Opinions

Libby [Andi Garrett] nodigt haar vriendin Kit Austin [Sara Lane] uit om bij haar langs te komen om te babysitten Libby's zusje Tess [Sharyl Locke]. Om de tijd te doden besluiten de meiden voor de grap een aantal willekeurige telefoontjes te plegen waarbij ze de woorden uit de titel uitspreken. Helaas halen ze die grap ook uit met Steve Marak [John Ireland] die net zijn vrouw [Joyce Meadows] heeft gewurgd. Uiteraard neemt hij het telefoontje serieus en doet hij er alles aan om te achterhalen wie er achter het telefoontje zit, daarbij geholpen door zijn maîtresse Amy Nelson [Joan Crawford].

Goedkoop gemaakte, maar heel aardige thriller verhoogt de suspense doordat de meisjes lange tijd blijven geloven dat ze een onschuldige grap hebben uitgehaald. Dat zorgt ook voor een aantal verrassende wendingen en het eindigt allemaal met een sfeervol gefilmde slotconfrontatie in het spookachtig verlichte huis waar de meisjes zich schuil houden. Uiteraard speelt Crawford iedereen van het scherm, overigens...

De scène waarin Bridie Quilty [Deborah Kerr] contact moet achterhalen wie van de passagiers in een treincoupé haar geheime contact is, verraadt dat de scenaristen Frank Lauder en Sidney Gilliat ook verantwoordelijk waren voor de Hitchcock-klassieker The Lady Vanishes. Trevor Howard is de oerdegelijke Britse man die Bridie probeert te weerhouden van stommiteiten en naast een aantal sterke actiescènes is er ook voldoende humor om je tot het einde te blijven boeien. Scherp geschreven en vrij goed geregisseerd, maar Howard is iets te stijf om te overtuigen als actieheld.

Een regisseur mag niet liegen en dat is precies wat regisseur Adam Randall doet wanneer we in de openingsscène zien hoe een twaalfjarig jongetje schijnbaar door een onzichtbare entiteit van zijn fiets wordt geramd. Het is bovendien een beetje sneu om Oscarwinnares en hoofdrolspeelster in één van de meest geliefde sitcoms uit de jaren '90 Helen Hunt in een volstrekt ondankbare rol in een zeer matige thriller te zien. Het verhaal bevat een paar aardige ideeën: halverwege gaan we terug naar het begin en zien we sleutelmomenten vanuit het perspectief van de 'daders' en de onthulling over het achterliggende motief is niet onaardig. Onsympathieke karakters en een aantal flinke plotgaten in het scenario doen dit echter de das om. De elektronische score van debutant William Arcane is erg effectief, maar lijkt uit een heel andere film te komen.

Het regiedebuut van Samuel Fuller bevat onder anderen een goed uitgevoerd en gefilmd gevecht in een bar. Het is één van die elementen die je associeert met Fullers beste werk, maar als scenarist is hij hier wat minder succesvol. De eerste twintig minuten beschrijven hoe en waarom Bob Ford [John Ireland] de beruchte bandiet Jesse James [Reed Hadley], die inmiddels een nieuw leven had opgebouwd als Tom Howard, in zijn rug schoot. Ford schnabbelt wat bij door zijn 'heldendaad' talloze keren na te spelen in theaters, maar wanneer hij ontdekt dat er een populair liedje is dat hem afschildert als een lafaard, wil hij het hoofdstuk sluiten. Maar daarvoor moet hij de nodige obstakels overwinnen, niet in de laatste plaats Frank James [Tom Tyler], die niet van plan is de moord op zijn broer onbestraft te laten.

Ondanks de korte speelduur zakt de film in het midden in wanneer het zich richt op de romance tussen Ford en Cynthy [Barbara Britton], maar herpakt zich in de uitstekende finale.

Een geslaagde remake van de video nasty uit 1978, al is dat zeker geen aanbeveling. Schrijfster Jennifer [Sarah Butler] trekt zich terug in een huisje in een omgeving die sinds Deliverance maar al te vaak gemakzuchtig wordt afgeschilderd als het leefgebied van het schuim der aarde. Een delegatie besluit Jennifer op gruwelijke wijze te misbruiken. Dat vindt ze niet leuk en dus neemt ze in de tweede helft op gruwelijke wijze wraak. Geen verhaal, geen talent voor of achter de camera. Daarentegen is er wel veel gekrijs en veel gemartel. Maak nu uw keuze.

In New York neemt een fotoshoot voor beginnend fotomodel Katie Carter [Jemma Dallender] een vervelende wending wanneer ze gevraagd wordt uit de kleren te gaan. Ze weigert en verlaat de fotoshoot, maar het duurt niet lang voor ze in haar appartement wordt belaagd en allerlei gruwelijkheden moet ondergaan. Aangezien dit het vervolg is op I Spit On Your Grave is de tweede helft geen verrassing. Weer een hoop gekrijs en een minicursus creatief martelen, maar scenaristen Neil Elman en Thomas Fenton geven de personages iets meer diepgang. Het blijft bagger, maar het is aantoonbaar minder slecht dan zijn voorganger.

Jennifer Hills [Sarah Butler], overlevende en dader in I Spit On Your Grave, gaat op advies van haar therapeut [Harley Jane Kozak] naar een praatgroep met lotgenoten waar ze bevriend raakt met ongeleid projectiel Marla [Jennifer Landon]. Ze hoort van lotgenoten hoe ze slachtoffer zijn geworden van een systeem dat hun in steek laat. Wraak! Gelukkig geen laffe herhaling van zetten, maar het scenario bevat meer dan voldoende onzin en twijfelachtig moralistisch gepreek om je op de zenuwen te werken. Scenarist Daniel Gilboy heeft een paar verrassingen in petto. In geen enkele betekenis van het woord zijn die aangenaam te noemen.

De regisseur van origineel en producer van de remake en de twee sequels maakte het onverstandige besluit om opnieuw plaats te nemen op de regiestoel voor dit verlate vervolg op video nasty-klassieker I Spit On Your Grave uit 1978. Camille Keaton keert terug als Jennifer Hills, inmiddels een succesvolle auteur. Een etentje met haar dochter Christy [Jamie Bernadette] loopt uit op een bloedbad wanneer nabestaanden van de mannen die Jennifer veertig jaar geleden vermoordde moeder en dochter te ontvoeren en wraak te nemen. Deja vu is het zeker, want Zarchi’s scenario en regie is net zo erbarmelijk als in 1978 en opnieuw kun je eindeloos discussiëren over wie de slechtste acteerprestatie neerzet. De enige vraag die dan nog overblijft, is of dit kan tippen aan het origineel. Het duurt 40 minuten langer, daar heb je je antwoord.

Gary Sinise kan blijkbaar de hypotheek niet meer betalen, een andere rechtvaardiging voor zijn aanwezigheid in deze mierzoete, vaak tenenkrommende 'ziekte-van-de-week'-film valt niet te bedenken. Het acteertalent van KJ Apa komt overeen met het muzikaal talent van Jeremy Camp, het karakter dat hij speelt. Net als de God waar Jeremy gedurende de film veelvuldig voor bidt - en in het kitscherige dieptepunt van dit onding ook zijn 'fans' bij betrekt - bestaat het niet.

Het verhaal mag dan 'gebaseerd zijn op een waar verhaal', maar zou absoluut niet om aan te zien zijn geweest zonder het innemende spel van Britt Robertson als Melissa, de jonge dame voor wie Jeremy als een blok valt. In het blanke universum van Bible Belt America is het enige zwarte personage overigens de man die Jeremy en Melissa alleen maar slecht nieuws brengt. Tendentieus en net zo onuitstaanbaar als de afschuwelijke, stroperige liedjes die de soundtrack teisteren. Hoogste tijd voor Robertson om weer eens een fatsoenlijke film te maken.

12+-horror is geen horror, zoveel blijkt wel weer uit deze zwak geacteerde, matige thriller. Het feit dat deze film bedoeld is voor tieners mag geen excuus zijn om een scenario vol gigantische plotgaten en inconsistenties, maar zonder verrassingen te verfilmen. Het is niet zo moeilijk om te raden hoe de vork in de steel zit, maar het ergste is dat de pogingen tot suspense en spanning volledig mislukken. Bella Thorne en Richard Harmon beschikken over nul charisma en slaapwandelen zich door de slappe twist naar het melodramatische einde van een verhaal dat de moeite van het vertellen amper waard is.

Dinklage is perfect gecast als Del, een einzelgänger die de laatst overgebleven overlevende is van een apocalyptische gebeurtenis in het stadje waar hij woont. Del vult zijn dagen met het begraven van lichamen en het opruimen en schoonmaken van huizen. Op een dag stuit hij op Grace [Elle Fanning] die graag bij hem wil blijven. Hoewel Del niet op gezelschap zit te wachten gaat hij akkoord en zowel Del als Grace lijken op te leven door elkaar gezelschap. Maar Grace heeft een groot geheim dat hun vriendschap kan verwoesten. Genoeg verhaal voor een aflevering van Twilight Zone en dus veel te lang. Dinklage is echter in topvorm en ook Fanning levert degelijk werk af waardoor de verveling niet al te snel toeslaat.

Er zijn wat sfeervolle beelden voorzien van een suspensevolle soundtrack, maar dat betaalt zich niet uit in regisseur en schrijver Lobo's debuutfilm. Matt [AJ Bowen] en Karen [Susan Burke] gaan rond Kerst op bezoek bij Matts broer Steve [Scott Poythress] met wie het contact al geruime tijd moeizaam verloopt. Bij aankomst beweert Steve dat hij iemand gevangen houdt in de kelder: de duivel. Een hoop gespeculeer en vele plaagstootjes later ben je nog niets wijzer geworden. Een mager concept dat in de handen van een meer ervaren regisseur wellicht een acceptabele film van 15 minuten had kunnen opleveren. Lobo heeft wel enig gevoel voor stijl, maar hopelijk laat hij bij een volgende poging het scenario door iemand anders schrijven.

Masao Matsuyoshi [Steve Iwamoto] is een vrij verbitterde, oude man die weet dat hij niet lang meer te leven heeft en in zijn laatste dagen terugkijkt op zijn liefdevolle relatie met zijn vroeg gestorven echtgenote [Constance Wu] en zijn moeizame relatie met zijn kinderen. Makoto Yogi laat met behulp van familiehond Moki heden en verleden op fraaie wijze door elkaar lopen in een rustig vertelde, volwassen, poëtische maar nimmer pretentieuze of zwaarmoedige film over de dood. Zo nu en dan een tikje traag, maar het uitstekende spel. de schitterende fotografie en de hypnotiserende score van Pierre Guerineau en Alex Zhang Hungtai maken dit zeer de moeite waard.

Het fantastische verhaal van M.E. Clifton James die een cruciale rol speelde in de voorbereidingen op D-Day. Clifton James was een eenvoudige acteur die als soldaat in WOII de troepen vermaakte met zijn imitatie van Veldmaarschalk Montgomery. Wanneer Major Harvey [John Mills] de imitatie ziet, bedenkt hij een uitgekookt plan dat hij voorlegt aan Kolonel Logan [Cecil Parker]. Ze besluiten M.E. Clifton James in te zetten als dubbelganger van Montgomery, in de hoop daarmee de Duitsers te doen geloven dat de geallieerde troepen hun verwachte invasie niet in Noord-Frankrijk inzetten, maar bij Gibraltar.

M.E. Clifton James speelt (uiteraard) zichzelf en Monty en hij blijkt uitstekend uit de voeten te kunnen met het scenario dat geen poging doet hem tot held te bombarderen, maar vooral toont hoe hij - met hulp van Harvey en Logan - zowel fysiek als mentaal werd klaargestoomd voor een rol waarvan je echt kunt zeggen dat het duizenden levens heeft gered. Het scenario bevat ook een aangenaam, maar subtiel gevoel voor humor. Een bijzonder aangename reconstructie van een wonderbaarlijk stukje oorlogsgeschiedenis.

De 59-jarige Daniel Blake [Dave Johns] heeft 40 jaar werkervaring, maar zit nu op doktersadvies thuis om te herstellen van een hartinfarct. Omdat hij geen ervaring heeft met computers gaat het aanvragen van een uitkering hem moeilijk af, bovendien zorgt het bureaucratische systeem ervoor dat hij van het kastje naar de muur wordt gestuurd met als gevolg dat hij zichzelf niet gezien, gehoord en al helemaal niet serieus genomen wordt. Hij sluit vriendschap met Katie [Hayley Squires], een alleenstaande moeder met twee kinderen die tegen dezelfde muur aanloopt en afhankelijk is van voedselbanken. Geeft een grimmig, realistisch beeld van de gevolgen van een kil, afstandelijk systeem op de waardigheid van de mensen die het moet helpen. Dat systeem staat in schril contrast tussen de gewone mensen die Daniel en Katie met een diep ontroerende compassie. Stuitend, meeslepend en hartverwarmend. Een onbetwist meesterwerk.

Degelijk spel van Eckhart en een aantal goede 3D-actiescenes zijn de enige pluspunten aan deze verbastering van het verhaal van het monster van Frankenstein waarin hij zich als een Hulk-achtige actieheld aansluit bij de Gargouilles in hun strijd tegen demonen. De scheidslijn tussen origineel en volstrekt belachelijk was zelden zo duidelijk zichtbaar.

Margot Robbie toont haar veelzijdigheid in een dynamische, indrukwekkende vertolking. Helaas is die veelzijdigheid slechts een teken van haar talent, want als regisseur Craig Gillespie nou van tevoren had besloten of hij een zwarte komedie, een satire of een biografisch drama wilde maken, was het eindresultaat veel beter geweest. In de eerste helft van de film zijn alle karakters pure karikaturen en de acteurs spelen dit dan ook als een farce, waarbij de karakters zo over-the-top zijn dat je vergeet dat het allemaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Tegen het einde neemt de film echter een serieuze toon aan, alsof er opeens iemand op het idee kwam dat je de waarheid niet volledig naar je eigen hand kunt zetten als het gaat om zo'n publiek figuur als Tonya Harding. Robbie is fenomenaal en Paul Walter Hauser heeft de lachers op zijn hand als Shawn, de zichzelf veel te serieus nemende (en vooral onbekwame) man die het brein blijkt achter 'het incident'. . Er valt genoeg te genieten, maar het is een onevenwichtig geheel. Blijf wel even zitten tijdens de credits voor de indrukwekkende hoogtepunten uit Hardings carrière en fragmenten van interviews met de échte hoofdrolspelers in dit bizarre sportdrama.

Drie Amerikaanse astronauten en drie Russische kosmonauten doen gezamenlijk wetenschappelijk onderzoek in het International Space Station wanneer ze getuige zijn van wat lijkt op een serie gigantische explosies op Amerikaans grondgebied. Wanneer blijkt dat er oorlog is ontstaan tussen de VS en Rusland, strijden de wetenschappers om de macht op I.S.S. Maar wat dan? De fysieke strijd in een ruimte zonder zwaartekracht maakt dit uniek in zijn soort en met hulp van special effects veteraan William Purcell (Star Trek II: The Wrath of Khan, RoboCop (1987), Scream (2022)) levert Cowperthwaite een spannende en intrigerende SF-thriller af.

Een rol waar iedere serieuze actrice van droomt, maar je moet van goeden huize komen om recht te doen aan het dramatische levensverhaal van Lillian Roth [Susan Hayward], die mede onder druk van haar ambitieuze moeder [Jo Van Fleet] al op jonge leeftijd groot succes heeft op Broadway en een handjevol films maakte (waaronder Animal Crackers met The Marx Brothers). Haar leven neemt echter een tragische wending wanneer haar grote jeugdliefde David [Ray Danton] kort na hun huwelijk na een kort ziekbed sterft. Lillian is er helemaal kapot van, maar ontdekt dat ze met behulp van drank eindelijk goed kan slapen. Maar dat is het begin van een verwoestende alcoholverslaving die haar reputatie en haar belangrijkste relaties op het spel zet.

Hoewel Van Fleet nog geen vier jaar ouder was dan Hayward, speelt ze hier haar moeder en dat is vooral in de openingsscènes goed te merken. Een ander minpuntje is dat Hayward er ook op de dieptepunten van haar karakter nauwelijks slechter uit ziet dan in haar hoogtijdagen. Die ijdelheid wordt echter gecompenseerd door haar sensationele vertolking, waarmee ze ook haar mede-acteurs tot grote hoogten weet brengen. Richard Conte is sterk als Tony, één van de weinigen die Lillian op confronterende wijze aanspreekt op haar alcoholisme. De slotconfrontatie tussen Hayward en Van Fleet is meesterlijk gespeeld en gefilmd. Hayward toont haar veelzijdigheid in de scène waarin ze overweegt zelfmoord te plegen, maar let ook op hoe ze door middel van haar blik het effect toont van haar eerste AA-bijeenkomst. Een prachtige productie met schitterende kostuums - waarvoor Helen Rose een Oscar won - en een prima score van Alex North maken dit tot een absolute topfilm.

De indrukwekkende muzikale catalogus van de Gus Kahn staat centraal in deze wat oppervlakkige, maar onderhoudende biografie over de pieken en dalen in het leven van de Amerikaanse hitmachine en zijn echtgenote Grace LeBoy, zijn steun en toeverlaat en een voortreffelijke zangeres bovendien. Een mooi vehikel voor Doris Day die als geen ander recht weet te doen aan de liedjes. Mijn favoriete moment is Makin' Whoopee, hier gezongen als duet en een masterclass in muzikale timing. Day doet zelfs een sublieme imitatie van Al Jolson wanneer ze - in blackface (!) - diens grote hit (geschreven door Kahn) TToot Toot Tootsie (Goodbye) ten gehore brengt.

Zeventiger Carol [Blythe Danner] heeft na de dood van haar echtgenoot veel van haar levenslust verloren. Haar vriendinnen proberen de moed erin te houden, maar het keerpunt komt pas wanneer Bill [Sam Elliott] haar uit het niets om haar telefoonnummer vraagt... en haar belt! Hoewel ze totaal verschillende levens leiden is er een klik tussen de twee en daardoor ziet Carol weer een toekomst voor haarzelf. Niet al te diepgravend drama blijft interessant door het innemende spel van Danner en Elliott en de sterke ondersteunende cast.

De titel verwijst naar de openingsgedachten van een nimmer bij naam genoemde jonge vrouw [Jessie Buckley] die met haar vriend Jake [Jesse Plemons] onderweg is om kennis te maken met zijn ouders [David Thewliss, Toni Collette]. Gesprekken over kunst, cultuur en filosofie onthullen wat meer over hun persoonlijkheden in dit dan nog relatief conventionele psychologische drama. Wanneer de twee op hun eindbestemming komen volgen de jump cuts zich in rap tempo op, waarbij karakters even plotseling verschijnen als verdwijnen en Thewliss en Collette opeens jaren ouder of jonger zijn dan daarvoor. Een intrigerende, complexe puzzel, extreem goed geacteerd (met Buckley als uitblinker) en fraai gefilmd. De scènes in een auto tijdens een sneeuwstorm en de make-up in de finale bevestigen dat Kaufman er niet op uit is om een realistische film te maken. Maar Kaufmans scenario leunt veel teveel op dialoog. Daardoor duurt dit onnodig lang en de frustrerende finale is minstens net zo bizar als al het voorgaande.

Buidelratten Crash [Vincent Tong] en Eddie [Aaron Harris] gedragen zich belhamels in de kudde buitenstaander uit de Ice Age-franchise. Hun mammoetzus Ellie [Dominique Jennings] houdt ze de hand boven het hoofd, maar Manny [Sean Kenin] daagt ze uit om eens op eigen benen te staan. Aldus geschied en Eddie en Crash belanden in The Lost World waar ze het samen met die vervelende eenogige wezel Buck [Simon Pegg] opnemen tegen dino Orson [Utkarsh Ambudkar]. De oorspronkelijke stemmencast liet verstek gaan voor deze goedkoop gemaakte spin-off van de doodgebloede Ice Age-serie. Het verhaal is iets beter dan in Ice Age: Collision Course, maar de animatie is teleurstellend.

In zijn eeuwige jacht op dat eikeltje is Scrat [Chris Wedge] in de ruimte beland. Deze keer zorgt hij ervoor dat een meteoriet in een baan richting de Aarde komt en de planeet dreigt te verwoesten. Manny [Ray Romano], Ellie [Queen Latifah] en kornuiten moeten een plan verzinnen om dat te voorkomen. Daarbij is een rol weggelegd voor de buitengewoon irritante eenogige wezel Buck [Simon Pegg]. Een onsamenhangende scènes vol wanhopige pogingen tot grappen die bijna altijd doodslaan tekenen het failliet van deze uitgebluste franchise. Toch kwam er nog iemand op het idee om die irritante wezel centraal te stellen in de even zinloze spin-off The Ice Age Adventures Of Buck Wild.

Squint [Aziz Ansari] veroorzaakt op eigen houtje een wereldwijde aardverschuiving waardoor Manny [Ray Romano], Diego [Denis Leary] en Sid [John Leguizamo] vast komen te zitten op een drijvend ijsblok. Ze stuiten op het schip van piratenkapitein Gutt [Peter Dinklage]. Thuis probeert Manny’s tienerdochter Peaches [Keke Palmer] een wit voetje te scoren bij Ethan [Drake] ten koste van haar vriendschap met Louis [Josh Gad]. Memorabel is het niet, maar deze vierde film uit de Ice Age-franchise ziet er prachtig uit en is prima familievermaak.

De verklaring van de onconventionele titel komt in de slotscène van deze goed gespeelde oorlogsthriller die zich afspeelt in 1941 in de Sahara ten tijde van de Slag om Tobruk. Captain Anson [John Mills] krijgt opdracht om met zijn chauffeur M.S.M. Pugh [Harry Andrews] verpleegsters Diana Murdoch [Sylvia Sims] en Denise Norton [Diana Clare] te brengen naar Alexandria. Onderweg ontmoeten ze de Zuidafrikaanse Captain Van der Poel [Anthony Quayle] die ze, ondanks hun bedenkingen, toch besluiten mee te nemen naar hun eindbestemming. Maar de reis door moeilijk begaanbaar oorlogsgebied levert uiteraard de nodige problemen op. Deze sterk gespeelde en goed geregisseerde film verveelt nooit en hoewel er nooit sprake is van grootste momenten is dit zeker een bovengemiddelde oorlogsfilm die zeker de moeite van het bekijken is, ook omdat het grotendeels op locatie in Libië is gefilmd.

Liam Neeson speelt de rol van een vrachtwagenchauffeur die gespecialiseerd is in het besturen van grote, speciale trucks die over ijs rijden. Na een explosie in een mijn in het noorden van de Canadese provincie Manitoba begint Mike McCann [Liam Neeson] met hulp van zijn broer [Marcus Thomas] en een collega [Amber Midthunder], wiens broer vast zit in de mijn, aan een race tegen de tijd om de middelen te leveren waarmee de mijnwerkers bevrijd kunnen worden. Al snel blijkt dat iemand er belang bij heeft om dat te voorkomen. Fishburne doet wat Steven Seagal deed in Critical Decision in een goedkoop ogende, routinematige actiethriller waarbij niemand bedacht heeft dat achtervolgingen en vechtpartijen in een eindeloos wit landschap niet al te spannend oogt.

Schurkachtige zakenman Rudra [Mahesh Jadu] kan de aanbouw van een dam in Nepal afdwingen als hij Vijay Rai [Saksham Sharma] en zijn vader [Shapoor Batliwalla] uit de weg kan ruimen. Ganesh houdt zich schuil in de bergen en daarom wil Rudra Vijay laten ontvoeren tijdens een busreis. Eén van de passagiers is voormalige vrachtwagenchauffeur Mike McCann [Liam Neeson] die met zijn berggids Dhani [Bingbing Fang] onderweg is naar Mount Everest om daar de as van zijn overleden broer [Gurty McCann] uit te strooien. En die steekt er uiteraard een stokje voor met de hulp van de excentrieke buschauffeur [Geoff Morrell], een kritische wetenschapper [Bernard Curry] en zijn tienerdochter. Het scheelt natuurlijk ook dat zijn berggids aardig kont kan schoppen. Even formulematige als bespottelijke actiethriller is hooguit aan te raden als behang. Neeson en Fan redden de eer hooguit een beetje.

Richard Kuklinski werd in 1988 veroordeeld voor vier moorden, maar bekende later dat hij meer dan 100 mensen liquideerde in dienst van de maffia. Hij dankte zijn bijnaam “The Iceman” aan het feit dat hij de lichamen van zijn slachtoffers veelal liet invriezen, zodat het tijdstip van overlijden veel moeilijker was vast te stellen. Deze misdaadthriller is gebaseerd op Kuklinski’s getuigenissen en toont hoe hij [Michael Shannon] van een brave vader veranderde in de man die de vuile klusjes van gangster Roy Demeo [Ray Liotta] deed. Na verloop van tijd wordt hij een pion in een machtsstrijd binnen de plaatselijke maffia. Een perfecte rol voor Shannon en Liotta’s beste werk sinds Goodfellas. Bijrollen voor Winona Ryder als Richards echtgenote en van David Schwimmer en Chris Evans en James Franco als collega’s in de onderwereld.

Alom geprezen satirische komedie, maar het is mij een raadsel waarom. Dr. Alma Felser [Maren Eggert] is sceptisch over de middelen die de moderne wereld biedt om de afwezigheid van een traditionele liefdesrelatie te compenseren. Via een collega [Sandra Hüller] komt ze in contact met Thomas [Dan Stevens], een robot die volledig aan haar persoonlijke wensen zou moeten voldoen en opvallende gelijkenissen vertoont met een oude bekende. Alma besluit zelf eens te ervaren hoe het is om te leven met deze robot met weinig verrassende en oninteressante resultaten. Stevens speelt een robot die een mens simuleert en op enig moment ook nog eens een robot nadoet. Veel mensen zijn hier lovend over, maar voor mij is het typisch een gegeven dat alleen op papier werkt. Of met een robot in plaats van Dan Stevens natuurlijk. Eggert en Hüller leveren prima werk af, maar diepgang heb ik niet kunnen ontdekken.