Opinions

I Quattro dell'Ave Maria is het tweede deel van de trilogie van regisseur Giuseppe Colizzi. In de basis is I Quattro dell'Ave Maria een rauwe spaghettiwestern met een grimmige sfeer. De film biedt echter meer ruimte aan humoristische momenten dan het eerste deel van de trilogie. In de film zijn de luchtige contouren van het duo Spencer en Hill al beter zichtbaar dan in het eerste deel.

Het verhaal heeft een hoofdlijn maar van die hoofdlijn wordt frequent afgeweken. De film is episodisch van opzet. De handeling zit vol dwaze en tot mislukking gedoemde acties die behalve grimmig toch ook een luchtig (soms bijna een slapstickachtig) karakter hebben. De combinatie is goed gelukt. Aan de ene kant is er het stof, de viezigheid en de grimmige actie die de Italiaanse western zo kenmerken. Aan de andere kant zijn er de donquichotterieën van de personages die een tegenwicht vormen voor de grimmige sfeer en het rauwe geweld.

In de film wordt behoorlijk veel gesproken. Met dank aan Eli Wallach, die er met zijn verbale intermezzo‘s af en toe voor zorgde dat ik de concentratie even kwijt was. De inzakmomenten worden gelukkig steeds positief opgevolgd door sfeervol beeldmateriaal van het landschap, door interessantere handelingen van de andere personages en natuurlijk door gewelddadige en komische actiescènes.

Vooral dat laatste doet Colizzi goed. Hij bereidt de kijker voor op een spannende en krachtig inwerkende gebeurtenis. Op iets noodlottigs. Op iets verschrikkelijks. Soms gebeurt dat inderdaad. Soms ook gebeurt er iets verschrikkelijk grappigs. De onvoorspelbaarheid werkt verrassend leuk.

I Quattro dell'Ave Maria is een prima spaghettiwestern. Vooral de showdown is bijzonder goed geënsceneerd en wat mij betreft het hoogtepunt van de film. Uiteraard ontbreekt de typische muziek niet. Die wordt aangenaam verzorgd door Carlo Rustichelli. Op naar La Collina degli Stivali (1969).

Het is de laatste jaren niet ongewoon in het horrorgenre om Engelstalige versies van anderstalige horrorproducties uit te brengen. Een cyclus die symptomatisch lijkt voor het gebrek aan ideeën binnen het genre. Een armetierige bedoening is het die als enig voordeel heeft dat aangenaam werk uit het niet-Engelstalige deel van de wereld onder de aandacht wordt gebracht van een breder publiek. Queen of Spades is de remake van de Russische film Pikovaya Dama. Chyornyy Obryad (2015) en is een voorbeeld van een remake die niet gemaakt had hoeven worden omdat de film niets bijzonders brengt
De film handelt over een groep jongeren die door middel van een bezweringsspreuk in aanraking komen met het kwaad. Een plot dat niet bijzonder origineel is. Veel horrorfilms werken met deze formule. Bij het kijken dacht ik dat het verloop dan misschien nog zou afwijken van de standaard riedel. Dat was niet het geval. Het verloop hield geen verrassingen in. Ik heb werkelijk geen idee waarom regisseur Patrick White zich genoodzaakt voelde het Russische origineel te verfilmen. Of misschien beter uitgedrukt: op deze inspiratieloze manier te verfilmen. Ik heb dat origineel niet gezien en kan niet oordelen over de originaliteit daarvan. Ik oordeel slechts over de onnodige remake.
En die remake is een saaie film. Een voorspelbaar verhaaltje, een sfeerloze enscenering, slecht acteerwerk en goedkoop ogende effecten maken van het kijken naar Queen of Spades een uitputtingsslag. Het enige angstige moment overvalt de kijker aan het einde. Het is een open einde met mogelijkheden voor een terugkeer van de Queen of Spades. Ach en wee!

De naam Hammer Film Productions Ltd. stond ooit voor sfeervolle griezelfilms, die met name in de jaren 60 grootschalig werden geproduceerd. In de jaren 70 ging het bedrijf ter ziele. Vanaf 2008 produceert Hammer weer films. Van die films zag ik er een aantal. Met The Woman in Black (2012) en The Lodge (2019) bracht Hammer wederom fijne horrorfilms die recht deden aan de oude traditie. The Quiet Ones doet dat niet. De film raakt niet aan de fijne klassieke sfeer die de Hammerfilms doorgaans zo kenmerken.

De film past naadloos in de wereld van de moderne horrorfilm. De wereld van de goedkope effecten. De wereld van de shockelementen. In plaats van de kijker te trakteren op sfeervol spannend griezelwerk met gebruikmaking van de stilistische mogelijkheden die de prachtlokatie (oude villa) biedt, wordt gepoogd spanning te kweken met (geluids)effecten.

Alle ogenschijnlijk vreemde gebeurtenissen worden begeleidt met een enorme dosis aan decibellen. (Hoezo, Quiet Ones!). Dat trucje is in den beginne nog wel charmant, maar verliest al snel aan kracht en raakt steeds meer een vermoeiende en steeds minder een spannende snaar.

Het stramien is als volgt. Er wordt een (in aanzet) interessante opbouw ingezet naar een gebeurtenis die vervolgens telkens teleurstellend uitmondt in een explosie van lawaai en hectiek. En dat kunstje flikt men bij elke spannende gebeurtenis. Een film lang.

Het cameragebruik is in deze film opmerkelijk. De film wisselt een normale camera af met een handcam die de paranormale gebeurtenissen vastlegt. Dat klinkt op voorhand als een leuke toevoeging die de film meer levendigheid, sfeer en authenticiteit verleent. Nee. De afwisseling van camera’s werkt vooral rommelig en draagt alleen maar extra bij aan de nervositeit die alle geluidsexplosies al veroorzaken. Leuk bedacht, maar het werkt averechts. En zo is The Quiet Ones behalve een vermoeiende ook een vrij instabiele film.

Ook het acteerwerk genereert vermoeidheid. Weinig dynamiek en veel gemakzucht. Neem bijvoorbeeld het personage van de paranormale onderzoeker. Zijn gelaatsuitdrukkingen zijn even afwisselend als het saaie verhaal. Met een bevroren mimiek ondergaat hij alle hectiek. Zelfs in scènes waarin hij van zijn à propos raakt, blijft zijn gelaatsuitdrukking ongewijzigd. Het oogt soms bijna komisch en dat lijkt me niet de bedoeling.

The Quiet Ones is een teleurstellende film die niet kan bogen op verrassend geplaatste scares, op een intrigerende verhaalloop, op interessantepersonages of op een geraffineerd sounddesign.

Regisseur en auteur John Krasinski tekent ook voor het tweede deel van de postapocalyptische horrorfilm die in 2018 een fijne verrassing en een groot succes was. A Quiet Place Part II is een prima film, maar mist logischerwijs de frisheid van de voorganger. Het kernidee is immers bekend. De film zoekt het dan ook minder in de minimalistische suspense en sluit meer aan bij sensationelere voorbeelden uit het dystopische horror- en scifi-genre.

De film begint met een blik op de grotere samenhang der dingen. Een terugblik die laat zien hoe chaos en destructie zich over de aarde uitstorten. Het speelterrein is een vriendelijke kleine stad waar de hoofdpersonages uit de eerste film voor het eerst met de dreiging in aanraking komen. Na een hoop spektakel springt de film in de tijd vooruit en pakt de draad weer op vanaf het einde van de vorige film. Het is de 474e dag sinds de aanval van buitenaardse monsters en voor het gezin het begin van een odyssee naar een veiliger gebied.

Het contrast tussen absolute stilte en onverwachte geluiden werkt net als in het eerste hoofdstuk erg goed. Iets minder intens maar desondanks voorziet het de film wederom van een spannende laag. De familiale dynamiek is minder sterk. Jammer, maar ook logisch omdat Krasinski kiest voor meerdere plotlijnen waar steeds een ander familielid onderdeel van is. De belevenissen van moeder en zoon zijn niet heel opwindend. Beetje fantasieloos. De belevenissen van de stomme dochter Regan brengen meer opwinding teweeg.

Prima geënsceneerde film trouwens. Prima effecten ook. De wereld ligt heel geloofwaardig in puin. De monsters zien er goed uit. Spanning is er zeker. Maar toch. In vergelijking met het minimalisme van het eerste deel dat voor veel beklemming zorgde, valt de film gewoon wat tegen. Hier is het toch meer het spektakel dat spanning opwerpt. Ook ok, maar gewoon wat meer doorsnee en minder spannend.

Wat een heerlijke rust. Maar niet heus.

Weinig tekst en weinig geluid. En dan alleen maar bij hoge uitzondering en binnen de minieme volume marges die de personages uit veiligheidsoverwegingen hanteren. Als kijker weet je dan natuurlijk meteen voldoende. Dat gaat vast niet goed. Geluid betekent immers gevaar. En ja, dan is het logisch dat in de film de geluidsgrenzen worden opgezocht en dat er op die manier met het spanningsniveau wordt gespeeld.

Spelen met geluid werkt heel suggestief. En ook al is dat spel enigszins voorspelbaar, het werkt absoluut benauwend en zorgt voor zweethandjes. Met de spannende beleving zit het over de hele linie absoluut goed.

Om zeker te zijn dat de spanning ook op rustige momenten niet heel ver weg zakt, gooit regisseur John Krasinski er bij tijd en wijle nog wat jumpscares in. De heerlijke rust is meestal slechts schijn.

Plezierige personages trouwens. Niet al te moeilijk. Niet al te zeurderig aanwezig. Gewoon doeltreffend voor de film. Plezierig aas, zogezegd. Emily Blunt voorop.

Wat valt verder op. De creaturen zijn van afstand imponerend. Enigszins teleurgesteld bekeek ik de dichtbije versie die in detail een stuk minder imponeert. De geluiden die de creaturen produceren zijn daarentegen wel angstaanjagend en worden dan ook gretig ingezet.

En zo komen we wederom bij het fenomeen geluid uit. Bij de creaturen averechts in het gebruik, want niet ingehouden, maar in de uitwerking zeker zo spannend als de stilte.

Spannende film.

Na het succes van de twee succesvolle films die het begin van de franchise markeren, zijn er berichten dat een derde deel in de maak is. Om de fans niet te lang te laten wachten lenigt ‘A Quiet Place: Day One’ als tussendoortje een beetje de nood. Terwijl in de hoofddelen de buitenaardse invasie al enige tijd geleden heeft plaatsgevonden, laat Day One de kijker het begin van de invasie meemaken. De bekende personages uit de eerdere films zijn in Day One afwezig. Ondanks hun afwezigheid biedt Day One gelijksoortige en herkenbare gebeurtenissen. Erg spannend is het allemaal niet.

De monsters gedragen zich niet anders dan in de eerdere films. Als gevolg daarvan zijn de actiescènes vergelijkbaar. Hoewel de New Yorkse setting afwijkt van de gebruikelijke landelijke setting en zorg draagt voor een imposant decor dat mooie plaatjes oplevert, hebben de beide protagonisten Sam (Lupita Nyong’o) en Eric (Joseph Quinn) vergelijkbare ervaringen als de bekende personages in de andere films. Niets nieuws onder de zon. Regisseur en schrijver Michael Sarnoski geeft misschien om die reden wat meer ruimte aan het menselijke aspect teneinde de beleving te intensiveren.

Met name aan het personage Sam wordt in dat opzicht veel aandacht besteed. Sarnoski maakt haar leefomstandigheden dermate bijzonder dat haar verschijning heel gemakkelijk een brok medelijden opwekt. Sam is terminaal ziek en verblijft in een hospice. Ze schuwt menselijk gezelschap en heeft voldoende aan het gezelschap van haar kat Frodo. Sarnoski maakt van haar een karakter waar je vanzelfsprekend mee sympathiseert. Als zij te midden van de hectiek en de chaos in precaire situaties verzeild raakt, heb je als kijker geen andere keus dan innig met haar mee te leven. Het personages Eric is wat vlakker gekleurd maar ook hij bezit voldoende eigenschappen om je in emotioneel opzicht gemakkelijk met hem verbonden te voelen.

De scènes met beiden zijn soms wat sentimenteel van aard maar zijn redelijk interessant en worden sterk geacteerd. Ik vroeg me op een bepaald moment zelfs af waarom de film niet gewoon puur gericht was op de interacties tussen Sam en Eric. Daar lag de interesse van Sarnoski volgens mij toch al. Al dat gedoe met die buitenaardse wezens voelde soms als niet ter zake doende aan. Als horrorfilm heeft Day One dan ook niet veel te bieden. Als een dramatisch portret van twee eenzame mensen die door de omstandigheden gedwongen naar elkaar toegroeien, bevalt de film een stuk beter.

Welkom in een suburb van een doorsnee stadje in de VS. Een typische Amerikaanse buitenwijk met grote vrijstaande huizen, opzichtige auto’s en decoratief aangelegd groen, waar de blije bewoners alles hebben wat hun hartje begeerd. Het leven is gelukkig. Maar niet heus natuurlijk. Films genoeg die het tegendeel bewijzen. Deze film doet dat ook. Onder de oppervlakte van geluk en luxe hangt een laag van schaamtevolle geheimen en verborgen ongeluk. Depressie en verdriet tieren welig.

In een wijk als deze komt de doofstomme Dot (vlak gespeeld door de aangename Camilla Belle) inwonen bij een familie die er in depressief opzicht goed op z’n plek is. De doofstomme Dot heeft dat al snel in de gaten. De kijker dus ook. Door haar ogen ontdekt de kijker hoe niets is wat het lijkt en hoe fucked up het gezin eigenlijk is. Onderhuids broeit er van alles.

De film slaagt er in om met die gegevens een viezig en broeierig sfeertje neer te zetten. En dat is het dan eigenlijk ook wel. Goed, het verhaal loopt nog wat om en door de probleempjes van de personages heen, maar blijft verder zonder veel verrassende ontwikkeling. Laat ik het zo zeggen: vanaf vrij in het begin is al in grote lijnen duidelijk hoe de zaken gaan verlopen. En dat blijkt aan het einde redelijk te kloppen.

Het scheelt dat er in de film twee aangename leading ladies acteren, want naast Belle doet Elisha Cuthbert ook nog mee. Ik deed het er maar mee. Hun aanwezigheid leidde wat af van de nare en vermoeiende problemen waar de personages (ook de beide dames) mee kampen en voorkwam tijdens het kijken al te depressieve gedachten.

Een timide vrouw volgt al jaren een quizshow op tv, weet thuis op de bank alle antwoorden en ontkomt er niet aan dat zij daadwerkelijk kandidaat in de show wordt. Het verhaal is tamelijk rechtlijnig en simpel. Het beweegt zich langs voorspelbare lijnen. Quiz Lady verrast nergens.

De personages zijn niet onaardig neergezet, maar voldoen heel plichtsgetrouw aan alle stereotypen die films met een komische- en gevoelige inslag altijd bevolken. Niet de minste namen trouwens. Will Ferrell, Sandra Oh, Jason Schwartzman en Awkwafina. Ze spelen hun stereotypen goed. Van het typetje van Sandra Oh werd ik trouwens wel een beetje moe. Ze is nergens grappig maar wel erg aanwezig. Van Awkwafina’s typetje was iets meer werk gemaakt. Ze kreeg wat achtergrond mee en dat bevalt me altijd beter. Ferrell en Schwartzman zijn wandelende clichés en hebben zo hun momentjes.

De humor in Quiz Lady is van onevenwichtig niveau. Hier en daar een geslaagde grap gevolgd door een twee- of drietal komisch bedoelde momenten die niet grappig zijn. Teveel onleuke humor dus. Gelukkig heeft de film vaart, zodat je niet te lang hoeft stil te staan bij weer een mislukt humoristisch hoogtepuntje. Al voor je beseft dat het eigenlijk niet heel grappig is, is de film al weer op weg naar het volgende komische hoogtepuntje.

Vanwege een onleuke en overbodige scène betreffende drugsgebruik en vanwege het geforceerde straatjargon van typetje Oh, ontving de film in de VS een Restricted Rating. Ik zou een Restricted Rating hebben opgelegd omdat beide zaken niet grappig zijn. Zoveel humorloosheid is absoluut niet geschikt voor de jonge kijker.

De film eindigt trouwens geheel volgens de verwachting met een happy end. Dat mag ik hier best zeggen. Het zou pas een spoiler zijn als het einde unhappy was en ik dat zou vermelden. Over deze films valt amper te spoileren. Dat feit zegt misschien wel het meeste over de film.

Een slappe komedie. Het woord komedie is eigenlijk niet eens heel toepasselijk als genreaanduiding.

't Is gewoon niet grappig. Eerder dramatisch onleuk. En dat terwijl het verhaalgegeven op voorhand best leuk klinkt en komische mogelijkheden biedt.

In de uitwerking ontbreekt echter elke vorm van geslaagde humor. De grappen zijn belegen of worden gewoon niet spitsvondig uitgespeeld. Slechts heel sporadisch is er sprake van een glimlachopwekkende situatie. Nergens wordt het heviger dan dat.

Slap, maar snel. Door de enorme vaart waarin gebeurtenissen elkaar opvolgen, kent de film weinig momenten om even op adem te kunnen komen. Een trucje, zo blijkt.

De sneltreinvaart dient om de toeschouwer zodanig te verdwazen en te vermoeien dat het gebrek aan komedie niet opvalt. Tamelijk doorzichtig, want het trucje maskeert dat gebrek absoluut niet.

De hoofdrol van Zalone is ongelooflijk irritant. De man is een erkende komiek, maar is absoluut niet leuk. Geen goede acteur. Geen goede timing. Hij doet, denk ik, niet meer dan een opgewonden karakterversie van zichzelf. Laat maar.

De film schijnt in Italië trouwens een grote hit te zijn. Onbegrijpelijk.

De film is wereldwijd verkocht en ontvangt wereldwijd goede recencies. Ook onbegrijpelijk.