Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Gewetensbezwaren zijn karaktertrekken die Fabian niet bezit. Fabian voorziet in zijn levensonderhoud door mensen op te lichten. Heel succesvol is hij daarbij niet. Als hij op de vlucht moet slaan bij een mislukte zwendel, geraakt hij verzeild in een trouwgezelschap en doet zich voor als de trouwfotograaf. Tot dan doet alles vermoeden dat het script is gebaseerd op een schelmenroman. Dat verandert acuut als een moord wordt gepleegd en we ons opeens in het vertrouwde scenario van een moordmysterie bevinden.
De setting is bekend van talloze andere whodunnits. Het moordmysterie speelt zich in een afgelegen landhuis af en uiteraard zijn alle verdachten vanwege de slechte weersomstandigheden niet in staat om de moordlocatie te verlaten. Het scenario is allesbehalve origineel. Daarnaast is de film geen erg serieuze bijdrage aan het misdaadgenre. Het is vooral de bedoeling de kijker aan het lachen te krijgen. De film tovert daarvoor een aantal merkwaardige personages tevoorschijn die niet grappig zijn en combineert die merkwaardigheid met de komische kwaliteiten van hoofdpersonage Fabian. De humor is vrij onschuldig. Beetje flauw ook. Fabian's handelingen leveren af en toe een kort lachje op. Daar is het wel mee gezegd. Van mij had de humor best iets meer scherpte en venijn mogen hebben.
Het misdadige spel wordt niet erg boeiend uitgespeeld. Best leuk om samen met Fabian naar clues te speuren, maar van spanning is geen sprake. De weg naar de onvermijdelijke showdown waarin Fabian de dader ontmaskert, heeft meer een humoristische dan een spannende insteek. De showdown zelf neemt vervolgens behoorlijk wat tijd in beslag die niet altijd even interessant is ingevuld. Dat oninteressante aspect bestaat niet zo zeer uit Bastian Pastewka die de rol van de charmante oplichter uitstekend vertolkt. Het zijn de andere personages die totaal niet boeiend zijn maar wel tijd en aandacht vragen. Ze zijn het niet waard. Ze zijn bijzonder bleek vormgegeven en totaal niet interessant. De betrokkenheid met hen is zeer gering.
En zo is Fabian und die Mörderische Hochzeit een film die na afloop al weer snel uit het geheugen is verdwenen. Slechts het personage Fabian blijft waarschijnlijk wat langer in de herinnering hangen. Heel erg lang zal dat niet zijn.

Een tragikomedie over rouwverwerking. In films over rouwverwerking worden de feiten vaak in het begin al over de kijker uitgestort, waarna de film zich verantwoord psychologisch met de rouwende protagonist kan bezighouden. In Twinless zijn de feiten vanaf het begin niet helder. En als je denkt de feiten helder te hebben, volgt nog een wending die alles weer overhoop haalt. Het gaat niet per se om een wending die wordt ingebracht vanwege het verrassingseffect hoewel dat effect wel wordt gesorteerd. De wending dient voornamelijk om bij te dragen aan meer verdieping in de personages en aan een verbreding van de tragiek in het verhaal. Door de wending verandert de aard van het verdriet. Een prima truc van scenarist en hoofdrolspeler James Sweeney die de emotionele chaos waarin twee rouwende protagonisten zijn terechtgekomen hiermee nog eens extra beklemtoont..
De film is vooral een praatfilm en is behalve van goede dialogen afhankelijk van de geloofwaardigheid van zijn personages. Die geloofwaardigheid is er. James Sweeney speelt een wat wispelturig karakter die de neiging heeft zich aan iemand vast te klampen. Zijn personage is een aimabel persoon maar in zijn doen en laten ook wel wat vermoeiend. Dylan O’Brien heeft een dubbelrol en laat twee totaal verschillende personages tot leven komen. Het ene personage in een bijrol is flamboyant en arrogant. Het andere en belangrijkere personage is niet erg toegankelijk, een moeilijke prater en tamelijk onbeholpen in zijn interacties met anderen. De personages hebben allen zo hun eigenzinnigheden en gedragen zich niet altijd even voorbeeldig. Ze zijn menselijk. Het zijn mensen die in een emotioneel dal zijn beland en de weg naar boven weer proberen op te pakken.
Tot nu toe klinkt het allemaal vrij ernstig. Valt mee. De film behandelt weliswaar een zwaar thema maar doet dat niet alleen op een dramatische manier. De film is eveneens een komedie. Centraal staat de kennismaking tussen twee rouwende mannen die elkaar in een praatgroep tegenkomen. Er ontwikkelt zich een vriendschap waarin grappige momenten worden afgewisseld met ontroerende momenten. Soms is het alsof je naar een platonische romantische komedie kijkt. Neem bijvoorbeeld een ongemakkelijke en kneuterige scène waarin de beide mannen samen boodschappen doen in de supermarkt. Een scène die zowel grappig als ontroerend is. De film heeft veel meer van dergelijke kleine scènes die voor opklaring zorgen. Het zijn vooral dergelijke scènes die de film sfeervol kleuren en ervoor zorgen dat de film niet verzinkt in een algeheel tranendal. Prima gelukt wat mij betreft.

Een slasher. Een leuk subgenre van de horror. Hoewel de grote hausse in de jaren 80 en 90 werd geproduceerd, komen ze gelukkig nog steeds voorbij. Night of the Reaper is er een voorbeeld van.
De film begint heel klassiek met een babysitter die door een killer wordt opgejaagd. Leuk, spannend, nostalgisch. Meteen valt op hoeveel inspiratie de maker bij Halloween heeft gehaald. Beeld, sfeer en muziek maken herinneringen los. Beeld, sfeer en muziek laten dientengevolge eveneens weinig originaliteit zien. Toch is het niet eerlijk om de film meteen maar af te kraken want regisseur en schrijver Brandon Christensen voegt uiteindelijk wel elementen toe die iets eigens hebben. Zo is er een plotwending die heel verrassend laat zien dat de dingen anders in elkaar steken dan gedacht. Het verrassingselement is hetgeen waarmee de film zich onderscheidt.
Maar waar een film als Halloween geloofwaardige horror biedt, moet je bij Night of the Reaper wel erg veel toevalligheden door de vingers zien. Wat goed werkt is de tweeledige verteltrant. Dan weer volgen we de babysitter en haar angstwekkende belevenissen. Dan weer volgen we de sheriff die onderzoek doet. Hoewel beide verhaallijnen last hebben van slaapverwekkende momenten is er in ieder geval sprake van afwisseling. De afwisseling voorkomt al te grote verveling en functioneert in dat opzicht. Het aantal kills valt iets tegen. Een dreigende sfeer is meestal wel aanwezig. Ach, de film is in zijn algemeenheid niet heel goed, maar de film heeft zijn momenten, zou je kunnen zeggen.

Net als in zijn eerste film (Teen Spirit (2018)) regisseert Max Minghella een film die gaat over een vrouw die met een kunstzinnig beroep in haar levensonderhoud voorziet. In tegenstelling tot de eersteling gaat het in deze film niet om een personage aan het begin van haar carrière, maar om iemand die haar beste jaren al achter zich heeft liggen. Een vrouw die vanwege haar leeftijd amper nog wordt gecast, derhalve niet meer zo succesvol is en er alles aan doet om maar weer een rol te mogen spelen. Het is een weg die met allerlei hindernissen gepaard gaat.
Shell is een horrorfilm met een satirische inslag. Shell stelt een industrie en een samenleving aan de kaak die menselijke waardigheid reduceert tot een schoonheidsideaal. De combinatie horror en satire met betrekking tot het thema schoonheid zagen we natuurlijk ook al in The Substance (2024). In die film begon men al vroeg met de spanningsopbouw en de bodyhorror. In Shell duurt het allemaal wat langer voordat de effecten van de verjongingskuur exorbitante vormen aannemen. En als het eenmaal los gaat, dan is het niet eens erg spannend. De absurditeit van de horror zorgt veeleer voor komische dan voor angstaanjagende momenten.
De genreaanduiding Horror/thriller vind ik wat misleidend. Shell is eerder een zwarte komedie met wat elementen van horrorachtige allure. De humor is aan de zwarte kant, maar net even te lief. Te publieksvriendelijk. De film had van mij een veel bijtender en zwartgalliger toon mogen hanteren. De hoop op een breed commercieel succes zal in de weg hebben gezeten, vermoed ik. Shell is desondanks best leuk om te kijken. Het verhaaltje hobbelt plezierig voort en de twee actrices die de hoofdrollen vervullen (Elisabeth Moss en Kate Hudson) zijn plezierig bezig. Shell is leuk vermaak. Verwacht er gewoon niet teveel van.

Reunion is een mengeling van whodunnit en komedie. Zoals de titel al aangeeft gaat het om een reünie en wel een schoolreünie. Er is een moord. Er zijn verdachten. Er is een groot landhuis. En uiteraard zijn de weersomstandigheden dermate slecht dat de reünisten gedwongen zijn in het huis te blijven. Kortom, alle bekende ingrediënten voor een whodunnit zijn aanwezig.
Origineel is de film niet. Behalve de genoemde ingrediënten, volgt ook het scenario een bekende loop. In de loop van de film drijven onvermijdelijk persoonlijke geheimen boven die ervoor zorgen dat iedereen een motief heeft en dus verdacht is. Hoewel niet origineel, wel leuk om te volgen. De personages zijn niet vervelend en de luchtige toonzetting bevalt goed. Ook de ontrafeling is prima gevonden. Niet voorspelbaar.
Dat de film naast een whodunnit tevens een komedie is, voorkomt dat het verhaal onheilspellend of spannend aanvoelt. Ik zie zelf liever een serieuze whodunnit met wat duistere laagjes, maar als je je op wat lichtzinnig vermaak instelt, is de combinatie met komische elementen niet vervelend. Reunion is geen bijzondere film. Gewoon een leuk en luchtig werkje dat gemakkelijk en prettig valt te consumeren.

Symbol is een absurde komedie die drijft op hysterische taferelen en slapstick. Zeer intrigerend, maar niet direct reden om de lachspieren aan het werk te zetten. Japanse humor is niet gemakkelijk te ondergaan. Een man in een vrolijk gekleurde pyjama ontwaakt in een steriele ruimte zonder deuren en vensters. Uit de wanden ploppen naakte engelenfiguurtjes op die ook weer verdwijnen. Niet helemaal verdwijnen, want hun penissen blijven zichtbaar en vormen een wandreliëf. De man in pyjama onderzoekt het wandreliëf en ontdekt dat wanneer hij op een penis drukt de wand een voorwerp in de ruimte slingert. Zeer absurd allemaal. Grappig? Niet echt.
Terwijl de man daar zo bezig is, wordt de aandacht van de kijker gevestigd op een tweede verhaallijn die de andere verhaallijn om de zoveel tijd afwisselt. Het lijntje speelt zich ergens in Mexico af alwaar een non in een pick-up door de woestijn raast en ergens in een afgelegen hut haar vader afhaalt die gemaskerd klaar zit om ergens te gaan worstelen en terwijl hij wacht op zijn gemak de krant leest. Later volgen we de worstelpartij. Ook deze vertelling is tamelijk absurd. Grappig? Niet echt.
Hitoshi Matsumoto is de naam van de hoofdrolspeler. Hij is tevens de schrijver en de regisseur van de film. Hij is een populaire Japanse humorist die meer films maakte. Symbol is mijn eerste ontmoeting met de Japanse komiek. Een ontmoeting die niet direct smaakte naar een verdere kennismaking met zijn werk. In Symbol bestookt hij de kijker met allerlei absurditeiten. Hoewel er bij mij wel een goedmoedig gevoel optrad bij het kijken naar de vertwijfelde man in zijn pyjama, die wanhopig probeert te ontsnappen, lukte het me maar niet om de lach te vinden.
De filosofie achter de film dacht ik wel te vinden. De man bevindt zich in een Kafkaëske situatie, waaruit geen ontsnapping mogelijk is. De man weet dat hij gevangen zit maar heeft geen idee in hoeverre zijn handelingen effect hebben. Later in de film leren we dat de mens als levend wezen verbonden is met het universum en elke handeling gevolgen heeft voor de koers die het universum vaart. Hoe overdreven, belachelijk, nutteloos en absurd die handelingen ook zijn of lijken te zijn. Er is blijkbaar altijd ruimte voor hoop.
Dan resten nog de twee verhaalllijnen. Hoewel de twee verhaallijnen op een of andere manier aan het eind samenvallen, lukte het me niet echt om de vinger op de verbintenis tussen beide te leggen. De zin “oefening baart kunst” schoot door me heen. Geen idee waarom. Ik schoot er niet veel mee op. Symbol is een intrigerende film en aan mij niet echt besteed, vrees ik.

De derde film waarin Daniel Craig in de huid van detective Benoit Blanc kruipt. De derde keer ook dat hij een gecompliceerde moord moet oplossen. Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery is een fijne whodunnit die na het ietwat parodistische Glass Onion (2022) in een sacrale omgeving een minder losbandige sfeer opzoekt. Benoit Blanc bevindt zich in een conservatief stadje waar religie en kerk belangrijke pijlers in het bestaan zijn. En juist in deze pastorale setting wordt een moord gepleegd.
Schijn bedriegt, zoals dat vaker het geval is. De kerkgemeenschap is stevig in handen van monseigneur Wicks die de gemeenschap laat sidderen door in elke preek de slechte karaktereigenschappen van een kerkbezoeker te benoemen. Een provocatieve tactiek die hij gebruikt om macht en controle uit te oefenen. Zijn ondergeschikte is father Jud die wars is van dergelijke tactieken en pleit voor de dialoog en de begripvolle zachte hand. Door de tegenstrijdigheden in de karakters van Wicks en Jud te accentueren, vindt schrijver en regisseur Rian Johnson een geslaagde uitlaatklep voor een genuanceerd commentaar op religie. De film doet dat zonder afbreuk te doen aan hetgeen waar een whodunnit over moet gaan. En dat is natuurlijk de moord en de ontrafeling ervan.
Rian Johnson heeft zich laten inspireren door de grootheden van het misdaadverhaal. Schrijvers als Agatha Christie en John Dickson Carr. De roman The Hollow Man van Carr wordt in de film zelfs meerdere keren genoemd. Daarnaast zijn er andere referenties naar bekende detectiveverhalen. Behalve aan het feitelijke moordonderzoek besteedt de film aandacht aan de diverse personages die verdacht zijn. Die personages zijn enigszins overdreven vormgegeven, maar zijn niet dermate ontspoord dat ze karikaturale vormen aannemen. Samen met Benoit Blanc leer je de personages en hun geheimen in de loop van de film beter kennen en is het leuk om zelf wat speurzin te bedrijven.
De ontknoping bevat een aantal wendingen die tamelijk gekunsteld zijn, maar als je daar overheen stapt is de ontrafeling van het mysterie bewonderenswaardig creatief in elkaar gezet en uiteindelijk acceptabel te noemen. Noemenswaardig zijn verder nog de expressieve score die een ongemakkelijke sfeer benadrukt, de scherpe en geestige dialogen en het fijne acteerwerk. Gedragen wordt de film door bekende namen als Josh ‘O Connor, Daniel Craig en Josh Brolin. Een intrigerende bijrol is er voor Glenn Close. Wake Up Dead Man heeft me bijzonder goed vermaakt.

Now You See Me: Now You Don’t is de derde in de reeks en de film brengt precies dat wat de voorgangers zo leuk maakte. Niet alleen zijn de vier hoofdpersonen uit de eerste en tweede film weer terug, ook andere personages uit de eerdere films keren weder. Het zijn niet alleen de personages zelf die voor het plezier zorgen. Het zijn zeker ook de onderlinge conflicten en de pogingen om elkaar af te troeven die de film leuk en dynamisch maken. Verder biedt de film actie en natuurlijk veel gegoochel.
Prima actie en illusies. Misschien wel de fijnste illusies vinden plaats tijdens een stop in een magisch kasteel. Een schitterende setting met Escherachtige trappen, spiegelwanden en verborgen deuren. Naast gegoochel is de film ruim voorzien van actie. Bombastische actie zonder dat er een schot wordt gelost. De actie en illusies vinden op veel locaties plaats. De illusionisten reizen wat af. Hun beweeglijkheid zorgt steeds voor fraaie decors in de vorm van diverse grote steden die door de groep worden aangedaan. En tenslotte is er natuurlijk nog de antagonist waartegen The Horsemen het moeten opnemen. Voor die rol is Rosamund Pike aangetrokken die op behoorlijk overdreven maar amusante wijze een gemeen loeder neerzet. Ze is een uitstekende antagonist. Goed passend in het illusoire schouwspel dat de film is.
Now You See Me: Now You Don’t is heerlijk popcornvermaak. Regisseur Ruben Fleischer slaagt er goed in om een frisse film te produceren. Niet alleen door de introductie van nieuwe illusionisten maar vooral door de fijne dynamiek tussen de personages en de dynamiek in de scènes. Visueel mooi. Veel vaart. Prima plot ook. Niet al te moeilijk en verfrissend dat alle gedoe eens niet om de redding van de planeet gaat, maar gewoon voortkomt uit een persoonlijk wraakmotief. Het is zorgeloos genieten van illusie, actie en humoristische interacties. En ja, de afloop staat natuurlijk vast. Op dus naar de volgende in de reeks.