Opinions

Tweelingbroers Lukas en Elias [Lukas en Elias Schwartz] krijgen steeds meer het gevoel dat de vrouw [Susanne Wuest] die net is teruggekeerd uit het ziekenhuis na een ingrijpende operatie aan hoofd en gezicht hun moeder is. Zelfs wanneer 'moeder' haar verband af kan nemen zijn ze niet overtuigd en de broer vragen zich hardop hun moeder is. En in hun ogen is er maar één iemand die antwoord kan geven op die vraag. Aanvankelijke intrigerende psychologische thriller komt erg traag op gang en lijdt onder het kleurloze spel van de gebroeders Schwartz. Bovendien bevat het een twist die de schrijvers waarschijnlijk heel intelligent vonden. Verrassend is het zeker, maar wie denkt dat het intelligent is om de kijker glashard voor te liegen heeft nog veel te leren.

Hasegawa [Ryûya Wakaba] woont al drie jaar samen met Ichiko [Hana Sugisaki] wanneer hij haar ten huwelijk vraagt. Een week later verdwijnt Ichiko spoorloos. Tijdens de speurtocht naar zijn geliefde doet Hasegawa schokkende ontdekking over Ichiko’s verleden. Intrigerend mysterie springt heen en weer door de tijd van 1999 tot 2016 en onthult langzaam maar zeker wie Ichiko is, alsmede waarom ze geen andere mogelijkheid zag dan Hasegawa achter te laten. Verteld in een weloverwogen tempo met voortreffelijk spel van Hugisaki, die je tot het einde in de greep houdt als de enigmatische hoofdpersoon.

Ik ben allergisch voor camerawerk waarbij halve hoofden zien, meer lucht dan object en waarbij hoofdpersonen op grove wijze in en uit het frame stappen. Die manier van filmen was in de Keystone-jaren van Chaplin nog geaccepteerd, maar sinds Griffith's Birth Of A Nation [1915] kan dat echt niet meer. Er is geen rechtvaardiging voor abominabel camerawerk, al zal de regisseur dezes daar wel een pretentieuze verklaring voor hebben. Het leidt af van het te onderkoelde verhaal van een aanstaande non die, met behulp van een tante, haar eigen oorlogsverleden ontdekt. Dat verhaal biedt wel mogelijkheden tot emotionele betrokkenheid, maar door het lage tempo en afstandelijk acteren blijft de emotie erg op de oppervlakte en is het ronduit verbazend dat deze film achteraf maar 82 minuten blijkt te hebben geduurd.

Op het laatste moment moet gescheiden moeder Solène [Anne Hathaway] met haar dochter Izzy [Ella Rubin] en diens vrienden Zeke [Jordan Aaron Hall] en Georgia [Mathilda Gianopoulos] naar het Coachella-festival, waar Izzy’s vader [Reid Scott] kaartjes voor een meet-and-greet met boyband August Moon heeft geregeld. Bij toeval ziet Solène de camper van bandlid Hayes Campbell [Nicholas Galitzine] aan voor het toilet. Ondanks het leeftijdsverschil klikt het tussen Solène en Hayes, maar hun romance stuit op de obstakels die iedere kenner van het genre van mijlenver zien aankomen. Hathaway is altijd het bekijken waard, maar ook zij kan dit standaardverhaal niet naar een hoger plan tillen.

Kookprogrammapresentator Erasmus [Steve Coogan] heeft al jaren een vaste relatie met zijn producer Paul [Paul Rudd] wanneer hij wordt geconfronteerd met kleinzoon Bill [Jack Gore] waarvan hij niet wist dat hij bestond. Bills vader [Jake McDorman] zit een gevangenisstraf uit en Erasmus en Paul doen hun best om het Bill naar de zin te maken. Niet makkelijk. Bill heeft nog nooit stabiliteit in zijn leven gehad en Erasmus en Paul krijgen ook nog eens te maken met een inspecteur van de Kinderbescherming [Alison Pill] die sceptisch is over opgroeien in een niet-heteroseksueel gezin. Geschreven en gemaakt met de beste bedoelingen en een puike cast en er zijn de nodige grappig momenten, maar het verhaal is aan de vlakke kant. Dat kan zijn omdat Fleming wil benadrukken dat opgroeien met homoseksuele ouders heel gewoon is, maar van een film met zo’n cast verwacht je toch een hogere amusementswaarde.

Wanneer zijn baas [Jon Favreau] hem om twijfelachtige redenen een promotie ontzegt, besluit Sandy Patterson [Jason Bateman] zich aan te sluiten bij de start-up van Daniel [John Cho]. Een riskant besluit dat hem duur komt te staan wanneer Sandy te horen krijgt dat hij zich moet melden bij een rechter in een andere staat op verdenking van creditcardfraude. Blijkt de schuld te zijn van een identiteitsdief [Melissa McCarthy], maar dat kan Sandy alleen bewijzen als zij bereid is haar zonden op te biechten. En dat lijkt ze geenszins van plan. Dit materiaal is McCarthy onwaardig, al doen zij en Bateman hun best om er nog iets van te maken. De slapstickhumor wordt echter al snel vermoeiend.

Vernietigende ontleding van wat zich afspeelt in de achterkamertjes terwijl gouverneur Mike Morris [George Clooney], senator Pullman [Michael Mantell] en senator Thompson [Jeffrey Wright] in de cruciale staat Ohio strijden om winst in de voorverkiezingen. Centraal staat Stephen Meyers [Ryan Gosling], een invloedrijke medewerker van de campagne voor Morris die geleid wordt door Paul Zara [Philip Seymour Hoffman]. Het gekonkel begint wanneer Pullmans campagneleider [Paul Giamatti] in het geheim contact opneemt met Stephen en hem wil overhalen om over te lopen naar zijn kandidaat. Andere belangrijke spelers zijn stagiaire Molly [Evan Rachel Wood] en Oda Horowicz [Marisa Tomei], de politieke verslaggever van de New York Times die graag een graantje meepikt van de politieke spelletjes. Clooneys reconstructie van politieke arena is overtuigend en dankzij de ijzersterke cast biedt hij een fascinerende kijk achter de schermen van de Amerikaanse politiek met openbare retoriek die nog steeds volop worden gebruikt om stemmen te winnen.

Dit is de middelmatige film die zijn roem uitsluitend dankt aan het feit dat Clark Gable voor het eerste (en, gelukkig, voor het laatst) danst en zingt. Hij speelt Harry Van, een manusje-van-alles in de showbizzwereld, die na de Eerste Wereldoorlog van alles en nog wat doet om te overleven. Na een korte romance met Irene [Norma Shearer] verliezen ze elkaar uit het oog. Aan de vooravond van een nieuwe wereldoorlog heeft Harry wat succes als manager van Les Blondes, een entertainment groep bestaande uit zes knappe blondines. Wanneer de oorlog werkelijk uitbreekt, sluit Europa zijn grenzen en daardoor zit Harry met een aantal andere gasten vast in een Duits hotel. Eén van de gasten doet hem erg veel denken aan Irene.

Geen komedie, ook geen musical. Er zijn slechts flarden van muziek en Gables legendarische 'Puttin' On The Ritz' is het langste muzikale intermezzo, ook al duurt het amper een minuut. Shearer zet een belachelijk dik aangezet Russisch accent op en Burgess Meredith onderbreekt de film een paar keer met felle, patriottische speeches die de (terechte) indruk wekken dat de makers hier plotseling een serieuze boodschap in wilden stoppen. De slotscène is ronduit tenenkrommend en onderstreept het gebrek aan focus dat heeft geresulteerd in een film die vleesch noch visch is en daarom nergens naar smaakt.

Joke [Beppie Melissen] wil dood, Annika [Hadewych Minis] gaat dood, de 10-jarige Timo [Isacco Limper] denkt dat hij doodgaat en docent Musa [Nabil Mallat] ziet het leven niet meer zitten. Tenslotte is daar de 40-jarige Victor [Eelco Smits] die net uit de kast is gekomen en begint aan zijn zoektocht naar de man van zijn dromen. Mislukte mozaïekfilm ziet bizar abusievelijk aan voor grappig, is wisselvallig geacteerd (vooral Smits en Limper vallen door de mand) en raakt zo ver van het padje dat het twee verhaallijnen uiteindelijk volledig ontkent!

Na een zware strijd tegen kanker keert de 14-jarige Ari(anne) [Sophie Lindner] terug op school. Ze raakt bevriend met nieuwe Afghaanse klasgenoot Zahra [Maryam Akbari], die na een asielprocedure van zes jaar eindelijk een huis heeft. Ook wordt ze verliefd op Renzo [Joshua Okonkwo]. die ze leerde kennen tijdens haar periode in het ziekenhuis. Ari en Zahra krijgen allebei een grote tegenslag te verwerken en steunen elkaar zoals vriendinnen dat horen te doen. Een lichtpuntje is een karaokeshow waarbij ze samen ‘Iedereen Is Van De Wereld’ ten gehore willen brengen. Lidner en Akbari doen het prima in dit sympathieke, maar weinig subtiele pleidooi voor een coulanter asielbeleid.

Vogelspotter Warre [Huub Stapel] stuit op een dag op een vogeltje (het heeft immers vleugels) met veel uiterlijke kenmerken van een mens dat uit een boom lijkt te zijn gevallen. Samen met zijn vrouw Tine [Joke Tjalsma] besluit hij voor Viegeltje [Kenadie Jourdin] te zorgen. Maar dan komt het moment waarop Viegeltje (letterlijk) haar eigen vleugels begint uit te slaan en dat is het uitgangspunt voor deze uiterst charmante, fantasierijke vertelling vol spitsvondige, intelligente dialogen die enorm profiteert van het puike werk van Stapel en de sublieme Tjalsma. Een voortreffelijke film voor het hele gezin.

De 12-jarige Bea [Cailey Fleming] trekt in bij haar oma [Fiona Shaw] omdat haar ernstige zieke vader [John Krasinski] in het ziekenhuis moet worden opgenomen. In hetzelfde appartementencomplex leert ze Cal [Ryan Reynolds] kennen en via hem een aantal Imaginary Friends (IFs) die op zoek zijn naar de inmiddels volwassen kinderen door wie ze zijn bedacht. Klinkt niet erg logisch en dat geldt voor de hele film. Na enig aandringen besluit Bea de ‘fantasievriendjes’ te helpen, maar waarom is mij volledig ontgaan. Zit vol fantasierijke, merkwaardige (getekende) figuren met prima stemmenwerk van onder anderen Steve Carell, Phoebe Waller-Bridge en Louis Gossett Jr., maar is nooit meeslepend. Uiteindelijk gaat Krasinski vol voor vals sentiment en een weinig verrassende ontknoping. Reynolds interactie met de getekende figuren bewijzen dat hij geen Bob Hoskins is. De Nederlands gesproken versie heet Fantasievriendjes.

“Beale Street is een straat waar New Orleans, mijn vader, Louis Armstrong en de jazz werd geboren” zijn de openingswoorden van het gelijknamige boek van [James Baldwin] waar dit romantische drama op gebaseerd is. Op basis van de getuigenis van een rancuneuze, racistische agent [Ed Skrein] zit de 22-jarige Fonny [Stephan James] vast voor een misdaad die hij (althans, dat moeten we lange tijd maar aannemen) niet heeft gepleegd. Zijn 19-jarige jeugdvriendin en geliefde Tish [KiKi Layne] verkondigt daar dat ze een kind krijgen. Tish probeert met hulp van haar familie Fonny’s onschuld te bewijzen, maar krijgt ook te maken met Fonny’s strenggelovige moeder, die woedend is over het feit dat Tish een ongehuwde moeder dreigt te worden. Het verhaal zou symbool moeten staan voor het leven van iedere zwarte Amerikaan, maar ondanks uitstekend acteerwerk en prachtige cinematografie van James Laxton ontstijgt het verhaal amper het niveau van een soapopera. King won een Oscar voor haar rol als de doortastende moeder die vastberaden is haar schoonzoon vrij te krijgen.

Psychotherapeut Linda [Rose Byrne] worstelt zelf met mentale klachten en balanceert op het randje terwijl ze probeert voor schoolgaande dochter [Danielle Macdonald] te zorgen. Ze stoort haar therapeut [Conan O’Brien] op zijn werk en de telefoontjes met haar echtgenoot [Christian Slater], die langere tijd van huis is, drijven haar nog meer tot wanhoop. Uitdagend portret van een vrouw op de rand van de mentale afgrond is een indrukwekkende tour-de-force van Byrne. Bronstein filmt haar bovendien voornamelijk in close-up om duidelijk te maken hoezeer Linda opgesloten zit in haar eigen belevingswereld. Moeilijk om naar te kijken, maar indrukwekkend. Macdonald moet haar emoties overbrengen met haar stem en levert (ook) een topprestatie af.

Ronald Colman is in zijn element als de intellectuele, maar misleidende Françios Villon, die na een speling van het lot door de impopulaire koning Louis XVI [Basil Rathbone] wordt ingezet als Maarschalk van Frankrijk. Villon speelt het spel vrolijk mee, maar wanneer zijn manier van rechtspreken leidt een enorm stijgende populariteit van de onsympathieke koning, werkt hij zichzelf onbedoeld verder in de nesten.

Colman is een weinig geloofwaardige 'schurk', maar de intellectuele kant van zijn karakter geeft hij perfect gestalte. Rathbone is vrijwel onherkenbaar in een vermakelijke verpersoonlijking van de gluiperige koning. Het acteerwerk in de bijrollen is soms wat overdreven, maar dit is een vermakelijke film met een niet al te subtiele (pro-socialistische) ondertoon die echter nooit stoort.

Schmidt bezocht verschillende plaatsen waar wetenschappers proberen het geheim van psychische angsten te doorgronden, zodat ze mensen kunnen helpen om ‘normaal’ te zijn. In plaats van hun proefpersonen duidelijk te maken dat het hebben van angsten niet abnormaal is, onderwerpen de wetenschappers ze aan experimenten. “Coping Kids” voor kinderen van 4 tot 12 jaar in Noorwegen, een “Masterplan Community” nabij Lake Nona in de VS zijn onderzoeken waarbij de cliënten proefpersoon zijn voor opmerkelijke onderzoeksmethodes. In Haarlem volgens we de aan psychoses lijdende Maarten Nijsen, al lijkt het er vooral op dat de onderzoekers hem niet kunnen volgen. Schmidt registreert waar kritische bevraging wel op zijn plaats was geweest. Bijvoorbeeld waarom wetenschappers willen weten hoe ze mensen kunnen laten conformeren en wat hun het recht geeft om te bepalen wat ‘normaal’ is en wat niet.

Dwaze romantische komedie over op drift geraakte spaceshuttle waarvan de kapitein al enige tijd is overleden. De overige twee (!) bemanningsleden zijn Adam [Anthony Mackie] en Zoë [Jane Kuang]. In de veronderstelling dat ze de dood tegemoet gaan laten ze hun missie voor wat het is en voeren ze discussies. Over seks (natuurlijk), dus dan weet je wel hoe het verder zal gaan. Je hoeft niet alle ins en outs van de voorbereiding op een ruimtemissie te kennen om te beseffen hoe belachelijk het uitgangspunt is en Mercado doet dan ook zijn best om ons op het hart te drukken dat we het niet al te serieus moeten nemen. Maar het scenario van Angela Bourassa is sowieso vrij onzinnig en het eindeloze gekibbel tussen de twee hoofdrolspelers leent zich beter voor een (korter) toneelstuk dan voor een film.

Reconstructie van de gijzeling van de Apple Store aan het Leidseplein op 22 februari 2022. Een verwarde man [Soufiane Moussouli] houdt een Bulgaarse immigrant [Admir Sehovic] gegijzeld en dreigt zichzelf op te blazen als de politie ingrijpt. Winkelmedewerker Mingus [Emmanuel Ohene Boafo] heeft zich op de begane grond opgesloten met een student [Robin Boissevain] en een moeder [Fockeline Ouwerkerk] met haar dochter Bente [Roosmarijn van der Hoek]. Kees van Zanten [Marcel Hensema] heeft het commando over de politie, Lynn [Loes Haverkort] is de onderhandelaar en Abe [Matteo van der Grijn] leidt een operatie van de DSI om de mensen te bevrijden die zich in de kantine op de eerste etage hebben verstopt. Gezien de onbeholpenheid van de dader doet het uitgangspunt denken aan Dog Day Afternoon (dat ook op een waargebeurd incident was gebaseerd). Helaas durfden Boermans en coscenarist Simon de Waal het niet aan om wat humor en satirische elementen toe te voegen en daarom zitten we opgescheept met een slappe, voorspelbare schurk en is er van spanning geen enkele sprake.

Verontrustende documentaire waarin wetenschappers, technici en filosofen duidelijk maken dat privacy dood is en dat robots mogelijk binnen tien jaar al de mens grotendeels zal hebben vervangen. De ‘educated guesses’ over wat dat precies zal betekenen voor de mens en de maatschappij van de toekomst lopen uiteen maar bieden meer dan voldoende stof om uren na te praten. Hoogste tijd om de boeken van Isaac Isamov, Philip K. Dick en Orwell weer een af te stoffen want de toekomst die zij in hun futuristische romans en verhalen schreven is dichtbij dan je denkt. Hoera?!

Yora Rienstra besloot aangifte tegen Minister van Onderwijs Arie Slob te doen wegens discriminatie. De aanleiding was diens uitspraak dat reformatorische het recht hebben om ouders van leerlingen te vragen een verklaring te ondertekenen die aangeeft dat ze homoseksualiteit en homoseksuele uitingen afkeuren. Rienstra’s aangifte kreeg op social media veel steun, maar ook kritiek uit voor haar verrassende hoek. In deze documentaire spreekt Rienstra met homoseksuele schoolgaande jongeren uit reformatorische gezinnen om hun ervaringen te bespreken, maar ook met vertegenwoordigers van de betreffende schoolbesturen. Gezien het korte format (50 minuten) was het effectiever om dieper in door één persoonlijk verhaal aan beide kanten te belichten. Nu is het meer een lange reportage die bevestigt wat we eigenlijk al weten. Een Joodse schriftgeleerde is de enige die niet om de hete brij heen draait. Deed de rest dat ook maar!

Cabaretier Vincent Bijlo is een rasoptimist die volop kan genieten van het enorme geluidsarchief dat hij samen met zijn eveneens blinde broer Marcel heeft aangelegd. Met zijn echtgenote Mariska Reijmerink werkt hij volop aan nieuw materiaal voor zijn volgende show en hij volgt de prestaties van Feyenoord via de radio op de voet. Nu blijkt Vincent een erfelijke aandoening te hebben waardoor zijn gehoor geleidelijk afneemt. Deze documentaire geeft vooral inzicht in het dagelijks leven van deze cabaretier. Alberse volgde een gehoortest waarbij Bijlo er veelvuldig naast zit en eindigt met het liedje uit de titel, maar verder is er jammer genoeg weinig diepgang.

De dromerige, schuchtere Mia [Sigrid ten Napel] start haar eigen Bloemenatelier in het pand waar ze als tiener ook al bloemen verkocht. Ze huurt Viola [Loes Luca] in haar te ondersteunen. Al gauw blijkt Mia vooruitziende gaven te hebben die zich openbaren in haar (dag)dromen. Ze ziet dat ze een dochter krijgt met Feo [Tarikh Janssen] en gaat daarom in op zijn avances. Maar waarom voelt ze zich dan zo aangetrokken tot Axel [Steef de Bot]? Uitstekend werk van Ten Napel en Aattache weet zelfs Luca in te tomen in dit luchtige, maar intelligent geschreven romantische drama naar het gelijknamige boek van Chantal van Gastel. Valt vooral op vanwege de volwassen manier waarop de personages omgaan met relatieperikelen. Koblenko heeft een mooi bijrolletje als Axels zus Cara.

Voorspelbare melodramatische verwikkelen ondermijnen het knappe spel van Aiko Beemsterboer als de 17-jarige Charlotte die na een vuurwerkincident moet accepteren dat ze bijna niets meer zal kunnen zien. Pas na lang aandringen laat ze zich opnemen in een instituut dat haar moet helpen zelfstandig door het leven te gaan. Langzaam realiseert Charlotte zich dat het verlies van haar gezichtsvermogen deuren sluit, maar dat er ook deuren opengaan. Dat laatste blijkt vooral uit de vriendschappen die ze sluit met lotgenoten. Stalenhoefs visuele stijl en Michel Schöpping geluidsontwerp zijn pluspunten, maar dit had wel iets meer verrassingen in petto mogen hebben.

Tatischeff [Jean-Claude] is een veteraan uit de variétéwereld die moet opboksen tegen moderniseringen. Radio en televisie houden mensen thuis en de interesse van het uitgaanspubliek gaat meer uit naar jukeboxen of rockbands. Tatischeff besluit zijn geluk te zoeken in Schotland en raakt bevriend met Alice [Eilidh Ranking] die hem goede hoop geeft voor de toekomst. Sentimenteel verhaal gebaseerd op een scenario van Jacques Tati (Tatischeff was zijn geboortenaam) met een hoofdpersoon die op twee druppels water lijkt op Monsieur Hulot, een minimum aan dialoog en veel van de visuele humor die typerend was voor de films die Tati zelf maakte. De bittere nostalgie zal niet iedereen in gelijke mate aanspreken, maar dit is zonder meer een waardig eerbetoon aan een van de grootste en invloedrijkste filmmakers van de 20e eeuw.

Lucien Chardon [Benjamin Voisin] besluit zijn geluk te zoeken in Parijs onder zijn moeders meer respectabele familienaam De Rubempré. Daar hoop hij een carrière te kunnen starten als een respectabele journalist maar wanneer hij bevriend raakt met Etienne Lousteau [Vincente Lacoste] ontdekt hij al gauw hoezeer de schrijvende pers wordt geregeerd door het grote geld. Door zich te houden aan de ongeschreven regels van (niet-objectieve) journalistiek weet hij zichzelf snel op te werken. Maar zijn affaire met Coralie [Salomé Dewaels], een ambitieuze actrice met een twijfelachtige reputatie, leidt hem naar zijn ondergang in dit vlot vertelde, levendige en goed geacteerde historische drama met een zeer cynische kijk op de zogenaamde ‘vrije journalistiek’. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Honoré Balzac uit 1843 dat veel overeenkomsten vertoont met Barry Lyndon (1844) van William Makepeache Thackeray.

In 1958 probeert de idealistische, jonge advocaat Johann Radmann [Alexander Fehling] officiers en soldaten die werkzaam waren bij Auschwitz voor het gerecht te krijgen. Maar hij merkt dat zowel de ambtenarij in West-Duitsland als zijn naaste omgeving eigenlijk niet zit te wachten op een confrontatie met het eigen verleden. Instanties die hem zouden moeten helpen liggen dwars, maar lijken ook het oorlogsverleden en het historische belang van een rechtszaak tegen Nazi's in het land van herkomst te bagatelliseren.

Deze reconstructie van de aanloop naar de eerste Auschwitz-rechtszaak in West-Duitsland richt zich ook op de sleutelrol van Simon Kirsch [Johannes Krisch], een Auschwitz-overlevende die tot zijn grote schrik op een dag in een basisschoolleraar de commandant herkent die verantwoordelijk was voor de dood van zijn vrouw en kinderen. Kirsch was een vriend van journalist Thomas Gnielka [hier gespeeld door André Szymanski] die één van de eerste stemmen werd die publiekelijk opriep tot de controversiële rechtszaak. Een integer gemaakt en boeiend drama over die eerste grote stap die Duitsland moest nemen om met zichzelf in het reine te komen, een proces dat nog steeds gaande is.

Een groep bevriende Duitse studenten meldt zich na een vurig pleidooi van hun professor aan bij het leger aan het begin van De Eerste Wereldoorlog. De jongens ontdekken al snel dat het niet zo glorieus of romantisch is als ze zich hadden voorgesteld. Derde grootschalige verfilming van de beroemde pacifistische roman van Erich Maria Remarque is goed geregisseerd en schitterend in beeld gebracht door James Friend en heeft ontegenzeggelijk sterke momenten, vooral in het laatste kwart wanneer tanks en vlammenwerpers opdoemen op het slagveld. Het scenario van Edward Berger, Lesley Paterson en Ian Stokell richt zich teveel op de veldslagen en de scènes waarin de Duitse diplomaat Matthias Erzberg [Daniel Brühl] onderhandelt met de Franse generaal Ferdinand Foch [Thibault de Montalembert] zijn volstrekt overbodig. Mist de humor en emotionele diepgang van de klassieker uit 1930 en komt inhoudelijk uiteindelijk niet verder dan het cliché van oorlog net een hel is. Hoofdpersoon Paul Bäumer [Felix Kammerer] lijkt op den duur net op het monster van Frankenstein. Goed gemaakt, maar dramatisch onvoldoende succesvol.

Journalist Eva Hendrickx [Laura Verlinden] maakt een documentaire over de situatie in de wijken in Brussel waar Noord-Afrikanen regelmatig slaags raken met de politie. Tijdens de opnames leert ze Lahbib Faraji [Nabil Mallat], een charismatische jongeman met een strafblad die duidelijk respect geniet onder de jongeren in de omgeving. Eindredacteur en presentator Herman Verbeeck [Gène Bervoets] staat onder grote druk om de kijkcijfers te verbeteren en Eva’s genuanceerde, nauwgezette benadering komt daardoor in gevaar. El Arbi en Fallah maken korte metten met de manier waarom media bijdragen aan een negatieve beeldvorming van immigranten, maar is ook kritisch op dat deel van de samenleving waar Lahbib onderdeel van uitmaakt. Het sterke scenario wordt aan het einde wat melodramatisch, maar dit is een indrukwekkend speelfilmdebuut van de mannen die later Black en Rebel zouden maken.

Kinderboekenschrijver Jessica [DeWanda Wise] verhuist met echtgenoot en professioneel muzikant Max [Tom Payne] en stiefdochters Taylor [Taegen Burns] en Alice [Pyper Braun] naar het huis waar ze tot haar vijfde woonde. De vijfjarige Alice heeft vanaf dat moment een denkbeeldige vriend genaamd Chauncey. Niets om je zorgen over te maken, totdat blijkt dat Chauncey Alice aanzet tot twijfelachtige handelingen. En dat terwijl Max op tournee Het scenario bevat van The Babadook, Annabelle en Poltergeist, maar het heeft er alle schijn van dat Wadlow een vergeefse poging deed om een horrorfilm voor kinderen te maken. Het centraal stellen van de kracht van de verbeelding is interessant, maar de tamme schrikeffecten maken deze film zo tandeloos als een Teddybeer.

Graham Moore won een terechte Oscar® voor het scenario van deze biografie van Alan Turing, de man die in 2019 door de kijkers van de BBC werd uitgeroepen tot hét Britse icoon van de 20e eeuw. Het scenario richt zich op drie fases in het leven van Turing: als jongen [Alan Lawther] die in 1925 gepest wordt omdat hij “anders” is maar toch bevriend raakt met Christopher [Jack Bannon]; als het moeilijk te doorgronden en zeer eigenwijze wiskundige genie [Benedict Cumberbatch] dat zich in februari 1941aansluit bij een team bij Bletchley Radio Manufacutring dat onder leiding van Commander Deniston [Charles Dance] in het strikte geheim moet proberen de door de Duitsers gebruikte Enigma-code te doorgronden; en in 1951, wanneer Turing problemen krijgt met de politie wegens zijn homoseksualiteit. Cumberbatch is verpletterend in wat in veel opzichten een emotioneel complexere versie van zijn Sherlock Holmes is. Het is een volstrekt authentiek portret van een persoon die verkeerd wordt begrepen en die de wereld om hem heen vaak niet begrijpt. Knightley is eveneens op het top van haar kunnen als de veel meer wereldse, maar net zo briljante Joan Clarke, die haar spreekwoordelijke mannetje staat in een wereld die (nog) moeilijk kan accepteren dat een vrouwelijke geest net zo briljant kan zijn als dat van een man. Moores scenario beweegt zich vlekkeloos door de tijd en ziet erop toe dat Cumberbatch de eer krijgt die hij verdient, maar maakt ook duidelijk dat de rol van andere teamleden niet volledig ondergesneeuwd raakt.