Opinions

Cecilia [Sydney Sweeney] ontsnapte als kind op het nippertje aan de dood en heeft mede daardoor besloten non te worden. Na de sluiting van haar gemeente in de VS, wordt ze uitgenodigd om in een 17e-eeuws verzorgingshuis voor nonnen te werken op het Italiaanse platteland. Als je een beetje religieuze kennis hebt, is de titel genoeg om te voorspellen wat er gaat gebeuren. Mohan gooit er wat verwijzingen naar Rosemary’s Baby in (met een snufje The Omen), maar behaalt slechts een niveau dat meer doet denken aan The Nun. De tweede helft bevat een paar gruwelijke scènes, maar teen die tijd is het scenario doorgeschoten naar het absurde. Maar mijn hemel, wat kan Sweeney krijsen!

Adri [Luana Giuliani], een tiener die zich identificeert als jongen, neemt het op voor haar moeder Clara [Penélope Cruz] wanneer die door vader Felice [Vincenzo Amato] wordt mishandeld. Clare en Felice besluiten voorlopig gescheiden van elkaar te leven, maar door Clara’s buitengewone stemmingswisselingen (die nooit uitdrukkelijk worden geduid) moet Adri ook nog eens zorgen voor haar broertje [Patrizio Francioni] en zusje [Maria Chaira Goretti]. Adri krijgt bovendien te maken met diens eerste verliefdheid wanneer die zigeunermeisje Sara [Penélope Nieto Conti] ontmoet. Vooral een showcase voor Cruz, die in een paar vrolijke, maar overbodige fantasiesequenties mag dansen en playbacken. Heel aardig gedaan allemaal, ook door de jeugdige cast, maar van een verhaal of van karakterontwikkeling is weinig sprake.

In januari 1921 arriveert de Poolse Ewa [Marion Cotillard] met haar zus Magda [Angela Sarafyan] op Ellis Eiland in de hoop een nieuw leven op te bouwen in de VS. Haar zus wordt overgebracht naar een ziekenzaal vanwege een vermoedelijke longaandoening en Ewa dreigt zelf te worden uitgezet omdat haar contactadres niet klopt. Ze wordt gered door Bruno Weiss [Joaquin Phoenix] van The Travelers Aid Society die haar onderdak geeft. In ruil daarvoor gaat Ewa aan het werk in een burleske waar ze samen met andere vrouwelijke immigranten de kost verdient. Zolang het scenario van James Gray en Ric Menello zich richt op de exploitatie van immigranten is dit interessant, zodra de focus verschuift richting de rivaliteit tussen Bruno en zijn neef Emil [Jeremy Renner] AKA Orlando The Magician verslapt de aandacht.

Ferme jongens, stoere knapen in deze mythologische nonsens waarin Theseus [Henry Cavill] uitgroeit tot leider van een opstand tegen koning Hyperion [Mickey Rourke] die op zoek is naar de legendarische ‘Epirus Bow’ en bereid is om de Titanen los te laten op eenieder die het tegen hem waagt op te nemen. Zou Zeus [Luke Evans] toestemming aan de goden om in te grijpen? Gestileerde gevechten, rondvliegende lede maten en andersoortig bloedvergieten met een plichtmatige dosis seks maken dit tot de natte droom van iedere kritiekloze tienerjongen. Als je hield van 300 …

Een familievakantie in Thailand wordt op brute wijze onderbroken door de tsunami van 26 december 2004. Maria [Naomi Watts] raakt daarbij ernstig gewond maar weet toch met haar oudste zoon Lucas [Tom Holland] de ramp te overleven de medische hulp te vinden in een haastig ingericht noodhospitaal. Echtgenoot Henry [Ewan McGregor] heeft de twee jongste zoons Simon [Oaklee Pendergast] en Thomas [Samuel Joslin] in veiligheid weten te brengen. Hij weigert echter te vertrekken voor hij weet wat er met Maria en Lucas is gebeurd. De reconstructie van de tsunami is zeer indrukwekkend en met name Watts en Holland leveren uitstekend acteerwerk af. De sequentie waarin Lucas zich ontpopt als een soort wandelende zoekmachine voor mensen die geliefden zoeken is ontroerend en Bayona weet de zoektocht van de beide familiehelften altijd interessant te houden.

In 1994 verdween de dertienjarige Nicholas Barclay spoorloos in zijn woonplaats in Texas. Ruim drie jaar later duikt in Spanje een jongeman op die beweert Nicholas te zijn. Nicholas zou slachtoffer zijn van mensensmokkelaars die hem seksueel misbruikten, maar in feite is dit Frédéric Bourdin, een oplichter die totaal niet lijkt op Nicholas en bovendien met een zwaar Frans accent spreekt. Toch sluit Nicholas’ familie hem in de armen en mede daarom durven overheidsinstanties hun twijfels niet uit te spreken. Totdat een privé-detective interesse krijgt in de zaak en onomstotelijk bewijst dat het hier gaat om een oplichter. Maar wat is er dan met Nicholas gebeurd? Een fascinerend, bizar verhaal met fraaie reconstructies en interviews met de betrokkenen die verrassend open en eerlijk zijn over hun rol in dit tragische relaas.

Sinds het moment dat ze zich volledig op het dansen stortte was Rocío Molina iemand die de vermeende tradities van de Flamenco tartte. Maar na het zien van deze documentaire staat één ding vast: zij geeft zich volledig over aan haar dans en tot haar grootste bewonderaars hoort haar inmiddels hoogbejaarde idool La Chana. Het gezamenlijke optreden van Rocío met La Chana is een artistiek en emotioneel hoogtepunt in dit portret van een gepassioneerde danser die de Flamencotraditie omarmt en het moderniseert door improvisaties (de ‘impulsen’ waar de titel naar verwijst). Belmonte volgde Molina in de acht maanden voorafgaand aan een grote show die in première gaat in het Théâtre National de Chaillot in Parijs. Uiteraard niet te missen voor liefhebbers van dans. En wie meer wil: zie La Chana (2016).

Niet onaardige western met Ethan Hawke als Paul, een vreemdeling wiens komst in een klein stadje resulteert in een confrontatie met de Gilly [James Ranson], de zoon van de plaatselijke Marshall [John Travolta]. De Marshall probeert de zaak te sussen, maar tevergeefs. Vrij voorspelbare western met goed werk van Hawke en Travolta en een paar goed actiescenes. De vrouwenrollen zijn matig uitgewerkt en daardoor komen Farmiga en vooral Gillan nauwelijks uit de verf.

Een generieke groep jonge kampeerders op een afgelegen plek in het bos, een kampvuurverhaal over een serie onverklaarde moorden van decennia geleden en een rondwarende engerd. Alle clichés van de slasherfilms uit de vroege jaren 80 zijn aanwezig, maar Nash zet het genre op zijn kop door het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van de moordenaar. En dus krijgen we eindelijk antwoord op die prangende vraag die genrefans al decennialang bezighoudt: wat doen die bloeddorstige, wraakzuchtige seriemoordenaars tussen het moorden door? De eerste slasherfilm waarin de slasher daadwerkelijk de hoofdrol krijgt. Johnny [Ry Barrett] houdt het midden tussen Jason Voorhees en diens collega’s uit The Burning en My Bloody Valentine en Nash verwijst volop naar andere horrorfilms. Het feit dat Johnny niets zegt en vooral op rustige, maar vastberaden wijze zoekt naar zijn volgende slachtoffer gaat vanzelfsprekend ten koste van dynamiek en tempo, maar Nash houdt het visueel interessant en beloont de geduldige liefhebbers van bloedvergieten met een serie buitengewoon gewelddadige executies waar de een van zal gruwelen, de anderen (mijzelf incluis) hartelijk om zal lachen.

Bedachtzaam komisch drama geeft een amusant beeld van de wereld van voice-overs, maar scoort vooral met de manier waarop het kijkt naar relaties, zowel tussen familieleden onderling als tussen jonge mensen. De pogingen van Louis [Demetri Martin] om een afspraakje (en misschien iets meer) te krijgen met Carol [Lake Bell] voelen authentiek, evenals de zus-relatie tussen Carol en Dani [Michaela Watkins]. Knap werk van Lake Bell, die het scenario, de regie én de hoofdrol op zich nam. Onder anderen de legendarische voice-over Don Lafontaine (naar wie de titel verwijst) en Eva Longoria (in een grappige cameo) verschijnen als zichzelf in de opening die je even doet denken dat je naar een documentaire zit te kijken! Let ook op Cameron Diaz als de hoofdrolspeelster in de 'The Amazon Games'-quadrilogy! Zeer onderhoudend.

Nadat zijn 50-jarige halfbroer Erik een celstraf heeft uitgezeten, nodigt de 28-jarige Olivier Erik en zijn 70-jarige vader Tony uit voor een uitje in de bergen. Het feit dat Olivier en Tony per vliegtuig moeten afreizen naar de VS geeft al een indicatie van de afstand die er letterlijk en figuurlijk is tussen Erik, zijn vader en zijn halfbroer. Tijdens de trip komt regelmatig oud zeer naar boven en dat levert indringende, spannende momenten op. Het probleem is dat Garcia vaag blijft over de ware redenen voor Eriks familietrauma’s.

Zwakke karakteriseringen en een bij vlagen bizar verhaal overschaduwen een prima vertolking van Maria Kraakman als Lin, een ogenschijnlijk stabiele, betrouwbare stewardess die behoorlijk aangeslagen is nadat ze tijdens een vlucht naar Boekarest een passagier heeft geholpen met haar bevalling. Eénmaal aangekomen in Boekarest probeert ze zich te herpakken, maar wanneer ze betrokken is bij de aanrijding van de Roemeense Nicu [Bogdan Iancu] - waarover ze zich schuldig voelt omdat ze de taxichauffeur had gesommeerd hard te rijden zodat ze haar vliegtuig niet zou missen - brengt ze de jongen naar het ziekenhuis en mist ze haar vliegtuig naar Nederland. Wanneer Nicu er na zijn behandeling tussenuit knijpt en het ziekenhuis eist dat Lin de rekening betaalt, is dat het begin van een ... vriendschap?!

Dat Lin een onvervulde kinderwens heeft is al snel duidelijk, maar waarom ze zich inlaat met een dakloze puber die haar dreigt met afpersing, later met moord en haar ook nog probeert te verkrachten is dan bij lange na niet gerechtvaardigd. De film tracht Nicu's vriendschap met Lin te verklaren vanuit het feit dat hij zijn moeder mist, maar iedere andere jongere in zijn situatie zou meteen de kans gegrepen hebben om Lins telefoon en portemonnee met creditcards te jatten om daarmee drugs te kopen. Het idee van de dakloze tiener met een hart van goud is dus al even ongeloofwaardig. Kraakman maakt absoluut het beste van haar rol, maar haar cruciale relatie met Thomas [Patrick Vervueren in de meest ondankbare rol in de film] is totaal niet uitgewerkt en Nicu's scènes waarin hij zijn zusje Flori [Maria Rainea] bezoekt zorgen alleen maar voor meer verwarring. Zonder Kraakman was dit een draak van een film geweest, maar dit is gewoon slecht uitgewerkt.

Marc Schmidt spreekt met verschillende mensen die lijden aan narcolepsie of een andere vorm van slapeloosheid en probeert te visualiseren hoe zij hun nachten beleven. Dat blijkt net zo verschillend te zijn als de manier waarop ze proberen er iets aan te doen. De één verwerkt haar droombeelden in schilderijen, de ander probeert via medisch onderzoek te achterhalen wat er precies aan de hand is, iemand anders kan alleen van een chronische kriebel in de benen af komen door nachtelijke wandelingen te maken en de frontman van The Ex probeert de geluiden in zijn hoofd die hem wakker maken om te zetten in muzikale geluidseffecten. Fascinerend.

Frits Veerman is eigenlijk een vrij kleurloze, saaie man en Bromet moet hele gerichte vragen stellen om deze man zijn verhaal te laten vertellen. Dat maakt de documentaire er totaal niet spannend op, maar dat lijkt juist Bromets bedoeling. Juist het feit dat Veerman in beginsel een vriendelijke, optimistische, geduldige en wetsgetrouwe man is maakt zijn verhaal zo bijzonder. Veerman is al meer dan 40 jaar bezig om zijn reputatie, die genadeloos werd gesaboteerd door de BVD, de huidige AIVD en corrupte en/of incompetente ministers, te redden. Hij werkte begin jaren '70 in het uiterste samen met de Pakistaanse Abdul Khan bij FDO Stork aan de ontwikkeling van ultracentrifuges die gebruikt konden worden bij de ontwikkeling van nucleaire wapens. Toen Veerman ontdekte dat Khan, geheel tegen protocol, geheime documenten mee naar huis nam, meldde hij zijn vermoeden van spionage direct bij zijn leidinggevende. De gevolgen van deze daad voor deze klokkenluider, maar vooral voor de wereldgeschiedenis zijn al schokkend genoeg, maar wat dit extra wrang maakt is dat Frits - die in februari 2021 overleed - niet meer in staat is geweest om de verantwoordelijke partijen aan te klagen. Een bijzonder portret van een bijzondere man, een volksheld pur sang. Het contrast tussen de status van Veerman in ons land en dat van Khan in Pakistan kan niet groter zijn!

Christian [Franz Rogowski] is de zwijgzame nieuwe medewerker in een groothandel, waar hij onder hoede komt te staan van de ervaren heftruckchauffeur Bruno [Peter Kurth]. In het mistroostige universum van de winkel, omringd door een kaal landschap, weet hij zich langzaam maar zeker een plaats te vergaren in het hechte team, waarbij hij vooral een goede band lijkt op te bouwen met Marion [Sandra Hüller].

Regisseur Thomas Struber weet het vaak statische verhaal levend te houden met inventieve camerahoeken en fraaie trackingshots (o.a. een lang shot van Christian die door het magazijn rijdt) en zowel Rogowski en Hüller geven op subtiele wijze gestalte aan een duidelijk aanwezige diepere pijn. Het dubbelzinnige einde is een bonus, maar een iets hoger tempo en iets minder deprimerend kleurgebruik had deze film goed gedaan.

Terugblik op een periode waarin eenvoudige arbeiders zich nog niet verenigd hadden in een vakbond waardoor ze vaak voor een hongerloon werkten. Mac [James Franco] en Jim [Nat Wolff] sluiten zich aan bij een groep arme werkers en proberen de gerespecteerde London [Vincent D’Onofrio] over te halen het verzet te organiseren tegen Bolton [Robert Duvall], de man die ze zoveel mogelijk probeert uit te buiten. Maar zullen deze eenvoudige werkers wel solidair blijven wanneer Bolton elke truc gebruikt om tweespalt te veroorzaken onder de werkers? Een interessant onderwerp en er is goed acteerwerk van met name Duvall, Ed Harris (als een doorgewinterde oproerkraaier) en Sam Shepard als een sympathiserende boer. Helaas is er amper sprake van verdieping van de personages waardoor de film te vaak doet denken aan een reconstructie van The History Channel.

Tom [Iain De Caestecker] en Lucy [Alice Englert] stuiten onderweg naar een muziekfestival op een aantal omleidingen, maar tegen de tijd dat ze zich realiseren dat ze om de tuin worden geleid, zijn ze totaal verdwaald. Midden in de duistere bossen zien ze zich geconfronteerd met een mysterieuze stalker [Allen Leech] die al gauw laat merken dat hij meer wil dan het stel de stuipen op het lijf jagen.

Goed geregisseerde thriller mist een originele invalshoek en boeiende karakters. Visueel aantrekkelijke film heeft bovendien een goede score en is vrij goed gemonteerd, maar de liefhebbers van het genre zullen waarschijnlijk ook het gevoel hebben dat ze het allemaal al eens eerder hebben gezien in films die een klasse beter zijn.

Een uiterst eigenzinnige film waarin Feldman als regisseur duidelijk probeert anders te zijn. Zo zijn er scènes met dialoog die niet van een wide shot naar een close-up gaan, maar die beginnen en close-up en langzaam maar zeker uitzoomen om een (vaak symbolische) achtergrond te tonen. De slapstickfinale is duidelijk geïnspireerd door Buster Keaton (Seven Chances en Cops in het bijzonder), maar het is één van de vele voorbeelden van losstaande ideeën die verwerkt zijn in een onsamenhangend scenario. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft een naïeve monnik [Marty Feldman] die naar de grote stad gaat om zijn klooster te redden van de ondergang. Daar zoekt hij hulp bij een kwakzalver met een eigen kerk (!) [Peter Boyle] en tv-predikant Armageddon T. Thunderbird [Andy Kaufman]. Richard Pryor speelt God en dat alleen maakt al duidelijk dat dit een weinig subtiele (en weinig succesvolle) satire is op de commercie die het Christelijk geloof in het bijzonder is gaan domineren. Het ligt er allemaal veel te dik bovenop en het gebrek aan structuur maakt dit tot een fascinerende, maar volkomen terechte flop.

In 1943 moet de zichtbaar uitgeputte Hilde [Liv Lisa Fries] zich verantwoorden tegen een nazitribunaal vanwege haar vermeende betrokkenheid bij de verzetsbeweging. Ze verklaart dat ze onschuldig is en wijst een aantal vrienden aan als collaborateurs van haar echtgenoot Hans [Johannes Hegemann]. Wie is deze vrouw, wat heeft ze precies gedaan en waarom aarzelt ze niet om collaborateurs aan te wijzen? De waarheid ontvouwt zich in een niet-chronologische structuur waarmee Dresen melodrama en sentiment voorkomt, maar zeker in de eerste helft best verwarrend kan zijn. Lisa Fries is uitstekend in dit interessante verhaal over een zelden belicht aspect van de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog.

Renckens werkte zijn korte film Daydreamers (2020) uit tot een lange documentaire over drie jongeren die lijden aan ‘Maladaptive Daydreaming’. Dit is een dwangmatige vorm van dagdromen waarbij de persoon in kwestie zich volledig verliest in de eigen fantasie en ieder besef van (reële) tijd kan verliezen. Amber, Sian en Dušan hebben verschillende culturele en persoonlijke achtergronden en geven een breed beeld van de gevaren van deze aandoening en vult dat aan met soundbites van vele jongeren die hij via een webcam sprak. Een statische gefilmde documentaire over een thema dat in dit digitale tijdperk (waarin het nog makkelijk is om je in een droomwereld te verliezen) waarschijnlijk een groeiend maatschappelijk probleem zou kunnen opleveren.

Een gedateerd melodrama dat alle registers opentrekt om je als kijker de zakdoeken van stal te doen halen. Met Cary Grant en Carole Lombard lijkt succes verzekerd, maar er is weinig chemie zichtbaar tussen de twee die respectievelijk een rijke, getrouwde man en een weduwe met een dochter spelen die als een blok voor elkaar vallen. Kay Francis is Grants echtgenote die om zo rancuneus is dat ze er alles aan doet om een nieuwe relatie voor haar man te saboteren. Het centrale probleem is dat geen van beide relaties erg overtuigend is, bovendien is het scenario redelijk voorspelbaar. Anno 1939 waren de wetten omtrent scheiden ook een stuk strenger dan ze nu zijn, dus al het gestoethaspel rondom het beëindigen van het huwelijk voelt anno 2017 wat gedateerd aan.

Met de zeer capabele John Cromwell als regisseur had dit een ijzersterke film kunnen zijn, maar een gebrek aan chemie tussen de drie leads en een mwoah-scenario maken dit tot niet meer dan een aardig tijdvuller.

Hoewel hij de 80 is gepasseerd en het zingen hem duidelijk steeds moeilijker, stort zanger en liedjesschrijver Paul Simon zich vol overgave op zijn nieuwe album ‘Seven Psalms’ waarbij hij muzikale en morele ondersteuning krijgt van zijn echtgenote Edie Brickell en zijn goede vriend (en briljante muzikant en arrangeur) Wynton Marsalis. Gibney grijpt deze gelegenheid aan voor een monumentale (220m) terugblik op de muzikale nalatenschap van één van de belangrijkste Amerikaanse liedjesschrijvers van zijn generatie. Met wijsheid en berusting kijkt Simon op nuchtere, openhartige wijze terug op zijn jeugdjaren, de vriendschap en samenwerking met Art Garfunkel, het besluit om de samenwerking te beëindigen, het onstuimige huwelijk met Carrie Fisher, zijn carrière als soloartiest en als filmmaker en zijn samenwerking met muzikanten uit een hele andere cultuur. Vanzelfsprekend is er extra aandacht voor zijn beroemdste albums ‘Bridge Over Troubled Water’ (met Art Garfunkel) en ‘Graceland’. Gibney legt de link tussen de muziek en de maatschappelijke ontwikkelingen van het moment waarop de muziek verscheen, maar laat de vijf albums die Simon maakte na ‘The Rhythm Of The Saints’ (1990) wel buiten beschouwing. Jammer, want juist die muziek verdient herontdekking.

Deze monumentale documentaire over de ontwikkeling van de horrorfilm in de jaren '80 is een must voor iedere horrorliefhebber. David A. Weiner kiest voor een chronologische structuur waardoor elke episode begint met een bloemlezing uit de populairste, meest invloedrijke horrorfilms uit het betreffende jaar. Daarna richt hij zich op een specifieke ontwikkeling in het horrorgenre die van invloed is geweest op de filmkunst of op cultuur in het algemeen. Zo is er ondermeer aandacht voor de complexe special effects van o.a. Rick Baker en Tom Savini, voor de unieke rol die vrouwen innamen in het genre (met zinvolle bijdragen van o.a. Heather Langenkamp en Caroline Williams) en voor de invloed van VHS en kabel-TV. Houdt pen en papier bij de hand om de titels op te schrijven die je nog niet kende en geniet van de vele filmfragmenten voorzien van vele iconen uit het genre waaronder John Carpenter, Tom Atkins, Kane Hodder en Doug Bradley. Mijn favoriete scène? Crispin Glovers dans in Friday the 13th: The Final Chapter.

Vervolg op In Search of Darkness besteedt wijselijk uitgebreid aandacht aan de Italiaanse Giallo-horror en heeft meer oog voor niet-Amerikaanse horrorfilms. Het bevat bovendien een terugblik op de carrière van Robert Englund. Maar aangezien vrijwel alle klassieke (en goede) horrorfilms uit de jaren '80 al zijn besproken valt deze documentaire regelmatig in de herhaling, o.a. in de aandacht voor Tom Savini, en passeren teveel obscure en/of ronduit slechte horrorfilms de revue. De episode over computer games onderstreept een gebrek aan nieuwe ideeën. Deel 1 was een uitstekende inleiding in het genre voor filmliefhebbers in het algemeen, dit vervolg is uitsluitend interessant voor de meest fanatieke fans van 80s horror. Waarom er zoveel aandacht is voor voormalig worstelaar Chris Jericho is mij een raadsel. "Halloween 5 is misschien zelfs nóg beter dan Halloween II", durft hij te beweren. Serieus!

Na twee documentaires van elke ruim 4 uur te hebben gemaakt over horrorfilms uit de jaren ’80, haalt David A. Weiner nu flink wat bagger aan om de 5 uur (gevolgd door een half uur aan fanvideo's over hoe fantastisch deze documentairereeks wel niet is) vol te lullen. De geloofwaardigheid van de lofuitingen van de geïnterviewde horrorfans hangt niet langer meer aan een zijde draadje: het is al snel ver te zoeken. Het is vooral een promo voor de rechthebbenden van deze films en sommige lofuitingen grenzen aan het wanhopige, maar er zijn nog altijd wat lichtpuntjes voor de ware horrorliefhebber die pen en papier (het gaat tenslotte om de 80s, nietwaar?) bij de hand houdt. Maar het is mooi geweest.

Ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van King Crimson nodigde Robert Fripp – het enige overgebleven lid van de oorspronkelijke line-up – Toby Amies uit om een documentaire te maken over deze superband die met hun debuutalbum ‘In The Court Of Crimson King’ de grondleggers waren van “symfonische” of “progressieve” rock. Al snel onthult Fripp dat hij tot 2013 “ongelukkig” was met de band. Een lekkere binnenkomer en Fripp blijkt een buitengewoon eigenzinnige persoonlijkheid te zijn. Geen wonder dat zanger/gitarist Ian McDonald en drummer Michael Giles het al na een album voor gezien hielden, zou je zeggen. Maar de geschiedenis van King Crimson is een doorlopende botsing tussen muzikanten die het allerbeste uit zichzelf en uit elkaar willen halen. De uiteindelijke spil van deze onconventionele documentaire is de innemende drummer Bill Rieflin. Wie nog nooit van King Crimson heeft gehoord doet er goed aan om eerst (in ieder geval) hun debuutalbum te beluisteren.

Het relaas van een aantal leden uit de overwegend Latijns-Amerikaanse bewoners van de wijk Washington Heights in New York is gebaseerd op gelijknamige Broadwaymusical van Lin-Manuel Miranda, die verantwoordelijk was voor het enorm succesvolle (en meesterlijke) Hamilton dat vorig jaar als theatervoorstelling en theaterregistratie een enorme hit was bij publiek, kijkers en critici. Chu [Crazy Rich Asians) regisseerde deze bruisende verfilming op locatie en weet in de eerste helft nog te imponeren met een paar leuke ideeën, waaronder een groepsdans in een lokaal zwembad. Maar helaas, het verhaal is oppervlakkig en regelmatig erg sentimenteel en er is weinig variatie in de muziek, alsof je twee uur naar De Beste van Frans Bauer luistert. Op zich niet onaardig, maar na een half uur begint het wat de keel uit te hangen. Enthousiaste vertolkingen en de vindingrijke teksten van Miranda bieden soelaas, maar dit verbleekt naast het veel meer gewaagde Hamilton en duurt zeker een half uur te lang.

Vier IRA-leden vluchten naar de westkust van de Ierse provincie Donegal na het plegen van een bomaanslag waarbij onbedoeld ook een moeder en drie kinderen om het leven kwamen. Finbar Murphy [Liam Neeson] Ierse verraders, maar is het moorden beu. Wanneer hij ontdekt dat een meisje uit de buurt [Michelle Gleeson] wordt mishandeld door Curtis June [Desmond Eastwood], besluit Finbar dat Curtis zijn laatste doelwit is. Wat hij niet weet is dat Curtis betrokken was bij de aanslag en dat zijn zus Doireann [Kerry Condon] over de wil en de middelen beschikt om op genadeloze wijze wraak te nemen. Het scenario van Mark Michael McNally en Terry Loane vertoont veel overkomsten met The Shootist, de zwanenzang van westernlegende John Wayne. Neeson en Condon zijn in elk opzicht aan elkaar gewaagd, Ciarán Hinds en Colm Meaney zijn de Ierse acteer-zwaargewichten in de ondersteunende cast en Jack Gleeson (Game Of Thrones) levert prima werk af als Finbars beoogde opvolger.

In een dystopische toekomst woont wat resteert van de mensheid in een stad die omringd is door allerlei fantastische gevaren. De koningin [Amara Okereke] maakt gebruik van de diensten van Gray Alys [Milla Jovovich], een heks die verplicht is om iedere wens uit te laten komen. De gevaarlijke taak krijgt een extra complicatie wanneer Jerais [Simon Lööf], de minnaar van de koningin, vraagt om de missie te laten mislukken. Gray Alys krijgt hulp van Boyce [Dave Bautista], een eenzame huurling met een groot geheim met wie ze de vele gevaren trotseert en monsters om zeep helpt. Jovovich verruilt de strakke pakjes van Resident Evil voor een mantel en andere tovenareske kledij. Veel gestileerde actie vol CGI-effecten. Mede dankzij Bautista is dit best aan te zien, maar het zou leuk zijn als Anderson en Jovovich zich eens waagden aan iets origineels.

Met 76 Days probeerde China de rest van de wereld te tonen hoe kordaat het optrad tegen het Covid-19 virus. Zo kordaat zelfs dat de crisis na slechts 76 dagen voorbij was. Een staaltje goed gemaakte propaganda dat door het gebrek aan persvrijheid en vrijheid van meningsuiting in China moeilijk kon worden weerlegd, maar het is toch gelukt. Nanfu Wang groeide op in China maar is getrouwd met een Amerikaan en woont al 7 jaar in de VS. Eind 2019 vierde zijn Oud en Nieuw bij haar familie en ontvangt ze de eerste signalen van wat een pandemie zou worden. Ze concludeert al snel dat de Staatstelevisie alleen maar propaganda verspreidt en besluit op zoek te gaan naar Chinese cameramensen die opdracht krijgen om nonstop te filmen in de ziekenhuizen in Wuhan. Wang wist zo de censuur te omzeilen en schetst dus een veel realistischer beeld van de werkelijke situatie. De gesprekken met een vader die zijn ernstig zieke zoon tevergeefs probeert te bezoeken, de stroom aan beelden van mensen die kort na nieuwjaar een kliniek binnenlopen om iets te krijgen tegen hardnekkige hoest, en emotionele getuigenissen van verplegers en nabestaanden verhogen de geloofwaardigheid van Wangs film, die de Chinese aanpak bovendien op treffende wijze vergelijkt met dat van de VS en intrigerende vragen opwerpt over de betekenis van vrijheid.