Opinions

Tenenkrommend melodrama waarin een jonge man terecht staat wegens betrokkenheid bij een misdaad. Voor de rechter uitspraak doet beschuldigt Jimmy Wilson zijn ouders van verwaarlozing (moeder drinkt, vader besteedt zijn tijd liever aan kaartspellen met zijn vrienden). Een uiterst laffe manier om de verantwoordelijkheid af te schuiven, maar deze opvoedkundige draak leest ouders flink de les en uiteraard doet de rechter dat in het coda nog eens dunnetjes over. Het treurigste is de aftiteling, die vermeldt dat de soldaten in Europa en Azië deze film te zien zouden krijgen. Die hebben zich waarschijnlijk meer vermaakt tijdens D-Day of De Slag bij Iwo Jima...

De legendarische musical Cabaret was gebaseerd op deze film, die weer gebaseerd was op het boek van Philip van Druten dat gebaseerd was op de verhalen van Christopher Isherwood, die in Berlijn woonde tijdens de opkomst van de Nazi-partij. Christopher is een schrijver die bevriend raakt met Sally Bowles, een charismatische, jonge zangeres wiens levenslust aanstekelijk is. Haar impulsieve gedrag is fascinerend, maar leidt ook tot frustraties in een tijd waarin de wereld buiten het hedonistische leven dat Christopher en Sally leiden haast ongemerkt onder druk komt te staan van de Nationaal-Socialisten.

Deze verfilming mist weliswaar de visuele flair die Bob Fosse toevoegde aan Cabaret (1972) en de homoseksuele ondertonen zijn minder nadrukkelijk, maar Laurence Harvey en Julie Harris zijn allebei fantastisch in de hoofdrollen in deze uiterst vermakelijke film, die weliswaar is overschaduwd door de met prijzen overladen versie met Michael York en Lize Minnelli, maar daar nauwelijks voor onder doet.

Drie jaar na Being Elmo: A Puppeteer’s Journey richt deze documentaire zich op dat andere iconische karakter uit Sesame Street. Voor alle karakters uit dit legendarische programma geldt dat ze een verlengstuk zijn van de acteur en Matinna richt zich dan ook op de relatie tussen Big Bird en Caroll Spinney. Big Bird is een meer complex karakter dan Elmo en de invloed dat het had op kinderen en op de popcultuur van de jaren ’70 en ’80 is niet te onderschatten. Maar het is de uitgebreide aandacht voor de technische en fysieke prestaties die Spinney bij het maken van de film al 40 jaar onderging die dit net wat interessanter maken dan Being Elmo. Ondanks de soms wat opdringerige muziek raad ik je wel aan om een paar zakdoeken bij de hand te houden.

Het eerste uur van deze lofzang op Usain Bolt is éénzijdig en daardoor wat oppervlakkig en eerlijk gezegd aan de saaie kant. Het gaat netjes alle successen van Usain Bolt af, waarbij hij zelf vertelt wat hij voor, tijdens en direct na die wedstrijden dacht. Aangezien Bolt zijn emoties nooit onder stoelen of banken stak op de atletiekbaan, levert dat geen nieuwe inzichten op. Pas in het laatste half uur wordt de film interessant, wanneer de film zich richt op de aanloop naar Rio 2016 toen de reputatie van zijn sport een flinke deuk had opgelopen wegens dopingschandalen. Er is een effectieve montage van allerlei lastige vragen die Bolt voor de kiezen krijgt tijdens een persconferentie, waarbij we wel de vragen horen, maar niet de antwoorden. Daardoor krijg je enigszins een indruk van de druk die hem werd opgelegd, ook al is het resultaat natuurlijk al bekend.

Hoewel je als kijker uiteraard niet ontkomt aan Gretha's boodschap is dit zeker geen heiligverklaring van deze Zweedse klimaatactivist. Deze bijzonder openhartige documentaire volgt haar vanaf het moment dat ze vrijwel onopgemerkt voor het eerst op vrijdag van school staakt en met haar beroemde protestbord voor het Zweedse parlementsgebouw gaat zitten met een thermoskan en een paar boterhammen. Natuurlijk zien we hoe de aandacht groeit en de camera volgt Gretha ook wanneer ze spreekt bij een massale demonstratie in België, rondom de speeches bij de EU en de VN en film tevens haar ontmoeting met de Franse president Emmanuel Macron.

Deze documentaire begint echter met een beeld dat bepalend is voor Gretha zelf, maar ook voor de grote schare trouwe volgelingen, die overigens vaak meer geloven in haar integriteit dan in haar boodschap. Gretha zit zwijgend in het duurzame bootje waarmee ze de Atlantische Oceaan oversteekt om een Klimaattop in New York te bezoeken. Die reis is de opmaat naar Gretha's emotionele, meest kritische speech ooit en deze documentaire legt op indrukwekkende wijze bloot waar Gretha's woede, frustratie en verdriet uit voortkomt.

Op haar 15e heeft Gretha al gekampt met een langdurige depressie, mede veroorzaakt door het feit dat klasgenoten haar pestten en haar structureel uitsloten. Het spreekt voor zich dat zij tijdens al de media-aandacht nog steeds enorm worstelt met haar recente verleden en er is dan ook veel aandacht voor de sleutelrol van haar vader, die haar over vergezeld en haar constant op het hart moet drukken dat ze goed voor zichzelf moet zorgen. Gretha is geen heilige: ze is vaak halsstarrig en vader moet vaak heel lang (en streng) op haar inpraten voor ze overstag gaat. De meest memorabele momenten hebben dus eigenlijk niets te maken met het klimaatprobleem. Ronduit ontroerend zijn de momenten met haar paard en aandoenlijk zijn de scènes waarin ze in haar eentje danst of 'gewoon' dolt met haar ouders, haar zusje of haar geliefde honden.

Opvallend (en zichtbaar) is Gretha's bewustwording van het feit dat de uitnodiging van de VN en de EU veelal uitlopen op selfie-sessies: iedereen wil met haar gezien worden, maar niemand is bereid werkelijk naar haar te luisteren. Het is tekenend dat Vladimir Putin de enige is die de houding van wereldleiders ten opzichte van Gretha kan en durft te verwoorden. "I Am Gretha" werkt op verschillende fronten: het is het verhaal van een éénling die door haar volharding, oprechtheid en integriteit een wereldwijze beweging op gang weet te brengen; het schetst een beeld van de minachting en de hypocrisie waarmee de oprechte boodschap van een welingelichte, intelligente zelfverklaarde nerd wordt gebruikt voor PR-doeleinden; maar het is vooral een portret van een meisje dat enorme persoonlijke demonen en barrières heeft moeten en kunnen overwinnen in een poging haar eigen toekomst - en die van de planeet - in de juiste richting te sturen.

Basinger speelt de rol van Maria, een succesvolle zakenvrouw die bij haar zoveelste miskraam een bijna-doodervaring heeft. Haar echtgenoot Peter [Sebastian Schipper] legt zich neer bij het dringende medische advies om de kinderwens op te geven, maar wanneer Maria hoort dat er in Praag kinderen verkocht worden voor prostitutie, ziet zij haar kans schoon. Totaal onvoorbereid op wat haar staat te wachten besluit ze met een flinke pak bankbiljetten haar kinderdroom na te jagen.

Basinger doet haar uiterste best en Morgenthaler weet regelmatig een gevoel van onbehagen op te roepen. Het verhaal is echter minstens net zo onaangenaam als de karakters, het scenario is verwarrend en de religieuze ondertonen zijn belachelijk en voor sommigen ongetwijfeld ronduit aanstootgevend.

In een enorm wetenschappelijk lab ontwikkelt de robot Mother [stem: Rose Byrne] met behulp van een kunstmatige baarmoeder in 24 uur een embryo om tot een pasgeboren baby. Deze Daughter [Clara Rugaard] groeit uit tot een tiener en krijgt op een dag te maken met de verschijning van een vrouw [Hilary Swank] die toegang wil tot het lab. Deze verschijning staat haaks op alles wat Daughter dankzij Mother heeft geleerd over de buitenwereld en zet hun onderlinge verstandverhouding op scherp.

Centraal staat de aloude vraag of er harmonie kan zijn tussen menselijke en kunstmatige intelligentie. Sputore, die tevens het verhaal bedacht, neemt aan dat Daughter over gewone menselijke emoties beschikt, ook al is zij opgevoed door een robot en heeft ze geen enkel menselijk contact gehad. Als je dat basisidee kunt slikken dan is dit een intrigerende, spannende SF-thriller die interessante morele vraagstukken opwerpt. Ik kon daar niet in meegaan en daardoor boet het verhaal veel aan kracht in, ook al is het goed geacteerd en fraai vormgegeven.

"Great scott!" Christopher Lloyd heeft eindelijk weer eens een fantastische rol. Hij speelt hier Mr Crowley, de hoogbejaarde buurman van John Wayne Cleaver [Max Records], de zoon van een begrafenisondernemer. John is een sociopaat met een ongezonde fascinatie voor moord die door middel van therapie probeert in het reine te komen met demonen uit het verleden. Maar wanneer zijn dorpje wordt opgeschrikt door een serie gruwelijke moorden, waarbij steeds een orgaan wordt verwijderd, raakt John geobsedeerd door de zaak en hij raakt er al snel van overtuigd dat Mr Crowley de moordenaar is.

Het feit dat de hoofdpersoon zich soms gruwelijkheden inbeeldt is een wat flauwe manier om je als kijker aan het lijntje te houden, maar regisseur Billy O'Brien slaagt er wel in om een constante beklemmende sfeer neer te zetten, daarbij geholpen door sterk werk van Max Records in een pittige rol. Hij maakt tevens uitstekend gebruik van de locaties in Virginia, Minnesota en het is verfrissend dat hij sfeer verkiest boven gore. Componist Adrian Johnston zorgt voor een ongebruikelijke, sfeervolle score met veel nadruk op orgelmuziek en ik meen zelfs even een Wurlitzer te horen! Een ongebruikelijke, maar geslaagde psychologische thriller.

Wanneer een jong meisje [Maggie Mulubwa] verschijnt in een Afrikaans dorpje, gebeuren er "opeens vreemde dingen" die een aantal dorpsbewoners doen vermoeden dat het meisje een heks is. De lokale politie draagt haar over aan Mr Banda [Henry B.J. Phiri], de "Minister Of Tourism And Local Beliefs", die met hulp van een Witch Doctor [James Manaseh] vaststelt dat het meisje inderdaad een heks is. En daarom vertrouwt hij haar toe aan de zorg van een aantal heksen die in een soort reservaat leven waar ze vastzitten aan een wit lint. "Dat voorkomt dat ze kunnen wegvliegen", aldus Mr Banda. Maar het biedt ook de mogelijkheid om de heksen te presenteren aan toeristen. En aangezien Mr Banda de heksen heeft aangesteld als 'ambtenaars van de regering' spelen ze het spelletje graag mee! De komst van de veel jongere Shula zal echter verstrekkende gevolgen hebben voor alle betrokkenen.

Phiri is hilarisch als de overheidsambtenaar die er alles aan doet om iedereen te overtuigen van de authenticiteit van hekserij, ook al moet hij daarvoor klinkklare onzin uitkramen. Zijn speech voor de heksen, waarin hij vol trots aankondigt dat hij heeft gezorgd voor een vrachtwagen (een ORANJE vrachtwagen(!)), is één van een flink aantal komische hoogtepunten. Maar mede dankzij de even sobere als effectieve vertolking van Mulubwa verliest de film nooit de tragische aspecten van deze vorm van exploitatie uit het oog. Bovendien is er een prachtig, poëtisch slot dat nog maar eens de perfecte balans tussen tragedie en komedie in deze ruwe diamant onderstreept.

James Baldwin was een kritische, maar meer gematigde stem in het debat over de rassenongelijkheid in de Verenigde Staten. Een tijdsgenoot van de ons welbekende Malcolm X en Martin Luther King, maar ook van de minder bekende Medgar Evers die zich in de jaren '50 inzette om zoveel mogelijk zwarte Amerikanen te registreren voor verkiezingen en in 1963 werd doodgeschoten. De film combineert beelden van een gefilmd debat op Cambridge University tussen James Baldwin en de conservatieve intellectueel William F. Buckley met op doeltreffende wijze door Samuel L Jackson voorgelezen fragmenten uit Baldwins laatste, onafgemaakte boek waaraan hij werkte tot zijn dood in 1987.

Baldwin kijkt daarin op kritische wijze terug op zijn eigen rol in het publieke debat, maar ook op de manier waarop de media een afspiegeling vormden van de dagelijkse werkelijkheid. Beelden van de vroege, luchtige muzikale komedies van Doris Day verafschuwt hij omdat die het beeld van de maakbare, aangename blanke wereld in stand houden. Hij uit ook kritiek op de finale van de klassieker "The Defiant Ones", waarvan de blanke kijker - en ja, tot ik deze film zag ik ook - het idee had dat deze film het juist opnam voor de zwarte Amerikaan. Door Baldwins commentaren te voorzien van goed gekozen visuele ondersteuning, weet Raoul Peck toch nieuw licht te werpen op de discussie rondom racisme. Het verklaart niet alleen de opkomst van de "Black Lives Matter"-beweging, maar maakt je er als blanke ook minstens enigszins bewust van dat racisme veel subtieler en ongemerkter tot uiting komt dan we in onze oeverloze racisme-discussies doen voorkomen.

Op het eerste gezicht is de 15-jarige John [Alex Pettyfer] een normale Amerikaanse die met zijn vader Henri [Timothy Olyphant] een onopvallend leven leidt in een doorsnee stadje. In feite is hij een van de negen ‘Gardes’ van de planeet Lorien en houdt hij zich schuil voor de Mogs die zijn planeet hebben ingenomen. Henri is de beschermeling die John moet leren zijn bovennatuurlijke krachten op effectieve wijze te gebruiken in de hoop dat hij met andere Gardes kan terugkeren om de planeet terug te winnen. Wanneer blijkt dat Garde 1, 2, en 3 door de Mogs zijn vermoord, beseft John dat het een kwestie van tijd is voordat hij de strijd met zijn vijanden aan moet gaan. John raakt bevriend met buitenbeentje Sam [Callan McAuliffe] en vindt de liefde in Sarah [Dianna Agron]. Competent gemaakte tieneractie is niet hoogstaand en Pettyfer is weinig charismatisch, maar Caruso haalt het maximale uit de actiescènes.

De kleurrijke karakterisering van hoofdpersoon John Lindsay [Edward G Robinson], een professor in de rechten die vastbesloten is een misdaadsyndicaat dat gewone mensen terroriseert op te rollen, is één van de sterke punten van dit misdaaddrama. Lindsay is weliswaar gedreven, maar hij heeft ook een opvliegend karakter en is verstrooid genoeg om z'n brandende pijp in z'n jaszak te stoppen. Robinson doet hier zelfs een poging de Big Apple te dansen in één van de leukste scènes. John Beal is minder effectief als Paul Ferguson, Lindsays belangrijkste assistent, maar Otto Kruger is ijzersterk als het charmante, maar aalgladde meesterbrein achter de misdaad. Het basisverhaal is weliswaar niet bijster origineel en uiteraard voldoet deze film aan de opgelegd 'Crime does not pay'-regels van de Hayes Office, maar er zijn voldoende verrassende momenten die deze film de moeite waard maken. Asta - beroemd uit The Thin Man (1934) - steelt de film met een sublieme cameo.

De Whanganui River stroomt door het noordelijke deel van Nieuw-Zeeland en is, na decennialang onderhandelen, erkend als rechtspersoon en wordt sindsdien beheerd door de inheemse bewoners, die een diepe spirituele verbinding hebben met de rivier en al het fysieke en metafysieke dat er aan verbonden is. Ned Tapa is een van de “tijdelijke beheerders” van het natuurgebied en neemt enkele vrienden en internationale groep van activisten en filmmakers mee op een vijfdaagse boottocht over de rivier. Toont aan hoe de mens in harmonie met de natuur kan (en zou moeten) leven en zit vol prachtige beelden, voorzien van een soundtrack waarbij je helemaal tot rust komt. Maar wat het meest opvalt, is het positieve effect dat de reis en de omgeving heeft op de deelnemers. Een zachtaardige, maar zeer effectieve oproep aan mensen over de hele wereld om op te komen voor datgene waar we echt niet zonder kunnen.

Stanley Hill [John Travolta] kan niet voorkomen dat zijn echtgenote Vivian [Rebecca DeMornay] wordt doodgestoken bij een poging haar tas te roven. Stanley weet de dader [Luis Da Silva Jr.] te identificeren, maar wanneer die vervolgens vrolijk wordt vrijgelaten beseft Stanley dat de detectives Gibons [Sam Tremmell] en Walker [Asante Jones] onder een hoedje spelen met de onderwereld. Met hulp van ex-collega Dennis [Christopher Meloni] besluit hij elk middel aan te grijpen om te achterhalen wie zijn vrouw liet liquideren en waarom. Dwaze, formulematige en gewelddadige misdaadthriller dient bekeken te worden zoals hij is geschreven: met het verstand op nul. De titel verwijst naar een quote uit het Oude Testament (Jeremia 6, vers 11 om precies te zijn). Misschien toch nog iets geleerd dus.

De Canadese popdiva en “koningin van de power ballad” Celine Dion zegde in 2021 een seizoen van optredens in Las Vegas af. Ze kampte al geruime tijd met gezondheidsproblemen, maar in deze documentaire blijkt dat ze lange tijd niet de volledige waarheid vertelde over de aard van die problemen en waarom ze daar lange tijd niet eerlijk over durfde te zijn. Dion trok zich een jaar lang terug in haar woning om te zorgen voor haar tweelingzoons Eddy en Nelson, in de hoop dat ze een manier zou vinden om weer op een acceptabel niveau te kunnen zingen en optreden. Dion praat geëmotioneerd over haar hoogte- en dieptepunten, maar Taylor leunt erg veel op archiefbeelden die bevestigen wat de meeste kijkers al weten: dat Dion decennialang een sublieme zangeres en entertainer was. De overdaad aan muziek gaat ten koste van diepgang en resulteert in een eindeloze loop dat het contrast schetst tussen de Celine van toen en die van nu. Maar de laatste 15 minuten – die aansluiten op de proloog – zijn buitengewoon moeilijk om naar te kijken en toont aan hoe verwoestend de zeldzame ziekte SPS kan zijn voor lichaam en geest.

Robert Kraft [Richard Boone] wordt met tegenzin aangewezen als de directeur van een begraafplaats, ook al is Andy McKee [Theodore Bikel] degene die het meeste werk doet waardoor Robert eigenlijk alleen maar wat formaliteiten hoeft af te handelen. De vorige eigenaars gebruikten een plattegrond waarop ze spelden met zwarte en witte koppen gebruikten om aan te geven welke graven 'bezet' zijn en welke nog niet. Robert, die het systeem op dat moment nog niet begrijpt voegt enkele zwarte spelden toe. Wanneer een aantal dorpsbewoners vrij plotseling sterft, begint Robert te geloven dat hij met de zwarte spelden mensen kan laten sterven, maar wanneer zijn compagnons dat horen dwingen ze Robert iets te doen dat fatale gevolgen heeft. Er is geen enkele gewelddadige scène is deze film, maar tegen het einde is er wel een sterke, macabere scène die echter niet voldoende is om deze uitstekende psychologische thriller het predicaat 'horrorfilm' te laten voeren. Richard Boone geeft een voortreffelijke vertolking als de gewone zakenman die langzaam maar zeker beseft dat hij over een afschuwelijke gave beschikt. Theodore Bikel is echter een groot minpunt met z'n ongeloofwaardige make-up en z'n nog minder geloofwaardige Schotse accent, maar de ongebruikelijke, maar zeer effectieve score maakt veel goed. Een bescheiden klassieker, die zeker de moeite van het bekijken waard is.

Jameel [Percelle Ascott] en Toby [George MacKay] hebben meerdere keren ingebroken bij rijke lui en daar met graffiti hun boodschap “I Came By” achtergelaten. Maar nu Jameels vriendin Naz [Varada Sethu] zwanger is wil Jameel ermee stoppen. En dus besluit Toby in zijn eentje in te breken bij Hector Blake, een voormalige rechter aan Hooggerechtshof. Wanneer Toby vervolgens niets meer van zich laat horen roept zijn wanhopige moeder [Kelly Macdonald] Jameels hulp in om Toby te vinden. De sleutel ligt (letterlijk en figuurlijk) bij Hector Blake, maar met zijn kennis van de wet en reputatie weet de politie gemakkelijk om de tuin te leiden. Bonneville grossiert in rollen van brave, gereserveerde Britten (2012, W1A, Paddington, Downtown Abbey) en blijkt ook uitstekend uit de voeten te kunnen in meer perverse rollen. Dat smaakt naar meer!

Rosamund Pike won een Golden Globe voor haar rol als oplichter Marla Grayson die haar functie als curator in dienst van de rechtbank gebruikt om steenrijke, bij voorkeur weinig weerbare ouderen op legale wijze van hun bezittingen te beroven. Haar volgende slachtoffer [Dianne Wiest] blijkt al gauw een ongelukkige keuze te zijn want daardoor krijgt ze te maken met de meedogenloze topcrimineel Roman Lunyov [Peter Dinklage]. Maar Marla laat zich niet zomaar uit het veld slaan en dat resulteert in een dodelijk spelletje kat en muis. Blakeson richt zijn pijlen op een zorgsysteem dat uitsluitend uit is op financieel gewin en geen enkel oog heeft voor de mensen die het zou moeten beschermen. Hij draait wat te ver door in het geweld – het had een kwartiertje korter gekund – en Eiza Gonzáles heeft een ondankbare rol als Marla’s handlanger, maar Pike en Dinklage zijn uitmuntend.

Het publiek had destijds moeite met het uitgangspunt van deze film. Klusjesman Otto Keller [O.E. Hasse] vermoordt Monsieur Vilette [Ovila Légaré] wanneer die hem betrapt bij een inbraak. Keller weet te ontsnappen door zich te verkleden als pater en biecht zijn moord op bij zijn eigen Pater Michael [Montgomery Clift]. Door een (iets te) toevallige samenloop van omstandigheden verdenkt de politie, onder leiding van inspecteur Larrue [Karl Malden], Michael van de moord. Maar Michael kan de ware identiteit van de moordenaar niet onthullen zonder zijn heilige zwijgplicht te doorbreken. Visueel intrigerend en duidelijk geïnspireerd door het Duitse Expressionisme. Hitchcock had moeite met toen nog vrijwel onbekende Method-acteren van Clift, maar toch is dit een redelijk onderhoudend melodrama geworden.

Claudette Colbert is uiterst charmant als Julie, de dochter van Eli Kirk [Ernest Torrence, die kort na de opnamen overleed], een oude visser die, zonder dat zij daar weet van heeft, zijn vissersboot gebruikt om Chinese migranten illegaal het land in te smokkelen. Ben Lyon is veel minder overtuigend als Joe Miller, de verbeten journalist die Julie gebruikt om bewijs te vinden van mensensmokkel. Een film die gemaakt is net voor de Hays Code een einde maakte aan expliciet geweld en seksuele toespelingen. De dialogen zijn in het begin vrij scherp geschreven en er zijn spectaculaire beelden een haaienjacht (hoewel het versnellen van de beelden de impact beperken], maar Lyon is verkeerd gecast en de laatste scène is ronduit zwak.

Verpleegster Ruth [Melanie Lynskey] is erg cynisch geworden door haar werk en de dingen die ze dagelijks om haar heen ziet gebeuren. Wanneer iemand bij haar blijkt te hebben ingebroken zoekt ze contact met de enige persoon met wie ze enig betekenisvol contact heeft: buurman Tony [Elijah Wood], een zonderlinge man die zich op geheel eigen wijze bezig houdt met martial arts. Ruth weet haar laptop terug te vinden en besluit het daar niet bij te laten, maar daarmee begeeft ze zich op zeer glad ijs. De combinatie Lynskey/Wood werkt perfect en Williams is hilarisch als een weinig begripvolle detective, maar Blair doet er wat lang over om dit verhaal naar het einde te brengen.

Een gedramatiseerde reconstructie van het persoonlijke verhaal van hoofdrolspeler Yfendo van Praag, die zeer verdienstelijk debuteert als Joey, die na een tijdje bij zijn oom [Benjamin Vlijt] en tante [Aisa Winter] heeft gewoond omdat zijn aan wiet verslaafde moeder Daphne [Romana Vrede] niet in staat was om voor haar kinderen te zorgen. Nu zij haar leven lijkt te hebben gebeterd kiest Joey ervoor om met zijn broertje Ricardo [Eliyah de Randamie] terug te keren bij zijn moeder. Hij is wel verplicht om een zinvolle dagbesteding te volgen en via maatschappelijk werker Frouwkje [Lilith Vermeulen] komt Joey terecht bij de dansstudio van Julian [Sean William Bogaers]. Goed geschreven en geacteerd psychologisch drama toont de emotionele achtbaan waarin kinderen van drugsverslaafde ouders in terecht kunnen komen. Daniël Kolf maakt grote indruk in zijn kleine rol als Joeys oudste broer, een flamboyant ongeleid projectiel wiens flamboyante zelfvertrouwen Joey verleidt om terug te vallen in de negatieve spiraal waar zijn danslessen hem juist uit proberen te halen. Van Praag verschijnt in de epiloog met zijn echte familie.

Amy Schumer is uitstekend in deze vermakelijke en variant op het veelgebruikte 'body switch'-gegeven die op het einde iets te prekerig wordt. Ze speelt Renee, een vrouw wiens onzekerheid over haar uiterlijk van haar afstraalt. Daar komt verandering wanneer ze tijdens in de sportschool van de spinner bike in de sportschool valt en haar hoofd stoot. Wanneer ze bijkomt ziet ze in de spiegel een prachtige vrouw.Opeens heeft ze het zelfvertrouwen waar ze naar hunkerde en durft ze dingen te doen die ze voorheen niet durfde. De kracht van het fraaie scenario zit 'm in het feit dat de verandering puur in haar hoofd zit. Renee is nooit het mikpunt van spot, ook niet bij de bikiniwedstrijd waar het publiek oprecht enthousiast op haar optreden reageert. Het modebedrijf, geleid door Avery LeClaire [een even briljante als onherkenbare Michelle Williams] zit weliswaar vol met klassieke modepoppetjes, maar ook daar weet ze met haar zelfverzekerde uitstraling en (veel belangrijker nog) haar persoonlijkheid het vertrouwen te winnen. Zet daar nog bij een uitstekende romantisch subplot met Ethan [Rory Scovel] bij en de even mooie, als onzekere Mallory [Emily Ratajkowski] bij en je hebt een komedie die perfect aansluit bij de goed gekozen titel. Het gaat er niet om of je mooi bent, het gaat erom dat je je mooi voelt. En dat heeft niets met uiterlijk te maken, maar met vertrouwen. Natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan, maar het feit dat deze film (en vooral de finale) vol zit met gewone mensen, die niet aan een klassieke Hollywoodbeeld van schoonheid voldoen, maakt dit tot een verfrissende komedie. En Amy Schumer draagt de film op fraaie wijze, ook al is het slot een tikje te stroperig.

Kort nadat Joshua [Rafe Spall] en Nat [Rose Byrne] elkaar het jawoord hebben gegeven verklaart Nats moeder [Minnie Driver]: “I give it a year”. En inderdaad, het kersverse huwelijk komt al gauw onder druk te staan. Deels doordat Joshua’s ex-vriendin [Anna Faris] nog gevoelens voor haar ex koestert, deels door Nats geflirt met haar aantrekkelijke zakelijke relatie Guy [Simon Baker]. Het scenario (van de regisseur) zit vol ongemakkelijke momenten en probeert soms wat te geforceerd de lachers op zijn hand te krijgen. Stephen Merchant is erg grappig als de getuige met de misplaatste grappen en opmerkingen en Olivia Colman scoort als een weinig empathische relatietherapeut.

Belabberd verlaat vervolg van de horrorfranchise met bijrollen voor oorspronkelijke castleden Jennifer Love Hewitt, Freddie Prinze Jr. en Sarah Michelle Gellar en durft het zelfs aan om halverwege de aftiteling de deur open te zetten naar een vervolg. Dat zal dan waarschijnlijk niet zijn met de bordkartonnen tienerpersonages die centraal staan in deze sfeerloze horrorfilm waarin Robinson gore verkiest boven spanningsopbouw en zelf verantwoordelijk is voor de karikaturale vertolkingen. Even waardeloos als nutteloos.

De zeventienjarige Lawrence [Isaiah Lehtinen] is dol op films (en Saturday Night Live) en droom van een carrière als filmregisseur. Daarom wil hij koste wat kost studeren op New York University. Zijn moeder [Krista Bridges] kan het inschrijfgeld van $ 90.000 niet betalen en daarom gaat Lawrence aan de slag de videotheek Sequels. Maar door zijn nare persoonlijke trekjes, deels te verklaren vanuit een jeugdtrauma, kan hij moeilijk overweg met bedrijfsleider Alana [Romina D’Ugo]. En zijn beste vriend Matt [Percy Hynes White] ziet hij ook steeds minder vaak. Ogenschijnlijk geïnspireerd door Clerks, maar met een narcistische hoofdpersoon en twee hoofdrolspelers die grossieren in overdreven acteren. Het scenario is niet zonder sterke momenten, maar Levacks kleurloze regie maakt het wel erg moeilijk om hiervan te genieten. Canadese critici waren overigens aanzienlijk meer onder de indruk.

Vlijmscherp geschreven, intrigerende psychologische thriller over Henry Adler [Tom McManus], een acteur die na lange tijd eindelijk een rol als politie-agent in een TV-show krijgt aangeboden. Om zich beter te kunnen identificeren met de rol besluit hij zijn uniform in het openbaar te dragen. Aanvankelijk helpt het hem absoluut in zijn acteerwerk, maar geleidelijk aan wordt het steeds moeilijker om zijn rol van de realiteit te scheiden. Dat heeft niet alleen grote gevolgen voor hemzelf, maar ook voor de mensen in zijn naaste omgeving, waaronder tegenspeelster Charlie [Brigitte Bako], die in de serie een bijzondere relatie met heeft.

Dit is niet alleen een interessante karakterstudie over hoe een acteur zich zo kan vereenzelvigen met zijn rol dat hij zijn identiteit verliest, maar ook over hoe de buitenwereld het hem mogelijk maakt om met een aantal zeer dubieuze daden weg te komen, puur omdat hij dat blauwe uniform draagt. Een nog steeds zeer actuele, duistere film met zeer schokkende momenten vanaf het eerste moment en een fantastische vertolking van McManus. Doet qua look, thematiek en karakterisering denken aan Henry: Portrait of a Serial Killer (1986).

Als gevolg van een flinke klap op zijn hoofd is George Carey [William Powell], een meesteroplichter, in 1931 zijn geheugen kwijt geraakt. Sindsdien heeft hij een nieuw leven opgebouwd als Larry Wilson, een succesvolle, gerespecteerde maar stijve zakenman. Wanneer hij tijdens een bootreis een klap krijgt met een roeispaan nadat hij zijn dorpgsgenoot 'Doc' Ryan [Frank McHugh] probeerde te redden van verdrinking, herinnert hij zich weer wie hij was en is hij weer zijn oude zelf. Dat levert problemen op wanneer hij bij aankomst wordt opgewacht door "zijn" vrouw Kay [Myrna Loy]. George is daardoor gedwongen zich te blijven voordoen als Larry, maar dat levert ook kansen op wanneer hij ontdekt dat hij met de reputatie die hij als Larry heeft opgebouwd, een flinke slag kan slaan. Daarnaast doet George zijn best te voorkomen dat Kay haar voorgenomen scheiding doorzet, want hij valt (opnieuw) als een blok voor haar.

Typisch uitgangspunt voor een screwballcomedy en William Powell is in absolute topvorm, perfect bijgestaan door Frank McHugh als zijn partner-in-crime en beschermeling. Het scenario bevat meer dan voldoende hilarische momenten waarbij Powells expeditie als akela van een aantal fanatieke padvinders een absoluut hoogtepunt is. Myrna Loy geeft een vrij kleurloze vertolking, maar haar rol is dan ook wat oppervlakkig, Gezien de chemie die Powell en Loy duidelijk hadden in de Thin Man-films had zij een meer uitdagende en beter uitgewerkte rol verdiend. Geen Bringing Up Baby (1938) dus, maar niettemin zeer vermakelijk.

Iets teveel wetenschap en iets te weinig mysterie in dit romantische drama over twee wetenschapper die onderzoeken of ieder mens inderdaad een unieke iris heeft. Afstandelijk gespeeld en geschreven, maar het uitgangspunt is interessant en Cahill werpt interessante vragen op over de eeuwige vraag over leven na de dood. Kashish is perfect als het meisje dat mogelijk de sleutel is tot het antwoord op deze vraag.

De serie ‘The Pink Opaque’, waarin Isabel [Helena Howard] en Tara [Lindsey Jordan] elkaar door middel van telepathie helpen om de monsters van Mr. Melancholy [Emma Portner] te verslaan, is een tv-hit, maar Owen [Ian Foreman] mag het niet zien van zijn ouders. Dan ontmoet hij de iets oudere Maddy [Brigette Lundy-Paine], die hem uitnodigt om elke week bij haar te komen kijken. Twee jaar later verdwijnt Maddy spoorloos en direct daarna komt de serie abrupt tot zijn einde. Decennialang blijft Owen [Justice Smith] zich afvragen wat er met Maddy is gebeurd. Schoenbrun scoort hoge ogen als het gaat om originaliteit, sfeer en visuele stijl, maar laat steken vallen op het gebied van make-up en levert een onbevredigende slotakte af.