Opinions

Hiam Abbass en Diamand Bou Abboud geven monumentale vertolkingen in een foutloos geacteerde, zeer meeslepende, onvergetelijke thriller die zich volledig afspeelt in een appartement waar drie families proberen te overleven te midden van de constante dreiging van bombardementen, schietpartijen, maar bovenal van sluipschutters en plunderaars die nergens voor terug schrikken om te krijgen wat ze willen. Philippe van Leeuw slaagt erin om je als kijker te laten voelen hoe het is om op deze manier te moeten overleven. De onzekerheden, het voortdurende gevaar, de angst en de onderlinge spanningen die overheersen in deze woning. Maar het is de menselijkheid, die vanaf het begin voelbaar is en die vooral na één van de meest ondraaglijke scènes van de laatste jaren op geloofwaardige en indrukwekkende wijze naar boven komen die deze film tot een waar meesterwerk maken. Husam Chadat zet een werkelijk weerzinwekkende profiteur neer in deze emotionele achtbaan die een onuitwisbare indruk achterlaat. Kort, maar zeer krachtig, de beste film van het jaar met nog één maand te gaan.

Joe [Clayne Crawford] heeft met zijn vrouw [Jordana Brewster] en kinderen de ‘end of the world cycle of Fox News’ verlaten voor een afgezonderd bestaan in het bos. Ondanks zijn gebrek aan ervaring besluit Joe in zijn eentje een poging te doen om wild te schieten. Gedurende deze expeditie verliest Joe zich steeds meer in zijn fantasieën en raakt hij de grip op de werkelijkheid en op zijn eigen gedrag kwijt. Profiteert van een effectieve soundtrack die ons deelgenoot maakt van wat zich in Joes hoofd afspeelt. Crawford maakt indruk zolang hij alleen te zien is. Zodra Raymond-James ten tonele verschijnt als Lone Wolf, verliest Machoian de grip op sfeer en tempo en blijkt zijn scenario niet goed meer te weten waar het naar toe moet.

De Franse Alain Ughetto vertelt het levensverhaal van zijn Italiaanse grootouders Luigi [Stefano Paganini] en Cesira [Ariana Ascaride] met behulp van stop-motion. Die geschiedenis begint in het dorpje Ughettera in Italië aan het eind van de 19e eeuw en loopt tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, wanneer de familie naar Frankrijk is geëmigreerd. De titel verwijst naar de uitsluiting van Italianen als gevolg van hun rol in de oorlog. Het is een weinig opzienbarend verhaal en dat verklaart misschien waarom Ughetto zo de vertelling doorspekt met grappige bedoelde, maar vrij flauwe visuele grappen. Best aardig en zo nu en dan aandoenlijk, maar wie een beetje historische kennis heeft, zal hier zeker niet steil van achterover slaan.

Een semi-biografische film over Wolfgang Amadeus Mozart leidt onvermijdelijk tot vergelijking met Amadeus (1984), de veelgeprezen biopic van Milos Forman. "Mozart In Love" (een ongelukkige titel, al is het alternatief zeker niet beter) is op vrijwel alle fronten inferieur. De muzikale vertolkingen zijn prima en Aneurin Barnard is prima als het muzikale genie. James Purefoy is echter een kleurloze, ééndimensionale schurk en de sets en de kostuums halen het niet bij Amadeus. Het is sowieso merkwaardig om een liefdesdriehoek centraal te stellen waarbij de twee protagonisten elkaar slechts een enkele keer ontmoeten! Dat is niet de enige tekortkoming van het teleurstellende script, dat de dramatische mogelijkheden van het basisverhaal grotendeels onbenut laat.

De 70-jarige Ben Whittaker [Robert De Niro] is sinds zijn pensioen en de dood van zijn vrouw op zoek naar een nieuw doel in zijn leven. Daarom reageert hij op een advertentie voor een seniorenstage bij een online modewinkel. Intiatiefnemenr Cameron [Andrew Nannells] koppelt Ben aan CEO en oprichter Jules Ostin [Anne Hathaway]. Aanvankelijk ziet zij helemaal geen heil in een stagiaire, maar Ben gebruikt zowel zijn professionele als persoonlijke ervaring op een dusdanige manier dat Jules hem steeds meer gaat waarderen. Bovendien maakt hij kennis met bedrijfsmasseuse Fiona [Rene Russo], die net als Ben moeite heeft om haar leven als alleenstaande oudere een invulling te geven waar ze gelukkig van wordt. De Niro was nog nooit zo ontspannen en naturel (en sympathiek) als in dit onderhoudende, intelligent geschreven komische drama waarin Meyers flink wat belangrijke maatschappelijke thema’s naar voren brengt, waaronder discriminatie van ouderen, de druk op succesvolle carrièrevrouwen en combinatie van een carrière met een gezin. Meyers verdient tevens lof voor het feit dat ze observeert en geen vingers wijst. JoJo Kushner is ontwapenend als Jules’ dochtertje, die al meer op haar moeder lijkt dan goed voor haar is, maar ook de vele andere bijrollen zijn goed uitgewerkt.

Bevriende horlogeverkopers Billy [Vince Vaughn] en Nick [Owen Wilson] verliezen hun baan wanneer hun baas [John Goodman] plotseling het bedrijf verkoopt. Billy haalt Nick over om te solliciteren naar een stage bij Google. Om een aanstelling te krijgen moeten ze met hulp van een aantal teamgenoten aan de hand van een aantal opdrachten aantonen dat ze de juiste mensen zijn. Over commerciële komedies gesproken. Een lofzang op Google als bedrijf en als zoekmachine waar bij de humor vooral draait om de generatiekloof tussen de twee hoofdpersonen en hun veel jongere tegenstanders (en teamgenoten). Gebaseerd op een idee van Vince Vaughn die ook meewerkte aan het scenario, vandaar de vele platvloerse en gedateerde grappen.

Het indrukwekkende levensverhaal van Marjorie Lawrence [Eleanor Parker], aan wiens succesvolle carrière als operazangeres een abrupt einde lijkt te komen wanneer ze polio krijgt, grotendeels verlamd raakt en daardoor in een rolstoel terecht komt. Ze kan daardoor niet meer optimaal zingen en haar leven lijkt in duigen te vallen. Het is aan haar echtgenoot Thomas [Glenn Ford], een huisarts, om haar te helpen een nieuw leven op te bouwen.

Het scenario, gebaseerd op Lawrences eigen levensverhaal, won een Oscar en Eleanor Parker verdiende haar nominatie voor beste actrice dubbel en dwars. Eileen Farrell - die te zien is in een amusante cameo als een studente die een hoge noot niet weet aan te houden - was de sublieme vocale stand-in voor Parker, die echter zeer overtuigend acteert en playbackt. Operaliefhebbers zullen genieten van de vele opera-fragmenten en in één van zijn eerste filmrollen houdt Roger Moore zich uitstekend staande als Marjories broer en aanvankelijke manager. Een prima biografische film waarbij je toch echt een zakdoek in de aanslag mag houden. Wie denkt dat alleen Judy Garland recht kan doen aan "Somewhere Over The Rainbow", heeft het mis!

In een niet nader benoemde toekomst is Cooper [Matthew McConaughey] een voormalige NASA-piloot wiens vrouw is overleden aan kanker en die nu voedsel verbouwt op zijn ranch. De NASA is weliswaar formeel opgeheven nadat het weigerde bommen uit de stratosfeer te werpen op de hongerigen der Aarde, maar Professor Brand [Michael Caine] is blijven zoeken naar een mogelijkheid om de Aarde te verruimen voor een andere planeet. Brand benadert Cooper voor een missie waarmee door een wormgat bij Saturnus om het lot van de tien jaar geleden gelanceerde Lazarus-missie moet onderzoeken. Dat betekent echter dat hij afscheid moet nemen van zijn kinderen en dat de kans bestaat dat hij die nooit meer zal zien. Ecologisch SF-drama is visueel indrukwekkend maar ronduit tenenkrommend als melodrama, vooral tegen het verschrikkelijk sentimentele einde. Opnieuw een pretentieus Nolan-werkje dat bol staat van wetenschappelijke abracadabra verpakt in een pseudo-ecologische boodschap. Matt Damon is goed als bemanningslid van de Lazarus-expeditie en Ellen Burstyn weet tegen het eind toch nog voor een brok in de keel te zorgen. Maar wees gewaarschuwd: daar moet je héél lang op wachten.

Met hulp van regisseur Aaron [Seth Rogen] en persoonlijke ontboezemingen van Eminem en Rob Lowe is de talkshow van Dave Skylark [James Franco] uitgegroeid tot een kijkcijferkanon. Wanneer een Noord-Koreaanse gezant hen uitnodigt voor een interview met President Kim Jong-un [Randall Park] zijn Dave een Aaron dolgelukkig. Totdat FBI-agent [Lizzy Caplan] hen sommeert om mee te werken aan een plan om Kim Jong-un te liquideren. In de aanloop naar de première deed dit nogal wat stof op waaien, maar dat was nergens voor nodig. Goldberg en Rogen laten iedere kans op scherpe satire liggen ten faveure van infantiele grappen en seksisme. Simpelweg een aanfluiting.

Robert [Callum Keith Rennie], een weduwe, woont met zijn twee van elkaar vervreemde dochters Eva [Evan Rachel Wood] en Nell [Ellen Page] in een woning diep in het bos. Eva is een ambitieuze danseres en Nell volgt een zware studie, maar hun plannen vallen in duigen wanneer ogenschijnlijk het hele land getroffen wordt door een langdurige black-out. Wanneer Robert dodelijk gewond raakt bij een ongeluk, zijn de twee zussen volledig op elkaar aangewezen om te overleven.
Een fantastisch acteerduel tussen twee van de meest getalenteerde actrices van hun generatie in een film die probleemloos laveert tussen familiedrama en thriller, daarbij geholpen door een sfeervolle geluidsband en de stemmige score van Max Richter. Regisseur/scenarist Patricia Rozema, die haar scenario baseerde op de gelijknamige roman van Jean Hegland, heeft interessante dingen te zeggen over het belang van communicatie (muziek speelt een sleutelrol en de scène waarin de zusjes familiefilmpjes kijken is een dramatisch hoogtepunt), maar werkt vooral als familiedrama over twee zussen die door een samenloop van omstandigheden gedwongen zijn hun gezamenlijke verdriet onder ogen te komen en te verwerken om vervolgens samen door te gaan. De verkrachtingsscène is één van de meest effectieve in zijn soort.

Tijdens het filmen van 'Encounters at the End of the World' stuitte Werner Herzog op een aantal vulkanologen die met gevaar voor eigen leven probeerden de diepste geheimen van de meest majestueuze vulkanen te ontsluieren. In deze documentaire spreekt hij opnieuw met een aantal van hen en bezoekt hij enkele van de meest actieve vulkanen op onze aarde. Er zijn veel prachtige beelden (regelmatig ook op archief) maar Herzog bekent al vroeg in deze documentaire dat het hem niet zozeer om de vulkanen gaat, maar om de fascinatie die de mens al duizenden jaren heeft voor deze oerkracht. Zo spreekt hij uitgebreid met een stamleider in Vanuatu over hun eigen mythologie rondom de vulkaan en besteedt hij veel tijd aan de rol die Paektusan, een enorme vulkaan op de grens tussen China en Noord-Korea, heeft op de ideologie en (dus) het dagelijks leven in Noord-Korea. Herzog slaat in zijn commentaar zo nu en dan wat door in zijn eigen verwondering en valt met het gebruik van religieuze muziek om de natuurbeelden kracht bij te zetten wat vaak in de herhaling. De vulkanologen zijn gelukkig veelal charismatische mensen die op een onderhoudende wijze weten te vertellen over hun eigen fascinatie met en het onderzoek dat ze doen naar vulkanen, waardoor dit toch een boeiend document is geworden.

Weinig originele actiekomedie waarin een verveelde, aan slapeloosheid lijdende ruimtevaarttechnicus [Jeff Goldblum] bij toeval betrokken raakt bij een juwelendiefstal wanneer een jonge dievegge [Michelle Pfeiffer] in zijn auto stapt om te ontsnappen aan Iranese bandieten die hun zinnen op de door haar ontvreemde juwelen hebben gezet. Uiteraard bloeit er iets op tussen Pfeiffer en Goldblum maar wordt de potentiële romance keer op keer onderbroken door achtervolgingen. De aanwezigheid van de toen nog vrij onbekende Goldblum en het feit dat dit Pfeiffers eerste film was sinds Scarface is twee redenen waarom deze film (nog) niet volledig in de grotten der vergetelheid is beland. Liefhebbers van oudere films kunnen zich vermaken met de vele cameo's die John Landis (zoals gebruikelijk) weer heeft weten te regelen. De leukste momenten heeft John Landis echter zelf in zijn rol als de meest temperamentvolle en schietgrage bandiet. Maar uiteindelijk is dit slechts een leeghoofdig niemendalletje dat geen pijn doet, maar ook niet beklijft.

Muzikaal smörgåsbord van sprookjes waarin een boer [James Corden] en zijn vrouw [Emily Blunt] een aantal voorwerpen moeten verzamelen om een vloek, waardoor ze geen kinderen kunnen krijgen, op te heffen: de rode mantel van Roodkapje [Lilla Crawford], het gouden muiltje van Assepoester [Anna Kendrick] en de melkkoe van Jaap [Daniel Huttlestone] - die van de Bonenstaak. Meryl Streep, Johnny Depp, Tracey Ullman en Chris Pine maken onderdeel uit van de indrukwekkende cast dat zichtbaar plezier heeft. Het verhaal mist de ironie van de sprookjes waarop het is gebaseerd en de liedjes zijn bepaald niet memorabel in deze fraaie productie.

Driss [Omar Sy] is een stuurloze, werkloze man die zijn uitkering alleen kan behouden als hij voldoet aan een sollicitatieplicht. Daarom heeft hij een sollicitatiegesprek bij Philippe [François Cluzet], een welgestelde man die verlamd is vanaf zijn nek en intensieve zorg nodig heeft. Driss toont geen enkele sympathie voor Philippe, maar die is juist op zoek naar iemand die hem niet ziet en behandelt als een zieke. En dus besluit hij Driss in te huren, tegen het advies van zijn huidige assistent Magalie [Audrey Fleurot] in. Philippe laat Driss kennis maken met Chopin, Schubert en Berlioz, Driss introduceert Philippe aan Kool & The Gang en Earth, Wind & Fire. De rest laat zich gemakkelijk raden in deze feelgoodfilm die zo gemakkelijk had kunnen ontaarden in suikerzoet sentiment. Maar het innemende spel van Sy en het voorbeeldige samenspel met Cluzet bezorgen je gegarandeerd een flinke glimlach op het gezicht. De echte Philippe en Driss uit dit Capra-esque verhaal zijn kort te zien in de epiloog van deze wereldwijd succesvolle publiekslieveling.

Damien [Damien Bonnnard] heeft een bi-polaire stoornis en hoewel dat zo nu en dan resulteert in aangename verrassingen is het vooral héél, héél erg. Echtgenote Leila ruziet er op los en zoontje Amine [Gabriel Merz Chammah] begrijpt er nog steeds helemaal niets van. Goed acteerwerk houdt de zaak overeind, maar kan op geen enkel punt tippen aan Infinitely Polar Bear.

Acht jaar nadat Ruby Nell Bridges het eerste zwarte kind was dat naar een blanke school in het zuiden van de VS ging en in een tijd waarin Malcolm X en Martin Luther King de aanvoerders waren van de strijd voor gelijke rechten voor zwarte Amerikanen, maakte Roger Corman deze film waarin Adam Cramer [William Shatner], de vertegenwoordiger van een 'vooraanstaand instituut' de bewoners van een klein Texaans stadje ophitst in de hoop zo te voorkomen dat ook daar zwarte kinderen hun blanke scholen 'vervuilen'.

Corman maakte begin jaren '60 zijn beste films en dit is er ééntje van, ook al was het een financiële flop. Aangezien Corman ook deze film voor een appel en een ei maakte, zal hij daar niet van wakker hebben gelegen. 'The Intruder' valt op door dezelfde, indrukwekkende visuele stijl die ook te zien is in Cormans Poe-verfilmingen. In een rol die vereist dat hij een uiterst racistische boodschap vol overtuiging moet zien te verkopen is William Shatner even bewonderenswaardig als voortreffelijk. Er zijn héél weinig films die het institutionele racisme - dat nog steeds bestaat in Zuidelijke staten - op zo'n treffende wijze bloot hebben weten te leggen. Dit kleine, oprechte meesterwerk is er ééntje van en verdient alleen daarom opnieuw te worden ontdekt.

Yuppenechtpaar Scott [Michael Ealy] en Annie [Meagan Good] verruilen hun luxe stadsappartement voor een riante woning buiten de stad. Maar de vorige eigenaar [Dennis Quaid] blijft onaangekondigd verschijnen en zou wel eens verantwoordelijk kunnen sein voor een aantal geheimzinnige gebeurtenissen in en rond het huis. De vleesgeworden “All-American“ Quaid is een interessante keuze voor de titelrol en deze stalkerthriller begint dan ook veelbelovend. Je vraagt je wel af waarom Scott en Annie er zo lang over doen om hun grenzen te stellen. En zoals zoveel genregenoten zijn de ideeën halverwege op en moeten we jammer genoeg aanzien hoe Quaid gedwongen wordt totaal over de schreef te gaan en zijn goede werk aan het begin om zeep te helpen met karikaturaal acteerwerk.

Met een scenario dat doet denken aan een ruwe versie van een verlaat vervolg op Hot Shots is het moeilijk te begrijpen dat Boermans een poging deed om er een serieuze actiefilm van te maken. Een eenheid die bestaat uit rekruten van het Nederlandse korps mariniers wordt de laatste hoop van de ABC-eilanden wanneer president Cruz [Fidel Garcia Cortez] van Veragua (in feite een provincie van Panama) een invasie van Curaçao beveelt vanwege een diplomatieke rel rondom Hector Lagarto [Oscar Foronda]. Onze premier [Hugo Haenen] weigert in te grijpen, commandant Stan Bot [Fedja van Huêt] loopt te commanderen, terwijl hij doelloos heen en weer loopt over zijn schip, majoor John Brouwer gaat de vijand te lijf met een pistool en rekruut Andy Lanshof [Tarik Janssen] vraagt verlof aan omdat zijn vader in het ziekenhuis ligt. Vaderlandsliefde, patriottisme en heldhaftigheid zijn ver te zoeken in deze vaak onbedoeld hilarische actiethriller (de rip-off van Jaws is zo slecht dat hij leuk is) die alle kansen om een campklassieker te worden verpest met de opdringerige, irritante percussiegedreven score van Daan Nieuwenhuijs. Grote namen als Jonas Smulders, Carine Crutzen, Matteo van der Grijn en Gijs Scholten van Aschat zetten zichzelf te kijk in één van de slechtste Nederlandse films aller tijden.

De politie in een klein Amerikaans stadje ontdekt een verband tussen een recent aantal mysterieuze sterfgevallen: het betreft allemaal mannen uit hetzelfde stadje die, klaarblijkelijk, zijn gestorven aan de gevolgen van... geslachtsgemeenschap! Zoals de titel al duidelijk maakt zijn de Bee Girls [veelal te herkennen aan de zonnebrillen, een leuke vondst] hiervoor verantwoordelijk. Deze erotische thriller heeft zeker een aantal sexy momenten - de dames zijn anatomisch aangenaam kijkvoer - en hun pogingen om mannen te verleiden zijn, mede daardoor, redelijk spannend. Maar de film is matig belicht en regelmatig wat langdradig. Niettemin een aardig cheapie.

“They’re Here Already! You’re Next! You’re Next!” roept de briljant spelende Kevin McCarthy aan het einde van deze eenvoudige, intelligente, zeer spannende en veel geïmiteerd SF-klassiekers. Net als bijvoorbeeld “The Stepford Wives” draait de film om de vraag wat je zou doen als je merkt dat je vrienden, je buren, de mensen die je dagelijks op straat tegen komt, opeens niet meer lijken te zijn wie ze zijn. Het belangrijkste probleem blijkt te zijn dat het haast onmogelijk is om anderen van je gelijk te overtuigen. Dat geldt ook voor Dr Miles J. Bennell [Kevin McCarthy] die binnen één dag bij twee verschillende mensen hetzelfde probleem vaststelt. Eerst rijdt hij bijna Jimmy Grimaldi [Bobby Clark] omver, die weg is gelopen van huis omdat zijn moeder zijn moeder niet meer is. Hoewel de jongen werkelijk in paniek is, neemt Miles het niet al te serieus en geeft hij Jimmy wat kalmeringstabletten voor hij diens moeder belt. Dan verschijnt Miles’ oude vlam Becky [Dana Wynter] onverwacht op zijn praktijk die hem toevertrouwt dat haar nicht Wilma [Virginia Christine] het idee heeft dat haar vader haar vader niet meer is. Wanner Miles en Becky ’s avonds psychiater Dan Kauffmann [Larry Gates] ontmoeten, vertelt Dan dat hij de laatste tijd regelmatig mensen spreekt die met een soortgelijk verhaal komen.

Pas wanneer Miles en Becky bij Jack [King Donovan] en Teddy Belicec [Carolyn Jones] een humanoid onder ogen krijgen die erg op Jack lijkt, beseffen ze dat er iets ernstig mis is. Miles en Becky proberen alarm te slaan, maar ontdekken al snel dat inmiddels bijna heel de stad is overgenomen door deze ‘body snatchers’ en dus rest ze niets anders dan gezamenlijk te vluchten naar een stad dat nog niet is overgenomen. Daarbij moeten ze voorkomen dat ze in slaap vallen – want dan nemen de ‘body snatchers’ hun bestaan over – en uit handen blijven van hun inmiddels vijandige dorpsgenoten.

Ruim 60 jaar later doet de titel wellicht vermoeden dat het hier om een pulpfilm gaat, maar dat komt vooral omdat zoveel filmmakers tevergeefs hebben geprobeerd het artistieke en commerciële succes van dit meesterwerk te herhalen. De film is een paar keer opnieuw verfilmd, o.a. in 1978 met Donald Sutherland en Brooke Adams in de hoofdrollen en in ‘Body Snatchers’ uit 1993, geregisseerd door niemand minder dan Abel Ferrara. Dit zijn overigens zeer onderhoudende films, maar ze halen het niet bij dit origineel dat, vooral door de sublieme vertolking van McCarthy en de strakke regie van Don Siegel die het tempo er flink in houdt, toch echt een klasse apart is.

De indrukwekkende finale, waarin McCarthy wanhopig probeert nietsvermoedende automobilisten te waarschuwen voor het naderende gevaar met de woorden waarmee ik deze recensie begon, is zo effectief dat je bijna zou vergeten dat er toch nog een coda is dat leidt tot een soort van happy end. Dit is oude science-fiction op zijn best: goed geschreven, uitstekend geacteerd en zonder complexe special effects. Maar het is een film die je niet gauw zult vergeten en ééntje die generaties filmmakers zullen blijven trachten te imiteren. En geef ze ‘ns ongelijk?!

Op papier lijkt dit op één van de talloze dwaze SF-horrorfilms die in de jaren '50 veelal voor drive-ins in elkaar werden geflanst. Het wat vage verhaal betreft de bewoners van een stadje, wiens levens worden opgeschud door de (nood?)landing van ruimtewezens. De openingsmonoloog maakt al duidelijk dat we hier met een komedie te maken hebben. Er zijn dan ook de nodige hilarische momenten en dialogen, vooral met betrekking tot de stelletjes bij Lover's Lane. Hoewel de monsters er in vol ornaat wat dwaas uitzien (zie daarvoor de poster) zijn er wel degelijk wat effectieve schrikmomenten, zeker wanneer een hand tot leven komt en eigenhandig (sic!) een bloedbad tracht aan te richten. Onevenwichtig van toon is het daardoor wel, maar dit is aanzienlijk beter dan de vele prutswerkjes uit die tijd.

Paus Leo X [Matt Berry] geeft Leonardo da Vinci [Stephen Fry] opdracht om iets te ontwikkelen waarmee hij de band koning van Frankrijk [Gauthier Battoue] met de Paus bestendigd. Maar Da Vinci houdt zich liever met veel grote vraagstukken bezig. Zijn assistent Francesco Melzo [Angelino Sandri] doet zijn best om te voorkomen dat Da Vinci zijn taak vergeet. En hij krijgt hulp van prinses Marguerite de Navarre [Daisy Ridley], die eindelijk kans ziet om iets te doen met haar intelligentie. Ambitieuze animatiefilm met prima animatie, maar een overdaad aan gewichtige thema’s en hoogdravend taalgebruik maakt dit weinig toegankelijk voor kinderen. De benadering van die thema’s is dan weer wat te simplistisch om volwassenen te bekoren. De stemvertolkingen zijn wisselvallig en die gezongen mantra’s … had van mij niet gehoeven.

Confronterende, deprimerende maar belangwekkende documentaire toont zowel de oorzaken als de gevolgen van de lucht- en milieuvervuiling in Delhi, één van de meest vervuil(en)de steden ter wereld. Eindeloze files, smerige rivieren, gigantische vuilstorten, bedelende kinderen, een tekort aan drinkwater, overstromingen, muskietenplagen. En natuurlijk de smog die enorme invloed heeft op de volksgezondheid. India wijst niet geheel onterecht de vinger naar de Westerse wereld als het gaat om de gevolgen van klimaatverandering, maar deze documentaire maakt duidelijk dat het zelf vrijwel niets doet om de gevolgen daarvan in te perken.

Vincent Price is goed gecast als een man die door middel van een serum dat hem onzichtbaar maakt uit de gevangenis weet te ontsnappen in de hoop zo zijn onschuld te bewijzen. Het verhaal is niet zo heel erg inventief en pogingen tot komedie zijn niet altijd even geslaagd. De special effects zijn echter indrukwekkend en (nog) beter dan in The Invisible Man (1933)! Dat, gekoppeld met de knappe vertolking van Vincent Price in een vroege hoofdrol, maakt dit zeker de moeite waard.

Elizabeth Moss geeft een geloofwaardige, maar vrij ééndimensionale vertolking als Cecilia Kass, een vrouw die aan het begin van de film een nauwkeurig voorbereid ontsnappingsplan in werking stelt in de hoop zo aan de manipulatie door haar echtgenoot Adrian [Oliver Jackson-Cohen] te ontkomen. Ze zoekt toevlucht bij een goede vriend, maar durft lange tijd geen stap buiten te zetten. Wanneer ze te horen krijgt dat Adrian zelfmoord heeft gepleegd en dat hij haar miljoenen heeft achter gelaten, begint ze voorzichtig uit haar schulp te kruipen. Totdat een aantal raadselachtige gebeurtenissen haar doen geloven dat Adrian terug is. Uiteraard gelooft niemand haar en komt ze zelf steeds meer in de problemen.

Psychologische horrorfilm opent sterk en speelt aanvankelijk slim en effectief leentjebuur bij Paranormal Activity (2007). Helaas speelt regisseur/scenarist Leigh Wannell zijn troefkaart (is hij het of is het verbeelding) veel te vroeg en vanaf dat moment gaat het bergafwaarts. Er is een keukenscène met knappe special effects, maar het verhaal wordt ongeloofwaardig en glijdt af richting het belachelijke. Aan de overbodige en stompzinnige epiloog wil ik niet teveel woorden vuil maken.

Schokkende documentaire over de epidemie van seksueel misbruik en verkrachting in de Amerikaanse leger, bestaat niet alleen uit interviews met tientallen slachtoffers [vrouwen én mannen], maar richt zich op het persoonlijke verhaal van enkele van de vrouwen die in 2011 besloten een Civil Suit in te dienen tegen het ministerie van defensie. Indrukwekkende persoonlijke verhalen, waaruit blijkt dat het leger een vrijzone voor seksueel wangedrag is en de enorme impact hiervan op het leven van de slachtoffers. Sterkste momenten: een montage van de bekentenissen van de slachtoffers en een gesprek met Kori Cioca en haar echtgenoot, waaruit hun wederzijdse machteloosheid op pijnlijke wijze duidelijk word

Een verzorgde productie, goed geregisseerd en met sterk acteerwerk. Felicity Jones speelt Ellen Ternan, een jonge, ambitieuze actrice die een plaats vergaart in de toneelgroep van haar moeder [Kristen Scott Thomas]. Door het spelen van toneelstukken van Charles Dickens [Ralph Fiennes], die op het hoogtepunt van zijn roem is, leert ze de charismatische schrijver en spreker persoonlijk kennen. Charles' huwelijk met Catherine [Gwendolen Chatfield] heeft weliswaar een hoop kinderen opgeleverd, maar Charles' liefde voor zijn vrouw is dusdanig bekoeld dat hij zijn zinnen zet op Ellen.

Het verhaal voltrekt zich grotendeels in flashbacks van Ellen, inmiddels een ogenschijnlijk gelukkig getrouwde lerares, die worstelt met haar verleden. Visueel is er niets aan te merken op deze vaak oogstrelende film en Fiennes slaagt er als regisseur in de periode tot leven te brengen. Het centrale verhaal is echter niet bijzonder intrigerend, ook al is het gebaseerd op ware feiten. Dat is jammer, want met dat essentiële ingrediënt had dit een onvergetelijke film kunnen worden.

De gemeente besluit de subsidie voor een opvang voor dakloze vrouwen in te trekken. Audrey [Audrey Lamy], Manu [Corinne Masiero], Hélène [Noémie Lvovsky] en Angélique [Déborah Lukumuena] zetten nog één keer samen de schouders eronder om ‘hun’ dames zo goed mogelijk klaar te stomen voor een baan, zodat ze niet langer afhankelijk hoeven te zijn van liefdadigheid. Bijna alle dakloze vrouwen worden gespeeld door amateurs die dakloos zijn (geweest) en de chemie, het gedrag en de onderlinge solidariteit van de vrouwen komt volstrekt authentiek over. Een Franse recensent merkte terecht op dat zij de eigenlijke sterren zijn. Dat doet niets af aan de professionele acteurs, die zich volledig dienstbaar opstellen aan het scenario en de onderliggende boodschap over de noodzaak van solidariteit en het belang van ondersteuning voor mensen die het zich nauwelijks kunnen permitteren verder dan een dag vooruit te kijken.

Voor het eerst in twee jaar komt een groep vrienden In Los Angels bij elkaar op uitnodiging van Eden [Tammy Blanchard] en David [Michiel Huisman]. Will [Logan Marshall-Green] voelt zich het minst op zijn gemak, aangezien hij en Eden [zijn ex-vriendin] een gedeelde tragedie nooit gezamenlijk hebben kunnen verwerken. Bovendien doet David de deuren op slot en zijn de ramen voorzien van tralies. De komst van de extraverte Sadie [Lindsay Burdge] en de zonderlinge Pruitt [John Carroll Lynch] roept meer vraagtekens op. Wanneer Eden en David een video van een 'zelfhulpgroep' (of is het een cult?) toont, lijkt Will de enige te zijn die vermoedt dat de gastheer en -vrouw de vriendenclub niet voor de gezelligheid heeft uitgenodigd.
Goed geregisseerd psychologisch drama waarin Karyn Kusama slim kiest voor het perspectief van de achterdochtige en getraumatiseerde Will. Door dat subjectieve perspectief laat Kusama je tot de sublieme finale in het ongewisse over de vraag of Will spoken ziet, of dat hij lijkt door te draaien door zijn paranoia. Een slim scenario, goed gespeeld door een opvallend uitgebreide cast. De grote hoeveelheid aan karakters betekent uiteraard dat niet elke rol even goed uit de verf komt, maar iedereen heeft een impact op het verloop van het verhaal en de suspensevolle score van Theodore Shapiro doet de onderhuidse spanning stijgen tot de lugubere finale. De epiloog is echter volstrekt overbodig...

Na de dood van haar moeder weet Evelyn Jackson [Nathalie Emmanuel] behulp van een DNA-onderzoek contact te leggen met een Britse miljonairsfamilie die gerelateerd is aan haar grootmoeder. Bij haar kennismaking met de onschuldige ogende Oliver [Hugh Skinner] krijgt Evelyn een uitnodiging voor een huwelijksfeest in Engeland. Een ideale kans om eindelijk Engeland eens te bezoeken en de mogelijkheid om in een nieuwe familie te worden opgenomen. Het feest vindt plaats in het huis van Walter [Thomas Doherty], wiens familienaam onheil spelt (en verraadt hoe de vork in de steel zit). Vanaf dat moment is het voorspelbaarheid troef. aan Thompsons stijlvolle regie en het enthousiaste spel van Emmanuel en Doherty houden het zaakje overeind.