Log

Zoals de titel al aangeeft had The Final Chapter het laatste deel in de reeks moeten zijn. Althans het laatste deel waarin Jason Voorhees als de killer zou optreden. Men wilde de serie wel voortzetten maar dan zonder de roemruchte Jason. Net als bij de franchise Halloween waar in het derde deel Michael Myers niet meedeed. Daar kwam men overigens weer snel van terug, want in de volgende films deed Myers gewoon weer mee. Bij Friday the 13th bleef het gelukkig enkel bij een bizarre gedachtesprong. Na The Final Chapter volgden nog vele delen met Jason.
The Final Chapter dus. Aangezien de film een voortzetting is van deel 3, bevinden we ons inmiddels vast niet meer op vrijdag de 13e als de dood gewaande Jason weer aan het Crystal Lake opduikt en zijn oude hobby weer oppakt. Er hebben zich daar weer de nodige vakantievierende tieners verzameld om door de machete van Jason te worden vermoord. Jason de ster van de film. De killer om wie de hele film draait. De overige personages zijn slechts vulling en dienen enkel om als slachtvee ten prooi te vallen aan de machete. Hun doen en laten beperkt zich tot puberale bezigheden. Ik was blij dat Jason zijn machete flink liet zwaaien om aan deze oninteressante ellende een eind te maken.
Prima kills. Gewelddadige moorden vormgegeven met mooie plastische effecten. Wel jammer is dat de hectische montage de kills niet volledig tot hun recht laten komen. Het oog allemaal wat plomp en onverschillig. Als in het turbulente derde deel van de film Jason helemaal losgaat worden de acties zelfs enigszins lachwekkend. Zo is het grappig als het slachtvee de ramen grondig barricadeert en Jason vervolgens gewoon de massief uitziende deur openbreekt en binnenwandelt.
De horror is niet lachwekkend. De film splattert er lustig op los en de kleine Corey Feldman beleeft aan het begin van zijn filmcarrière een gedenkwaardig moment als slachtoffer van Jason. Met de sfeer zit het minder goed. Naast de kills herinner ik mij de eerdere delen vooral vanwege de beklemmende sfeer. In The Final Chapter zijn het simpele verhaal, het onverschillige camerawerk, de robuuste actie en de platte personages niet in staat een fijne sinistere sfeer neer te zetten. En zo is The Final Chapter geen geweldige film maar bezit de film voldoende opwindende elementen om van een vermakelijke film te spreken.

In de tijd dat de Jim Crow-wetten nog van toepassing waren in de Verenigde Staten keert de beruchte zwarte tweeling Smoke en Stack terug naar hun geboorteplaats in het diepe zuiden om daar een Juke Joint te openen. Een fulminant openingsfeest met heerlijke Bluesmuziek en volop drank wordt onaangenaam onderbroken als zich een merkwaardig blank trio aandient, dat beleefd vraagt om te worden binnengelaten. Ryan Googler maakt als schrijver en regisseur van Sinners een heerlijke, swingende en sfeervolle film.
In de film verenigen zich een scala aan genres. De film speelt zich af in de jaren 30. De slavernij is afgeschaft maar rassenscheiding is aan de orde van de dag. In de eerste helft van de film is het vooral blaxploitation en Neo-western die de klok slaan. Het horrorlabel is amper te herkennen. Het is dat Googler je er middels een gewiekst geplaatste en effectieve jump scare af en toe aan herinnert. Je zou het te midden van dramatische gebeurtenissen en het swampy feestgedruis bijna vergeten.
Met een speelduur van ruim twee uur neemt Googler ruimschoots de tijd de personages bij de kijker te introduceren en samen met hen een gevoel van saamhorigheid te creëren. En zodra hem dat is gelukt, wordt die saamhorigheid in de tweede helft van de film weer genadeloos afgebroken. En dat voelt wrang want er was emotionele binding met het ensemble. In filmisch opzicht is het een goeie zet want zo kan de film vaart maken en zonder gewetensbezwaren toewerken naar een bloedige en vermakelijke apotheose.
Sinners kiest een mooie balans tussen politieke thematiek, de last van het verleden, familiale verstikking en bijna filosofische vraagstellingen over vrijheidsdrang. Het levert prima dramatische spanning op en is interessant. Ook in technisch opzicht is de film de moeite. Vooral in de tweede helft van de film is het genieten van de actiescènes die door uitstekend camerawerk in lange takes over de kijker worden uitgestort. Af en toe eventjes onderbroken door gehaaid gezette cuts die een jump scare of een overgang naar een ander tafereel inluiden en gelukkig geen haperende impact hebben op het verhaal of de beklemmende atmosfeer.
Een goede dubbelrol van Michael B. Jordan als de tweeling Smoke en Stack. De tweeling fungeert als ambivalent heldenduo. Uiterlijk is het verschil tussen beiden niet groter dan een verschil in de kleur van de stropdas die ze omhebben. Innerlijk zijn de verschillen groter en dat weet Jordan heel genuanceerd uit te dragen. Goeie rol ook van Miles Caton die positief opvalt als jonge bluesmuzikant die voor een duivelse keuze staat.
De muziek speelt natuurlijk een belangrijke rol. Heerlijke blues die fantastisch bijdraagt aan de zwoele sfeer. In de loop van de film wordt de Blues afgewisseld met modernere muziek die weer prima bij de actiescènes past. Aan het eind van de film zien we bluesveteraan Buddy Guy nog langskomen. Mooi! What a Guy! What a Film!

Vijftig jonge mannen aan de wandel met één doel voor ogen en dat is overleven. In het middelpunt staat de 16-jarige Raymond (uitstekend vertolkt door Cooper Hoffman) die als een van de vijftig jongemannen deelneemt aan de door de staat georganiseerde dodenmars. Een dodenmars die dwars door een dystopisch Amerika voert dat er verrekte mistroostig uitziet. De regel is eenvoudig. Wie niet verder loopt, wordt doodgeschoten. De laatst overgebleven loper krijgt alles wat hij wenst. Een ruimhartige beloning die in de loop van de mars steeds minder betekenis krijgt.
De film is gebaseerd op een verhaal van Stephen King dat in 1979 verscheen. Regisseur Francis Lawrence die met The Hunger Games franchise al ervaring opdeed in dystopisch getinte films bewijst dat hij goed weet hoe je psychologische druk, maatschappijkritiek en menselijk lijden in pakkende beelden weet te vatten. Hij brengt de thema's onder in een lineaire vertelling die zich bijna uitsluitend met de mars bezighoudt. Er is weinig plot, weinig actie en er zijn (althans in conventionele zin) geen dramatische wendingen in het verhaal.
De film houdt zich bezig met de psychische ups and downs van Raymond, luistert naar de onderlinge dialogen, observeert de uitgeputte blikken, trekt zich soms behoedzaam terug in momenten van stilte en signaleert momenten van medemenselijkheid in een onmenselijke situatie. De film onthoudt zich van een voice-over en ziet tevens af van een innerlijke monoloog van Raymond. De kijker wordt geen afleiding van de somberheid gegund. De kille en naargeestige omstandigheden komen door het ontbreken van verzachtende franje hard binnen.
De aanpak van regisseur Lawrence weerspiegelt het psychische en lichamelijke verval van Raymond. Terwijl de eerste deelnemer die wordt gedood nog in volle ellendige glorie wordt getoond en een bruut shockmoment is, gebeuren de overige terechtstellingen steeds meer op de achtergrond. Een bewuste wisseling van perspectief die het proces van afstomping van Raymond perfect symboliseert. Het is hetzelfde proces dat de kijker doormaakt, die dezelfde emotionele teloorgang ervaart bij het kijken naar zoveel ellende, wanhoop en neerslachtigheid. De film windt er geen doekjes om. Achter de individuele ellende schuilt steeds hetzelfde thema dat zegt dat het welzijn van het individu ondergeschikt is aan de wil van het systeem dat prestaties en conformiteit predikt.
The Long Walk is een prettig langgerekt psychologisch drama. Duister, mistroostig, naargeestig. De film schetst een somber beeld van een systeem geleid door machtswellustige autocraten die gewetenloos bereid zijn mensen op te offeren om hun eigen doeleinden te bereiken. Alle middelem worden daartoe ingezet. Dat klinkt toch wel erg actueel, vrees ik. Geweld door de overheid. De enorme druk die wordt opgelegd om te presteren om op die manier je bestaan te rechtvaardigen. En dan nog de media die leed omzetten in entertainment. Ja, de film is wars van vrolijkheid en optimisme.
In tegenstelling tot King’s verhaal is het einde van de film zeer expliciet. Een prima einde dat ten behoeve van de teergevoelige kijker gelukkig niet mild of geromantiseerd is gefabriceerd maar even tragisch, bitter en vernietigend is als het behoort te zijn. The Long Walk is een goeie film die de vinger op zere plekken legt en dat doet zonder te vervallen in het cynisme dat in deze tijd zo in zwang is. De film doet het rustig, onomwonden, intens en woelend. Fijne film.

Een kleine film die binnen de grenzen van zijn (financiële) mogelijkheden een leuke bijdrage is aan het subgenre van de monsterfilm. Visueel geslaagd. Leuke personages. Het verhaal stelt niet veel voor, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Het verhaal dient alleen maar om wat houvast te hebben in de hectiek. Het is snel verteld. Tussen een loodgieter en zijn zoon botert het niet geweldig. Samen gaan ze bezig om een verstopping in een toilet in een appartementencomplex op te lossen. Wat in eerste instantie een simpel klusje lijkt te zijn, ligt in werkelijkheid iets ingewikkelder als in het afvoersysteem van het complex een monster met een voorliefde voor mensenvlees blijkt rond te zwemmen.
Het valt te prijzen dat Scared Shitless niet afglijdt naar een niveau van voor de hand liggende simpele humor. Tuurlijk, die humor is er wel, maar wordt niet tot vervelends toe uitgebuit. Ook minder fecale zaken komen aan de orde. Het monster duikt af en toe op en is goed voor menig groteske braspartij. Leuke scènes die soms ook wat gore opleveren, maar die vooral een komisch effect sorteren. Verder heeft de film aandacht voor de vader-zoon relatie die min of meer centraal in het verhaal staat. De relatie wordt weliswaar niet heel diepgaand of innovatief aangesneden, maar wordt vooral door toedoen van Steve Ogg, die de vaderfiguur speelt, op een luchtige manier prima inzichtelijk gemaakt.
Scared Shitless is een leuke film. Goedkoop gemaakt met non-digitale effecten die er goed uitzien en bijdragen aan het kijkplezier. Scared Shitless is een sympathiek werkje.

De film begint heftig als een naakt paartje op de vlucht door de bossen wordt belaagd door onbekenden die goed raad weten met het hanteren van de pijl en boog. Een aantal expliciete beelden deden me geloven dat ik in een harde exploitatiefilm was aanbeland. Dat bleek toch niet het geval te zijn.
Na het heftige begin kalmeert de film en vergezellen we het jonge stel Sage en Diego op weg naar een luxe villa in de bossen voor een vakantie. Aldaar aangekomen blijkt er sprake te zijn van een dubbele boeking als zich nog een ander stel aanmeldt dat het huis blijkt te hebben gehuurd. Omdat de verhuurder niet bereikbaar is, besluiten ze van de nood een deugd te maken en het huis te delen. Er ontstaat een voorzichtige vriendschap die al snel wat ongemakkelijk aanvoelt. In tegenstelling tot Sage en Diego die zich bescheiden opstellen, gedraagt het andere stel zich nogal vrijgevochten. Het stel vertoont extravert gedrag, gaat schaars gekleed en brengt een erotiserende stemming de villa binnen. De manier waarop dat gebeurt, is echter niet naturel maar vervelend opdringerig. Het stel lijkt een manipulatief spelletje te spelen dat zijn luchtige toon snel verliest. Nou, dat belooft wat.
De enscenering van Bone Lake is gelikt en gepolijst. Het camerawerk, de kleuren en de lichtval zijn overdreven speels. De stijl contrasteert erg met de gewelddadige inhoud van de openingsscène. Uiteraard trapt de ervaren thriller- en horrorkijker niet in het rookgordijn dat wordt opgeworpen. De stijlbreuk met de openingsscène is daarvoor veel te opzichtig. De wending komt inderdaad, maar erg grimmig, gewelddadig, bloederig en spannend wordt de wending niet ingevuld. Alle buitensporigheid speelt zich binnen een glad en aangenaam kader af dat veel te veilige paden bewandelt. Tamelijk teleurstellend en het kader zorgt er bovendien voor dat de film nauwelijks spannend wordt.

No Entres van de Paraguayaanse regisseur Hugo Cardozo is een vermakelijke found footage-film. Geen film die nieuwe wegen opzoekt. Het verhaal verloopt min of meer hetzelfde als in bekende voorbeelden als Blair Witch en Paranormal Activity. Interessant is dat de film de recente geschiedenis van Paraguay in het verhaal betrekt en wel in het bijzonder de dictatoriale tijd onder Alfredo Stroessner.
Niet alleen het verleden speelt een rol in de film. Ook het heden doet dat in de vorm van het fenomeen influencer. In de film beheren de vrienden Aldo en Cristian een niet zo succesvol videokanaal. De filmpjes die ze laten zien zijn authentiek maar saai. Dat de beide personages geen charismatische skills hebben, helpt natuurlijk ook niet. Dat moet dus anders. Om de kijkcijfers te laten stijgen, brengen zij de nacht door in het spookhuis waar ze bij toeval al eerder waren. Het filmpje van dat bezoek werd met een aantal effecten gemanipuleerd en was een groot succes. Het tweede bezoek moet nog meer spektakel en kijkcijfers opleveren.
Cardozo doet iets meer dan het simpelweg te laten spoken. De periode die dictator Alfredo Stroessner over Paraguay regeerde speelt een belangrijke rol bij de gebeurtenissen. De film creëert een atmosfeer waarin het net is alsof de dictatoriale jaren nog niet voorbij zijn en geweld, marteling en moord nog voortduren. Cardozo schetst een duistere atmosfeer die onheilspellend en vies aanvoelt. De zenuwen van Aldo en Cristian worden stevig getest. Ook de loyaliteit jegens elkaar wordt op de proef gesteld. Het zijn deze elementen die iets van gelaagdheid in de film brengen en van No Entres niet weer de zoveelste voorspelbare found footage-film maken.
Hugo Cardozo levert met No Entres een interessante bijdrage aan het found footage-genre af. Een genre dat erg aan oververzadiging onderhevig is. No Entres is een vermakelijke en goed doordachte film. Dat aan het eind van de film de puf er wat uit gaat en het einde wat geforceerd aanvoelt, vergeef ik Cardozo.

Hubie Halloween is een vervelende komedie die er uitstekend in slaagt om de goodwill die Sandler met zijn goede rol in de film Uncut Gems had terugverdiend, meteen weer de bodem in te slaan. De film slaagt er bovendien ook goed in om alle vreugde rondom Halloween eveneens de bodem in te slaan. Vier je dit jaar ook weer uitbundig Halloween, Collins? “Nee laat maar. Ik voel het niet meer. Heb net Hubbie Halloween gekeken. Geen zin meer in”.
Vervelende film. Terwijl het verhaal (hoewel triviaal en voorspelbaar) best wat mogelijkheden had om aangenaam vermaak te sorteren. Het verhaal plaatst Sandler in de rol van goedgelovig en behulpzaam buitenbeentje die door iedereen (behalve zijn moeder) wordt bespot. Hij is de enige persoon die diezelfde mensen moet beschermen tegen een seriemoordenaar. In plaats van een leuke combi van horror en humor slaat de film helemaal door in zoetigheid. Van horror is geen sprake. Van humor amper. Tenzij je van infantiel, oudbakken en herhaling houdt. Dan valt er voldoende te lachen. Wat een ongelooflijke hoop zoetigheid presenteert Sandler hier, zeg. Veel treat, no tricks.
Sandler is irritant. Zijn personage is weer eens een goedhartige idioot die elke scène weet te ontdoen van iedere potentiële jeu. Ray Liotta komt voorbij als de prominente plaaggeest van Sandler. Erg. Steve Buscemi doet mee als dubieuze buurman. Erg. June Squibl als de moeder heeft nog wat aardige momentjes, maar ook haar optreden is niet iets dat een memorabele classificatie verdient.
Wat positief rest zijn de alleraardigste sfeerbeelden van het stadje en een enkel geslaagd komisch momentje. Dat is veel te weinig positiefs in een film met een speelduur van 103 minuten. Hubbie Halloween is alleen leuk voor de verstokte Sandlerfan, vermoed ik.

Over een meisje van het platteland (heel aardig gespeeld door Chloe Levine) dat een filmster wil worden. Uiteraard gaat dat niet erg voortvarend, Om de audities heen heeft ze daarom een baantje in een slaapkliniek. In de nachtelijke uren past zij op de slapende patiënten. Tot zover biedt de film niets oorspronkelijks. Regisseur en schrijver Racheal Cain voorziet haar verhaal daarom toch maar van iets oorspronkelijks. Het blijkt namelijk dat de kliniek een programma heeft dat de wensen en hartstochten die de patienten in hun dromen beleven, na de behandeling in realiteit worden omgezet. Dat klinkt misschien prettig voor de patiënt, maar aangezien Somnium een psychologische thriller is, valt dat tegen. Er zijn bijeffecten.
Somnium drijft op sfeer. Een sfeer die verontrustend aanvoelt. Het verhaal ontplooit zich langzaam en hoewel sfeervol gefilmd is er van spanning weinig sprake. Zoals verwacht gaan droom en realiteit door elkaar lopen en raakt Chloe Levine daar ook van onder de invloed. Ik raakte er niet geweldig enthousiast door. Dat lag niet aan Chloe. Zij kan er ook niets aan doen dat het verhaal eigenlijk bleef steken in het spel tussen droom en realiteit. Ik werd er een beetje zat van om steeds maar weer te moeten raden wat nu ook alweer droom is en wat niet. Ik werd ook een beetje zat van de personages rondom Chloe die door Racheal Cain dermate opzichtig schimmig worden vormgegeven dat ze niet erg interessant zijn.
In Somnium staat de sfeer als een huis. In verhalende zin gebeurt er vrij weinig. De film heeft geen bijzondere hoogtepunten. Je kijkt naar iets dat maar niet op gang wil komen. Zo heb ik het althans ervaren. Een opwekkende showdown blijft helaas ook uit. In plaats daarvan sluit de film af met een slappe boodschap, die ik uiteraard zelf nog niet had bedacht. Ik voelde me gelijk stukken beter.

Met Barbarian (2022) leverde regisseur en schrijver Zach Gregger een erg leuke horrorfilm af. Benieuwd dus naar Weapons. Weapons stelt allerminst teleur. Gregger kiest wederom voor de multiperspectivistische insteek. In Barbarian waren het nog twee verhaallijnen. In Weapons zijn er meer. Uiteraard kruisen de lijnen elkaar en komen uiteindelijk samen. Het levert een film op met scènes waarvan de betekenis pas duidelijk wordt als we in een andere scène hetzelfde gebeuren vanuit het oogpunt van een ander personage zien. Niet vernieuwend natuurlijk, maar wel prettig verrassend en gewoon goed gedaan.
De film draait om een mysterie. In een nacht lopen de kinderen uit een bepaalde schoolklas hun huis uit en zijn spoorloos. Op een kind na. Een intrigerende ontrafeling van het mysterie volgt. De film volgt daartoe in eerste instantie de handelingen van een aantal centrale personages. Aan die basis worden in de loop merkwaardige gebeurtenissen toegevoegd en wordt merkwaardig gedrag van de personages nader uitgelicht. Dat is spannend en levert soms heerlijke groteske momenten op. Dat is vooral bij de schitterende finale het geval waarbij je trouwens goed kunt merken dat Gregger affiniteit heeft met een humoristische benadering van de horror. De prima geplaatste jump scares die gelukkig niet overdreven worden ingezet, verhogen het kijkplezier.
De speelduur van 130 minuten is fors. Toch blijft de concentratie op peil. Niet alleen houden de vele wendingen in het verhaal de kijker scherp, ook de personages dragen een steentje aan de fascinatie bij. Met name Julia Garner als de klassenlerares en Josh Brolin als getergde ouder zijn bijzonder goed op dreef en vertolken boeiende personages. Mij beviel ook Amy Madigan goed die later in de film instroomt, maar wier optreden grote indruk maakt. Weapons is een verassend goede en leuke film. Verwacht overigens geen realistische ontrafeling van het mysterie maar ga gewoon lekker mee in de lugubere nonsens. Veel plezier gewenst.

Met regisseur Michael Chaves aan het roer (die ook de regie voor The Conjuring: The Devil Made Me Do It (2021) in handen had) is The Comjuring: Last Rites gelukkig toch een klassiek spookhuisverhaal geworden. Van uitstapjes naar mysterie en misdaad zoals in The Devil Made Me Do It het geval was is geen sprake meer. Last Rites is een simpele rechtlijnige horrorfilm.
De film vertelt van het laatste geval dat paranormale onderzoekers Lorraine en Ed Warren behandelden. Het geval van het gezin Smurl uit Pennsylvania dat een huis bewoont waarin demonische entiteiten hevig te keer gaan. De film baseert zich min of meer op ware gebeurtenissen. Aan de hoeveelheid artikelen, interviews en reportages te zien die online zijn te vinden, bracht het geval nogal wat roering teweeg. In 1991 werd zelfs een tv-film (The Haunted (1991)) van het demonische gebeuren gemaakt. The Haunted wist nominaties voor de Emmy en de Golden Globes in de wacht te slepen en wordt her en der goed gewaardeerd. Interessant genoeg om als kijktip in mijn achterhoofd te houden.
Last Rites is een klassieke spookhuisfilm. Dat betekent dat er een huis centraal staat waarin boze geesten en demonen een gezin terroriseren. Dat betekent eveneens dat de film vol zit met effecten. Meubels die uit zichzelf bewegen en angstaanjagende entiteiten die plots opduiken. En dat gaat dan gepaard met muziek die steeds harder klinkt en de jump scare voorbereidt. Subtiel is het allemaal niet. Weinig verrassend is het ook. Visueel zit het echter uitstekend in elkaar.
Wat mij goed beviel was dat de focus dit keer iets meer op Ed en Lorraine Warren werd gelegd. De film geeft wat meer achtergrond bij de personages en creëert wat drama rondom het gezin Warren. Het maakt dat de binding met de personages wordt versterkt. Dat werd ook wel tijd na de karakters zoveel jaren te hebben begeleid bij hun paranormale veldwerk. Verder gewoon een prima film met een verhaal dat weliswaar niet erg origineel is en geen nieuwigheden met betrekking tot een afgeleide franchise biedt maar gewoon een aangename horrorbeleving is. The Last Rites. De laatste in de reeks. Het is goed zo.

De film begint met een aansprekende situatie. Protagonist Ian is overweldigd door het leven en wil vluchten van de wereldse malaise door zich in de Nieuw-Zeelandse wildernis terug te trekken op een wandeltocht. Het lijkt hem een goede manier om afstand te nemen en tot rust te komen. Het is een beginsituatie die ruimte biedt voor het openleggen van innerlijke conflicten, psychische spanningen en antwoord kan geven op de vraag of de dingen die Ian waarneemt echt zijn of zich in zijn hoofd afspelen. En dat lukt in de loop van de film behoorlijk goed.
De film neemt er de tijd voor. De opbouw verloopt rustig. De kijker krijgt voldoende gelegenheid Ian in zijn gestreste toestand gade te slaan. Ian is absoluut excentriek maar ook onzeker, angstig, sociaal onhandig en vol wantrouwen over alles dat om hem heen gebeurt. Hij vertoont paranoïde gedrag tegenover andere wandelaars, schrikt erg van geluiden in het bos en lijkt een groeiende angst te hebben om achtervolgd te worden. Al kijkende naar deze merkwaardige man overvalt je een gevoel van begrip, sympathie en ongemak.
De Nieuw-Zeelandse wildernis wordt prominent gebruikt. De wildernis is niet alleen optisch mooi maar dient ook als spiegel voor Ian’s paranoïde hoedanigheid. De geluiden van de natuur, de contrasterende en indringende werking van licht en schaduw en de visuele benauwenis van dicht op elkaar staande bomen en struiken dragen ertoe bij dat je je gaat afvragen of er een dreiging is die verder gaat dan de dreiging die Ian in zijn binnenste voelt. Is er werkelijk iets dat in de bossen rondsluipt en kwaadaardige bedoelingen heeft?
Op het technische vlak levert de film prima resultaat. Goed camerawerk dat slim gebruik maakt van licht en schaduw om spanning te genereren. De beeldcompositie en het sounddesign helpen om het isolement dat Ian ervaart te benadrukken. Een prima rol trouwens van Thomas Sainsbury die de angst, de vertwijfeling, alsmede de vleugjes hoop (die er ook zijn) van Ian uitstekend vormgeeft. Met name op de momenten dat Ian alleen is worden zijn angst en onzekerheid zichtbaar door zijn merkwaardige gedrag en fantastische mimiek. De andere personages steken er wat bleekjes bij af. Prima wat mij betreft. Erg interessant zijn ze niet. Ze fungeren echter goed als middel om de paranoia van Ian te laten zien.
Loop Track is een verrassend sterke film. Een film zonder lawaai en zonder een bombardement aan spectaculaire effecten. Een film die de tijd neemt om een beklemmende sfeer te creëren. En een film met een overtuigende protagonist die de kijker een ongemakkelijk en tegelijkertijd sympathiek gevoel bezorgt. Knap trouwens hoe de film het ongemak van de kijker in de loop van de film enigszins weet te verleggen van het personage zelf naar de bedreigingen die Ian meent te zien. Een verbreding van de perceptie die is te danken aan de plausibiliteit dat de sympathieke en sociaal onhandige Ian helemaal niet paranoïde is. Sterk.

In My Soul to Take ligt het kwaad verankert in het verleden. Het kwaad is een last waarmee de oudere generatie de jonge generatie heeft opgezadeld. Typisch Craven. Neem bijvoorbeeld de Nightmare on Elmstreet-reeks. Het kwaad uit het verleden wordt verbeeld door de figuur van Freddy Krueger, die tieners in het heden terroriseert met een oude vloek. In deze film is de kwaadaardige angstzaaier de Riverton Reaper.
In het middelpunt staan tieners. Zoals vaak in de werken van Wes Craven is er voor volwassenen geen plaats. De film schetst een tienerwereld vol problemen. De tienerpersonages in deze film hebben te kampen met de hardvochtige hiërarchie op school, familiale ellende, ongelukkige liefdes, isolement, ingewikkelde vriendschappen en een last uit het verleden. Geen van de personages kan rustig opgroeien. Er is geen keus. Tot aan het einde van de film worden de personages gedwongen om verantwoordelijkheid te nemen en volwassen keuzes te maken. En het maakt niet uit of ze er klaar voor zijn en of het pijn doet. De wereld waarin ze zijn terehtgekomen dwingt hun er simpelweg toe. My Soul to Take is een sombere horrorfilm.
De film werd door de meeste critici afgedaan als een vermoeiende film uit het latere oeuvre van Craven. Daarin kan ik mij niet vinden. De film is droomachtig, duister, sfeervol en romantisch gekleurd. Goeie kwalificaties. Het woord vermoeiend kwam niet bij me op. Hele sensationele dingen gebeuren niet in de film. Dat zou ook niet hebben gepast in een duistere, droomachtige en somber romantische omlijsting. De film drijft erg op sfeer. Op emotie. Op gevoel. My Soul to Take biedt misschien geen hele expliciete of gemakkelijk herkenbare horror, maar ik voelde de horror absoluut heftig sudderen in de belevingswereld van de personages.

Het eerste deel van de door Full Moon Productions geproduceerde vampierfranchise is in tegenstelling tot de verwachting een aangename verrassing. Subspecies is eens niet een idiote film waar het productiehuis in grossiert, maar is een goed verzorgde en sfeervolle productie. De film rondom de vampiervorst Radu is zelfs in Roemenië opgenomen. Dat zorgt voor een mooie sombere sprookjesachtige entourage die je in een studio of met een nagebouwd plastic kasteel niet kunt bewerkstelligen.
Regisseur Ted Nicolaou en zijn (waarschijnlijk autochtone) cameraman Vlad Paunescu weten het ongerepte bos- en berglandschap, de indrukwekkende kasteelruïne en de kleine dorpjes in mooie beelden vast te leggen. Het is een prachtig decor waarin Radu zijn bloeddorstige ding mag doen. De make-up-effecten zijn grandioos. Met vingers als de originele Orlok in Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922) en ogen die diep in de holtes zijn ingebed is hij een indrukwekkende verschijning. En net als in Nosferatu mag hij bovendien steeds weer zijn dreigende schaduw op de kasteelmuren werpen terwijl kaarsen en toortsen sfeervol flakkerend het interieur verlichten.
De omlijsting is grandioos. Het verhaal stelt helaas niet veel voor. Toch vond ik dat niet heel erg, want de traagheid en slaperigheid die het verhaal kenmerken sluiten wel weer erg goed aan bij het sombere sprookjesachtige karakter van de entourage. Subspecies beviel me goed. Goed genoeg om me aan het vervolg te wagen.

Na een pauze van 18 jaar is het derde deel een feit. 28 Years Later speelt zich zoals de titel al aangeeft 28 jaar na de uitbraak van het virus af en regisseur Danny Boyle en schrijver Alex Garlan hebben wederom een prima film afgeleverd. Een film waarin de Alphas worden geïntroduceerd. Een oppersoort onder de geïnfecteerden. Een interessante toevoeging. De Alphas doen meer dan razen, tieren en instinctief handelen. De Alphas kunnen afwegingen maken en conclusies trekken. De Alphas zijn goed voor een paar spannende survivalmomenten.
De regie van Boyle is beweeglijk. Veelvuldig gebruik van handcamera’s maken dat de actiescènes lekker dynamisch ogen en spannend zijn. Opvallend is ook het spel met perspectieven. Boyle presenteert de handeling veelvuldig achter een bijzondere voorgrond van bijvoorbeeld bloemen, vuur of een omheining. Soms observeert de kijker het gebeuren van bovenaf. Soms van onderen. Soms van dichtbij. Soms als een doorkijkje. Het is een stijl die erg dynamisch werkt hoewel ik me kan voorstellen dat er kijkers zijn die van zoveel diversiteit enigszins nerveus worden.
Een volgende film staat al op stapel. In 28 Years Later zijn al aanzetjes zichtbaar voor die film die 28 Years Later: The Bone Temple (2026) zal gaan heten. Een personage dat vast terugkeert in die film is Dr. Kelson die door Ralph Fiennes wordt vertolkt. Een man die de dood en de mensen eert. Memento Mori, is zijn lijfspreuk. Met zijn komst in de film, worden pathetische lagen aangeboord. Mij bevielen die lagen wel als tegenwicht voor de actie. Een mooie balans. Een andere aanzet is zichtbaar in de slotscène die op zijn beurt weer teruggrijpt op de eerste scène van de film. Een intrigerend slot.
Al die aanzetjes maakten mij nieuwsgierig naar The Bone Temple die overigens niet door Doyle wordt geregisseerd, maar door Nia DaCosta (The Marvels (2023)). Alex Garland blijft wel aan boord.

In 2017 stortte Kenneth Branagh zich als regisseur en als acteur op een nieuwe verfilming van Murder on the Orient Express (2017). Zijn adaptie van de roman van Agatha Christie waarin detective Hercule Poirot figureert, werd een commercieel succes. Geen wonder dus dat snel daarna een nieuwe film volgde met de Belgische detective. Dat werd Death on the Nile (2022). In tegenstelling tot de eerdere film was Death on the Nile geen commercieel succes. Een ontnuchterend feit dat de kans op nog een film van Branagh met Hercule Poirot erg klein maakte. Toen was er toch opeens A Haunting in Venice. Met Hercule Poirot en gebaseerd op Hallowe’en Party, een wat onbekendere roman van Agatha Christie.
In de film is nog weinig te herkennen uit het werk van Christie. Behalve dat er een moord wordt gepleegd en Hercule Poirot de zaak moet oplossen, schijnt de roman verder onherkenbaar te zijn in de film. Dat geldt zelfs voor de ontrafeling van het moordmysterie. De zaak die Poirot moet oplossen begint met een séance. Niet echt iets dat je bij Christie verwacht. Ze is een schrijfster die zich met aardse zaken bezighoudt. Toch heeft ze ooit een verhaal geschreven getiteld The Last Seance waarin zoals de titel al aangeeft een séance voorkomt. Dat fragment is in het verhaal van A Haunting in Venice gekopieerd, levert een goede duistere scène in de film op en geeft nog eens aan hoezeer het verhaal in de film een samenraapsel is van veel creatieve input.
De film draagt het horrorlabel. Dat is niet onterecht. De scène met de séance is zeker horrorwaardig. Duister, dynamisch en spannend. Ook op andere plekken in de film laat Branagh zien dat hij talent heeft voor het creëren van een prettige duistere sfeer. In het huis waar het moordmysterie zich afspeelt wemelt het van onverklaarbare gebeurtenissen. De camera strooit daarbovenop nog wat met eigenzinnige perspectieven die desoriënterend werken en die de onheilspellende sfeer nog eens verstevigen. Het huis ontwikkelt zich tot een waar spookhuis. Schitterend huis trouwens. Het prototype van een spookhuis. Het is oud, heeft talloze onverlichte hoekjes, krakende trappen, piepende deuren, onverklaarbare geluiden en schaarse verlichting.
Het is niet alleen horror dat de klok slaat. In de eerste plaats is het toch de misdaad die voorop staat. Hercule Poirot die onderzoekt, ondervraagt en de kijker van materiaal voorziet om mee te puzzelen naar de identiteit van de dader. Niet alles daaraan is even interessant. De verhoorscènes zijn niet heel boeiend en veroorzaken bovendien stagnatie in het verhaal waar de spanningsboog onder te lijden heeft. Tenslotte nog de vermelding dat Kenneth Branagh een fijne Poirot neerzet en dat de film door de bank genomen een leuke en over het algemeen spannende mix laat zien van horror en misdaad.

Een tromafilm met een intrigerend plot. Komt ie: slechts weinigen hebben een atoomoorlog overleefd en de overlevenden moeten zich zien te redden in een vijandige post-apokalyptische wereld waarin niet ieder overlevend mens ook mens is gebleven. Nucleaire straling heeft gezorgd voor allerhande gemuteerde vormen van menselijkheid. Zo zijn er gemene hagedismensen die het voorzien hebben op de mensen. En om onverklaarbare redenen lopen er ook vervaarlijke dinosauriërs rond.
Zowel de dinosauriërs als de hagedismensen vormen een gevaar voor hoofdpersonage Lea. Zij is een overlevende die er als een vechtlustige krijger uitziet (maar niet heus) en voortdurend in de weer is om niet als voer voor de dinosauriërs te dienen, door ruige mannen verkracht of door de hagedismensen ontvoerd te worden. Dat klinkt op voorhand al niet heel intrigerend. Het klinkt tamelijk belachelijk. Maar goed, dat deed de filmtitel ook al. Maar ja, die impliceerde nog 'Nymphoid action'. En dat is niet onmogelijk in een tromafilm en biedt hoop. Valse hoop, zo blijkt. De 'Nymphoid action' heeft in ieder geval niets met nymfomanie te maken. Ik telde één verdwaalde vrouwentepel. En die was me nog bijna ontgaan ook.
We hebben hier te maken met onzinnige trash. En trash is het. Alles aan de film ademt slecht en goedkoop. Het acteerwerk is slecht. Van een verhaal is amper sprake. De effecten zijn bagger. De gevechtscènes belabberd. Soms kun je nog wel eens lachen bij zoveel ellende. Hier niet. Daarvoor is de film te ellendig. Slechts de inzet van Claymation en Animatronics wekt enige goodwill op. Die inzet is amateuristisch maar ik meende wel te zien dat de maker ervan zijn taak met liefde had volbracht.
Behalve een fantasievolle titel, een mooie filmposter en een verdwaalde dinosauriër amuseert eigenlijk niets. De film heeft maar weinig te bieden. Troma dus. Ik heb er niets mee.

The House on Pine Street vertelt van de psychische worsteling van de zwangere Jennifer. In het huis dat ze samen met haar man pas heeft betrokken, gebeuren rare dingen die alleen Jennifer signaleert. Ze beweert dat het er spookt. Niemand gelooft Jennifer. De kijker is ook niet overtuigd en het blijft lang onduidelijk of we hier te maken hebben met een spookhuisfilm of een psychologische thriller.
De film laat de kijker de belevingswereld van Jennifer zien en doet dat in een bedachtzaam tempo. De vraag of er werkelijk een boosaardige entiteit in het huis aanwezig is ofwel de gebeurtenissen zich in het hoofd van Jennifer afspelen, is een vraag die niet alleen de kijker maar ook Jennifer bezighoudt. Het gekozen perspectief bevalt. Het laat de kijker vrij om zelf een mening te vormen zonder dat de gekozen strategie afbreuk doet aan sfeer en spanning.
De film slaagt erin om met geringe middelen een onbehaaglijke sfeer neer te zetten. In plaats van groots uit te pakken met effecten en jumpscares en aldus de kijker vet te mesten met een hoog spookgehalte in het huis, leggen de makers Aaron en Austin Keeting de focus op de labiliteit van het personage Jennifer. Door haar eenzaamheid en haar zwangerschapsstress te accentueren en met brokjes informatie over haar psychische verleden te strooien, zaait de film twijfel over de authenticiteit van haar waarnemingen.
De sfeer is prettig verontrustend en er is spanning. Daarvoor zorgen de impliciete vertelwijze, de minimalistische manier van filmen en de aandacht die wordt besteed om het personage Jennifer van wat laag te voorzien. The House on Pine Street is geen extreme nagelbijter maar wist mij gedurende de lange speelduur de meeste tijd te boeien.

Ergens in Australië in de jaren 40 krijgt een aantal duikers van een stel gangsters de opdracht in een rivier de waardevolle lading uit een gezonken auto te bergen. De berging wordt bemoeilijkt door het troebele water dat het zicht van de duikers behoorlijk belemmert en door de aanwezigheid van een vraatzuchtige stierhaai. Door deze aspecten ontstaat een aangename beklemmende sfeer die visueel niets aan de verbeelding overlaat. De ietwat duistere muziek onderstreept de beklemming.
De auto’s, kleding en het duikgerei doen inderdaad geloven dat het verhaal zich ergens in de jaren 40 afspeelt. Best knap aangezien het budget niet veel franje toeliet. Het zal de reden zijn dat de film zich weinig variatie permitteert als het om de locaties gaat. Bijna de gehele film speelt zich op dezelfde plek af. Regisseur Matthew Holmes slaagt er echter wonderwel in om dezelfde plek er niet steeds hetzelfde te laten uitzien. De beelden onder water maken indruk. Het minieme zicht wordt goed weergegeven. Dat de onderwaterbeelden baden in sepiakleuren die het zicht nog beperkter doen schijnen, stimuleert de fantasie van de kijker. Elk moment kan er iets uit het duistere niets opduiken. Holmes weet met veel inventiviteit een behoorlijk spannend tafereel te schilderen.
De haai wordt zowel digitaal als handmade gepresenteerd. De digitale effecten zijn ok. De praktische effecten vond ik niet erg geslaagd. Erg veel schokkende actie komt er overigens niet bij kijken. Met een afgebeten arm en een afgescheurd been heb je het wel gehad. De doorgewinterde horrorkijker zal er niet rechter van op zijn stoel gaan zitten. Dat gebeurt ook niet als je de personages in ogenschouw neemt. Die zijn plat vormgegeven. Goed of slecht. Sympathiek of onsympathiek. Aan het einde van de film volgt nog en armoedige showdown en klaar is kees. Fear Below is geen onaardige film, maar is geen film die je snel nog eens opzet.

In het horrorgenre is geen gebrek aan films waarin mensen van de stad naar het platteland trekken en aldaar onaangename ervaringen hebben. Bloeddorstige sektes, prehistorische monsters en kwaadaardige hillbillies zijn zo van die gevaren die op het platteland woekeren en de stadsmens uit zijn evenwicht brengen. Het is lastig om als filmmaker met iets te komen dat enigszins oorspronkelijk is. Dat lukt regisseur en schrijver Michael Shanks met zijn film Together.
De film centreert zich op de relatie tussen een man en een vrouw. Een stel dat al een aantal jaren samen is en waarbij je je steeds afvraagt of de combinatie wel de juiste is. Passen ze eigenlijk wel bij elkaar? Vooral de vraag of ze zich wel als individu kunnen ontplooien en elkaar niet tekort doen,r rspeelt op. Dat voelt redelijk naturel aan en voor degene die in een relatie zit of heeft gezeten zijn er zeker punten van herkenning. Het voelt wat ongemakkelijk. Er is spanning.
Het ongemak is een mooie voedingsbodem voor nog meer spanning als het fantastische element de film betreedt. Een mysterieuze dreiging die zich sluipenderwijs manifesteert, een groot effect heeft op het doen en laten van met name de man en je doet afvragen wat die dreiging nu precies behelst. De film creëert een onheilspellende sfeer met de inzet van body horror aangevuld met onrustbarende momenten. Met de spanningsopbouw is niets mis. Heel prettig trouwens dat de film afziet van gemakzuchtige jump scares om snel wat schrik aan te jagen. De film slaagt er goed in om middels een aantal verontrustende gebeurtenissen een voortdurend beklemmend effect te bewerkstelligen. Dat zou een spervuur aan jump scare nooit voor elkaar hebben gekregen.
Hoewel niet alle thema’s helemaal bevredigend worden afgerond en het verhaal soms wat zwabbert, is Together een bijzonder aardige film. Een film met tragische, nachtmerrieachtige en absurde gebeurtenissen. En met een leuk koppel gespeeld door Alison Brie en Dave Franco, die in het dagelijkse leven trouwens een relatie hebben, zo las ik. Hoe interessant.

El Llanto is het debuut van regisseur en schrijver Pedro Martin-Calero. In een interview laat hij weten dat hij gefascineerd is door de thema’s leven en dood en het immer aanwezige leed dat de mens treft. Het zijn deze elementen die zijn verhalen, zijn personages en zijn beelden kleuren. Dat gelezen hebbende was het totaal geen verrassing dat genoemde elementen ruimhartig in El Llanto zijn terug te vinden. De film is een mengeling van mystery en horror en doet met zijn basisidee denken aan de film It Follows (2014). En daarmee houdt de vergelijking ook meteen op.
In El Llanto staan drie vrouwelijke personages centraal wier verhalen zich weliswaar in verschillende tijdvakken afspelen maar die door de gedeelde bedreiging die zij ervaren toch onderling zijn verbonden. Drie vrouwen die zich op een kantelpunt in hun leven bevinden en bezig zijn hun identiteit opnieuw te bepalen. De sociale en familiale structuren om hen heen zijn afgebrokkeld. Ze bevinden zich in een soort psychologisch niemandsland waarin ze vatbaar zijn voor invloeden van buitenaf. Aangezien El Llanto het horrorlabel draagt, zijn die invloeden bepaald niet lieftallig van aard.
Behalve aan de personages besteedt Martin-Calero veel aandacht aan de ruimtelijke werking van een setting. In beginsel zijn de universiteit, de bibliotheek of de straten en huizen in de stad gewoon ruimtes waarin de personages vertoeven. Als de bedreiging zich in elk van die ruimten manifesteert, bekijk je zo’n ruimte meteen anders. Van die doodgewone ruimte gaat opeens een continue vervreemdende werking uit. Elke setting bezit plotsklaps een onheilspellende atmosfeer. Martin-Calero kiest er voor om de dreiging vaag te houden. Zijn hoedanigheid is schimmig. Niet tastbaar. Ook dat facet versterkt de onheilspellende atmosfeer.
De film weet een fantastisch sfeerbeeld neer te zetten. De personages sluiten daar met hun gedrag goed bij aan. Ze zijn merkwaardig en moeilijk te peilen maar desondanks intrigerend. Goed passend bij de donkere sfeer. De verhalen maken echter minder indruk. Er is sfeer. Er zijn intrigerende personages. Vervolgens gebeurt er vanuit die basis niet erg veel. Het verhaal is ingebed in een grauwe sluier en vibreert daar amper. Een reeks wazige handelingen en vreemde acties en reacties van de personages markeren losstaande accenten die niet bijdragen aan een mooi lopend verhaal en amper opwekkende momenten genereren. Iets minder passiviteit en wat fleurige accenten in de vorm van een begrijpelijke actie, een splijtende dialoog of desnoods een kleine jumpscare of een opzienbarend speciaal effectje had de film af en toe even prettig uit zijn comfortabele donkere sfeer getrokken. Ik miste dat.

Onzinnige film waarin haaien in eerste instantie een toeristenresort bedreigen en daarna ook het kuststadje waar het resort is gevestigd. Met minimale middelen maakt regisseur Morito Inoue een wilde mix van horror, actie en komedie. Een film vol hectische actiescènes, luidruchtige personages en belabberde effecten. En een film met een belachelijk verhaal. De film is de Japanse versie van Sharknado, zou je kunnen zeggen.
Met wat goede wil, kun je uit de film wat maatschappijkritische elementen filteren. Iets over doorgeslagen kapitalisme. Iets over de sociale media. In de waanzinnige hectiek van de film raken deze thema’s al snel ondergesneeuwd in een hoop onzinnigheid die wordt gekenmerkt door veel kunstbloed en zeer slechte digitale effecten. Effecten die waarschijnlijk opzettelijk slecht zijn gemaakt om bovenop de hilariteit nog meer hilariteit te genereren. geheel in lijn met alle overdrijving wordt uiteraard g ook overdreven geacteerd. Zelfs in de overdrijving is het acteerwerk ergerlijk slecht. Afgrijselijk grappige personages trouwens. Ik kwam niet meer bij van het lachen.
Alles wordt ingezet om de hilariteit op niveau te houden. De gebeurtenissen in de film worden ondertussen extremer en nog belachelijker. Nog uitbundiger. Nog grappiger. Nog hilarischer. Nog hemeltergender. Het deed me in humoristisch opzicht helemaal niks. In ergerlijk opzicht deed het me veel. Wat een ongelooflijke flutfilm.

Not of This Earth is een vroege film van Roger Corman. Het draait in de film om een buitenaardse aanwezigheid die bloed van mensen nodig heeft om zijn ras voor uitsterven te behoeden. De buitenaardling noemt zich Mr. Johnson. Hij gaat steeds keurig gekleed in een pak en draagt altijd een zonnebril om zijn buitenaardse ogen te verbergen. Hij vertoont gelijkenis met A Man in Black.
Hoewel Mr. Johnson in tegenstelling tot de meeste sci-fi films uit de jaren 50 iets andere motieven heeft om mensen te elimineren, verloopt het verhaal vergelijkbaar. Er ontstaat een kat- en muisspel tussen mens en bedreiging. De film ziet af van spectaculaire effecten en kweekt spanning door het accent te leggen op het afwijkende gedrag van Mr. Johnson en op de zonderlinge dialogen die hij aangaat.
Paul Birch geeft gestalte aan Mr. Johnson en hij genereert met zijn optreden een onaangename vibe. Mede daardoor is de atmosfeer die in de film hangt duister. Soms voelt het zelfs aan alsof je je in een film noir bevindt in plaats van in een low budget sci-fi vehikel. Die illusie duurt maar even, want als je dan opeens wordt geconfronteerd met een knullige paraplu-monster scène die op de lachspieren werkt, is van de duistere sfeer niets meer over. Dan besef je weer dat Not of This Earth toch vooral een echte B-film is.
De speelduur van 67 minuten is kort genoeg om niet verveeld te raken. Veel langer had het niet moeten duren. Behalve een duistere sfeer en een prima antagonist heeft de film amper iets te bieden. Geen aansprekende effecten. Geen opvallende settings. Geen erg verrassend verhaal. Geen indrukwekkende personages. Op Mr. Johnson na dan.

De film speelt ten tijde van WOII en twee blanke mannen en de zwarte bediende Jeff overleven een noodlanding met een vliegtuig. Op het Caribische eiland waarop ze zijn terechtgekomen ontmoeten ze de mysterieuze dr. Victor Sangre die er vreemde praktijken op nahoudt.
King of the Zombies staat te boek als een horrorkomedie. Dat is wat overdreven. De komische noot zit ‘m niet in het verhaal en evenmin in de personages. Op een personage na dan. De bangige Jeff speelt de rol van grappig ratelende angsthaas. De grappige zot die steeds angstaanjagende ervaringen heeft maar niet wordt geloofd. “If there's one thing that I wouldn't want to be twice, zombies is both of 'em”. Af en toe kon ik er wel om grinniken.
De factor komedie is dus wel te herleiden. Met de factor horror ligt dat anders. De titulaire zombies zijn er inderdaad maar zorgen niet voor verschrikking en dreiging. Het enige dat ze doen is rondlopen met houterige bewegingen en een starre blik. Ze vormen geen enkel gevaar. Spannend is het allemaal niet. Ook de pogingen om hier en daar wat suspense in te brengen zijn tevergeefs. De enige die een beetje een sinister gevoel opwekt is dr. Sangre. Met de nadruk op ‘een beetje’.
King of the Zombies is niet vervelend om te aanschouwen. Meer dan dat bewerkstelligt de film niet. Leuk als historische rariteit. Verder niet interessant.

Een film die zijn verhaal in een found footage-stijl vertelt. Hoewel de onrustige en agressieve stijl van filmen die regisseur en schrijver William Brent Bell hanteert, mij soms wat ergerde, beviel de film an sich mij heel behoorlijk. Het verhaal is uiteraard niet erg origineel maar wel pakkend en de film slaagt erin een sfeer van onbehagen te realiseren die bevalt.
Wer brengt kills, gore en actie. De film brengt het met behulp van beeldmateriaal dat van bewakingscamera’s en wiebelige handcamera’s afkomstig is. Het doet soms ietwat documentaireachtig aan. De beelden worden aaneengesloten gepresenteerd waardoor enig totaaloverzicht vaak ontbreekt. De kills, de gore en de actie passeren in een wirwar van hectische beelden die maken dat de impact van de horror niet ten volle wordt uitgebuit. Bij een conventionelere manier van filmen hadden de expliciete horrormomenten waarschijnlijk een veel indringender effect gehad. Nu houdt het met een sfeer van onbehagen wel op. Spanning wordt nauwelijks gegenereerd.
Des te jammer dat de personages niet heel indrukwekkend zijn vormgegeven. Hun aanwezigheid is geen spannende factor. Ze zijn daarvoor te vlak ingekleurd, zijn bovendien niet bijster sympathiek en nodigen niet uit tot inleving. Van enige emotionele binding met de personages is geen sprake. Ze zijn simpelweg niet interessant. Eén uitzondering daargelaten. Het personage dat de wolf vertolkt is dat een beetje, maar ook hij blijft hangen in de onderontwikkelde fase. Het fysieke werk gaat hem overigens goed af al is hij in mijn ogen nooit een wolf. Een grote gestalte met haar is een betere omschrijving. Niet slecht maar het is net niet het echte werk.
Ondanks de minpunten is Wer best vermakelijk. De hoge bodycount, de gewelddadige scènes en het bloed vergoeden veel van de ergernis die de chaotische regie en de afstandelijkheid tot de personages veroorzaken.

Geregisseerd door Josh Ruben die met Scare Me (2020) en Werewolves Within (2021) twee films maakte waarin komedie met horror wordt gecombineerd. Ik was dan ook niet erg verbaasd dat Heart Eyes hetzelfde doet. Evenals de twee bovengenoemde films is Heart Eyes een vermakelijke film die je als een satire op het fenomeen Valentijnsdag zou kunnen beschouwen. Een aanklacht tegen het vercommercialiseren van romantische gevoelens. Je kunt de film ook zonder bijgedachte puur als vermaak beschouwen. De film leent zich daar goed voor.
Leuke film. Leuke kills. De potsierlijk uitgedoste killer weet er wel raad mee. De moorden zijn creatief en heerlijk over the top. Verder grossiert de film in absurde situaties en beschikt over twee aimabele protagonisten met amusante dialogen die de kijkvreugde verhogen. Heart Eyes is geen innovatief werkje. Heart Eyes is geen film die de combinatie van komedie en horror opzienbarend anders invult dan andere films. Heart Eyes gebruikt bekende ingrediënten en brengt ze met vaart en frisheid. Geslaagd. Leuk dit.

Opeens verschenen ze. Reusachtige insectachtige wezens die de jacht op de mens openden. De mens kan maar weinig uitrichten tegen deze wezens. De wezens zijn snel, sterk en hun bepantsering is bulletproof. Toch kan de mens veilige oorden vinden, want om een of andere duistere reden wagen de moordmachines zich niet op een hoogte van meer dan 2500 meter. Boven die hoogte leven de mensen die de jacht hebben overleefd.
Elevation is een simpele popcornfilm. Geen bijzonder goede film. Wel een gemakkelijk kijkbare film. Een film die moeilijke vragen uit de weg gaat. Na afloop had ik nog steeds geen idee waar die reusachtige insecten opeens vandaan kwamen. Er wordt heel en passant wat gebazeld over een goddelijke ingreep, maar het blijft bij een terzijde. De film doet er verder niets mee. De andere vraag waar ik verschrikkelijk mee worstelde en waar ik het antwoord beslist van wilde weten is de vraag waarom de insecten zich niet op een hoogte van meer dan 2500 meter begeven. Tot mijn grote onvrede kreeg ik ook op deze vraag geen antwoord.
De film heeft positieve elementen. Zo zijn de diverse settingen een meerwaarde. De bergen vormen een mooi decor en als de film ondergronds de mijnen induikt levert dat af en toe onheilspellende scènes op. Ook het gedoe met die 2500 meterlijn wordt goed benut en is goed voor menig spannend moment. Het tempo is redelijk hoog en de film heeft amper momenten die je als slepend zou kunnen. De speciale effecten zijn wat mij betreft ook in orde.
Tegenover de positieve elementen staan zaken die niet in orde zijn. Het verhaal is simpel en volgt de bekende paden. Uiteraard wordt er een brok goedkoop sentiment voor de inleving met de personages ingebracht. Die inbreng heeft weinig effect. De personages zijn heel gemakzuchtig plat vormgegeven en dan werkt sentiment niet. Het maakte me eigenlijk niet zoveel uit of ze nu wel of niet werden opgeslokt. Tot slot is er nog de flauwe afloop. De film eindigt met een plotwending die lang van tevoren al wordt aangekondigd. Ook geen heuse verrassing aldaar.
Alles wijst erop dat de makers de film als een proloog hebben gelanceerd in de hoop op een vervolg of vervolgen waarin openstaande vragen worden beantwoord. Aangezien Elevation behoorlijk is geflopt zal een vervolg er waarschijnlijk niet komen en blijf ik met prangende vragen achter. Ik juich geen vervolg toe.

Een man zonder naam met een gasmasker en voorzien van legerkleding daalt met behulp van een duikersklok af naar een mysterieuze wereld vol monstruositeiten, getormenteerde zielen en bizarre en levende objecten. De man heeft er een opdracht te vervullen. Een bizarre odyssee is het gevolg. Phil Tippett maakt met Mad God een bijzondere en intrigerende animatie. Tippett is dan ook een bijzondere en talentvolle man. Hij werkte mee aan films als Star Wars, Jurassic Park en Robocop, vergaarde met zijn werk een aantal Oscarnominaties voor beste visuele effecten en kreeg zelfs twee keer de Oscar uitgereikt.
Ondanks zijn succes had Teppitt een droom. Een eigen film. Uiteindelijk werd dat Mad God. Teppitt begon met de ontwikkeling van zijn project in 1987. Na bijna 30 jaar in de productiefase te hebben gezeten is zijn film eindelijk af. Mad God is een bijzondere animatiefilm. Zowel qua Inhoud als vormgeving volgt de film zijn eigen pad dat ver weg voert van en niet is te vergelijken met iets uit de wereld van de mainstream. Mad God is een eigenzinnige film. En een ding is zeker. Of je nu wel of niet door de film wordt gegrepen, het valt niet te ontkennen dat de film in technisch opzicht een absoluut meesterwerk is.
Mad Dog laat een afschuwelijke wereld zien. Een infernale wereld Een post-apocalyptische wereld vol groteske verschijningen en bizarre gebeurtenissen. Een wereld waarin zielloze schepsels rondwaren die zich tegen elkaar keren. Een wereld waarin machines vreemdsoortige wezens uitkotsen. Er wordt gefolterd en gepijnigd. De grond is bezaaid met uitwerpselen en ander lichamelijk afval. De wereld die Teppitt laat zien is de manifestatie van de meest verschrikkelijke nachtmerrie die je je maar kunt voorstellen. Het zijn gewelddadige en zieke beelden die het oog teisteren. Ik prees mijzelf gelukkig dat Teppitt gekozen had voor animatie en stop-motion om zijn film vorm te geven. De realistische versie had ik niet willen zien.
De film fascineert door zijn vormgeving. De animatie en stop-motion worden fantasievol ingezet en zijn schitterend. Het is visueel genieten geblazen. Inhoudelijk is de film moeilijker te waarderen. Ik kon het verhaal (welk verhaal?) zeker niet tot in detail volgen. Ik slaagde er niet goed in om gebeurtenissen en schepsels met elkaar in verband te brengen. Het voelde als los zand. Soms willen dialogen je nog wel eens een duwtje in de richting van begrip geven. Hier werkt dat niet. De film doet het zonder dialoog. Talrijke metaforen en verwijzingen passeren. Soms gloorde het begrip. Vaak ook niet. Ik besloot me er maar bij neer te leggen en te genieten van de visuele pracht. De titel van de film indachtig, denk ik dat de intellectuele reikwijdte van een God (en zeker van een gestoorde God) de intellectuele reikwijdte van de gemiddelde kijker ver te boven gaat. Het viel me niet mee om verstandelijk mee te reizen naar de donkerste hoeken van het brein van de kunstzinnige Phil Tippett.
Mad Dog zet grotendeels in op stop-motion, maar permitteert zich op een enkel moment ook live-action. Die momenten worden weliswaar behoorlijk naturel en vrij onopvallend in het visuele festijn ingebracht, maar zijn toch een graadje minder mooi dan hun omgeving. De reden voor deze stijlbreukjes ontging mij. Maar goed, mij ontging wel meer. Neemt niet weg dat ik ondanks mijn vele momenten van onbegrip met Mad God een bijzondere filmbeleving had en de film ook nog eens goed kon waarderen.

De remake van de Deense horrorthriller van Ole Bornedal, geregisseerd door dezelfde regisseur. Volgens veel critici een onnodige film die bijna een exacte kopie is van het origineel. Waarom dan deze film gemaakt? Bornedal is er duidelijk over. De Deense versie trok vanwege de onbekende cast en de taal geen Amerikaans publiek. Deze versie wel. Een commerciële overweging dus. Aangezien ik het origineel niet heb gezien, is van enige vergelijking geen sprake. Ik ben er fris ingestapt en heb een goeie film gezien.
Nightwatch zet vooral in op sfeer. Het verhaal over een student die nachtwaker wordt in een mortuarium is van begin tot eind bijzonder beklemmend. De film speelt zeer geslaagd met de afschuwelijke gedachte dat er tussen al die dode lichamen mogelijk opeens een lichaam een beweging of een geluid maakt. Verrekte creepy, vond ik het. Het beklemmende gevoel wordt versterkt door het sfeergevoelige gebouw waar de meeste handeling plaatsvindt. Het gebouw met nauwe gangen en steriel ingerichte kamers met opgebaarde lichamen zorgt voor een extra drukkende basissfeer.
Die drukkende atmosfeer heeft effect op de verbeelding van het personage en de paranoïde angst die dat teweeg brengt wordt heel goed op de kijker overgebracht. Dat de wending in het verhaal redelijk snel te achterhalen is, doet daar geen afbreuk aan. Uiteraard was het leuker geweest om pas aan het einde het foute personage eruit te pikken. Het aantal personages is echter tamelijk dun gezaaid, zodat het aantal gegadigden voor de foute rol op voorhand al niet hoog was. Van de kijker in de rol van detective wordt dus niet veel gevraagd. Bornedal had daarin wat mij betreft nog wel wat speelruimte kunnen creëren. Maar goed, ook zonder dit element is Nightwatch gewoon een solide, spannende en sfeervolle horrothriller.

Roald Dahl. Een remake. Oma en kleinkind in een strandhotel. Kleinkind stuit op een heksenvergadering en wordt evenals een aanwezig vriendje in een muis veranderd. Een hoop consternatie en hectiek volgt. Daartussenin is er wat ruimte voor drama en (visuele) humor. Regisseur Robert Zemeckis maakt van al die bestanddelen een alleraardigste film die je na afloop ook weer snel kunt vergeten. The Witches kijkt prettig weg, maar is geen memorabele film.
Film en verhaal amuseren. Omdat het een sterk verhaal is natuurlijk, maar ook vanwege de invulling van de personages. Octavia Spencer is leuk als oma. Stanley Tucci is een amusante hotelmanager. En Anne Hathaway doet het met overdreven accent en uitgelaten gegesticuleer leuk als opperheks. Ze is niet erg angstaanjagend, maar dat past ook niet bij de vriendelijke toon van deze familiefilm. De volwassen kijker die van horror houdt en zwarte en volwassener humor in een film op prijs stelt, wordt in The Witches karig bediend. De film is niet vilein genoeg. Niet duister genoeg. Als gezegd, teveel een familiefilm.
De film heeft vaart. Iets teveel hinkt de film op korte kicks en rent van de ene hectische scène naar de andere. Dat is tot op zekere hoogte lekker maar maakt ook dat de film niet veel van de kijker vraagt. Die kan zich gemakzuchtig laten voeren met fastfood en hoeft zich tijdens de film niet in te spannen om gebeurtenissen met elkaar in verband te brengen of te bepalen wie goed en wie slecht is. De film doet het voor je. Wel zo gemakkelijk. Ik zal eerlijk zeggen dat ik fastfood zo nu en dan wel apprecieer.