Opinions

Teleurstelling.

Revealer had vooraf best hoge verwachtingen vanuit mijn kant. Ik kan een film die uiteen spat van de kleuren erg makkelijk waarderen en deze film leek in de categorie te vallen van gebeuren dat zich echt totaal richt op de visuele ervaring. Helaas bleek er ook nog een concept in te zitten, en dat zit vooral in de weg.

Niet dat dit soort films alleen maar werken zonder verhaal. Uiteraard is dat niet het geval. Wel is het zo dat de personages van de film het tegenovergestelde effect hebben van wat regisseur Boyce waarschijnlijk hoopte te bereiken. In plaats van twee intrigerende en bijzondere dames krijgen we lompe, vervelende en vermoeiende verschijningen waarvan de excentrieke persoonlijkheden geen moment aanslaan.

De opening is heerlijk, daarna kan de film nooit meer het niveau aanhouden waar je als kijker echt door wordt opgeslokt. Het gegeven klinkt leuk maar wordt chaotisch naar voren geregisseerd. De wezens maken weinig indruk, de gore wordt volledig naar de achtergrond bewogen en de spanning is ver te zoeken. Ook visueel, ondanks de lekker felle indruk, kan de film geen goede indruk achterlaten.

Het had erg mooi kunnen uitpakken, maar Boyce regisseert nogal chaotisch en ongeduldig. Alles moet er zo snel mogelijk doorheen worden gesmeten, waardoor zowel de personages als de kleuren nooit knap weten te werken. Wel is de algemene sfeerzetting lekker apart en blijft de film door het totaal krankzinnige verloop nog best onvoorspelbaar. Ik kan het moderne sausje best waarderen, maar verder mondt Revealer uit in een teleurstelling.

Wel ok.

Toch wel vreemd dat DiCaprio hier zijn oscar voor kreeg, terwijl ik zijn prestatie in The Wolf of Wall Street stukken en stukken beter vond. Ook qua tekst was het opmerkelijk, aangezien hij hier de helft kreunend door brengt, en daar nog een oscar voor krijgt ook.

Ondanks dat was de cast best leuk. Poulter is altijd leuk en doet het prima, Inarritu weet er weer iets leuks van te maken met ook een sterk spelende Tom Hardy. Visueel is de film prima, maar qua drama is het wat minder boeiend allemaal.

Half geslaagd filmpje dat veel te lang duurt. Een herziening gaat het hierdoor denk ik ook niet meer worden. Inarritu heeft betere werkjes gemaakt, en dit is toch wel een beetje een tegenvaller. Vooral omdat ik zijn originele insteek wel fijn vond en dat zie ik hier niet terug.

Een fikse misser binnen het soms indrukwekkende oeuvre van regisseur Tony Scott, eentje die onherkenbaar saai uitpakt voor zijn doen. Op visueel vlak wordt er knap gebruik gemaakt van lichtinval en kleurgebruik, daarnaast brengt Scott op geduldige wijze de mooie natuurlandschappen in beeld. Ik neem alleen aan dat een film die Revenge heet nu niet bepaald de meeste kracht moet halen uit een mooie achtergrond. Kevin Costner en Madeleine Stowe spelen oersaaie personages en de vormgeving van Anthony Quinn is dermate beperkt dat ook hij amper wat kan uitstralen. Het eerste uur includeert een grote hoeveelheid aan oninteressant geblaat en personages die fratsen uithalen waar mijn wenkbrauwen van fronsen, dus wanneer de boel escaleert had ik dan ook een voornaamste gevoel van "wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten". Ik raakte als kijker geregeld gefrustreerd van het ongekend trage tempo en de idioterie van Costners personage, waardoor de tragische slotfase geen enkele indruk op me achterliet.

Destijds vond ik dit een geweldige film. De herziening bevestigt dat, maar niet langer meer de maximale score. Revenge is een film die het meeste uit een nogal simpele inhoud weet te halen. Elke scene kijkt als een soort schilderij en er zit geen saai moment tussen. Fijn dat Fargeat elke scene visueel uitgedacht lijkt te hebben, de film maakt daardoor een buitengewoon verzorgde indruk. Daarnaast is Lutz een geweldige keuze voor de hoofdrol en mogen de schurken zeker niet misstaan. Ik moet zeggen dat ik Colombe de beste acteur van de film vond. Regelmatig moeten lachen om zijn lichaamstaal, past absoluut in een film als deze. Verder bloederig en grafisch, al moet je geen actiespektakel verwachten. Veel mooie beelden met af en toe een expliciete explosie van geweld ertussen. Wat dit keer opviel is dat het bloed rijkelijk in het rond vloeit, maar de pay-offs laten weleens kansen liggen. Neem nou de finale. De bloederige gang is geweldig gedaan, maar dat laatste schot om Janssens om te leggen ziet er dan weer iets te beperkt uit. Het is echter maar een klein kritiekpunt op een film die verder als een huis staat. Ik heb weer genoten en het blijft een absolute favoriet.

Beetje saai.

Kan dit soort filmpjes doorgaans wel waarderen, maar voor een bepaalde reden wist deze mijn aandacht eigenlijk geen minuut vast te houden. Qua opzet deed het me wat denken aan District 9 maar qua uitwerking toch wel een stuk minder spannend allemaal.

De eerste minuten beloofden wel behoorlijk wat, maar eigenlijk waren dat ook gelijk de beste minuten. Regisseurs uit Zuid-Afrika weten altijd de designs wel goed neer te zetten, maar om ze dan vervolgens mooi rond te laten lopen was blijkbaar geen budget meer voor.

Probleem met Revolt is dat het geen seconden interessant wil worden na de actievolle eerste minuten. Het camerawerk is nogal afstandelijk, spanning en dreiging is ver te zoeken en de actie is helaas ook niet al te bijzonder. Op een paar snelle bewegingen na is er ook weinig adrenaline te bekennen.

Film werkt zich dan in een redelijk saaie 90 minuten richting het einde en dan heb je een beetje een incompleet gevoel. De gevechten maken niet genoeg indruk. Ondanks de knappe designs en bij vlagen opwindende actiescènes door het midden heeft de film weinig om het lijf.

Slotfase is ook niet echt aan de interessante kant. Film probeert soms een spoor te volgen van War of the Worlds maar die film had toch een wereld van verschil in de vorm van inleving en spanning. Deze film ziet er vooral soms aardig uit, en dat is het dan ook eigenlijk weer. Ik hoopte op een gave film na de eerste 5 minuten, maar dat was eigenlijk zowat weer het leukste stuk uit de hele film.

De vierde film van regisseur Guy Ritchie is toonaangevend voor het regietalent waarover hij beschikt. Er zijn weinig regisseurs die een bepaald misdaadverhaal met zoveel kwaliteit en overgave kunnen leveren, al waren de eerste twee films van hem niet mijn persoonlijke smaak. Revolver pakt het iets surrealistischer en grauwer aan zonder daarbij door te draven qua plot. Richting de slotfase zorgt de regie van Ritchie moeiteloos voor enkele geweldige stijloefeningen en de hoofdrol van Jason Statham is briljant, maar het duurt wel even voordat de bal begint te rollen. De schurkenrol van Ray Liotta zit op het randje van een absolute karikatuur en het personage van Mark Strong krijgt een te grote aanwezigheid zonder daarvoor echt buitengewoon relevant te zijn binnen het verhaal. Niettemin is de film een plezierige kijkervaring met sterk acteerwerk. De liefhebber zal wellicht André 3000 van de band OutKast hebben herkend.

Niet verkeerd.

Mede door de verfrissende aanpak en best vlotte vertelstijl vind ik dit filmpje nog best geslaagd in zijn genre. Natuurlijk is het al vanaf het begin te voorspellen dat het allemaal naar het honderd zal gaan maar als je dat wegdenkt heb je nog wel een redelijke productie.

De horror is vrij mild, maar komt soms wel verfrissend uit de hoek en daarmee is het best vlot. Qua thriller is er weinig echt spannends te ontdekken. Acteerwerk is vrij redelijk, het begin is eigenlijk het leukst als je kennismaakt met het vakantie zombie park.

Daarna stort het allemaal wat in maar blijft lekker vlot aanhouden. Vrij redelijk horror die lekker wegkijkt, maar nergens echt heel goed is. Wel prima om een keertje gezien te hebben.

Weird.

Ik kende Sono al, maar had nooit echt de behoefte om 1 van zijn films te gaan kijken, ondanks enkele goede geluiden van diverse criticus. Maar toen er eentje werd genomineerd tijdens de horror K.O. was er natuurlijk geen weg meer omheen.

Aziatische cinema. Het blijft uiteindelijk toch echt wel iets waar ik nooit vrienden mee zal worden, maar desondanks zijn de eerste 30 minuten van deze film echt heel leuk. Begint al vroeg met de chaos waardoor een dommige inleiding achterwege blijft.

De bus en de schoolschietpartij vormen de hoogtepunten van de film. Maar naast die echt leuke chaos blijft er niet zo veel meer over. Ik zie een hoop geluiden over een visueel mooie film, maar dat vond ik meevallen. Vond het totaal niet ver boven de gemiddelde film uitstijgen.

Acteerwerk is redelijk vreselijk, althans, dat vind ik. Vooral Triendl is redelijk onuitstaanbaar in de hoofdrol met dat domme gelul en abnormale gedrag. Waarom blijft dit toch elke keer weer terugkomen? Zo is de film al snel vermoeiend.

Voor de rest een vermoeiend tweede deel dat zo random aan begint te voelen dat de bizarre slotfase gewoon als een geforceerde poging aan begint te voelen om de onzin nog een beetje aan elkaar te rijgen. Ik vind het gewoon te random aanvoelen.

Voor de rest weleens grappig geweld, wat soms behoorlijk over-the-top is. Dat is de reding van de film. Ook gelijk het element dat de film kijkbaar weet te houden. Want voor de rest vond ik er weinig aan. Een aantal zeer memorabele momenten, verder komt het niet bij mij.

Beste uit de reeks.

Vond het maar een matige reeks, een derde deel met wederom dezelfde regisseur was dan ook niet heel hoopvol helaas. Het tweede deel vond ik in ieder geval in vergelijking met deel 1 een stuk oncreatiever. Deze film pakt vervolgens opvallend goed de draad weer op waar deel 1 was geëindigd.

Visueel, met een kleiner budget, zag het er goed uit. 38 miljoen was een gammel budget om dan toch nog zo'n behoorlijk resultaat neer te zetten. Maar de 38 miljoen is wel voelbaar soms. Bij vlagen lelijke CGI en simpele effecten, maar dat zijn slechts enkele dingen.

Diesel krijgt meer de ruimte om te acteren hier. Het zorgt ervoor dat zijn rol iets interessanter is, en zeker in het eerste deel krijgt hij alle ruimte. Opvallend dat regisseur Twohy wel steeds een ander pad lijkt te kiezen. Elke Riddick film lijkt zo redelijk op zichzelf te staan.

In het tweede deel volgt de film iets meer bekendere paden en krijgen we een beetje hetzelfde "survive" pad als voorgaande delen ook al een beetje hadden. Alleen is de uitwerking hier net wat boeiender en beter. Mede dankzij een vooruitgang van effecten en een pakkender verhaal.

Bij vlagen sleept het wel wat. En het eerste deel was net wat te traag om weer meer tempo te krijgen in het tweede deel. Maar voor de reeks zijn doen een heel aardig deel. Wat mij betreft gelijk de beste uit de reeks, opvallend dat deze dan ook gelijk het laagste gemiddelde heeft.

Mwa.

Wel een ok actie/komedie filmpje dat eigenlijk nergens op uitblinkt en qua komedie ook wat te flauw is. Maar deze elementen kan je zo langzamerhand wel verwachtten met een naam als Kevin Hart in de cast, en zijn humor zie je dan ook vaak terug.

Vaak te vervelende schreeuwerige humor op een aantal behoorlijk misplaatste momenten. Ice Cube zat prima in zijn rol en steekt boven de meeste andere uit. De humor is hier en daar wat komischer maar in het algemeen heb ik niet veel moeten lachen.

Het is niet altijd even vlot, maar vooral de stukken waarop Hart probeert een echte agent te zijn in het eerste deel van de film zijn wel leuk. Daarna is de film iets te standaard en wordt het simpelweg wel vrij voorspelbaar. Wel ok om een keertje gezien te hebben.

Vervolgfilm evenzeer onder handen genomen door regisseur Tim Story, die van Ride Along 2 vooral een schmierfestijn maakt naar het hart van Kevin Hart (pun intended). Toch is het Ice Cube die beter voor de dag komt, ondanks het aanzienlijke gebrek aan ruimte dat zijn personage in vergelijking met Hart krijgt. Het blijft allemaal verder erg bekend terrein en een boel geforceerde humor zit de inhoud van de film in de weg. Het acteerwerk van de bijpersonages (vooral Olivia Munn loopt het hele gebeuren met één enkele gezichtsuitdrukking rond) is daarnaast niet best en het verhaal vooral wat saai. Een hoog tempo en een boel luidruchtigheid houden de kijker redelijk vermaakt, maar daarmee zijn de meeste positieve punten weer benoemd.

Aardig.

Film die eigenlijk heel erg als een komedie begint, en naarmate de tijd vordert gaan we met de tijd mee. Personages worden ouder, tijden gaan vooruit en na enige tijd is het kinderachtige aan de film volledig vervangen door wat meer volwassen onderwerpen. Ik mag dat soort narratief wel in dit soort films, geef het toch een dieper laagje.

Barrymore is een logische keuze voor een film als deze en doet het dan ook wel naar behoren. Dat vereist haar rol ook, want zonder een dragende hoofdactrice zullen dit soort films al snel op weinig uitmonden. Dat kan in mindere mate gezegd worden over de bijpersonages. Zo'n Zahn loopt eigenlijk maar wat verloren rond in een rol die hem gevangen houdt van zijn eigen kwaliteiten.

Verder loopt het wel aardig. De eerste helft kent wat grapjes die vervelend zijn, maar eenmaal het verhaal loopt en de tijd passeert kent de film steeds betere momenten. Zo keren er wat herkenbaardere scenes in terug die sommigen onder ons wellicht uit het echt leven herkennen en kan de film profijt maken van een wat subtielere ondertoon. Vanaf dat punt staat er eigenlijk een heel stevige film, maar het duurt alleen wel een goed uur voordat we daar terechtkomen.

De eerste helft vond ik toch wat te flauw waardoor de film moeilijk recht te trekken is als een goedlopend geheel. Het duurt met 132 minuten ook erg lang, maar dat soort speelduren zijn met dit soort verhalen ook snel te rechtvaardigen. Het is een veilige film die wel genoeg memorabele stukjes kent om niet echt in vergetelheid te raken.

Goed geacteerd en direct vormgegeven dramafilm met uitstekend acteerwerk van Adèle Exarchopoulos. Zij draagt deze ietwat lege en stuurloze film vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau, want met de inhoud toont regisseursduo Julie Lecoustre en Emmanuel Marre weinig ambitie. Rien à Foutre weigert zichzelf in een specifieke hoek te drukken en mikt het meer op de filmische ervaring. Daar is de leiding echter niet visueel aantrekkelijk genoeg voor, maar de afgewisselde situaties vanuit Exarchopoulos en haar metgezellen boeien uiteindelijk genoeg. Het vormt een interessant kijkje in de wereld van vliegen vanuit een wat rauwer perspectief, maar als dat niet binnen je persoonlijke interessevlak ligt, dan zal deze film snel zwaar vallen.

Nietszeggend.

Onderwaterhorror is wat mij betreft vaak leuk om te zien, maar deze film krijgt het voor elkaar om zo'n interessant concept zo saai mogelijk uit te werken. The Rift neemt namelijk het concept van inspiratieloos zijn wel heel letterlijk en dat valt spijtig genoeg behoorlijk af te lezen in het eindresultaat.

Wat een leuke zeemonsterfilm had kunnen en moeten zijn is nu vooral een anderhalf uur wachten geworden. Wachten totdat er iets komt, dat vervolgens nooit komt. Op papier klinkt het echter wel leuk, en het monster belooft ook wat. Jammer dat ze zo geheimzinnig over het schepsel doen terwijl het al heel zichtbaar op de poster staat.

De film kent genoeg statusacteurs- en actrices om het als geheel een beetje op te beuren, maar komt niet erg ver. Enkel Ermey speelt een leuk personage met een type dat hem werkelijk op het lijf geschreven is. Verder kijken we vooral tegen de overduidelijke good-or-bad-guys aan. Erg veel diepgang krijgen ze niet, en een smoel evenmin. Ze lijken het oprecht niet eens te proberen.

Naarmate de film vordert stijgt het aan hoeveelheid actie wel, maar de hoeveelheid interesse vanuit mijn kant niet. Het is jammer dat deze film zich zoveel binnen een boot afspeelt, want op de onderwaterbeelden had het kunnen scoren. Van het monster krijg je weinig te zien eigenlijk, de film doet erg z'n best om het schepsel niet in beeld te brengen. En terwijl het wederom zo duidelijk op de poster staat.

The Rift is een interessante film als je de samenvatting leest, als je de film zelf kijkt wordt het al gauw duidelijk dat de film niet erg leuk gaat worden. Wat een leuke popcornfilm had moeten zijn neemt zichzelf veel te serieus en wordt op deze manier uiteindelijk een relatief saaie en nietszeggende film die je na een klein weekje alweer bent vergeten. Jammer.

Regisseur Peter Atencio ging na The Rig een totaal ander pad op wanneer het op genres aankomt en het verloop van deze film maakt duidelijk waarom. Er wordt nogal weinig spanning gehaald uit dit idee, dat in de basis best wel wat potentie heeft om goed voor de dag te komen. Helaas verlagen de makers zich voornamelijk tot lelijke effecten, oninteressant geouwehoer tussen personages en een visueel rommelige film. Enkel een aantal opvallend grafische moordpartijen maken een zekere indruk, verder zal menig filmliefhebber zich al na de wazige openingsscene kunnen klaarmaken voor ondermaats gegriezel.

Ach.

Weinig bijzondere Disneyfilm in de vorm van een biografie nog wel. Het is bijzonder hoe zo'n groot bedrijf dingen zoals autobiografieën voorspelbaar laat overkomen. Iedereen heeft een eigen verhaal op deze wereld. Tenminste, zo zou je denken, maar als ik deze film moet geloven lijkt het vooral alsof iedereen hetzelfde is.

Keek de film oorspronkelijk ook alleen maar voor Larson, die ik voorzichtig tot mijn favoriete actrices kan rekenen. Heb ik nog maar zelden een vervelende rol zien spelen, maar ondanks dat deze film gedeeltelijk over haar leven gaat wordt ze vooral naar de achtergrond gedrukt. Op de voorgrond doen Mitchell en Lindstrom het best aardig, maar ook niet geweldig. Een deel daarvan is te wijden aan het totale gebrek aan acteerruimte en script. Altijd jammerlijk.

Verder kennen we genoeg racesequenties die allemaal volgens de norm worden opgebouwd. We verliezen wat, leren ervan, geven het op, vinden het leuk om te winnen en die cyclus gaat rond en rond. In deze film is die formule niet erg anders, vandaar mijn argument dat de mensen die gebaseerd zijn op de echte mensen wel heel erg lijken op diegenen die in zowat elke andere autobiografie rondlopen.

Al bij al kijkt het lekker weg en is het goedbedoeld, maar Right on Track is eigenlijk gewoon een schoolvoorbeeld van een film die je eindeloos kan blijven kopiëren en herhalen. Soms verdwijnen ze in onbekendheid zoals deze film, soms behalen ze het grote scherm in de bioscoop. Het is echter zelden verschillend, en aangezien de film weinig onderneemt op vlakken zoals audiovisueel zal het ook niet verder komen dan de middelmaat. Jammer.

193?

Ik snap dat je voor een groot onderwerp in een biografie best een beetje de tijd wil nemen, maar 193 minuten? Serieus? Er zijn duidelijk grenzen, en uiteindelijk vond ik deze biografie ook wel verdacht pro-Amerikaans soms om echt een serieuze biografie te zijn.

Qua regie deed deze film me veel denken aan First Man denken. Vooral de scenes in het ruimteschip zelf zijn vrij identiek aan die film, alleen dat First Man duidelijk veel nieuwer en geavanceerder is dan deze. Maakt ook niet uit, aangezien deze film uiteindelijk wel uit 1983 komt.

Daarmee zijn er enkele scenes dus wel intens en kamp in beeld gebracht. De de zit er zo vol mee, en dan kan je je adem soms wel goed vasthouden. Zeker de scenes als ze echt een risico nemen. Ik kende zelf het verhaal ook niet heel goed, dus dat maakt het voor mij als kijker nog extra intenser.

Echter vertellen de 193 minuten naar mijn mening te weinig om echt zo lang te mogen duren.

Zo'n Quaid is echt geels te Amerikaans en trekt te veel aandacht naar zichzelf toe inblaast van het verhaal zelf wat ruimte te geven.

Ook zit deze eeldnig lang durende film vol met drama die niet ec uit de verf komt, saaie romantiek en slechts enkele keren een scène (voornamelijk in de lucht) die het het een beetje waard maken om te blijven kijken. Voor de rest is dit allemaal en hele Amerikaanse film die niet echt bepaald weet te overtuigen.

Er zal altijd wel een film zijn die behoorlijk de tijd neemt iom zijn verhaal te vertellen. Maar als je het dan gaat volproppen met dit soort onzin hier en daar, maak het dan rond de 130 minuten, en geen ellendige 190.

Wel extra punten voor de intens gefilmde scenes hier en daar. Die maken de film het een beetje waard uiteindelijk.

Matig.

The Righteous is een geval dat graag wil aansluiten bij het rijtje A24-films. Het is langzaam, zwartwit en kent een overdosis aan diepere dialogen waarmee O'Brien duidelijk mee wil laten zien dat hij zijn onderzoek heeft gedaan zodra het neerkomt op geloof en religie. Is het daarmee ook een goede film? Niet echt.

Want ondanks dat O'Brien een aantal fraaie beelden weet te regisseren mist hij toch wel de stoom op de meer cruciale elementen binnen een horrorfilm. Zo komt er nooit echt een sterke vorm van sfeer naar buiten. De film leunt op muziek en onheilspellend gespeel met de verlichting, maar vergeet vervolgens ook regelmatig hoe het deze naar behoren moet inzetten waardoor veel scenes eerder dwaas overkomen dan verontrustend.

Verder wordt er niet genoeg pit gehaald uit de escalerende situatie tussen Czerny en O'Brien. Afzonderlijk van elkaar zijn het redelijke personages. Vooral door de grote hoeveelheid aan focus zijn ze niet volledig kleurloos, maar als ze samen zijn komt er toch te weinig vonk vrij tussen de twee. Czerny is ook iets te dwaas voor deze rol. Ik zou hem eerder in meer komische rollen plaatsen.

Het diepere gepraat zal vast wel goed uitgezocht zijn, maar eenmaal het einde aanbreekt vond ik het vooral silly overkomen. Uiteindelijk mis ik voornamelijk een grote stoot creativiteit vanuit de regiestoel, want het wil vooral intellectueel overkomen, maar als horrorfilm is het daarmee weinig geslaagd. Ook als eigen dingetje zal het waarschijnlijk vanwege het gebrek aan memorabele momenten niet echt opvallen. Jammer, een gemiste kans, want visueel zitten er zeker wat redelijke stijlmomenten tussen.

Ok.

Typisch wel weer een film die vanuit McG komt. Hij is echt typisch de regisseur die dit soort filmpjes aflevert. Alleen dit keer is het allemaal wat meer op jeugd gericht qua toon, alhoewel het voor jeugdige pubers bedoelt is, aangezien het er allemaal nog best grof aan toe gaat soms.

Alhoewel het budget slechtst 19 miljoen was, set McG zijn film nog behoorlijk groots op. Duidelijk probeerde hij er een memorabele actieknaller van te maken, en probeert daarbij zijn budgettaire beperkingen wel onzichtbaar te houden. De houding daarvoor is goed, helaas weet hij het alleen niet onzichtbaar te maken.

De aliens of monstertjes zijn eigenlijk dan het grootste minpunten van de film. Want deze zien er niet al te best uit. Soms deed het me zelfs eventjes denken aan SyFy qua opzet. Maar gelukkig zijn de sets wel dik in orde waardoor het allemaal nog vlot blijft. Acteerwerk van de kinderen is prima. Vooral Flores Jr vond ik er positief bovenuit steken.

Film is nooit heel spannend, maar het blijft altijd wel vermakelijk. De luchtige toon houd stand en er zit genoeg actie in om het allemaal vermakelijk te houden. Ik kan niet zeggen dat het er allemaal top uitzag, maar het voldoet. Er zitten wel wat te zoete of sappige momenten in, maar dat mag de pret niet bepaald drukken.

Toch wel een aangename filmers ring hier. Weinig denkwerk, en vooral entertainment. De actie zelf blijft niet al te best qua visueel niveau, maarja.

Regisseur Hideo Nakata gaf aan dat hij het productieproces een verschrikking vond en probeerde zelfs tijdens het filmen terug naar Japan te keren, maar als ik dit persoonlijk naast zijn authentieke reeksdelen leg weet ik heel goed welke er als winnaar uitkomt. The Ring Two is wat digitaler en traditioneler, maar na de zoveelste oersaaie vertelling is dat een verrassing die ik enkel en alleen kan verwelkomen. Voor de verandering is het niet vermoeiend om door de film te komen en wordt er op visueel vlak genoeg geëxperimenteerd om overige verveling te verhinderen. Jammerlijk is dat de computereffecten bij de wat grootschaligere scenes te wensen overlaten en Naomi Watts wellicht haar allerslechtste rol ooit speelt (ze stond hier dan ook alleen vanwege een contractuele verplichting), maar niettemin wordt het tempo geregeld effectief opgevoerd en oogt het gebeuren sfeervol. De studio's hebben de oorspronkelijke inhoud behoorlijk in de weg gezeten en dan kan ik de frustratie van een regisseur goed begrijpen, maar het uiteindelijke resultaat kijkt niettemin prima weg. Het moment waarop Samara naar boven zweeft vanuit het bad na de uitdrijving vond ik een opvallend gave scene.

Het Japanse en Amerikaanse succes binnen deze reeks overschreeuwt soms dat er ook nog een Koreaanse variant op de markt is verschenen. Door een blokkade op culturele Japanse import kon de oorspronkelijke film namelijk niet worden uitgebracht in Zuid-Korea, waarop ze zelf maar (in samenspraak met Japanse productiebedrijven) met een versie kwamen om uit te brengen. Ondanks dat de blokkade eind 1998 al werd opgeheven, was deze variant min of meer compleet afgerond en werd daarom toch maar uitgebracht. De indruk dat regisseur Dong-bin Kim het productieproces niet heel serieus nam hangt sterk in de lucht, want de griezelelementen worden grotendeels verwijderd (zelfs de tape wordt hier omgezet in een soort reclamespotje) en het verhaal vormt een eenvoudige kopie op het origineel. Op visueel vlak oogt het allemaal iets verzorgder, maar het bekende verhaal wordt niet voorzien van frisheid, vernieuwing en/of tempo. De hoofdpersonages zijn bovendien uitermate kleurloos, maar heel sporadisch zit er al bij al nog wel een vermakelijke scene tussen.

The Ring blijft ouderwets gezellig griezelvoer, ook bij een herziening. Opvallend aan deze kijkbeurt is dat Naomi Watts niet een heel sterk hoofdpersonage speelt en met name de bijpersonages slecht acteren. Een ideaal voorbeeld is de bijeenkomst na de dood van Amber Tamblyn, waarbij werkelijk iedereen beneden alle peil acteert. Daartegenover staat de kundige regie van Gore Verbinski, die voor een best onheilspellend sfeertje weet te zorgen en kan leunen bij een interessant mysterieverhaal. Elke verschijning van Samara Morgan is raak en visueel weet Verbinski de deprimerende toon altijd wel vast te houden. Persoonlijk vond ik de opening evenals de slotfase de beste stukken (De openingsmoord en de dood van Martin Henderson dus), maar ook naast die twee scenes is de film in z'n geheel gewoon lekker genietbaar.

Toch maar herzien, zeker omdat ik bezig ben met de reeks in zijn volledigheid uit te zitten. Helaas kan het matige cijfer niet op een verhoging rekenen, want Rings blijft een ietwat afstandelijk en weinig sfeervol gebeuren. Het acteerwerk is desondanks niet onaardig en de cinematografie ziet er beter uit in vergelijking met de Japanse tegenhangers, maar dat maakt de kijkervaring niet veel boeiender. De scenaristen van dit soort films vinden elke keer een nieuw zijspoor binnen het bestaande gegeven, maar werken dit geen moment spannend of onderscheidend uit. Je zit als kijker dus wederom met een oninteressante inhoud opgescheept, evenals een weinig indrukwekkende finale. Niettemin is het leuk om te zien dat Matilda Lutz de hoofdrol vertolkt, die vond ik onvergetelijk in Revenge.

Man man man.

Ik probeer het elke keer weer, maar door dit soort films kom ik gewoon niet doorheen. Terwijl ik de Amerikaanse remake nog wel leuk vond eigenlijk, dit is hetzelfde, maar met godsgruwelijk beroerde karakters en acteerwerk.

Vooral die Matsushima was niet om aan te zien. Ik wilde haar dolgraag een stoot geven, dit soort gedrag vertoon je toch ook niet in het echte leven? Belachelijke, bijna paranormale bewegingen genoeg, en niet van de geesten, maar van de karakters. Dieptepunt was de scene tussen ex-man en ex-vrouw aan tafel waar ze smeekt of ze bij haar kan blijven tijdens het sterven.

Er hangt wel degelijk een sfeertje, waar het soms zelfs eventjes beklemmend is. De eerste 20 minuten waren dan weer vrij sterk en veel sfeervoller. Ook die tape blijft wel een creepy dingetje met creepy muziek op de achtergrond en af en toe werkende scares.

Na 30 minuten stort de film langzaam in en gaat het saai worden. Spanning is er ook niet echt meer, en het verhaal zelf begint ook al wat kracht te verliezen. Dit vond ik allemaal stukken beter in de remake uitgewerkt, en ik kan normaal Watts ook niet uitstaan.

Nee, dit is niks voor mij. Ik weet dat ik rekening moet houden met wat theatraler gedrag van de actrices en acteurs, maar dit was gewoon slecht.

Het is niet ongewoon dat grote horrorreeksen een speciale film maken om het verleden een beetje uit te breiden, maar in het geval van Ring 0: Birthday komt het zelfs vanuit boekmateriaal. Helaas moet dat met dezelfde (armoedige) stilering komen als de voorgaande delen, waar regisseur Norio Tsuruta slechts sporadisch wat aardige shots aan kan toevoegen. De horror is nagenoeg helemaal weg en de dramatiek wordt sterk opgevoerd, maar zonder boeiende inhoud is dat niet bepaald de sterkste keuze om te maken. Het acteerwerk is niet onaardig, maar de gebeurtenissen slaan simpelweg amper aan. Een speelduur van 98 minuten voelt dan ook snel aan als een eeuwigheid, ondanks de kleine vooruitgang van het visuele vlak.

Het officiële vervolg op het succes van het jaar daarvoor brengt dezelfde lelijke stilering, waardoor Ringu 2 vooral een taaie zit vormt. Regisseur Hideo Nakata brengt min of meer alle bekende personages terug, maar dat resulteert voornamelijk in een erg saaie zit. De hoofdpersonages zijn uitermate kleurloos en vervelend, bovendien zijn de nieuwe toevoegingen op conceptueel vlak compleet belachelijk. Uiteraard kende het verhaal altijd supernatuurlijke invloeden, maar dat betekent natuurlijk niet dat je aan de lopende band allerlei onzin hoeft toe te voegen. De verschijning van Sadako blijft niettemin leuk en de finale mag er best wezen, maar verder kent de film niet genoeg spanning en/of sfeer om het op de rails te houden. Het zal mijn ding nooit worden, vrees ik.

Buitengewoon charmant door de klungelige vormgeving, het is erg interessant om te zien hoe de vroegste voorganger van het iconische horrorpersonage werd ingekleurd. Het is echter geen film die opvalt vanwege de visuele of inhoudelijke kwaliteit, want regisseur Chisui Takigawa gaat chaotisch te werk en werkt de griezeligere scenes bedenkelijk uit. Geregeld had ik moeite om mijn lachen in te houden, maar dat maakte er wel een plezierige film van. Katsunori Takahashi speelt bovendien een sympathiek hoofdfiguur, ondanks het soms gebrekkige acteerwerk. De absolute knulligheid van de concepten en de uiterst dommige finale verraden dat er geen groots of ambitieus talent achter de film zat, maar het was hoe dan ook zeer makkelijk uit te kijken.

Hm.

Afgelopen week zag ik The Searchers en die viel me best mee. Hierdoor had ik ergens ook nog wel vertrouwen in Rio Bravo, een western die ook tevens met Wayne is. De plotomschrijving klonk daarnaast ook best interessant. Toch is dit hem niet helemaal geworden voor mij.

Het overweldigende trage tempo is vooral de knoop om de nek van de film. Het wil nergens echt goed op gang komen. We kijken tegen veel dialoog aan tussen personages die niet heel erg boeien. Je hoopt dat er ergens nog een soort Leone-moment komt, maar ook die zijn hier niet te vinden.

De dialogen zijn ook gewoon niet al te interessant. Wayne staat wel oké te acteren en ook de andere rollen zijn helemaal niet slecht, maar er ontbreekt gewoon iets unieks of eigenaardigs. De schurken zijn best saai en de goederikken willen ook nergens echt van de grond komen.

De setting is wel erg geslaagd, leuk opgebouwd decor weer, maar dat moet ook wel bij dit soort westerns. Vaak ook goed in beeld gebracht, al is het allemaal wel veilig geregisseerd. De regisseur neemt weinig risico om een echt bijzondere shot op te nemen. Maar er is genoeg kleur en genoeg detail om dat een beetje te compenseren.

De actie is wat mak, ondanks een redelijk spectaculaire finale. Alles daartussendoor is toch wat makkelijk en vooral snel over. Je zit 141 minuten tegen verhaal aan te kijken, maar met personages die gewoon niet van de grond komen. Het verhaal wordt daarom na een uurtje wel wat saaier. Heel bijzonder is het ook niet, dus zo'n ruime speelduur is niet echt nodig.

Ik mis wat unieks aan de film. Mooi ingekleurd allemaal, goed acteerwerk en een degelijke finale, maar de dialogen zijn wat zwakker, het tempo is te traag en de personages zelf wat saai. Brennan moet de vreemde vogel uithangen, maar zijn type is ook wat herhaald. Jammer, want het had allemaal best leuk kunnen zijn.

Goed.

Niet een meesterwerk, want regisseuse Scherfig brengt het haarzelf soms iets te makkelijk vanaf. Het is ook duidelijk dat dit op een theaterstuk is gebaseerd want dat valt er soms goed af te lezen. Denk maar aan sommige sequenties die zich lang op 1 locatie afspelen.

Scherfig kiest er voor om voor impact te gaan en verwaarloost daarmee verhaalprogressie. Het is allemaal best corny geschreven en vooral een beetje makkelijk. Een band opbouwen met deze club is bijna niet te doen en de types die in de club zitten zijn cliché of onzichtbaar.

Een echte voortgang in de band tussen de jongens is ook moeilijk te bekennen, en ik denk dat Scherfig dit expres niet doet. Maar dit is eigenlijk juist een verkeerd voorbeeld, waardoor de film bij vlagen inderdaad onnodig sadistisch aanvoelt zonder een duidelijk motief. Ik snap de onderliggende boodschap, maar dat maakt het allemaal wel een klein beetje ongeloofwaardig. Door de "slechteriken" enkel en uitsluitend als misbaksels en tuig neer te zetten is wat mij betreft juist minder geloofwaardig.

Gelukkig maakt de regie zelf dit allemaal wel een beetje goed, want er wordt scherp geregisseerd met goed oog voor detail. Door zowat elk personage buiten de club zelf wat achtergrond te geven krijg je ook meer impact. Maar ook de strakke regie zelf weet er een goed duwtje aan te geven.

Het acteerwerk is ook zeer on-point, iedereen acteert erg netjes. Claflin past bijvoorbeeld perfect en Irons heeft ook de juiste uitstraling. We zien een aantal bekende gezichten die snel voorbij komen wandelen en iedereen lijkt goed in zijn of haar rol te zitten. Het helpt de boel uiteraard een beetje vooruit.

De soms harde beelden worden ook meedogenloos genoeg getoond, waardoor Scherfig de ballen toont om het ook gewoon in beeld te brengen. De volledige restaurant-sequentie vond ik erg geslaagd omdat het zo strak gefilmd is en sterk opgebouwd wordt. De climax die daarna volgt heeft dan ook zijn impact.

Het is wat corny geschreven en heeft eventjes tijd nodig om op te starten, maar gelukkig zijn er geen irritante types (niet op die manier tenminste). Geen overacting, uitermate naturel gespeeld door de castleden. Met een gezond tempo en sterke montage heb je zo een best geslaagd resultaat die het helaas qua schrijfwerk zichzelf wat te makkelijk maakt. Voor de rest vond ik het best geslaagd.

Genietbare en relaxte dramafilm met uiteraard een voorspelbare inhoud, maar evenzeer een erg lekker sfeertje. Regisseuse Rhiannon Bannenberg slaagt erin om de afwisseling tussen het drukke New York en het warme Australië effectief vorm te geven. Onder andere de natuurplaatjes zijn erg fijn om te zien en de opbouw is beheerst, het enige dat de sfeer zelf verzwakt is de matige muziekkeuze die ik niet helemaal kan begrijpen. Het acteerwerk is niet uitzonderlijk, maar Debby Ryan speelt dit soort figuren met haar ogen dicht en de bijpersonages gaan ook enthousiast op in hun rol. Je moet natuurlijk een beetje door de kinderachtigheid en de eenvoud kijken om doorlopend te kunnen genieten, maar dat lukte me gelukkig aardig. Enkel de finale is wat opdringerig en te zoetsappig om de rest van de film passend te ondersteunen, maar dat is te verwachten binnen dit soort resultaten. Ik heb me prima vermaakt en kan de Australische landschappen altijd waarderen op het witte doek.