Opinions

Voor NL goed, voor algemeen redelijk.

Van Koningsbrugge overrompelde me meteen met zijn spel. Zijn rol in De Lama's beloofde voor mij niet veel goeds, maar hij laat hier toch echt wel zijn acteerwerk zien. Ook door zijn karakter (goed of slecht) houd de film je scherp.

Acteerwerk is van de rest soms wat matig en stroef. Komt ook een beetje omdat de Nederlandse taal me niet echt pakt in een film zoals deze, maar ja. Setting is wel ok, sfeer voelde ik niet echt. Tweede Wereldoorlog sfeertje kwam nauwelijks op mij over.

Voor Nederlands niveau is dit wel een van de betere natuurlijk, maar krijgt van mij niet meer dan een zesje.

Goedkope misdaadhorrorfilm met een charmant Brits sfeertje, maar waarin een hoop figuren rondlopen die absoluut niet kunnen acteren. Ripper Untold is in de essentie vooral niet interessant, waardoor het basisverhaaltje je al snel gestolen kan worden. Veel makers hebben geprobeerd om het Jack the Ripper-riedeltje naar boven te halen, maar tot nu toe slagen er weinig in om er oprecht succes mee te boeken. Wat regisseur Steve Lawson er vervolgens mee doet, zit tegen het belachelijke aan met een volstrekt idiote plotwending die de hele boel omverblaast. Bonuspunten voor een aardige sfeerzetting, maar er wordt op het vlak van spanning en sensatie bitterweinig mee aangevangen.

Redelijk.

Rise was eerder een film die ik op een dag toevallig had aangeklikt toen ik aan het browsen was op Disney+. De hoogste kwaliteit hoef je nooit van dit platform te verwachten, maar dat neemt niet weg dat je er genoeg klassiekers en toppertjes op kan aantreffen. Rise is een voorbeeld van een film die wel ergens komt, maar er niet helemaal is.

Vooral de regie in termen van visuele beelden ziet er wel strak uit. Genoeg mooie plaatjes, een aantal intrigerende stukken en al bij al een mooi tijdsbeeld van toen. Als kijker voel je je wel degelijk betrokken in de wereld die hier wordt neergezet. Waarschijnlijk omdat die wereld niet ver weg ligt van onze eigen wereld, maar ook omdat de regie het gewoon laat overkomen alsof je er daadwerkelijk staat.

Ondanks dat de film nogal slungelig omgaat met z'n clichés en erg zwaar leunt op de achtergrond van de familie blijft het best vermakelijk. Inhoudelijk blijft het echter ook wel vlakjes, met een gebeuren dat zich zelfs zonder enige voorkennis al vroeg laat raden. We kunnen dit soort films uiteraard voor eeuwig blijven maken en daarom zullen de resultaten altijd op elkaar lijken.

Ik had graag iets meer sport gezien, maar de film blijft zich vooral focussen op de wat dramatischere en zakelijkere kant. Veel wedstrijden zal je niet aantreffen, de focus mag vooral liggen op de ontwikkeling van de familierelatie. Erg interessant is dat niet altijd, maar ik moet toegeven dat toen Agada werd gekozen in de NBA Draft na zo'n avontuur te hebben beleefd ik toch wel een smile op mijn gezicht had. Redelijk gebeuren. Niet briljant, maar wel voldoende.

Originele animatiefilm met een uitgekauwde moraal, maar daartegenover een aantal entertainende sequenties. Rise of the Guardians profiteert voornamelijk van het concept, waarbij diverse kinderlegendes bij elkaar moeten zien te komen om een grootser kwaad te verslaan. Het spijtige is dat de tegenstand in de geanimeerde vorm van Jude Law even nodig heeft om echt op gang te komen en de algemene humor weinig effect kent, maar de technische kant ziet er uiterst verzorgd uit. Regisseur Peter Ramsey dirigeert met genoeg tempo en spektakel, waardoor deze film nergens verveeld. Wel ontbreekt er een echt grootse finale om het memorabel te krijgen, maar voor nu doet het in de basis precies wat het hoort te doen.

Erg indrukwekkend.

Planet of the Apes weleens gezien, en ik was daar nou niet bepaald weg van. Ondanks de mooie aankleding natuurlijk vond ik het daar allemaal niet spannend of vermakelijk genoeg. Deze film was compleet anders en dus veel beter.

CGI is heel soms wat zwak, maar dit merk je niet omdat de film daar niet erg op ingaat. Franco doet het best prima als een rol waarbij hij eens een keer niet zo'n flauwe gozer speelt. Deze film is echt een In Your Face naar de mensen die dieren slecht behandelen, in dit geval dus apen.

Film blijft boeien, geen enorm langdradige stukken ondanks een best lange inleiding. Aan het einde nog een spektakel bij de Golden Gate Bridge dat overigens een geweldige afsluiting was, en het einde is dan ook mooi.

Kijk erg uit naar de 2 vervolgen.

Regisseur Kevin Reynolds heeft ervaring met grootse, dure producties die niet bang zijn om een aantal spectaculaire beelden op het scherm te toveren. Risen begint ook aardig gewelddadig door vrijwel direct te openen met een kleinschalige veldslag. Kijkers die door deze voetnoot zijn aangehaakt, zullen daarna vooral teleurgesteld zijn met de omschakeling naar allerlei onzinnige, oersaaie plotinsteken die qua toonzetting weinig met de eerste beelden te maken hebben. De voorspelbare voortzetting waarin Joseph Fiennes het licht ziet en zich richt op het goede pad is bijzonder clichématig, maar vooral ook onvoorstelbaar oninteressant. Het mysterie wordt verder nergens boeiend uit de doeken gedaan en Reynolds toont nergens de urgentie om eens een keer op te schieten met de inhoud. Het mondt allemaal uit op een weinig innemende finale die vooral laat zien dat Risen volledig is doodgebloed.

Tot zover ik weet heeft regisseur Håfström twee horrorfilms geregisseerd waarvan The Rite duidelijk het onderspit moet delven. Het duurde vooral erg lang voordat ik er een beetje in kon komen, want ondertussen is het exorcismegenre zo uitgekauwd dat het een serieuze uitdaging is voor menig regisseur om nog met iets degelijks op de proppen te komen. Dat Håfström een acteur als Anthony Hopkins heeft weten te strikken belooft gelukkig wat goeds, maar het is niet zo dat Hopkins nu zo kieskeurig is omgegaan met het uitkiezen van nieuwe rollen, dus dan wacht je alsnog in spanning af op het eindresultaat. In ieder geval wordt er aardig een redelijk grauw sfeertje opgeroepen, alleen werkt het pas echt nadat er een vol eerste uur is omgeslagen. Het kostte me vooral moeite om met het personage van O'Donoghue mee te leven, aangezien het een nogal basispersonage is die weinig interessante trekjes meekrijgt. Spannend is de film ook nergens, maar gelukkig slaagt Håfström er gedurende de finale in om een redelijk spectaculair exorcisme tot leven te dirigeren. De cinematografische waarde van de film ligt hoog, maar een grotere dosis spanning en dreiging en vooral interessantere personages hadden The Rite als geheel meer dan goed gedaan.

Herzien.

Vooral omdat het originele cijfer die ik aan de film gaf, een 3,0*, toch te laag leek te zijn voor wat ik me kon herinneren van de film. En dat vermoeden bleek ook terecht wanneer de film enkel en alleen beter beviel toen ik de film recentelijk herzag. The Ritual is een spannende, best degelijk geregisseerde film afkomstig van Netflix.

Al vanaf de eerste paar scenes wordt het duidelijk dat de film in goede handen is belandt. Regisseur Bruckner heeft de touwtjes op het gebied van spanning lang in de hand, en op visueel gebied zelfs ten alle tijden. De bossen worden goed in beeld gebracht met sterk camerawerk en sfeervolle beelden. Het enige element die qua spanning niet helemaal meewerkt is de soundtrack.

De eerste helft kent een hoop spannende beelden en het feit dat je voor een lange tijd niet weet wat er precies achter de heren aanzit maakt de situatie enkel en alleen spannender. Het bos is een uitstekende plaats voor wat sterke sfeer, de nachtelijke scenes zijn soms nagelbijtend en het acteerwerk is sterk. Daarnaast weet Bruckner ook genoeg kleur aan zijn redelijk plat gekozen locatie te geven, zoals de nachtwinkel tijdens droomsequenties.

Jammer genoeg kantelt de film naarmate we het laatste halfuur benaderen, omdat de film daar een richting kent die toch wat minder interessant is. Dat vervelende gedoe met die mensen had er wat mij betreft gewoon uitgelaten kunnen worden. Monster zelf ziet er wel gaaf uit, maar opnieuw, zodra deze in beeld komt zit de spanning er niet echt meer in.

Het laatste halfuur is het punt waarop het allemaal een beetje fout gaat, verder is dit best een spannende en sfeervolle horrorfilm te noemen die tot het betere werk behoort waar Netflix mee is uitgekomen. Leuk, vermakelijk en niet te lang, Bruckner kan best wel een staaltje regisseren en The Ritual is daarvan het bewijs. Ik ben benieuwd naar zijn volgende horrorproject.

Aardige reconstructie van een "waargebeurde" zaak, die echter in de tweede helft behoorlijk wat kracht verliest. Regisseur David Midell kiest voor een grauwe en realistische aanpak, die de balans goed verdeeld tussen exorcisme en twijfel. Dan Stevens en Al Pacino vormen daarbinnen degelijke hoofdrollen en de film oogt atmosferisch op visueel vlak, maar de tweede helft ondervindt beduidend meer moeite om dat allemaal vol te houden. Er komen op die manier steeds meer fantasierijke invloeden om de hoek kijken en de sceptische houding van Stevens tegenover de dingen die hij ziet begint een frustrerende vorm aan te nemen, daarnaast raakt de spanning ook redelijk verwatert naar de achtergrond. Abigail Cowen maakt een intimiderende indruk als demonisch slachtoffer en de griezelscenes zijn voor een groot gedeelte goed uitgevoerd, maar Midell had meer uit deze film moeten halen om zijn (visuele) aanpak te rechtvaardigen.

Een combinatie tussen allerlei griezelconcepten die door regisseur Howard J. Ford nooit doeltreffend bij elkaar worden gebracht, waarmee hij laat zien toch vooral een vakman te zijn die het van de gefocustere werkjes moet hebben. River of Blood bevat een mengelmoes tussen avontuurlijkere momenten, overlevingsscenes en wat kannibalen die af en toe om de hoek komen kijken. Het problematische is dat geen van die richtingen effectief weten te worden, waardoor het eindresultaat nergens spannend of innemend wordt. Het acteerwerk is daarnaast niet briljant, maar op het vlak van cinematografie oogt het allemaal wel verzorgd. Qua bloedvergieten zijn er bovendien een aantal grafische (alhoewel korte) momenten.

Onderhoudende thriller.

Uiteindelijk, ik geef het toe, vooral voor de kijkwijzer opgenomen. 16+ met zowel geweld als angst en mogelijk grof taalgebruik ligt me standaard altijd wel. Ik ben altijd wel benieuwd wat de film dan zo spannend maakt, dus deze maar gekeken.

Acteerwerk is in het algemeen best prima, al vind ik niemand echt werelds acteren of zo iets dergelijks. Bacon heeft wel wat uitstraling in zijn rol en lijkt er best zin in te hebben. Daarbij is Reilly ook best leuk, en doen Streep, Strathairn en de jonge Mazzello het ook prima.

Film begint echter best saai. De inleiding duurt wel zo iets als 45 minuten voordat enige dreiging pas om de hoek komt kijken. Daarbij heeft de film visueel weinig te zeggen. Pas richting het einde begint het camerawerk interessant te worden en komt de natuur (de rivier) pas goed in beeld.

Hanson wil heel graag het raften zelf spannend maken. Het camerawerk is daarbij soms goed, maar vaak wel heel chaotisch waardoor je regelmatig even het overzicht verliest, maar nooit optimaal waardoor het ergens nog wel spannend is.

Daarbij werkt de drama gewoon niet zo goed. Weer zo'n familiedrama dat nooit lekker uit de verf komt. Daarbij zijn er weinig karakters die ondanks de uitstraling echt interessant weten te worden. Daardoor lijkt de film vaak wel lang te duren.

Ook als de dreiging begint te komen is de film nog niet optimaal boeien. Het is vooral wachten dat het raften zelf interessant gaat worden. Echter komt dat pas (eindelijk) in het laatste half uur. Dan is de film pas echt leuk.

En dan krijg je ook wat je wil hebben. Optimale spanning met een sterke sfeer. Alles begint te verbeteren, de sfeer versterkt en de spanning is bijna optimaal. De focus ligt dan optimaal op de film en dan weet je dat je het als film en regisseur goed hebt gedaan.

Het red de hele film zowat, dus daarom nog een voldoende. Jammer dat de inleiding te lang duurde.

Lomp actievehikel met een hoop filmische explosies en sterk aangezette personages. Regisseur Rowdy Herrington mikt vooral op het entertainmentgehalte met tussendoor wat spaarzame momenten van dramatiek en karakterontwikkeling. Veel voegen die momenten echter niet toe, behalve wat extra minuten aan een speelduur die al best breed uitgesponnen is. Patrick Swayze mist daarnaast de uitstraling van een intimiderende en mysterieuze vechtersbaas en komt totaal ongeloofwaardig over wanneer hij het moet opnemen tegen een groep van 5 man. Gelukkig heerst er een breed tempo, een boel opvallend grootse actiemomenten en veel onzin om het vermaak er optimaal in te houden. De finale is echt totaal van de pot gerukt, maar past precies in de toonzetting die de makers met Road House proberen te bereiken.

Absurd, matig geacteerd en vooral totaal van de pot gerukt, maar de bijzonder energieke regie van Doug Liman zorgt daadwerkelijk voor een voldoende binnen deze rommelige productie. Jake Gyllenhaal kiest voor een totaal andere benadering dan Patrick Swayze (wiens zwijgzame personage wat beter werkte) en komt daarmee niet bepaald intimiderend of innemend over. De tegenpartij is overigens niet veel beter, met een kale acteerprestatie vanuit Billy Magnussen en een ronduit saaie verschijning van Daniela Melchior. De enige die écht wat van zijn rol weet te maken is het ongeremde figuur van Conor McGregor. Inhoudelijk slaat het allemaal verder nergens op en het verhaal duurt veel te lang, maar Liman gaat uitzonderlijk kwalitatief te werk binnen de actiemomenten. Snel en overtuigend in beeld gebracht met zeer professionele editing en andere technieken, waardoor Road House best door te komen is en stiekem een beter geheel vormt dan de originele film (albeit op een andere manier).

Halve Mendes.

Als regisseur zonder meer een degelijk iemand om een film als deze mee af te handelen. Het is dan ook niet perse de regie die de film in het koude laat, maar vooral het verhaal. Road to Perdition is namelijk een kinderachtige film overgoten met een volwassen sausje. Dat gaat in deze omgeving alleen niet zo goed samen.

Je kijkt aan de ene hand tegen een best gave, donkere film aan die behoorlijk eigenzinnig is, maar aan de andere kant tegen een soort Disneyfilm met wat bloed en geweerschoten. Hoe ironisch dan ook dat ik deze film op Disney+ heb mogen aanschouwen. Toch was de film ondanks deze kritiek aardig op weg gedurende het eerste uur, maar verloor me in de tweede helft.

Het acteerwerk is aardig, maar briljant alleen niet. Hanks krijgt net te weinig ruimte om zijn personage te laten zien. Voor wat we wel te zien krijgen is het aardig, maar ik proefde weinig vooruitgang tussen hem en zijn zoon. Hierdoor liet hun verhaal me eigenlijk koud, maar ook de overige personages krijgen wat korte dialogen, acties en scenes zonder dat ze echt dichterbij lijken te komen.

Hier en daar mooie, knap geregisseerde beelden. Waar ik zeer over te spreken was is de cinematografie. Mooie filters, fraaie focus en vooral ideaal gespeel met de verlichting. De periode waarin de film zich afspeelt komt zonder meer erg dichtbij en dat is te danken aan de volledige en gedetailleerde regie van Mendes. Hij is zeker een vakman en dat blijkt uit deze film, maar verder kon dit verhaal me niet overtuigen.

Het was een film die een emotioneel gedeelte van me moest aanspreken maar dat lukte niet. De tweede helft vond ik daarnaast ook best afstandelijk en wanneer we wel iets moeten voelen gebeurt het niet. Onder de structuur van de film zit iets heel moois verscholen, die er een paar keer in de eerste helft uitpopt. Mooie cinematografie, uitstekende sfeerzetting, maar veel verder dan dat komt Road to Perdition niet voor mij.

Redelijk.

Geslaagder dan American Pie met meer pakkende en betere humor. Ondanks een hoop ook best flauw is zit hier iets minder geschreeuw of scheet, poep en plas humor in. Had hier van tevoren niet veel van verwacht maar ben toch wel verrast.

Green is hier vooral de verassing, zo flauw als hij was in Freddy Got Fingered zo leuk is hij hier. Je kan ook wel duidelijk zien dat de film uit sommige hoeken van Green verteld word. Naakte vrouwen badkamer en de eindscene in de bibliotheek zijn hier een goed voorbeeld van.

Humor pakt je wel degelijk waardoor je soms best moet grijzen, soms is het wat flauw maar vaak wel lollig. Ook gaat de komedie in sneltreinvaart aan je neus voorbij, dat ook best een goed teken is. Een van de betere komedies, aanrader als je van dit soort humor houd.

Matig maar vermakelijk.

eerste deel is natuurlijk veel beter. Rash heeft ook niet veel veelbelovende films gemaakt. Lijkt me meer een regisseur dat van goed HD kwaliteit houd en puberale humor. Precies wat deze film dan ook eigenlijk is. Het mist ook de kracht van Green toen.

Humor is veel minder. Tenzij ze natuurlijk overdreven zijn soms, en bovendien is de film op sommige momenten zelfs saai. Wat de film dan soms wel leuk maakte was de Beer Pong zelf, helaas zijn dit echter maar 2 scenes en zijn de rest was saai en simpel.

Al bij al vermakelijk, maar ik kan er niet meer maken dan 2,0*

Depri.

Goede, machtige film die alleen nooit optimaal weet te boeien. Ondanks dat hij erg intens is, en altijd wel voldoende dreiging weet te leveren, is het echter heel traag en dat heeft in deze film nooit echt meerwaarde. Maar het is ook fijn dat dit niet met de nodige poeha komt.

Actie en spektakel kan je wel vergeten. Ondanks dat de dreiging gelijk goed opent in de eerste minuten weet de film vooral op drama in te gaan. Het is een groot drama, dat zich dan vervolgens afspeelt in een gewelddadige en bedreigende omgeving.

Het onderdeel dat het best gelukt is in de film is ongetwijfeld wel de setting. Een grauwe, deprimerende sfeer die prettig was om naar te kijken. Visueel er er een hoop te genieten en je voelt gelijk dat er iets mis is. Met een dreigende, nare soundtrack is het dan ook compleet.

Acteerwerk van Mortensen was sterk. Smith-McPhee past niet helemaal in de setting, en de rest was ook goed. Vooral de make-up en aankleding was goed gelukt. Ik wist pas later dat dat Pearce was in het einde op het strand. Net als de details in de setting.

Camerawerk is traag, film is behoorlijk traag. Eigenlijk wel iets te traag om heel eerlijk te zijn. Het weet nooit echt optimaal te boeien ondanks er een aantal nare scenes zijn die de aandacht weer terug doen keren. Er gebeurd net genoeg om het allemaal nog kijkbaar te houden eigenlijk.

Hillcoat levert een visueel mooi filmpje op die net wat te traag is. Voor de rest wel goed gelukt eigenlijk. Ik zie wel graag dit soort filmpjes om heel eerlijk te zijn. Maar vrolijk zal je er niet van worden.

Roadkill brengt wat je van tevoren kunt verwachten: een onzinnig verhaal en lelijke computereffecten. Regisseur Johannes Roberts begaat de fout door de zogenaamde Simuroc veelvuldig in beeld te brengen en de houterige animaties dus volop te presenteren. Het fijne is dat de film om dat wezen heen een redelijk vermakelijk geheel vormt, met degelijke acteerprestaties en een verdienstelijk tempo. Tussendoor wordt er wat met de horrorregeltjes gespeeld dat voor enige onvoorspelbaarheid zorgt, maar uiteindelijk pakt het eindresultaat op algemeen vlak weinig kwalitatief uit. Vooral het uitblijven van spanning en/of dreiging zorgt voor een filmervaring die snel vergeten wordt, maar eens in de zoveel tijd is het best te doen.

Deze vroege televisiefilm van regisseur Robert Rodriguez toont zijn energieke kwaliteiten voordat hij zich later meer ging richten op blockbusterfilms. De gehele vormgeving op inhoudelijk en visueel vlak wordt dermate overdreven dat het bijzonder vermakelijk wegkijkt, ook al valt de duistere finale behoorlijk buiten de luchtige toonzetting. Specifiek de humor komt goed voor de dag, met name omdat de castleden er duidelijk plezier in hadden en hun personages voorzien van genoeg excentrieke eigenschappen. Een echt blijvend gevoel wil deze film verder niet oproepen, maar het kent genoeg hoogtepunten om op z'n minst een vlotte kijkervaring te bieden.

Robert is een typerende filmreeks waarvan de meeste fanaten weleens plaatjes hebben gezien, maar min of meer meteen hebben weggewuifd. Wat mij betreft is dat geen verkeerde benadering, aangezien deze film weinig includeert waar je als kijker blij van kan worden. De pop oogt ridicuul, de spanningsopbouw wordt slordig uitgewerkt en het klassieke spookhuisgebeuren is te angstig om van het bekende pad af te wandelen. Gelukkig gebeurt er tussendoor genoeg om op z'n minst vermaakt te blijven, zeker de liefhebbers van dit soort subgenres zullen er wel doorheen komen. Dat vraagt echter wel dat je enigszins om de goedkope benadering heen kan kijken, want de budgettaire beperkingen zijn al heel vroeg merkbaar. De castleden doen hun uiterste best om een geloofwaardige indruk te maken en voor die inspanningen ken ik een halfje extra toe, maar Robert blijft echter wel brol van de bovenste plank en geïnteresseerden zullen moeten weten dat er weinig wordt ondernomen om dat te verbloemen.

Vreselijk.

Scott is een on en off regisseur bij mij. Af en toe vind ik zijn films geweldig, af en toe wat minder, maar zo vreselijk als deze vond ik ze nooit. Misschien wel de grootste teleurstelling die ik in tijden heb gezien. Onbegrijpelijk dat hier zo veel budget in is gegaan.

Opzicht is de setting niet verkeerd. Grauwe setting, wel een wonderlijke keuze met zo'n budget. Je zou niet denken dat veel mensen hier graag op af komen. Ik ben redelijk bekend met het Robin Hood verhaal maar dit is waarschijnlijk een prequel op de legende.

Acteerwerk is vrijwel niet boeiend. Crowe heeft altijd wel wat charme, maar hier is hij nooit de actieheld of het beeld van de legende. Hij weet de film nooit op z'n schouders te nemen. Isaacs en Strong hebben ook wat ondankbare rollen en de rol van Blanchett is veels te standaard.

De film is simpelweg saai en de actiescènes inspiratieloos. Ze zijn soms groots opgezet, maar heel kort. Daarbuiten zijn er maar zeker 30 minuten in deze 140 minuten (veels te lang) die echt actie bevatten. De film lijkt zich even te herpakken in de slotfase waarbij de Franzen het dorp binnenvallen met verwijzingen naar Idi i Smotri met het brandende schuurtje.

Dan nog gevolgd door een heel groots opgezette, maar te korte en futloze eindfase. De 140 minuten leken nooit over te gaan. De romantiek is afstandelijk, het acteerwerk is saai, de actie is vreselijk en visueel, op een grauwe setting na, bied de film niets.

Scott mag dan wel denken dat hij een topregisseur is, met dit soort werk doe je gewoon iets niet goed. Extra punten voor enkele scenes en de charme van Crowe. Ik heb nu wel heel weinig vertrouwen in het epos Exodus: Gods and Kings dat volgende week op TV komt.

Helaas.

Altijd zo'n zonde als een film met zoveel potentie en talent toch de mist in gaat. Het is namelijk niet echt de regie die hier faalt, maar het belabberde schrijfwerk. Tevens ook de vormgeving van de karakters die nooit aandacht gehad leken te hebben.

Ik vind Egerton in ieder geval een goede keuze voor de lead, maar dit zijn inderdaad niet echt zijn soort rollen. Zijn frisse charme werkt echter altijd goed, net als bij Kingsman bijvoorbeeld. Alleen krijgt zijn rol hier iets minder ruimte om echt charmant of fris te zijn.

Andere rollen zijn wel oké. Hewson ziet er goed uit, Foxx acteert goed. Voor Foxx geldt alleen dat zijn karakter zo beperkt is dat zijn enthousiaste acteerwerk totaal niet van de grond komt. Dat geldt ook voor Mendelsohn en Dornan. Rollen die eigenlijk bijna niet uitgediept worden.

Actiescènes zijn in ieder geval behoorlijk spetterend in elkaar gestoken. Bathurst slaagt er weliswaar in om met pijl & boog spectaculaire scenes neer te zetten. Het zijn maar weinig regisseurs gegeven. Enthousiast in beeld gebracht en met een modern jasje overgoten. Zo ziet de eerste actiescène er al uit als een soort militaire oorlog.

De actiescènes hadden ook eigenlijk de redding kunnen zijn voor deze film, maar het schrijfwerk en het verhaal maken het wel heel bont. Zo bont dat het de film niet kan redden van een onvoldoende. Dat dit soort verhalen en uitwerkingen eigenlijk nog door de mangel kunnen snap ik niet.

Het gaat er namelijk wel erg rommelig en cliché aan toe hier. Zo'n moment waarop Egerton een opstand stil krijgt met een enkele schreeuw, dat zijn van die stukjes waarvan je je ogen even gaat dichtknijpen. Net als de typische heldenspeeches of Egerton die de zoon van Foxx wil redden zonder hem maar een beetje te kennen. Het is ronduit lui. Andere voorbeelden zijn de Sheriff die vluchtig wordt opgehangen maar Anderson die gespaard (soort van) wordt omdat deze hem ooit heeft gered, terwijl deze laatste toch een stuk gemener overkwam.

Op een gegeven moment neemt de film zichzelf zo serieus in zijn cliché-schrijfwerk dat het gewoon gaat irriteren. En dat is zo'n zonde, want de actiescènes waren oprecht best gaaf. Alleen dus ondersteund met zo'n standaard-gebeuren waarvan je je gaat afvragen die in godsnaam in een ernstige midlife-crisis zat tijdens het maken van het script. Jammer, maar daarvoor toch een onvoldoende.

Tweede Brooks.

Zijn carrière is er eentje waaruit ik ter vermaak nog wel een paar films wil zien, maar Robin Hood was echt wel diegene waar ik het minst naar uitkeek. Vooral omdat je met een parodiefilm in dit genre niet al te veel kan doen, maar gelukkig wist Brooks zich op dat gebied nog aardig te redden.

Bovendien vind ik dit ook beter dan bijvoorbeeld zo'n Young Frankenstein die enkel en alleen scoort op het geschreeuw van de acteurs. Robin Hood is wat droger op dat gebied en de humor is vooral minder subtiel en zeer dom. Dat gaat er dan bij mij goed in, maar na een tijdje was ik er wel weer klaar mee.

Al in de opening heb je direct door dat dit een parodiefilm betreft, en bij vlagen een best leuke. Het is allemaal maar erg simpel vermaak voor diegene die lekker kunnen lachen om de meest domme vorm van humor. Ik kan er zelf ook wel mee lachen, alleen na een tijdje ben ik er wel weer klaar mee. De grappen gaan zichzelf ook een beetje herhalen.

Acteerwerk is redelijk slecht. Er zijn maar weinig rollen die erg grappig zijn, het zijn vooral de droge momenten tussendoor die het hem doen. Daarbuiten heeft de film niet zo veel te bieden. Het gaat niet onnodig veel door in zijn eigen grappen of referenties naar andere films en dat maakt deze film net wat beter dan de gemiddelde parodiefilm.

Helaas duurt het wel erg lang met maar het liefst 104 minuten op de klok. Ik snap niet waarom Brooks in godsnaam zo'n concept als deze tot zo'n speelduur moest rekken. De echt leuke grappen lopen ook niet in lopende band door en daardoor schiet de film net wat vaker mis dan raak. Jammer, want ik heb hier en daar best wel kunnen lachen. Wel moet je zo'n film als deze in een melige bui kijken, dan kan je ook harder lachen denk ik zo.

Geslaagde Sci-Fi/Actie.

Zeer geslaagd zelfs. Voor het jaartal 1987 heb ik zelden een uiterst vermakelijke film gezien. Komt omdat ik weinig uit de eighties kijk maar ook omdat ik ze meestal nogal saai vind. Deze film was eigenlijk geen enkel moment saai.

Verhoeven maakte al snel indruk op mij met Starship Troopers, waar in mijn mening deze film niet tegenop kan. De remake kan hier ook met geen enkel moment tegenop. De lol en satire zijn ook erg speciaal in deze film, en dat maakt het wel een van onze eigen bodem regisseur film.

Actie is grappig en over the top, acteurs zijn niet slecht en de film is zo ongelooflijk fout dat je je echt nergens aan het vervelen bent. Zeker een aanrader.

Matige remake.

Als je van een film een remake maakt, doe het dan wel goed. Al het RoboCop gevoel is compleet afwezig en deze veel te brave en op geld beluste remake voegt ook vrij weinig toe als de heerlijke Verhoeven actie / scifi knaller.

Visueel mag het dan flink verbeterd zijn, de film zelf is absoluut niet beter. Kinnaman is niet bepaald een briljante RoboCop en de vervelende familiedrama tussendoor voegt helemaal niets toe. Soms gelukkig nog wel een leuke actiescene hier en daar.

Het had gewoon lomper moeten zijn en helemaal niet PG-13. Dit is niet meer de RoboCop zoals ik hem eigenlijk gewend ben en dan heb je alleen nog maar de visueel aantrekkelijke actie die dan overblijft. Ach ja.

Slecht.

Echt ver onder het niveau zit het niet, maar niettemin is deze Robocroc alles behalve een goede film. Met een dergelijke titel als "Robocroc" valt dat echter ook wel te verwachten, maar toch ben ik een persoon die dit soort films herhaaldelijk blijft opzoeken. En wederom met weinig succes, die overigens ook nog nooit echt is gekomen.

Bijzonder aan deze film is dat er geen enkele structuur te bekennen is, waardoor het een onstabiele indruk maakt. Het ziet er echt uit als een rauwe eerste cut en ik overdrijf serieus niet. De beelden, zeker tijdens de eerste helft, lijken vooral door elkaar heen te lopen in plaats van elkaar aan te vullen. Robocroc is vooral twee films in een enkele film gepropt, waarvan er geen enkele maar een beetje origineel te noemen is.

Enkele crewleden lijken het oprecht wel te proberen om goede personages neer te zetten, maar lijken volledig verloren te zijn in de rommel die deze film achterlaat en vooral ook zelf is. De CGI is slecht, maar daar hoef ik verder niet diep op in te gaan. De locatie is leuk en het verloop nog best vermakelijk, maar deze film kent toch ook wel een gebrek aan plezier.

En ook humor overigens, want Robocroc neemt zichzelf onnodig serieus. Dat beest is op geen enkele manier dreigend, en toch wordt er van de crew verwacht er angstig naar te kijken. Ik begrijp het gewoon niet zo, want het zorgt vooral voor ongemak. Daarnaast wordt de film op het visuele aspect verwaarloosd en kan nooit optimaal gebruik maken van de voordelen.

Niettemin ligt het tempo hoog en was deze film uitermate vermakelijk om naar te kijken. De slachting in het waterpark kent oprecht een leuke aftermath en de film kent genoeg actie om de nog relatief korte speelduur te rechtvaardigen. Ik vond het beter uit te kijken dan andere, soortgelijke films, maar natuurlijk blijven dit soort films rommel van de bovenste plank.

Vond het wel lachen.

Duidelijk 1 van de leukere producties in het genre. Dat klinkt vreemd, maar toch is het zo. De meeste films leggen de toon veel te serieus terwijl de gebeurtenissen erg melig zijn, maar deze film heeft daar eigenlijk gewoon lak aan. En dat doet het hem ook.

Visueel is het weinig natuurlijk. Al vond de eerste minuut in de ruimte nog wel charme hebben. Maar de haai, ondanks hij wel geinig bedacht is, ziet er natuurlijk niet uit. Er zit wat meer detail in, maar het blijft wel bagger van een hoge plank.

Qua acteerwerk is het half. Sommige rollen zijn erg leuk, maar sommige vloeken wat met de toon van de film. Peterman is bijvoorbeeld ronduit irritant, terwijl rollen zoals Barber wel geinig zijn. Sommige rollen zijn dan weer iets te, zoals die van Rippy.

Voor de rest weet het best te boeien, en is daarmee best uit te kijken. De regisseurs weten heel goed dat ze onzin aan het maken zijn, en weten daarmee dus een hoop lol eruit te halen. Daarbij horen dus een lading verwijzingen naar klassiekers en en buitengewoon plezierige uitstraling.

Echter blijven dit soort films eigenlijk gewoon slecht. Het slaat nergens op en vooral het einde laat te veel open en veels te veel vragen achter waarmee het behoorlijk rommelig overkomt. Het lijkt alsof de regisseurs geforceerd waren er een rem aan te zetten.

Maar ja, de ervaring was in ieder geval een stuk beter dan bij de meeste films in dit genre. Het komedie gehalte en plezier gehalte doet het hem dan ook eigenlijk.

Tegenvaller.

Maar met een naam zoals Bay moet je ook niet een al te bijzonder verhaal verwachtten. Dan maar kijken waarvoor Bay zo bekend is, de actie en explosies. Helaas vond ik zelfs die tegenvallen, maar dat kan komen omdat dit 1 van Bay's eerste films was.

Typische Amerikaanse rollen, ik verwachtte al niet anders van Bay. Zo weet je al bijna zeker dat Connery en Cage zullen gaan kibbelen. Gelukkig acteren ze dan wel weer prima. Harris vond ik tegenvallen, een nogal voorspelbaar personage, net als het verhaal zelf.

Enkele wat beklemmende momenten, en prima actie in de slotfase. Dan is het meeste positieve al gezegd, want het eerste deel van de film is gewoon saai en duurt te lang. Ik had meer paniek op de gijzeling zelfs tussen de gijzelaars en gijzelingen veel leuker gevonden. Jammer weer.

Prima film, maar een voldoende krijgt het niet.

Geslaagd.

Toch wel leuk, zo'n film als deze die uitkomt tussen de drogere, directere autobiografiefilms. Deze film volgt het leven van Elton John, maar voelt niet aan alsof het door iemand anders dan John wordt verteld. Zowat de hele film voelt aan als een vertaling vanuit de geest van John, waardoor je een halve dramafilm, halve musicalfilm krijgt.

Visueel in ieder geval best geslaagd, al kan Fletcher niet overal even knap gebruik van maken. Aan kleur en vormgeving in ieder geval geen gebrek. Veel van de scenes staan toch wel in kader van de sfeerzetting en die weet goed te werken. Op die manier komen de wat zwaardere en sentimentelere stukken wel door zonder dat ze de film echt overnemen. Die balans behoudt de film erg sterk.

Verder is Egerton geslaagd gekozen om de rol te vertolken, gaat toch op in een personage die hij zelf niet is en hij komt er goed mee weg. Overige rollen zijn daarnaast ook geslaagd. Madden, Bell en tot mijn grote verbazing ook Howard zetten meer dan degelijke rollen neer. Uiteraard wat uitgekauwd, maar in het kader van deze film komt Fletcher er zeker mee weg.

Beetje jammer wel dat de camera niet zo lekker mee kan bewegen met de excentrieke natuur van de film. Het gaat er allemaal gek aan toe, maar de camera kan toch niet helemaal de pracht in beeld brengen om bij te dragen aan de energie. Andere levensfasen van John die groter lijken dan dat hier wordt weergegeven worden tevens wat ongelukkig toegevoegd, verder niet veel te klagen.

Ik heb dit soort films veel liever dan een wat directe en weinig fantasierijke vertelling die andere films weleens aanhouden. Deze film voelt voor mij niet alleen aan als een vertelling van John's leven, maar ook als een soort therapiesessie voor hem. Zeker in de finale wordt dat laatste duidelijk. Amusant vermaak die je de kijker op geslaagde wijze kan meenemen in een 2-uur durende achtbaan van emotie, kleur en apartheid. Ik zie het graag.

Een film van regisseur Guy Ritchie op niveau, met een inhoud die je van hem kan verwachten. RocknRolla zit vol met excentrieke personages, criminaliteiten en sterk aangezette accenten. Zoals wel vaker bij Ritchie kan je je als liefhebber opmaken voor overtuigend acteerwerk en een boel situaties die zich opbouwen naar een strakke finale. Het spijtige is dat de personages niet erg steekhoudend zijn en daardoor snel uitgewerkt raken, daarnaast bouwt Ritchie de spanning niet al te effectief op. Van de humor moet je vervolgens houden, maar nam in deze film uiteindelijk een redelijk vermoeiende vorm aan.