Opinions

The Life Before Her Eyes even bekeken vanwege de Thriller KO. Absoluut veel meer een drama dan een thriller, maar goed. Blanco ingegaan en het leek lang allemaal heel voorspelbaar en het einde draait dan toch anders uit dan je verwacht. Mijn euro viel maar niet moet ik bekennen, en volgens mij ligt dat toch aan de verwarrende uitleg tijdens de film. Het deed mij ook ontzettend weinig, niets eigenlijk. Dus er scheelt toch iets aan de karakterontwikkeling mijn inziens.

Al bij al vond ik de shots vaak wel mooi, maar toch vind ik het jammer dat steeds diezelfde scène in de wc moet terugkomen. Ik vond dat opvulsel op zo'n korte film als deze. Volgens mij had dat anders gekund. Nu ik het einde begrepen heb, ben ik toch niet echt mindblown. We hebben hier gekeken naar iets wat nooit echt kan gebeuren. Tot zover het realisme. Het had misschien beter geweest om deze "fantasie van hoe haar leven er had uitgezien" te vertellen vanuit bijvoorbeeld het standpunt van haar moeder of haar vriendin. Hoe zij dachten dat de toekomst er zou uitzien voor Diana. Bij mijn weten is dit nu toch niet het geval.

Ik weet dus niet of ik de twist wel een meerwaarde vind voor de film. Al kan ik me niet direct een gelijkaardige film voor de geest halen en is het op zich wel origineel. Toch maar 3*.

Mja, altijd moeilijk een film die eigenlijk het leven viert. Nostalgisch. Iedereen zal dit anders ervaren, meesten zullen dit wel goed vinden maar sommige vast ook helemaal niks. Geen idee waarom Chuck zo belangrijk is dat lijkt het eerste deel wel te suggeren alsof zijn dood de dood is van het complete universum. Verder wel leuke scènes, over de dialogen kan je weinig zeggen. Iets te stijlvol allemaal wel. Iets meer emotie had zeker gemogen. Het voelt iets te kunstmatig soms. Te gelikt.

Niet Mike Flanagan zijn beste film wat mij betreft, ook geen horror. Wel een Stephen King verhaal.
Goed. Dansen zijn altijd fijn om naar te kijken.

Toch wel een uitstekende film. Een film die zeker zijn tijd neemt om het verhaal te vertellen. Alicia Vikander en Michael Fassbender spelen prima. Eerste uur kent een langzame opbouw, waarna het drama zich volledig weet te ontpoppen. Het is regelmatig wel voorspelbaar wat er stond te gaan gebeuren, maar dat is slechts een klein minpuntje. Mooi geschoten en soundtrack ook passend. Het zet ook zeker wel tot nadenken aan, en ondanks dat ik zoiets niet meegemaakt heb, is het vrij makkelijk om je in te leven in zowel Tom en Isabel alsook in de rol die Rachel Weisz speelde.

A24 maakt toch erg vreemde films soms. Robert Eggers maakte een behoorlijk speciaal en memorabel debuut met The VVitch. The Lighthouse is iets totaal anders, maar allesbehalve een verbetering. Ik heb na 1u20 echt geen zin meer om verder te kijken. Het is genoeg geweest, ik kan dit gezever en dit stel dronkaards niet meer aanzien. Dafoe en Pattinson zijn twee rare snuiters, dat hebben ze al eerder laten zien maar dit is gewoon een gedrocht, niet meer of niet minder. Ik doe het niet vaak maar ik ga hier toch 0.5* voor geven.

Lights Out is een B-film met weinig bekende gezichten buiten Maria Bello, die ik niet meteen herkend had. Toch wist de film gedurende de korte duurtijd van 1u20 boeiend te blijven. De lichteffecten in de film zijn uitstekend, doe zeker de lichten uit thuis voor een betere ervaring. 1 van de mindere dingen aan deze horrorfilm zijn de repetitieve jumpscares, enkel de eerste keer is het even best schrikken geblazen. Het verhaal is niet super innovatief maar dat stoorde me nergens.

Het acteerwerk is prima en ook de personages vond ik goed uitgewerkt oa de relatie tussen Rebecca (Teresa Palmer) en Bret (Alexander DiPersia). Teresa Palmer heeft ook een fijn gezicht (en achterwerk) om naar te kijken, wat de punten natuurlijk alleen maar verbeteren. Dit is wel degelijk één van de betere horrorfilms van het jaar, alleen niet heel eng of spannend. Wat jammer is, is dat de film niet eng genoeg is om zelf bang te worden in het donker waardoor de film zijn doel een beetje mist.

Nadat ik Equals had gezien van Drake Doremus wist ik dat ik meer van deze regisseur moest zien. Maar ik moet er zin in hebben en vooral ook tijd voor hebben. Like Crazy was ik een keer begonnen en ik heb dan niet doorgezet om hem af te kijken. Het sprak me allemaal wat minder aan dan Equals. Nochtans ben ik fan van Felicity Jones en van Anton Yelchin (veel en veel te vroeg gestorven, wat een tragedie voor de filmwereld).
Ik vond ze wel een redelijke chemie hebben met elkaar maar je vraagt je af waarom ze al die moeite blijven doen. Liefde is toch iets gek. Uiteindelijk kom je dan bij het einde waarbij je voelt dat het niet meer is wat het geweest is. Schrijnend.

De song van de credits vind ik overigens wel erg mooi. Dead Hearts (Stars) - Like Crazy (Music from the Motion Picture) - YouTube

Ik ben het wel eens met Onderhond. Het is ook niet direct mijn meest geliefde setting (daar mee doel ik dus op Londen in die tijd), waardoor de film al snel deed denken aan Jack The Ripper. De dialogen zijn soms nogal snel afgerateld, hoewel de acting zeker solide is. Ook de kostuums en corsetten zijn van de partij. Een echte slasher vind ik het nu wel niet maar het is vast de reden om deze film als horror te beschouwen. De twist op het einde kwam inderdaad niet direct als een verrassing hoewel de film goed probeert om je toch op het verkeerde been te zetten.

Niet zo mijn film dus maar al bij al zeker niet mis om eens te bekijken. Van het boek had ik eigenlijk nog nooit gehoord.

Vrij vlotte wegkijker maar Linkeroever heeft mijn verwachtingen eigenlijk niet echt kunnen waarmaken. Ik ging er zonder echte voorkennis naar kijken. Ik wist wel dat de genre-aanduiding horror was, maar voor de rest wist ik niks over de inhoud. De opbouw is ontzettend lang waardoor het einde mijn inziens gewoon veel te laat komt. Je merkt het ook omdat het zo snel afgeraffeld wordt. De scenaristen hebben hier zo maar iets in elkaar geflanst en dat is jammer want de film had veel meer potentieel.

Folklore en cult leveren meestal een bepaalde sfeer op. Die had ik hier in feite nergens. De romance lijkt op het eerste zicht gewoon normaal ontstaan te zijn zonder enige vorm van voorbedachte rade. Het mysterie van de film wordt vooral boven water gehouden door wat er met Marie zou kunnen schelen. Waarom is ze zo uitgeput? Waarom wordt haar knie enkel maar lelijker? Ergens wordt hier dan weer te weinig op gefocust. Voor mij is dit een film met een goed idee maar ook eentje dat te laat begint met toe te werken naar waarom het allemaal draait.

Op zich geen slechte film, verre van. Ik heb met belangstelling zitten kijken. Hoewel het begin erg sterk is, boet de film wel in aan kracht in de tweede periode. Ik moest toch vaststellen dat ik de zwerftocht van Saroo interessanter vond om naar te kijken dan naar de oudere Saroo die via Google Earth zijn geboortedorpje probeert te vinden. Het einde is langs de ene kant wat jammer omdat het zo clichématig is, maar langs de andere kant toch erg hartstochtelijk. In dit soort film verkiest denk ik niemand een ander einde, al had het zeker wel gekund.

Er wordt echter iets te lang op bepaalde dingen gefocust waardoor ik het gevoel had dat er te weinig tijd overblijft voor dingen die zich op andere momenten hebben afgespeeld (ineens een gat van 20 jaar? Ik vond dat wat te makkelijk). We zien ook vooral de zoektocht van Saroo naar zijn familie, maar ik had misschien graag ook wat meer gezien van hoe zijn familie naar hem zocht (ook al zijn hun hulpmiddelen beperkt). Ik had graag wat minder van die Mantosh gezien want die voegt uiteindelijk niets toe. Rooney Mara is een mooie verschijning en steunt hem wel maar daar blijft het dan ook bij.

Favreau slaat hier de plank toch een beetje mis tegen de muur. Jungle Book vond ik toch een stuk beter. Het is voor mij lang geleden dat ik de animatiefilm heb gezien maar een aantal zaken vielen mij wel op en eerder in de negatieve zin.

Hoe impressionant en angstaanjagend Scar er in de animatiefilm eruit zag, hoe lelijk, oud en fragiel hij er in deze film uitziet. Zware tegenvaller wat mij betreft.

Hetzelfde geldt voor Pumba. Lijkt er in de verste verte niet op. Het is een wrattenzwijn maar ze konden toch wel iets dichter bij het origineel blijven.

Ook de rol van Rafiki is in deze film zwaar onderbelicht. Volgens mij wordt zijn naam niet eens vernoemd.

De soundtrack is ook minder magisch dan in de animatie. De vreugde is wat weg die bij de liedjes hoort.

Ik heb me niet verveeld en de film is een stuk beter dan de live action van Aladdin, maar deze film had niet gemaakt moeten worden.

Ben Affleck heeft al enkele leuke films geregisseerd maar als acteur lijkt het wat bergaf te gaan. Batman ligt hem niet zo vind ik en The Accountant vond ik ook een tegenvallende film. Toch staat daar een sequel op het programma. Blijkbaar toch een vrij groot succes dan die film.

Live by Night is lang toch een twijfelgeval geweest om te bekijken maar ik ben er nu toch toe gekomen. Het eerste uur vond ik best goed met een boeiende voice-over. Helaas is Ben Affleck's figuur nu ook niet de meest kleurrijke persoon. Hij runt zijn zaken op een andere manier dan de normale gangsters maar weet niet echt te overtuigen als grijze muis. Beetje jammer dat hij steeds zichzelf lijkt te spelen. De nieuwe Harrison Ford zeg maar ook al heeft die heel wat iconische personages gespeeld, ik zie Affleck daar zeker ook toe in staat. Toch denk ik niet dat Joe Coughlin binnen 30 jaar nog een belletje zal doen rinkelen zoals een Tony Montana of een Michael Corleone.

Eenmaal dat de aandacht op Elle Fanning wordt gevestigd ging de film in sneltempo stroomafwaarts. Ik snap niet wat iedereen in haar ziet maar ik vind haar maar niets. De enigste die wat charme brengt is Zoe Saldana, een knappe vrouw die helaas niet past bij Affleck. De liefdesplotjes in deze film zijn uiteindelijk te vlak om er echt in mee te gaan waardoor het einde ook niet bepaald hard aankomt. Het is wel een knaller maar dan op een andere manier. De actie komt dan wel net op tijd want ik viel bijna in slaap van Fanning haar gepredik. 3*

Bustillo en Maury hebben na deze film mijn aandacht in het horrorgenre. Na hun nieuwste film Leatherface die ik al met 4* beoordeelde, nu ook Livid bekeken vanwege de horrordraft en wederom niet ontgoocheld. Integendeel, ik vond dit een zeer sterke film met zowel sfeer, mysterie, beklemmend gevoel, creepy huis, vettig oud vrouwtje, opgezette dierenkoppen en uitstekende gore. Wat kan een horrorliefhebber nog meer verlangen?

Ik kan eigenlijk niet direct op een minpunt komen. Goed camerawerk, acting was oerdegelijk, soundtrack voegde zeker iets toe, prachtig production design en het verhaal vond ik ook heel interessant. Het blijft inderdaad wat vaag maar dat heeft ook zijn charmes.

De inspiratie van de film lijkt wat van Suspiria te komen maar ik vind deze film toch op zijn minst een stuk beter. Niet dat Suspiria een slechte film is, maar voor mij niet meer dan gemiddeld. Ik heb het niet zo voor bombastische soundtracks terwijl het beter stil had geweest. Wat is er mis met stilte en gewoon het horen van wiegende bomen, fluitende wind of krakend hout? Ik moet al die dreigende soundtracks er niet bij horen, liever zo realistisch mogelijk.

Nu nog hun beruchtste werk eens bekijken want eigenlijk ben ik daar wel heel benieuwd naar.

Ik ben toch lichtjes teleurgesteld. De verwachtingen waren vrij hoog door de monsterscore van 8.5/10 op IMDB. Hier scoort Logan wat lager maar nog steeds hoog. Ik had het X-Men gevoel niet echt bij deze film. Ja, volgens mij was het dát dat ik het meeste miste.
Ik kreeg hier al snel een 'The Revenant' gevoel bij en daar bleef ik ook na afloop achter met een 'mwah was wel oké maar daar stopt het dan ook'. Aan de acteerprestaties van een Leonardo DiCaprio of een Hugh Jackman ligt het helemaal niet. Ze speelden hun rol allebei met verve. Het meisje vond ik echter lichtelijk irritant wanneer ze haar mond opendeed, vooral haar 'battlecry' en dat Spaanse gemekker was al niet veel beter.

Het begint eigenlijk al meteen met wat ik het hoogtepunt van de film vond. De film neemt goed zijn tijd en daar is in principe niets mis mee maar naar het einde toe begon het toch een beetje te slepen. Qua verhaal valt er maar weinig te vertellen. Het gaat voornamelijk over de aftakeling van Logan,
waarbij je slechts enkele flitsen ziet van de oude Wolverine. De film wist wel enige bezorgdheid en medelijden omtrent Logan bij me op te wekken, wat ik op bepaalde momenten eerder niet wou zien.
Ik snakte op bepaalde momenten toch naar de oude Wolverine... ik vind hem de coolste van heel de Marvel en DC wereld. Dat is waarschijnlijk ook de verdienste van Hugh Jackman.

Hier en daar zijn er wel luchtigere momenten zoals tijdens het diner bij de familie die ze uit de nood hadden geholpen of wanneer Charles zijn pillen pakt en zijn tong uitsteekt. Of 'That's Chuck' ipv Charles haha.
Ook als je het eindgevecht ingaat, besef je al snel dat Logan het loodje gaat leggen. De hele film werkt er naartoe. Dat maakt de film , ondanks het anti-Hollywood-einde, erg voorspelbaar. De actie voelde ook vrij repetitief ondanks dat het wel heftig in beeld werd gebracht. Logan is bovendien makkelijk als standalone film te kijken. Hetgeen wat je echt moet weten, wordt in de dialogen min of meer aangehaald. Ik ga voor een ruime 3*.

Wat een complete bagger dit. Humor? Waar dan? Komaan, dit is echt helemaal niet grappig, plot rammelt, script is uiterst oninteressant en de acteurs spreken met de meest belachelijke redneck accenten die ik ooit gehoord heb. De pacing is verschrikkelijk traag en er is geen moment geweest dat ik maar ook enige binding kreeg met iemand die in deze vreselijke flick meespeelde.

Ik had de trailer gezien en ik dacht al van dit gaat helemaal niks worden. Trailers zeggen nu wel vaak niet alles, het is ten slotte maar 1/50e van een volledige film, maar hier dus wel.

Steven Soderbergh was 'gepensioneerd', waarom in godsnaam terugkomen met zo een belachelijk slechte prent? Ja, dit is echt een film waarbij ik denk waarom is dit ooit gemaakt... 0.5*.

Steengoed vervolg op het al even goede Olympus has Fallen. Veel actie, leuke CGI, goeie bromance tussen Gerard Butler en Aaron Eeckhart en niet te vergeten in deze film zit gemiddeld meer humor dan in de meeste comedy films. Ik moest een paar keer goed lachen!

Ook met deze film weet Jeunet mij weinig te boeien. Het verhaal wordt te complex voorgesteld, het is langdradig en vrij afstandelijk waardoor het mij totaal koud laat. Dat vond ik ook al in Amélie. De zoektocht gaat hier maar door en door om dan uiteindelijk op een bepaalde manier toch tegenvallend te eindigen. Hij herinnert haar niet maar zegt dan in feite exact hetzelfde als bij hun eerste(?) ontmoeting. Ik vond het een beetje lijken op Elle S'appelait Sarah in zekere zin door het onderzoek. Al vind ik die film een heel stuk beter dus verder vergelijken heeft weinig zin.

Spannend is het in geen geval, dat kan ook niet als je met voice-overs je verhaal vertelt. Toch scoren dit soort films vaak opvallend hoog, terwijl ook deze niet meer dan onderhoudend is. De kleurenfilter is een beetje een misser naar mijn gevoel, een beetje te geel. Het geeft de film op zich wel warmte maar die vurigheid weet Tautou nergens over te brengen. Wat is zij een lakse actrice, haar mimiek is nu toch echt altijd hetzelfde. Mooi kontje misschien maar als dat alles is wat ze op 2 uur tijd weet te bieden, hoeft het voor mij niet. In Amélie valt ze niet door de mand door de introversie die ze aan de dag moet leggen, maar hier zeer zeker wel. De oorlogscènes zien er desondanks zeer professioneel uit en de soldaten zijn allemaal netjes in kostuum.

Longlegs was toch wel een beetje een gehypete film, niet alleen qua marketing maar ook voor mij met twee favoriete acteurs Maika Monroe en Nicolas Cage samen en dan nog in een horror/thrillerfilm. Heel gevaarlijk dus om uiteindelijk niet teleurgesteld te worden, maar gelukkig was dat niet het geval. Ik vond elke minuut van de film de moeite. Intrigerende sfeer, soms versterkt door soundeffects maar soms was pure stilte al genoeg. Het gevoel dat Longlegs binnen in huis zat bijvoorbeeld. Maika Monroe speelde prima, haar ademhaling was soms misschien wat overdone dat is het enige kritiekpuntje dat ik eigenlijk heb, maar goed dat is versterkt geluid en niet meteen haar schuld denk ik. Nicolas Cage, goh amai, wat een uniek personage creëert hij hier. Zo subliem, briljant gespeeld ook al is zijn screentime zeer beperkt. Hij maakt van Longlegs meteen een nieuwe cult classic. Einde kent ook een prima twist en is ook voor interpretatie vatbaar pistool gaat niet af om de pop kapot te schieten. Geen idee of er een vervolg komt. Hoeft voor mij niet, maar voor prequels zou er op zich wel ruimte zijn. Je gaat dan wel een heel andere film krijgen want ik veronderstel dat het dan zonder Maika zal zijn.

Je zou kunnen zeggen dat dit de Koreaanse versie is van Inception, maar het is gelukkig of niet, toch een heel pak minder complex. Wat ik hier goed aan vond is dat de personages degelijk ingeleid worden, qua namen viel het me ook goed mee. Het is niet mijn eerste Zuid-Koreaanse film en dus probeerde ik hier zo goed en zo kwaad als het kon de namen in me op te nemen of herkennen. Ik ben ze namelijk al vergeten haha.

Verder is het een prima speurtocht waarbij men aanwijzing na aanwijzing dichterbij de waarheid tracht te komen. Wie heeft zijn zoon? De film kent eigenlijk een vlotte pacing en is vrij snel voorbij gegaan. Prima vermaakt met deze misdaad/thriller/sci-fi. Enkel het einde vond ik wat jammer. Misschien heb ik wat gemist maar waarom hebben die nonnen na al die tijd geen contact gezocht met de vader?

Weer eens herzien, ik zou niet eens weten voor de hoeveelste keer. Als je gemakkelijk 50 dialogen kan opzeggen voor ze in beeld verschijnen dan mag ik denk ik wel zeggen dat ik de film goed ken. Zo goed, zo goed, zo goed en zo fantastisch is deze film! Onbeschrijfelijk! Na al die keren geniet ik er nog steeds evenveel van.

Deze film heeft alles. Schitterend acteerwerk, humor, drama, actie maar weinig herhaling, geweldige dialogen, karakteropbouw en een verbazingwekkend coole wereld. Ik snap dat de wereld enorm wennen is voor iemand die het nog nooit gezien heeft maar het is absoluut de moeite waard. Niets overtreft dit, maar ik zet ze niet in mijn top 10 omdat je dan al meteen 3 plekken opgeeft.

3u20 vliegt voorbij, ook al weet ik al wat er gaat gebeuren. Deze keer heb ik echt lang gewacht met een herziening. Zeker zes of zelfs zeven jaar maar als klein mannetje stond deze continu op. En zelfs na al die tijd kan ik nog steeds zoveel dialogen herinneren. Ze lijken er wel ingeslagen met een hamer.

Ik ben trouwens als zeg maar grote fan wel benieuwd naar de nieuwe serie. Ja, sowieso. Alles moet wijken daarvoor. Hopelijk wordt het geweldig en gebruiken ze niet teveel cgi. Een echte wereld bouwen doe je niet met de computer. Hopelijk gaan ze niet zo in de mist als met De Hobbit-trilogie, maar nemen ze hun tijd. Ik kan wachten... het is het waard om te wachten.

The Return of The King is volgens velen toch net beter dan de andere twee delen. Ik vind het een lastige, daar ik The Fellowship erg graag kijk omwille van de kleinschalige maar o zo verschillende gevechten en de sterke introductie van de personages. Ook The Two Towers vind ik eigenlijk steeds beter worden omdat het gevecht om Helmsdiepte een grotere emotionele impact heeft dan de veldslag om Minas Tirith. Niet tegenstaande is de aankomst van de Rohirrim van epische proporties. De grootste troep cavalerie die ik in een film gezien heb. Het aantal Orks is ook indrukwekkend. Daar kan Nolan nog wat van leren met zijn Dunkirk.

In Minas Tirith is het me trouwens niet helemaal duidelijk waarom Sauron nog zo veel troepen achterlaat. Nu ja die hadden ook geen schijn van kans gehad tegen de Doden. Wat ook wel wat raar is, is de terugkeer van Gollem op het einde na die diepe val die hij lijkt te maken bij de Shelob. Ook vond ik het wel grappig dat Sam ergens in Mordor zegt dat ze ook eens geluk mogen hebben, terwijl de orks in Cirith Ungol elkaar de kop in slagen waardoor hij tot bij Frodo geraakt. Heel veel geluk hebben ze ook want Mordor loopt totaal leeg, er is zelfs niemand die de ingang van de Doemberg bewaakt. Misschien dacht Sauron dat Frodo even zwak zou zijn als Isuldur, al kon hij het gevecht tussen twee Ringverslaafden niet voorspellen. Ik vind persoonlijk ook Gollem zijn reactie in de lava van de Doemberg priceless. Hij lijkt geen pijn te voelen maar is ontzettend gelukkig dat hij de Ring terug heeft ( zijn enige doel in het leven)

Dat de film nog voldoende tijd neemt om af te ronden vind ik erg goed. Het verhoogt het cijfer toch weer tot 5* want daar is het verhaal pas echt afgerond en werden de emoties bij het afscheid van Gandalf en Frodo in de haven me bijna teveel.

Deel 2 herzien. Het blijft genieten met heerlijke porties van humor maar ook hier weer het nodige drama Aragorn die dood zou zijn en ook het einde tussen Frodo en Sam is mooi.
Er zijn zeker een aantal stukken uit de extended edition die ze volgens mij onterecht uit de gewone versie hebben geschrapt: vooral het deel met Boromir vind ik zeker van toegevoegde waarde omdat het meer context geeft voor zijn gedrag. Dat mocht gerust ook nog wat langer duren. Het deel met Theodred is denk ik ook een uitbreiding, niet dat het al te veel toevoegt. En dan heb je nog een aantal stukken die er minder toe doen maar waar dan meer ruimte is gemaakt voor humor dan in de gewone. Of de extended edition dus echt veel toevoegt is nog maar de vraag, er zijn zeker een aantal langdradige stukken die het wat saai kunnen maken als je geen fan bent.

In het begin stak de CGI van Gollem mij wel een beetje tegen. Eerste keer dat mij dat overkomt maar oké de film is nu ook al 15 jaar oud en uiteindelijk is het zeker niet slecht gedaan. Je ziet het wel maar het went wel ofwel viel het minder op naarmate de film vorderde.

Ik zou zeker niet zeggen dat de Two Towers de slechtste film van de drie is. Ik denk dat het ook moeilijk te vergelijken valt en dat je de drie films ook even goed gewoon als 1 film kan zien. Het goede aan Helmsdiepte vind ik de sfeer die gecreëerd wordt in de regen en het donker. Dat alles lijkt erop te wijzen dat de situatie uitzichtloos is en dat het Kwade zal winnen. Het heeft denk ik een emotioneel sterker effect dan het grote gevecht in de derde film, maar die ga ik dus nog herzien.

Ik vond het ook verrassend goed. Deze animatiefilm met duidelijk Japanse stijl lijkt toch te passen voor het Lord of The Rings universum opnieuw kleur te geven. Nu, ik ben echt een groot fan van Lord of The Rings dus ik vind zelfs Rings of Power goed. Al het materiaal dat komt, omarm ik met genoegen. Hier natuurlijk niks woke onzin in deze animatiefilm. Heerlijk. De muziek keert terug. Het verhaal van de origine van Helmsdiepte wordt hier mooi ingevuld. Natuurlijk een vrouw is in feite het hoofdpersonage in deze film. Dat zie je ook wel vaker maar daar kan ik wel mee leven. In de gewone films zijn er natuurlijk amper vrouwen te bespeuren en dan is een Shieldmaiden wel een optie.

Ik had niet gedacht dat de film zo lang was maar ik ben er snel doorgeraakt terwijl ik niet snel animatiefilms kijk. Zeer goed, hier en daar wat drama, goede actie en behoorlijk onvoorspelbaar. Zeker kijken!

Een erg leuk verhaal alleen is het te fragmentarisch (Fawcett zit in leger, Fawcett gaat naar Londen, Fawcett gaat eerste keer naar jungle, Fawcett keert terug naar huis, Fawcett gaat voor een tweede keer naar jungle, Fawcett keert terug, oorlog breekt uit dus Fawcett moet soldaatje gaan spelen,
Fawcett raakt gewond, blijft jaren thuis, zoon krijgt ingeving om terug naar jungle weer te keren met de papa, zoon en Fawcett gaan terug naar jungle, leven onder indianen en verdwijnen voorgoed van de radarl. Mama verdrietig.) uitgewerkt en wordt het vermoedelijk daardoor ook geregeld langdradig. De film wilt teveel laten zien maar doet dat niet op de juiste manier. Het verhaal kon zeker anders verteld worden maar mijn inziens wordt er teveel gefocust op nutteloze zaken. Het is uitstekend om de prachtige natuur mooi in beeld te brengen zolang het tempo daar maar niet teveel onder gaat leiden. Dat gebeurt hier dus te vaak.

Wat mij betreft eigenlijk echt een teleurstelling want ik heb hier heel erg lang naar uitgekeken na een fantastische trailer (eigenlijk zit al het leuke daarin).

Zwakke film. Probeert zowat een nieuwe Lost in Translation te zijn maar slaat daar allesbehalve in. Daddario doet op zich nog haar best om dit slappe vehikel te redden. Dit is wel sinds lang misschien haar meest gedurfde film. Rest zijn zo wat de standaard komedies in Hollywood waarin ze te zien is maar hier gaat ze naar Azië. Ik vrees dat Daddario ook niet meer zo knap is als vroeger en misschien dat ze daarom wat in de vergetelheid begint te raken in Hollywood. Nouja, met deze film gaat ze haar carrière naar mijn inziens ook geen boost geven.

Ik ben ook echt onder de indruk van deze film. Het is de eerste keer dat ik hem gezien heb en het eerste uur is misschien een beetje traag maar wat een verwarrende film blijkt dit uiteindelijk te zijn. Ik weet niet of er logica achter zit, aangezien ik dacht dat ik het begreep net voor het einde maar dan gebeuren er dingen die ik anders had voorspeld. Deze film wilt me maar niet loslaten, ik ga hem zeker nog is opnieuw kijken binnenkort denk ik.

Dit is zo'n gruwelijk levensechte film gewoon. Zo fragiel, zo breekbaar. 2 mensen die elkaar begrijpen, zelfs zonder woorden. Dat is toch iets moois. Ik vond het een heel prettige film om te bekijken en hoef weinig toe te voegen aan wat Zwolle en IH88 hierboven schrijven. Ik vind het niet echt een film om te wenen, maar het is een gevoel dat ik moeilijk kan beschrijven. Een soort tristesse dat wel. De film kent zeker een paar grappige stukjes en heeft een mooie, ingetogen soundtrack. Ik had hier niks van verwacht maar toch ben ik redelijk weggeblazen.

Nogal chaotisch, maar wel dromerig. Het is vast een droom geweest van Gosling om zijn eigen dromen te verfilmen. Het is ook een droom van hem geweest dat ze dit in Cannes zouden goed vinden. Nja, zo slecht als ze in Cannes beweerden is de film nu ook weer niet. Ik had iets speciaals verwacht en heb het ook gekregen.

Lost River heeft heel wat invloeden. Dat zie je onmiddellijk. Een beetje Lynch, maar toch vooral van Refn denk ik dan. Drive, maar in grotere mate The Neon Demon en zeker Only God Forgives. Beetje een combinatie neon noir en zo wat cyberpunk achtige toestanden soms. De muziek is soms wel ontzettend hypnotiserend moet ik zeggen en naar mijn mening het grote pluspunt (buiten het visuele misschien) van deze film. Als ik het goed heb zit er zelfs een stukje soundtrack van Suspiria in? Ik kon er tijdens de film maar niet opkomen, maar volgens mij is het nummer rond 1u14 ver in de film wel degelijk van Suspiria. Redlop heeft het precies ook opgemerkt.

Nu in alle eerlijkheid vind ik het gehele plot een complete warboel. Ik denk ook niet dat ik daarin de enige ben. Het plot is nogal... nietszeggend. De boodschap, als deze film er al één heeft, is mij volledig ontgaan. Het is zo een film die je moet ervaren en in zekere mate kon ik zeker wel genieten ondanks dat het verhaal verwarrend.

Een heel stuk afstandelijker dan Thelma. Ergens logisch ook, want in de kern gaat het over mannen en hun onvermogen om over hun gevoelens te praten. Ze gaan de confrontatie liever uit de weg, maar uiteindelijk merken ze wel dat hen dat nergens brengt. Stukje bij beetje zoeken ze toch toenadering na zo lang op de dool te zijn. Louder than bombs is een film die niet snel met je gevoelens zal spelen, ondanks dat er een beladen sfeer hangt gedurende de ganse film. Een tristesse die na de film niet onmiddellijk zal wegebben.

De acteerprestaties zijn goed en menselijk. Het enige probleem had ik met Huppert zelf. Zij komt niet echt als een liefhebbende moeder over en haar Engels mag wel eens bijgeschaafd worden. Eigenlijk vind ik haar nogal miscast. Ook al ligt haar passie in haar job, ik had misschien graag meer gezien van wat ze allemaal had meegemaakt. Waar de film op veel momenten juist goed werkt met stiltes en lang uitgerekte scènes, zijn de flashbacks te kort en voelen ze bijna overbodig. Het camerawerk is natuurlijk uiterst genietbaar en Trier is een meester in beeld en geluid samen te brengen. Hoe dan ook kon het qua sfeerschepping zeker beter. De film blijft nogal aan de oppervlakte en weer niet door mijn huid te dringen. Deze film ga ik me zeker niet zolang levendig herinneren zoals Thelma dat nog steeds doet.

Hoe vreselijk saai en stijf. Ik zie hier dus totaaaaal geen humor in. Wat een onnatuurlijke dialogen en wat een oppervlakkige personages kent deze film... Kate Selene Beckinsale trek je vampieren pak maar snel weer aan, in de plaats van jou en mijn tijd te verdoen met het maken van zulke bagger.

Qua achtergrond is het natuurlijk erg vaag en de premisse is nogal heel simpel uitgewerkt. Toch denk ik dat de film dit niet echt nodig heeft en dat zie je dan ook terug in de scores. De martelingen zijn best psychopathisch, op het incestueuze af, kannibalistisch, brutaal, rauw, gruwelijk. Ik vind de vergelijkingen met Saw wel erg krom, Saw heeft een heel ander concept. Hostel behoort zeker tot het torture genre maar is ook beduidend verschillend in sfeer en filmisch gezien. Nee, deze film staat wel op zichzelf vind ik. Australië laat weer eens zien dat ze tophorror kunnen maken.

Ik lees dat sommigen hierin komedie zien? Dat vind ik vreemd want ik heb misschien 1 keer gelachen. Moest dit een komedie zijn zou niemand het serieus nemen.

Ik vond het een degelijke film, niet direct meer of minder. Wahlberg is niet zo geschikt voor deze rol hoewel hij wel vaker in drama's meespeelt vond ik deze niet zo voor hem weggelegd. Rachel Weisz is wel ok. De moeder die komt helpen was een beetje over the top. Volgens mij de eerste film die ik zie met Saoirse Ronan. Niet direct mijn favoriete actrice denk ik want ze acteert hier echt niet bepaald goed. Ofwel ligt het aan haar stem die is ronduit irritant. Stanley Tucci speelt vermoedelijk de beste rol van de film ondanks dat hij er eigenlijk weinig moeite voor lijkt te doen.

Het beste moment is duidelijk wanneer de zus van Susie gaat inbreken bij Stanley Tucci. Dan wordt het even spannend. Voor de rest is het redelijk dromerig allemaal wat er ook wel voor zorgt dat je zelf meegevoerd wordt in die droom en het nergens echt saai wordt. Het einde vond ik dan weer wat vergezocht met die ijspegel waardoor Stanley zijn evenwicht verliest en een gruwelijke val op de rotsen maakt. Verdiend dat wel.

Leuk ook was de cameo van Peter Jackson in de winkel waar Wahlberg zijn foto's gaat ontwikkelen.
Ook leuk was dat er even een poster (denk ik) van Lord of the Rings in beeld kwam. 3.5* maar enkel en alleen te danken aan de originaliteit anders was het een 3* geweest.

Mijn tweede film van Julio Medem. Ook deze vond ik erg matig. Er is veel vrouwelijks schoon te zien maar qua verhaal boet de film zwaar in na het seksuele deel rond het tweede halfuur in de film. Eenmaal het uur voorbij beginnen de levenslopen van de personages in elkaar te haken. Een heel web van toevalligheden versmelten met elkaars verleden. Nergens werd ik geraakt door de film. Ik had weinig voeling met de personages. Elena Anaya en Paz Vega hebben een mooi lichaam maar verder heb ik hier weinig aan gehad.

A Fortunate Man is een zeer interessante karakterstudie van een christelijk opgevoede, ambitieuze maar ook verwaande en egocentrische jongeman. Hij worstelt met vanalles en nog wat, met zijn geloof, met zichzelf en met anderen.

Het is ook een film die daadwerkelijk soms wat technischer jargon gebruikt, wat ik alleen maar kan aanmoedigen als het over een ingenieur gaat. Vaak gaat men hier te weinig op in. Natuurlijk is teveel vakjargon ook niet goed, maar in deze film krijg je een idee wat Per wilt bereiken en hoe hij het wil doen. Hier en daar wordt er iets dieper op ingegaan zelfs. Dat vind ik goed schrijfwerk.

Bille August regisseert dit op een rustige, aandoenlijke manier en heel de film straalt grote klasse uit. Van de stilte van landelijke dorpen tot de chaos van Kopenhagen, tot de bergen in Oostenrijk. De landschappen zijn oogverblindend mooi in beeld gebracht. De dialogen zijn op punt en ook de acteerprestaties zijn sterk. Ook de kostuums zijn op maat en zagen er tijdsgebonden uit.