Opinions

In de tijd dat de Jim Crow-wetten nog van toepassing waren in de Verenigde Staten keert de beruchte zwarte tweeling Smoke en Stack terug naar hun geboorteplaats in het diepe zuiden om daar een Juke Joint te openen. Een fulminant openingsfeest met heerlijke Bluesmuziek en volop drank wordt onaangenaam onderbroken als zich een merkwaardig blank trio aandient, dat beleefd vraagt om te worden binnengelaten. Ryan Googler maakt als schrijver en regisseur van Sinners een heerlijke, swingende en sfeervolle film.

In de film verenigen zich een scala aan genres. De film speelt zich af in de jaren 30. De slavernij is afgeschaft maar rassenscheiding is aan de orde van de dag. In de eerste helft van de film is het vooral blaxploitation en Neo-western die de klok slaan. Het horrorlabel is amper te herkennen. Het is dat Googler je er middels een gewiekst geplaatste en effectieve jump scare af en toe aan herinnert. Je zou het te midden van dramatische gebeurtenissen en het swampy feestgedruis bijna vergeten.

Met een speelduur van ruim twee uur neemt Googler ruimschoots de tijd de personages bij de kijker te introduceren en samen met hen een gevoel van saamhorigheid te creëren. En zodra hem dat is gelukt, wordt die saamhorigheid in de tweede helft van de film weer genadeloos afgebroken. En dat voelt wrang want er was emotionele binding met het ensemble. In filmisch opzicht is het een goeie zet want zo kan de film vaart maken en zonder gewetensbezwaren toewerken naar een bloedige en vermakelijke apotheose.

Sinners kiest een mooie balans tussen politieke thematiek, de last van het verleden, familiale verstikking en bijna filosofische vraagstellingen over vrijheidsdrang. Het levert prima dramatische spanning op en is interessant. Ook in technisch opzicht is de film de moeite. Vooral in de tweede helft van de film is het genieten van de actiescènes die door uitstekend camerawerk in lange takes over de kijker worden uitgestort. Af en toe eventjes onderbroken door gehaaid gezette cuts die een jump scare of een overgang naar een ander tafereel inluiden en gelukkig geen haperende impact hebben op het verhaal of de beklemmende atmosfeer.

Een goede dubbelrol van Michael B. Jordan als de tweeling Smoke en Stack. De tweeling fungeert als ambivalent heldenduo. Uiterlijk is het verschil tussen beiden niet groter dan een verschil in de kleur van de stropdas die ze omhebben. Innerlijk zijn de verschillen groter en dat weet Jordan heel genuanceerd uit te dragen. Goeie rol ook van Miles Caton die positief opvalt als jonge bluesmuzikant die voor een duivelse keuze staat.

De muziek speelt natuurlijk een belangrijke rol. Heerlijke blues die fantastisch bijdraagt aan de zwoele sfeer. In de loop van de film wordt de Blues afgewisseld met modernere muziek die weer prima bij de actiescènes past. Aan het eind van de film zien we bluesveteraan Buddy Guy nog langskomen. Mooi! What a Guy! What a Film!

Het centrale personage in de film is Cecilia die als influencer voor een suikerzoete roze wand positieve zelfhulpboodschappen de wereld instuurt. Als de camera is uitgeschakeld ziet de kijker via een kleine rondgang door het appartement van Cecilia, een eenzaam personage dat emotioneel niet stabiel is en kampt met een minderwaardigheidscomplex. Een toevallige ontmoeting met een jeugdvriendin trekt Cecilia uit haar isolement en opent oude wonden, die door geen enkele zelfhulpvideo meer kunnen worden gedicht.
Het aardige in het verhaal is de omstandigheid dat Cecilia zowel slachtoffer als dader is. In het leven van haar jeugdvriendin Emma neemt zij geen echte plek in. Ze is een buitenstaander en wordt door Emma‘s vriendenkring die uit bijzonder vervelende mensen bestaat, ook zo behandeld. Bovendien is de jeugdvriendin nu een volwassen vrouw. Cecilia is dat ook, maar hangt vanwege haar psychische problemen nog erg aan die jaren van vriendschap. Zij denkt nog vaak aan vroeger en koestert haar gekleurde herinneringen. Ze leeft in een droomwereld.
Cecilia geeft als influencer tips aan haar volgers om zich beter te voelen, maar is zelf een psychotische persoonlijkheid. In enkele scènes waarin Cecilia haar woede ventileert op de wereld die haar niet de aandacht schenkt die zij verdient, is dat aspect van haar karakter goed te zien. We zijn gewaarschuwd. Cecilia is evenals de andere personages niet per se symphatiek, maar ze is vanwege haar complexe psyche wel interessant. Aisha Dee die haar speelt is bovendien erg leuk om te zien. De andere personages zijn gewoonweg ergerlijk vervelend en gedragen zich voorspelbaar.
De moorden zijn redelijk expliciet en afschuwelijk, maar hebben een luchtige touch. Een groot deel van de verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij de muziek. Die is vanaf het begin van de film al lichtvoetig en blijft dat tijdens de meer bloedorstiger scènes ook. De speciale effecten zijn trouwens aangenaam goed. De blijven zelfs kwalitatief overeind bij het gebruik van slow motion. Goed gedaan en prima amusement.
Sissy is een aardige horrorthriller met een psychologische laag die afneemt naarmate de geweldspiraal toeneemt. Jammer van de plotse disbalans. Juist de balans beviel me. Sissy is ook een horrorthriller met voor de hand liggend commentaar op de gevaren van sociale media en de valsheid van influencers. Het is jammer dat het verloop van het verhaal niet erg verrast en de speelduur niet iets werd ingekort. Daar staat tegenover dat het onderliggende toontje tamelijk luchtig is, Aisha Dee een leuke actrice is en de effecten gewoon goed zijn.

De film is een absurde komedie, waarin een jong echtpaar dat elkaar voor het huwelijk niet kende, elkaar na de huwelijksvoltrekking ook niet leert kennen. Protagoniste Uma begint in de gevangenis die het huwelijk wordt genoemd, zichzelf echter wel steeds beter te leren kennen en te ontplooien. Ze ontdekt methoden om zich goed te voelen. Ze wordt een rebel. De zoektocht naar persoonlijk geluk gaat vrij ver en gaat gepaard met horrorwaardige taferelen. Groteske metaforen voor de rol die de vrouw in de Indiase cultuur inneemt. De vrouw die zich ingetogen dient te gedragen en weinig kans heeft om haar eigen behoeften te bevredigen.

De film zit vol verhalende creativiteit waarin de bloeddorstige aard van Uma prominent naar voren komt. De beeldesthetiek doet soms denken aan die in de films van Wes Anderson, maar is in zijn visuele beeldvorming minder vriendelijk. De film maakt gebruik van felle kleuren, heeft sterke contrasten en gebruikt symmetrische beelden met een krachtige indringende werking. Verhaal en beeld roepen een ietwat viezige maar ook duistere sfeer op. Zeker interessant, maar de spagaat tussen serieuze boodschap en kunstzinnige rariteit vond ik er soms ook als niet meer dan een leuk kunstje uitzien.

Uma wordt vertolkt door (de mij onbekende) Radhika Apte. Goeie actrice met een welhaast Charlie Chaplin-achtige mimiek en lichaamstaal. Haar rol neigt soms naar slapstick maar wordt het nooit. Haar optreden blijft steeds net waardig genoeg en dus geloofwaardig. De camera neemt vaak het POV-perspectief van Uma ter hand en laat haar met armbanden versierde arm zien als zij op een deur klopt of volgt haar rondzwervende blik. Dit cameraperspectief wordt repetitief gebruikt en heeft soms een meerwaarde ter verduidelijking van de visionaire inzichten van Uma maar lijkt toch vooral als een running gag te worden ingezet.

Naast de opvallende optiek valt ook het hoge tempo op. Snelle cuts, speed-up scènes en een vreemdsoortige soundtrack die heen en weer schiet tussen klassieke Indiase klanken en via westerse popmuziek zelfs bij punk aanbelandt. Bijzonder.

Het verhaal dat in de eerste helft goed is te volgen, verliest in de tweede helft het contact met de temporijke pace. Door de vele cuts, locatiewisselingen en themawisselingen ontstaat iets dat op chaos lijkt en niet meer goed is te volgen. In de tweede helft wordt bovendien het anker van de logica overboord gegooid en de chaos vergroot door surrealistische tendensen te gebruiken. Teveel van het goede. Bij mij sloeg toen de vermoeidheid toe.

Schreeuwerig verhaal waar de overspannenheid van afspat. Niet grappig.

Beide hoofdrolspeelsters zuigen met hun onleuke overdrevenheid veel goedwillende energie weg.

In het verloop van de film worden de zenuwen door al die overdreven uitspattingen excessief uitgetest en verdwijnt alle goodwill volledig. Goodwill wordt ergernis.

De leuke momenten komen van buurman Barinholtz. Zijn personage en acties zijn gevuld met meer ingetogen en bescheiden humor en zijn wel leuk.

De rest van de cast heeft er een chronisch gebrek aan.

De genrecombinatie Western / Fantasy met in de plotbeschrijving verwijzingen naar duivel, hel en onsterfelijkheid maakt nieuwsgierig en roept een blijde verwachting op. Maar die blijde verwachting slaat bij het kijken al snel om in treurnis.

De op zich intrigerende mystieke elementen komen in deze amateuristisch ogende productie helaas niet tot volle wasdom. Ze gaan ten onder in slecht acteerwerk, slechte effecten, slechte dialogen en slecht uitgevoerde gevecht- en actiescenes.

Daarnaast zorgen alsmaar terugkerende confrontaties tussen steeds dezelfde personages voor veel saaiheid en langdradigheid in het verhaal. Veel scenes lijken dan ook erg op elkaar. Heel vervelend.

De personages zelf zijn trouwens niet eens heel vervelend. Ze zijn slechts plat en nietszeggend. En dat is op een bepaalde manier eigenlijk ook wel weer vervelend.

De score is wel leuk en doet denken aan die van oude westerns. En ach, dat is dan wel weer grappig.

Verder was er niet veel aan.

Eddy Izzard is een prima Britse komiek. Van een film geschreven door Izzard die ook nog eens de hoofdrol vertolkt, verwacht je in eerste instantie een komisch scenario. Dat blijkt niet zo te zijn. De film speelt zich af in Engeland vlak voor het begin van WOII en is gebaseerd op ware gebeurtenissen, zo lezen we vlak voor de aftiteling. Een verhaal dat zich op een Duits-Engels meisjesinternaat afspeelt en zich bezig houdt met moord en spionage.

Op waarheid gebaseerd. Zal wel. Niet alles dat op waarheid is gebaseerd, hoeft verfilmd te worden. Zoveel is na afloop duidelijk Het nut van de film ontging mij. Op het internaat krijgen dochters van Nazi grootheden een opleiding. Daaruit zou je kunnen afleiden dat de school een opleidingsinstituut is voor spionnen. Of dat vanuit de school stevige ontwrichting van de Engelse samenleving plaats vindt. Nee hoor. Er is helemaal niets spectaculairs aan de hand. De school is gewoon een eliteschool voor Duitse meisjes. Het enige waar ze mee bezig zijn is het tot uitdrukking brengen van een grenzeloze liefde voor het vaderland en een tijdig vertrek uit Engeland voordat de oorlog echt uitbreekt. Spannender dan dat is het allemaal niet.

Eddy Izzard sluipt wat door de gangen van de school en legt zijn oor te luisteren in de hoop op kwalijke informatie te stuiten. De verwachte explosiviteit blijft uit. Eigenlijk gebeurt er in het grootste deel van de film bitter weinig. Pas tegen het eind loopt de spanning iets op, alsof de maker ineens tot het inzicht kwam dat de elementen Nazidochters, oorlogsdreiging en spionage zich goed lenen voor een achtervolging, verraad, wat wapengekletter en dus voor spanning. Maar ja, die dingen gebeuren dan weer zo overdreven, dat de spanning daar niet mee is gediend. Ik kreeg zelfs het gevoel in een parodie te zijn beland.

Erg opzienbarend zijn de gebeurtenissen inhoudelijk niet. Het nut van een verfilming blijft onduidelijk. Niet alles aan de film is overigens negatief. Hoewel de invulling van de karakters tamelijk bleek is, deugt het acteerwerk absoluut. De setting is sfeervol. De plaatjes van het Engelse landschap zijn mooi. Met de omlijsting zit het wel goed. Het is alleen zo jammer dat een interessant verhaal ontbreekt en de film daardoor geen fundamenteel excuus heeft om überhaupt te zijn geboren.

In Skate Kitchen zoomt regisseur Crystal Moselle in op een groep vrouwelijke skaters in New York. Een film over subculturen. Een authentieke film die zich baseert op de vrouwelijke skateboardcrew Skate Kitchen. Authenticiteit is gegarandeerd. De groep bestaat echt en de leden van de groep spelen zichzelf.

Het idee van een speelfilm over de meidengroep ontstond toen Moselle in opdracht van het modelabel Miu-Miu een reclamefilm met de groep draaide. Moselle zag potentie voor een langere film en zo ontstond het project Skate Kitchen, dat op een puntige manier een beeld geeft van de levensmoraal en levensomstandigheden van de vrouwelijke skaters

In het middelpunt staat de 18-jarige Camille. Een schuchtere vrouw die met haar moeder in Long Island woont. Als Camille gewond raakt bij een mislukte truc met haar skateboard (verderop in de film leren we dat de term daarvoor “being creditcarded” is) verbiedt haar moeder haar het skateboarden. Nou ja, moeders wil is geen wet. Camille geeft niet op en sluit zich zelfs aan bij de Skate Kitchen crew. Het blijkt het begin van haar weg naar de volwassenheid.

Het verhaal is tamelijk overzichtelijk en is met elementen van een love interest en wat onderlinge haat en nijd zelfs enigszins conventioneel en voorspelbaar. Toch is de film meer dan het zoveelste gemakkelijk invulbare coming-of-age drama. De film is een mooie mengeling van fiction en documentaire. Moselle vangt met die stijl heel precies het leefmilieu van de jonge vrouwen. Met vaart. Met opzwepende muziek. Met dialogen die (in mijn oren althans) erg authentiek klinken. En natuurlijk ontbreken in het geheel de wilde skateboardritten en -sprongen niet.

Skate Kitchen is een turbulente schets van de route die Camille aflegt naar zelfbevestiging en vriendschap. Ook een schets van een skateboardcrew met meisjes die tegen de verwachtingen van hun ouders, de vriendjes en hun milieu in hun eigen weg kiezen Mooie film.

Bijna saaie opbouw die heel langzaam sporen van intrigerende mysterie laat zien en al snel transformeert naar een boeiend verhaal en een fijne kijkervaring die helaas slechts een beperkte tijd duurt.

Hoodoo dus. Magie. Leuk hoor. Met passende setting en een geheimzinnige atmosfeer. Prachtig huis middenin moerasachtig gebied. Markante personages, zowel de hoofdpersonages als de figurerende. Een Intrigerende mysterieuze verhaallijn ontwikkelt zich. Een duister sfeertje ontstaat. Best (onderhuids) spannend.

De tweede helft van de speelduur slaat de heerlijke mystiek om in meer down to earth actie. Actie waarin de tijdslimiet en het zichtbaar toenemende adrenalinepeil bij de personages vaak voor de spanning moeten zorgen. Nogal standaard en weinig verrassend. Wat mij betreft verliest de film door het inzakken van de mystieke sfeer hier juist aan spanning. Het werkt averechts. De personages zijn opeens minder interessant en het verhaal is minder aangrijpend.

Tegen het eind zorgen een paar twistjes nog voor wat lichte verbazing, maar het mystieke en mysterieuze element raakt zoeker en zoeker en is steeds minder onderdeel van het verhaal. De verfijning is weg. Evenals de spanning.

Goed acteerwerk. Dat scheelt altijd. Hudson viel me mee. Hurt is minimalistisch goed.

De cameravoering en het verhaal waren bedroevend slecht.

De acteerprestaties waren lachwekkend. De cast acteerde inspiratieloos en deed aan overacting. Dat gold voor zowel de kleine als de grote namen.

De actiescenes zouden in een persiflage op het actiegenre niet misstaan hebben.

De dialogen pretendeerden scherpzinnig, filosofisch en diepzinnig te zijn, maar waren dat allerminst . De dialoog werd af en toe zo belachelijk dat het hilarisch ging werken. Ik heb meerdere malen hardop moeten lachen.

Eigenlijk diep triest dat een serieus thema als mensenhandel zo te grabbel wordt gegooid en gebruikt wordt als excuus om zo'n filmisch gedrocht te brouwen.

Eén ster vanwege mijn lachsalvo's.

Skunk volgt de levens- en lijdensweg van Liam die uit huis is geplaatst en in een internaat met probleemjongeren is ondergebracht om aldaar de weg naar een normaal leven te leren en op te pakken. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Geert Taghon die op ware verhalen is gebaseerd. De film Skunk schetst niet alleen het portret van de protagonist maar is ook een schets van een sociaal milieu. Een schets die met behulp van de dagelijkse gebeurtenissen in het internaat en door de flashbacks van Liam tot leven komt.

De verteltrant is losjes en nuchter. Skunk is geen vooropgezet emotioneel spektakelstuk, hoewel de film in zijn geheel wel aangrijpend is. De film toont de rauwe werkelijkheid en vult die werkelijkheid niet met verheven accenten. De rauwe werkelijkheid is aangrijpend genoeg. Helaas blijft Liam een ietwat vlak personage te midden van de rauwe werkelijkheid. Zijn karakterisering komt vrijwel enkel tot stand door de nare ervaringen die hij heeft. Het beeld dat de kijker van hem heeft, ontstaat niet door een intensieve karakterstudie maar wordt bepaald door gebeurtenissen. Die aanpak is overigens altijd nog beter dan de sobere manier waarop de andere personages worden ingekleurd. Over de andere jongeren en over de begeleiders kom je bijna niets te weten. De andere jongeren vertonen uiteraard onaangepast gedrag, maar van hun achtergronden weet je amper iets. Hetzelfde geldt voor de begeleiders. Bevlogen mensen. Intrigerende mensen. Maar het zijn slechts schimmen.

De magere karakterschetsen zijn verklaarbaar. Het vertelperspectief ligt bij Liam. Hij is bijna voortdurend in beeld en we kijken mee door zijn ogen. Liam is in zichzelf gekeerd en heeft afstand tot zijn omgeving. Logisch, want zijn leven wordt voortdurend door verwaarlozing en geweld ontsierd. Hij is steeds maar aan het overleven. Hij is slechts op die manier geïnteresseerd in zijn omgeving. Het verklaart waarom in de film de personages terloops en bijna gemakzuchtig worden vormgegeven. Soms behangen met een zweem van wazigheid of juist met opvallende primaire kenmerken.

Een gevolg van zijn jarenlange omgang met geweld (als slachtoffer) is trouwens dat hij zelf ook de neiging heeft om geweld te gebruiken om zijn onvrede of onmacht uit te drukken. Een verdedigingsmechanisme en een vicieuze cirkel. Ook in het internaat heeft hij amper mogelijkheden dat geweld te ontlopen. Toch probeert hij het. De film wisselt scènes af waarin zijn progressie zichtbaar is met scènes waarin Liam terugvalt in zijn oude patroon. Geen scènes waarin het sentiment wordt gezocht. Het is rauw. Het is aangrijpend.

Het verhaal wordt met regelmaat onderbroken door flashbacks die een bescheiden inkijk geven in Liam’s leven voor zijn opvang in het internaat. Fragmentarische terugblikken die niet veel antwoorden bieden maar wel heel pijnlijk en schokkend zijn om te zien. De flashbacks maken in ieder geval duidelijk waarom Liam is zoals hij is. Liam wordt uitstekend gespeeld door Thibaud Dooms. Hij wist mij met zijn impressie van de mishandelde en verwaarloosde Liam af en toe stevig te raken. Skunk is een heftige film.

Dat hoofdpersoon en politieman Asger niet bepaald de volmaakte vriend en helper in de nood is, etaleert de film al snel. De man die tijdelijk in de alarmcentrale van de politie is gestationeerd, heeft geen aimabele uitstraling. De apathische manier waarop hij noodoproepen afhandelt en de norse en onvriendelijke manier waarop hij zich tegenover zijn collega’s in de alarmcentrale opstelt, spreken boekdelen. Verder zijn er de insinuaties die regisseur en coauteur Gustav Möller subtiel in het script heeft ingebouwd die impliceren dat Asger zich in zijn werk niet altijd eerbiedwaardig heeft gedragen.

Zijn achtergrond wordt in de loop van de film stapsgewijs ontrafeld. Die stapsgewijze ontrafeling geldt ook voor de ontvoeringszaak die in de film centraal staat en waarover Asger door het slachtoffer wordt gebeld. Een ontvoeringszaak die minder simpel is dan hij lijkt. Hoewel de film tamelijk rechtlijnig en doorzichtig is, bevat de afwikkeling van de ontvoering een aantal spectaculaire wendingen die verrassen en de film spannend houden.

De gehele film speelt zich in een ruimte af. In de alarmcentrale. Asger op de voorgrond. Narrig. Gefrustreerd. Bellend. Op de achtergrond zijn andere politieagenten zichtbaar die samen met Asger de alarmcentrale bevolken. Ze dienen als behang en spelen geen rol van betekenis. De camera focust op Asger en brengt onder andere door de vele close-ups zijn stijgende stressniveau goed in beeld. Een mooie spanningsboog ontstaat die mede wordt gevoed door intensief telefoonverkeer en grote onzekerheid over de hoedanigheid van de ontvoering. Met minimale middelen weet de film die spanningsboog strak gespannen te houden.

Tegen het einde sluipen wat minder plausibele momenten de film binnen. Het is de makers vergeven. De mengeling van thriller en karakterstudie steekt in de basis goed in elkaar en zorgt over de hele linie gewoon voor uitstekend beklemmend vertier.

De 15-jarige Lyz (een prachtige Noée Abita) wordt in een exclusieve skischool opgenomen waar skitalent wordt opgeleid tot professioneel skiër. Met dit gegeven wordt een aardige coming of age film bereid die zich bezig houdt met de vraag hoever Lyz wil gaan om haar droom waarheid te laten worden.

De toon van de film is rauw en hard. Wie niet de gewenste prestaties levert, wordt niet alleen door zijn klasgenoten bespot maar moet vrezen voor zijn sportieve toekomst. De strenge leraar en ex-skiër Fred maakt het zijn studenten niet genakkelijk. Zijn idee van pedagogiek bestaat eruit om zijn jonge talenten te schofferen, op militaire wijze te harden en te terroriseren teneinde hun sportieve prestaties te verhogen. Wie de antagonist is in deze film is niet moeilijk om te raden. Het script geeft hem trouwens weinig speelruimte om iets anders te kunnen zijn. Fred (solide gespeeld door Jérémie Renier) is een manipulatief monster en bezit amper natuurlijke charme.

Desondanks bestaat er een aantrekkingskracht tussen beide personages. Opvallend is dat regisseur en schrijver Charlène Favier de aantrekking als een wederkerig proces optekent. Favier toont de aantrekking bovendie in een wereld die geografisch en maatschappelijk geïsoleerd is en zijn eigen regels en normen hanteert. Als kijker groei je toch enigszins mee met (en ontwikkel je begrip voor) die afwijkende normering. Een eenduidige oordeel over coach Fred die absolute grenzen overtreedt, laat de film achterwege. Daarover mag de kijker zelf beslissen.

Noée Abita die ik ook al bewonderde in Ava (2017), is wonderschoon. Bovendien speelt ze gewoon goed. Haar tweede hoofdrol in een coming of age is wederom een interessante. Net als de film. De film zoomt in op een kleine competitieve wereld die demonstreert hoe (ambitieuze) jongeren heel snel in iets gevangen kunnen raken en kunnen afglijden zonder dat er sprake is van een beschermend mechanisme.

Slalom gebruikt het immer aanwezige idyllische decor met onnoemelijk veel witte sneeuw als een sprekend symbool voor jeugdige onschuld. De continue confronatie met dit romantische decor proefde in de loop van de film bitterder en bitterder.

Heerlijk kijkvoer, die slashers uit de jaren 80. Allemaal met hetzelfde uitgangspunt. Een killer beloert en doodt een groepje mensen, dat ergens op een afgelegen plek bijeen is gekomen. De killer doodt de groepsleden altijd één voor één en draagt daarbij aparte kledij of een gek masker. Soms beide. Soms gebruikt de killer een bepaald specifiek moordwapen. De kills gaan vaak gepaard met spuitend bloed en een uitbraak van interne organen en zijn vaak de moeite van het aanschouwen waard.

En oh ja, de killer is natuurlijk een wanproduct van een onverwerkt verleden. Een verleden waarin de groep mensen die hij belaagt vaak een negatieve en prominente rol heeft gespeeld. Het wraakmotief speelt in de slasher een belangrijke rol.

Kortom, de slashers uit de jaren 80 zijn lekker voorspelbaar en wijken hoogstens op detailniveau wat af van de grote voorspelbare lijn. Deze "Slaughter High" voldoet aan alle regels. Alles klopt. Ik hou daar wel van. Ik zit niet echt te wachten op hele grote vernieuwingen of inzichten in het slashergenre. Het is goed zo. Ondanks (of eigenlijk dankzij) het voorspelbare verloop en de voorspelbare ingrediënten heb ik me kostelijk vermaakt. De kills en de killer zorgen voor veel plezier.

Verder heb ik me vooral geërgerd. Op een goede manier. Dat wel. Ik heb me heerlijk geërgerd aan de onsympathieke personages. Heb me geërgerd aan het krakkemikkige verhaal en het krakkemikkige acteerwerk. Heb me geërgerd aan domme keuzes, imbeciele gein en stupide dialogen. En ik heb me natuurlijk doodgeërgerd aan de afgrijselijke score.

Soms is ergernis leuk!

In India wordt genetisch gemanipuleerd katoen gebruikt om jeans te vervaardigen voor de verkoop in Westerse winkels. De productiekosten van de kleding zijn laag. De vraag naar gunstig geprijsde mode is hoog in de welvarende wereld. Dat matcht dus voortreffelijk.

Met de horrorkomedie Slaxx maakt regisseur Elza Kephart een statement tegen de industrie die goedkope arbeidskrachten in derde wereldlanden inzet om de westerling goedkope kleding te kunnen verkopen. De film verzet zich eveneens tegen het kortzichtige koopgedrag dat daar het gevolg van is. Om haar boodschap kracht bij te zetten brengt zij in haar film een moordende spijkerbroek tot leven.

Een lovende maatschappijkritische insteek voor een film maakt nog geen goede film. De eerste verkennende en introducerende scènes zijn ok. Ook de eerste actiescènes die gebruik maken van wat mysterie en suspense, zijn redelijk spannend en laten heel acceptabele sfx zien. Vervolgens valt de film met zijn acties in herhaling, worden de sfx minder frequent toegepast en blijkt een moordende broek er toch wel erg lachwekkend uit te zien.

En dat brengt ons bij de humor. Er is wat flauwe satire over de uitbuitende kledingindustrie, over de oppervlakkige consumptiemaatschappij en over influencers. Ongetwijfeld satire met een hoog waarheidsgehalte en broodnodig, maar ook absoluut heel ongrappig. Gelukkig zorgt een dansende broek tijdens het aanschouwen van deze ellende nog even voor een glimlach. Meer lachopwekkende hoogtepunten zijn niet herkenbaar.

Slaxx is een mislukte splatterkomedie. De plot belooft trash maar stelt in dat opzicht teleur. De humor doet dat evenzo. De achterliggende boodschap is lovend, maar heeft geen enkele zeggingskracht en verdwijnt geruisloos in de filmische en verhalende treurnis.

Slaxx begint heel aardig, maar wordt al snel een vervelende film en blijft dat.

Een slasher is in de regel geen hoogstaand product van de filmkunst. Zo is het niet verrassend als er weinig samenhang in het verhaal is te vinden. Of dat enig realisme ontbreekt. Of dat er slecht geacteerd wordt. Het is eveneens gangbaar dat de personages inhoudsloos zijn en slechts als inwisselbaar en dienstbaar slachtvee fungeren. Een slasher heeft andere kwaliteiten die zo'n film voor mij tot een prima vertegenwoordiger van de filmkunst maakt. Veel vrouwelijk bloot, fijn moordwerk en een duistere sfeer bijvoorbeeld.

Deze slasher speelt zich af op een zomerkamp en concentreert zich op een groep tieners dat te jong is om op seksueel gebied hele serieuze aanstalten te maken. Op zich is dat een raar uitgangspunt. In vergelijkbare slashers uit de jaren 80 speelt seks juist een grote rol. Seks triggert de killer. Personages die zich aan naakte bezigheden overgeven worden door hem onmiddelijk afgestraft. Vrouwelijk naakt is altijd een prettig aspect aan een jaren 80 slasher. In deze film wordt dat aspect helemaal overgeslagen en ik vind dat jammer.

De moorden horen de spannende spil in het verhaal te zijn. Dat is zelfs erg prettig. Uiteraard is het dan erg fijn dat de moorden daadwerkelijk spannend en creatief in beeld worden gebracht. Die twee kwalificaties kun je helaas niet koppelen aan de moorden in deze film. En dat is een ernstige zaak. De zwakke kills staan het kijkplezier in de weg. Geen fijn moordwerk. Geen bloot. De film heeft geen enkele kroon op het kijkwerk. Wat blijft er dan nog over?

Nou, vrolijke kampeeractiviteiten bijvoorbeeld. De sport- en spelmomenten worden intensiever beleefd dan de horror. De film is zonnig en niet duister of morbide. Het eerste ogenblik dat de film een duistere kant laat zien en daarmee verrast, is pas gedurende de laatste scènes. En dan gaat het niet eens over de identiteit van de killer, want die is al snel duidelijk. De finale plottwist behelst iets anders, is verbluffend en verraste mij volkomen.

Het ontevreden en vervelende gevoel dat zich tijdens het kijken naar de film ontwikkelt, krijgt er meteen een positieve boost door. Wel jammer dat de film pas op zo'n laat moment enervering voortbrengt. Veel film volgt daarna niet meer. Toch zet de finale verrassing deze slappe film in een iets positiever daglicht.

Het onverwachte slotstuk promoveert de film op de valreep van slecht naar middelmatig.

The Sleepover is een familiefilm waarin een stel kinderen in een groot avontuur terecht komt. Uiteraard zijn de kinderen nerds en buitenbeentjes, die gedreven door de avontuurlijke uitdagingen buiten zichzelf treden en blijk geven van daadkracht en moed. Als zo‘n film zich erg richt op humor, is zo‘n film vaak wel te doen. The Sleepover doet dat gelukkig. Er is hoop.

Het begint best leuk met een paar grappige dialogen. De humor komt verder vooral voort uit de netelige situaties waarin de kinderen zich steeds bevinden. In beginsel leuk. De komedie die uit de spannende situaties wordt getrokken, raakt echter snel uitgeput. Het aardige principe van een stel kinderen dat zich voor allerhande uitdagingen ziet geplaatst, vervalt al snel in herhaling.

Omdat de film het verhaal in twee parallel lopende verhaallijnen vertelt, is er afwisseling in personages en in situaties. Eén verhaallijn volgt de kinderen in hun zoektocht naar de volwassenen. De andere lijn volgt de volwassen personages die de hulp van de kinderen hard nodig hebben omdat ze zich zo stompzinnig gedragen. Een verschrikkelijk storend element in de volwassen verhaallijn is Ken Marino. Zelden iemand gezien die zo zijn best doet om grappig te zijn en het absoluut niet is.

The Sleepover heeft een paar leuke scènes. De rest is flauw, uitgekauwd en vervelend. Ik vermoed dat de jeugdige doelgroep zich er goed mee vermaakt.

Slow Learners is een variatie op de klassieke romcom When Harry Met Sally... (1989). De film waarin een vriendschap tussen een man en een vrouw met horten en stoten uitgroeit tot liefde. Slow Learners verbindt dit thema met twee erg late coming of age processen. In het middelpunt Jeff en Anne die niet per se sympathiek zijn maar zich erg neurotisch gedragen en moeite hebben zich sociaal aan te passen. Gedrag dat pijnlijke alsook grappige scènes veroorzaakt.

Het vinden van een partner staat hoog op de agenda maar dat lukt uiteraard niet goed. Beiden zijn leraar en besluiten in de zomervakantie een andere levensstijl te hanteren. Extravert te worden. Cool te zijn. Eindelijk iemand aan de haak te slaan. Het verhaal is voorspelbaar maar niet saai. Binnen het verhaal gebeuren voldoende grappige dingen die voor vermaak zorgen. Ik had steeds associaties met een sitcom. Best leuk.

Bijzonder vond ik de niet-romantische manier waarop Slow Learners gestalte geeft aan het begrip romcom. Zowel bij Jeff als bij Anne worden juist niet de positieve en lieve kanten benadrukt maar juist de nare en vermoeiende kantjes. Beiden worden nooit de sympathieke underdogs die je als kijker alle goeds toewenst.

De dialogen zijn niet steeds even sterk. Ik kan me altijd erg verheugen op grappige dialogen en oneliners. Die vielen in deze film wat tegen. De humor wordt meer gezocht in het onnatuurlijke gedrag van de beide hoofdpersonages en de moeite die het hun kost zich aan de coole wereld aan te passen. En dat vermaakt redelijk tot goed.

Amusante en lichtvoetige western met komedietrekjes.

Een avontuurlijke trip door een prachtig landschap met bizarre ontmoetingen en gebeurtenissen. Ook een trip met behoorlijk wat wapengekletter en dode slachtoffers. Steeds gefilmd en uitgevoerd op luchtige en ludieke wijze. De insteek is vaak grappig.

De film ziet er fris uit. Kleurige beelden met daarin een fijn laconiek spelende cast.

De gebruikte muziek staat haaks op de gangbare westernmelodietjes. De muziek is vreemd en simplistisch en vormt dan ook een onwezenlijke begeleiding van de (actie)scenes. Ik vond de muziekkeuze wel geslaagd.

De speelduur is aan de korte kant, maar dat geeft niet. De korte speelduur doet recht aan de film. De lengte grenst precies aan de hoeveelheid lichtvoetigheid die nog prettig kijkbaar is.

De meeste enge beesten zijn al wel eens gepasseerd in een film. De meeste heb ik ook wel voorbij zien komen, denk ik. Een naaktslak zat daar nog niet bij. Nu dus wel. Een naaktslak vind ik persoonlijk trouwens niet eng. Na het zien van de film kan ik zeggen dat de individuele naaktslak mij nog steeds geen angst aanjaagt. Een hele kudde daarentegen wekt nu wel enige weerzin op.

De regisseur slaagt erin om de slakken dusdanig te presenteren dat kijken zonder een gevoel van afschuw nauwelijks mogelijk is. Van een kudde zwarte slijmerigheid en slippende viezigheid raak je toch wat uit balans. Het closeup gekrioel gecombineerd met soppige geluiden doet toch wat. Eng zijn ze nu niet direct, maar vies en onappetijtelijk absoluut.

Het verhaal stelt niet veel voor. Een verzameling losse scènes waarin de kudde zich stort op vervelende slachtoffers. De aanvallen gaan gepaard met fijne sfx waarin gore en bloed floreren. Door deze interessante scènes heen beweegt zich steeds een opgewonden inspecteur die de wereld kond wil doen van het gevaar dat een kudde naaktslakken vertegenwoordigt. Hij wordt niet geloofd en vangt overal bot. Wel vermakelijk, maar tegelijkertijd erg simpel. Ondertussen doen de slakken hun ding. En dat is in het kort het povere verhaal.

De film heeft vaart en dat is maar goed ook, want zo is het mogelijk om niet te veel stil te staan bij vervelende personages, niet terzake doende scènes en het onlogische verhaal. De vaart en de indrukwekkende sfx zorgen voor lichte verteerbaarheid en goedwillende beschouwing.

Overdreven krolse highschool meisjes in ontklede toestand en in lingerie. Bronstige jongemannen die door ramen gluren (in de jaren 80 werd dat gedrag nog niet bestraft. Heerlijke tijden). Een ontsnapte seriemoordenaar die zich met een bewonderenswaardig staaltje method acting onderscheidt en zich al borende een weg baant door highschool vlees. De ingredieënten zijn basaal en vertrouwd en bieden een fijne mix van (naakte) bevalligheid die de voyeuristische driften van de kijker bedienen en splatter en gore.

Het is bijna niet te geloven dat gezien het hoge exploitatiegehalte van de film, twee vrouwen verantwoordelijk zijn voor het creatieve proces. Amy Holden Jones is de regisseur en schrijver. Rita Mae Brown (politiek activiste, lesbienne en romancier) schreef met haar mee. Het wordt allemaal al begrijpelijker als je weet dat Roger Corman bij het project betrokken raakte en enige compromissen en concessies eiste. Toch blijft de vrouwelijke inbreng herkenbaar in zelfspot en in een lichtelijk feministisch getinte stuwing die af en toe opborrelt maar niet storend werkt.

The Slumber Party Massacre wijkt af van veel andere slashers. De film werkt niet met een whodunnit-principe, maar geeft zijn antagonist meteen een gezicht en een identiteit zonder daar verder iets mee te doen. De killer is gewoon een werktuig dat net als de andere mannen in de film een middel is om een verhaal te vertellen. In het middelpunt staan heel prominent de dames. Ondanks dat ze hier en daar wat blote huid moeten laten zien, vertegenwoordigen zij het dominante geslacht.

De film speelt heel plezierig met de clichés van het slashergenre, kopieert flink van de grote voorbeelden en doet dat met een behoorlijke knipoog. The Slumber Party Massacre neemt zichzelf niet serieus maar schiet daarin niet door. De film wordt ondanks het matige acteerwerk, het voorspelbare verloop en de superflauwe showdown nooit een lachwekkend slechte lowbudget film. Met dank aan de creatieve vrouwelijke inbreng, denk ik.

Thriller waarin creepy landlord huis verhuurt aan pas getrouwd stel en gluurt via verborgen cameras. Dat klinkt goedkoop en exploiterend. En dat is het deels ook wel. Toch stijgt de film in de uitwerking boven beide kwalificaties uit.

Het gluren wordt sleazy en onfris in beeld gebracht. Dat gebeurt middels de camerabeelden vanuit het huis afgewisseld met shots van de glurende landlord. Het voelt ongemakkelijk en ranzig.

Het sfeertje is bedompt en beklemmend. De beelden doen een hoop, maar de landlord doet het meest. Een viezige man met slonzig uiterlijk en voddige kleding. Bijna onverstaanbaar pratend. De man straalt onheil uit. Goeie ranzige rol.

Aardig detail is dat er zich in het privé leven van het stel iets meer afspeelt dan de gebruikelijke gelukkige rozengeur. De mensen zijn echter. Ze hebben geheimpjes die de camera genadeloos bloot legt.

Hierdoor worden langzaam andere spanningsverhogende gradaties aan het verhaal toegevoegd. Deze poging om het verhaal breder te trekken verdient lof. De gebruikte dramatiek is helaas niet erg opzienbarend en voelt enigszins geforceerd aan. Wat mij betreft een niet geheel gelukte poging.

Geen heuse horror. Eerder een thriller. Beetje gore. Beetje schrik. Goeie sfeer.

Aardige film.

“We are no Nomads. We are Americans. We move like people”. Murray (Alan Arkin) vertelt het om de paar weken aan zijn kinderen als het moederloze gezin weer eens vanwege huurachterstand een motel moet verlaten en op zoek moet naar een nieuwe plek om neer te strijken. En misschien gelooft het gezin heus dat hun leefwijze heel normaal is. Misschien gelooft het gezin heus dat het de gewoonste zaak van de wereld is als vader Murray midden in de nacht zijn kinderen uit bed licht en hals over kop en stilletjes het zoveelste sjofele motel verlaat. Maar misschien ook niet.

De film begint als een luchtige roadmovie. Een gezin in een auto doorkruist het chique Beverly Hills op weg naar een nieuwe woonstee. De dialogen zijn grappig. De gebeurtenissen onderweg zijn humoristisch. De geoefende kijker voelt het echter al. Onder alle lichtzinnigheid schuilt fluisterend een dramatisch verhaal. En dat klopt. Hoe verder in de film, hoe luider de tragische onderlaag doorsijpelt en weerklinkt.

Middelpunten in het verhaal zijn vader Murray en dochter Vivian (mooie rol van Natasha Lyonne). Vanuit haar perspectief zien we de werkloze vader die heel liefdevol, maar ook via schimmige wegen, het gezin levensvatbaar houdt. Hij is een dromer die de treurige werkelijkheid niet onder ogen wenst te zien. Zijn hopeloze pogingen om zich te verrijken en te slagen in het leven zijn schrijnend, maar gaan met een zodanige vleug humor vergezeld, dat de ellende een fijn tragikomisch randje heeft.

In contrast met haar vader staat dochter Vivian. De puberende dochter bij wie het verhaalperspectief ligt, is mooi in balans met vader Murray. Met springerig en opportuun gedrag en jeugdig cynisme reageert zij op de schijnbare uitzichtloosheid van het nomadenbestaan, dat van vader Murray een gedeprimeerde fantast maakt.

Een tragikomedie dus. Met een prima balans tussen tragiek en komedie. Nergens uitschietend in extravagante situaties. Behoorlijk verfijnd in de situatiekomedie en in de tekstuele humor. Prettig ingetogen in het melodramatische. Het gevolg van een geraffineerd en evenwichtig script geschreven door regisseur Tamara Jenkins. En het gevolg van fijnzinnig acteerwerk. Dat moet ook gezegd.

Smile is het alom bejubelde speelfilmdebuut van schrijver en regisseur Parker Finn. Een film die niet bijzonder origineel is. Het concept van Smile is als vele andere films die zich met het thema bezetenheid bezighouden. Een traumatische ervaring wordt gecombineerd met de vernietigende invloed van een parasitair wezen dat zich met de angsten van zijn slachtoffers voedt. Het enige originele aan de film is de titulaire smile.

Het verhaal is in aanzet nog wel hoopgevend. In het verloop neemt de interesse echter snel af als gebaande paden heel gemakkelijk worden betreden en de creativiteit ver is te zoeken. Dat gaat zo: het slachtoffer Rose (geen onaardige rol van Sosie Bacon) gaat zich merkwaardig gedragen. De paranormale oorzaak wordt door vrienden en familie niet geloofd. Dus gaat ze zelf op onderzoek uit. Heel spannend wordt dat niet verteld. Het is slappe en langdradige kost die af en toe wordt opgeleukt met hele gemakzuchtige en opzichtige jumpscares en “origineel” camerawerk dat de beelden schuin en ondersteboven presenteert.

Wel goed gelukt is de sfeer. Die is mede door somber kleurgebruik tamelijk naargeestig. Het setdesign dat geen spatje vrolijkheid oproept, helpt ook. Jammer dat de psychologische laag nogal gemakkelijk wordt opgediend en niet intenser bij de sfeer aansluit. Met een absurd lange speelduur van bijna twee uur zijn daar toch mogelijkheden genoeg voor.

Smile viel me behoorlijk tegen.

Regisseur en schrijver Parker Finn maakt met Smile 2 het vervolg op zijn speelfilmdebuut Smile. De hit uit 2022 deed denken aan films als The Ring (2002) en It Follows (2014). Films waarin het kwaad als een virus van de ene persoon naar de andere overwaait. Eenmaal geïnfecteerd is het bijna onmogelijk de duivelse infectie weer af te schudden. Samen met de sfeer was het dramatische aspect wat mij betreft het sterkste punt van Smile. De protagonist was een vrouw met zichtbare psychische wonden die zich op de weg terug naar herstel geconfronteerd zag met controleverlies door geïnfecteerd te worden met het kwaad. Die aanzet was niet origineel maar wel interessant. De uitwerking echter oppervlakkig en gemakzuchtig gevuld met schrikeffecten. Uiteindelijk vond ik Smile een middelmatige horror die gemakzuchtig in elkaar steekt en tijdens de lange speelduur verzuimt om diepere lagen aan te boren.

In Smile 2 wordt een volledig nieuwe setting met volledig nieuwe personages gepresenteerd. Op zich een goed idee om er fris tegenaan te gaan. Helaas zijn de personages niet erg interessant. Een populaire popartieste die herstellende is van een depressie en een comeback plant. Een moeder die haar zingende dochter als een marketingobject behandelt. En een onderdanige en opgewekte assistent die expliciete vrouwelijke trekjes heeft waarmee de spot wordt gedreven zodat de kijker even kan bijkomen van alle horrordreiging. Hoewel de film op het horrorvlak een paar aardige visuele dingen laat zien, valt het met de duistere dreiging trouwens erg mee.

Het is vooral een fijne sinistere sfeer die ontbreekt. Zo’n fijne beklemmende sfeer waarin je wordt ondergedompeld. Zo’n sfeer die samen met boeiend onderliggend drama een fijne bodem vormt waarop de horror kan gedijen. Die sfeer is niet aanwezig. Een boeiend drama evenmin. De film is blijkbaar te kort om de personages van een diepzinniger achtergrond te voorzien. Het trauma waar de zangeres het zo moeilijk mee heeft, wordt in een lawaaiige scène afgehandeld en opgesierd met wat clichématig gedoe omtrent zelfvernietiging en een doodswens. Ook de koele band die bestaat tussen moeder en dochter wordt niet verklaard. De verwaarloosde vriendschap met haar beste vriendin vergaat het evenzo. Laat ik het zo zeggen. Elementaire zaken die bijdragen tot een empathische houding tot de personages ontbreken in de film met als gevolg dat het mij eigenlijk niets kon schelen wie wat overkwam. Ik voelde het niet. Het interesseerde me niet.

Smile 2 doet niet onder voor het eerste deel. Smile 2 is eveneens een teleurstellende film. Zielloos. Sfeerloos. Zonder suspense. Zonder prettige spanningsboog. Het hele gebeuren vindt plaats in een atmosfeer waarin een enge lach amper impact heeft en een jumpscare amper enig schrikeffect sorteert. Een atmosfeer waarin vlak vormgegeven personages leven die strooien met oninteressant tekstmateriaal. Niet boeiend. Een enkele scène boeit. Een enkel horrormoment brengt iets meer teweeg dan een achteloos schouderophalen. Voor een film die ruim twee uren duurt, is dat wel erg weinig.

De opening is fantastisch. De camera volgt Nicolas Cage door de catacomben van een sportarena waar een grote bokswedstrijd op het punt staat te beginnen. Rusteloos en opgefokt wervelt Cage door de gangen. Steeds in beweging. Steeds actief met iets bezig. Pogingen om een handtekening van een bokser te vergaren, worden afgewisseld met telefoongesprekken met zijn vrouw en vriendin, worden afgewisseld met de aanhouding van een drugscrimineel, wordt afgewisseld met het gokken op de boksmatch, wordt afgewisseld met terloopse ontmoetingen en korte gesprekken met veel verschillende personen.

Een zeer hectisch en energiek begin van de film. Hierna gaat het tempo iets naar beneden hoewel de film nooit aan vaart verliest. Ja. Magnifieke opening. Het is een inleiding die de kijker klaarstoomt voor een turbulente rit in een wereld van misleiding en bedrog. Een schijnwereld die zich groots manifesteert in de verhaallijn, waarin niets is wat het lijkt. De schijnwereld zit echter ook verscholen in Cage. Hij is geen brandschone politie-inspecteur en heeft geleerd om zijn morele misstappen achter zijn sprankelende façade te verstoppen. Hij is een schijnwereld in het klein.

De vaak bekritiseerde Nicolas Cage speelt zijn rol fantastisch. Hij zet zijn personage, dat beweeglijk en kleurrijk is en in het bezit van een dubieuze moraal, perfect neer. Zijn tegenspeler is de wat kleurloze Gary Sinise. Hij voldoet prima als kille tegenhanger van de furieus tekeer gaande Cage. Verder bevat de film geen erg significante rollen, maar laten de kleinere rollen wel heel behoorlijk acteerwerk zien.

Het verhaal is conventioneel spannend en wordt opgeleukt met aangename bijpersonages en subjectief camerawerk waarbij een deel van het verhaal vanuit het perspectief van een ander personage dan Cage wordt verteld. Goed voor extra spannende lading. Ook de techniek van de splitscreen werkt spanning verhogend.

Snake Eyes is een spannende thriller die fantastisch door Nicolas Cage wordt gedragen. De film over list en bedrog is mooi geënsceneerd, heeft verrassende plotwendingen, bevat een prettige dosis ironie en heeft natuurlijk die schitterende opening, die meteen het beste deel van de film vertegenwoordigt. En daar moet je je tijdens het kijken even over heen zetten.

Schilderachtig buigt het bladerdak van talloze bomen over de weg waarlangs het jonge Noorse paartje vanuit Zweden terug naar Noorwegen rijdt. Het is een vredig tafereel dat zich aandient. Een verliefd stelletje op terugreis door de feeërieke Zweedse bossen. Het duurt maar even. Snarveien heeft immers het horrorlabel, dus zijn de Zweedse bossen minder vredig en feeëriek dan ze schijnen. En ja hoor. Voor je het weet figureren de protagonisten in een verraderlijk scenario.

Regisseur en schrijver Severin Eskeland maakt er een vermakelijke horrortrip van. Hij doet dat niet met behulp strak gestileerde en gepolijste beelden. Hij doet dat met ruwe ongelikte beelden die maken dat je je niet in een gelikte horrorproductie waant maar in een film die de realiteitszin benadrukt. En daar zit ook de kracht van de film. Hoe meer de realiteitszin wordt benadert, hoe leuker de film is. Veel van de beelden stammen van camera’s die her en der langs de beboste weg zijn opgehangen. De beelden impliceren een rauwe werkelijkheid en ze impliceren dat iemand meekijkt. Een intrigerende gedachte.

De ogen van de opgehangen camera’s zijn de ogen van de bespieder van het jonge paar. Wie hij is wordt pas tegen het einde van de film onthuld. Tot die tijd passeren allerhande aanwijzingen die de kijker op het goede dan wel het verkeerde spoor zetten. Aanwijzingen in de vorm van merkwaardige karakters die het jonge stel ‘toevalligerwijze’ tegenkomt. De ontmoetingen verhogen de beklemmende sfeer die vrijwel vanaf het begin in de film hangt en die heel succesvol steeds met kleine stapjes wordt versterkt. Een vervelend voorvalletje hier. Een ontmoetinkje daar. De spanningsopbouw is prima.

Expliciete horror ontbreekt. Drastische geweldsexplosies worden consequent buiten het oog van de camera gehouden. Ik miste het expliciete niet. Beter gezegd: het viel me niet echt op. Ook zonder het plastische element is Snarveien nasty genoeg. Leuk filmpje.

Met Snatch maakt Guy Ritchie eigenlijk niet veel meer dan een herhaling van het succesvolle recept waarmee Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) werd gefabriceerd. Weliswaar met een groter budget, een hoger tempo en wat meer bekende namen, maar hij tapt uit hetzelfde vaatje. Als je een liefhebber van Ritchie's eerste film bent, zit je dus goed. Ik ben geen liefhebber. Snatch beviel me ook maar matig.

Alles in Snatch komt nogal gekunsteld over. Ritchie lijkt enorm zijn best te doen om elke situatie en elke dialoog op te blazen tot een bizarre situatie en een bizarre dialoog. Het gevolg van deze strategie is een film vol bijzondere quotes en een spervuur aan absurde en hectische gebeurtenissen. Ik vond het erg geforceerd overkomen.

Hetzelfde kan worden gezegd van de personages. Van die geforceerde typetjes. Brad Pitt als irritant grijnzende en Welsh mompelende zigeuener spant wel de kroon. Ook Alan Ford als de belachelijk grimassende bad ass met de naam Brick Top nog even noemen. Hij doet er niet veel voor onder.

Snatch is een temporijk festival van oneliners, karikaturen en gewelddadigheden. Stilistisch is de film overigens best fraai. Prima vermaak, als je er van houdt.

De Ijslandse regisseur Baltasar Kormákur maakt zowel films in zijn thuisland als films in Hollywood. Terwijl hij zich in Hollywood veelal in het actiegenre begeeft, zijn de producties uit eigen land weliswaar spannend maar ook rustiger en vooral intiemer. In Touch zoekt Kormákur het niet in actieve spanning maar in de spanning die verband houdt met intermenselijke relaties. Hij doet dat op een rustige toon en met veel sensibiliteit.

Touch is de verfilming van een Ijslandse roman van de schrijver met de prachtige naam Ólafur Jóhann Ólafsson. Een schrijver waar ik nog nooit van had gehoord, maar wiens roman uit 2022 in Ijsland een enorm succes was. De schrijver die veel in Japan heeft vertoefd draagt ook bij aan het scenario en aan de authenticiteit van de getoonde Japanse zeden. Prima scenario overigens. Touch is een intrigerende film. De film beschrijft twee verhaallijnen met dezelfde personages maar steeds in twee verschillende periodes. Het verhaal pendelt heen en weer tussen het personage Kristofer in de jaren 60 in Londen en het personage Kristofer op reis naar en door Japan in het heden.

Touch vertelt een prachtige, ontroerende maar ook gecompliceerde liefdesgeschiedenis die balanceert tussen westerse en Japanse normen. Behalve voor de liefde is er zijdelingse ruimte voor andere zaken. De film raakt gaandeweg aan wat universele thema’s als corona, familiale conflicten, ziekte en verlangen naar het verleden. Ook geeft de film een prettig tijdsbeeld van het vrije levensgevoel in het Londen van de jaren 60. Touch hanteert daarbij met name in het begin een luchtige toon. Erg plezierig.

De film wordt gedragen door boeiende personages. Vooral het personage van de jonge Kristofer die erg sterk door de zoon van de regisseur wordt gespeeld, wekt sympathie op. De jongeman neemt heel spontaan een sullig baantje aan in een Japans restaurant en raakt verliefd op de dochter van de eigenaar. Zijn liefde betoont hij terughoudend maar met doorzettingsvermogen. De scènes met zijn Japanse liefde (gespeeld door de Japanse Kôki) zijn erg mooi. Teergevoelig, levenslustig, grappig en ontroerend. De scènes waarin de oudere Kristofer (Egill Ólafsson) figureert zijn trouwens eveneens prachtig.

Touch neemt de kijker mee op een reis door de tijd en over de wereld. Een zoektocht naar geluk en naar dingen die er toe doen. Een zoektocht die gevoelens oproept die niet direct zichtbaar zijn maar die veelal onder de oppervlakte bivakkeren. Prettig diepzinnig, ontroerend en niet kitscherig. Mooie film.

Een film van de Zweedse regisseur Tomas Alfredson die zich in Noorwegen afspeelt naar een boek van de Noorse schrijver Jo Nesbø met een cast uit Ierland, Zweden, Frankrijk, de Verenigde Staten en Groot-Brittanië. Slechs een kleine rol voor de Noorse duizendpoot Jakob Oftebro en (behalve de Noorse setting) de enige link met Noorwegen. Het lijkt erop dat Tomas Alfredson niet heeft willen wachten op de Amerikaanse remake en de film meteen maar internationale allure en de Engelse voertaal heeft meegegeven. Geen goed idee.

Ik zie toch liever een echte Scandinavische film dan een kosmopolitische weergave daarvan. Veel grote en getalenteerde namen komen langs in weinig opzienbare rollen. Ze lijken bedoeld als middel om kijkers te trekken. De hoofdrollen krijgen wel de tijd om zich te manifesteren maar hebben weinig diepgang. Hun gedrag hangt van clichés aaneen. Neem bijvoorbeeld de politieheld. Hij is slechts een stapje van de goot verwijderd. De politieheld drinkt, is een recalcitrante einzelgänger en heeft een slonzig uiterlijk. Nu is een dergelijk personage op zich best interessant als er verdieping in het personage plaatsvindt. In deze film komt het gedrag van de held erg plichtmatig over. Hij is zo omdat dat in Scandinavische films blijkbaar gebruikelijk is. Een connectie met een eventuele gebroken persoonlijkheid is onduidelijk.

Aan de karaktertekeningen mankeert dus wel wat. De inhoud van het verhaal is nog zwakker. In het verhaal poppen steeds nieuwe sporen en aanwijzingen op die ook weer snel verglijden. Veel is gebaseerd op toeval. De meeste nieuwe ontwikkelingen lijken bedoeld om een bekende naam een excuus te geven om zijn gezicht te laten zien en een paar woorden te spreken. Veel popt op en wekt zelfs nieuwsgierigheid. Veel daarvan blijft helaas onuitgewerkt liggen.

De showdown dan. Misschien dat die nog wat goed maakt. Zelfs in een matige thriller wil de ontrafeling nog wel eens voor spanning zorgen. De ontrafeling is echter vergezocht, eigenlijk wel belachelijk en niet spannend. Ik geef wel toe dat de identiteit van de dader mij verraste. Meer positiefs kan ik er niet over zeggen.

The Snowman is een teleurstelling. De opbouw is redelijk spannend. Maar dan. Hoe langer het moordonderzoek duurt hoe vervelender het wordt. Het is erg knap om met een prominente cast, een script gebaseerd op een bestseller en een fantastische winterse setting zoíets middelmatigs te creëren.

In So Was von Da gaat het om de weergave van een levensgevoel. Het levensgevoel van Oskar Wrobel die de eigenaar is van een shabby dansclub in Hamburg en schulden heeft maar daar liever niet aan denkt. Het gaat immers om het heden. Het gaat erom dat je in het moment leeft en je geen zorgen maakt over consequenties en verantwoordelijkheden. De toekomst is er natuurlijk wel maar daar hoef je geen rekening mee te houden. En het verleden? Ach, wel eens van gehoord. Bestond dat eigenlijk wel?

So Was von Da is de verfilming van een roman van Tino Hanekamp. Ik heb de roman niet gelezen en weet dus niet hoeveel van het boek daadwerkelijk op film is verschenen, maar ik las wel dat in de castingoproep voor figuranten onder andere het volgende stond: ‘Het is niet de bedoeling dat de dialogen uit de roman gereproduceerd worden. Het is de bedoeling dat het levensgevoel dat de roman uitstraalt op film wordt vastgelegd’. Men zocht feestgangers om een levensgevioel op te wekken. Dat betekent volgens mij dat de echte acteurs onder min of meer authentieke feestelijke omstandigheden in een echte Hamburgse club schreeuwend en feestend vooral geen dialogen moesten reproduceren. En dat lukt goed. Authenticiteit is overigens geen garantie voor een goede film.

Het gaat er in de film tamelijk ongestructureerd aan toe. Als in een found footage manoeuvreert de zwabberende camera zich door het feestgedruis. Alle trucs worden uit de kast gehaald. Timelapse, dubbele belichting, split screen, jump cut. Ze leiden niet tot een indringende film. Ze leiden tot onoverzichtelijkheid. Een rode draad is niet te onderscheiden. Ik werd er een beetje ongedurig van. Waartoe leidt dit alles? Tot niets, vreesde ik. En ik kreeg gelijk. Bij het ochtendgloren verlaten de feestgangers de club. Ze zien er uit zoals ik me voel. Belabberd.