Opinions

Matig.

Vooral het verhaal sprak me aan. Ik heb ooit deel 1 gezien en ik herinner me ervan dat het visueel in orde was maar eng was het ook niet. Dit deel is niet eng en ook visueel niet erg bijzonder, waardoor er nog een 0,5* afgaat.

Actie/Horror is meestal niet erg eng, maar dit was gewoon matig. Jovovich acteert houterig, en de rest is nou ook niet bepaald goed. Epps was soms nog wel leuk, maar dat was het dan ook weer. De Nemesis regelde soms wel een en ander spektakel met zijn raketwerper en machinegeweer en dat was het ook wel weer.

Matige CGI, matige spanning, te veel bewegende en wilde actie tijdens het schieten. Jammer, want het stuk dat de burgers niet door de muur mochten was wel sfeervol. Hopen dat deel 3 niet dezelfde fout ingaat.

De vorige film leek redelijk te begrijpen dat de inhoud volkomen onzinnig was en moest het dan ook vooral hebben van de vele actiemomenten, maar regisseur Eiichirô Hasumi vond het verhaaltje toch interessanter. Het levert een geheel op dat het niveau van de eerste animatiefilm raakt en dat is beslist niet hoog. De personages en de bijbehorende stemmencast weten allesbehalve te overtuigen en het terugschalen van de locatie bleek een catastrofale keuze. Constant wacht je als kijker op de bombastische finale, maar deze haalt het niet bij de gepresenteerde slotfases die de voorgaande delen brachten. In alle opzichten is het dus oninteressanter, vervelender en vermoeiender om door te komen, maar op creatief vlak valt er nog het een en ander uit te halen. Het is beter als de makers dit animatiegebeuren vanaf nu in de ijskast stoppen, want ik kan me niet voorstellen dat dit soort films nog veel publiek trekken.

De bal is aan Mulcahy.

Als regisseur zeker de onbekendste niet, al vind ik het wel erg komisch dat deze film dan zijn populairste film is op MovieMeter. Hij heeft films geregisseerd met een veel grotere status, maar zo zie je maar dat het massapubliek uiteindelijk regeert. Helaas vond ik zijn toevoeging aan de al matige reeks verder niet heel indrukwekkend.

Extinction pakt de zaken in vergelijking met het vorige deel wat anders aan. Complexe bijverhalen worden hier in de kast geschoven, ook de sciencefiction krijgt een minder grote rol. Het blijft wel mysterieus en vervreemdend, want het uitgangspunt is best origineel te noemen. Het mag echter duidelijk zijn dat de originele punten waarschijnlijk uit de game komen en niet uit de pen van de schrijvers.

Ondanks dat is dit voornamelijk een actiefilm geworden. De crew die in de vorige film is opgebouwd parkeert de auto hier bij een enkele locatie waar de wapens uiteindelijk uit de holsters worden getrokken. De zombieactie wordt wat verminderd, en ondanks dat ze constant aanwezig zijn, zijn de zombiescenes zelf maar beperkt tot 2 of 3 grotere scenes.

Op deze manier is deze film een mix tussen een actiefilm en een mysteriefilm. Ik moet zeggen dat ik de spannende horror een beetje mis, want de actie weet niet stand te houden. De weinig strakke regie en brakke manier van editen zorgen er niet voor dat de momenten van actie intrigeren. Het acteerwerk is aardig maar ik blijf Jovovich een wat beperkte actrice vinden.

Al bij al is de film wel avondvullend en kent aardige cinematografie, maar de actie schiet tekort. Het is allemaal niet boeiend genoeg door de regie die zich niet genoeg in het verhaal betrekt. Als je dieper in de film graaft komt er wel een intelligent geheel uit, maar de onintelligente laag die daar bovenop ligt overheerst. Als actiefilm niet geslaagd, maar ook niet als horrorfilm. Niet dramatisch, maar ook niet goed. Wel weer een stukje beter dan het tweede deel.

Matig.

Resident Evil: Retribution is een beetje het resultaat als je een vervolgfilm regisseert met nagenoeg dezelfde aanpak maar met een gebrek aan nieuwe ideeën. Het vorige deel kon profiteren van de best gave concepten die erin voorkwamen zoals de reus. Dit deel is nagenoeg gewoon een letterlijke herhaling van deel vier alleen meer indoor geschoten.

Visueel nog best aardig, behoorlijk groots opgezet en geld dat uitbundig naar de effecten en decoraties is gegaan. Jovovich doet het nog altijd slecht. Behoorlijk lompe verschijning die me steeds laat lachen vanwege de onkunde. Ik kan boeken schrijven over waarom ik haar niet in films vind passen, maar Anderson (toen haar man) blijkbaar wel. Vergelijkbaar met een Rob Zombie die steeds Sheri Moon cast terwijl bijna niemand haar goed vindt acteren.

Wederom is het uitvoerige gebruik van slowmotion een grote stoorzender door de film heen omdat Anderson niet echt een gevoel van vaart kan creëren. Genoeg mooie kleuren en een cinematografisch competente film verder, maar niet echt cool of gaaf. Daarnaast wordt er nogal een complex gebeuren bijgesleept, waarschijnlijk "omdat het kan", maar het is niet veel meer dan een domme schrijver die slim wil overkomen.

Finale vond ik best suf en vooral die verschijning van Guillory als Jill Valentine was wel heel ernstig. Verder bleef ik me verbazen hoe plat personages kunnen worden, maar dat werd in het vorige deel nog door best lompe actie gecompenseerd. Hier wordt het compleet overspoelt met dwaasheid en duffe personages. Het slaat echt volkomen nergens meer op.

Anderson kan de juiste naam zijn om hersenloze projecten wat leven toe te brengen, maar als hij zich zo traag voortbeweegt als in deze film wordt het snel een redelijk duffe zit. Ondanks de best grote hoeveelheid actie vond ik dat bijna elke scene vakkundig om zeep wordt geholpen door non-personages, te veel slowmotion of gewoon lompheid. Gelukkig blijft het er allemaal qua visuele invulling best aardig uitzien. De scene waarin ze in Moskou worden achtervolgd door dat monster mag er wezen. Ook een gave eindscene trouwens.

Afsluiter.

Wat een teleurstelling dat ze niet hebben doorgepakt op de allerlaatste scene van deel vijf. Je zou denken dat deze film de ultieme strijd vormt tussen mens en zombie, maar uiteindelijk wil Anderson toch wat verhaal toevoegen. Heeft hij niet bepaald gedaan in de andere vijf films. Blijft gelukkig wel vermaken, maar het is toch jammer.

Qua stijl gooit Anderson het dit keer (eindelijk) over een andere boeg. Dit laatste deel van de Resident Evil-reeks kiest voor een wat snellere, rauwe stijl in plaats van lompe actie die veelvuldig in slowmotion wordt getoond. Anderson staat er best wel zijn mannetje in, want zeker de scene op de tank/gepantserde auto was een lekker stukje adrenaline.

Verder is het allemaal erg dun en lomp. Opvallend aan de reeks is dat er in elke film nieuwe personages worden geïntroduceerd die Jovovich naar het einde volgen en vervolgens niet meer terugkeren. Soms wel plots twee films later (zoals Larter hier) maar het blijft uiteindelijk vooral Jovovich die haar ding doet. Veel uitleg is er dit keer niet eens over waarom ze eigenlijk zijn verdwenen. Blijkbaar hoopte Anderson gewoon dat we ze als publiek vergeten waren.

The Final Chapter doet verder gewoon wat het moet doen, en dat is lomp en hersenloos zijn. Weet voor een lange tijd best aardig te werken maar na enige tijd staan de zombies totaal niet centraal meer, net als de monsters. De tweede helft kenmerkt zich vooral in actie die vooral de personages tegen elkaar opzet maar dat was niet echt precies waar ik als kijker van een zombiefilm op zat te wachten.

Iets sterker geknipt dit keer, de klappen voel je wat meer, verder blijft het een middelmatige film met een grootse look. Het is allemaal iets somberder, maar verder blijft het heel duidelijk zowel een Resident Evil-film als zowel een Anderson-film. Als je meerdere films van hem hebt gezien, of gewoon de reeks zelf, zou je moeten weten waar je aan begint. Als slot niet echt zo spectaculair als je zou willen hopen, maar het vermaakt gelukkig wel. Jammer dat de speelduur iets te lang is.

De keuze om de wereld van Resident Evil te vervolgen met een animatiestijl is natuurlijk goedkoop en vereist enige gewenning, maar regisseur Takanori Tsujimoto voert het tempo goed op en breidt de schaal van de actiemomenten sterk uit. Specifiek het laatste halfuur komt spectaculair voor de dag met behoorlijk bombastisch geweld. Creatief is het niet bepaald, maar vermakelijk gelukkig wel. Helaas gaat daar een lang uur vol met oninteressante personages en weinig memorabele inhoud aan vooraf. Het verhaal slaat volkomen nergens op, maar wordt constant op een nodeloos serieuze manier gebracht. Het maakt het uitzitten van het volledige geheel niet altijd even makkelijk, maar gelukkig is er genoeg aan de hand om dat tot op zekere hoogte te compenseren.

Herzien. Blijft een fijn en atmosferisch werkje van regisseur Johannes Roberts, die hiermee laat zien dat zijn kwaliteiten echt wel gegroeid zijn ten opzichte van z’n debuutfilms. Vooral de cinematografie valt positief op, aangezien er een stad wordt opgebouwd met fraaie kleurtjes en een grimmig sfeertje. Het acteerwerk is bovendien bovengemiddeld, enkel Robbie Amell speelt iets te statisch. Met name Kaya Scodelario past uitstekend in haar rol, ondanks dat het scenario haar personage gerust van wat extra's had mogen voorzien. De aanloop is wat traag, maar wel benodigd om het verhaal doeltreffend op de kaart te zetten. Eenmaal de horror tevoorschijn komt, wordt het duidelijk dat de computereffecten geen stand kunnen houden. De grootschalige scenes zien er geregeld houterig uit, maar dat neemt niet weg dat dit zevende deel van de reeks een spannendere en gepastere toevoeging aan de gamewereld vormt. Wat mij betreft nog altijd het beste wat de zombiereeks te bieden heeft.

Mwa.

Regisseurs Benson & Moorhead beginnen langzaam wat naam te maken in de horrorwereld en klaarblijkelijk vormt het universum dat ze hier proberen te creëren daarbij de basis. Die films had ik echter nog niet gezien. Wel de films die daar los van staan, maar recentelijk besloot ik daar maar eens verandering aan te brengen.

In ieder geval is het best duidelijk dat dit een vroeger project is van de regisseurs, want het gebrek aan centjes valt toch wel degelijk te merken hier. Zowel in sound mixing als de vormgeving voelt de film redelijk kaal aan. Ter oplossing besluiten de regisseurs erg in te zetten op de chemie en connectie die de personages hebben met elkaar, maar Cilella kan Curran in acteerwerk niet bijbenen waardoor je een redelijk grijs personage naast een interessant personage hebt staan. Gaat niet helemaal lekker samen.

Bovendien weet de langzame opbouw niet echt te werken, ondanks de introductie van wat ambitieuze ideeën om de boel wat in te kleuren. Het is toch vooral dat van het huis maar weinig sfeer loskomt, een uitstraling die de poster wel heeft. Rauw of realistisch voelt de film zelden aan. Het is pas dat wanneer de film richting het laatste halfuur dendert dat er wat leven in de brouwerij komt.

Maar dan komt er ook echt leven kijken. Erg leuke finale die genoeg vragen oproept en deze niet meteen beantwoordt. Je moet er wel even met je hoofd bijhouden, want je kan de extraatjes snel missen hier. Gelukkig had ik ze door. Fijn ook om te zien hoe de stilering wel werkt in de scenes buiten het huis, maar niet daarbinnen. Jammer dus dat de film zich zo lang in het huis afspeelt, maar het is niet anders. Extra punten voor de finale, anders had de film stilgestaan op een 2,0*.

Matig.

Je zou denken dat Miskatonic U een gepassioneerd project is vanuit enkele afstudeerstudenten, maar eigenlijk is het geheim dat het door een best ervaren team in elkaar is gestoken. Hoe er dan in hemelsnaam toch zo'n poster als deze uit kan komen gaat m'n petje te boven. Het kent echter ook zijn betere momenten die eruit springen.

In principe is de film een aardig directe herhaling van From Beyond, alleen dan met andere personages, (veel) minder geld en een team dat niet tegen de kwaliteiten van een Gordon is opgewassen. Niettemin worden er wel pogingen naar gedaan, alleen pakt het resultaat niet zo mooi uit. Zeker de geanimeerde effecten zien er verschrikkelijk uit en doen veel afbreuk aan de praktische effecten binnen de film.

Acteerwerk is zeker beter dan verwacht. De focus van regisseur Butler is niet helemaal kloppend, verder lossen de acteurs dit best aardig op. Miskatonic U trekt enkele elementen regelrecht uit From Beyond en past ze hier weer toe. Hierdoor bevat de film wat van alles. Een beetje geweld, nudity, kleuren en actie. Punt is dat geen van alleen echt goed onderbouwd worden. De film duurt tenslotte ook maar een ruim uur, veel korter om het verhaal te rechtvaardigen.

Soms zitten er nog wel wat beelden tussen die lekker waren. Ze hebben de pogingen zeker gedaan en er lijkt veel lol te zijn geweest op de set. Sommige effecten zien er ook leuk uit en de variatie in de monsters mag er wezen. Was ook wel blij dat er een goed tempo door de film heen hing waardoor het nooit een opgave is om erdoorheen te komen. De korte speelduur draagt daar dan wel weer aan bij.

Het is een vermakelijke rommel geworden met wat spuuglelijke effecten maar wel genoeg passie. From Beyond wint het uiteraard van deze film en dat is niet moeilijk met de hoeveelheid middelen zie ze meer hadden. Het is een aardig project geworden met iets te veel slordigheden om te negeren. Niet het slechtste, maar ze hadden wellicht net wat meer liefde erin kunnen stoppen.

Niemendalletje.

The Resort lijkt op voorhand wel interessant. Het mag dan niet heel origineel klinken, maar een groepje vrienden die samen op een exotisch eiland een spookgebouw gaan onderzoeken, ik slik het met gemak als horrorfan. Ik had echter nog geen enkel stuk van de film gezien, en al vroeg kwam ik er zo achter dat het een goedkope boel betrof.

Het acteerwerk is eigenlijk nog wel aardig te noemen. De personages die je ziet mogen dan niet al te origineel meer zijn, maar de acteurs vullen ze wel naar behoren in. Het is niet briljant, maar iemand als bijvoorbeeld Vlamis toont echt wel wat acteertalent. Jammer dat het ze verder niet al te veel meezit, want ze spelen in een matige horrorfilm met niet al te veel pluspunten.

Sowieso is eigenlijk 2/3 van de film mensen door de tropische bossen zien dwarrelen. De landschappen worden matig in beeld gebracht, waardoor de film een sterk gevoel aan de kijker geeft dat ze daar maar gewoon ter vakantie waren, met als bijzaak dat ze een film moesten opnemen. Het ziet er allemaal nogal zielloos en makkelijk uit, en de horror blijft lang uit.

Wanneer het erop aankomt vermaakt het nog wel aardig, maar de budgettaire beperkingen zitten de film niet bepaald mee. Simplistische regie, matige kills. De dreiging zelf is dan nog wel best gaaf ingericht, maar dat weerhoudt de film er niet van om het erg beperkt in beeld te brengen. De effecten en filtertjes maken echt wel wat geluid, en daar blijft het weer bij.

Goed dat The Resort enkel 75 minuten duurde, want langer hoeft dit prulwerkje dan ook niet te duren. Matige horrorfilm die erg goedkoop is, maar ook gewoon te veel de tijd neemt om de bal te laten rollen. Het tempo mag er dan nog wel aardig inzitten, in z'n geheel is dit een tegenvallende horrorfilm gevestigd in een erg mooie locatie. Pluspunten voor de gave finale en redelijk acteerwerk.

Hm.

Niet bepaald de beste film in dit genre. Rest Stop is zo'n typische vuile en vieze horrorfilm met een harde en rauwe toon. Een toon waar de film niet naartoe weet op te leven, want het is allemaal best tam te noemen. Misschien komt dat ook omdat deze film uit 2006 komt.

Afkomstig van een regisseur die actief is in de seriewereld, maar van kwaliteit is maar weinig sprake in deze film. De aanloop is saai te noemen en de hoofdpersonages trouwens ook. Alexander slaagt er als final girl nooit in om interessant of intrigerend te zijn en vervalt in saaie en veilige trekjes.

Locatie is vuil genoeg verder, maar relatief lelijk in beeld gebracht. Niet de meest interessante omgeving ook om zo lang tegenaan te kijken, maar als de horror zelf wat meer kan bieden is het snel vergeven. De horror komt alleen pas laat om de hoek kijken en als deze dan eindelijk komt beperkt het zich tot wat snelle martelingen en tamme moorden.

Zo'n omgeving als deze zou veel opvallender moeten. Het geweld wordt erg beperkt in beeld gebracht, met een paar harde martelscenes uitgezonderd. Verder is het gewoon een autootje dat af en toe Alexander aan probeert te rijden, maar het mist alle dreiging. Saaie opzet en dus ook saai uitgevoerd.

Richting de finale komt er wel eindelijk wat beweging in de film, maar het is eigenlijk te laat om het volledige resultaat te redden. Deze film trapt vrijwel nooit zijn gaspedaal in. Voor de liefhebbers zit er in het begin een relatief expliciete seksscène in maar als dat alles is wat er te genieten valt in de eerste 25 minuten dan houdt het snel op. Saaie film dit, grote teleurstelling want ik maakte me klaar voor een lekker brute film met hoog tempo.

Mwa.

Niet echt een hele bijzondere film dit, duidelijk uitgebracht als antwoord op Se7en. Die film is echter wat mij betreft nooit meer geëvenaard. De volgelingen van deze film willen vooral luguberder te werk gaan inclusief deze, maar hier ontbreekt het echter aan goede mystery en interessante personages

Deze film wil gewoon niet al te interessant worden, ondanks dat Mulcahy het wel lijkt te proberen. Hier en daar zijn er interessante shots en sequenties te bekennen die het tempo zeker verhogen. Het is alleen het verhaal zelf en de personages die hier rondlopen die de film op de rem laten trappen, en zo gaan de minuten steeds langzamer wegtikken.

Visueel wel oke, relatief boeiend met een aantal trucages. De cinematografie lijkt sterk op die van se7en, maar het tempo ligt een stuk lager en erg mysterieus of interessant is het allemaal niet. De killer zijn motief en uiteindelijke doel zijn wel sinister, maar je zit dan ook eigenlijk alleen maar op de bloederige moorden te wachten en niet op de volgende stap van de detectives.

Het helpt ook niet echt dat Lambert zijn personage gewoon niet zo tot leven kan wekken. Zijn personage kent een diepere laag en echt slecht is hij niet, maar vooral emotieloos en oninteressant. Ik ben er niet helemaal over uit of dit nou zijn personage is of hijzelf, want verder ken ik hem als acteur niet heel goed.

Overige crew is trouwens ook niet veel beter, het zijn allemaal maar saaie personages inclusief de killer zelf. Ze weten de film geen moment stoom in te blazen. Geweld is verder wel bruut en opvallend luguber hier en daar, maar ook weer niet zo indrukwekkend. Niet gedurfd genoeg als je het mij vraagt, ondanks dat de finale met de gekruisigde lichaamsdelen opvallend grof was.

Niet een al te interessante film, die best lang duurt en niet hele interessante mysterie-elementen kent. Gelukkig kent de film wel een aardig filtertje, wat trucages en geweld dat gelukkig net wat gedurfder en bruter is dan zijn soortgenoten. Helaas niet genoeg voor een voldoende, vanuit mijn kant een zeer nipte 2,5*.

Goed geacteerde mysteriethriller met wat bodyhorror naar het einde toe, maar als je Rebecca Hall weet te strikken voor de hoofdrol komt het met acteerwerk natuurlijk altijd wel goed. Ze slaagt erin een redelijk complex personage succesvol in te kleuren, ondanks dat regisseur Andrew Semans haar met de relatief kleurloze regie niet al te best ondersteunt. Zeker de mysterieuze elementen blijven nogal oppervlakkig en op cinematografisch vlak valt er binnen Resurrection weinig te ontdekken, maar de sterk neergezette personages houden het allemaal nog wel boeiend. De uiteindelijke slotfase laat ruimte voor interpretatie en is creatief, maar kan de film niet redden van een onvoldoende.

Het regisseursduo Bridget Smith en Samuel Gonzalez Jr. kennen allebei een achtergrond in de editing, maar bundelen voor The Retaliators hun krachten om tot een officieel regiehorrordebuut te komen. Het levert een film op die nogal dramatisch van toon begint en zichzelf eerder presenteert als misdaaddrama dan actiehorror. Het duurt even voordat de volledige inleiding is gedaan en er wordt voor horrorstandaarden uitgebreid de tijd genomen om alle personages van kleur te voorzien. Het scenario van de gebroeders Gear neemt echter behoorlijk wat hooi op de vork door diverse figuren te introduceren die niet altijd even veel aan het verhaal toevoegen. Na een geheel uur gaan de registers open en wordt de kijker getrakteerd op een lekker gewelddadig en bruut schouwspel. Op psychologisch vlak is The Retaliators geen bijster originele film, maar het actievolle laatste halfuur staat garant voor genoeg vermaak om het geheel een treetje hoger te tillen. De ietwat lange en vooral nodeloos serieuze aanloop weet echter niet alle potentiële fun te benutten. Ik heb overigens intens genoten van het nummer "21 Bullets", dat speciaal voor deze film werd gemaakt.

Regisseur Anders Thomas Jensen kiest voor een buitengewoon moeilijke opzet door een politiek gecompliceerd probleem (terrorisme) te vermengen met een relatief flauwe vorm van komedie. Een genrecombinatie die van tevoren bijna het onmogelijke over zichzelf afroept, maar Jensen komt er verrassend genoeg een heel eind mee. Daarbij kan hij op hulp rekenen van een bijzonder sterk spelende Mads Mikkelsen, die zich helemaal thuis lijkt te voelen in de rol van Markus. De overige leden (specifiek Nikolaj Lie Kaas) doen het ook absoluut niet verkeerd. De enige twee leden die enigszins buiten de boot vallen zijn Nicolas Bro en Andrea Heick Gadeberg. Niet zozeer vanwege ondermaats acteerwerk, wel vanwege het te makkelijk grijpen naar karikatuur. Riders of Justice kent geen profijt bij de humormomenten die net wat te kinderachtig zijn, maar het scenario van Jensen en Nikolaj Arcel includeert opvallend veel geslaagde emotiemomenten en degelijke actiescenes. Uiteindelijk is het vooral de kostelijke manier van vertellen die extra peper op de pizza plaatst, waardoor de film unaniem genietbaar voer is. Geen uitblinkende film, maar wel vermakelijk en vlotjes.

Erg slecht.

Als horrorfan voel je de bui bij deze film al hangen wanneer je geen hol van de opening kan zien. Regisseur Mills vond het blijkbaar logisch dat een film spannender wordt als je geen hand voor ogen kan zien. Ik kan er echter helemaal niks mee. Ik vind een film pas spannend als ik er een daadwerkelijk visueel beeld bij heb, en daar is hier geen sprake van.

De beste beelden bevinden zich met deze film in het eerste halfuur. Daar krijgen we wat sfeervolle en leuke plaatjes van een mooie locatie. Best ideaal in beeld gebracht al krijgen we er niet veel van te zien. Dat is logisch. Het primaire doel van horror lijkt me om angst aan te jagen, niet om bossen mooi in beeld te brengen. Toch jammer dat de film dat dan wel als de knapste scenes heeft.

Acteerwerk wordt vervuld door ervaren leden en Harris doet wat ze kan met haar rol. Het zijn echter erg makkelijke en matig geschreven rollen. Wat ze uniek moet maken is het feit dat de twee vrouwen een relatie hebben, maar ik mag hopen dat in de tijd van vandaag dit niet meer wordt geaccepteerd als het enige dat personages onderscheidend moet maken. Ondertussen toch wel de gewoonste zaak van de wereld (althans, dat moet het zijn).

Het is een erg mak filmpje geworden die wat aardige beelden kent als je daadwerkelijk kan zien wat er gebeurt. Plots zien we allemaal pikzwarte beelden en dan gaat het overzicht verloren. Finale is verder ook niet erg goor, dus al het bloed wordt in het pikkedonker gespat of het is bijna niet aanwezig. Ik denk het tweede, maar het maakt weinig verschil. Een matige film blijft een matige film.

Ik vond het een onoverzichtelijke en veilige thrillerfilm. Er zit totaal geen uitdaging en/of dreiging in. Wat aardige ideeën richting het einde maar de schrijvers brengen het er zich met deze film veel te gemakkelijk vanaf. Of de logica ver te zoeken is of niet is voor mij van minder van belang. Ik vond het vooral een film die geen enkele vorm van spanning kan includeren, en daar kan ik gewoon niets mee.

Weinig spannende thrillerfilm die vooral een poging doet om zoveel mogelijk de boeken in te gaan als makkelijk en voorspelbaar entertainment. Films als Retribution zijn dan ook tamelijk onopvallend te noemen en het is jammer om te zien dat een regisseur Nimród Antal zich tot dit soort projecten wendt. Het resultaat is dan ook zeer voorspelbaar. Een hoog tempo wordt altijd aangehouden, maar van enige vorm van spanning, overtuigend acteerwerk en/of steekhoudende plotwendingen is geen sprake. De leiding van Antal levert wel een aantal mooie beelden en degelijke actiemomenten op, maar het weinig enerverende verloop laat ze daartegenover snel vergeten.

Ook het zevende deel van de reeks wordt onder handen genomen door regisseur David DeCoteau, die daarmee zijn derde film binnen dit universum aflevert. Net als het voorgaande deel valt het op dat de productie erg goedkoop is en dat levert een bijzonder lelijk visueel vlak op. De acteurs zijn evenzeer ondermaats en de opvallende aanwezigheid van een jonge Greg Sestero kan daar niets tegenin brengen. Bijzonder is dat de makers hebben geprobeerd om sfeervolle decors te versieren en daar toch goed van kunnen profiteren, bovendien wordt er (eindelijk) gekozen voor een make-over van de poppen. Dat is natuurlijk logisch omdat dit (wederom) een oorsprongsverhaal vormt, maar het is niettemin verfrissend om de nieuwe designs te aanschouwen. Helaas kan 't niet verhinderen dat Retro Puppet Master zijn kruit snel verschoten heeft, de bocht uitvliegt met veel te vergezochte plotinsteken en uiteindelijk best saai wegkijkt.

Regisseur John De Bello kreeg een breder budget en was nog altijd niet van plan om er een volwaardige horrorfilm van te maken, maar dat is natuurlijk moeilijk (en de juiste keuze) met zo'n bedenkelijk concept. In ieder geval is de boel zelfbewust en dat gaat gecombineerd met een aantal lollige grapjes. Specifiek de slapstick komt effectief voor de dag, maar ook het acteerwerk is helemaal niet onaardig en zorgt voor wat goed geplaatste geintjes. Jammerlijk is dat het vorige deel (die een beduidend kleiner budget kende) een veel grootschaligere finale bracht, terwijl deze film het vooral bij kleine situaties houdt. De speelduur is daarnaast veel te ruim voor zo'n onbenullig idee en had gerust 20 tot 30 minuten korter mogen duren. Het is niet het geval dat het verhaal nu zo sterk was, dus de boel uitrekken tot wel 100 minuten was een slecht idee. Leuk om een keer gezien te hebben, maar niettemin een gebeuren dat je zo vergeten bent als je het niet als kind hebt gezien.

De ervaren horrorregisseur Brian Yuzna komt met het beste deel op de proppen binnen deze reeks, maar de concurrentie lag dan ook niet bepaald hoog. Voor het derde deel wordt er overigens gekozen om het genre een andere richting in te duwen, want de kenmerkende humor is min of meer volledig weg. Yuzna kiest in plaats daarvan voor een wat zwaardere inslag en een puurdere vorm van horror, dat zeker in het laatste halfuur goed uitpakt. De effecten zijn leuk en de (verontrustende) ideeën mogen er best wezen, maar de aanloop is veel te lang. De acteurs zijn bovendien niet capabel genoeg om hun relatief sentimentele personages van genoeg flair te voorzien, waardoor het complete eerste uur eigenlijk in het water valt. Eenmaal de registers worden opengetrokken garandeert de film je een heleboel griezelplezier, maar alles vooraf (en on the side) is volkomen oninteressant. Jammer, maar wel een kleine vooruitgang ten opzichte van de voorgangers.

Slap vervolg op een weinig imponerend origineel. Typisch filmvoer voor liefhebbers van snel vermaak, maar het moet je wel aanspreken om er iets mee te kunnen. Regisseur Ken Wiederhorn voegt weinig toe aan het bestaande universum en kiest dezelfde richting als het eerste deel, waardoor we hier wederom een horrorkomedie voor de kiezen krijgen. De speciale effecten zijn charmant en de finale is bombastisch genoeg voor degelijk vermaak, maar de aanloop evenals het middenstuk vormen een saaie verzameling aan minuten. Het gebrek aan gore of smerigheid doet het als geheel verder de das om en de onkunde van de castleden helpen het komische gehalte vakkundig om zeep. Het is voortdurend wachten totdat er wat degelijk griezelspektakel losbrandt, maar dat duurt steeds te lang en neemt te weinig tijd in beslag om een doorlopend interessante filmervaring mogelijk te maken.

De cultklassieker.

Moet zeggen dat ik nauwelijks doorhad dat deze film überhaupt een klassieker was. Het is allemaal net wat grootser en minder serieus dan de algemene zombiefilm die we uit de tijd van 1980 kunnen verwachten, maar of het er ook een betere film mee is? Dat is uiteraard maar de vraag, maar ik heb er toch maar weinig van genoten.

Vervelende personages nemen de film tot zich, waarvan elk gelukkig wel een erg eigen persoonlijkheid heeft. Iedereen is op z'n eigen manier gestoord en vervelend dus, dat er wel voor zorgt dat de film consistent vermakelijk blijft. Ook de algemene omgeving is best leuk ingericht met veel regen, modder en onweer. Het is best goed voer voor een film als deze.

Moet zeggen dat ik soms de lol er wel van in kon zien, maar de fun breekt in z'n geheel veel te weinig door. Het vingertje daarvoor kan ik makkelijk wijzen naar O'Bannon, die geen idee lijkt te hebben wat hij moet doen. Vooral het camerawerk is ultiem lelijk. Het vliegt in elke richting maar slaagt er nooit in om maar een enkel plaatje naar behoren in beeld te krijgen. Ook de speciale effecten.. ik kan er het talent niet van inzien. Vond het allemaal maar makkelijk en weinig creatief.

Na enige tijd vallen de grapjes herhaaldelijk dood en is de finale ronduit suf te noemen voor een film die zolang bezig is om zichzelf op de kaart te zetten. Films als deze raken makkelijk in mijn wereld van vergetelheid terwijl ze er juist op mikken om memorabel te blijven. Het komt gewoon niet binnen. Elke poging van fun, komedie of grafische horror wordt nooit rustig of normaal in beeld gebracht, waardoor het zelden binnenkomt. Helaas.

Regisseur Ellory Elkayem vervolgt de toonzetting van het vorige deel, waardoor Necropolis een stuk serieuzer wordt vormgegeven dan de eerste twee delen. Toch wordt er een gezonde dosis aan camp in het geheel vermengd dat zeker in de wat explosievere tweede helft goed van pas komt. Na enige tijd gaat het ventiel eraf en wordt er vrijwel exclusief ingezet op onderhoudende kogelregens en bloederige taferelen. Het compenseert tot op zekere hoogte de saaie aanloop en het slechte acteerwerk. Inhoudelijk is deze film ook niet bepaald origineel of opvallend, waardoor er weinig te rapen valt vanuit de overige vlakken. Dankzij de korte speelduur is Necropolis best vermakelijk, maar zal absoluut geen blijvende indruk nalaten.

De vorige film van regisseur Ellory Elkayem was wat grimmiger vormgegeven, maar Rave to the Grave toert weer een komische kant op. Nu was komedie nooit de sterkste kant van deze reeks (ik realiseer me dat ik daarmee een minderheid vorm) en deze film brengt daar weinig verandering in. Saaie personages moeten een weg zien te vinden door saaie situaties en doen dat op saaie achtergronden, wat vervolgens uitgesmeerd wordt over een (saai) anderhalf uur. De finale brengt wat meer actie en die gesmolten zombie wordt weer tot leven gebracht (voor slechts twee scenes), maar daar is het meeste positieve wel mee benoemd. Opvallend is dat Elkayem voortdurend inzet op effecten waarin iemand op zijn of haar achterhoofd wordt gebeten, ik meen dat ik dit in zijn laatste twee zombiefilms al een stuk of 15 maal ben tegengekomen. Het wekt een gemakzuchtige indruk, dat met de overige objectieve elementen aanzienlijk wordt versterkt. Een typerend direct-to-video prulletje.

Vond het eigenlijk wel leuk.

Het blijven natuurlijk ultiem low-budget films, al valt het hier nog mee met een budget van 600.000. Het is genoeg om een horrorfilm als deze neer te zetten, maar het is duidelijk te merken dat er wel met beperkte middelen werd gewerkt.

Ik keek de film dan ook vooral uit nieuwsgierigheid naar een jonge Zellweger en McConaughey. Beide zijn dan ook nog wel best geinig, vooral McConaughey zet een lekker geflipt personage neer dat nergens echt begint te vervelen.

De film is natuurlijk niet goed, maar er zijn een redelijk aantal pogingen gedaan om het allemaal lekker spookachtig te maakt. Vooral het overdreven gebruik van de mistmachines was best geinig. Voor de rest hier en daar ook best degelijk geschoten.

Wat de film niet goed doet is vooral overzicht. Er heerst een grote chaos, soms krijg je het gevoel dat de mensen achter de camera's het af en toe ook een beetje kwijt waren. Er is veel geschreeuw, vooral Leatherface zelf had even zijn mond moeten houden.

Bovendien voegt Leatherface ultiem weinig toe, wat wel opmerkelijk is voor een icoon. De meeste focus ligt dan ook op McConaughey, wat opzicht geen probleem is want hij draagt de film zowat met gemak. Ook Zellweger doet het best verdienstelijk, ze is onervaren, en dat merk je wel. Voor de rest van de tieners niet best, maar van de gekken komt er nog weleens wat leuks uit. Behalve bij Leatherface, die alleen maar als een malloot staat te piepen.

Voor de rest is de reden van mijn "absurd hoge score" dat ik me simpelweg niet heb verveelt tijdens de film. Het is lekker vermakelijk en vaak lekker gek, fout en lomp. Het is simpelweg wat ik van een TCM-film verwacht, en de verwachtingen zijn ook gewoon ingelost.

De chaos mocht wel wat beter in toon gehouden worden, en jammer dat de moorden zelf best flink tegenvallen. Niemand wordt met de iconische kettingzaag gedood. En er zijn dan ook zowat 3 moorden waarvan er maar eentje een beetje waardig was. Nou moet ik zeggen dat ik wel kon lachen om de vliegtuigmoord.

Geen beste film, maar kom op. Nummer 21 in de flop 100? Ik vind dit best een guilty pleasure die me nergens heeft verveeld.

Slechte afsluiter.

En ook voor dit vierde deel mocht weer een andere regisseur het stokje overnemen van de vorige regisseur. De gelukkige voor dit deel is David Jackson. Een naam die bijna geen enkele ervaring had met het maken van kinderlijke films, eerder actiefilms en Tv-series met een fantasierijke sfeer. Toch wel een raadsel hoe die namen dan bij deze film terechtkomen.

Het ongemak valt er dan ook vanaf te lezen aangezien regisseur Jackson niet veel meegeeft aan dit vierde deel van de reeks, die ondertussen eigenlijk gewoon een losstaande film had kunnen zijn. Veel van Halloween zit er niet meer in. Het wordt enkel in de naam van de universiteit en stad genoemd, verder is dit eerder een aftreksel van een Harry Potter-film. Met daarbij toverstaf, magische spreuken en toverboeken inbegrepen.

Ik krab mezelf toch wel op het hoofd waarom dit soort reeksen uiteindelijk een compleet andere richting opgaan. Inhoudelijk is het ook niet echt vooruitgegaan. Er is iets meer geld naar de inrichting gegaan, maar deze komt er eerder dwaas uit met belabberde effectjes en een matige hoeveelheid creativiteit naar de decoraties. Die school ziet er maar kaal uit, net als de regie zelf die eigenlijk helemaal niets toevoegt.

Wie hoopt dat het redelijk rommelige en simpele karakter van de vorige films is verholpen bij deze vierde (!) poging kan ik teleurstellen. Een vooruitgang zit er absoluut niet in. Het blijft een nogal afgeraffeld en sfeerloos gebeuren dat enkel en alleen vuile was uit de vieze wasmand naar boven graaft. Dat levert dan ook een stinkende film op.

Het vermaakt nog wel en Paxton doet het oké in de hoofdrol, maar als zelfs de goede rollen zoals die van Reynolds naar achteren worden gedwongen weet je denk ik wel hoe laat het is. Het is een matige afsluiter geworden. Ik hoop echt dat ze gewoon een reboot maken in plaats van een vijfde deel, want de richting die de reeks nu heeft gaat Halloweentown echt geen meerwaarde bieden.

Veel leuker dan verwacht.

In het begin had ik alle hoop al in de eerste minuten opgegeven dat dit echt een goede film ging worden. Echter bleek het toch dat ik veel lol hierin kon hebben. Dit soort horrorfilmpjes blijven altijd ergens wel leuk, als de so-bad-its-good erin echt blijkt te werken.

En krijg nou wat, het werkt ook nog! Zo krijg je een enorm klunzige, slechte en domme film die nog echt leuk blijft te zijn ook. De toon ligt geheel serieus, en dat is het uiteindelijk toch nog een soort komedie omdat het fun-gehalte erin op de goede plek ligt.

Acteerwerk is slecht, maar ook echt heel slecht. Het script is complete brak, lijkt wel lucht te zijn. Veel dialogen komen haast uit een andere film, zo willekeurig komen ze weleens langs. De film kent voor de rest een hoop lachwekkende gevechten en make-up.

En toch weet het nog best leuk te zijn. Je hebt er best plezier in. Ik heb soms heel hard kunnen lachen en de film verveelt op een wonderlijke wijze totaal niet. Slecht, jazeker, maar uiteindelijk dus zo slecht dat het heel leuk wordt.

Cohen levert dus een uiterst domme film af, die leuk is. Geen milde horror, in dat opzicht vloeit er wel wat bloed en gaat het hier en daar best grof aan toe. Al blijft het klunzig gebracht worden. Je moet het vooral willen om de film te accepteren voor wat het is.

Regisseur Robert Hiltzik neemt 25 jaar na de originele film nog maar eens de leiding op zich om een vijfde deel aan de reeks te breien. In al die jaren van zijn afwezigheid heeft hij in ieder geval niet gewerkt aan het verbeteren van zijn filmische kunsten, want op kwalitatief vlak oogt het allemaal erg armoedig. De moorden zijn makjes in elkaar gestoken, het acteerwerk is zeer ondermaats en de plottwist zie je natuurlijk van mijlenver aankomen. Enkel Michael Gibney komt er nog met een voldoende vanaf, omdat hij echt al zijn energie in z'n rol stopt en de volle 110% geeft. Daarnaast weet Hiltzik er een degelijk tempo in te krijgen en pakt de constante vulgariteit nog vermakelijk uit ook. Ik heb absoluut geen moeite hoeven ondernemen om elke minuut uit te zitten (want er is altijd wel iets aan de hand), maar dit neemt niet weg dat het er over de grote lijn simpelweg niet uitziet. Het is maar goed dat er geen nieuwe delen aan de reeks zijn toegevoegd, al denk ik dat een reboot nog wel lollig kan uitpakken.

Niet al te sterk.

Wie een zeer kleurrijke en gestileerde racefilm met wat misdaadelementen verwacht afgaand op de poster van ingekleurde auto's moet ik teleurstellen. Deze film is een redelijk reguliere film geworden die kickt op het concept van na-apen. Een film als The Fast and the Furious zit hier dan ook niet ver vanaf.

Rev is een erg simpele film, en wordt ingevuld met een zeer simplistisch verhaal op die manier. Eigenlijk is het gewoon een jongen die op aandringen van de politie omgaat met wat criminelen, en we hebben dat soort concepten al vaker gezien. De ene film trekt er sport bij, de andere film paarden, en deze film trekt er weer auto's bij om de boel wat op te fleuren. Er rijden dan ook wel erg mooie auto's in rond.

Ik sta hier echter niet om films te beoordelen op hoe mooi hun auto's zijn, wel of het in zijn geheel een beetje kijkbaar is. Rev is een erg kijkbare film in dat opzicht, en verveelt zelden. Het tempo ligt relatief hoog, ondanks dat wat je ziet niet erg origineel meer is. Deze film kent geen enkele verrassing en blijft er steeds meer clichés bijtrekken die het als geheel niet bepaald beter of slechter maken.

De actiescenes vallen tegen en de cinematografie ziet er ook niet echt zonnig genoeg uit. Het had allemaal een stuk frisser kunnen zijn. Neem bijvoorbeeld de kleurrijke poster, als de film dat soort scenes had gehad had ik met volle toeren genoten, maar uiteraard zijn die posters er alleen voor om kijkers te trekken, om ze vervolgens weer teleur te stellen.

Het is een vermakelijke film geworden die niet lang duurt en aardig acteerwerk kent. Daar eindigt het ook weer helaas, want het is te veilig en neemt geen enkele risico's. De durf ontbreekt volledig, de regisseur gaat ook gewoon nooit zijn grenzen over. Dat weerhoudt Rev ervan een goede actiefilm te zijn, en dat is jammer. Verder wel oké.

Brak.

Eerste kwartier van de film is nog best te doen. Ik ben er net als een aantal andere gebruikers op het internet ingestonken door de poster, die waarschijnlijk meer kwaliteit uitademt dan de film zelf. Film zelf maakte het namelijk al na enkele minuten duidelijk dat het niet veel om het lijf zou hebben.

Sterker nog, voor de soort film dat het is valt het nog iets verder onder de middelmaat, die al niet erg hoog ligt. Wat voor mij vaak een 2,0* is voor dit soort films is bij de algemene medegebruiker al een voldoende, dus dan neem ik aan dat mijn cijfer wat over de inhoudelijke kwaliteit van deze film als geheel zegt. Ik verwachtte geen grootse dingen, maar dit was nog wat minder dan ik had gedacht.

De personages zijn het enige dat er nog een beetje mee door kan, maar zijn eigenlijk ook al niet zo geweldig uitgewerkt. De beste personages sterven snel. Vond onze eigen Struycken al het beste personage spelen, maar hij krijgt weinig screentime. Het zegt overigens wel wat over de andere acteurs als Struycken er als het beste uitkomt. Het is dat er genoeg humor bij komt kijken om de personages te laten werken, anders was het compleet rampzalig geworden.

Het is de algemene luiheid van de film die het de das omdoet. De actiescenes en knokmomenten zijn werkelijk beschamend slecht. Vreselijk gemonteerd en in beeld gebracht. Zo zie je maar dat knippen in actiescenes best voordelig kan zijn, want als je een cast hebt die niks kan dan komt dit eruit als je het dus niet goed doet. In ieder geval behoorlijk ongemakkelijk, sloeg ook werkelijk volkomen nergens op.

Nee, dit was hem niet. Kwalitatief een rommeltje, die enkel door wat humor en personages nog draaiende wordt gehouden, maar niet veel. Het zag er werkelijk van alle kanten slecht uit, met een droevige finale als kers op de taart. Films als deze kunnen zelfs niet de fun in diens voordeel gebruiken, maar wie hou ik voor de gek, die was er na een minuut of 15 al niet meer.