Opinions

Een leuke en vlotte misdaadfilm zonder Al Pacino en Liotta. maar De Niro en Pesci (in een bijrol) zijn wel van de partij. Calogero is van jongs af aan al geinteresseerd in het doen en laten van Sonny die hij lijkt te idoliseren. Tot Sonny op klaarlichte dag iemand neerschiet met Calogero als ooggetuige. De politie laat de gangster opstellen op een rij en Calogero moet de dader aanduiden. Dat doet hij niet en Sonny is hem dankbaar. Op die manier wordt Calogero opgenomen als een soort tweede zoon van Sonny, zijn vader is hier fel tegen gekant. Deze driehoeksverhouding drijft een belangrijk deel van de film.

Een ander en momenteel erg actueel thema is racisme. Calogero valt voor een zwart meisje als blanke Italiaan. Zijn zogenaamde vrienden zijn erg racistisch naar zwarten toe. Omgekeerd is er eveneens racisme als je in de zwarte wijk komt naar de blanken toe. Een mooi voorbeeld dat het mes langs twee kanten snijdt.

Ik vond het een goede film die vlot wegkijkt. Het is geen pure maffiafilm maar dat hoeft voor mij niet. Dit is een film over hoe 1 gebeurtenis of moment je leven voorgoed kan veranderen.

Satire is meestal niet zo mijn ding. Ik hou meer van over-the-top humor. Niet dat satire grappig hoeft te zijn, dat is deze film ook meestal niet. Het verhaal is tevens redelijk gewoontjes, hoewel het Amerikaanse leger er niet al te goed uit komt. Reclame is het zeker niet haha. De film probeert op het einde ook nog een twist uit te halen zijn roommate is eigenlijk een undercover luitenant en het eindigt op zijn Michael Bay's met een enorme knal. Harris speelt een wat zielig rolletje maar eigenlijk wel weer de beste van de film. Scott Glenn heeft een karakterkop. De romance tussen Phoenix en Paquin is noodzakelijk voor het verhaal maar hun chemie is te gespeeld om geloofwaardig te zijn.

Bullet Train is niet direct een film waarin je een Brad Pitt zou verwachten maar eigenlijk is de combinatie best wel goed. Over-the-top actie, soms behoorlijk grappig en absurde humor maken dit wel een leuke film. Het verhaal is simpel maar de flashbacks zorgen wel voor meer achtergrond. Soms zelfs een hele scène gewoon om iets absurds te kunnen filmen wat zich dan op de trein afspeelt. Hier en daar denk je van de schrijvers waren vast high of zat toen ze dit schreven maar het werkt wel. Ook een zeer aardige cast met op het laatste nog een Sandra Bullock.

Train to Busan is een zeer sterke en zelfs aangrijpende zombiefilm van Zuid-Koreaanse makelij. Ik ging er niet met veel verwachtingen in omdat zombiefilms meestal redelijk slecht zijn. Deze hoort echter niet thuis in deze categorie van matige zombiefilms. Het niveau was à la the Walking Dead. Dat kind speelt echt ongelooflijk goed, het lijkt wel echt, zo aangedaan dat dat meisje lijkt!

Net zoals de trein vaart maakt, is ook de film meestal een helse rit. Dit is gewoon 2u (breinloos) vermaak dat op het einde erg aangrijpend uit de hoek weet te komen. De begeleidende soundtrack kon ik ook goed smaken en maakt deze film de 4* meer dan waard.

Speciaal filmpje dat voor interpretatie vatbaar is. Ergens snap ik de link met Lost Highway maar qua sfeer is dit nergens dat erotische neo-noire. Het doet me wat denken aan een Aronofsky film. Volgens mij gaat de film erover dat wanneer je het geloof in het systeem of de maatschappij verliest, je de hoop niet mag opgeven. Die hoop kan men bijvoorbeeld vinden in het "echte" geloof zoals het christendom in deze film. Hij wordt doorheen de film een zoon van God. En hij ziet er ook uit als Jezus. Ik zag veel referenties met de bijbelse verhalen. De naam Jona (die met de walvis), de kikkers in de boot als één van de vele plagen, het vasten op zee tegenover de 40 dagen in de woestijn, zijn houding in bad alsof hij aan het kruis hing als Jezus, de herrijzenis in de grot, ...

Of het iets te maken heeft met parallelle werelden. Ik denk persoonlijk van niet. Er zijn vast nog andere verklaringen mogelijk. Misschien hallucinaties of gespleten persoonlijkheid. Toch denk ik vooral dat het een religieuze ondertoon heeft. Ik vind het wel fijn dat een film me aan het denken zet. Een wauw-gevoel kreeg ik nergens. Daarvoor ontbreekt het de film aan eigenheid. Erg noemenswaardig wordt het ook nergens qua cinematografie, acting of soundtrack. Het is vooral het suggestieve en mysterieuze dat deze film doet intrigeren.