Opinions

Dit is Hollywood-nonsens op zijn melodramatische best. Olivia de Havilland speelt Roy Timberlake, de vleesgeworden onschuld die door Stanley [Bette Davis, de blauwdruk van de 'sister-from-hell'] het leven zuur wordt gemaakt. Jaloezie, manipulatie, leugens, list en bedrog zijn aan de orde van de dag in dit waanzinnige, maar vermakelijke melodrama waarin Bette Davis alle remmen los mag gooien. Met doorgewinterde karakteracteurs als Charles Coburn, Billie Burke en Hattie McDaniel in ondersteunende rollen is dit er ééntje om je vingers bij af te likken. Opvallend is dat deze grotendeels oppervlakkige pulp een politiek standpunt lijkt in te nemen wanneer Stanley de schuld voor een door haar veroorzaakte dodelijke aanrijding in de schoenen schuift van een zwarte kantoorbediende en vriend van de familie. Verstand op nul en genieten maar!

Na het overlijden van Paus Franciscus in 2025 was deze terugblik op de eerste 9 jaar van zijn pontificaat te zien in Nederlandse filmzalen. Samengesteld aan de hand van archiefbeelden van het Vaticaan en toont de Paus tijdens de reizen die hij gedurende deze periode maakte. Dat overzicht begin kort na zijn aanstelling in 2013 in Lampedusa, op dat moment het epicentrum van de vluchtelingencrisis waar hij pleitte voor barmhartigheid en solidariteit. Ook de verzoening (na meer dan 900 jaar) tussen de Katholieken en de Orthodoxe christenen komt voorbij. Maar er is ook aandacht voor zijn commentaar over de beschuldigingen van seksueel misbruik door de Chileense bisschop Juan Barros en zijn uitspraken over het lot van de Armeense bevolking tijdens de Eerste Wereldoorlog. Helaas geen kijkje achter de schermen en de visuele stijl doet wel erg vaak denken aan dat van Riefenstahls Nazipropagandafilm Triumph Des Willens alhoewel de beelden van de Pausmobiel bij 50-plussers mogelijk herinneringen oproept aan Popie Jopie uit het satirische televisieprogramma ‘Pisa’. Sancta Maria, dat kan niet de bedoeling geweest zijn!

Tiener Angie Chen [Emma Galbraith] legt belangrijke momenten vast als een tijdcapsule waarmee ze communiceert met haar toekomstige, hopelijk meer volwassen zelf. Ze voelt zich een buitenbeentje en brengt haar dagen vooral door met haar beste vriendin Rebecca [Kelsey Buckley] en vriend Liam [William Magnusson], die haar enkele keren per week een lift naar huis geeft. Wanneer de volstrekt platonische relatie opeens seksueel wordt, zorgt dat zowel bij Angie als Liam voor verwarring, ook al omdat Liam een relatie heeft met de knappe Sheryl [Emily Garrett]. Toch blijven Angie en Liam seks hebben. Totdat Angie voor een schoolproject aan Sheryl wordt gekoppeld. Galbraith is charmant in de hoofdrol en Makino’s benadering van het genre is verfrissend. De perikelen rondom de scheiding van Angies ouders zijn minder interessant.

Tweeling Jeanne [Mélissa Désormeaux-Poulin] en Simon Marwan [Maxime Gaudette] zijn verbijsterd wanneer ze bij het lezen van het testament van hun pas overleden moeder Nawal [Lubna Azabal] ontdekken dat hun dood gewaande vader nog leeft én dat ze een broer hebben. Bovendien stipuleert het testament dat zij die brieven persoonlijk afleveren. Daarvoor reizen de in Canada opgegroeide broer en zus naar het Midden-Oosten waar ze tijdens hun zoektocht het levensverhaal van hun moeder ontdekken. En dat is niet alles. Villeneuve verkiest een visuele vertelstijl met een minimum aan dialoog, ondanks dat dit is gebaseerd op een toneelstuk (van Wajdi Mouaward) dat juist geprezen werd vanwege de poëtische dialogen. Het werkt en Villeneuve zorgt voor veel momenten die moeilijk te vergeten zijn, ook al is het tempo wat aan de lage kant.

Tijdens je dromen is je bewustzijn verzwakt en dat het maakt het gemakkelijk om dromen te stelen. Inception is het vermogen om iemands droom binnen te dringen en zo een idee te planten in het hoofd van die persoon. Droomagent Cobb [Leonardo DiCaprio] beweert dit te kunnen en krijgt de lucratieve opdracht om dit toe te passen op Robert Fischer[Cillian Murphy]. Dat levert hem genoeg geld op om zijn schuld af te betalen en terug te keren naar zijn kinderen. Samen met partner Arthur [Joseph Gordon-Levitt] en droombouwer Ariadne [Elliot Page] zet hij de operatie in werking. DiCaprio’s spel is intens en de special effects zijn ronduit indrukwekkend, maar na al het theoretische gezever over wat er allemaal mogelijk zou zijn in dromen verslapte mijn aandacht al behoorlijk. Op een gegeven moment besluiten de agenten dat ze een droom binnen een droom binnen een droom moeten binnendringen. Dat ziet er mooi uit, maar voor mij valt dit in de categorie pretentieuze bullshit.

De grootste flop uit de filmgeschiedenis is niet zo rampzalig als zijn reputatie doet vermoeden. Dat neemt niet weg dat het vooral erg slecht is, maar dan wel dusdanig dat het 'leuk' is. Zo zien we om de zoveel minuten hoe de Noord-Koreaanse bezetters heldhaftige, ongewapende Zuid-Koreanen meedogenloos neermaaien. De verhaallijn met Jacqueline Bisset die een paar Zuid-Koreaanse kinderen uit bezet gebied smokkelt is, zeker aan het einde, tenenkrommend sentimenteel. David Janssen en Ben Gazzara lijken zich stierlijk te vervelen, al doet Richard Roundtree het nog niet zo slechts als een sergeant. Het is duidelijk dat het budget vooral is opgegaan aan een hele serie uiterst spectaculair ogende, maar slecht uitgevoerde actiescènes die echter lukraak in de film zijn verwerkt. Uiteraard krijgen we aan het eind regelmatig shots te zien van tientallen dode Zuid-Koreanen en ja, er is ook nog de huilende baby die aan de voeten van zijn dode moeder ligt. Laurence Olivier gaat in ieder geval lekker over-the-top als MacArthur, dus er valt wel wat te genieten. Maar niet zo gek veel...

Regisseur Michael Apted maakte in hetzelfde jaar de film Thunderheart over ditzelfde incident. Het betreft een schietpartij waarbij twee blanke agenten om het leven kwamen. Veel van de mensen die direct betrokken waren bij het incident komen aan het woord, ook al zijn de enige (nog levende) ooggetuigen leden van de Oglala-stam waarvan Leonard Peltier verantwoordelijk wordt gehouden (en is veroordeeld) voor de dodelijke slachtoffers.

Hoewel deze documentaire duidelijk grote vraagtekens zet bij de manier waarop het onderzoek en de rechtszaak zijn verlopen, kan het niet tippen aan The Thin Blue Line. Het gebrek aan archiefbeelden speelt daarbij een rol, ook al probeert Apted de schietpartij halfhartig te reconstrueren. Uiteindelijk is het aan een keur aan pratende hoofden om te vertellen hoe zijn tegen de zaak aankijken en de analyse is niet éénduidig. De bijdrage van Mr X - de zelfverklaarde échte schuldige - die in een soort blauw gimp-suit verschijnt, is niet erg overtuigend. Het verhaal is best interessant, maar Apteds rechtlijnige benadering maakt dit toch tot een lange zit.

Tony Musant en Martin Sheen maakten hun filmdebuut in dit sociaal-kritische drama als twee lastpakken die een groep passagiers het leven zuur maakt wanneer ze in dezelfde metrocoupé zitten. In het eerste deel maken we kennis met de verschillende personages die geschreven zijn als een dwarsdoorsnede van de maatschappij en daarna zien we hoe de twee belhamels de passagiers stuk voor stuk confronteren met hun zwakheden. De opzet is intrigerend en mede door het sfeervolle, claustrofobische camerawerk van Gerald Hirschfeld, weet regisseur Larry Peerce de spanning goed vast te houden. Als maatschappijkritisch stuk is dit echter niet al te opzienbarend en Musant en Sheen zijn behoorlijk over-the-top.

De lotgevallen van de 9-jarige Aria [Giulia Salerno] en haar disfunctionele familie, met een constant ruziënde vader [Gabriel Garko] en moeder [Charlotte Gainsbourg] en een zus [Anna Lou Castoldi] die veel meer (positieve) aandacht krijgt dan Aria. Op school wordt haar vriendschao met Angelica [Alice Pea] op verschillende manier op de proef gesteld in dit navelstaarderige, richtingloos voortkabbelende familiedrama dat volgens Asia Argento niet autobiografisch is, ook al is haar tweede naam Aria en vertoont Salerno veel fysieke overeenkomsten (de ogen, het gebit) met haar. Hoe dan ook: een verhaal is ver te zoeken en daardoor slaat de verveling snel toe. De dialogen worden bovendien veelvuldig overstemd door de soundtrack.

Guiraudie won een Gouden Palm voor de regie van deze thriller die zich volledig afspeelt in en rond een afgelegen meer waar homoseksuele mannen komen voor zon en seks. Franck [Pierre Deladonchamps] is een nieuwkomer die zijn oog laat vallen op de sexy Michel [Christophe Paou]. Wanneer Franck ontdekt dat Michel een zeer duistere kant heeft, weerhoudt dat hem er niet van een poging te doen om Michel te verleiden, ook al weet hij dat hij zichzelf daarmee in gevaar brengt. Hoewel de seksscènes veelal een dramatische functie hebben, zijn het wat teveel en houden ze het spannende verhaal op. Maar Guirraudies beeldregie is uitstekend en hij weet de spanning flink op te bouwen in de aanloop naar de schokkende, indringende finale.

Deze film biedt meer dan alleen een lezing van Al Gore, al staat zijn (uiteraard bijgewerkte) lezing uiteraard wel centraal in dit vervolg op An Inconvenient Truth. Gores boodschap is duidelijk, zijn geduld bewonderenswaardig en zijn rol in de ratificatie van het Klimaatverdrag van Parijs boeiend. Maar het voelt toch als een herhaling van zetten, waardoor het vanuit een filmkundig perspectief niets nieuws te bieden heeft. De verkiezing van Trump werpt een onverwachte schaduw over wat ongetwijfeld een triomfantelijk einde had kunnen zijn, maar Gore ziet ook hoop voor de toekomst en doet een overtuigende oproep die je zal doen geloven dat ook jij daadwerkelijk een steentje kunt bijdragen aan die betere toekomst die Al Gore al zo'n 25 jaar actief probeert te bewerkstelligen.

Het verbod op superhelden heeft het leven van The Incredibles er niet gemakkelijker op gemaakt. Ze leven in een motel op kosten van de overheid. Wanneer die financiering stop wordt gezet, moet er geld in het laatje komen. Maar in een moderne familie kan de moeder ook de kostwinner zijn, zeker wanneer Elastigirl [Holly Hunter] een aanbieding krijgt voor een campagne die moet helpen om superhelden en hun superkrachten weer legaal te maken. Mr Incredible [Craig T Nelson] moet het ondertussen zien te redden met nukkige tiener Violet [Sarah Vowell], diens eigenwijze broertje Dash [Huck Milner] en niet te vergeten baby Jack-Jack [Eli Fucile]. Die laatste levert nogal wat onverwachte problemen op, maar die blijken van pas te komen wanneer de schurkachtige, geheimzinnig Screenslaver al het goede werk van Elastigirl teniet wil doen.

Craig T Nelson en Holly Hunter geven opnieuw uitstekende stemvertolkingen in deze redelijk geslaagde sequel. Het stemacteren van Milner en vooral Vowell is regelmatig erg over-the-top en soms wat irritant. De actiescènes in het eerste deel zijn net zo bombastisch als de lawaaiige score van Michael Gacchino. De film is veel leuker wanneer het zich richt op de beslommeringen thuis, vooral wanneer de 'problemen' met Jack-Jack (met uitstekend stemwerk van Fucile) zich manifesteren. Hoewel de identiteit van Screenslaver zich vrij gemakkelijk laat raden is er een sterke finale, met dank aan een aantal inventieve, nog niet eerder vertoonde superkrachten. Sowieso is het verfrissend om een familiefilm te zien waarin de traditionele rollen van kostwinner en gezinsverzorger 'gewoon' zijn omgedraaid.

Alain [Alain Chabat] en Marie [Léa Drucker] betrekken een huis met een magische doorgang en Alains college Gérard [Benoît Magimel] heeft een ‘ongelofelijke’ transplantatie ondergaan waar hij zijn vriendin [Anaïs Demoustier] een groot plezier mee heeft gedaan. Meer duidelijkheid geven over het plot zou het laatste beetje hoop op enig plezier bij het zien van deze film definitief doen vervliegen, dus laat ik volstaan met te zegen dat Dupieux twee flauwe ‘grappen’ op erbarmelijke wijze heeft uitgewerkt en dat het enige wat ‘ongelofelijk maar waar’ is aan deze film, het feit is dat hij hier bij meerdere instanties geld voor heeft weten bijeen te sprokkelen. Duurt amper 70 minuten, maar het voelt als een eeuwigheid. Alleen op papier een komedie.

De eerste - en de enige film - waarin alle acteurs Esperanto spreken. Maar het is ook een film die terecht is omschreven als 'een Zweedse arthousefilm gemaakt in Californië'. De invloed van Ingmar Bergman wordt meteen duidelijk en de fantastische cinematografie van Conrad Hall kan zich meten met het beste werk van Sven Nyqvist, Bergmans vaste cameraman. Een intense gesprek tussen Kia [Allyson Ames] en haar zus Amael [Eloise Hardt] roept direct herinneringen op aan Persona, al verscheen die in dezelfde maand! Dit is hoe dan ook een sfeervol horrordrama en William Shatner komt ondanks de taalbarrière uitstekend uit de verf. Allyson Ames spreekt wat mechanisch en ondanks haar sterke mimiek is zij niet helemaal overtuigend. Toch een intrigerende curiositeit.

20 jaar nadat het Amerikaanse leger een verwoestende buitenaardse invasie wist te voorkomen door het moederschip van de vijand te vernietigen, ontdekken wetenschappers David Levinson [Jeff Goldblum] en Catherine Marceaux [Charlotte Gainsbourg] tijdens een expeditie in Zuid-Afrika dat er al die tijd een SOS-signaal is verstuurd. En natuurlijk komen die vervloekte buitenaardse beestjes kort daarna aan om alles nog eens dunnetjes over te doen. Een groot deel van de cast van Independence Day keert terug voor meer van hetzelfde, met dezelfde bordkartonnen personages die soortgelijke clichés spuwen en de inmiddels plichtmatige internationale cast. De special effects zijn uitstekend, maar dat is wel het minste dat je mag verwachten. Verder is het doffe ellende.

Vlak voor zijn executie belooft Charles 'Butcher' Benton [Lon Chaney jr] dat hij wraak zal nemen op de advocaat die hem heeft laten stikken, alsmede op een aantal andere mensen die hij verantwoordelijk houdt voor zijn aanstaande dood. Hij krijgt zijn zin wanneer een wetenschapper tot de conclusie komt dat hij zijn pogingen om iemand weer tot leven te wekken het beste kan toepassen op een massamoordenaar. Zo gezegd, zo gedaan. Uiteraard laat Butcher, die sinds zijn wederopstanding onkwetsbaar is, zich niet ringeloren door de goede dokter en begint hij aan zijn wraaktocht. Een dwaas verhaal, ondanks de documentaire-achtige benadering met een voice-over. Een paar redelijke actiescènes brengen het geheel zo nu en dan tot leven.

De eerste film geproduceerd door Bryna Productions, waarvan Kirk Douglas één van de oprichters was. Hij speelt Johnny Hawks, die een karavaan door Indiaans gebied moet loodsen. Daartoe probeert hij op goede voet te komen met Red Cloud [Eduard Franz], de leider van een groep Indianen en een oude kennis. Met enige moeite weet hij een overeenkomst te bereiken, maar Wes Todd [Walter Matthau] en diens compaan Chivington [Lon Chaney] hebben zo hun eigen plannen.

Douglas laat zich van zijn meest energieke kant zien. Enerzijds zien we hoe hij net zo sierlijk als Douglas Fairbanks een paar kan bestijgen, anderzijds zien we ook hoe hij de mooie, jonge Indiaanse Onahti [Elsa Martinelli, een Italiaanse schoonheid] op uiterst twijfelachtige wijze 'weet te winnen'. Elisha Cook jr is vermakelijk als een fotograaf wiens werk wisselende reacties op roept, maar deze western scoort vooral in de actiescènes. Douglas' duel te paard toont prima stuntwerk en er is ook aandacht voor de slimme tactiek van de Indianen wanneer ze een fort aanvallen. Die slag is erg goed geregisseerd, bevat veel voortreffelijk stuntwerk en is de belangrijkste reden om deze bovengemiddelde western te bekijken.

Het is 1969 en het gaat niet goed met Indiana Jones [Harrison Ford]. Zijn pensioen staat voor de deur, maar zijn zoon is gesneuveld in Vietnam en daardoor is zijn huwelijk gestrand. De parade ter ere van de eerste mensen die de maan bereikten wrijft alleen maar meer zout in de wonden. Dan verschijnt Helena Shaw [Phoebe Waller-Bridge], de dochter van Indy’s vroegere kompaan [Toby Jones] die 25 jaar eerder bijna de wijzer uit de titel wisten te stelen van Naziwetenschapper dr. Voller [Mads Mikkelsen]. Helena weet Indy over te halen om haar te helpen het geheim achter de ‘Dial of Destiny’ te ontdekken. Maar oei, dr. Voller – die inmiddels voor de VS werkt – maakt er een race van. De digitaal verjongde versie van Ford in de proloog overtuigt geen moment, maar de echte Ford maakt veel goed. Het verhaal zit vol verwijzingen naar met name Raiders of The Lost Ark, een paar personages van weleer keren terug, Antonio Banderas heeft een vermakelijke bijrol als ‘de beste kikvorsman van Spanje’ en Mikkelsen is prima in de schurkenrol. Wat ontbreekt is de luchtige toon en de liefde voor het genre die Spielberg in de eerste drie films uit de serie in bijna elk frame stopte. Daardoor is de magie van Raiders Of The Last Ark ver te zoeken. Een matige film dus, maar had joe nu echt meer verwacht?

Tweelingzussen Angela en Marianna Fontana zijn zeer overtuigend als tweelingzussen Daisy en Viola, die aan de heup met elkaar vergroeid zijn en door hun ouders geëxploiteerd worden als een soort freakshow in de vorm van een zangduo genaamd 'Indivisibili'. Wanneer ze kort na hun 18e verjaardag een Zwitserse chirurg horen zeggen dat ze van elkaar gescheiden kunnen worden (en dat de ouders dat eigenlijk bij al na de geboorte hadden kunnen laten doen], wil Viola graag van dei behandeling gebruik maken. Viola heeft echter zeer grote bedenkingen, evenals haar beide ouders, die hun bron van inkomsten dreigen te verliezen.

In de opening zien we hoe een masturberende Viola en een kreunde Daisy. Dat is één manier om duidelijk te maken van dat de twee niet alleen lichamelijk aan elkaar zijn verbonden, maar het is er wel ééntje die sterk doet vermoeden dat we hier te maken hebben met het Italiaanse antwoord op "Stuck On You". Er zijn zeker meer humoristische elementen, met Antonia Truppo als de onverzorgde, blowende moeder als meest opzichtige hint, maar ergens halverwege belandt Indivisibili in een identiteitscrisis en begint het zichzelf serieus te nemen, om zelfs te eindigen in onvervalst (religieus) en ietwat smakeloos melodrama. De zusjes Fontana redden de film van de afgrond.

Robert Reich doet voor de economie wat Al Gore met An Inconvenient Truth trachtte te doen voor het klimaat. Reich begon zijn carrière economische politiek adviseur voor President Ford maar kreeg vooral bekendheid als Secretary of Labor in de eerste termijn van Bill Clinton. Twintig jaar later probeert hij door middel van lezingen en colleges een nieuwe generatie bewust te maken van de werking van de economie. Deze documentaire bestaat uit fragmenten van zijn lezingen met animaties en aanvullende interviews met Reich. Dat levert weliswaar een eenzijdig verhaal op, maar Reich verdient lof voor het feit dat hij complexe - en, laten we eerlijk zijn, voor vele doodsaaie - materie op een prettige manier inzichtelijk weet te maken. Reich gebruikt de Amerikaanse economie als uitgangspunt, maar reken er maar op dat we hier in Nederland (en Europa) veel van kunnen leren.

Marcel Bellmer [Benoît Poelvoorde], de schrijver van de bestseller ‘Inexorable’, trekt zich met zijn uitgever en echtgenote Jeanne [Mélanie Doutey] en hun dochter Lucie [Janaina Halloy] terug op een enorm, afgelegen landhuis. Dan verschijnt een slonzige, nerveus ogende tiener met een vaag excuus en een nog vager verleden en voor je het weet neemt ze intrek bij de Bellmers, zorgt ze ervoor dat de huishoudster [Anaël Snoek] wordt ontslagen en heeft ze Lucie volledig ingepalmd. Met extreem veel goede wil zou je kunnen zeggen dat de Bellmers een beetje naïef waren, maar in feite zijn het een stelletje sufferds die beter hadden moeten weten en de ellende waar ze in belanden voor een niet onaanzienlijk deel aan hun eigen goedgelovigheid te danken hebben. Ondanks enkele stijlvolle scènes en een zenuwslopende muzikale score is het verhaal te idioot om spannend te worden en vliegt het in het laatste kwart volledig uit de bocht.

Het tweede deel van Argento's 'Three Mothers'-trilogie is een teleurstellend vervolg (min of meer) op Suspiria. Hoewel er momenten zijn die deleted scenes uit dat meesterwerk hadden kunnen zijn, is hier nauwelijks sprake van suspense en is de samenhang ver te zoeken. Leigh McCloskey is houterig als Mark Elliot, een student musicologie in Rome. Hij maakt zich zorgen over zijn zus Rose [Irene Miracle] die in New York woont en hem regelmatig brieven stuurt waarin ze het vermoeden uitspreekt dat haar huis behekst is. Wanneer een telefoongesprek tussen Mark en Rose plotseling wordt afgebroken, besluit Mark af te reizen naar New York in de hoop dat hij samen met zijn zus de waarheid kan achterhalen.

Dit is een typisch geval van een film met een aantal sterke horrorscènes, die op matige wijze met elkaar zijn verbonden in een warrig en regelmatig saai scenario. Van sfeer is nauwelijks sprake, maar de aanwezigheid van Alida Valli (die in Suspiria de rol speelde van danslerares Miss Tanner) is een pluspunt. Nadeel is dat het je als kijker nog maar eens herinnert aan het feit dat het eerste deel in deze trilogie in alle opzichten superieur was.

Ron Howard is de meeste van de popcornfilm: zijn films zijn nooit vervelend, maar je bent ze eigenlijk al haast vergeten zodra je de bioscoopzaal hebt verlaten. Met Inferno maakt hij deze laag gespannen verwachtingen waar: een onzinnig verhaaltje met een hoog Batman-vs-Riddler-gehalte, gevuld met vage raadsels en nog vagere antwoorden. Een beetje dit niveau dus:

Vr: What weighs six ounces, sits in a tree, and is very dangerous?

A: A sparrow with a machine gun.

En zo hobbelt Tom Hanks van het ene historische gebouw naar het andere in een bizarre zoektocht naar een virus dat op enig moment tot ontploffing moet gaan komen. Uiteraard zijn er de nodige twists, maar het gaat werkelijk he-le-maal nergens over. Howard weet het visueel allemaal interessant te houden, bovendien zijn Ben Foster en Tom Hanks nooit saai om naar te kijken en dus is het allemaal redelijk te pruimen. Maar zeker ook niet meer dan dat...

Boeiende verfilming van de autobiografie van Robert Mazur [Bryan Cranston], die vijf jaar lang een dubbelleven leidde. Vrienden en familie kennen hem als een kleurloze ambtenaar, maar in werkelijkheid was hij een infiltrant in het gevreesde Medellin Kartel. Net wanneer hij via de psychopathische Ospina [Yul Vazquez] in contact is gekomen met de charismatische Roberto Alcaino [Benjamin Bratt], een van de belangrijkste contacten van Pablo Escobar, kruizen privé en werk elkaars wegen en staat voor Mazur alles op het spel. Spannende misdaadthriller met een prachtige hoofdrol voor Cranston en uitstekend ondersteunende werk van John Leguizamo als zijn flamboyante collega Emir Abreu, biedt voldoende ruimte aan alle belangrijke personages om indruk te maken.

Een groep jongeren die zonder verblijfsvergunning in de VS wonen, hebben hun eigen deportatie weten te voorkomen door als één front op te treden en door middel van verstorende acties politici te dwingen om voor hun op te komen. Enkelen van hen besluiten een stap verder te gaan door zich te laten opsluiten in een detentiecentrum voor illegalen en de mensen die daar vast zitten te helpen om vrij te komen. Aangezien er nogal wat administratie bij komt kijken is dit waargebeurde verhaal wellicht wat te droog voor een traditionele documentaire en de keuze om het verhaal te reconstrueren met behulp van professionele acteurs is dan ook begrijpelijk. Maar wanneer Ibarra en Rivera dat relaas afwisselen met commentaren en beelden van de échte hoofdrolspelers, onderbreken ze de spanningsboog waardoor het noch als drama, noch als documentaire goed uit de verf komt.

Verfilming van waargebeurd verhaal betreft Pam Bales [Naomi Watts], een reddingswerker in The Pemigewasset Wilderness in New Hampshire. Ondanks de erbarmelijke omstandigheden maakt ze haar jaarlijkse pelgrimstocht in het gebergte. Deze keer stuit ze bij toeval op de hopeloos verdwaalde en onderkoelde John [Billy Howle], die net als Pam vecht tegen demonen uit het verleden. Pam zet haar kennis en ervaring in om Johns leven te redden. Reddingsdrama in een weinig overtuigende sneeuwstorm met twee matig uitgewerkte en weinig sympathieke hoofdpersonen om wiens lot ik me niet echt kon bekommeren.

Maggie [Zoe Saldana] en Cam Stuart [Mark Ruffalo] zijn dol op elkaar en op hun kinderen Amelia [Imogene Wolodarsky] en Faith [Ashley Aufderheide], maar Cam is bipolair en zijn grillige gedrag en een gebrek aan geld maakt het onmogelijk om de kinderen een stabiel leven te geven. Na lang wikken en wegen besluit Maggie om een baan aan te nemen waarvoor ze moet verhuizen. Dat betekent weliswaar dat ze haar kinderen alleen in het weekend kan zien én dat Cam de dagelijkse zorg op zich moet nemen, maar als alles goed loopt kunnen Amelia en Faith over een tijd naar een kostschool waar ze de eerste stappen kunnen zetten naar een zelfstandig leven. Uitmuntend portret van een gezin met een vader die onuitstaanbaar kan zijn, maar ook liefdevol en zorgzaam en kinderen die regelmatig hun vader als een kind moeten behandelen. Forbes’ uitmuntende scenario voelt authentiek en behandelt een gevoelig onderwerp met zonder melodrama maar met humor en vooral een enorme dosis menselijkheid. Toont hoe frustrerend, maar ook hoe heerlijk het kan zijn om een bipolaire ouder te hebben. Zelden was z’n op papier zwaar onderwerp op zo’n eerlijke én vermakelijke wijze uitgewerkt.

Geestdodende, pretentieuze horrorthriller over schrijver James Foster [Alexander Skarsgård] die met zijn echtgenote Em [Cleopatra Coleman] afreist naar een all-inclusive toeristenparadijs op het eiland La Tolqa. Daar wordt hij aangesproken door een fan [Mia Goth] die James en Em uitnodigt voor een uitje. De avond krijgt een tragische wending en loopt uit op een vage opeenvolging van expliciete seks, extreem geweld en een overdaad aan wazige beelden. Typisch Cronenberg? Tja, thematisch heeft het veel weg van Crash van vader David, maar Brandon weet geen maat te houden en verliest zich in overdaad. Veel belangrijker nog: hij geeft ons geen enkele reden om ook maar iets te voelen voor de personages.

Verrassende indie-hit waarin CW [Cassandra Naud] in een toeristisch paradijs in Thailand contact legt met influencer Madison [Emily Tennant]. CW verzint een list waardoor ze Madisons (online) leven en haar luxe appartement overneemt. Een onverwacht bezoek van Madisons vriend [Rory J. Saper] en de kennismaking met een doortastende influencer [Sara Canning] dreigen roet in het eten te gooien. Stijlvol gefilmde thriller met een fantastische rol voor Naud komt traag op gang, maar heeft in de tweede helft een paar verrassende wendingen en een prima ontknoping. Vervolg: Influencers.

Hoewel Harder een aantal ingrediënten uit Influencer opnieuw opdient, heeft dit vervolg op de verrassende hit uit 2022 voldoende nieuwe ideeën om de fans tevreden te stellen. CW gaat nu door het leven als Caroline en is op zoek naar een volgend slachtoffer voor haar identiteitsfraude (en aanverwante criminele activiteiten). Ze breekt op brute wijze met haar recente verleden en zet haar zinnen op Jacob [Jonathan Whitesell], de maker van een podcast waarin jonge mannen praten over wat hen bezighoudt. Je weet wel. Whitesell is uitstekend, ook omdat de personages beter zijn uitgewerkt, en Harder houdt het fysieke geweld deze keer niet achterwege tot het einde. Een beter scenario, meer actie (en een aangename zwartkomische toon), maar meer dan creatief herkauwen van het origineel is het niet.