Opinions

Terugblik op de zoveelste oorlog tussen Israël en Hamas die begon op 7 oktober 2023. Burgers van beide zijden komen aan het woord. Bevat veel indringend en expliciet beeldmateriaal, maar heeft vooral meerwaarde omdat de geïnterviewden hun ervaringen plaatsen binnen de context van het overkoepelende conflict. Dat geeft meer inzicht in de redenen voor de haat en het wederzijdse wantrouwen. Stemt je bepaald niet met hoopvol, maar maakt wel duidelijk dat beide partijen gelijk hebben.

Tweede verfilming van Stephen Kings bestseller over 7 beginnende tieners in het stadje Derry in Maine dat zichzelf “The Losers’ Club” noemt en in 1989 de strijd aangaat met de angstaanjagende “dansende clown” Pennywise [Bill Skarsgård] door hun eigen existentiële angsten onder ogen te zien. Beschikt over een puik jeugdig ensemble en is vooral effectief als een drama over eenzame tieners die ontdekken dat ze met hun vriendschap en loyaliteit voor niets en niemand bang hoeven te zijn. Sean Sansom verdient lof voor de make-up van Pennywise, maar het is zonde dat Muschietti in de horrorscènes gaat voor het groteske. De CGI en andere visuele effecten zorgen zeker voor effectieve jump scares, maar Pennywise is volgens mij veel angstaanjagender als een sinistere clown (zoals Tim Curry in de miniserie) dan als een monsterlijk gedrocht. Het vervolg It Chapter Two (2019) speelt zich 27 jaar later af en daarin namen onder anderen Jessica Chastain, James McAvoy en Bill Hader de hoofdrollen over.

In één van de laatste films voor Bogarts grote doorbraak, speelde hij in deze combinatie van misdaad, komedie en muziek. De meeste muzikale intermezzo's staan los van het verhaal en bestaan uit optredens van vaudeville-acts als White and Stanley en het zangkwartet met de bizarre naam The Lady Killer's Quartet. Curiositeiten voor de liefhebbers in een film met een kleurloze Jeffrey Lynn in de hoofdrol als een pianist/componist die onder dwang onderdak regelt voor zijn voormalige baas Chips Maguire [Humphrey Bogart] wanneer de politie ontdekt dat die zijn nachtclub voor illegale activiteiten. Ann Sheridan domineert de film met gemak en zij is de voornaamste reden om deze bovengemiddelde, maar zeker niet geweldige film te aanschouwen.

27 jaar nadat de zeven leden van “The Losers’ Club” in het dorpje Derry hun strijd tegen de demonische “dansende clown” (en kinderlokker) Pennywise [Bill Skarsgård] hoopten te hebben gewonnen, wordt Derry opnieuw opgeschrikt door een serie verdwijningen van tieners. En dus komen de tieners (min een van hen) van toen de plechtige belofte na om samen opnieuw de strijd aan te gaan en een definitief einde te maken aan de terreur van Pennywise. Ondanks dat ze ouders zijn, worstelen Beverly [Jessica Chastain], Bill [James McAvoy], Richie [Bill Hader], Mike [Isaiah Mustaf], Ben [Jay Hanscom], Eddie [James Ransone] en Stanley [Andy Bean] nog steeds met hun angsten en met de trauma’s die ze opliepen in Derry. In feite een herhaling van zetten met personages die zich in 27 jaar nauwelijks hebben ontwikkeld, nog meer groteske schrikeffecten en een overdaad aan CGI. De beste momenten zijn die waarin we ontdekken wat zich afspeelde kort na het einde van It Chapter One. Met een speelduur van bijna drie uur is dit bovendien veel te lang. Cameos van Peter Bogdanovich (als zichzelf) en van Stephen King (als eigenaar van een winkel in tweedehands spullen).

Een gezin bestaande uit Paul [Joel Edgerton], Sarah [Carmen Ejojo] en hun tienerzoon Travis [Kelvin Harrison jr] houdt zich verscholen in een huisje diep in het bos. Sarahs vader [David Pendleton] is gestorven als gevolg van een dodelijk virus dat rondwaart. Hun veiligheid komt verder in het geding wanneer Will [Christopher Abbott] op een nacht binnenvalt op zoek naar hulp voor zijn vrouw en zijn jonge kind.
Dit is zo'n thriller met een scenario waarin een spannende scène iets te vaak blijkt een nachtmerrie te zijn. Hoewel er een reden is voor die nachtmerries, voel je je al snel bij de neus genomen. Bovendien is het verhaal - ondanks het goede acteerwerk - te mager voor een film van ruim anderhalf uur. Feitelijk gebeurt er erg weinig en het open einde is sowieso weinig bevredigend.

Vier vrienden rijden rond en ouwehoeren over van alles en nog wat. Na tien minuten worden ze belaagd. Ze ontsnappen, rijden verder, kibbelen en schreeuwen het zo nu en dan uit. Ongelooflijk saaie “horror” gemaakt voor een appel en een ei (want gefilmd in de auto en één en dezelfde weg). De acteurs presteren dan ook op een niveau dat je mag verwachten voor die prijs. Het geluid is nog slechter! Gelukkig herinnert de titel je eraan dat ook aan dit gedrocht ooit een einde komt.

Even naïeve als manipulatieve vrouw [Blake Lively] met daddy-issues ontmoet op een dakterras een agressieve, notoire rokkenjager [Justin Baldoni] en binnen een paar minuten deelt ze haar eerste seksuele ervaring met hem. Zij zendt tegenstrijdige signalen, hij gaat er gretig in mee, maar in eerste instantie komt er niets van. Een toevalligheden en clichés later eindigt het precies zoals je een kleine 2 uur eerder al had verwacht. Tenenkrommend romantisch pulpmelodrama is bij vlagen onbedoeld grappig, maar de drie hoofdrolspelers nemen deze boeketreeksnonsens volstrekt serieus en daar neem ik (met Maarten Ducrot) mijn hoed voor af. Gebaseerd op een bestseller, wat iets zegt over het gemiddelde literaire niveau op onze aardkloot.

Psychiater Cynthia [Ashley Greene] kan door middel van aanraking de diepgewortelde trauma’s zien waar haar cliënten zien. Tijdens een sessie met Riley [Shayelin Martin] ziet Cynthia dat een demonische entiteit zich voedt met Rileys trauma’s. Vanwege haar eigen verleden, vindt Cynthia het te gevaarlijk om Riley te helpen. Haar tienerdochter Jordan [Ellie O’Brien] kan dat niet over haar hart verkrijgen en besluit Riley thuis op te zoeken in een poging haar met haar eigen spirituele gave te helpen. Start als een routinematige demonenhorror met flauwe jumpscares, maar heeft in de tweede helft een paar geslaagde momenten. O’Brien speelt erg goed en ontpopt zich als een klassieke scream queen waardoor dit beter is dan je op basis van het basisverhaal en de inleiding zou verwachten.

Een tiener [Bailey Spry] in nachtkleding loopt ’s ochtend in verwarde toestand over straat waarbij ze de indruk wekt te worden gevolgd. Het meisje vlucht naar het strand waar ze de volgende dag dood en zwaar verminkt wordt aangetroffen. Deze huiveringwekkende proloog is het startschoot voor een boeiend mysterie dat rap bergafwaarts gaat vanaf de verklaring voor deze gebeurtenis en veel ideeën uit de Nightmare On Elmstreet¬-franchise plundert tot aan de teleurstellende, dwaze finale aan toe.

Komisch niemendalletje met Doris Day als Jane Osgood, de eigenaar van een handel in kreeften in een kleine, hechte dorpsgemeenschap, die de handschoen opneemt tegen spoorwegmagnaat Harry Foster Malone [Ernie Kovacs] omdat ze hem verantwoordelijk houdt voor het feit dat haar kreeften niet of niet op tijd per trein worden aangeleverd bij haar klanten en retour worden gestuurd. Ze krijgt hulp van George Denham [Jack Lemmon], de dorpsadvocaat die ze al sinds haar kindertijd kent. Hun strijd begint hoopvol, maar al snel blijkt dat Malone vele mogelijkheden heeft om Jane te dwarsbomen.

Day en Lemmon zijn prima in een luchtig, maar weinig enerverende - en ietwat oubollige - komedie die prima uit te zien is, maar die je daarna ook heel snel weer vergeet. Daar is an sich niets mis mee, maar het moge duidelijk zijn dat de sterren veel betere films op hun CV hebben staan.

Kort nadat de ambitieuze journalist Larry Stevens [Dick Powell] zijn wens uitspreekt dat hij het nieuws voor morgen zou kunnen voorspellen, krijgt hij van een oude man de krant van morgen in handen gedrukt! De man waarschuwt wel voor een schaduwkant, maar Larry ziet vooral de voordelen en profiteert er volop van, zeker wanneer hij met zijn oom [Jack Oakie] de paardenraces bezoekt. Uiteraard kan dat niet goed blijven gaan...

Een aardig basisidee dat zeker een aantal grappige momenten oplevert. De toenemende frustratie van de bookmaker die aanvankelijk denkt een fortuin te kunnen verdienen aan Larry's gokzucht is vermakelijk en Jack Oakie geeft sowieso een voortreffelijke komische vertolking als de oom die maar niet kan geloven dat zijn neef zoveel geluk heeft! Powell zelf is echter geen geweldige komiek en ondanks enkele prima actiescènes is het verhaal niet bijster verrassend. Zeker onderhoudend, maar net zo zeker geen meesterwerk.

Scheikundige Vernon K. Simpson [Ray Milland] probeert een middel te vinden dat voorkomt dat hout wordt aangetast door termieten en ander ongedierte. Letterlijk per ongeluk ontdekt hij dat hij een stof heeft ontwikkeld dat hout afstoot... en dat dit goed van pas komt bij honkbal! Toevallig is de lokale topclub op zoek naar een nieuwe pitcher en zo ziet Vernon zijn kans schoon om een nieuwe carrière te beginnen! Onder het pseudoniem King Kelly maakt hij snel furore, maar het valt niet mee zijn ware identiteit geheim te houden... laat staan hoe het kan dat hij nooit een run tegen krijgt!

Een dwaas basisgegeven natuurlijk, maar gelukkig neemt deze komedie zichzelf niet al te serieus. Milland is wel perfect gecast en Paul Douglas geeft de film een hart in zijn rol als de catcher en Kelly's kamergenoot die zijn steun en toeverlaat wordt.

De Palestijnse regisseur Elia Suleiman reist van Nazareth naar Parijs en New York. Hij observeert het leven in die steden op een manier die nadrukkelijk geïnspireerd is door de Monsieur Hulot-films - en in het bijzonder Playtime (1967) - maar het eindresultaat is een serie sketches die veelal alleen verbonden worden door de aanwezigheid van de stoïcijnse Suleiman zelf. Dat levert absurde, soms vermakelijke, maar vaak gekunstelde scènes op waarin Suleiman blijkbaar een parallel probeert te trekken tussen zijn thuisland en de westerse wereldsteden die hij bezoekt. Er valt best wel wat te lachen, maar het gebrek aan samenhang en een verhaallijn zorgen voor een episodische structuur waardoor deze komedie als satire onvoldoende uit de verf komt. De scène met een schoonmaakster in een sjiek modehuis is subliem, maar steekt helaas met kop en schouders boven de rest van de film uit.

Hoewel Deanna Durbin niet te boek staat als één van de beste actrices aller tijden, was zij wel geruime tijd één van de populairste actrices. Norman Krasna en Leo Townsend zorgen hier voor een scenario dat perfect aansluit op haar kwaliteiten: haar uiterlijke gewoonheid, haar buitengewone zangtalent en haar affiniteit voor luchtige komedie. Het verhaal draait overigens om de bejaarde miljonair Jonathan Reynolds [Charles Laughton] die volgens iedereen, inclusief zijn dokter, op sterven ligt. Zijn zoon Jonathan Jr. [Robert Cummings] bezoekt zijn vader en die heeft één wens: hij wil voor zijn dood kennis maken met Jonathans verloofde Gloria [Margaret Tallichet]. Wanneer Jonathan Jr Gloria niet weet te vinden, besluit hij - denkend dat zijn vader binnen enkele uren zal sterven - uit wanhoop garderobemeisje Anne Terry [Deanna Durbin] om te kopen om zich voor te doen als zijn verloofde. Zo gezegd, zo gedaan. Maar wanneer vader niet alleen de nacht overleeft, maar zelfs volledig lijkt te herstellen, zit zijn zoon met een probleem. Zeker wanneer zijn échte verloofde een onaangekondigd bezoek brengt!

Laughton probeert de film te stelen, maar Durbin laat zich nimmer uit het veld slaan. Hun gezamenlijke conga is fenomenaal en toont hun komische kwaliteiten en de onderlinge chemie. Cummings geeft weliswaar een goede vertolking, maar de chemie met Durbin is ver te zoeken. Uiteraard zingt Durbin enkele keren de sterren van de hemel, maar er valt meer te genieten. Let bijvoorbeeld eens op de begrafenisondernemers die, naast elkaar gezeten in de salon, letterlijk wachten op de dood van Jonathan Sr. Ook Walter Catlett scoort als de overbezorgde dokter. Een heerlijke komedie!

Jack Carson en Dennis Morgan spelen zichzelf in deze milde Hollywoodsatire. Jack Carson blijkt zo'n lastpost te zijn op de set dat geen enkele regisseur met hem wil werken - ook Michael Curtiz en Raoul Walsh niet. Jack besluit dan zelf de regie maar in handen te nemen, maar Dennis besluit daardoor af te haken. Toch gaat Jack op zoek naar een vrouwelijke hoofdrolspeelster en die vindt hij in Judy Adams [Day], een serveerster met grote Hollywood-ambities. Jack hoopt met de hulp van Judy zijn maat over te halen om toch mee te werken aan zijn nieuwste film, maar hij moet ook nog zijn studiobaas Arthur Trent [Bill Goodwin] overtuigen van Judy's star power.

Day bewijst in haar tweede film werkelijk over komisch talent te beschikken, boven al in de scène waarin ze Dennis ervan moet overtuigen dat zij Jacks verwaarloosde, zwangere echtgenote is. Ze speelt die scène perfect: een tikje over-the-top - zoals een actrice die zich wil bewijzen - maar beheerst genoeg om Dennis te overtuigen van haar oprechtheid. Ook haar pogingen om de aandacht te trekken van Trent - met knipperende ogen, bevende onderlip - zijn hilarisch. Bovendien nemen vele Hollywoodlegendes hun imago op de hak, waarbij vooral Joan Crawford en Edward G Robinson zeer amusant zijn. Het is allemaal heel braaf en luchtig, maar het is ook zeer vermakelijk en gespeeld met elan.

t’s A Wonderful Life begint met het levensverhaal van George Bailey [James Stewart], de oudste zoon van een kleine bankier [Samuel S. Hinds] die samen met zijn broer [Thomas Mitchell] al jaren moet strijden tegen de meedogenloze zakenman Potter [Lionel Barrymore] die het dorpje Bedford Falls het liefst volledig naar zijn hand zou willen zetten. Als twaalfjarige redt hij zijn broertje uit een wak, waardoor hij aan één oor doof wordt en voorkomt hij dat zijn baas Mr Gower [H.B. Warner], die net te horen heeft gekregen dat zijn zoon is gesneuveld, één van zijn klanten vergiftigd. Als volwassene droomt George van grootse dingen: grote gebouwen ontwerpen en de wereld ontdekken, maar in de periode van 1919 tot 1946 komt door allerlei omstandigheden geen van die grootse dromen uit. Wanneer Pa Bailey komt te overlijden, dwingen de aandeelhouders George om zijn studieplannen op te geven om het bankbedrijf over te nemen omdat die anders in handen valt van Potter. Hij trouwt weliswaar met Mary, de liefde van zijn leven, maar hun huwelijksreis loopt op niets uit wanneer de financiële crisis uitbreekt en George zijn bank alleen kan openhouden met het geld dat ze hadden gereserveerd voor de wereldreis die ze zouden maken. Vanwege zijn doofheid wordt George bovendien afgekeurd voor dienstplicht tijdens WOII en terwijl zijn broer een oorlogsheld wordt en zijn beste vrienden ook met medailles thuis komen, moet George het thuisfront beschermen. George beseft zich steeds meer dat zijn leven vooral een opeenstapeling is van gemiste kansen en wanneer er opnieuw een crisis ontstaat bij de bank, komt hij tot de conclusie dat hij – vanwege zijn levensverzekering – dood meer waard is dan levend. Maar dan ontmoet hij Clarence [Henry Travers], die hem op andere gedachten moet proberen te brengen.

Vanaf het begin is meteen duidelijk dat dit verhaal een tragische wending neemt. Maar de openingsscène, waarin we verschillende mensen hardop horen bidden voor George Bailey, toont ook meteen aan dat regisseur Capra gelooft in kleinschalige samenlevingen als Bedford Falls, waarin mensen elkaar vertrouwen op hun woord en waar mensen voor elkaar opkomen wanneer dat nodig is. Ook hier is sprake van een perfecte cast, ook de kinderen dragen hun steentje bij, maar dit is boven alles de triomftocht van James Stewart, die hier de meest indrukwekkende acteerprestatie ooit neerzet en er op één of andere manier slaagt om elke menselijke emotie volstrekt geloofwaardig te maken. In het begin zien we hem als de dromerige, optimistische idealist. Vervolgens als een vastberaden strijder tegen de Potters van deze wereld, maar langzaam maar zeker ontwaren we ook kleine tekens van frustratie over de gemiste kansen en de vruchten die anderen plukken van die gemiste kansen. Dat hij die transformatie van de optimistische wereldverbeteraar naar de gefrustreerde potentiële zelfmoordenaar zo overtuigend weet te spelen, is een ongelofelijke prestatie. En de euforie van de slotscène oogt zo spontaan, zo oprecht en is zo doorspekt met levenslust dat ik de laatste minuten in gelijke mate moet lachen en huilen.

Capra ziet er, samen met Frances Goodrich, Albert Hackett en Jo Swerling, op toe dat er op de juiste momenten een subtiel vleugje humor is om de zwaardere momenten te verlichten. Een prachtig voorbeeld is de alternatieve huwelijksreis van George en Mary in hun geïmproviseerde ‘Waldorf Hotel’. Let goed op de fooi die Stewart de portier geeft en wat Georges beste vrienden doen direct nadat ze hun liefdesserenade voor George en Mary in de stromende regen hebben gezongen. Het is niet alleen grappig, het is ook realistisch en iets wat boezemvrienden in het echte leven ook zouden kunnen doen. Ik schat dat ik gedurende de 130 minuten die deze film duurt, zo’n 90 minuten met tranen in mijn ogen en op mijn wangen heb zitten kijken.

Het fascinerende verhaal over de opkomst, maar vooral de ondergang van Hollywoods eigenzinnige wonderkind Orson Welles. Direct nadat Welles twee films - The Magnificent Ambersons (1942) en Journey into Fear (1943) - simultaan had gemaakt, kreeg hij de opdracht om op locatie een film te maken over Brazilië. Hij fungeerde feitelijk als ambassadeur en de Amerikaanse overheid hoopte zo de sympathie te winnen van de Brazilianen, die anders mogelijk de kant van de Nazi's zouden kiezen. Wanneer previews erop lijken te wijzen dat het publiek The Magnificent Ambersons massaal afwijst, krijgt RKO-president George Schaefer zijn ontslagpapieren en neemt Charles Koerner het roer in handen. Die besluit Welles meesterwerk eigenhandig in te korten met veertig minuten en een nieuw einde te filmen en zet bovendien de financiering voor de film waar Welles mee bezig is per direct stop. Welles kon niets doen om het 'slachten' van zijn film tegen te houden, kon zijn film over Brazilië nooit afmaken en zijn bliksemcarrière als topregisseur was ineens voorbij!

In deze documentaire komt Welles (op archiefbeelden) zelf aan het woord, alsmede verschillende mensen die met hem samenwerkten aan wat een trilogie over Brazilië had moeten worden. Van het verhaal van een jongen en zijn ezel is nauwelijks iets over gebleven, maar het beeldmateriaal dat hij schoot voor een reconstructie van een heroïsche boottocht van vier arme vissers, die uitkeringen eisten voor hun beroepsgroep, bevestigt de visuele magie die Orson Welles uit zijn mouw leek te kunnen schudden. Die beelden bevatten helaas geen geluid en is vervangen door een matige soundtrack. Het beeldmateriaal is bovendien ongemonteerd, waardoor er veel lange shots tussen zitten. Het heeft natuurlijk te maken met artistieke integriteit (Welles heeft het niet afgemonteerd), maar het had allemaal best wat compacter gekund. De beelden van het Carnaval daarentegen zijn schitterend!

De aanwezigheid van Leslie Howard, Bette Davis en Olivia de Havilland doet wellicht vermoeden dat we hier te maken hebben met onvervalst topmelodrama, temeer daar Howard en Davis een paar jaar eerder nog samen hadden geschitterd in Of Human Bondage (1934). Dit is echter een uiterst vermakelijke, vaak hilarische komedie die je doet afvragen waarom we deze sterren hierna slechts bij hoge uitzondering nog in een komische rol zouden zien! De voortreffelijke opening zet meteen de toon: Basil Underwood [Leslie Howard] en Joyce Arden [Bette Davis] zijn geliefden die midden tijdens hun vertolking van de tragische en romantische finale van Romeo & Juliet elkaar het leven zuur maken, terwijl Marcia West [Olivia de Havilland] smachtend haar idool aanbidt. Na afloop van de voorstelling bezoekt Marcia Basil in zijn kleedkamer en dat is niet naar de zin van de jaloerse Joyce. Maar Basil begint daardoor wel te twijfelen of hij beter af is bij de felle, bezitterige Joyce of bij de jonge, aanbiddende Marcia. Marcia's verloofde Henry [Patric Knowles] is een sta-in-de-weg, maar met de hulp van zijn trouwe butler [Eric Blore, wie anders?] probeert Basil alles onder controle te houden.

De chemie tussen de drie sterren is een belangrijk ingrediënt voor het plezier in deze film en ze slaan keer op keer de spijker op zijn kop. Bonita Granville scoort als een zeer nieuwsgierige tiener die werkelijk niets ontgaat, maar het is Eric Blore die de lachers het meest op zijn hand heeft, of dat nou is wanneer hij friemelt aan zijn (opzichtige) toupet of wanneer hij door middel van vogelgeluiden probeert Basil te waarschuwen... bij een volière! Subliem vermaak, een dijk van een film met briljante acteurs op het top van hun (komische) kunnen!

Standaarddocumentaire over zanger/liedjesschrijver Jeff Buckley, die ondanks zijn indrukwekkende en alom geprezen debuutalbum ‘Grace’ (met zijn beroemde cover van Leonard Cohens ‘Hallelujah’) worstelde om uit de schaduw te komen van zijn vader Thomas die Jeff achterliet om een muzikale carrière na te jagen en op jonge leeftijd stierf. Jeffs moeder, vrienden, muzikanten en andere betrokkenen bij het persoonlijke en professionele leven van de getormenteerde Jeff schetsen een beeld dat voor degenen die Buckleys carrière enigszins hebben gevolgd geen grote verrassingen oplevert. Archiefbeelden zorgen voor de meest opmerkelijke momenten en dit nodigt zeker uit om de muziek van Jeff Buckley te (her)ontdekken.

Dat het succes van The Lady Vanishes niet alleen aan Alfred Hitchcock te danken is, maar ook aan scenaristen Sidney Gilliat en Frank Lauder, blijkt wel uit het feit dat Basil Radford en Naunton Wayne hun rollen als stijve Britten met een voorliefde voor cricket in die film maar liefst 10 (!) keer - met behoorlijk succes - zouden herhalen! In de op één na laatste film die zij als duo maken zit de sleet niet zozeer in hun onderlinge chemie of in hun karakters, maar in het zwakke scenario. Een enkele verdwaalde geslaagde grap raakt ondergesneeuwd in een opeenvolging van flauwe, vaak wat ordinaire humor. Het verhaal is een kapstok waaraan de scenaristen een serie losse ideeën hangen en het resultaat is onsamenhangend, maar vooral teleurstellend.

Dat WC Fields niet behoort tot de 4 grote 'silent comedians' komt mede doordat hij - in tegenstelling tot Chaplin, Keaton, Lloyd en Langdon - veel beter tot zijn recht kwam toen geluid zijn intrede deed. In deze zwijgende komedie speelt hij Elmer Prettywillie, een winkelier in een klein stadje, die aan het begin van de film probeert in slaap te komen. Zijn slaap wordt echter steeds onderbroken door verschillende vormen van herrie! Natuurlijk leent zo'n idee zich veel beter voor een geluidsfilm en het is dan ook niet zo vreemd dat de remake uit 1934 op vrijwel alle fronten superieur is. Dat neemt niet weg dat er veel te genieten valt in deze komedie: Elmers pogingen om een brand te blussen zijn hilarisch evenals een sequentie met een niet al te sjofele kinderwagen. De aanwezigheid van de even lumineuze als luchtige Louise Brooks is ook een pluspunt, ook al is het romantische subplot waar zij onderdeel van uit maakt niet bijster interessant.

‘Italian Studies’ is de titel van een boek met korte verhalen van Alina Reynolds [Vanessa Kirby]. Voor haar volgende boek wil ze zich verdiepen in de belevingswereld van jongeren en daarom struint ze New York City af en spreekt ze jongeren over hun ambities, hun denkbeelden en het leven in het algemeen. De combinatie van geschreven scenes en spontane gesprekken met jongeren is riskant en pakt in dit geval niet al te best, ook al omdat het onderscheid tussen de gedramatiseerde en de ‘echte’ gesprekken vrij goed te maken is. Misschien was het Leons bedoeling dat Kirby’s personage soms wat moeite heeft om contact te maken, maar het komt het eindresultaat sowieso niet ten goede. Een experiment dat geen herhaling behoeft.

Weinig meeslepend drama over een Amerikaans gezin tijdens WOII. Nadat vader Matthew Macauley [Tom Hanks] komt te overlijden en diens oudste zoon Marcus [Jack Quaid] zich aan het front begeeft, moet tiener Homer [Alex Neustaedter] zijn moeder [Meg Ryan] financieel bijstaan. Hij krijgt een baantje als koerier bij een postkantoor waar hij een vaderfiguur vindt in Willie Grogan [Sam Shepard]. Stemmig drama met verzorgd camerawerk van Andrew Dunn, maar diepgaande is het helaas niet

Julian Assange verbleef 7 jaar in de ambassade van Ecuador in Londen om uitlevering aan Zweden (en vervolgens aan de VS) te voorkomen. In 2019 werd hij alsnog gearresteerd en begon een langdurige gerechtelijke procedure die moet bepalen of er een wettige grondslag was om aan het uitleveringsverzoek van de VS gehoor te geven. Directe aanleiding is de publicatie van documenten en video’s die de Amerikaanse regering in een kwaad daglicht zetten. Deze documentaire richt zich op poging van Assanges advocaat en echtgenote Stella Morris en zijn vader John Shipton om zoveel mogelijk politiek en maatschappelijke steun te vergaren voor de vrijlating van Assange. Een nadrukkelijk en overtuigend pleidooi voor Assange, persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting en een fascinerend portret van de enigmatische Shipton (de appel valt niet ver van de boom, zo blijkt). Wat ontbreekt is inzicht in de formele grondslag voor de aanklachten tegen Assange die je als kijker de ruimte geven om een afgewogen standpunt in te nemen.