kortweg een saaie bende waarin mensen te zien zijn zonder enig charme of interesse. Vervelende en saaie dialogen volgen elkaar snel op en de dreiging van wat van buitenaf moet komen hangt ook gewoon niet in de lucht.

Het mag dan een aardige soundtrack hebben, ik vond 3:10 to Yuma een erg matige, trage en vermoeiende film die ik meteen weer ga vergeten nadat ik hem gezien heb. Het einde vond ik verder ook gewoon knullig en sluit een onbevredigende film op een onbevredigende manier af. Ik kon maar weinig plezier uit deze film halen, mijn excuses op voorhand aan de liefhebbers van deze film.

Tegenvallende westernfilm vanuit regisseur James Mangold, met een aantal korte actiemomenten tussendoor. Het is duidelijk dat de inhoud hier de voorrang krijgt en die kent genoeg uitdieping, maar kan niet verhullen dat zowel Christian Bale als Russell Crowe totaal oninteressant zijn als hoofdpersonages. Genoeg vormgeving, maar simpelweg te braaf om menig liefhebber bij te blijven. Juist door de beperkte ruimte die ze worden toebedeeld krijgt Ben Foster uitgebreid de tijd om er als winner tussenuit te komen. De visuele invulling van Mangold is verder gedetailleerd en de finale vermaakt aardig, maar Crowe die Bale uiteindelijk te hulp komt schieten moet toch één van de meest ongeloofwaardige wendingen zijn die de filmische wereld kent. Daarbij komt dat veel te veel minuten van 3:10 to Yuma worden gespendeerd aan weinig boeiend geouwehoer en andere nonsens. Punten voor een goed verhaal en een spaarzame hoeveelheid entertainende actiemomenten, maar daar houdt het wel zo'n beetje mee op.

Herzien.

Het beviel me zelfs een stukje beter in vergelijking met de eerste keer, terwijl die pas 2 jaar geleden was. Dit was destijds toch wel een erg toffe film waarvan de setting helemaal in mijn straatje viel. Nu is dat nog steeds zo, alleen kon ik er zelfs nog ietsje meer van genieten. Wat mij betreft de magnum opus van Slade tot dusver.

Slade haalt hier visueel echt geweldig uit. Dat hele stadje is erg sfeervol ingericht en de look overtuigt keer op keer. De nachtelijke beelden met sneeuwachtige huisjes zien er op een gekke manier dreigend uit. Subtiel wordt het overigens niet gebracht, want er is toch wel sprake van een hoop bombast, maar ook daar trapt Slade op de juiste momenten de rem in.

Acteerwerk is ook zeker naar behoren. Hartnett doet het aardig in de hoofdrol, de rest loopt er wat naast maar is zeker niet vervelend. Toch zijn Foster en Huston, die iets beperkter in beeld komen, de showstealers. Huston doet het echt geweldig als villain, en speelt behoorlijk apart. Toch wel weer wat anders dan dat ik normaal zie qua schurkenaanbod.

Verder veel actie en bombast, maar nooit op de manier dat het vervelend wordt. Slade houdt zijn soundtrack perfect aan het lijntje, en laat de beelden zelf voornamelijk het werk doen. Camerawerk is erg passend en de cinematografie van hoog niveau. Daar ook nog wat sterke gore in verwerkt en you're good to go.

Soms wordt er net niet genoeg uitgehaald met scenes waar je grootse dingen mee kan doen. Die slachtpartij met de boormachine bijvoorbeeld, dat had toch iets langer mogen duren. Misschien kon de gore daarnaast wat explicieter in beeld komen, maar toch is er weinig te klagen over deze film. Passend einde, gave actie en veel wat gewoon werkt. En dat met een film die zichzelf toch aardig serieus neemt. Ik heb genoten, en verhoog mijn cijfer met een halfje.

Wat een idioot gebeuren.

Dacht niet dat uitgerekend Fleischer dit soort films kon maken. Hij ging echter met een kleine stijgende lijn omhoog bij zijn andere films en kreeg nog niet eerder een onvoldoende uit 3 films. Dit is dan zijn eerste, en die mag er dan ook zeker zijn.

Het is een film waarbij ik me als kijker voel alsof de regisseur dacht dat ik achterlijk dom ben. Letterlijk elke grap lijkt wel uitgelegd te zijn alsof de kijker zelf te dom is om het in 1 keer te begrijpen. Vooral van McBride blijft dit terugkeren en het blijft toch elke keer bijzonder hoe ongrappig het is.

Het is dan ook vreemd dat relatief goede acteurs hebben getekend voor de film, maar alleen Eisenberg en Peña lijken zich nog wat staande te houden in het genre. Eisenberg is sowieso altijd wel een degelijk type voor dit soort films. Maar de rest is echt vreselijk. McBride had ik altijd wel hoog zitten, maar die status heeft een behoorlijke deuk gekregen. Ansari is ook totaal niet grappig, ondanks de beste pogingen.

De komedie blijft keer op keer falen en Fleischer doet werkelijk helemaal niets om het een beetje bijzonder te maken, ondanks het relatief grootste verhaal en bombastische finale. Blijkbaar was zijn ego na het succes van Zombieland iets te ver gestegen en was dit de film die hem even liet zien dat het ook gewoon een luie donder kan zijn achter het roer.

Het ontbreekt de film aan vele "wow" elementen. De grappen raken kant noch wal, de types zijn irritant en de humor is niet helemaal mijn ding. Enige vorm van spanning wordt teniet gedaan door de types die steeds met een soort uitleggerige toon de ene grap na de andere grap richting de kijker vuren.

Het is dat het acteerwerk nog degelijk is en de finale opvallend bombastisch is, inclusief het bijna abrupte einde, het slaat echt nergens op en is ultiem lui, maar het heeft wel iets, dat de film nog net op een 1,5* weet te landen. Had dit niet van Fleischer verwacht, een regisseur die zijn films nog wel met een flow wist te brengen. Ultiem jammer.

Oei.

Ik weet van tevoren dat ik niet hiervan hou en ik blijf er toch naar kijken. Tsja, misschien moet er ook zo langzamerhand mee gaan ophouden

Al hoewel, deze is me toch wel iets meer bevallen dan Meet the Blacks of Disaster Movie. Ik dacht zelfs dat ik hem nog wel grappig zou vinden. Helaas, toen hij over de helft ging kreeg hij de exacte humor van deze 2. Veel onzinnige karakters. Toen vond ik hem ook niet zo leuk meer, maarja.

Nog een paar puntjes omdat ik hem aan het begin wel leuk vond.

Herziening brengt geen verandering teweeg. Regisseur Zack Snyder levert met 300 wellicht zijn beste film tot nu toe af, vooral omdat hij zich in de tegenwoordige tijd heeft laten verlijden tot nietszeggende sciencefictionuniversums. Niet dat deze film vervolgens zo'n briljante inhoud kent, maar dat is met deze uitstekend in elkaar gezette actiescenes geen enkel probleem. Gerard Butler en Michael Fassbender zijn geweldig op dreef als Spartanen en de montage evenals de visuele invulling van Snyder maken de film vervolgens af. Na een halfuur aan introductie worden de zwaarden getrokken en vertraagt 300 geen moment. De sterk aangezette personages en de weinig geloofwaardige setpieces passen verder ook ideaal bij het beeld dat hier wordt ingekleurd, dus daarover zeker geen klachten.

Minder inderdaad.

Eerste deel vond ik echt geweldig, en aangezien deze bijna twee keer zoveel budget heeft en harder schijnt te zijn, ging ik hem ook maar een kans geven. Achteraf gezien was ik dan toch wel teleurgesteld, maar ik verwachtte al dat dit niet heel bijzonder ging worden.

Het zelfde stijltje keert wel terug, maar zo opwindend of gaaf als in deel 1 is het nergens meer geworden. De talloze slow-motion beelden zien er wel mooi uit, maar als de film op de gevechten moet scoren doet hij dat niet. Daarvoor is het gewoon te adrenalineloos.

Stapleton kan helaas niet in de voetsporen treden van Butler. Zo dominant als Butler destijds was, zo soft is Stapleton eigenlijk. Een veel minder overtuigende krijger, die voor de rest niet heel veel charme aan zijn karakter weet mee te geven.

Green was inderdaad dan wel iets beter, maar vond ik uiteindelijk niet helemaal passen. Het voelt wat meer aan als Hollywood film zelf en minder als een film met eigen echte charme, zoals bij de eerste. Deze lijkt meer op emotioneel gebied te willen scoren waarbij de vorige echte voor de actie ging.

Het is nooit heel saai inderdaad, maar weet niet te scoren bij de punten waar het vervolgens wel bij hoort te scoren. En dan krijg je gewoon een wat saaiere, normalere film die alleen de stijl zelf lijkt te gebruiken om nog even goed binnen te cashen.

Matig.

31 begint goed door je voor te stellen aan een aantal grofgebekte "goodguys". Bij sommige personages hoop je haast dat ze afgemaakt gaan worden. Dit soort karakters kan ik persoonlijk wel waarderen aangezien er weinig medelijden aan bod komt.

Ook wanneer een hele goede acteur dan uitlegt wat het spel is en de eerste maniak tevoorschijn kwam dacht ik laat maar komen die hap. Helaas ging het bergafwaarts.

De maniakken gingen af en toe wel goed, Doom Head had duidelijk het meeste acteerwerk, en die lange maniak Death genaamd was leuk. De rest van de maniakken waren gewoon simpelweg niet grappig, ik zag duidelijk dat Zombie de humor eruit aan het persen was maar bij mij is dat niet overgekomen.

Het acteerwerk zal ik maar beter niet over beginnen.

Ik geef de film bonuspunten voor sommige lekker gore en brute scenes, eigenlijk de reden waarom ik hem eigenlijk aan had gezet. Niet echt een aanrader, maar ook niet het slechtste dat er is.

Bijzonder.

Maar bijzonder maakt niet meteen perfect, ook niet hier. Manzor probeert er qua regie een apart sausje overheen te gooien en is met bepaalde aspecten zijn tijd ver vooruit maar ook ver achteruit. Als geheel komt het dan vervolgens neer op een 2,5*.

Als film zelf is het in ieder geval 1 van de meest wisselvallige films die ik heb gezien. Qua stijl schiet het constante alle kanten uit en doet daarna ook precies het tegenovergestelde. Ik heb het niet zo vaak eerder gezien dat een film constant zijn tegenpolen laat zien tussen stijlen.

Zo kent de film enkele zeer stijlvolle en moderne manieren van regie. De camera maakt aparte bewegingen en de stijl is niet zo bombastisch als dat we wel vaker bij dit soort films zien. Vervolgens schakelt de volgende scene over naar een bombastische en zeer ouderwets geregisseerde scene met oeverloos trage beelden en montage.

Het sfeertje is in ieder geval helemaal winterachtig maar de wisselvallige regiestijl doen de meeste spanning wegnemen. Ik kom er ook niet echt uit of dit nou een huilfilm, een kinderfilm of een slasher is. De toon verandert voortdurend en vind nergens zijn balans waardoor het warrig en bijna bovennatuurlijk aanvoelt.

Er zitten tussendoor genoeg sterke momenten en zwakke momenten in. De stille, bijna emotionele momenten werken erg goed maar de spanning en actiescenes totaal niet. De montage is soms zo traag en zo lomp dat het gewoon niet wil werken. Acteerwerk is dan wel weer van iedereen erg goed.

De minuten tikken relatief langzaam voorbij en de opbouw duurt wel een half uur, maar als het dan op de actie aankomt wil het vaak ook niet zoveel indruk maken. Soms erg sterke momenten tussendoor, maar het resultaat is ontzettend warrig en chaotisch. Punten voor het acteerwerk, uitstekende wintersfeertje en aparte momenten tussendoor.

Aardig.

De passieromance. Een genre waar ik normaal gesproken weinig mee kan aanvangen, maar als het aantrekkelijk genoeg wordt gepresenteerd kan ik er op z'n minst naar kijken. En wie weet soms zelfs geraakt worden, wat ook niet nog nooit is gebeurd. Helaas wist deze film niet te raken.

Gelukkig wordt het op z'n minst aantrekkelijk gepresenteerd. Visueel is het allemaal zo slecht nog niet, al vreesde ik wel toen de opening van de film direct een expliciete seksscene betrof. De focus op naaktheid ligt er in deze film overigens dik bovenop, en niet alles daarvan is nodig. Maar misschien ben ik gewoon te preuts op dat vlak.

Fris kleurgebruik voor de rest, zeker het eerste halfuur op het strand is erg mooi. Het keurige camerawerk, de felle kleuren en sterke camerastandpunten doen de tijd vliegen. Dat de romantiek niet erg interessant is is op dat moment dan ook vergeven.

De romantiek ligt er erg dik bovenop, maar erg interessant is het niet. Niks subtiel, alleen maar krikken. Heel veel scenes eindigen met penetratie op romantisch vlak, iets wat ik als kijker niet meteen romantisch vind. De personages zijn voor de rest erg afstandelijk en een echte band kan ik moeilijk opbouwen met de karakters.

Die band is een cruciaal element in elke film, want als je geen band met de personages kan opbouwen dan raakt de finale kant noch wal. Wat in deze film dus helaas het geval is. De finale is erg sterk gefilmd, maar omdat de band niet voelbaar is heeft het voor de rest niet veel meer impact dan een "ach wat zielig" moment.

Uiteindelijk begint de film ook gewoon minder te boeien, ik heb de 2-uur versie gezien en ik had een 3-uur durende versie erg moeilijk gevonden. De film begint zijn zetten vaak te herhalen, de dramascenes tussendoor verschijnen compleet random en verdwijnen zo ook weer. Niks raakt echt, inclusief de romantiek dat wel een centraal punt vormt door de film heen.

Gelukkig is het acteerwerk wel goed, vooral van Dalle, die haar rol met verve speelt. De zonnige beelden van de film, sterke camerawerk en fleurige sets doen de meeste magie verzorgen. Inhoudelijk is de film minder bijzonder. Op romantisch vlak zo lomp gebracht dat het ook niet echt wil verwarmen. Als ik met mijn vriendin een romantische film ga kijken, weet ik wel zeker dat het deze niet gaat worden. Dan zou ik wellicht een klap op mijn kaak krijgen.

Omdat het visueel erg aantrekkelijk is, wil ik het wel een voldoende geven. Aan de romantiek, chemie en ontwikkeling ga ik geen enkel compliment geven.

Hitchcock nummer 3.

Alleen gekeken vanwege Hitchcock, omdat ik eigenlijk nog steeds te weinig van de beste man heb gezien. Tot nu toe heeft geen enkele film een onvoldoende gescoord, maar hoge voldoendes waren 2/3 ook niet, en dit dus eigenlijk ook niet.

Voor een film uit 1935 doed Hitchcock het trouwens beter dan de gemiddelde "oude" film. Eindelijk die vervelende theatrale dialogen er een beetje uit, al leek het in het begin er even naar toe te gaan zodra die vrouwelijke spion in beeld komt, maar die was gelukkig snel verdwenen. En wat ook fijn was, is dat die vreselijk bombastische muziek er hier voor een groot deel niet in zat.

Het verhaal kent genoeg tempo om nooit echt saai te worden, pas richting het einde verdwijn het tempo een beetje. Hitchcock doet dit mede door wat humor erin te plaatsen, die soms lukt en soms niet, maar ook omdat er genoeg gebeurd om nooit saai te zijn.

Soms wat knullig gebracht, en ik mis een beetje de bijzondere camerabewegingen, al waren die hier en daar wel leuk aanwezig. Donat doet het verrassend goed en Carroll is ok. Meer een leuk uiterlijk dan uitzonderlijke acteerkunsten. De rest was iets te ongeloofwaardig.

Uiteindelijk makkelijker doorheen gekomen dan ik vooraf had verwacht, maar ik vind dit geen grootste cinema. Moet nog meer Hitchcock films zien, kijken of die me wel beter zullen bevallen.

Minder dan verwacht.

Gekeken omdat dit 1 van de lievelingsfilms was van Gaspar Noé, een regisseur die wel mooie visuele kunstjes kan verrichten. Hier had ik dus visueel ook hele hoge verwachtingen van, maar ben ik met de verkeerde verwachtingen de film gaan kijken.

In plaats daarvan kreeg ik een hele nerveuze, mistroostige film voor mijn kiezen, die ik ook niet meteen had verwacht. Vooral omdat ik me hier voor de verandering niet mee ingelezen had. Ik ging dus vrijwel met hoge verwachtingen de film in, maar eigenlijk dus ook blanco.

Het camerawerk is bijzonder, maar al die nerveuze bewegingen en constante bewegingen had voor mij geen meerwaarde. Vooral in het begin, als de camera Parkinson lijkt te hebben, snapte ik niet waarom Mungiu überhaupt ervoor koos. De film zelf was namelijk rustig, droevig en absoluut nergens intens of nerveus.

Acteerwerk is solide, niks op aan te merken. De 2 dames maken allebei indruk, en die dokter trouwens ook wel. Sterkste scene was hier dan ook de onderhandeling voor abortus, al mogen de abortus zelf en de ruzie na het verjaardagsfeest ook zeker genoemd worden. Waren eigenlijk ook de enige goede scenes, maar ze namen al snel de helft van de speeltijd in.

Eerste 30 minuten is ronduit saai, weinig interessante visuele dingen en geen pakkend verhaal. Visueel ziet het er lelijk uit, maar dat was hier juist in voordeel. Vooral omdat dat de film dan nog net het realistische randje geeft dat hij nodig had, alleen jammer dat het in de nerveuze-camera manier moest gaan.

Enkele intense, rauwe en intrigerende momenten, maar ook momenten waar je van in slaap kan vallen. Zo'n scene bij het verjaardagsfeest aan tafel had gewoon nooit zo lang door mogen gaan. En hierdoor blijft het tempo zo goed als uit. Daardoor redelijke moeite met het uitkijken van de film.

Wel, dankzij enkele bizar sterke scenes daartussendoor en de realistische en rauwe omgeving, nog een voldoende. Anders was dit weer een geprezen tegenvaller voor mij geworden.

Hetzelfde als deel 1.

Niet veel beter eigenlijk, maar eigenlijk vond ik dit wel een stukje leuker dan deel 1. Het is alleen erg jammer dat Story aan het roer bleef, en daarmee waren de matige effecten er nog steeds. Vooral die Silver Surfer zag er zo goed als waardeloos uit.

Het is vooral het verhaal zelf dat gewoon zo luchtig is, anders was er al helemaal niks aan geweest. De actie is spetterend, maar nogal waardeloos qua effecten. Alba speelt een erg saai personage en voert het daarbuiten ook erg onovertuigend uit. Evans is wat leuker in zijn rol. Gruffudd is ok, Chiklis ook.

Dr. Doom is een suffe superschurk, en aan de Silver Surfer heb je ook niet veel. Hij ziet er erg slecht uit, maar is ook een behoorlijk oninteressant figuur en erg saai. De slotfase had heerlijk kunnen zijn, maar is erg teleurstellend. Galactus die eraan kwam was oprecht spannend, maar dat hij zo snel weer verslagen was was teleurstellend.

Luchtig tot het einde, en vermakelijk is het zeker, maar als de slotfase wat minder afgeraffeld was en de actie er wat beter uitzag was dit zonder twijfel gewoon beter geweest.

Niet echt briljant.

Ik heb Judd Apatow als regisseur nog niet helemaal ontdekt. Hij neemt in ieder geval wel graag de tijd voor zijn films gezien meerdere komedies van deze regisseur speelduren zoals 130 en 140 minuten aantikken. Deze film is eigenlijk voor zijn doen nog best kort te noemen, maar 116 minuten blijft niettemin te lang.

Verder had ik ook vooraf verwacht dat deze komedie zijn zaken iets menselijker zou aanpakken in vergelijking met andere (flauwe) komedies van dit kaliber. Daarin zat ik verkeerd, deze film is overduidelijk Amerikaans en dit is te herkennen aan de overdreven types die rondlopen en de flauwe grappen die elkaar met vreselijke timing opvolgen.

Carell kan geweldig acteren en heeft waanzinnige rollen gespeeld, dit is een van zijn bekendere en dat vind ik toch jammer gezien dit duidelijk een mindere rol van hem is. Vervelend en luid, maar Carell kan meer en dat laat Apatow hem in deze film niet toe. Hierdoor is hij dezelfde schreeuwlelijk als een hoop andere Amerikaanse komedieacteurs en dat is niet bepaald grappiger.

Verder kent het verhaal een aardig tempo en kijkt de film redelijk weg. De film kent zijn luchtigere grapjes, maar kent tevens ook zijn stroevere stukken die op z'n beurt totaal niet grappig zijn. Zo bungelt de film constant van hoog naar laag niveau, maar het is vooral de eerste helft die van laag niveau is en de tweede helft die van wat hoger niveau is.

Zodra de film iets menselijker dient te zijn wordt het als geheel direct beter en kan je met de film meeleven, het is dan ook jammer dat de film zo hard zijn best doet om een flauwe komedie te blijven waardoor de betere, sentimentelere stukjes direct onzichtbaar worden. Vlot blijft het ten alle tijden, maar de film blijft constant hangen in matigheid waarvan het denkt dat het groots is, maar vooral vervelend is. Een redelijk nietszeggende film die wel een doel kent maar hier nauwelijks achteraan durft te hollen.

Slecht.

Je had het echter wel kunnen denken met een poster als deze, die een zekere indruk over de film geeft. Mocht je dezelfde indruk krijgen als dat ik ervan kreeg, dan kan ik je hoogstwaarschijnlijk zeggen dat die indruk volledig juist is. Het was allemaal maar een behoorlijk makke uitwerking die gewoon niet helemaal klopt.

Niettemin doen ze hier wel ergens hun best voor een film die het gemiddelde niveau net een beetje weet te overstijgen. Zo maakt de film regelmatig gebruik van effecten die tegen de finale aan nog best weten te lukken ook, maar in z'n geheel maken ze ondanks de wat goedkope indruk nog best een redelijk eigen brouwseltje van de film zelf. Niet dat het verder geweldig uniek is, maar toch net wat beter dan die andere meuk die ook weleens uitkomt.

Het acteerwerk is niet eens heel onaardig al maakt Hamilton er wel een beetje een rommel van. Haar personage is al van zichzelf behoorlijk saai te noemen, maar haar eigen flair maakt het er niet heel veel beter op. Verder hangt het plot zoals verwacht als los zand aan elkaar en vallen vrijwel alle pogingen om een vorm van spanning en sfeer op te bouwen dood. De gehele eerste helft is vooral opbouw en ontwikkeling die voor geen meter werkt. Het maakt de boel vooral taaier.

Uiteindelijk is het een goedkoop dingetje dat niet te lang duurt en waarschijnlijk je brein zo weer verlaten heeft. Soms pakken dit soort projecten nog wel vermakelijk uit, maar 47 Hours is eerder een nogal vermoeiende zit met saaie personages en een concept dat leuk bedacht is maar toch veel te beperkt wordt uitgewerkt. Het is pas helemaal richting de finale dat de film echt buiten zijn eigen pagina loopt. Verder gewoon slecht uiteraard.

Leuke herziening.

Destijds in de bioscoop gezien en ik herinner me vooral dat ik het een erg spannende maar simplistische film vond. Helaas zat ik toen nog in een fase waarbij ik het liefst zo dicht mogelijk tegen het gemiddelde aan wilde zitten. Ondertussen geef ik nu het cijfer aan de film die ik altijd al wilde geven, een goede 7.

Vooral opvallend dit keer is dat ik ook het stuk voordat de film zelf begint al goed kon smaken. Roberts begon ooit als goedkope SyFy-regisseur maar lijkt zich nu te hebben ontpopt tot mainstream horrorregisseur die ook echt budget kan bemachtigen voor zijn films. Deze film kent een budget van maar het liefst 5 miljoen, en weet elke cent te benutten. Vanaf het eerste moment is er namelijk al een warme, passende sfeer voelbaar.

De locatie is prachtig, maar ik vond vooral de spanning goed opgebouwd waarbij twee vrouwen met een stel onbekende mensen gaan duiken. Uiteraard is het dom, maar dat hoort er nou eenmaal bij. Het acteerwerk is niet geweldig, Modine steekt er bovenuit maar zijn rol is minuscuul. De dames zijn niet al te sterk, maar eenmaal onderwater hoeven ze niet meer te doen dan wat schreeuwen en huilen, en dat kunnen ze.

De film weet niet altijd de spanning vast te houden en enkele effecten zijn wat houterig, verder is het een behoorlijk vermakelijke film met wat goed getimede schrikmomenten. Goedkoop, maar effectief. Bovendien weet de film te profiteren van zowel de angst voor haaien als diepe wateren. Niet dat elke fobie even goed wordt benut, maar ze zijn er wel, en dat is voor nu wat telt.

Het is een leuke, spannende film geworden met wel een gigantisch gebrek aan logica en een overdaad aan stommiteiten. Daar lijken veel mensen over te struikelen, wat ook begrijpelijk is, ik kon er echter met gemak omheen kijken. Geweldig is het niet, wellicht net wat te simplistisch en weinig onderzocht, verder blijft het een lekker tussendoortje voor wat snelle spanning en vermaak.