Opinions

Niet slecht. Vooral de sfeer is hier erg belangrijk om geboeid te blijven want laten we eerlijk zijn het tempo ligt vrij laag, maar door dat typische neo-noir sfeertje is het allemaal wel goed te doen. Je moet er wel wat van houden.

Zonder John Travolta was deze film wel een B-film, hij draagt echt de ganse film en neemt hem de trap op naar een hoger niveau. Audiovisueel natuurlijk uitstekend, maar dat zou niet anders mogen als de film gaat over een geluidsman. Een film die bij mij vooral herinnerd zal worden als een stijlvolle thriller, maar qua verhaal en personages niet boven het gemiddelde uitkomen.

Dit is zo'n film die je achteraf met een vreemd gevoel achterlaat. Waar heb ik nu net naar zitten kijken? Blowup is in de verste verte niet gelijkaardig met Brian De Palma's Blow Out. In feite doet de plot er helemaal niet toe in deze film. De film lijkt amper tijdsprongen te maken waardoor er weinig lijkt te gebeuren. Het einde laat je dan ook verdwaasd achter. Is er wel iemand vermoord? De foto's vertellen van wel en het lijk in het park ook. Maar plots is het lijk verdwenen. Is het meegenomen door de politie of is het niet gebeurd? Erg dubbel maar ik zie er wel iets meesterlijks in.

Deze Blowup is vast een film met een heleboel verborgen symboliek en boodschappen. Mensen zijn meelopers. Ze doen mee met de massa. Een kapot stuk van een gitaar wordt in een publiek gegooid en iedereen hecht er op dat moment enorm veel waarde aan. Tot David Hemmings ermee gaat lopen en het eenmaal buiten gewoon als een stuk rommel op de grond gooit.
Daardoor geef ik ook 3.5* en geen 2* omdat het een film is die mij toch doet nadenken.
Helaas vond ik het geheel toch vrij duf en saai aanvoelen. Visueel vond ik het qua kleur weinig interessant, al is de cameravoering vrij apart. Net zoals de film.

Zeer matige film eigenlijk. The Blue Lagoon kent gewoon een simpele romance. Mooie omgeving dat wel, maar ik had verwacht en kan niet begrijpen dat die inheemse stam of wat het ook was, op al die jaren nooit naar dat deel van het eiland is gekomen. Dat had de film ongetwijfeld boeiender gemaakt. Nu gebeurt er niets noemenswaardigs in heel de film. Je kan dit gewoon niet goed noemen. Brooke Shields is gelukkig nog een knappe verschijning om naar te kijken, dat is bijna het enigste pluspunt dat ik kan bedenken. 1.5*

Qua verhaal viel de film nog wel goed mee. Zeker de clou van het verhaal is in feite wel goed gevonden. Ik dacht heel de tijd dat er nog een extra moordenaar in het huis zou zitten, maar niets is minder waar. Muziek is soms ook wel nice. Het is een jeugdige film, wat satirisch en voelde ook een beetje woke-achtig aan al valt het reuze mee.

Body Double. Fantastische film van De Palma. Zeer goede sfeerschepping en het lijkt wel een remake op Rear Window maar het is wel een pak interessanter.

De plottwist was enerzijds te verwachten, toch dacht ik helemaal niet na over wat er komen zou. Je zat echt de film te beleven samen met Jake. Samen lekker gluren. Mooie vrouw(en), Gloria is eigenlijk wat femme fatale achtig. Een dingetje vraag ik me af: Waarom moest haar man die key card stelen uit haar handtas? Was het niet eveneens zijn huis dan? Misschien heb ik dat gemist. Een klein foutje ook wel dat hij de telescoop zo veel verschuift. Een minimale verschuiving is al genoeg op zo'n afstand maar goed. Al de rest neigt naar perfectie. Een stuk beter dan Rear Window en ook beter dan Disturbia. Volgens mij is dit mijn zesde film van De Palma en stijgt hij nog wat verder in mijn achting.

De film komt misschien een beetje moeizaam op gang, maar weet zich goed te herpakken om te eindigen met een plot dat eigenlijk subliem in elkaar steekt. Een sterk punt van de film is de sensuele Kathleen Turner, zij speelt haar rol enorm overtuigend. De sfeer is zwoel zoals je dat van een neo noir film wel kan verwachten. Hier en daar wordt het al eens wat spannender, maar een echt beklemmend gevoel miste ik. De film bevat een aantal leuke quotes zoals oa "I had a dream last night so boring it woke me up. I was afraid to go back to sleep." en een aantal leuke dialogen oa de ontmoeting met Mary Ann of deze

Oscar: "What you got in pie today, Stella?"
Stella: There's cherry, cherry and cherry (kijkt daarbij nog is naar de menu ook, wat wel droog is als je alleen maar dat in de aanbieding hebt )
Oscar: "What do you recommend?"
Stella: "I like the cherry"

De soundtrack paste goed binnen de film en werkte goed om de spanning te verhogen. Wat wel grappig is, is dat ik net las dat de film opgenomen is terwijl het koud was en dat ze oa water sprayden op de kleren om het op zweet te laten lijken. Ook koelden ze voor de (buiten)scenes hun mond af met een ijsblok zodat je hun adem niet zou zien. Ongelooflijk hoe je met zo'n simpele trucjes de mensen kunt laten geloven dat het enorm warm is.

Ik vond het een prima miniserie. Zoals je kan verwachten is het wel politiek getint en is het een serie waarin heel wat dialogen voorkomen. Dat maakt het hier en daar iets complexer maar de korte samenvatting aan het begin van elke volgende aflevering waren erg goed om de belangrijkste inhoudelijke zaken nog eens kort op een rijtje te zetten. Richard Madden speelt zeer goed en heeft ook een goede chemie met de minister. In deze whodunnit speelt niet alleen wie het gedaan heeft een rol maar zijn ook de beweegredenen erachter belangrijk en misschien nog belangrijker is de psychologische toestand van de Bodyguard Richard Madden tijdens deze ontwikkelingen. Wat effect heeft zijn verleden in het leger al op hem gehad? Hoe evolueert hij doorheen de serie? In deze serie wordt dit vrij degelijk uitgediept. Het verleden blijft misschien iets te onderbelicht om echt te gaan caren.

Persoonlijk zou ik hem aanraden vermits de serie maar 6 afleveringen is. Moesten het er het dubbele aantal afleveringen zijn, zou ik meer twijfelen maar met deze lengte is die zeker de moeite. Hier en daar is het misschien juist wat te langgerekt bv. in de laatste aflevering (al zorgde dat ook voor spanningsopbouw).

Queen is misschien wel de beste band ooit en er zullen altijd voor en tegenstanders zijn, maar net als mijn ouders vind ik ze geweldig. De musical in Londen heb ik ook gezien zo'n tien jaar geleden. Fantastische ervaring was dat! Ik geloof dat Brian en Roger er toen ook waren. Zo van die excentrieke artiesten als Freddie Mercury met zoveel talent kom je eigenlijk niet meer tegen. Ze zijn legendarisch en zullen dat ook nog heel lang blijven schat ik in. Hier en daar was de film niet uitgewerkt genoeg en willen ze te snel gaan en dit terwijl ze zowat het ganse Live Aid concert hebben gereconstrueerd binnen de speelduur van de film. Eerlijk gezegd zag het er wel getruckeerd uit als ze het ganse stadium in beeld brachten.

Voor mij had het Live Aid concert niet zo uitgebreid gehoeven, maar natuurlijk wil je als maker van deze film (koste wat kost) alle topnummers gebracht hebben. Als jongeling heb ik Queen helaas nooit live kunnen zien of ben ik er op een andere manier mee opgegroeid dan mijn ouders. Toch ben ik veel meer fan van Queen dan van Johnny Cash bijvoorbeeld en dat doet dan ook al veel in de waardering van de film. Waar ik Cash wel ok vind, is Queen geweldig. Heel goed vond ik de kledij in de film. Tot in de puntjes verzorgd. Ook haartooi en make-up zijn zoals het hoort. Rami Malek vond ik weinig bijzonder in de serie van Mr Robot (al ligt dat vermoedelijk meer aan de serie dan aan Rami), een betere verpersoonlijking van Mercury lijkt bijna ondenkbaar. Wat mij betreft mag hij ook een biopic van Michael Jackson doen want hij deed mij in het begin ook hard aan Michael denken.

Voor mij is dit geen film maar het volgen van de avondshift in een druk restaurant. Dit is dus geen ontspanning om naar te kijken en dus ook geen goede film. Over de acting kun je moeilijk iets zeggen want het hadden even goed echte chefs kunnen zijn. Enkel Stephen Graham is er wat bijgezet als acteur. Dat zie je dan ook wel want uiteindelijk bakt hij er niet veel van, kan hij zijn werk niet aan, is verslaafd, etc. Dat deze waardering hieraan wordt gegeven zegt maar weer eens hoe anders mijn kijk is op veel dingen.

Best leuk qua sfeer, qua plot wel iets minder door de vele aannames die worden gedaan. Qua denkwijze is het niet altijd duidelijk. Angelina Jolie wordt er een beetje bijgesleurd door Denzel. Eigenlijk doet zij helemaal niks speciaals buiten die trein stoppen misschien. Nadien moet zij steeds als eerste gaan. Wie de dader was daar zat ik wel net naast moet ik zeggen. Ik dacht de commandant. Uiteindelijk was het de technicus die eigenlijk een te kleine rol had vooraleer hij uit de anonimiteit trad, nu goed hij was misschien wel de eerste van de mogelijkheden die in beeld kwam. Dus sfeervol, Jolie doet het leuk en Denzel acteert ook prima vanuit zijn bed. De ontknoping was ook zeer grappig toen Denzel in de nek beet van Richard lol, dat geluid erbij maakte het af.

Uitstekende western met redelijk wat heerlijke bodyhorror/kills. Soundtrack is ook fijn en hoort er goed bij. Kurt Russell speelt weer erg sterk en zeker ook Patrick Wilson overtreft zichzelf hierin. Zijn vrouw uit de film ken ik als Rebecca uit Banshee. Ook hier leek ze toch even uit de kleren te gaan maar de cameraman nam niet te veel expliciete delen in beeld. Misschien wel een minpuntje zeker als je daarna heel wat bloederige taferelen krijgt voorgekauwd. De andere acteurs kende ik niet maar doen het ook goed.

De kannibalen of holbewoners zoals ze genoemd worden zien er cool en authentiek uit. De kleding van de acteurs zien er ook allemaal van die tijd uit. Ik kijk ook niet zoveel westerns maar dit was weer een hele goede. Misschien een beetje een slowburner op sommige momenten, maar de sfeer en de interessante dialogen maakten dat ik de aandacht bijna op geen enkel moment verloor. Dikke aanrader en duidelijk een klassieker in wording.

Een film over de porno-industrie van in jaren '70 is ook een keer wat anders. The rise and fall of Dirk Diggler. Dat had de titel van Boogie Nights geweest kunnen zijn. Want eigenlijk lijkt het grotendeels wel op een B-film, ook al verwacht je weinig niveau in het wereldje van de pornoindustrie. PTA staat dan ook wel bekend voor "anders". Helaas ben ik geen fan maar ik probeer het wel een kans te geven. Dit is mijn vierde film van hem na There Will Be Blood, The Master en Magnolia en met deze film zit ie zowat op het niveau van Magnolia en The Master. Een 2.5* zoiets.

Het is weer zo'n film met een afwisseling tussen heerlijke scènes en onzinnige dialogen. Nu het drugsmilieu en van die crackheads doen me meestal helemaal niks en dat had ik hier ook weer. Ik vraag me af wat er zo interessant aan is om mensen coke te zien snuiven. Dan heb je soms zo van die Tarantino-achtige scènes (in deze film althans) die dan wel leuk zijn maar over het algemeen beleef ik niet zo heel veel plezier aan PTA zijn films. Zijn films zijn ook allemaal zo lang, ook al kom je soms wel in een soort van cinematische roes terecht waar je dan opmerkt gewoon al een halve minuut naar Wahlberg te staren zonder dat er eigenlijk iets gebeurd buiten een leuk muziekje op de achtergrond.

Marky Mark is dan ook wel één van de redenen dat ik deze film wel eens wou zien. De meeste van zijn films vind ik zeker vermakelijk tot goed. Nu is dit misschien wel één van zijn minste die ik heb gezien, het is gewoon minder mijn ding en daar kan ik perfect mee leven.

Best speciaal filmpje met momenten. 3 verhaallijnen komen samen op een wat toevallige manier.

In tegenstelling tot wat james_cameron hierboven schrijft vond ik het eerste uur met Britt Robertson eigenlijk het beste. Dat had gerust de hele film mogen zijn want de rest vond ik er maar wat bijgelapt. Natuurlijk moest de titel dan anders zijn want in feite had dat deel erg weinig van doen met de andere twee verhalen.

Het tweede verhaal had ook nog wel een behoorlijke opbouw maar interesseerde mij persoonlijk veel minder. Het derde verhaal had mijn inziens erg weinig om het lijf. Ik ken helemaal niks van de boeken dus daar kan ik niet over oordelen, maar een hoogvlieger is deze film zeker niet.

Ja, dit hebben we eerder gezien maar het is wel amusant gedaan. Vlotte film met veel actie. Nou ja vlot het is te zien hoe je het bekijkt. X aantal keer dezelfde dag beleven gaat niet bepaald vlot vooruit. Frank Grillo is wat mij betreft toch eerder een nieuwere naam in het actiegenre aan het worden ondanks dat hij toch al 55 jaar is. Hij is wel stevig gepimpt door steroïden als je zijn lijf bekijkt. Naomi Watts en Mel Gibson hebben een heel kleine rol, maar zullen ongetwijfeld meer volk naar deze film lokken dan dat de film anders zou krijgen. Ik heb hem vooral door Mel Gibson gekeken, wat ik zowel een goede acteur als regisseur vind. Ook deze film stelt eigenlijk niet teleur, er is wat veel herhaling in het begin door de timeloop, maar na een tijdje loopt de film goed los.

Wat een film! Fantastisch gewoon, dit is alles wat een film moet zijn. Leuke personages, goed acteerwerk, rauwe memorabele scenes, goed gefilmd en de muziek die de spanning nog vergroot. Erg vermakelijke film!

Bowling balls, een film met een bekende Vlaamse cast en een simpel uitgangspunt. Peter van den Begin was weer enkele keren grappig, en dan nog een paar goeie grappen, maar toch te weinig om de film te kunnen redden. De explosies zien er zo fake uit als het maar kan zijn. Het dialect viel wel goed mee om zonder ondertitels te begrijpen, maar daarmee verklein je wel de doelgroep. Ik vraag me af of een Nederlander van dit gesproken taaltje veel gaat begrijpen. Hoe dan ook het verhaal is erg slap en na 1u had ik wel het gevoel van wanneer is dit nu gedaan.

1.5* (maar 2* voor de hier en daar degelijke grappen)

Erg matig vond ik The Boy. Lauren Cohen, ons allen welbekend van The Walking Dead, doet het zeker niet slecht, net als Rupert Evans. Ook het camerawerk is bovengemiddeld goed voor een horrorfilm. Maar het verhaal mist echt originaliteit. Spannend wordt het ook nooit, schrikwekkend ook niet. Ik heb eigenlijk niets gezien waar ik van schrok of wat ik nog niet eerder heb gezien in horrorfilms. De twist zoals anderen het noemen vond ik niet echt een twist. De pop bewoog alleen in Greta haar dromen. Ik zou ook niet weten waarom er een geest zou zijn, die pop heeft op zich niets met Brahms te maken. Het was geen speelgoed van hem of wat dan ook. Een geest is normaal gelinkt met een object of een huis, daar was hier nooit sprake van. Ondanks dat de film de aanwezigheid van een geest suggereert, werd ik nergens overtuigd en had ik de plot wel kunnen raden.

Wat ik ook echt niet begrijp is waarom die kerel een 20 jaar lang in de muren en in zijn 'secret lair' blijft, terwijl zijn ouders zich met een pop bezighouden die op hem lijkt. Dan weet je toch dat ze alles voor hun zoon zouden doen. Dus wat een Bullshit met een grote B! Ik vermoed toch dat de ouders niet meer wisten dat hij nog leefde, aangezien ze 20 jaar voor een stomme pop zorgden en zelfmoord plegen ergens in het middenstuk.

Voor mij was de film dus ondermaats. Nogal saai ook, had er veel meer van verwacht.

Sterk drama waar ik toch wel even stil van word. De radeloosheid van de ouders en van haar vriend. De onwetendheid van de dokters. Het vele wachten. Niets kunnen ze doen. Dit waargebeurde verhaal is erg realistisch neergezet door Chloë Grace Moretz. Ook haar moeder gespeeld door Carrie-Anne Moss, haar vader vertolkt door Richard Armitage en haar vriend Stephen neergezet door Thomas Mann halen de film naar een hoger niveau.

Brain on Fire is een film die op zoek is naar antwoorden met als belangrijkste moraal denk ik: dat het altijd aangeraden is om op zijn minst een tweede opinie te zoeken bij een andere dokter, zeker bij ernstigere aandoeningen. . Beter dan verwacht.

Ik ben enorme fan van Jackson's LOTR en zal dat altijd blijven, al zie ik ze nog eens een keer of twintig. Met Braindead daarentegen ben ik niet opgegroeid. Iets voor mijn tijd. Het heeft dus al geen nostalgische waarde en laat ons eerlijk zijn de film ziet er met alle practical effects behoorlijk gedateerd uit. Braindead bevat wel een aantal originele ideeën zoals bijvoorbeeld die zombiebaby. Ik kan soms ook erg lachen met over-the-top (denk maar aan een Kung Fury) maar Braindead vond ik vaak niet grappig.

Het verhaal is ook nog eens erg povertjes met een romance die in de kaarten beschreven staat. De gore ziet er helemaal niet zo bloederig uit. Het lijkt wel roze prut dat er soms uitspuit in de plaats van dat overheerlijke kersensap. Ik heb wel een paar keer moeten lachen maar grotendeels toch te flauw naar mijn smaak. Les van de film: zie dat je een degelijk grasmachine koopt, het kan van pas komen.

De golven bewegen toch duidelijk volgens mij ofwel loop ik te trippen.

Voor de rest is dit een niet al te memorabele actiefilm natuurlijk, geschoten in het mooie Canada. Verder is het weinig bijzonder qua verhaal en plot, maar Jason Momoa is gewoon een biest en het is dus wel genieten hoe hij als een echte Khal Drogo kipkap maakt van de drugskoeriers. Politie maakt weer een lakse indruk en oa. de blinde man van Don't Breathe speelt hier de vader van Momoa. Op zich een beetje een rare casting. Had dan Dwayne Johnson gecast als broer, dan hadden we pas iets gezien. Verder heb ik weinig te vertellen over deze film, het is oké voor liefhebbers van het actiegenre maar een meesterwerk hoef je niet te verwachten. Na de trailer had ik wel iets meer spanning en vettere actie verwacht.

Ik vond het brute in Brawl in Cell Block 99 nog goed meevallen eigenlijk. Het bruutste werk was nogal donker in beeld gebracht en vergeleken met Bone Tomahawk vond ik het een heel stuk minder expliciet. Dat scheelt dan toch een heel stuk waardoor je deze niet echt als horror kan beschouwen. Het genre actie voelt hier eigenlijk ook heel vreemd. Deze film hoort volgens mij duidelijk thuis in het drama genre.

De film is uiterst traag. Ik heb niet op de klok gekeken maar ik denk dat het toch wel 2/3 van de film duurt voordat het brute en vermakelijke deel van start gaat. Er was lang genoeg op de rem geduwd, tijd om eens wat gas bij te geven. En ja, daar heb ik me zeker mee geamuseerd. Leuk plotje.

Het is dus een beetje de speelduur dat de film de das om doet omdat de dialogen niet zo interessant waren als in Bone Tomahawk. 3*

Toch wel een prima kat-en-muis / ontvoeringsfilm / roadmovie. Kurt Russell is heel overtuigend. Het script is ook prima en ja veel meer kan je hier niet van zeggen. Gewoon kijken want dit is een spannende film die zo voorbij is. Film is uiteraard een aaneenschakeling van clichés maar als je dat door de vingers ziet is dit gewoon een prettige thriller.

Korte film die soms wel erg klungelinge scènes heeft, maar je kan de paniek wel goed voelen. Je moet het maar meemaken dat een familielid of een vriend vast komt te zitten onder water op een behoorlijke diepte. Hoewel het dus soms wat lomp is of toch niet al te geweldig nagedacht waardoor er tijd wordt verloren die kostbaar is, kan ik er wel inkomen dat je fouten maakt onder zo'n enorme druk (letterlijk van het water boven je en figuurlijk). Dus wat dat betreft is het eigenlijk net realistisch, want niemand zou dit perfect doen. Het is een ongeziene situatie, hoe goed je ook voorbereid bent. Het drama lijkt me zeker niet overdreven. Prima klein maar fijne Zweedse survivalfilm.

Een lange film maar wel een indrukwekkende die echt wel de moeite waard is om te bekijken. Nu weet ik ook ineens waar dat deuntje vandaan komt. Heerlijk!

The Bridge on The River Kwai is een film die gaat over onder meer gek worden en botsende ego's. Ze zeggen wel dat het om principes gaat maar ze willen uiteindelijk gewoon allebei hun gelijk halen. Proficiat ook aan de Japanse kolonel die ook lange tijd geen vingerbreedte wou toegeven aan kolonel Nicholson. Het levert boeiende taferelen op en oorlogsvoering op een ander kleinschaliger gebied. Enerzijds hebben we de Japanse kolonel Saito die onder een immense tijdsdruk staat om de brug af te krijgen (psychologisch dus onder druk) en anderzijds de Britse kolonel Nicholson die vooral lichamelijk op de proef wordt gesteld.
Het is dan ook frappant hoe we de superieure harde Japanse kolonel emotioneel zien worden nadat hij al die toegevingen moest doen. Later zien we echter dat hij erg tevreden is met het Britse werk.

Het belangrijkste thema van de film is echter dat men door vast te houden aan bepaalde ideologieën het verschil niet meer wenst te zien of kan zien tussen wat goed is en wat niet. Het gaat zelfs zo ver dat de Britse kolonel zich tegen zijn eigen troepen keert om zijn brug te beschermen - de brug is volgens hem namelijk een symbool van Britse grootheid en hij is er duidelijk aan gehecht geraakt.

Het tempo van de film was op de meeste momenten prima alleen rond het middenstuk is het wat saaier. Het eerste deel vond ik over het algemeen wel het leukste al mocht het laatste uur er ook wel zijn. Gelukkig is het allemaal genietbaar en zat ik goed in de sfeer van de film.
Het einde is wel een beetje aan de lachwekkende kant. Voor de actie moet je deze film niet opzetten, er wordt namelijk amper in geschoten voor een oorlogsfilm.

A Bridge Too Far mag dan wel een oorlogsklassieker zijn, ik vond er erg weinig aan. Het grootste probleem van deze film is dat je geen binding krijgt met de personages. Sterrencast, ja, maar ook zij kunnen deze film niet redden. Het is allemaal veel te fragmentarisch en de film gaat van her naar der dat het vaak lastig is om te weten waar wat nu gebeurd.

Het is natuurlijk leuk voor diegene dat dit een goede film vonden maar ik heb me stierlijk verveeld eigenlijk. Ondanks alles heb ik uiteraard toch de moeite genomen om de film tot het einde te bekijken. Het werd echter alleen maar saaier en saaier. Ook de speelduur is een aardig minpunt, het gaat mij niet om de 3 uur. Het is gewoon zo dat er op die 3 uur veel gebeurd maar dat het me helemaal niets kon schelen. De film is veel te afstandelijk.

Brightburn, Kansas. Ik zou er niet op vakantie gaan want er loopt daar een kleine superheld rond die kwaad in de zin heeft. De vraag is dan ook moet je hem wel een superheld noemen? Het is eerder een superboef.
Vooralsnog vind ik zijn motieven nogal onduidelijk. Neem de wereld over is hetgeen er van hem verwacht wordt. Maar door wie wordt dat van hem verwacht en van waar komt hij precies vandaan?

Yarovesky's debuut The Hive heb ik niet gezien. Hij verwijst er wel even naar in Brightburn om reclame te maken. Slim staaltje marketing natuurlijk. Brightburn is niet geweldig in de zin van spanningsopbouw maar qua gore zit je hiermee erg goed. Nu moet je ook niet verwachten dat er constant bloed tegen je scherm spat want de goremomenten zijn beperkt maar stralen kwaliteit uit. In feite voelt Brightburn als een slasherfilm aan. Volgens mij zijn we met Brightburn wel op weg naar een mogelijke nieuwe filmreeks. Het doet me ook wat denken aan Michael Myers die ook niet dood te krijgen is.

Je ziet meteen dat dit een film is waar lang aan gewerkt en gesleuteld is. De muziek klopt, het camerawerk is netjes en het verhaal wordt op een vrij atypische manier verteld - in de vorm van C - B - A - D verteld in de tijd. De acteurs zijn super, van een kwaadaardige, fanatieke dominee gespeeld door Guy Pearce tot de onwetende maar flamboyante Kit Harington. Ik moet zeggen, chapeau voor Guy Pearce die zich met deze film kroont tot 'smeerlap van films die ik in 2017 gezien heb'. Het is lang geleden dat ik nog zo iemand gehaat heb in een film wat alleen maar erop kan wijzen hoe sterk zijn rol hier is neergezet.

Wat ik overigens nog wel geweldig vond is dat er zowaar een Belg in meespeelt, Sam Louwyck. Meespelen is natuurlijk veel gezegd want hij zegt amper 3 zinnen. Het zal voor hem vast een leuke ervaring zijn geweest om te acteren naast internationale sterren.

Brimstone is vast en zeker erg origineel. Of het een meesterwerk is, geen idee, maar deze zou wel is een soort van cultstatus kunnen krijgen onder de moderne westerns. Eveneens moet deze film absoluut nog wat bezinken. Na Django Unchained is dit toch wel één van de meest speciale westerns die ik zag in de laatste jaren. Door mijn atheïstische levenstijl vond ik het grootste minpunt echter de religieuze stukken, hoewel die natuurlijk nodig zijn voor het verhaal. De gore en ruwheid die deze film tijdens zijn volledige speelduur kenmerkt, zijn levensecht en blijven enige tijd op het netvlies gebrand. Absoluut een must-see als je eens iets anders wilt zien dan een typische blockbuster uit Hollywood.

Vond dit weer een echt goede Belgische film. Na de Premier die enigszins tegenviel en D'Ardennen die wel goed was maar niet zo goed als ik had gehoopt, werd deze een aantal dagen geleden uitgezonden op tv. Opgenomen en vandaag maar eens opgezet. De verwachtingen waren niet erg hoog vanwege de rating hier maar ik vond het een boeiende film met een vrij origineel concept. Het is vast al ergens eerder gedaan in een film, zeker wat iemand anders zijn identiteit overnemen betreft maar ik weet niet direct een film om hiermee te vergelijken.

Uiteindelijk weet je iets te snel hoe het gaat eindigen en misschien was de beste oplossing dan om inderdaad voor een open einde te kiezen. Voor sommigen misschien een lichte afknapper maar ik vind het prima zo. In mijn hoofd kan je zo je eigen einde kiezen, al is geeft de regisseur wel een goede suggestie hoe het afloopt.

Koen De Bouw vond ik veel beter dan in De Premier spelen en Titus De Voogdt zorgt voor de luchtigere sfeer. Ik vind dat een geweldige acteur om eerlijk te zijn. Nipte 4*.

Na Beautiful Boy wou ik toch eens wat meer zien van Felix Van Groeningen's oeuvre. Dat vond ik misschien wel de beste film van 2018 samen met The Nightingale. The Broken Circle Breakdown is een tranentrekker maar het ligt er ergens misschien wat teveel op. Met de muziek heb ik ook eigenlijk volledig niets, maar dat hoeft ook niet het is gewoon een gezin dat zwaar getroffen wordt door het lijden van hun dochtertje Maybelle. Ik denk dat het heftiger is voor mensen met een dochtertje/zoontje van die leeftijd of mensen met kinderen sowieso. Voor mij werkte het niet helemaal al is het zeker geen slechte film en kreeg ik ook wel even een krop in de keel op het einde.

Refn is voor mij een hit en miss-regisseur. Meer miss dan hit tot nu toe. Bronson is toch zijn tweede beste film wat ik tot nu toe gezien heb, maar alles wat voor Bronson komt heb ik nog niet gezien. De soundtrack is soms heerlijk, zeker die scène met It's a Sin van de Pet Shop Boys. Gruwelijk goed. De magie spat van het scherm.

Hardy is in mijn ogen wat overgewaardeerd, maar speelt hier sterk. Ook al staat ie de helft van de tijd in zijn blote leuter te knokken met cipiers. Hij roept, hij tiert en siert de film. Qua humor is het niet mijn ding. Ik lach sowieso veel minder tijdens film dan in werkelijkheid omdat de spontaniteit vaak duidelijk ontbreekt.

Ook inhoudelijk wordt er niet al teveel uitgewerkt. Het is meer een audiovisuele trip zoals we dat ondertussen wel kennen van Refn. Al is deze toegankelijker dan Valhalla Rising en Only God Forgives.

O ja, bestaat er al een drankspel per keer dat er 'cunt' gezegd wordt in de film? Wat mij betreft een aanrader als je, ik doe een gokje, een film als Trainspotting ook geweldig vindt.