Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Van Simon Rumley zag ik een jaar of wat geleden Fashionista (2016). Een aardige film, maar geen film die me direct deed besluiten meer werk van regisseur en schrijver Rumley te bekijken. Rumley werd een regisseur die in mijn vergeethoek belandde. Red White & Blue kreeg ik bij het filmbrowsen opeens onder ogen. Leek interessant. Na wat geaarzel toch maar aangezet. Een regisseur die een aardige film maakt, moet je niet enkel beoordelen op die ene aardige film, is mijn mening. Ben blij dat ik heb doorgepakt. Red White & Blue beviel me een stuk beter. Heerlijk rauw, realistisch en zich afspelend in een troosteloze atmosfeer die je in je eigen omgeving niet wenst, maar erg fijn is om vanuit je veilige thuis te observeren.
Een heftig psychologisch drama bevolkt door ontspoorde personages. Het leven van Erica (Amanda Fuller) draait vooral om seks. Bijna elke avond een andere man die ze in schimmige kroegen oppikt. Aan veilige seks doet ze niet. “Condooms zijn voor homo’s”. Ze kan het goed vinden met haar excentrieke buurman Nate (Noah Taylor) maar wil met hem geen seks. Ze vindt bij hem bescherming en geborgenheid. Seks zou die relatievorm verstoren, is haar mening. Dan verschijnt ene Franki die nog unfinished business met haar heeft. “Three lives…bound together in blood”, luidt de tagline van de film. Geen loze tagline.
Bloed en geweld krijgt de kijker te zien. Verstrekkend en tomeloos. Red White & Blue laat het bloed en geweld niet in hoogglans zien. De film kiest voor een lelijke en afstotelijke aanpak. Zowel fysiek als psychologisch. Op het randje van het draaglijke. Ruw, recht voor zijn raap, ongepolijst. De beelden zijn ijzig realistisch. De conflicten tussen de personages worden minutieus uitgewerkt en getoond. Verrekte indringend. Verrekte intrigerend. De begeleidende muziek hangt van dissonante klanken aaneen en voegt meer onbehagen toe.
De film doet niet aan omlijstende franje. Het verhaal, de personages, de sfeer. Ze zijn allemaal gereduceerd tot de essentie. Troosteloos voelt echt als troosteloos. Dreiging voelt echt als dreiging. Bloed en geweld zijn echt bloed en geweld. De essentie is moeilijk in woorden te vatten. Die moet je gewoon voelen, denk ik. Misschien zijn de dialogen wel het enige stukje franje dat de film zich permitteert. De dialogen zijn zonder veel inhoud. De uitzichtloosheid vraagt om troostende woorden. Om betekenisvolle woorden. Om bezonnen woorden. Omdat iedereen in feite gecentreerd is rond zichzelf en zijn behoeften, worden dergelijke woorden niet gebezigd. De dialogen tonen de onmacht van de personages om woorden met een empathische lading te gebruiken. In die zin zijn ze natuurljk niet zonder betekenis.
Red White & Blue is een rauwe film die zwaar op de maag ligt. Een film waarvan de viezige, ongelukkige pregnante sfeer na afloop nog een tijd om je heen blijft hangen. Rumley houdt zich verre van feelgood en hoopvolle clichés. Een goede film doet wat met je. Red White & Blue doet dat absoluut.

Over een man en een vrouw die hun baan hebben opgezegd en in hun camper genieten van de vrijheid. Voor personages in een horrorfilm is het geen goed idee om in een camper te stappen en het wijde land te doorkruisen. En dat blijkt ook weer in deze film. Het gevaar loert en de reis wordt steeds minder aangenaam.
De bloedige proloog waarschuwt de kijker al. Daarin wordt niet alleen de sfeer bepaalt, maar zien we het kwaad ook toeslaan. Het gevolg is dat in Passenger de verrassing weg is als het moment daar is dat het tweetal vaststelt dat zij door het kwaad worden bedreigd. De film houdt de kwade antagonist niet verborgen maar toont hem gewoonweg gedurende de film. De film haalt daarmee niet alleen een brok suspense weg maar verzuimt tevens om te variëren met de kwade trucs die de antagonist uithaalt.
Passenger is geen film die inhoudelijk of qua regiewerk opvalt. Hier en daar komen een paar leuke scènes voorbij maar die zijn eerder uitzondering dan regel. Een goede en spannende scène is die waarin een filmprojector een rol speelt. Die scène was bijzonder creatief en maakte zoveel indruk dat ik die als een van de weinige heb onthouden. Ook aardig is dat de antagonist de gewoonte heeft om eerst wat te spelen met zijn slachtoffers. Die werkwijze levert een aantal heftige momenten op.
Voor de rest zet de ervaren horrorregisseur André Øvredal (The Autopsy of Jane Doe (2016), The Last Voyage of the Demeter (2023)) vooral fantasieloos in op de jump scare. Jammer. De paar echt spannende en suspensevolle scènes laten minder gemakzucht en veel meer potentie zien.

De derde in de reeks. Best leuk, maar ook de zwakste van de drie films. Enola iets ouder maar nog steeds de leuke, pientere, impulsieve en lichtzinnige detective. Het verhaal roept gemengde gevoelens op. Een aardig aspect in het verhaal is dat het thema kolonialisme en geroofde schatten enige aandacht krijgen. Prima hoor. Het jammere is dat het detective-aspect in het verhaal ietwat ondergesneeuwd is. Het aanvankelijke mysterie houdt snel op te bestaan. Al vroeg in het verhaal is duidelijk waarom het gaat en wie de kwade genius is.
Van spanning is eigenlijk alleen sprake als personages zich in een netelige situatie bevinden. Verwacht daar nu ook weer niet teveel van. Onrust en nervositeit zijn woorden die de lading beter dekken. De film haalt zijn kracht vooral uit de dynamiek die de bonte verscheidenheid aan personages oproept. Zo zijn er naast Enola (gespeeld door Millie Bobby Brown) meer personages die met hun eigenzinnige gedrag een stempel op de film drukken. Ze worden vormgegeven door een fraaie cast met acteurs als Helena Bonham Carter, Henry Cavill en Sharon Dunca-Brewster.
De setting is Malta en is van toegevoegde waarde. Het historische eiland levert een fijne sfeervolle achtergrond bij de inspanningen die Enola en consorten leveren tijdens hun onderzoek. En zo overheersen over het geheel genomen de positieve kanten. De serie heeft echter wel een beetje aan glans ingeboet door het mysterie en het detectivewerk op een paar aardige momenten na, te verwaarlozen. Volgende keer beter, hoop ik.

Een film van Eurotrash-veteraan Roger Vadim. Een film waarbij het onmogelijk is om er een genre op te plakken. De film springt van drama naar thriller, naar erotiek, naar komedie en weer terug. Soms doet de film zelfs alle genres tegelijk aan. Een tamelijk warrige film. Het is moeilijk zoniet onmogelijk om grip op de film te krijgen. De film kijkt niet prettig vloeiend. Hoewel de film onprettig wegkijkt, moet ik wel zeggen dat de warrigheid maakt dat het verhaal bepaald niet voorspelbaar is. Met elke volgende scène kan het verhaal een onverwachte wending nemen.
Die wendingen maken van de film overigens geen betere film. Ook met onverwachte wendingen, stelt het verhaal niet veel voor. Een aantal vrouwelijke leerlingen van een highschool wordt vermoord en de coole police captain Telly Savalas moet de mysterieuze reeks moorden oplossen. Het script is van Gene Roddenberry die vooral veel schrijfwerk in de SF-sfeer verrichtte. Een genre dat in deze film juist niet is vertegenwoordigd. Wel vertegenwoordigd is een cast van naam. Naast de al genoemde Telly Savalas hebben acteurs als Rock Hudson, Angie Dickinson en Roddy McDowell een plek in de film. Hoewel het leuk is om de bekende acteurs te zien spelen, maakt hun inbreng de film niet tot een betere film.
Vadim doet waar hij goed in is. Onder de rokjes van de vrouwen kijken en in hun decolleté gluren. Zijn andere handelsmerk is het neerzetten van de man die wordt geadoreerd als een antiheld. In dit geval is dat vrouwenversierder Rock Hudson. Die handelsmerken leveren nog wat houvast op in een film die zich amper met de moorden op meisjes bezighoudt. Die moorden zijn slechts een vervelende bijkomstigheid waarover niemand zich erg druk maakt. Tekenend voor die houding is een scène waarin lerares Dickinson vlak na de ontdekking van de laatste moord de erectie van een van haar leerlingen bewondert. Een merkwaardig moment. Wel een beetje grappig.
Ik kan niet zeggen dat ik me bij het kijken erg verveeld heb. Hoewel het verhaal nogal stompzinnig is, gebeurt er voldoende om enigszins bij de les te blijven. Enigszins, want ik heb nu al geen idee meer of Savalas uiteindelijk de moord wist op te lossen.

Het eerste beeld van deze prachtig geënsceneerde en sfeervolle thriller heeft iets boeddhistisch. De camera blijkt naar de blauwe hemel. We zien groene bladeren aan de rand van het beeld. Het beeld ademt vrede en rust. De tijd is 2 uur 37. De vrede en rust zijn bedrieglijk, zo blijkt. Als de camera langzaam zakt en we opeens weer in de wereldse werkelijkheid bivakkeren, zien we een middelbare school waar het allesbehalve vredig en rustig is. Op het schooltoilet is een lijk gevonden. De film beschrijft vervolgens in terugblikken aan de hand van de belevenissen van een aantal leerlingen de uren voorafgaand aan het overlijden.
De film is (zoals dat een goede film over het leven betaamt) een film over leed, treurnis en dood. De beleving van de leerlingen die worden gevolgd is geen luchtige beleving. De film schetst niet de levens van vrolijke tieners. In de film gaat het over pestgedrag, wreedheden, stille en schaamtevolle geheimen en de algehele onverschillige attitude van de gemiddelde leerling. De film laat zien hoe moeilijk het voor sommige leerlingen is om simpelweg de schooldag te doorstaan. In de film gaat het over de enorme berg negativiteit, frustratie en weerzin die elke dag maar weer moet worden beklommen. En tenslotte heeft de film het over de impact op het sensibele gemoed van de leerlingen die in het verhaal zijn uitgelicht.
Een film van regisseur en schrijver Murali K. Thalluri die dezelfde stijl hanteert als Elephant (2003) van Gus van Sant. 2:37 volgt een aantal personages dat elk vanuit zijn perspectief de schooldag beleeft. De perspectieven van de personages worden afgewisseld, kruisen elkaar en komen soms samen. Zo zien we steeds verschillende invalshoeken die eenzelfde moment belichten. De betekenis of waarde die de personages aan gebeurtenissen hechten, verschillen logischerwijs. De kijker krijgt op die manier een veelkleurige streng aan informatie aangereikt die uiteindelijk tot een volledig verhaal kan worden samengevoegd. Het geheel is bijzonder ingenieus en fraai gecomponeerd door Thalluri.
De camera speelt een belangrijke rol in de veelkleurige vertelwijze. Die camera registreert een gespannen atmosfeer en doet dat met een meanderende blik. Een meanderende camera die als bij toeval langs een tafereel glijdt, daar halt houdt en zich op een personage richt dat heftige emoties ondergaat. De camera wekt daarbij overigens niet de indruk op sensatie uit te zijn. De camera is nietsontziend maar verfraait niets. De camera toont gewoon de harde werkelijkheid op een middelbare school. Een werkelijkheid die is opgebouwd uit veelkleurige componenten die zowel losstaand als samengevoegd een indrukwekkende, intense en indringende film opleveren. Slechts tijdens de openingsbeelden van de blauwe hemel en de groene bladeren bevond ik mij in een ontspannen staat van zijn. Daarna niet meer.
Tot slot nog leuk om te vermelden. De ouverture met de hemel en de groene bladeren ontstond door toeval. Het schijnt dat een cameraman tijdens een pauze zijn camera aan liet staan en per ongeluk deze beelden schoot. De beelden werden door Thalluri dermate mooi en treffend bevonden dat hij er nog een paar gelijksoortige beelden bij schoot en die in de film gebruikte. Grappig hoe een moment van onachtzaamheid tot een prachtige en bijzonder sfeervolle opening van de film heeft geleid.

Na de film uit 1987 waarin Dolph Lundgren (die zich in de nieuwe Masters of the Universe nog even laat zien) de hoofdrol speelde, nu dus een nieuwe versie. Een simpel verhaal waarin de goede held Adam tegenover de kwaadaardige en machtsbeluste demon Skeletor wordt geplaatst. Een film die zich grotendeels in een fantasy-wereld afspeelt en welig tiert met laserstralen en andere spectaculaire visuele effecten.
Het verhaal is niet heel verrassend of ingewikkeld en functioneert voldoende om mee te gaan in de strijd tussen goed en kwaad. Met name het hoge vertelritme is daar de oorzaak van. Veel tijd om je af te vragen waarom bepaalde acties worden uitgevoerd, heb je als kijker niet. Bovendien zijn de oneliners en is de zelfspot leuk genoeg om je kritische vermogen een stuk minder kritisch te maken. Zelfs bij de kreet “I have the power” die meermaals klinkt en die volgens mij de (allang weerlegde) Amerikaanse droom symboliseert die zegt dat een ieder gelijke kansen heeft, bleef mijn stemming gemoedelijk.
Ik hield het lang vol. De gemoedelijkheid verdween na verloop van tijd wel iets en uiteindelijk werd ik het allemaal wat zat. Zat van al het geweld, de oorlogszuchtige taal, de flitsende effecten, de catchy oneliners, de algehele masculiene atmosfeer. Het absolute breekpunt was een uitspraak van Idris Elba die in een emotionele vlaag tegen zijn krijgshaftige dochter Camila Mendes zegt: You're the man I wish I could have been. Of iets van die strekking. Daarna kwam het tussen mij en de film niet meer goed.

Andy Sachs (Anne Hathaway) keert na jaren terug naar het modetijdschrift Runway dat nog steeds wordt geleid door Miranda Priestley (Meryl Streep). Beiden zijn bekende figuren uit de eerste film. Net als de personages die door Emily Blunt en Stanley Tucci worden vertolkt dat zijn. Om die figuren heen is een verhaaltje bedacht dat weinig voorstelt. De film moet het meer hebben van nostalgische goodwill dan van een interessante inhoud.
De humor die in de eerste film subtiel en naturel in het verhaal was verwerkt, is ver te zoeken. Wat mij meteen opviel was de tamelijk gekunsteld aandoende humoristische toon die de film aanslaat. Het scenario dwingt de personages om heel geforceerd hun best te doen om laconiek, luchtig en grappig te zijn. De kijker kent de figuren natuurlijk al en waarschijnlijk is dat de reden dat herkenbare eigenschappen van die figuren extra worden benadrukt. Een gemakkelijke poging om de kijker tevreden te stellen, vermoed ik. Hoe slap. Het getuigt vooral van weinig creativiteit. In deze film lijken de personages niet veel meer te zijn dan fantasieloze aftreksels van de personages uit de eerste film. Hun handelingen en gedrag verrassen niet. In twintig jaar tijd hebben ze zich niet uitermate indrukwekkend ontwikkeld.
Toch is het wel leuk om het verhaal en de figuren te volgen. Er zijn wat verwijzingen naar de eerste film en er gebeuren wat rampjes waarop geestig wordt ingespeeld. De personages zijn nostalgisch gekleurd en dat geeft de film een bepaalde charme. Een herkenbare atmosfeer die knus aanvoelt. Veilig en vertrouwd. Ach, dat is ook wat waard. Maar toch. The Devil Wears Prada 2 is geen grandioos en opzienbarend vervolg. Niet vervelend om te bekijken, maar ik had goed zonder dit vervolg gekund.

Een romantische komedie waarin een jonge muzikant er alles aan doet om de studente Emily op te sporen. En zoals dat hoort in een komedie loopt die onderneming gigantisch uit de hand. Finding Emily is een simpele maar best aangename film waarvan de grote lijnen van tevoren goed zijn te voorspellen.
Om de voorspelbare afloop nog wat te rekken, zijn er wat amusante hobbels in het verhaal ingebracht die eerst moeten worden genomen. De aanwezigheid van een studente die de jongeman in het kader van een studieproject helpt om Emily te vinden is zo’n amusante hobbel. Wel een hobbel die wat mij betreft te vroeg in de film wordt opgeworpen. Een hobbel die het de kijker wel heel erg gemakkelijk maakt om de afloop in te vullen. Andere hobbels hebben betrekking op de voortgang van de zoektocht. Vaak gaat het om vergissingen die vervolgens een eigen leven gaan leiden en er de oorzaak van zijn dat dingen uit de hand lopen. Best grappig.
Twee aangename hoofdrollen. Spike Fearn geeft gestalte aan de jongeman. Leuk type. De studente wordt gespeeld door Angourie Rice. Ook een leuk type. Samen maken ze er dan ook een leuke film van die vooral erg luchtig is. Het verhaal had zich overal kunnen afspelen maar speelt zich af in Manchester. Ach, leer je die stad ook een beetje kennen. Ook leuk.

“There is something at work in my soul that I do not understand”. Met dit citaat uit Frankenstein, Or, The Modern Prometheus van Mary Shelley opent de film ambitieus. Het is meteen duidelijk waar regisseur en schrijver Grace Glowicki haar inspiratie vandaan heeft gehaald.
Te veel hooi op de vork, zo blijkt. De hoofdpersoon (gespeeld door de regisseur zelve) slaagt er slechts in om niet meer dan één vinger tot leven te brengen. Een flauwe grap waarop oeverloos wordt voortgeborduurd en een grap die tevens tekenend is voor de flauwe humor in deze horrorkomedie. De humor is plomp en neemt een navenante plaats in het schreeuwerig scenario in. Een scenario dat verdwaalt in het zoeken naar en presenteren van allerhande absurditeiten en verder elk houvast mist.
Overdreven acteerwerk en onleuke humor. Dat Glodowicki en haar medescenarist Ben Petrie als ongetalenteerde acteurs zelf de hoofdrollen invullen, zal meer met een laag budget dan met toewijding te maken hebben. Hun overdreven aangezette acteerwerk past goed in deze vervelende en schreeuwerige horrorhommage die de humor haalt uit lichaamsgeur, uit coprofagie en uit de relatie tussen lust en lijk (of eigenlijk vinger). Da’s lachen, man! Het beste bevielen mij de grappen over bromidrofilie (opgewonden raken door rottende geuren). De tranen liepen me over de wangen. De opzichtige overacting en de voortdurende herhaling van de grappen maken vervolgens dat het komische aspect steeds minder goed is te verteren. De humor ergerde mij. De film ergerde mij.
Niet alles is slecht en vervelend. De film doet het leuk met Victoriaanse kostumering, een enkele aardige dialoog en een speelse vintage-look. De verwijzingen naar genreklassiekers uit literatuur en film duiden op bewondering. Bewondering die af en toe een verheffend momentje oplevert. Voor mij waren deze elementen onvoldoende aanleiding om de film als geheel eenzelfde blijk van bewondering te geven. Na afloop overheerste toch de term: Low-budget-rommel.

Een film die zijn futloze hoofdpersonage Wanda volgt als zij door een vervallen Amerika trekt. De enige film die regisseur en schrijver Barbara Loden ooit maakte. Een film zonder doel. Een film zonder heldin. Een film ook die bijna verloren was gegaan. De filmblikken met daarop slechts de naam van producent Harry Shuster stonden klaar om in de afvalcontainer gegooid te worden. De film werd gered van de vernietiging doordat een medewerker van het UCLA Film & Television Archive de moeite nam kennis te nemen van de inhoud van de filmblikken.
Wanda dus. Een film over een emotioneel terughoudende, sociaal ontheemde en in economische malaise.verkerende vrouw die haar echtgenoot en kinderen achterlaat en een doelloze zwerftocht door Amerika begint. De locaties die ze onderweg aandoet zijn onaantrekkelijk maar interessant. Uit historisch, nostalgisch en sfeervol oogpunt. Behalve een gemeenschappelijke onaantrekkelijkheid verbindt een troostelzoe uitstraling de locaties in de film. Zo bevinden we ons in de mistroostige woestenij van een steenkoolwinning in Pennsylvania, in smerige diners, in aftandse kroegen. En zo bezoeken we grote winkelcentra, lelijke parkeerplaatsen en shabby hotels. We reizen door een verouderd straatbeeld en dragen klassieke jaren 70-kleding.
De film Wanda kruipt onder je huid. De precisie waarmee de film het lot van een kansarme vrouw in een patriarchale samenleving in beeld brengt, werkt indringend. De film slaagt er beeldend goed in om Wanda als een verloren schaap weer te geven. Een vrouw die is afgedwaald van de kudde. Een treffende scène is die waarin Wanda voor mijn gevoel minutenlang vanuit de verte wordt gevolgd in de enorme setting van een steenkoolgroeve als zij een weg afloopt. Eenzaam en verlaten. De ongehaaste scène weet die hoedanigheden perfect te verbeelden.
De film wordt wel vergeleken met Bonnie & Clyde (1967), zo las ik. Tijdens het kijken kwam die associatie niet in mij op. Achteraf snap ik de associatie wel enigszins. Loden neemt overigens afstand van die vergelijking met de volgende woorden: “I knew I wanted to make the antithesis of a movie where everyone is beautiful and wears beautiful costumes. Wanda is the anti-Bonnie and Clyde movie.“ Loden die het scenario schreef, baseert zich op haar eigen achtergrond en schreef het scenario bovendien voordat Bonnie & Clyde uitkwam. De film heeft absoluut een eigen smoel.
Wanda is een intrigerende film over een ingetogen rebel. Een apathische vrouw met een opstandig tintje dat aan de oppervlakte komt als ze wordt genegeerd of slecht wordt behandeld. Je ziet het in haar ogen. Je ziet het aan haar lichaamstaal. Onder het oppervlak van apathie en berusting borrelt dan opeens toch iets. Iets dat op het punt staat om uit te breken. Ja, Wanda is een intrigerend personage. Wanda is eveneens een intrigerende film.

Little Brother is een lichtvoetige komedie over familiebanden en is uitgerust met een onvermijdelijke brok feelgood. Een komedie die draait op het duo John Cena en Eric André. Een duo dat met hun presentatie ontegenzeggelijk de aandacht trekt. Een duo dat erg met elkaar contrasteert. De een is georganiseerd en gecontroleerd. De ander is een impulsieve chaoot. Een klassieke tegenstelling en een garantie voor leuke humor, zou je zeggen.
De film zet in op een mengeling van fysieke humor, absurde situaties en op overdrijving. In de eerste minuten van de film werkt dat goed. De personages zijn nog fris en de kijker gunt de personages wat komische speelruimte. Al snel blijkt dat de grappen zich in feite steeds herhalen. In plaats van variatie in de humor aan te vrengen, volgen er steeds maar scènes die geen nieuwe humoristische accenten weten te leggen. Het is veel van hetzelfde.
Het spelen met het contrast tussen de beide personages vervlakt ook al snel. Cena wordt bijna niet meer komisch afgerekend op zijn zucht naar controle. André groeit uit tot een personage dat bestaat uit escalaties. De verfijning is totaal zoek. De komische taferelen komen geforceerd over. En geforceerde humor is geen leuke humor. De bijrollen vallen vooral op door hun gebrek aan komische inbreng. Die zijn slechts functioneel aanwezig. Ik overdrijf hier een beetje want Christopher Meloni heeft een aardige rol vol zelfspot. Hij brengt het brokje fijnzinnige humor dat in de rest van de film ontbreekt.
Het uitgangspunt van het verhaal is best aardig. De uitwerking laat te wensen over. De film is luidruchtig, verbazingwekkend leeg en niet grappig. Het kwam me trouwens allemaal behoorlijk bekend voor. Opeens wist ik het. De film leek op een slap aftreksel van What about Bob? (1991). Een veel leukere komedie.

Over een pianostemmer met gevoelige oren die een geweldig goede brandkastkraker blijkt te zijn, in het criminele circuit belandt en ervaart dat ontsnappen uit dat circuit niet zomaar kan. Het speelfilmdebuut van regisseur en schrijver Daniel Roher is een prettige film en een film met romantiek, misdaad en spanning.
Ik leefde oprecht mee met de door Leo Woodall vertolkte hoofdpersoon Niki. Een ingetogen en melancholisch gestemde man die ook nog eens sympathiek is. Er zijn leuke bijrollen voor Dustin Hoffmann en Jean Reno. En er is een hoofdrol voor de leuke Havana Rose Liu als de love interest.
Fijne jazzklanken begeleiden Niki op zijn weg. Niki die tamelijk naïef is en fouten maakt die tot ongewenste gevolgen leiden. Zijn talenten zijn verweven met zijn gehoorbeperking waarvan hij zich de mogelijkheden amper realiseert. Angst en (wan)hoop strijden in zijn personage om voorrang. Hij is onzeker over de mogelijkheden die zijn talenten bieden. Hij is onzeker over zichzelf. Juist die onzekerheid maakt dat hij als personage authentiek overkomt.
Door zijn teruggetrokken en autonome houding noodgedwongen op te geven, belandt hij in onverwachte situaties. waarover hij geen comtrole heeft en waarmee hij amper of geen raad weet. Dat feit leidt tot verrassende wendingen in het verhaal.
Niki's wegen zijn leuk om te volgen en zijn omringd met fijne muziek, warmte en feelgood. En af en toe is het nog spannend ook. Ik heb met Tuner een prima tijd gehad,

Het speelfilmdebuut van regisseur Sophy Romvari. Een vrouw met Hongaarse roots, die zich bij het schrijven van het scenario door haar eigen geschiedenis liet inspireren. De film vertelt van een Hongaars gezin dat zich in Canada heeft gevestigd en daar een nieuw leven aan het opbouwen is. Door de ogen van de enige dochter en tevens het jongste kind Sasha leert de kijker de wereld van het gezin kennen.
Haar oudste broer Jeremy valt op door vreemd gedrag. Al snel wordt duidelijk dat achter dat gedrag meer verborgen ligt. Een psychische ziekte waarover niemand het heeft. Meer en meer wordt Jeremy’s merkwaardige gedrag het middelpunt van de film en het middelpunt van een reconstructie van het verleden. Blue Heron kijkt door de ogen van Sasha en doet dat nieuwsgierig en aandachtig. Tegelijkertijd doet de film dat schuchter en een beetje stiekem. Het is soms alsof je door het sleutelgat loert om te kijken naar de volwassenen, die het hebben over dingen waarvan de ware betekenis je ontgaat. Wat de kijker wel duidelijk uit de flarden van gesprekken kan distilleren is dat er onrust heerst. De vreedzame balans binnen het gezin is op de een of andere manier verstoord geraakt.
Met behulp van close-ups die de waarneming van Sasha voorstellen, toont Romvan specifieke details zoals een kind die waarneemt. Waarnemingen waaraan een kind een betekenis hecht, die in het grote geheel echter geen rol spelen of die zelfs verkeerd geïnterpreteerd worden. Door die troebele observaties die overigens prachtig zijn gefilmd, ontstaat een complex vlechtwerk van herinneringen die het verhaal vormgeven. Romvan gebruikt in haar film het beeld in algemene zin als opening naar de herinnering. Dat kunnen foto’s zijn of video-opnamen die eerder getoonde beelden in een andere context plaatsen. Blue Heron is een intensieve en introverte kijkervaring.
De film raakt op een audiovisuele manier aan herinneringen. Herinneringen van Sasha. Het warme groen dat bij de schaduwrijke zomerse tuin hoort die zich achter het huis bevindt. Water dat uit een tuinslang stroomt. Spelende kinderen. Vogelgezang. De achtergrond is ontspannen en vredig. De minder fijne herinneringen van Sasha zijn veilig ingebed in een plezierige atmosfeer die ook een herinnering is. Zowel Sasha als de kijker realiseren zich dat haar herinneringen geen feiten vertegenwoordigen maar gekleurde herinneringen zijn. Blue Heron onderstreept dat ook door haar herinneringen veelvuldig als een verzameling wazige indrukken weer te geven.
Op een bepaald moment in de film lopen heden, verleden en toekomst in elkaar over als de volwassen Sasha het gedrag van Jeremy beter wil begrijpen. Ze heeft begrip nodig om haar jarenlang opgebouwde frustratie over de vaagheid die rondom Jeremy en zijn gedrag heerste te kunnen neutraliseren. De film maakt haar pijn en woede visueel tastbaar in de wazige beelden van de herinnering. Op die manier wordt Sasha’s stille lijden omgezet in iets dat concretie bezit. In iets dat ze kan begrijpen. In iets dat haar rust kan geven. Zo heb ik het althans ervaren in deze intense maar ook ontroerend mooie film.

In vele romantische komedies zijn de personages eendimensionaal geschetst. Ze bezitten vaak weinig meer dan een sympathieke uitstraling. Het gevolg daarvan is dat zo’n personage na afloop van de film al snel in de vergetelheid verdwijnt. Vaak kan het mij geen moer schelen of zo’n personage nu wel of niet het romantische geluk vindt. In Daydream Nation van regisseur en schrijver Michael Goldbach ligt dat anders. Aan zijn personages kleven meer dimensies. Zijn personages bezitten meerdere karaktertrekken. Ze zijn gelaagd. De personages in Daydream Nation bezitten zelfs karaktertrekken die hen niet per se sympathiek maken.
Interessante personages. Met name hoofdpersoon Carolin (Kat Dennings) is dat. Een oudere tiener en pas gearriveerd in een Amerikaans stadje om er haar middelbare schooltijd af te ronden. Een mooie dame die de kunst van de verleiding goed beheerst en daarin springerig gedrag vertoont. Het scenario sluit daar mooi bij aan. De verhaallijn is eveneens springerig. Regisseur en schrijver Michael Goldbach presenteert geen chronologische vertelling maar een verhaal dat zich op verschillende tijdsniveaus afspeelt. Daydream Nation is een film die ook in een ander opzicht wars in van conventies. De film doet verschillende filmgenres aan. De ene keer lijkt de film een komedie te zijn. Dan weer een tragedie. En dan weer een thriller.
Wat niet springerig is aan de film is een constante bijna apocalyptisch aandoende sfeer die over de gebeurtenissen hangt. Aan de zijlijn spelen zich zaken af die voor het verhaal niet direct relevant zijn, maar wel zwaar op de sfeer drukken. Een brandend industriecomplex. Een seriemoordenaar. Fascinerend. En dan is er Carolin die tussen al het gedoe laveert en haar eigen ding doet zonder zich om de gevolgen van haar acties te bekommeren. Een personage met eigenaardigheden en foutief gedrag. Niet per se een sympathiek figuur. Wel verrekte aantrekkelijk. En verrekte fascinerend. Zoals de film dat ook is.

Hoe de tamme jaarvergadering van een tennisclub opeens ontaardt in een hoop geruzie als de aanschaf van een barbecuegrill ter sprake wordt gebracht. Een film gebaseerd op een gelijknamig toneelstuk dat de teloorgang van de debatcultuur op de korrel neemt. Het scenario voor de film werd door de schrijvers van het toneelstuk geschreven. De regie is in handen van Marcus H. Rosenmüller die ik kende van de niet erg grappige film Beckenrand Sheriff (2021). Extrawurst beviel me beter.
In Extrawurst escaleren meningsverschillen en vallen maskers. De personages in de film zijn vervuld van cultuurhistorische, chauvinistische en racistische opvattingen. De personages geven luidruchtig blijk van vooroordelen en clichématige opvattingen die gênant zijn om in het openbaar te roepen. Het zijn tevens opvattingen die de meeste kijkers wel bekend in de oren zullen klinken en die de meeste kijkers waarschijnlijk ook wel eens gedacht zullen hebben. Extrawurst is dan ook een film die de kijker een satirische spiegel voorhoudt.
De setting van een tennisclub is een leuke setting en de aanleiding tot het meningsverschil is dat ook. De leden pretenderen een bepaalde ruimhartigheid te bezitten die in het geding komt als de eigen belangen in de knel dreigen te raken. Tolerantie is dan opeens ver te zoeken. De verhitte discussie draait om de aanschaf van een grill in relatie tot het enige lid met Turkse roots. Een man die meer Duits is dan Turks. De man leidt een belastingadvieskantoor, is maatschappelijk geslaagd en heeft de Duitse nationaliteit. In het barbecuedebat raken de gemoederen dermate verhit dat de man opeens wordt neergezet als de Turkse tegenstander van de Duitse verenigings- en eetcultuur en als een religieuze fundamentalist.
Een film waarin flink wordt gedebatteerd en geruzied. De dialogen worden steeds lachwekkender en beklemtonen hoe belachelijk de personages zich in het geschil gedragen. Om de luchtigheid te waarborgen en het ridicule gedrag van de personages nog eens extra te benadrukken, zijn een aantal slapstick-intermezzo’s ingebouwd. Ondanks die elementen voelen de debatten, waarin het steeds meer om individuele belangen gaat, op den duur wat taai en vermoeiend.
Extrawurst is over de gehele linie echter een hele vermakelijke komedie. Leuke dialogen en leuke personages. Een fijne rollercoaster van meningen, vooroordelen en emoties. Leuke film.

Kika vertelt van een sociaal werker die financieel wat krap zit en haar diensten aanbiedt in de BDSM-wereld. Kika is daardoor een film die zeer merkwaardige en verdorven taferelen laat zien. Taferelen die haaks staan op het zo poëtische begin. Een jonge vrouw en haar vriend die samen op een fiets begeleid door het zomerse ruisen van het gebladerte zorgeloos door het bos fietsen. De scène verbeeldt een kort moment van gelukzaligheid dat in de rest van de film ver is te zoeken.
In één klap verplaatst de film zich naar de harde realiteit van het maatschappelijk werk. We bevinden ons opeens in een kantoorruimte waar dezelfde vrouw geen ontspannen indruk meer maakt en al in de gang op weg naar haar werkplek wordt overspoeld door vragen van mensen in nood. Het contrast tussen het zorgeloze droombeeld en de harde realiteit is groot. Ik heb even tijd nodig om mijn perceptie die nog in poëtische sferen verkeerde, aan te passen.
De Belgische regisseur en schrijver Alexe Poukine bereikt in stappen de kern van haar verhaal. Haar speelfilmdebuut bestaat uit een aaneenschakeling van (documentaireachtige) momentopnamen waarin de kijker hoofdpersonage Kika steeds verder in de (financiële) malaise ziet afzakken. Aan de buitenkant valt aan haar niet veel te zien. Ze onderdrukt haar eigen gevoelens, haar verdriet, haar leed, haar zorgen. Een gesprek met een nooddruftige klant attendeert haar op een lucratief bijbaantje. En dus begeeft Kika zich aarzelend in de wereld van de BDSM. Een wereld waarin zij met een ander type klant te maken krijgt. Een klant die geniet van allerlei vormen van vernedering.
In de film Kika ervaart de kijker op een frisse, onbevooroordeelde en niet-voyeuristische manier hoe een jonge vrouw met een fatsoenlijke baan en in een precaire situatie zich wendt tot een minder fatsoenlijke manier om geld te verdienen. Een vrouw die aanvankelijk verlegen, geschokt en terughoudend reageert maar alras niet meer opkijkt van de verdorvenheid van de wensen van haar klanten. Goeie en overtuigende rol van Manon Clavel, die zowel haar walging als haar latere onbewogenheid overtuigend en invoelbaar op de kijker weet over te brengen.
Na afloop van de film las ik dat regisseur Alexe Poukine naam heeft gemaakt met documentaires. En dat zie je terug in de opbouw van het verhaal (de momentopnamen) en de observerende manier van filmen. Met Kika maakt zij een boeiende film over een wereld waarin ik in ieder geval niets heb te zoeken.

Een sciencefiction avontuur dat over het algemeen vermakelijk is een sympathieke vibe heeft. Alleen zo jammer dat het verhaal zo wordt uitgerekt. Het is een modeverschijnsel dat vaker en vaker voorkomt bij de films die men als blockbusters aanmerkt. Ruim tweeëneenhalf uur film is gewoon erg lang. Nu is het niet per se zo dat de film als gevolg van zijn speelduur grandioze inzakmomenten heeft. Dat niet. De verveling ligt soms weliswaar op de loer maar slaat nooit hard toe. Het is alleen dat het verhaal zich vanaf een bepaald punt nog nauwelijks ontwikkelt en je je gaat afvragen wat de meerwaarde van bepaalde scènes is. En zodra mij dergelijke gedachten overspoelen, weet ik dat een film niet meer mijn volledige aandacht heeft.
Het verhaal neemt trouwens een secundaire positie in. Dat verhaal bestaat uit een mysterieus element dat intrigeert en waarop wordt voortgeborduurd. Een man komt in het begin van de film bij bewustzijn en hervindt geleidelijk zijn geheugen. De kijker komt stapsgewijs achter het hoe en waarom. Dat klinkt interessant en spannend en dat is het deels ook. In de film wordt de geschiedenis echter fragmentarisch en nogal laconiek benaderd. Te fragmentarisch en te laconiek om er tot in alle vezels door te worden gegrepen.
Het verhaal drijft op twee sporen. Het tweede spoor in het verhaal is het avontuur in de ruimte. Dat verloopt niet onaardig, maar is amper spannend te noemen. Dat had meer spannende impact kunnen en moeten hebben. Het euvel? Het avontuur wordt in deze film met humor opgesierd. Iets te nadrukkelijk naar mijn smaak. Door praktisch alle gebeutenissen van een vleug humor te voorzien, onstaat een relativerende atmosfeer. Uit zo'n atmosfeer valt nauwelijks heuse spanning te genereren.
In beginsel staat in de film een reddingsmissie centraal. Die missie wordt steeds minder belangrijk. Belangrijker wordt de interactie tussen de hoofdpersoon en een zeer van hem verschillend buitenaards wezen. Onderling onbegrip en misverstanden zijn een grote bron van vermaak. In de loop van de ontmoeting vervalt de humor die de cultuurbotsing oplevert steeds meer en kijken we in toenemende mate door een serieuzere bril naar de totstandkoming van een ongewone maar mooie vriendschap. In die fase raakt de film aan minder luchtige zaken. Emoties krijgen de kans om zich prominenter te laten zien. Er is ruimte voor ontroering, voor gevoelens van eenzaamheid, voor vertwijfeling. En er is plezier en aandacht voor de schoonheid der dingen. De melancholische en sentimentele snaren zijn in deze fase aan de beurt om te worden geraakt. En dat lukt goed.
Ryan Gosling (die ik altijd verwar met Ryan Reynolds en andersom) speelt de hoofdpersoon. Grote delen van de film is hij het enige personage in beeld. Het enige personage waarmee de kijker het moet doen. Een sympathieke nerd die door vindingrijkheid en soms ook door geluk moeilijkheden overwint. Als de interacties met de buitenaardse tegenspeler eenmaal tot het middelpunt van de film zijn uitgegroeid, zijn de zwakke punten van de film (zoals de lange speelduur en de laconieke aanpak) al snel vergeten. De interacties zijn boeiend, spannend en prettig humoristisch. En uiteraard is er feelgood. Die kon ik na verloop van tijd goed hebben.
De liefhebbers van sciencefiction zullen waarschijnlijk niet volledig aan hun trekken komen. Het wetenschappelijke en het avontuurlijke aspect zijn daarvoor te weinig meeslepend. De liefhebber van fijne monologen en dialogen zitten hier beter. Project Hail Mary begint als een sciencefiction avontuur en ontwikkelt zich daarna tot een film over een ongewone vriendschap. Die ontwikkeling maakt van de film een bijzonder aangename kijkervaring. Dermate aangenaam dat de minpuntjes al snel vervlakken en ik me goed heb vermaakt.

De film van Guy Ritchie vertelt van een groep professionele probleemoplossers die een criminele gigant veel geld afhandig moeten maken. Het gevolg is een riskant spel van manipulatie, misleiding en geweld. Inhoudelijk weinig opzienbarend. De film combineert elementen uit een willekeurige heistfilm met explosieve en genadeloze actie en voegt daaraan wat Bondsfeer toe. Niks nieuws onder de zon. Ritchie weet echter de clichés op een hele aantrekkelijke manier te verpakken.
De film hanteert een prettige rechttoe rechtaan vertelstijl. Ritchie vermijdt onnodige zijlijnen en verliest zich niet in ingewikkelde achtergrondinformatie. De personages worden zonder veel omhaal geïntroduceerd en meteen in de actiemodus gezet. In de film gaat het niet om emotionele diepgang maar om dynamiek, spanning en sfeer. De kijker krijgt net genoeg over de personages te weten om sympathie op te vatten. Het drietal probleemoplossers wordt dan ook gespeeld door acteurs met een universele sympathieke uitstraling. Eiza Gonzalez, Jake Gyllenhaal en Henry Cavill. De beide mannen zijn de actiefiguren en de mooie Gonzalez is de leider die de mannen tot actie aanzet. Vooral leuk om het mannelijke duo te aanschouwen dat zich piekfijn gekleed door exotische locaties beweegt en op nonchalante toon dialogen uitwisselt.
In de film is de hand van Ritchie goed te herkennen. De stijl is vertrouwd. Snelle cuts, tekstpanelen die de hoofdstukken aanduiden waarin de film is verdeeld en de speelse montage die overigens niet over de hele linie speels is. Sommige stukken film zien er doordacht, beheerst en strak uit. De sfeer is weer herkenbaar. Tussen palmbomen, kustwegen en luxueuze landhuizen ontstaat een sfeer die meer past bij een luchtige film dan bij een duistere thriller. Het contrast werkt goed en zorgt voor verrassende actie-explosies die opeens de aangename rust verstoren en fel binnenkomen.
In The Grey vermaakt en is geen meesterwerk. Daarvoor ontbreken toch wel een originelere inhoudelijke verhaallijn, verrassende wendingen en emotionele diepgang. In The Grey is gewoon puur amusement met een bekende en goede cast, exotische locaties, leuke oneliners en stevige actie. Een compacte no-nonsense en soepel geregisseerde actiefilm. Geen grootse cinema maar wel cinema die aangenaam vertier biedt.

Vier tienermeisjes afkomstig uit verschillende milieus vormen een hechte vriendegroep. Als een van hen plotseling zelfmoord pleegt, beseft de groep ineens hoe weinig ze eigenlijk van elkaar weten. De meisjes beginnen meer over hun persoonlijke problemen te vertellen en nemen meer afstand van de coolness die de groep voorheen samenbond. Hun gesprekken leggen negatieve persoonlijke ervaringen bloot die bijna allemaal met mannen te maken hebben. Al snel monden de ontboezemingen uit in daadkrachtige acties gericht tegen de mannen die hun slecht hebben behandeld.
Het verhaal speelt zich af binnen strakke tijds- en ruimtelijke kaders. Weinig locaties. Sober gefilmd. Zonder franje. Rauw. De camera registreert ongepolijst. De montage is grof en rommelig en maakt soms een wat onbeholpen indruk. Net alsof een filmliefhebber met een camera de gedachte heeft opgevat om een film te maken. Vervolgens schiet hij hier en daar een esthetisch onverantwoorde scène en plakt al die scènes op amateuristische wijze aan elkaar. Het stilistische resultaat oogt niet erg fraai. De film is geen genot voor het oog. Maar het zijn juist die rommelige aspecten de authentieke impact verhogen en maken dat het kijken naar de film een indringende ervaring is.
“Als dit een film zou zijn, dan hadden we vast al 50 mensen neergeschoten, zou onze lippenstift voortdurend zijn uitgelopen en zouden we niet weten hoe je een pistool goed vasthoudt”, verzucht een van de meisjes op een bepaald moment. Da’s duidelijke taal. Als we ons dus niet in een film bevinden, moeten we regisseur en schrijver Jim McKay gewoon op zijn woord geloven en meegaan in de volgens hem realistische vrouwonvriendelijke verhaallijnen. En of de verhaallijnen nu realistisch zijn of niet, de kijker krijgt in ieder geval een goede inkijk in het wereldbeeld van de personages die overigens tot leven worden gebracht met goed acteerwerk.
Girls Town is een film die in de personages het wereldbeeld van Jim McKay weerspiegelt. Hij maakt een film over meiden die veel te lijden hebben van vrouwonvriendelijke mannen. Een film over meiden die last hebben van walgelijke mannen die hen met minachting behandelen. Dat is de wereld volgens McKay. De grote schaal waarop de vrouwonvriendelijkheden voorvallen zetten het feministische thema kracht bij. De grote schaal met vrouwonvriendelijkheden scheen me wel wat overdreven toe. Mogelijk heb ik ongelijk. Ik ben geen vrouw. Feit is wel dat Girls Town een krachtige film is.

We schrijven 1917, Milford, Kansas. In dit kleine stadje dat slecht 300 zielen telt, opent ene John Romulus Brinkley een drogisterij. Als een vertwijfelde boer de winkel betreedt en vertelt van zijn niet vervulde kinderwens als gevolg van zijn impotentie, ontstaat bij Brinkley het absurde idee om bij de man de ballen van een geit te implanteren. Vanaf dat moment staat Brinkley als genezer van impotentie bekend. Het plaatsje Milton is opeens een populair stadje dat vele mensen aantrekt en een enorme bevolkingsgroei doormaakt. Het succes van Brinley mondt uit in de opening van een ziekenhuis en de oprichting van een eigen radiozender. Het verhaal van Brinkley is een succesverhaal dat zelfs de aandacht trekt van filmmaker Buster Keaton die zich door Brinkley liet inspireren en in de film Cops (1922) in een komische scène aan de medische praktijken van Brinkley refereert.
Bij het bekijken van de film Nuts! dacht ik in eerste instantie met een Mockumentary te maken te hebben. De naam Brinkley zei me niets. Ik dacht met een gefingeerde figuur en een gefingeerde biografie te maken te hebben. Nieuwsgierig geworden naar de feitelijkheid van de man en zijn merkwaardige loopbaan, toch maar even de film onderbroken om te checken of Brinkley inderdaad een historische figuur is. En dat is dus het geval.
Het leven van Brinkley is een fascinerende geschiedenis. Regisseur Penny Lane verwerkt de levensgeschiedenis van Brinkley in een deels geanimeerde documentaire. Een fascinerend portret dat het gedoe met de geiten al snel achter zich laat en zich richt op de innovatieve activiteiten van de zakenman Brinkley. Een charismatisch mens die ook in de jaren 30 (de crisisjaren) over inkomsten niet te klagen had. Een man die op medisch en zakelijk gebied successen oogstte. Tevens een man die door de gevestigde medische orde werd beticht van oplichterij en zich moest verantwoorden.
Regisseur Lane verweeft de vertelsels (die grotendeels afkomstig zijn uit de door Brinkley goedgekeurde autobiografie) met historische documenten. In Nuts! zijn privéfilmpjes te zien met zijn gezin, is zijn stem te horen tijdens de radio-uitzendingen en worden de vertelsels ondersteunt door nieuwsbeelden en krantenartikelen. Meer ondersteunend bewijs en achtergrondinformatie wordt geleverd door historici die zich in interviews over de figuur Brinkley uitlaten.
“It’s not medicine Dr. Brinkley is practicing. It’s big business!“, fulmineert zijn aartsvijand Morris Fishbein ergens in de film. Fishbein die namens de AMA (American Medical Association) oorlog voerde tegen elke vorm van kwakzalverij. En aangezien de medische activiteiten van Brinkley als zodanig werden beschouwd, ging Fishbein ook tekeer tegen Brinkley. De film laat in het laatste deel van de film zien of het Fishbein is gelukt de vermeende kwakzalver ten val te brengen.
Nuts! is een boeiende film. Een film die de fascinerende geschiedenis van een oplichter vertelt. Of is die bewering niet terecht? Is Nuts! de fascinerende geschiedenis van een bekwame medicus die aanloopt tegen laatdunkendheid van de gevestigde medische orde en onterecht als kwakzalver en oplichter wordt weggezet? Aan het einde van de film ligt een eenduidige conclusie voor de hand. Misschien niet de conclusie die de romantische kijker tevreden stemt. Die kijker mag gerust iets anders geloven. Hoe dan ook. Brinkley was een interessante excentriekeling en Nuts! is een fraaie documentaire.

Een seriemoordenaar met de naam The Judge teistert de stad. De moordenaar die altijd zijn gezicht bedekt, pleegt zijn moorden als het regent en zoekt zijn slachtoffers onder degenen waarvan hij vindt dat ze niet zuiver op de graat zijn. Aan inspecteur Harry Grant (William Lundigan) de taak om de moordenaar op te sporen. Deze uitgangssituatie levert een hele behoorlijke film op die te lijden heeft van een onnodig subplot rondom een vrouwelijke journalist die het brokje obligate romantiek verzorgt dat schijnbaar altijd onderdeel is van B-films uit het misdaadgenre uit de jaren 50 en daarvoor.
Naast dit romantische subplotje speelt zich echter een geraffineerd hoofdplot af dat spannend is om te volgen en waarin zowaar enige psychologische laag te herkennen valt. Inspecteur Grant raakt dermate geobsedeerd door de moordenaar zonder gezicht dat hij zich zelfs een beetje als The Judge gaat gedragen. De moordenaar zonder gezicht wordt daarnaast door regisseur Richard Fleischer gestileerd weergegeven als een projectievlak voor zowel bepaalde oerangsten als voor beestachtige oerdriften die in ieder mens huizen. Een interessante insteek.
De these van de projectie wordt getoetst in een prachtige scène die zich in de nachtelijke uren in het kantoor van Grant afspeelt terwijl de regen tegen de ramen klettert. In de scène praat Grant tegen een realistisch gefabriceerde pop die als de moordenaar dienst doet. Een razendspannende scène en tevens een prachtige allegorie. De scène demonstreert perfect in welke angstaanjagende hoedanigheid de moordenaar in de hoofden van zijn tegenstanders is gaan rondspoken en raakt treffend aan het hierboven genoemde projectievlak. Er zijn meer scènes die de moeite waard zijn. Meer scènes die intrigeren en spanning opwekken. Een van de mooiste is de scène waarin Grant de gefabriceerde pop voorstelt aan zijn manschappen. Een schitterende scène. Er gebeurt weinig maar de pop als middelpunt van de scène zorgt desondanks voor heerlijke spanning.
Een film dus met meer laag dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. De film is spannend, suspensevol en intrigerend. Des te jammer dat het romantische plotje de boel steeds doorkruist. Na afloop las ik dat regisseur Fleischer (wiens naam mij slechts in de verte bekend was) aan talloze zeer diverse films gekoppeld kan worden waaronder een aantal hele bekende. Behalve regisseur van meerdere films noirs die uit dezelfde periode als deze film stammen, regisseerde hij onder andere 20,000 Leagues under the Sea (1954), Doctor Dolittle (1967) en The Spikes Gang (1974).

Geïnspireerd door het ware verhaal van een Russisch spionnenkoppel dat meer dan 20 jaar undercover leefde als getrouwd stel in Duitsland. In deze film is het uitgangspunt de moord op een Russische spion die zijn ware bezigheden zelfs voor zijn gezin verborgen hield. Samen met de spion komt de rest van het gezin eveneens om. Slechts dochter Luna overleeft. En die wil wraak. Het is een dankbaar onderwerp voor een film. Het idee dat iemand met wie je je hele leven hebt doorgebracht in werkelijkheid iemand anders is, voegt op voorhand wat smeuïgheid en laag aan de queeste toe.
Helaas slaagt regisseur Khaled Kaissar er niet in om van Luna een bijzonder spannende film te maken. De meeste indruk maakt het intro waarin de moord op het gezin wordt ondernomen. Ook een scène waarin Luna zich afvraagt in hoeverre haar vader ten opzichte van haar zichzelf was en geen rol speelde, maakt indruk. Helaas is de aandacht voor haar vraag (die ik wel boeiend vond) gering. Dergelijke overpeinzingen worden snel weer weggedrukt door het actie- en thrillerelement dat in de film meer gewicht draagt. Een gevolg daarvan is dat de personages aan de vlakke kant blijven. En dat is jammer. Vooral het personage Luna heeft meer potentie dan haar manifestatie van een plat personage dat zonder aanwijsbare gronden uitgroeit tot een volleerde en stoere actieheldin. .
Het verhaal is amper boeiend. Dat vervalt al heel snel in de gebruikelijke clichésituaties die je in elke gemiddelde thriller of actiefilm tegenkomt. Inclusief hiaten in de logica en dommig gedrag van de personages. Goed zijn het camerawerk en het acteerwerk. Goed is ook de speelduur die maakt dat de film weinig of geen zijpaden bewandelt en compact wegkijkt hetgeen redelijk de algehele saaiheid van de film camoufleert. En dat is best knap

De film speelt zich af in het nachtleven van jonge volwassenen in New York. We maken kennis met hun favoriete muziek, hun favoriete clubs en natuurlijk met hun liefdesperikelen. In het middelpunt Nick en Norah die elkaar in deze ambiance tegenkomen. Klinkt als een romcom rondom jongvolwassenen. En dat is juist. Regisseur Peter Sollett deelt de gangbare genreclichés met de kijker maar legt het er allemaal niet te dik op. Hij maakt een romcom waarin de dingen minder uitgesproken ten tonele worden gebracht en waarin de nachtelijke setting voor een atypische romcom-sfeer zorgt.
Kat Dennings is een fris element in de film. Ze speelt een leuk personage. Een beetje een buitenstaander met de onzekere neiging anderen te plezieren. Maar ook iemand die verbaal haar mannetje staat, over levensvreugde beschikt, sociaal is ingesteld en aantrekkelijk is. Vreemd dus dat zij in de film niet als bijzonder aantrekkelijk wordt voorgesteld. Ik vond dat aspect maar moeilijk te rijmen met haar prettige verschijning. Haar tegenspeler is Michael Cera. Hij speelt een personage dat hij vaker speelt. De sympathieke en buitengesloten loser met het vertrouwde kapsel, de vertrouwde kledingstijl en het vertrouwde lijzige stemgeluid. Cera zal aan de vertrouwde invulling van zijn personage niet veel energie hebben gespendeerd. Hij oogt daarmee een stuk minder fris dan Dennings, maar ik heb op een of andere manier altijd wel een zwak voor zijn personage.
De begeleidende score zou je als independent rock kunnen betitelen. Niet de muziek waar ik heel warm van word. Het is daarom prettig dat Sollett de muziek grotendeels op de achtergrond positioneert. Hoewel volumineus prettig is het dempen van de muziek ook verrassend. De muziek is immers het element dat volgens de filmtitel de beide titelfiguren verbindt.
Als gezegd twee aangename titelfiguren. Eromheen de gebruikelijke overdreven aangezette tienertypetjes. Verder is het verhaal, dat niet veel voorstelt, gevuld met een beetje drama en een beetje humor. Gewoon zoals dat hoort in een aangename en weinig verrassende romcom.

Een episodisch drama van regisseur en schrijver Alice Winocours (Proxima) die zich bezighoudt met het leven van verschillende vrouwen op hun onzekere weg door de wereld van de designermode. Een film met impressionistische accenten die de schijnwereld van de mode-industrie blootlegt en daarbij vrouwen aantreft die kwetsbaar, angstig en in het bezit van verborgen wonden zijn. Een film die duidelijk maakt dat de mode-industrie een branche is waarin mannelijke creativiteit hoogtij viert en de vrouw daarin slechts een uitvoerende pion is. De meeste vrouwen zijn inwisselbaar, onzichtbaar en anoniem.
De film volgt een aantal vrouwelijke personages wier paden zich aan de rand van de catwalk kruisen. Onder hen de gerenommeerde regisseur Maxine (Angelina Jolie) met de opdracht een spectaculaire korte film te draaien om de aanstaande modeshow kracht bij te zetten. Zij is een van de weinige vrouwelijke personages die vanwege haar invloed in de filmwereld enigszins serieus wordt genomen. Maar zelfs zij als vrouw van naam lijdt onder de druk om te presteren of te worden ingewisseld. Andere en minder gerenommeerde vrouwelijke personages als de Soedanese Ada die model is en zich ontheemd voelt in de luxe modewereld of de Oekraïense visagiste Angèle die haar ervaringen achter de coulissen tot een roman heeft verwerkt die niemand wil uitgeven, voelen de onaangename druk eveneens.
"Dat het waar is wil nog niet zeggen dat het iemand interesseert", wordt Angèle hooghartig door een grijsharige redacteur medegedeeld. Zijn minachtende houding is typerend voor de mannelijke kijk op de wereld van de modellen, naaisters en andere vrouwelijke creatieve talenten. De vrouw is een object. En niet meer dan dat. Een onterecht beeld dat door de film wordt afgebroken in de vorm van sappige anekdotische ervaringen van de vrouwen die daarmee de arrogantie, de ijdelheid, de desinteresse en het onbegrip in de door mannen beheerste modewereld blootleggen. Winocours doet er nog een schepje bovenop door de kwetsbaarheid en inwisselbaarheid van de vrouwen te beklemtonen door de uitputtende fysieke arbeid en de reële kans op blessures een prominente plek in de film te geven.
Fysieke, materiële en psychische breuken zijn de elementen die de vrouwen onderling verbinden. Het overkoepelende thema is het gevolg daarvan en dat is de onderlinge solidariteit die tussen de vrouwen ontstaat. Een beeld dat de vloer aanveegt met het beeld dat de meeste kijkers zullen hebben. Een clichématig beeld dat wordt gekenmerkt door onderlinge kift, jaloezie en intriges. In Couture zijn de vrouwen geen sjablonen maar personen. In Couture worden waarden als authenticiteit, persoonlijkheid en ware gemoedstoestand tegenover uiterlijk en schoonheid geplaatst en belangrijker bevonden. Close-ups van een hardwerkende zwetende naaister en het geconcentreerde schminken en stylen van de visagiste laten zien dat de transformatie van een angstig en onzeker model in een onberispelijke schoonheid een afbreekbare en vluchtige illusie is die (zoals de slotscène laat zien) slechts van tijdelijke en nietszeggende aard is.

Over de (eens) succesvolle fotografe Lucy Berliner (Ally Sheedy), haar parasitaire en mistroostige entourage en de journaliste Syd (Radha Mitchell) die haar probeert te strikken voor een fotosessie voor het tijdschrift waar zij werkzaam is. High Art is een intens en sfeervol drama dat zich voornamelijk in kleine ruimtes afspeelt. De camera focust sterk op de personages en creëert daarmee een intimiteit tot de personages die niet altijd even plezierig aanvoelt. Eerder benauwend. De wens om afstand te nemen speelde bij mij behoorlijk op, maar die wens werd door de camera niet gehonoreerd.
De film draait om de toenadering tussen de beide vrouwen en de band die daarna ontstaat. Beide vrouwen zijn nogal gestileerd weergegeven en verschillen behoorlijk van elkaar. Syd oogt als een brave jonge vrouw. Onzeker, enigszins verlegen, onschuldig, in een keurige relatie en bewonderend richting fotografe Lucy die een geheel ander type vertegenwoordigt. Lucy is pretentieus, drugsverslaafd, lesbisch, heeft een neiging tot zelfdestructie en is een persoon die in een entourage leeft van nietsnutten die op haar roem, haar geld en haar drugs teren. Dingen die Lucy gevoed door de roes van heroïne, grootmoedig toestaat. Ze leidt een kunstmatig in stand gehouden bestaan dat de verwachting oproept om op elk moment op een melodramatische manier tot ontploffing te worden gebracht.
Het is interessant om de strijd van een eens succesvolle fotografe te aanschouwen in een poging om zich uit haar ingekakte bestaan te ontworstelen en iets van haar waardigheid te hervinden. Het is Ally Sheedy die de film tot een indrukwekkende film maakt. Sheedy is sfeerbepalend aanwezig. Telkens als zij in beeld is, ontstaat er spanning, dreiging, ongemak. Mitchell is vooral erg lief en fungeert als haar speelbal. High Art is een fijne karakterstudie die imponeert, verontrust en beklemt. Prima film.

De verfilming van de gelijknamige roman van Susan Eloise Hinton door Francis Ford Coppola. Een verhaal over twee rivaliserende jeugdbendes. De Greasers waarvan de leden afkomstig zijn uit het arme deel van het stadje Tulsa in Oklahoma. En de Socs met leden uit het rijke deel van Tulsa. Het perspectief ligt bij de leden van de Greasers en in het bijzonder bij Ponyboy (C. Thomas Howell) en Johnny.(Ralph Macchio). Behalve deze twee acteurs bestaat de cast uit vele acteurs die later een behoorlijke carrière hebben opgebouwd. The Outsiders was een bioscoophit en is nog steeds een prachtfilm.
De ontstaansgeschiedenis van de film is leuk om te vermelden. Het begon met een simpele brief van een bibliothecaresse uit Fresno die een petitie startte om Coppola ervan te overtuigen om vooral de roman van Hinton te verfilmen. De regisseur ging daar op in en maakte de schrijfster deelgenoot van het filmproject. Hinton hielp met het herschrijven van de dialogen, liet Coppola de plaatsen zien die in het boek voorkomen en kreeg zelfs een klein rolletje als verpleegster toebedeeld.
Van de film bestaan twee versies. Een ingekorte bioscoopversie (op last van Warner Brothers) en The Complete Novel-versie waarin meer achtergrondinformatie over de bestaande rivaliteit tussen de twee bendes wordt geleverd en waarin scènes voorkomen die de onderlinge verhoudingen tussen de personages inzichtelijker maken. De lange versie verscheen pas in 2005 en kwam tot stand door brieven van boek- en filmfans die vroegen om een versie die dichter bij de roman stond. Dus werden door Coppola scènes aan de film toegevoegd die bij het montageproces voor de bioscooprelease waren gesneuveld. Ook de muziek werd aangepast. In de kortere bioscoopversie zijn het met name romantische songs die de klok slaan. In de verlengde versie werd muziek gebruikt die beter past bij het jaar 1964. Het jaar waarin het verhaal zich afspeelt. Ik zag de lange versie.
De sociale misstanden waarmee de leden van de Greasers te maken hebben, worden voornamelijk gesuggereerd in plaats van getoond. Ze komen vooral naar voren als een weerspiegeling van de emotionele uitingen van de afzonderlijke personages. Ondanks de rode draad van twee rivaliserende jeugdbendes is The Outsiders dan ook geen overwegend harde film. The Outsiders is veeleer een film die vertelt over vriendschap, eerste verliefdheid, broederschap, saamhorigheid en over al die gevoelens die je als tiener bij de keel grijpen. Angst, haat, liefde, genegenheid, zelftwijfel. De film laat de wereld zien door de ogen van de tienerpersonages. De wereld achter de zelfverzekerde uitstraling.
De zonsondergang die men in het armere deel van Tulsa ziet is dezelfde zonsondergang als die in het rijkere deel van het stadje. Zonsop- en ondergangen hebben een symbolische betekenis in de film. Ze staan vooral symbool voor de gevoelens die Ponyboy ervaart. Ponyboy die net als de andere leden in zijn leven vaak met verlies, geweld en sociale misstanden te maken heeft gehad en desondanks (net als Johnny overigens) geen harde en gevoelloze jongen is geworden. Hij is iemand die zich afvraagt of het goed is om een ander te haten die in feite niet veel anders is dan hij. Ook al behoort die ander dan tot de rivaliserende jeugdbende. Ponyboy probeert te differentiëren en te relativeren. Alles is vergankelijk en het enige dat zeker is, is de dag van vandaag. Geniet van het moment. Dat moment is zo weer voorbij. Ponyboy refereert hier zelfs aan als hij het gedicht “Nothing Gold Can Stay” van Robert Frost voordraagt.
Na afloop las ik dat Coppola de rivaliteit tussen de beide bendes zo authentiek mogelijk wilde nabootsen. Coppola betaalde daarom de acteurs die de Greasers speelden minder gage dan de acteurs die de Socs speelden. Bovendien werden de Socs in een luxere accommodatie ondergebracht dan de Greasers. Wrevel alom natuurlijk. En dat was precies de bedoeling. Coppola’s slinkse acties zorgde ervoor dat de groep acteurs die de Greasers speelden zich nauw hechtten en individueel en als team met veel afgunstig enthousiasme de strijd tegen de arrogante Socs aangingen. Goeie truc van Coppola. Goeie film ook trouwens.

Jimpa is een (semi) autobiografische film. De film gaat over het leven van regisseur Sophie Hyde die eveneens (samen met haar man Matthew Cormack) verantwoordelijk is voor het script. De film zet de onderlinge relaties tussen Hannah (Olivia Coleman), haar vader Jimpa (John Lithgow) en Hannah's non-binaire dochter centraal. De film doet dat op een niet-terughoudende en losse manier. De film besteedt daarbij en daarnaast op een courante toon aandacht aan allerhande controversiële gevoelens, is niet terughoudend in de tentoonstelling van niet gangbare levenshoudingen en beschikt over een geweldige cast.
De film legt intieme en gevoelige zaken bloot. Tragische gebeurtenissen, gemoedstoestanden en levenswijzen worden aangeroerd die nog niet in elke sociaal-culturele setting worden geaccepteerd. Bij de weergave daarvan overschrijdt de film de grenzen van fatsoen die onafhankelijke films die niet afhankelijk zijn van een groot filmbedrijf, kunnen overschrijden. Het gevolg daarvan is dat er verschrikkelijke dingen de revue passeren. Zo wordt de kijker geconfronteerd met het samen baden van Hannah en haar tienerdochter, zwabbert een penis zomaar door het beeld, bestaat er een stamtafel in een kroeg waaraan allemaal homoseksuele mannen zitten, cruisen homoseksuele mannen in het park en vindt er een lesbische ontmaagding plaats. De film laat afschuwelijke dingen zien. De regisseur gaat zelfs zover dat zij haar non-binaire kind een belangrijke rol in de film geeft. Het is een schande en ik ben sprakeloos. Maar niet heus. Hoewel de meeste thema's niet mijn volle belangstelling hebben, waardeer ik het dat de film controversieel durft te zijn.
De film boeide me trouwens maar matig. De film maakt af en toe een wat overladen indruk die vermoeit. Teveel thema’s. Teveel personages. Er is een overdaad aan secundaire verhaallijntjes. Elk personage dat ten tonele verschijnt, krijgt een momentje om zich te manifesteren. Ook duiken er wat bijfiguren op die weliswaar de komische noot verzorgen, maar aan het verhaal geen wezenlijke bijdrage leveren. Eigenlijk zijn er maar twee acteurs en hun personages die ertoe doen. Lithgow als Jimpa en Colman als zijn dochter. Jimpa de vriendelijke en dominante opa die laat uit de kast kwam en behoorlijk vals uit de hoek kan komen. En Hannah de moeder en dochter die geen conflicten wenst en in de film alle denkbare emoties doorloopt. Knap spel van beide acteurs.
De uitwerking van de ingewikkelde familie- en vriendschapsbanden binnen de alsmaar aanwassende groep personages neemt de meeste tijd in beslag in een film die een rustig voortkabbelend ritme hanteert. Binnen dat rustig voortkabbelende ritme popt af en toe wat opwinding op. Denk aan conflictjes. Aan onthullingen die aan oude wonden raken. Aan een idealistisch beeld dat hier en daar moet worden bijgesteld. Aan issues met betrekking tot ziekte en ouderdom. Van die dingen. Dingen die even vervelend zijn maar meestal leiden tot zelfreflectie en een veranderende bewustwording. Het klinkt allemaal niet heel wereldschokkend en dat is het ook niet.
Jimpa is een welvaartsportret van een groep mensen die de luxe heeft te kunnen zijn wie ze (denken te) zijn. Een vrij exclusieve groep mensen waarmee ik weinig band kreeg. Ik voelde me nooit echt betrokken bij de luxeproblemen van de bevoorrechte personages. Jimpa werd geen intense beleving. De punten van de film die er dan toch voor zorgen dat de interesse op peil blijft zijn gelegen in het uitstekende acteerwerk en in de roerige dynamiek tussen de personages, die leuk is om te observeren, maar die als gezegd amper enige emotie bij de kijker teweeg brengt. Na afloop van de film concludeerde ik dat onder het intellectuele en emotionele kapsel van de personages een grote portie aan oppervlakkige zelfingenomenheid schuilging. Ik houd daar niet zo van.

Fantasy Life gaat over een man die werkeloos wordt, paniekaanvallen heeft, medicijnen slikt en een psychiater bezoekt. In wezen zijn het ernstige zaken waar hij mee te maken heeft. In de film wordt op humoristische wijze met deze narigheid omgegaan. Bescheidenheid en aandoenlijke eerlijkheid maken van protagonist Sam een sympathiek figuur. Hem overkomen de dingen en hij laat het gebeuren. Die houding is weleens vervelend voor Sam die daardoor af en toe in situaties belandt waarin hij niet wil belanden. Voor de kijker biedt die houding zicht op humoristische situaties.
Hem overkomt een baan als babysitter en daarvan knapt hij op. Zijn verlegen houding valt in de smaak bij de vrouw des huizes Dianne (Amanda Peet) die een werkloze actrice is en net als Sam psychische problemen heeft. Met Sam en Dianne heeft de film precies de goede personages in huis om het thema mentale gezondheid op gevoelvolle en tevens luchtige wijze uit te dragen. Matthew Shear in de rol van Sam, speelt met bravoure een schuchtere, gevoelige en (sociaal) onbeholpen man. Amanda Peet is overtuigend als de depressieve en aimabele actrice die moeite heeft te accepteren dat ze uitgerangeerd is terwijl haar laatste acteerjob intussen alweer tien jaar geleden was.
De titel van de film is Fantasy Life. Niet meteen een titel die een aha-erlebnis oplevert. Het zou kunnen dat de beide hoofdpersonen bang zijn om de strijd met het echte leven aan te gaan. Beiden leven behoorlijk afgesneden van de woelige buitenwereld. Ze leven in een afgeschermde bubbel waarin ze zich alleen met de kinderen bezighouden. Verdere uitdagingen gaan ze uit de weg alhoewel er soms een halfslachtige en een kansloze poging wordt gedaan om uit te breken. De situatie van stilstand levert echter het meeste potentieel voor merkwaardige en grappige momenten.
Fantasy Life is een aangename film die met behulp van humor en twee prettige hoofdrolspelers de tragedie die een instabiele geestelijke gezondheid is en de tragiek die een instabiele geestelijke egezondheid veroorzaakt op zo’n manier weet te brengen dat de kijker de ernst ervan inziet zonder zich meteen in een vergelijkbare depressie te storten. De kijker vermaakt zich goed. Leuke film.

De plotbeschrijving klinkt veelbelovend. En als Steven Soderbergh (van wie het meeste werk mij wel bevalt) de regisseur is dan mag je verwachten dat The Christophers zijn belofte waarmaakt. Helaas. Niet waar. Wat op papier leuk klinkt, valt als film erg tegen.
Ian McKellen is ok. Hij is lekker knorrig aanwezig en heeft vooral verbaal momenten die de moeite waard zijn. Hoewel enigszins stereotiep neergezet, biedt zijn personage iets meer om hem als een stereotype af te doen. Hij is het enige personage dat met zijn spel de aandacht trekt, de illusie van (bescheiden) gelaagdheid wekt en er af en toe iets leuks ingooit. Mihaela Coel, Jessica Cunning en James Corden doen die dingen niet.
Het verhaal is in de grote lijnen erg voorspelbaar. Het verloop is dan ook amper spannend te noemen. Het verhaal verloopt tanelijk traag en de momenten die verrassend zouden moeten oplichten, doen dat niet. De humor is nogal tam. Hier en daar een leuke uitspraak of conversatie. Over het algemeen is de humor clichématig van aard. en matig grappig. Erg enerverend is het allemaal niet. Verder zijn er wat onderlinge conflicten die voor opwinding zouden moeten zorgen, maar dat effect niet hebben. De meeste conflicten zijn voorspelbaar snel opgelost of zijn het woord conflict niet waardig. Ook op dat vlak is amper spanning te signaleren.
De film kabbelt van begin tot eind rustig voort. Erg veel ontwikkelingen zijn er niet. Veel diversiteit in setting is er niet. The Christophers zou heel goed op een toneel kunnen plaatsvinden. En daar deed de film mij dan ook regelmatig aan denken. Aan een toneelstuk. Een toneelstuk dat het doet zonder pittige, venijnige en (veelal) humoristische dialogen. Gelukkig dat Ian McKellen af een toe zijn momentjes heeft om de moed erin te houden. Ik vond er verder niet veel aan.
En nu ik erover nadenk, realiseer ik mij opeens dat de film die Soderbergh hiervoor maakte (Black Bag (2025)) mij ook al niet beviel. Ik hoop dat Soderbergh mij met zijn volgende film weer eens prettig verrast.

Het speelfilmdebuut van regisseur en schrijver Urška Djukić die met haar korte films al wat naam had gemaakt. Een van die films is een animatie getiteld Granny's Sexual Life (2021). Op zich niet heel interessant, ware het niet dat in Kaj Ti Je Deklica (Little Trouble Girls) de seksuele component wederom van belang is en dat de personages zich nu aan het andere einde van het leeftijd-spectrum bevinden. De film schetst hoe de sluimerende seksuele driften van protagoniste Lucija zich met kracht verder ontwikkelen nadat zij een naakte man waarneemt.
Om de potentiële kijker die nu in een opgewonden staat verkeert, geen valse verwachtingen te wekken, het volgende: de film houdt het gereserveerd. Dat wil zeggen dat de film afziet van seksscènes. De film toont een verlangen dat in visuele zin amper wordt uitgeleefd. Het gaat in de film vooral over het platonische ontwaken van het seksuele bewustzijn. Een gevoel dat voor Lucija als een verrassing wordt ervaren. Niemand heeft er ooit met haar over gesproken. En dat is op zich niet vreemd als je weet dat Lucija streng katholiek is opgevoed en naar een katholieke school gaat. In die kringen spreekt men niet over natuurlijke zaken als seks.
Behalve over het ontwaken van bewustzijn is Kaj Ti Je Deklica een film over het geloof. Niet dweperig ofzo, maar met een kritische blik. De jonge Lucija begint zich wat dingen af te vragen met betrekking tot het geloof waarmee zij is opgegroeid. Zekerheden zijn opeens geen zekerheden meer. De film verpakt de twijfel van Lucija soms in woorden maar vooral ook in beelden. Zo zijn de oefeningen van het koor waarvan Lucija deel uitmaakt een spiegel van haar innerlijke onrust. Er is zichtbaar onbehagen binnen het koor dat er maar niet in slaagt tot harmonieuze samenzang te komen. Met name de inzet van Lucija is aan kritiek onderhevig. Zij droomt liever weg dan dat zij uit volle borst meezingt. Door haar innerlijke twijfel past Lucija niet zo goed meer in de volgzame groep. Ze krijgt een eigen stem.
Kaj Ti Je Deklica is geen bovenmatig dramatische film. De film verloopt rustig en dromerig en kent maar weinig opzienbarende handeling. In deze film heerst minimalisme. In handeling en in observatie. Die fijnzinnige aanpak resulteert in een sfeervolle en gevoelvolle film die er goed in slaagt het veranderende wezen van Lucija weer te geven. Het acteerwerk bij dat proces is goed. Met name Jara Sofia Ostan in de rol van de timide en gevoelige Lucija die worstelt met haar weg naar de volwassenheid, is fantastisch. Goed camerawerk ook. Gedetailleerd en prachtig. De beelden van het landschap zijn idyllisch van aard en vormen een extra laag sfeer bij de beleving van Lucija's innerlijke worstelingen. Mooi dit.

Over een mummie dus. En als je (net als ik) denkt dat je dan een spannende film te zien krijgt met grafkelders, piramiden en bijbehorende griezelelementen dan kom je bedrogen uit. Wat is "Lee Cronin’s The Mummy" dan wel? Tja, een film over een gezin met een bezeten dochter. Een dochter die schokkerig beweegt, demonisch kakelt en overdreven kotst. We bevinden ons helemaal niet in een traditionele mummiefilm. We bevinden ons in een soort exorcismefilm. En niet eentje van het niveau The Exorcist (1973).
Het camerawerk is vanaf het begin vervelend opdringerig en draagt niet bij aan een sfeervolle opbouw. Vreemde perspectieven, ongemakkelijke close-ups en gekke vervormingseffecten. De cameraeffecten zijn erg gericht op de explosieve shock. De snelle kick. In combinatie daarmee valt een algeheel hoog geluidsniveau op dat tevens nadrukkelijk aanwezig is om het effect van de al vaak beproefde jumpscare te intensiveren. Ook andere middelen die worden ingezet zijn welbekend en weinig fantasievol. Men neme bijvoorbeeld stoffige geluidsopnamen, sinistere tekeningen en zwevende lichamen. Ook het welbekende lage en sonore stemgeluid, dat aan een demon wordt toegekend, weerklinkt. En zo worden in de loop van de film alle bekende elementen, attributen en middelen afgestreept.
Niet erg genietend van het bekende werk, dwalen de gedachten wat af. Ik verwonder me over het feit dat de bezeten dochter die zichtbaar niet herstelt en een groot gevaar vormt voor haar omgeving, niet in een daarvoor geëigende inrichting wordt opgenomen. Het demonische gedrocht wordt doodleuk thuis verpleegd als ware het slechts geïnfecteerd met een vervelende aanval van de griep. Waar blijven toch de priesters om het kwaad te verdelgen, riep ik tenslotte gefrustreerd uit. Dan kunnen we weer een bekend element afstrepen en de eindtune inzetten. Maar nee. De priesters komen niet. En ik had me er zo op verheugd. In plaats daarvan volgt het verhaal nog vele uiteengerekte omwegen voordat de verlossende eindtune wordt ingezet.
De film is te lang. Teveel melodramatisch gedoe dat veel te wijd wordt uitgesponnen en juist daarom niet erg interessant is. Het verhaal slaagt er niet in om een heuse spanningsboog te creëren. Ik heb althans geen spanning van enige betekenis ervaren. Ik vond er niet veel aan. Helemaal afkraken wil ik de film echter niet. Er zijn positieve elementen. Zo heeft de film een paar aardige scènes met gore. Zo is de make-up indrukwekkend uitgesmeerd. En tenslotte zorgde de escalatie tijdens oma’s begrafenis voor een lach. Kortom, er zijn zeker positieve elementen te benoemen. Het positieve bestaat echter uit weinig.

De vraag of het verstandig is dat een (in dit geval) vrouwelijke leidinggevende een relatie aangaat met een medewerker wordt in deze film uit de weg gegaan. Hoewel het bedrijfsbeleid voorschrijft dat dergelijke relaties uit den boze zijn, hoor je niemand iets zeggen over de consequenties (onprofessionele afstand, belangenverstrengeling, bevoordeling) die een dergelijke relatie kan hebben en in deze film ook heeft. Sterker nog. Het interesseert niemand. Regisseur Ol Parker en schrijver Brett Goldstein (tevens verantwoordelijk voor de invulling van de mannelijke hoofdrol) al helemaal niet. In Office Romance gaat het om vermaak en is geen plek voor vervelende vragen.
De film is een luchtige romantische komedie en niets meer. En daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. Office Romance biedt luchtigheid en permitteert zich slechts af en toe een klein vervelend momentje dat de luchtigheid lichtjes schampt en dat uiteraard gevolgd wordt door verzoening om de kijker in een feelgood-stemming te houden. Bij een dergelijke film past dat de loop van het verhaal eenvoudig is in te vullen. Ook daar is helemaal niets mis mee. Wat ik echter wel verlang van een dergelijke film die zichzelf een komedie noemt, is dat ik kan lachen. Lachen om een leuke situatie, een woordgrap, een misverstand. In Office Romance ontbreken die dingen. En dan bedoel ik niet dat die dingen er niet zijn maar ik bedoel dat je er bijna nooit om kunt lachen.
De personages in de hoofdrollen maken het er niet beter op. Ze zijn niet interessant of bijzonder sympathiek. Geen personages met wie je meeleeft. Laat staan dat er iets van spanning ontstaat bij hun doen en laten. Ze passen goed in het verhaal dat dan weer saai en dan weer voorspelbaar is. Nee, de film biedt niet veel. Geen overtuigende romantiek, geen aansprekende humor, geen voelbare spanning. Na afloop bleef eigenlijk alleen de gedachte hangen dat Jennifer Lopez nog steeds een bijzonder aantrekkelijke vrouw is. Een prettige constatering natuurlijk, maar als dat de enige gedachte is die na afloop blijft hangen, zegt dat erg veel over de film an sich.

Een film die uitblinkt door flauwe humor en een niet bijster origineel verhaal vertelt over een mannelijke chauvinist die zijn trekken thuis krijgt en de wereld met nieuwe ogen leert te bekijken. Behalve dat het thema al in vele andere films langskwam, draagt het feit dat de film een remake is van de Franse film Je Ne Suis Pas un Homme Facile (2018) ook niet bij aan een origineel karakter. In artistiek opzicht is zo’n remake absoluut onnodig. In commercieel opzicht ligt dat anders. Door een opgewarmde Engelstalige versie te produceren met bekende namen als Sacha Baron Cohen en Rosamund Pike wordt natuurlijk een veel groter kijkerspubliek bereikt.
Er is verhalend potentieel. Een man geplaatst in een wereld gedomineerd door vrouwen. Het is een plot dat tot scherpe satirische observaties uitnodigt. Die uitnodiging wordt echter afgeslagen. De film ontpopt zich tot een weinig verrassende komedie gevuld met gemakkelijke, flauwe en platte humor. Uiteraard verwacht je in zo’n film gemakzuchtige feelgood en daarin wordt de kijker niet teleurgesteld. En uiteraard komen de clichés die in zo’n luchtig verhaaltje passen ook weer langs. Tegen het einde ben ik er wel klaar mee als de film alle remmen losgooit en zichzelf heel succesvol in één groot cliché transformeert.
Gelukkig is het niet allemaal ellende. Er zijn positieve elementen te benoemen. En die zal ik eerlijkheidshalve dan maar benoemen. Tussen de flauwe en platte humor ontwaar je af en toe zowaar een fijnzinniger stukje humor. Vaak is die humor te vinden in een detail dat de aard van de door vrouwen gedomineerde wereld accentueert. Verder is er nog de bijrol van Richard E. Grant die met zijn personage wat prettige afleiding biedt. En tot slot is daar de korte speelduur die maakt dat het tempo niet inzakt en aldus zorg draagt voor weinig slepende momenten. Ladies First is van regisseur Thea Sharrock. Eerder werk als Me Before You (2016) en Wicked Little Letters (2023) beviel me beter.

De derde speelfilm van regisseur en schrijver Kristoffer Borgli. Borgli die met Syke Pike (2022) en Dream Scenario (2023) opvallende films afleverde met een mengeling van drama en zwarthumoristische komedie. In The Drama past hij deze mengeling met succes wederom toe. In de film zijn Charlie (Robert Pattinson en Emma (Zendaya) bezig met de voorbereidingen voor hun huwelijk. Charlie bereidt zijn speech voor en de film blikt samen met hem terug op de periode voorafgaand aan het huwelijk. We leren Emma kennen zoals Charlie haar ziet. Empathisch, ruimhartig, grappig, onbezorgd. Een geïdealiseerde voorstelling van de vrouw waarvan hij houdt. Tijdens een gezamenlijk diner met de twee trouwgetuigen verandert zijn beeld van de vrouw die hij dacht beter te kennen dan wie ook.
De film is gecentreerd rond de vraagstelling of mensen alleen verliefd kunnen worden op de versie van een ander die zij (willen) zien en die ze tot op zekere hoogte zelf invullen. Een illusionaire voorstelling die natuurlijk wederzijds wordt gemaakt. Als die wederzijdse illusie na verloop van tijd afbrokkelt, is het moeilijk zo niet onmogelijk om terug te keren naar het geïdealiseerde plaatje. Dan rest het harde werken aan acceptatie van het beeld na de afbrokkeling en als dat is gelukt het vinden van de weg naar de ware liefde. Of het niet vinden van die weg natuurlijk. Borgli onderzoekt in zijn film deze fundamentele kwestie aan de hand van het personage Charlie die na Emma’s bekentenis plotseling in een neerwaartse spiraal van wanhoop en twijfel terecht komt.
Charlie's twijfels en frustraties hebben vrijwel uitsluitend betrekking op hem. Ze betreffen het onrecht dat hem is aangedaan. Het vertrouwen dat hij niet meer in zijn aanstaande vrouw heeft. Het aangetaste beeld dat hij nu van zijn toekomstige vrouw heeft. Zijn geïdealiseerd beeld dat heel oneerlijk in een gedesillusioneerd beeld is veranderd. In plaats van toenadering tot Emma te zoeken en een poging te ondernemen om samen haar faux pas te verwerken en het beschadigde beeld te repareren, verliest Charlie zich in zijn eigen crisis.
Op zich geen onbegrijpelijke reactie, maar de film houdt zich wel erg nadrukkelijk met Charlie bezig. Er is slechts in beperkte mate ruimte voor Emma’s ontwikkeling. Die ruimte is helaas te beperkt om grondig inzicht in het personage Emma te verkrijgen. Een personage dat eveneens worstelt. Het is echter Kristoffer Borgli’s film en het is zijn keuze en daar heb ik me bij neer te leggen. Ik vond het gewoon spijtig dat de focus op beide personages niet in evenwicht was. Emma is een interessant personage en had meer ruimte verdiend, wat mij betreft.
Gelukkig is The Drama een goede film en was het mogelijk mijn frustratie te overstijgen. The Drama is een film met veel sterke elementen. Daar gaan we. De film weet met zijn verhaal een uitstekende spanningsboog te creëren. Muziek, sound en montage zijn interessant en versterken het spanningsveld nog eens. De film bezit een fijne humor die cynisch en ietwat macaber is. Ook het acteerwerk van Pattinson en Zendaya mag er zijn. Genoeg moois dus.
En zo is The Drama een intense en een frustrerende film. De film legt een moreel dilemma bloot, plaatst de verwerking daarvan vooral bij het mannelijke hoofdpersonage en schiet derhalve iets tekort in het narratief omdat de rol van het personage Emma beperkt wordt. Het ergerde me een beetje. Desondanks vond ik The Drama een prima film.

Vanuit het oogpunt van een kind wordt het Nationaalsocialistische leven op het Duitse Waddeneiland Amrum beschouwd. De film baseert zich op de jeugdherinneringen van Hark Bohm die hier als coauteur wordt opgevoerd en met wie regisseur Fatih Akin (Soul Kitchen (2009), Der Goldene Handschuh (2019)) al vaker samenwerkte.
De film laat de moeilijke levensomstandigheden van de mensen op het eiland zien in het jaar 1945 als de oorlog ten einde loopt. Moeilijke levensomstandigheden betekenden vooral een tekort aan levensmiddelen. Het verhaal draait om een jongen die voor zijn depressieve moeder een sneetje witbrood belegd met boter en honing wil bemachtigen. Aan de hand van deze welhaast onmogelijke missie toont Akin de kijker in alle rust het dagelijkse leven op het eiland met alle ontberingen die daar onderdeel van zijn. De film toont zonder overdreven dramatisch gedoe de dagelijkse strijd die wordt geleverd om aan voedsel te komen. Een strijd die aan het eind van de oorlog zo gewoon is geworden dat de mensen die gelaten accepteren.
De strijd die de jongen levert om zijn doel te bereiken is een aangrijpende strijd. Zijn strijd gaat verder dan het pure bemachtigen van etenswaar. Het gaat hem er vooral om dat zijn moeder, die op een ongezonde manier verstrikt is geraakt in het gedachtegoed van de nationaalsocialistische waanzin zich door de heerlijkheden die hij wil verzamelen, weer ontpopt tot een liefhebbende moeder. Een moeder die de Führer niet boven haar eigen kinderen plaatst. Hoewel het gemakkelijk is om haar te verketteren, doet de film dat niet. De film toont haar als een triest slachtoffer. Als een van de velen die in de ban is geraakt van de ideologie en zich koestert in de materiële en sociale voordelen ervan. Als een van de velen die na de zelfmoord van Hitler hun geloof en hun gelukzalige bestaan vaarwel moeten zeggen en met het verlies van hun sociale status en met spotternij moeten omgaan. Een koude douche. Een zware geestelijke aanslag.
Een verhaal als dit loopt grote kans om in kitscherige dramatiek te belanden. Dat gebeurt niet. De film houdt het aangenaam terughoudend en omlijst een over het algemeen serene sfeer met prachtige opnamen van het landschap op Amrum. Binnen die sfeer is de zoektocht van de jongen naar de etenswaren een aanleiding om kennis te maken met andere eilandbewoners en hun verhalen. De film vertelt middels hun verhalen over universele thema’s als liefde, verlies, nijd en (gebrek aan) saamhorigheid. De film hanteert daarbij een impressionistische inslag en blijft nu eens een beetje hier en dan weer een beetje daar hangen.
Op die manier ontbreekt een diepzinnige uitwerking van individuele personages en gebeurtenissen, maar ontstaat wel een goed beeld van de eilandbewoners en het leven dat zij leiden in de nadagen van de oorlog. Amrum vertelt in het klein over het universele en doet dat indrukwekkend, mooi en aangrijpend.