Opinions

Stand-up komiek Kasper [Odd-Magnus Williamson] krijgt in korte tijd drie klappen te verwerken: hij wordt uit het hoofdprogramma van een komedieshow gezet wegens verouderd materiaal, krijgt te horen dat hij beenmergkanker heeft en voor hij dat kan delen met zijn vriendin [Penda Faal], verbreekt zij de relatie. Kasper laat zich door zijn agent Erik Elisabeth [Øystein Martinsen] overhalen om naar een praatgroep voor lotgenoten te gaan. Geleidelijk ontdekt hij dat zijn persoonlijke tragedie een inspiratiebron is en gaat hij nieuwe relaties aan. De eerste helft is een niet onaardig komisch drama met een paar verrassende momenten en meer aandacht voor de lach dan voor de traan. Helaas ontsnapt Williamson (die ook het scenario schreef) niet aan de verleiding van afgezaagd sentiment in de hoopvol bedoelde, maar vergezochte en suikerzoete ontknoping.

Aubrey Plaza schittert in dit tragikomische drama met satirische ondertonen als Ingrid, een getroebleerde jonge vrouw die de kwaliteit van haar eigen leven spiegelt aan dat van influencer Taylor Sloane [Elizabeth Olson]. Ze besluit alles op alles te zetten om deel uit te maken van het ogenschijnlijk perfecte leventje dat Taylor met haar vriend Ezra [Wyatt Russell] leeft. Haar komst naar Los Angeles brengt haar nieuwe contacten, zowel goede als slechte, maar Ingrid lijkt alleen maar oog te hebben voor Taylor, met alle gevolgen van dien.

Hoewel Ingrid in feite een stalker is, voorziet Plaza - geholpen door het scenario van Spicer en David Branson - haar personage van een menselijkheid waardoor je je ondanks haar twijfelachtige motieven en daden met haar kunt blijven identificeren. Goed ondersteunend werk van O'Shea Jackon Jr, maar vooral van Billy Magnussen als de man die Ingrid als eerste ontmaskert en probeert daar een slaatje uit te slaan.

Gordita Beach, California, 1970. Detective Larry “Doc” Sportello [Joaquin Phoenix] krijgt bezoek van zijn ex-vriendin Shasta Fay Hepworth [Katherine Waterston] die zijn hulp vraagt om te voorkomen dat haar huidige minnaar, vastgoedontwikkelaar Mickey Wolfman [Eric Roberts], wordt ontvoerd door zijn echtgenote [Serena Scott Thomas] en haar minnaar [Andrew Simpson]. Docs onderzoek brengt hem in contact met een bont gezelschap aan personages (Thomas Pynchons boek bevat er 130) die onder Andersons regie stuk voor stuk indruk maken en ook dankzij de technische crew een inkijkje geven in de Californische cultuur van begin jaren 70 waarin seks, drugs en flamboyante kleding aan de orde van de dag waren. Erg dialoog gedreven, maar het acteerwerk is van zo’n hoog niveau dat dat in dit geval geen enkel bezwaar is. De ondersteunende cast bestaat verder onder anderen uit Benicio Del Toro, Reese Witherspoon, Martin Short, Maya Rudolph, Jena Malone en Owen Wilson. Om je vingers bij af te likken dus.

“Those who bring trouble on their families inherit the wind”, of, zoals onze statenvertaling zegt: “Wie zijn huis beroert, zal wind erven” [Spreuken 11, vers 29]. Deze bijbelquote verklaart niet alleen de titel van deze film, maar is ook de ironische conclusie van dit uiterst actuele en relevante rechtbankdrama.

Geen enkele rechtszaak in de 20e eeuw had zo’n grote impact op de manier waarop we naar de wereld kijken als een rechtszaak uit 1925 die in de volksmond bekend stond als de Scopes Monkey Trial. De aangeklaagde was John Scopes, een leraar op een middelbare school in Dayton, Tennessee, die ondanks waarschuwingen van de schoolleiding de evolutie-theorie van Darwin onderwees. Volgens de aanklacht was dit in strijd met de pas aangenomen Butlerwet die aangaf dat het verboden was om iets te onderwijzen dat in strijd was met het scheppingsverhaal uit de Bijbel. De rechtszaak werd een regelrechte mediasensatie wanneer de aanklagers hulp kregen van niemand minder dan William Jennings Bryan, een fundamentalist die rond de eeuwwisseling maar liefst drie keer (zonder succes) meedeed aan de presidentsverkiezingen. Daarop besloot de beroemde agnostische advocaat Clarence Darrow de verdediging op zich te nemen, waardoor een titanenstrijd gegarandeerd was.

“Inherit The Wind” is in grote lijnen een reconstructie van die rechtszaak, al heet de aanklager hier Matthew Harrison Brady [Fredric March] en de verdediger Henry Drummond [Spencer Tracy]. In een snikhete rechtszaal bespelen ze de media, het publiek en elkaar in een imposant duel van woorden en levensovertuigingen. Brady wordt als een held ontvangen in een grootse parade waarin het publiek massaal de 19e-eeuwse Gospelklassieker “That Old Time Religion” zingt. Hoezeer het publiek meeleeft blijkt wel tijdens voortdurende demonstraties, waarin ze dreigend zingen “We’ll hang Henry Drummond from a sour apple tree” op de melodie van “The Battle Hymn of the Republic” In de film zijn de Brady en Drummond overigens oude collega’s en vrienden, die uit elkaar zijn gegroeid door hun verschillende levensvisies. Spencer Tracy en Fredric March geven monumentale rollen die hun status als topacteurs nog maar eens bevestigen. Gene Kelly doet zijn best in een goed geschreven, maar past niet goed in zijn rol als E.K. Hornbeck, een cynische journalist die zijn minachting voor het Christelijke fundamentalisme van Brady niet onder stoelen of banken steekt. Harry Morgans uitgebalanceerde, ingetogen vertolking als de rechter in deze zaak verdient meer erkenning dan het heeft gekregen.

In weldenkend Nederland is er hooguit nog een hele kleine minderheid die denkt dat we het scheppingsverhaal uit De Bijbel letterlijk moeten nemen en dat alles wat in De Bijbel staat per definitie juist is. Wereldwijd zien we ons echter geconfronteerd met fundamentalistische Moslims die de Koran (en daarmee ook het scheppingsverhaal) letterlijk opvatten en er dus middeleeuwse, onverlichte denkbeelden op na houden. Henry Drummond zegt in de film dat hier de denkende mens voor het gerecht staat. Immers: John Scopes deed niets minder dan de theorie van Darwin delen met de leerlingen. Wanneer Drummond één van die leerlingen onder ede vraagt of hij denkt dat De Bijbel en Darwins Theorie elkaar tegenspreken, is zijn antwoord ook: “Dat weet ik niet, daar moet ik over nadenken!” Dat is de essentie van deze film, het is de essentie van de Scopes Monkey Trial en het grote probleem met fundamentalisten: als het gaat om hun geloof schakelen ze het vermogen tot (kritisch) denken, de menselijke eigenschap die ons bij uitstek verheft boven (de meeste) andere diersoorten volledig uit. “Inherit The Wind” is daarmee geen aanklacht tegen religie in het algemeen, maar een pleidooi voor het menselijk denkvermogen. Weldenkend Nederland weet dat het Scheppingsverhaal en de evolutietheorie elkaar niet uitsluiten, maar dat betekent niet dat je daar niet anders over mag denken. Zolang je maar denkt!

Wanneer Joker [Kevin Pollak] een einde maakt aan het leven van de zwangere Lois Lane [Laura Bailey] slaat de verbittering toe bij Superman [Justin Hartley]. Hij besluit vanaf nu dat de wereld beter af is als hij zich opwerpt als aanklager, jury en beul. Maar Batman blijft van mening dat zij nooit voor eigen rechter mogen spelen en daardoor ontstaat er een splitsing in de Justice League en komen Superman en Batman tegenover elkaar te staan. Visueel trouw aan de DC-stripboeken en het basisverhaal speelt in op actuele ontwikkeling en biedt mogelijkheden tot een fascinerende ontknoping. Helaas zijn er wat teveel twist waardoor die finale toch wat tegenvalt. Bovendien duiken er zoveel DC-figuren op dat het voor niet-ingewijden niet meevalt om te onthouden met wie te maken hebben, laat staan tot welk kamp ze behoren. Voor de ware DC-fan zal dat vast geen probleem zijn.

Ook in Nederland laait (vooral rond verkiezingstijd) het publieke debat over herinvoering van de dienstplicht op. Het kweken van discipline, saamhorigheid en zelfvertrouwen behoren tot de argumenten van de voorstanders. Maar als je deel uitmaakt van een land dat omringd wordt door vijandige buren, ontkom je niet aan een militaire training. In Israël geldt dienstplicht voor alle mannen (2 jaar en 8 maanden) en alle Joodse vrouwen (2 jaar), maar niet iedereen is daarvoor geschikt. Aangezien deelname aan een gewapende strijd een realistisch vooruitzicht is en lang niet iedere jongere achter Israëls militaire rol in de wereld staat, is zelfdoding onder aankomende dienstplichtigen niet ongewoon. Een boeiend onderwerp krijgt een wat manipulatieve uitwerking wanneer Davidi beelden van kinderen visueel koppelt aan fragmenten uit dagboeken van jongeren die duidelijk maken waarom ze op het punt staan een einde te maken aan hun leven. Veel effectiever zijn de homevideo’s waarin de jongeren in kwestie te zien zijn in hun laatste levensjaren.

Mathilde [Lou de Laâge] werkt in 1945 als dokter van het Franse Rode Kruis in Polen. Haar primaire taak is de zorg voor de Franse overlevenden van de Duitse concentratiekampen. Ze komt voor een dilemma te staan wanneer zusters van een nabijgelegen klooster haar vragen om hen in het diepste geheim te helpen, omdat rancuneuze Russische soldaten hen hebben verkracht en een aantal zusters een geslachtsziekte heeft opgelopen of zwanger is geraakt. Bovendien is de moeder-overste [Agata Kulesza] sceptisch over de hulp van een niet-gelovige buitenlandse arts. Sfeervol, psychologisch oorlogsdrama werpt licht op een duistere bladzijde over de nadagen van de Tweede Wereldoorlog vanuit een vrouwelijk perspectief met prachtige muziek uitgevoerd door het Brusselse Filharmonische Orkest onder leiding van Carla Deveux.

Nawal [Mouna Hawa] en Adnan [Mohammad Suleiman] hebben een dochter [Seleena Rababah] en proberen nog een kind te krijgen. Wanneer Adnan plotseling overlijdt, meldt diens broer Rifqi [Hatiham Alomari] zich kort na de uitvaart met de mededeling dat Adnan een schuld bij hem had uitstaan. De Jordaanse wet geeft hem bovendien het recht de bezittingen van zijn overleden broer op te eisen en te delen met zijn zussen, omdat er geen mannelijke erfgenaam is. Dat betekent dat Nawal en haar dochter hun appartement verliezen … tenzij ze kan aantonen dat ze zwanger is van een jongen! En dus probeert Nawal haar familie om de tuin te leiden. Hawa schittert in dit maatschappelijke drama dat de onrechtvaardigheid en het absurdisme van paternalistische wetgeving aan de kaak stelt.

Door een storing in het beveiligingssysteem van een luxe penthouse in New York komt kunstdief Nemo [Willem Dafoe] daar vast te zitten. Hoewel er een alarm af gaat, is er geen haan die naar hem of het appartement (dat vol staat met waardevolle kunstwerken) kraait. De basisvoorzieningen worden afgesloten en het appartement wordt steeds kouder, maar Nemo heeft nog wel beschikking over toegang tot de beveiligingscamera’s terwijl hij als een soort Robinson Crusoë wacht op een bevrijding die niet komt. Een volstrekt idioot basisgegeven natuurlijk dat ondanks Dafoe nauwelijks aangluurbaar is. Bervoets en Strucyk zijn te zien in enkele flashbacks.

Amper twee jaar na de grootste (wereldwijde) financiële crisis sinds de jaren 30 maakten Charles Ferguson en Audrey deze scherpe analyse van de oorzaken. Een verwoestende aanklacht tegen de financiële markt en bijna 30 jaar deregulatie van die markt waarin vele hoofdrolspelers voor de camera of per telefoon aan de tand worden gevoeld over hun rol en het gebrek aan verantwoording: de veroorzakers van de crisis verdienen zelfs na het instorten van de markt nog miljoenen aan hun wanbeleid. Het is pittige materie en het commentaar van Matt Damon is voor niet-ingewijden lastig te volgen, maar dit demasqué staat nog altijd als een huis. Helaas is er sindsdien bar weinig gedaan om herhaling van deze catastrofe te voorkomen.

Voor TV gemaakte documentaire het faillissement van Wall Street makelaarsfirma Lehman Brothers richt zich niet zozeer op de wereldwijde catastrofale gevolgen hiervan – hoewel het uiteraard aan bod komt – maar op de oorzaak van de financiële crisis. Dat doet Deschamps aan de hand van een aantal klokkenluiders die ruim van tevoren aangaven dat Lehman Brothers, onder leiding van Richard S. Fuld, de boel op grote schaal belazerde. Bovendien toont deze documentaire hoezeer het leven van de klokkenluiders is veranderd door de cultuur van verdoezeling, intimidatie en manipulatie waar zij tien jaar later nog steeds slachtoffer van zijn. Maar het maakt ook op pijnlijke wijze duidelijk hoe en waarom het systeem zichzelf in stand houdt en dat President Trump met zijn hervormingen van het financieel stelsel de deur wagenwijd heeft open gezet voor een herhaling van deze catastrofe.

Folkzinger Lledwyn Davis [Oscar Isaac] worstelt begin jaren '60 met zijn carrière, vooral door een gebrek aan geld, waardoor hij genoodzaakt is om maar te crashen waar hij kan. Helaas is er weinig meer verhaal in deze langzame, vaak vervelende drama. Isaac is een prima zanger, maar ironisch genoeg blijft Llewyn Davis een ongenaakbaar enigma, waarover we weinig te weten komen. Natuurlijk bevolgen de gebroeders Coen de film met enkele kleurrijke karakters, maar ook die blazen te weinig leven in deze mooi gefilmde, maar veelal ronduit saaie film, die het bewijs lijkt te zijn dat filmcritici alles van de gebroeders Coen automatisch tot meesterwerk menen te moeten bombarderen. Voor wie niet slapen kan, maar dat wél graag wil zou dit een aanrader kunnen zijn.

Opnieuw een originele, goed gemaakte animatiefilm van Disney Pixar over de emoties van Riley [[Kaitlyn Dias], een meisje dat moet verwerken dat ze na een verhuizing haar oude leventje achter zich moet laten. Haar gedachten en daden worden 'bestuurd' door vijf basis-emoties: Vreugde [Amy Poehler], verdriet [Phyllis Smith], angst [Bill Hader], woede [Lewis Black] en afschuw [Mindy Kaling]. Wanneer Vreugde en Verdriet per ongeluk uit de besturingscabine worden weggezogen, is het aan de overgebleven emoties om Rileys leven in goede banen te laten lopen. Maar al snel blijkt dat Riley zonder Vreugde en Verdriet opeens hele andere, impulsieve beslissingen neemt die haar niet ten goede komen. Vreugde en Verdriet proberen daarom, ondanks hun onderlinge tegenstrijdigheden, samen de weg terug te vinden zodat ze Rileys leven weer in juiste banen kunnen leiden.

Een grappige, vaak hartverwarmende film waarin aan het menselijk geheugen op fantasierijke manier gestalte is gegeven. De boodschap over hoe de combinatie van positieve en negatieve emoties ons leven bepalen én de moeite waard maken, is even waardevol als vermakelijk. De animatie is top, de stemvertolkingen zijn foutloos en daarmee is dit de beste Pixar-film sinds Up (2009).

Sinds de emotionele turbulentie in Inside Out gaat het goed met de inmiddels 13-jarige Riley [Kensington Tallman]. Ze sluit nieuwe vriendschappen met Grace [Grace Lu] en Bree [Sumayyah Nuriddin-Green]. De kersverse vriendinnen zijn dolblij als ze ijshockeycoach Roberts [Yvette Nicole Brown] ze alle drie uitnodigt voor een trainingskamp, waar ze kunnen bewijzen dat ze goed genoeg zijn voor sportbeurs. Maar dan slaat de puberteit over en moet er (letterlijk) plaats worden gemaakt voor de nieuwe emoties Bezorgdheid [Maya Hawke]. Afgunst [Ayo Edebiri], Lusteloosheid [Adèle Exarchopoulos] en Gêne [Paul Walter Hauser]. Daardoor is er geen ruimte meer voor Vreugde [Amy Poehler], Walging [Liza Lapira], Angst [Tony Hale], Woede [Lewis Black] en Verdriet [Phyllis Smith]. Zij worden letterlijk en figuurlijk onderdrukt. Onder leiding van Vreugde proberen de onderdrukte emoties een manier te vinden om in harmonie te kunnen leven met de oude emoties. Een waardig vervolg met dezelfde positieve boodschap over het nut van emoties en de mogelijk gevolgen van het onderdrukken ervan. In gelijke (hoge) mate grappig en ontroerend.

Fascinerend acteerduel tussen drie grootheden met enorm verschillende acteerstijlen. Russell Crowe, Al Pacino en Christopher Plummer schitteren hier en Bruce McGill en Gina Gershon maken indruk in hun bijrollen. De telefonische confrontatie tussen Pacino en Crowe is een hoogtepunt, maar ook het moment waarop Plummer (als Mike Wallace, de presentator van 60 Minutes) zijn steun voor Pacino (als redacteur Lowell Bergman) intrekt. Michael Mann doorspekt de film met soms aan claustrofobie grenzende paranoia en daarmee zet hij hier bijna een meesterwerk neer. Bijna, omdat het scenario zich in de tweede helft teveel richt op Lowell en daarmee het meer indringende verhaal van de klokkenluider teveel naar de achtergrond schuift. Al Pacino is foutloos, maar zijn karakter is dramatisch gezien gewoon minder interessant.

Lange tijd tergend saaie horrorfilm die veel belooft maar zich vrijwel uitsluitend berust op kiekeboe-schrikeffecten en geluidsexplosies. Tja, dan schrik je wel even, maar zeker niet op een leuke manier. Josh [Patrick Wilson] en de zwangere Renai Lambert [Rose Byrne] trekken met hun zoontje [Ty Simpkins] in een huis waar het blijkt te spoken. Medium Elise Rainier [Lin Shaye] en haar komische bedoelde assistenten Specs [Leigh Wannell] en Tucker [Angus Sampson] verhogen de feestvreugde met paranormale sessies die ontaarden in een ontknoping die weliswaar best spectaculair is, maar veel te lang op zich laat wachten. Kreeg (helaas) 3 vervolgen.

Paranormaal begaafd medium Elise Rainier [Lin Shaye] is dood en dus kunnen Josh [Patrick Wilson] en Renai [Rose Byrne] haar hulp niet inroepen wanneer blijkt dat het nog steeds niet pluis is in Casa Lambert: een piano speelt, een wipstoel wipt en de clichés stapelen zich op in de fantasieloze opening van dit vervolg op het matige Insidious. Maar Patrick Wilson weet toch wat spanning op te roepen wanneer zijn personage zich zonderling begint te gedragen en het vermoeden rijst dat hij het slachtoffer is geworden van een demon. Zou het? Iets beter dan het origineel dus, maar het is vooral meer van hetzelfde.

In Insidious verwees Elise Rainier [Lin Shaye] naar een zaak die haar deed besluiten om te stoppen met haar werk als medium. Dit derde deel in de weinig verheffende Insidious-franchise heeft een “Man Who Can’t Breathe” [Michael Reid MacKay] die net zo eng is als zijn naam doet vermoeden. Weduwe Sean Brenner [Dermot Mulroney] roept Elises hulp in omdat de nachtmerries van haar dochter Quinn [Stefanie Scott] mogelijk verband houden met de dood van haar moeder [Ele Keats], maar de seance kost Elise bijna haar leven en overtuigt haar ervan dat ze hier te maken heeft met een groot kwaad. Het zal wel. Steve Coulter is opnieuw van de partij als Elises vriend en collega Carl, helaas duiken ook de totaal niet grappige ‘Ghostbusters’ Specs [Leigh Whannell] en Tucker [Angus Sampson] op in deze vermoeiende, flauwe horrorfilm. De gifbeker was nog niet op: er moest nóg een vervolg komen!

Helderziende Elise Rainier [Lin Shaye] gaat in op een verzoek van Ted Garza [Kirk Acevedo], die nu woont in het huis waarin Elise opgroeide en geplaagd wordt door vermeende geestesverschijningen. Elise neemt de kolderiek bedoelde, maar volstrekt onleuke spokenjagers Specs [Leigh Whannell] en Tucker [Angus Sampson] mee in deze zo nu en dit enigszins sfeervolle, maar nooit effectie slotakkoord (?) uit de uitgemolken Insidious-serie. Shaye steekt met kop en schouders boven het scenario en de rest van de cast uit.

Regie: Patrick Wilson

In de hoop de traumatische hoofdstukken uit de vorige vijf films af te sluiten, zijn Josh [Patrick Wilson] en zijn zoon Lambert [Ty Simpkins] 9 jaar geleden gehypnotiseerd. Een excuus voor bijna 90 minuten aan waanbeelden en nachtmerries met de standaard pogingen tot jumpscares in de finale. Meer van hetzelfde dus, met bedenkelijke komische noot van Sinclair Daniel als Daltons vinnige kamergenoot. Ze moeten nog een hoofdstuk afsluiten: deze stomvervelende franchise.

Onder anderen omdat zijn moeder [Gabrielle Union] hem afwijst vanwege zijn homoseksualiteit, besluit Ellis French [Jeremy Pope] zich aan te melden bij de Marine waar in 2005 nog het beleid van “Don’t Ask, Don’t Tell” geldt met betrekking tot niet-hetero’s. Goed geacteerd maar weinig verrassend drama met de bekende vernederingen en dilemma’s. Autobiografisch drama van regisseur en scenarist Bratton die waarschijnlijk An Officer and a Gentleman en/of Full Metal Jacket nog niet had gezien.

Zonder Peter Sellers en Blake Edwards was dit project bij voorbaat gedoemd te mislukken, ondanks de bijdrage van de coscenarist van The Pink Panther. Alan Arkin doet wat hij kan als de klungelige inspecteur Jacques Clouseau die een pion wordt bij een serie overvallen onder leiding van Steven Frey [Michael Ripper]. Superintendant Weaver [Frank Finlay] doet vergeefse pogingen om de zaak in goede banen te leiden. Het scenario is zo slecht nog niet, maar in tegenstelling tot Blake Edwards heeft Bud Yorkin geen kaas gegeten van slapstick. De komische timing is belabberd in deze overbodige (en grotendeels vergeten) derde film met Clouseau dat dan officieel ook geen deel uitmaakt van de Pink Panther-franchise.

Garbo speelt Yvonne Valbret, een vrouw wiens luxe leventje wordt gesponsord door een aantal kunstenaars voor wie ze 'modellenwerk' - alsmede wat andere 'klusjes' - heeft gedaan en voor wie ze een inspiratiebron is. Wanneer ze de charmante, maar conservatieve André Montel [Robert Montgomery] springt er een vonk over. Maar de relatie raakt bekoeld wanneer André hoort over Yvonnes kleurrijke verleden.

Een nogal banaal romantisch drama, gemaakt voor de Hayes-code expliciete seksuele verwijzingen onmogelijk zou maken. Montgomery, die later veel betere rollen zou spelen, lijkt totaal geen klik met Garbo te hebben en zijn vertolking overtuigd geen moment. Het is dus aan Garbo om de film te redden en zij gooit alle remmen los om ons deelgenoot te maken van haar innerlijk lijden. Zij is dan ook de enige reden om deze verder erg middelmatige film te zien.

Harper [Lizze Broadway] gebruikt social media om aandacht te generen voor haar modeontwerpen. Wanneer ze naargeestige, bedreigende reacties krijgt denkt ze die te kunnen negeren. Haar beste vriendin [Tunisha Hubbard] besluit echter Harpers ouders Layla [Kelly Sullivan] en Derek [Shawn Christian] op de hoogte te brengen. Die grijpen meteen in, maar daardoor laat de stalker zich niet stoppen. Scenaristen Carlee Malemut en Jesenia Ruiz beginnen met een relevante boodschap over het serieus nemen van online stalken en de noodzaak van ouders om het online gedrag van hun kinderen scherp in de gaten te houden, maar in de tweede helft belandden ze toch in het drijfzand van de exploitatiethriller met een melodramatische ontknoping en een geforceerd happy end.

Extreem onevenwichtige film is mislukt als komedie, maar heeft desondanks toch een aantal hartverwarmende en ontroerende momenten. Het eerste half uur is afwisselend bespottelijk en soms ronduit aanstootgevend: Ellie [Rose Byrne] en Pete [Mark Wahlberg] komen opeens op het idee om een kind te adopteren, zien er vanaf, maar besluiten in een impuls het toch maar te doen. De opvoedcursus is een blamage, evenals de stereotiepe karakters van de overige deelnemers waarvan sommigen nog bedenkelijkere motieven hebben dan de twee hoofdpersonen. De grappen rondom Juan [Gustavo Quiroz] en Lita [Julianna Gamiz] zijn flauw en het geschmier van Byrne en Wahlberg maakt het er uiteraard niet leuker op. Maar Isabelle Moner zet een fraai dramatisch portret neer als de tiener die zich vastklampt aan een hereniging met haar biologische moeder. De scène met de borstel is een sterk dramatisch moment, maar lijkt uit een totaal andere film te komen. Julie Hagerty en Michael O'Keefe zijn hilarisch als Ellies ouders en Margo Martindale steelt de film als Petes uitbundige moeder en is verantwoordelijk voor het mooiste, pijnlijkste moment uit de film. Het laatste kwart bevat meer van dat soort momenten, maar kunnen de film niet redden wanneer die naar het toch ietwat gemakzuchtige - maar blijkbaar onvermijdelijke - happy end gaat. Een bijzonder frustrerende ervaring, want met meer diepgang en minder oppervlakkige humor had dit een ijzersterk drama kunnen zijn dat wél recht had gedaan aan dit gevoelige en uiterst relevante thema.

Suïcidale ex-marinier Rory [Matt Damon] en alcoholistische ex-gevangene Cobby [Casey Affleck] worden door Mr. Besegai [Michael Struhlbarg] opgetrommeld om mee te werken aan een inbraak. Doelwit is de kluis van Miccelli [Ron Perlman], de corrupte burgemeester van Boston die na zijn verkiezingsoverwinning miljoenen aan smeergeld aanneemt en in die kluis stopt. De operatie loopt totaal niet volgens plan waardoor Rory en Cobby op de vlucht moeten slaan. Besegai stuurt Booch [Paul Walter Hauser] en Colani [Scout Backus] op hen af om de buit in te nemen en Miccelli geeft de corrupte agent Frank Toomey [Ving Rhames] om een sieraad terug te halen waarop de code van de kluis staat. Droogkomische misdaadfilm met een fantastische cast en een heerlijke rol voor Hong Chau als Rory’s psycholoog die door een bizarre samenloop van omstandigheden betrokken raakt bij de overval.

Ik vermoed dat alleen een doorgewinterde psycholoog chocola kan maken van het gedrag van Nicoline [Carice van Houten], een zich aanvankelijk als ijskonijn opstellende psycholoog die net begint aan een (bewust gekozen) tijdelijke aanstelling in een TBS-kliniek. Op de vraag waarom ze sowieso geen vaste aanstelling wil geeft ze een ontwijkend antwoord en dat is typerend voor de hele film. Van Houten geeft een emotionele, maar weinig inzichtelijke vertolking en in zijn rol van Idris, een 34-jarige man die veroordeeld is voor meerdere gevallen van seksueel geweld, slaagt Marwan Kenzari er niet in zijn personage dreigend genoeg te maken om je gespannen voor het scherm of de buis gekluisterd te houden. Voor haar regiedebuut bedacht Halina Reijn zelf het verhaal, maar ook zijn lijkt weinig te snappen van het scenario dat Esther Gerritsen voor haar schreef. De acteurs doen hun best, zeker in een paar scènes die voor Van Houten en Kenzari behoorlijk intens zijn, maar tevergeefs.

Het in 1888 opgerichte gesticht Rosewood in Baltimoore bleek 50 jaar later een centrum te zijn voor mensenhandel. Desondanks bleef het tot in de 21e eeuw in bedrijf. Dat historische geven vormt de basis voor deze fictieve thriller die begint 1893. Op advies van Dr Torrington [Eric Roberts] laat Isabel Porter [Allie Gallerani] zich opnemen in Rosewood om de plotselinge, tragische dood van haar ouders te verwerken, ondanks de bedenkingen die haar broer Roderick [Joe Pease] daarbij heeft. Dr. Cairn [James Franco] behandelt haar met een ‘medicijn’ dat – zo verklaart hij althans – wellicht waanbeelden op kan roepen. Wanneer Isabel zaken waarneemt die niet door beugel kunnen, laat Cairn haar geloven dat ze ze zich dat inbeeldt, tot Isabel bevriend raakt met Margaret [Amber Viera] die haar helpt om realiteit en hallucinatie van elkaar te scheiden. Fraai gefilmd door Pedro Gómez Millán en met een overtuigende Gallerani in de hoofdrol, maar Franco zet zijn personage veel te dik aan waardoor het verhaal te voorspelbaar is om enige suspense op te bouwen.

Yasser [Kamel El Basha], de Palestijnse ploegleider die verantwoordelijk is voor de renovatie van een wijk in een Christelijk district in Beiroet, beledigt buurtbewoner Toni [Adel Karam] nadat die de reparatie van een gootsteen heeft vernield. Yassers leidinggevende [Talal Jurdi] doet er alles aan om het conflict in den minne te schikken, maar allerlei onderliggende emoties zorgen ervoor dat het conflict uit hand loopt en de zaak voor het gerecht komt, waar een persoonlijk conflict ontaardt in een politieke woordenstrijd tussen Palestijnen en Christenen.

"The Insult" begint, geholpen door de uitstekende vertolkingen van beide hoofdrolspelers, als een scherpe satire waarin een persoonlijk conflict een metafoor is voor de ogenschijnlijk oneindige spanningen tussen de etnische groepen waar zij deel van uitmaken. Camille Salameh maakt ook indruk als Toni's advocaat, maar het scenario vervalt, snel nadat de rechtszaak is begonnen, in gepreek en een moraliserende geschiedenisles. Natuurlijk is kennis van de geschiedenis van de regio belangrijk om het centrale conflict te begrijpen, maar het verstoort de dramatische opbouw.

Tris [Shailene Woodley], Caleb [Ansel Engort] en Four [Theo James] hebben dankzij Johanna [Octavia Spencer] onderdak gekregen van de Amity-factie. Ze slaan op de vlucht wanneer Jeanine [Kate Winslet] een klopjacht is begonnen om iemand te vinden die 100% ‘Divergent’ is. Dat is namelijk de enige die een vijfhoekige kistje kan openen die waarschijnlijk informatie bevat dat een einde kan brengen aan het conflict tussen The Founders en The Divergent. Woodley houdt zich knap staande in deze visuele aanslag aan special effects en deze tweede films uit de serie kan tenminste nog claimen dat het iets van originaliteit heeft. Maar blijft een rip-off van The Hunger Games. Vervolg: The Divergent Series: Allegiant.