Opinions

Een film die voor ca. 10.000 dollars ter wereld kwam. Plus een regisseur die weinig geregisseerd heeft. Als je dat leest is de kans groot dat de film goed te vergelijken valt met een amateuristisch toneelstukje. Dat blijkt na het kijken gelukkig mee te vallen.

Het verhaal is niet origineel, maar nog niet vaak uitgevoerd. Althans niet vaak door mij opgemerkt. Het is een film die het perspectief van een geest pakt en eens niet uitgaat van een bewoner die belaagd wordt door een entiteit. De omgekeerde wereld dus.

Het verhaal bevalt. Dat komt met name omdat het verhaal constructief blijft opbouwen. In de loop van de film worden steeds kleine maar elementaire stukjes informatie over de geest prijs gegeven. Die verdikking van het personage 'geest' houdt de spanning erin.

De setting is een oud Victoriaans huis met gangetjes en kamertjes. De camera laat het interieur gretig zien en toont de geest die routinematig de dag beleeft. De beelden zijn niet heel spectaculair. De camera haalt geen uitzonderlijke toeren uit die extra suspense of extra vervreemding genereren. Nou ja, hier en daar zijn de beelden lichtelijk surrealistisch. Maar dat is het dan ook.

De camera is veel meer gericht op het personage. Dat is ook logisch want de geest is in zowat elke scène te zien. Met de camera confronterend dicht op de geest, wordt de kijker deelgenoot van het onbegrip, de verwarring, de pijn en de onrust waar de geest mee te kampen heeft. En dat klinkt dan weer verdacht veel als een psychologische studie van een entiteit en dat klopt ook wel. Het is echter wel een spannende studie.

De film houdt zich vooral bezig met de dagelijkse routine van een geest en ontkomt zodoende niet aan momenten waarop de sukkeldraf wordt ingezet en herhaling aan de orde is. Maar ondanks die inzakmomenten wordt er vooral een goed verhaal verteld. Een verhaal met voldoende verrassende wendingen om bij de les te blijven. Ook een verhaal dat door zijn gedegen opbouw confronterend is, spannend is en zelfs ontroerend is.

Een aangename verassing, dit.

Een Zuid-Afrikaanse thriller over de handel in kleine meisjes met in het kielzog daarvan menselijke monsters die een machtig achterland bewonen. Zo machtig dat een simpele vrouwelijke rechercheur bij voorbaat al kansloos lijkt als ze het tegen deze monsters opneemt. Uiteraard laat ze zich niet door die schijnbare kansloosheid weerhouden. Anders heb je geen film natuurlijk.

Hoofdpersonage Jodie neemt een duik in een smerige wereld. Een sympathieke hoofdrol. Hartstochtelijk, furieus, koppig en gewetensvol. Jodie vertegenwoordigt niet het prototype van de held die normaal gesproken opstaat in een David en Goliath-verhaal. Zo’n held die koste wat kost met pure wilskracht tegen de stroom in vecht, natuurlijk overwint en triomferende gevoelens losmaakt bij de kijker. Zo’n heldin is Jodie niet. Zeker, ze is hard en stoer, maar ze is ook emotioneel breekbaar en erg betrokken. Een intrigerend en een mysterieus personage met een verleden dat mogelijk gerelateerd is aan vrouwenhandel. Of misschien is ze gewoon psychisch overvoerd door de ellende die ze in haar werk tegenkomt. Veel komt de kijker daarover niet te weten. Iets meer inzichtelijkheid had van mij gemogen.

De film onthoudt zich van veel maatschappelijke relevantie. Het blijft eigenlijk bij de constatering dat het verhaal gebaseerd is op een heuse zaak. Maar in hoeverre is dat dan het geval? Bestaat dat machtige achterland in werkelijkheid? Ik vroeg me dat steeds af. De verkondiging dat de film is gebaseerd op feitelijkheden om vervolgens weinig context aan te brengen, krijgt zo een wat sensationeel klantenwervend tintje.

De atmosfeer in de film is duister. Die sfeer wordt bepaald niet subtiel gevoed. De weergave van de beelden is heel kleurloos. Alsof over elk beeld een grauwkleurig filter is gelegd. Het kwam op mij nogal opdringerig en onecht over en heeft daarom weinig impact.

Het verhaal is heel solide. Niet heel opzienbarend. Niet heel verrassend. Het is een verhaal dat zijn mysterie en daarmee ook iets van zijn spanning al snel prijsgeeft. Dat is niet heel erg. Het volgen van hoofdpersonage Jodie die bij haar onderzoek veel weerstand ondervindt en in een toenemende staat van vertwijfeling geraakt, biedt voldoende compensatie.

Vergezocht en niet overtuigend drama met thrillerelementen. Een film die erg drijft op sfeer. Grauw en mistroostig.

Het verhaal stelt niet veel voor. Vrouw op zoek naar moederschap, is een omschrijving die de lading inhoudelijk eigenlijk wel dekt. Verder weinig franje.

Het camerawerk is zodanig dat enige betrokkenheid met de karakters al vanaf het begin niet mogelijk is en voor de duur van de film ook blijft ontbreken. Echt typisch hand-held. Smoezelig, beweeglijk, afdwalend en vervelend dicht op de huid. De stijl roept bij mij nerveuze irritatie en afstand op in plaats van inleving en medeleven. Nee, geen prettige stijl van filmen.

Het acteerwerk is voldoende. De dialogen zijn vervelend.

Een kille film zonder empatische uitstraling.

De debuutfilm van Grant Sputores begint met shots van een doodse bunker. Het licht komt van kille neonlampen. De gangen zijn kaal en leeg. Vaag horen we donderend geluid dat van buiten komt. Het gebouw schudt lichtjes. De neonlichten flikkeren. Dan komt er een tekst in beeld die uitleg geeft over de functie van de bunker. Blijkbaar is er een ramp gebeurd en is de bunker een inrichting waar 63.000 menselijke embryo’s worden bewaard die dienen voor de herbevolking van de aarde. In de eerste minuten van de film zijn geen mensen te zien. We zien slechts koud staal en machines. We zien het ontstaan van de robot die ‘Mother’ wordt genoemd’.

Een mooi begin. Klinisch. Koel. Emotieloos. Zodra ‘Mother’ echter haar verzorgende taken op zich neemt en de opvoeding van de eerste mens (dochter) een aanvang neemt, verdringen rode, gele en oranje kleuren de koele zakelijkheid die de eerste minuten film typeert. Aha, de kijker weet nu dat emotie en liefde een plek in de film gaan innemen. De film krijgt een menselijke touch. En als ‘Mother’ begint te praten en een warme vrouwelijke stem blijkt te hebben, lijkt de band tussen ‘Mother’ en dochter zowaar een liefdevolle band te zijn.

De uitbouw van de relatie tussen moeder en dochter is sterk. De film centreert zich eromheen. En, hoewel de relatie soms bijna menselijk aanvoelt, kleeft er de gehele speelduur toch een onnatuurlijke en verontrustende sensatie aan. Belangrijkste reden: ‘Mother’ is en blijft een robot. en zo ziet ze er ook uit. Ze heeft geen moederlijke uitstraling.

Een andere reden voor verontrusting is dat er nooit een onvertogen woord valt. Er wordt nooit geruzied. ‘Mother’ is perfect en dochter legt zich daar gedienstig bij neer. Dat voelt ongemakkelijk. Tot slot roept de naam ‘Mother’ associaties op met de computer uit Alien (1979), die toch vooral heel mechanisch en star bleek te reageren.

De ontwikkeling van de relatie en de verontrusting die daarbij boven komt, zijn de sterkste onderdelen van de film. Ze spelen zich in de eerste helft van de film af.

Als een derde personage zich meldt, wordt de relatie onder druk gezet, maar dat klinkt spannender dan het is. De inbreng van Hilary Swank (toch al niet zo’n fan van) brengt weinig leven in de brouwerij. De driehoeksverhouding wordt behoorlijk saai en voorspelbaar uitgewerkt. Het middenstuk verloopt traag en de plotwendingen en verrassingen die zich in het slotstuk nog voordoen, hebben door de langdradige en luie voortgang van het middenstuk weinig impact meer. De interesse ebde bij mij behoorlijk weg.

Weinig indrukwekkende film. Fijne start, maar het valt na het ijzersterke begin allemaal wat tegen.

Een combinatie van wraakfilm en buddy film die geen opzien baart.

Het verhaaltje is standaard en erg over the top. Enigszins ongeloofwaardig en niet heel spannend. De held kan alles en overleeft alles. Ach, niets nieuws onder de zon.

De actiescenes zijn ok. De humor is er in de vorm van gekibbel tussen de buddies, maar houdt in kwaliteit niet over. Dat had wat smeuïger gemogen.

Meloni is met zijn perfecte kop goed gecast. En ach, Travolta toch. Het is niet eens heel erg wat hij laat zien, maar zijn verschijning in een film van de B-garnituur met een wankel en onoriginele script, lijkt het begin van een carrière in films van de B-garnituur.

Een kille film. Een mensonvriendelijke film. En dat heel consequent een filmduur lang. Geen wonder als de hoofdpersonages extreem ijskoud en hevig onsympathiek zijn vormgegeven en leven volgens het credo: het recht van de sterkste.

De film speelt zich af in dat deel van de samenleving dat leeft volgens de wetten van het kapitalistische systeem. Dat deel van de samenleving dat materiële rijkdom als het hoogste goed ziet en over lijken gaat om dat te vergaren.

Hoofdpersonage Marla (een ijzige Rosamund Pike) bekommert zich als voogd om de financiële belangen van ouderen die dat zelf niet meer kunnen. Een lucratief handeltje, want de integriteit is ver te zoeken. Elk zielig oudje is een melkkoe, waaraan zij zich zonder scrupules verrijkt. Marla is een verdorven karakter. Een crimineel. Een hooghartig onsympathiek wezen dat amper menselijke eigenschappen bezit. Ze heeft haar leven volgens een strakke regie ingericht, maakt geen fouten en accepteert geen tegenwerking. En dat is het wel. Heel interessant is dat niet. Over haar verleden en drijfveren ervaar je niets. Je hebt gewoon een rothekel aan haar personage. En dat is het.

Dan is er nog een vrouwelijke medeplichtige en tevens love interest die even kil is en over wie je ook niets ervaart. Eiza González is een aantrekkelijke verschijning, maar is als personage even interessant als Marla. Niet dus.

Gelukkig is er nog Peter Dinklage. De vijand van het stel. Zijn vertolking als boosaardige maffioso is even koudbloedig maar heeft tenminste enige achtergrond. Hij is daardoor meteen een stuk interessanter dan Pike en González. Zijn achtergrond geeft hem een meer menselijk voorkomen. De sympathie ligt bij hem. Bij gebrek aan beter.

Na afloop van de film voelde ik me weinig vermaakt. De film heeft te weinig echt goede momenten. De verbale interacties tussen de personages zijn best vermakelijk. En om een slapstickachtige shootout in een verzorgingshuis, heb ik moeten lachen. Verder niks dat nadrukkelijk is blijven hangen.

I Care a Lot is een film die wordt bevolkt door mensonvriendelijk personages die zonder moreel kompas te keer gaan. Zonder gradaties. Ze zijn weinig verrassend en weinig boeiend. Ze doen het met overtuigend acteerwerk. Dat wel.

De instap in het verhaal is op en top film noir. Het beeld toont nauwe lege straten in het duister en spaarzame verlichting door een sporadische straatlantaarn. De muziek is dreigend. Een raam staat open. De camera komt naderbij en kijkt naar binnen. Een kamer. Op de grond ligt een man met hoofdwonden. Het gordijn bij de deur beweegt nog lichtjes. De dader heeft de plaats delict enkele seconden geleden verlaten. De camera betrapt hem als hij de straat uitloopt. Zijn gestalte werpt hoge schaduwen op de huizen.
Wat een fijn sfeervol begin. De spanning stijgt in luttele seconden naar grote hoogte. Zo cinematografisch mooi als dit begin wordt het verderop trouwens niet meer, wat mij betreft. Neemt niet weg dat de film nochtans een hoge cinematografische standaard hanteert. Er valt veel te genieten. Prachtig spel met licht en donker en schaduwwerking evenals interessant camerawerk. Zo is de manier om personages als zelfverzekerd en machtig of als deemoedig en krachteloos te tonen zeer trefzeker en fijn. Hoogte- en laagteperspectieven die de personages kleiner en groter doen laten lijken, geven een probate en sfeervolle blik op gemoedstoestand en verduidelijken de hiërarchische ordening van de personages op een bepaald moment.
Zoals meestal bij Hitchcock is de identiteit van de dader al heel snel openbaar en komt de spanning niet van het whodunnit principe. De spanning wordt opgewekt door de fantastische cinematografie tezamen met de psychologische en theologische conflicten die zich binnenin hoofdpersonage Father Logan ontwikkelen. De moord is het perfecte middel om het innerlijke drama van de priester tot spil van de film te maken.
Father Logan dus. Priester en eigenzinnig persoon en de man die weet wie de moordenaar is, maar moet zwijgen. Iemand die zijn roeping zeer serieus neemt. Hij wordt gespeeld door Montgomery Clift, die zijn personage nagenoeg met één gelaatsuitdrukking speelt. Een gelaatsuitdrukking die de innerlijke strijd tussen zijn menselijke geweten en zijn priesterlijke geloften perfect weergeeft. Door die strijd wordt hij zelfs als verdachte van de moord aangemerkt. Een ontwikkeling die het verhaal extra spanning verleent.
Even een gerelateerde terzijde nu. Ik vroeg me steeds af waarom Logan nooit zegt dat hij het biechtgeheim eerbiedigt. Dat geeft immers openheid en klinkt toch beter dan de woorden die hij een filmlang herhaalt. Iets in de trant van: ik kan die vraag niet beantwoorden. Waarschijnlijk is het een plottechnisch dingetje om de spanning in de film te houden. Een beetje doorzichtig, vond ik het trucje wel. Een klein maar vergeeflijk minpuntje.
Nog een minpuntje is het personage van de eigenlijke moordenaar. Een manisch overkomende malloot met een krankzinnige blik. Weinig indrukwekkend geacteerd. Too much en daardoor een ongeloofwaardig personage. Dat had best iets ingetogener gemogen.
De film die zich richt op de verlammende gewetenswroeging van Father Logan leidt er gelukkig amper onder. Zijn schijnbaar uitzichtloze innerlijke strijd die in dramatisch en cinematografisch opzicht verrukkelijk is gevangen, is intrigerend en spannend. Fijne film.

Een heel aardig en sympathiek drama met ruimte voor humor.

Wel wat onevenwichtig. Tragedie en komedie lopen chaotisch en springerig door elkaar. Het maakt de film tot een beweeglijke kijkervaring. Het gaat van hoog naar laag en weer terug. Daarbij is de tragedie soms onduidelijk geaccentueerd. Evenals de komedie. Nee. als kijker heb je niet veel stabiele grond onder de voeten.

Die instabiliteit en onrust in scènes en verhaallijnen is ongetwijfeld opzet. De film is gebouwd rond het personage Dora. Haar belevingswereld is springerig, chaotisch en wanordelijk.

Dora is geestelijk instabiel, maar op een leuke onschuldige manier. Haar kijk op de wereld is ongelooflijk energiek, maar ook erg onevenwichtig en vol stemmingswisselingen. De film registreert de golven van haar wezen. Die zijn niet strak gekaderd of strak omlijnd. Die zijn niet prettig afgebakend zodat je ruimschoots aan elke toon van de muziek kunt wennen. Die golven overkomen je gewoon.

Acteertechnisch en verhaaltechnisch oogt de film af en toe wat onbeholpen en uit balans. Dat is zoals gezegd te wijten aan de poging om de leef- en denkwereld van de hoofdpersoon zo goed mogelijk weer te geven. Goeie poging, maar het meebeleven van stemmingen en emoties alsmede de inleving in de visies van Dora vragen wel veel concentratie.

De ongereguleerde acties van Dora brengen de andere personages in het verhaal uit evenwicht. Dat werkt leuk en humoristisch. Om de acties te kunnen waarderen is echter wel wat gewenningstijd nodig. Dora is niet een personage dat je meteen in je armen sluit.

Ze lijkt in beginsel een aanstellerig vervelend kind. Dat valt gelukkig mee. Ze is gewoon afwisselend volwassen, naief, nieuwsgierig, onschuldig en speels. Ze is wat veel. Logisch dat de gewenning wat tijd en goodwill kost.

De overgangen in stemmingen en emoties voelen in eerste instantie ruw en ongeregisseerd aan. Als je echter wat gewenning hebt ontwikkeld bij de verhaalloop en de personages, dan besluipt je, nadat de verwondering enigszins is weggezakt, het gevoel dat de maker zich weloverwogen bedient van subtiele kunstmatigheid en trucage. Een vreemde sensatie. Het heeft iets te maken met een fijnzinnige wisseling van beeld of perspectief of kleur, waarmee de regisseur een andere belevingsfase van Dora aankondigt. Een kunstzinnige maar tevens kunstmatig aanvoelende hulp aan de toeschouwer. Althans zo heb ik het ervaren. In plaats dat het mooi en subtiel aanvoelde, ervoer ik het juist als een belemmering om helemaal in de film te verdwijnen. Ik legde de focus onbewust op de filmische truukjes en dat leidde af.

In de film vallen de prima sfeertekening en de vele mooie shots op. Het zijn functionele stemmingmakers. De meeste zitten trouwens in het eerste uur. Het laatste halve uur slaat de instabiliteit ook op dat vlak toe.

Dat laatste halve uur stelt enigszins teleur. Het bevat te weinig gegrondheid en te veel springerigheid om de losse eindje bevredigend aan elkaar te koppelen. Dat gaat allemaal wat te makkelijk. Meer stabiel drama, wat meer tijd en wat minder behoefte om sluitend te eindigen was daar op z'n plek geweest. Ik was aan het eind in ieder geval wel toe aan wat overzicht en rust.

Desndanks is “I dream too much” een aangenaam, vrolijkmakend en verdienstelijk regiedebuut.

Het basisidee voor deze film verscheen in 1879 in een roman van Jules Verne en werd in meerdere films als Leidmotief gebruikt. Twee aansprekende voorbeelden die ik ooit nog eens wil bekijken zijn Comme un Cheveu sur la Soupe (1957) met Louis de Funès en Tulips (1981). In 1990 was het Aki Kaurismäki die het leidmotief in zijn film I Hired a Contract Killer verwerkte.

Het resultaat is een bizarre film met in het middelpunt een kafkaëske figuur met de naam Henri Boulanger. Een tragikomische figuur van Franse origine die zonder blijk te geven van emoties een prozaïsch leven leidt in een grauwe onaangename wereld. De enscenering is minimalistisch en geschilderd met saaie kleuren. Des te opvallender zijn de levendige rode en blauwe tinten die Kaurismäki binnen die kleurloze entourage in details laat oplichten. Een leuk voorbeeld daarvan is een rode zonnebril die Kaurismäki in een cameo als straatverkoper aan Boulanger verkoopt.

De grauwe wereld wordt verbeeld door trieste buitenwijken van Londen. Een wereld bevolkt door gespuis dat zich in afgeleefde kroegen ophoudt en zich in leven houdt met schimmige zaakjes. De entourage verleent de film een zonderlinge sfeer die wordt versterkt door het personage Boulanger dat met zijn Franse achtergrond, zijn conventionele kleding en zijn Engelse spraak waarin de Franse tongval zwaar doorklinkt een misplaatste indruk maakt in dit sociale vagevuur.

Hoewel zich in de film komische dialogen en situaties voordoen met Boulanger in het middelpunt, wordt hij niet als een lachwekkende clown neergezet. Hij accentueert met zijn emotieloze en tragikomische verschijning en zijn schrikbarend eerlijke (zelf)inzichten vooral zijn eenzaamheid. Hij hoort nergens thuis. Jean-Pierre Léaud speelt de rol van Henri Boulanger heel ingetogen en legt de nadruk op zijn uitgestreken gelaatstrekken (à la Buster Keaton). Hij doet dat fantastisch.

De film is met zijn pessimistische uitstraling, zijn thematiek, zijn grijzige kleurstelling en met zijn eenzame antiheld gewoon een heerlijke film noir. Uiteraard ontbreken overmatige consumptie van alcohol en tabak alsmede een femme fatale met felrode lippen niet.

Het was fijn.

Gesterkt door het succes van Scream (1996) bood regisseur Kevin Williamson nog een ander verhaaltje aan bij de filmmaatschappijen. Nog iets dat ging over tieners en een killer. Het script werd gretig aangekocht en verfilmd door Jim Gillespie. En verdorie, het lukt die Williamson weer. Weer vloeit er een publiekstrekker uit zijn pen. Hoewel ‘I know’ de parodische touch van Scream mist en iets duisterder is, raakte de film bij mij amper een gevoelige snaar.
Ik gooi de gevoelige snaren die me wel raakten, er gelijk maar in. De push-up bh’s van Sarah Michelle Gellar en Jennifer Love Hewitt. Die raakten me. Het volgende achtergrondmateriaal heb ik even van wikipedia geleend: “Gellar en Hewitt hebben de film ooit ook wel "I Know What Your Breasts Did Last Summer" genoemd. Dit refereert aan de push-up bh's die ze gedurende de film moesten dragen om zo groter lijkende borsten te hebben´ Een leuk en vermeldenswaardig weetje, vind ik. Vrouwen in horrorfilms hebben grote borsten en dat verkoopt, dacht regisseur Gillespie waarschijnlijk. Grofheid en raffinement ineen. Best pienter en eerlijk is eerlijk, in dat opzicht functioneren de gevoelige snaren uitstekend. En ja, je moet nu eenmaal wat als het verhaal verder weinig te bieden heeft.
De film is helemaal niet bijzonder. Een standaard slashertje met oninteressante leeghoofdige personages en een killer, die zeer onhandig en stijfjes gekleed gaat in een grijsgroene oliejas met bijpassend zuidwester. Tja.
’t Is nogal stumperig.
De film zit vol met dergelijke onbeholpenheid. Ook in de actie. Eén voorbeeldje. De belaagde Gellar spot tijdens een optocht een man in een oliejas. Paniek alom natuurlijk en zowaar gloort er enige spanning. Als zij vervolgens heel verrassend nog meer mannen in een oliejas waarneemt die naar de optocht zijn komen kijken, zakt de scène als een plumpudding ineen. Het dragen van een dikke en verstikkende oliejas komt daarbij ook nogal merkwaardig over omdat het stralend weer is waarin luchtige kleding passender is. De meeste mensen dragen dat dan ook. Een warme regenbestendige oliejas zoals menigeen die draagt, dient duidelijk alleen om de scène spannend en de kijker confuus te maken. Eigenlijk slaat het helemaal nergens op. Ik onderging het zuchtend.
Ondanks de negatieve insteek van dit berichtje, heb ik me vreemd genoeg nog redelijk geamuseerd. De film gaat dan wel af en toe de onnozele kant op, maar verloopt vlotjes en heeft in de vorm van aangename push-ups en enkele aardige kills, net genoeg materie om de aandacht vast te houden.
Maar toch. Het feit dat de push-ups de meeste aandacht krijgen in dit tekstje, zegt natuurlijk voldoende.

Horror die uitgaat van de foutieve aanname dat een psychische aandoening op voorhand angst en bevreemding inboezemt (wat klopt) en dat blijft doen, ondanks dat de aandoening verder weinig evolutionaire en visuele werking voortbrengt. Klopt dus niet.

Hoewel het verhaal in de dop intrigeert en goede mogelijkheden biedt voor de opbouw van een duistere sfeer en voor een angstaanjagende verhaalloop, komen beide elementen niet uit de verf.

Een duistere sfeer ontstaat eigenlijk nimmer en aan het verhaalgegeven worden weinig intriges toegevoegd.

De horror bestaat voornamelijk uit suggestie en uit een paar magere schrikeffecten die enkel schrik genereren door de begeleidende bombastische muzikale uithalen. Goedkoop effectbejag.

Nee, bepaald niet indrukwekkend, dit filmpje.

I Onde Dager van regisseur en co-auteur Tommy Wirkola verhaalt van een bloedige guerilla in een Noors vakantiehuis Twee rollen touw, een zaag en een hamer die ergens in het begin van de film over de kassaband van een bouwmarkt rollen, zeggen iets over de brute wijze waarop de guerilla wordt uitgevochten.

De film is vergeven van de humor. Geen subtiele humor. Dat kun je van de regisseur van Dead Snow ook niet verwachten. De twee hoofdrolspelers Noomi Rapace en Aksel Hennie vertolken hun rollen sterk. Ze spelen een getrouwd echtpaar uit de filmwereld met een huwelijkscrisis. De clichés die met hun sterrenstatus is verbonden worden heerlijk uitgespeeld. Denk hierbij vooral aan het overdreven uitdragen van ondeugden als ijdelheid en hooghartigheid. De onderlinge dynamiek is grappig.

De intrede van drie andere personages zet de film in een andere versnelling. Wat volgt is een aaneenschakeling van moordscenario‘s die creatief, bloedig en vol zwarte humor voorbij komen. Veelal grofmazig en erg leuk.

De grote manco‘s aan de film zijn de lange speelduur en het overbodige gebruik van flashbacks. Het is alsof Wirkola met die flashbacks aan zijn film een complexiteit wil toekennen die de film niet bezit. Het plot is eenvoudig en heeft geen laag. Flashbacks veranderen daar niets aan. Daarnaast is een speelduur van 113 minuten veel te lang. Na 90 minuten is de koek wel op. Na die tijd belandt de kijker in een langgerekt scala van herhalende zetten, die in de herhaling hun kracht verliezen.

I Onde Dager is een vermakelijke mix van actie en comedy. De mate van vermakelijkheid komt na een tijdje onder vuur te liggen als Wirkola zich inbeeldt dat zijn film gelaagd is. De lange speelduur is onzinnig en in ieder geval niet nodig om het complexe verhaal uit de doeken te doen. Genoten van Noomi Rapace trouwens. Leuke actrice.

De film van Jane Schoenbrun vertelt over de zuigende werking die van de televisie uitgaat. De televisie die zowel louterend als schadelijk kan werken. In de film volgen we twee sociaal geïsoleerde en naar autisme neigende tieners die door hun gezamenlijke fascinatie voor een tv-serie een nauwe band met elkaar opbouwen. The Pink Opague heet de serie waarvan Owen (Justice Smith) en Maddy (Bridget-Lundy Paine) in de ban zijn. Een fictieve fantasyserie uit de jaren 90 die er onschuldig uitziet maar die onder de oppervlakte verontrustende ondertonen herbergt.

In het eerste deel van de film kan de kijker met een ongegeneerde hang naar nostalgie in de popcultuur van de jaren 90 duiken. Bekende tv-series komen langs. Mode en muziek worden bepaald door emo en grunge. En zoals het veel tienerfilm uit die jaren, betaamt is er een vertelstem die het verhaal begeleidt. In dit geval is dat de stem van Owen die de gebeurtenissen in zijn eigen leven van commentaar voorziet.

De Pink Opague krijgt gaandeweg een onmiskenbaar effect op het leven van de beide fans. Owen heeft moeite om realiteit van fictie te onderscheiden. Ook Maddy kampt met dit probleem en haalt wijsheden en profetieën uit de serie om in haar bestaan in te passen. Van een nostalgische trip is de film verandert in een film vol duisternis. I Saw the TV Glow verwordt tot een nachtmerrie die sluipenderwijs de film binnenkomt en de film eveneens (en gelukkig) in een iets hogere versnelling duwt. In fragmenten worden metaforische spookbeelden losgetrokken die de somberte van het isolement, de meedogenloze sociale druk en de teleurstelling om niet de persoon te kunnen zijn die je bent, bevestigen. Spookbeelden die de personages onder ogen moeten zien.

Jane Schoenbrun vangt elementaire thema’s als sociale vervreemding, emotionele afstomping en onverschilligheid in realistische en surrealistische beelden. Cinematografisch goed uitgevoerd, Verhaaltechnisch niet steeds even boeiend. Soms wat haperend en te afwachtend. Met personages die wat mij betreft wat expressiever in hun doen en laten hadden mogen zijn. Geen onaardige film.

Dit is een film waar je op voorhand zo weinig mogelijk van moet weten. De film werkt naar een verrassende ontknoping toe, die het beste tot z‘n recht komt als het verrassingseffect zonder enige voorkennis kan worden uitgespeeld. Elk miniem stukje informatie daarover kan de gehele kijkbeleving verpesten. Dus lees als potentiële kijker op voorhand zo weinig mogelijk over de film. Stop dus nu met lezen!

Gedurende de film is het steeds onduidelijk wat er aan de hand is. Het is onduidelijk hoe merkwaardige gebeurtenissen met elkaar samenhangen. Het is onduidelijk welke richting het verhaal op gaat. Het is zelfs onduidelijk met welk type film we hiet te maken hebben. Familiedrama? Misdaad? Thriller? Horror? Misschien wel alle vier.

De film speelt met de valse verwachtingen van de kijker. Er doen zich talloze vreemde gebeurtenisjes voor die niet goed zijn te plaatsen, maar die in een bepaalde context wel ergens in het grote plaatje passen. Het blijft erg lang onduidelijk wat die contexten zijn. Tot die tijd word je herhaaldelijk op het verkeerde been gezet. De film is een puzzle die tijdens de rit niet gemakkelijk te doorzien is. Het spelletje van regisseur Adam Randall zorgt voor een paranoïde gevoel. En voor een solide spanningsopbouw natuurlijk.

In de film worden dingen pas duidelijk als de film zich als het ware splitst in twee parallel lopende lijnen die uitvoerig de vragen van de smachtende kijker beantwoorden. Te uitvoerig naar mijn smaak. Het verlichten van duistere en mysterieuze gebeurtenissen zorgt dan wel voor bevredigende aha-momentjes, maar nemen ook veel tijd in beslag. Niet fijn als je veel onverlichte puntjes zelf al hebt verlicht.

'I See You‘ is spitsvondig geschreven en is spannend. Fraai camerawerk ook. Het lukt de camera om de handelingen van de personages in al hun uiteenlopende gemoedstoestanden heel pakkend te vangen. Het camerawerk heeft een groot aandeel in de spanning.

Leuke film, waarin Helen Hunt een goede rol heeft, maar waarin zij ook afleidend opvalt door schijnbaar boetseerwerk aan haar gezicht waarin ik in emotionele scènes enige onnnatuurlijke verkramping dacht te bespeuren.

Het was slechts een kleine irritatie. Maar toch.

Leuke film.

Een geslaagde horrorkomedie, wat mij betreft. Een heus verhaal is er niet echt. Een verzameling van gebeurtenissen binnen een raamvertelling is een betere omschrijving. Het sfeertje lekker duister. Aan de film kleeft een Gotisch smaakje. Verantwoordelijk daarvoor is het tijdsbeeld (eind 19e eeuw), de nachtelijke geluiden. de vele kerkhoven en het beroep van de twee protagonisten. Ze halen kadavers uit graven om te verkopen aan de wetenschap.

Sfeervol dus. Toch staat de komedie voorop. Binnen de duistere sfeer handelen de personages erg luchtig en laconiek, terwijl er toch ernstige dingen aan de hand zijn. Die tegenstelling werkt grappig. Bovendien gebeuren bij het opgraven bizarre dingen. Er worden merkwaardige doden opgegraven die aanleiding geven tot heerlijke groteske scènes. Erg leuk.

De horror wordt overigens niet geschuwd. De duistere sfeer is al genoemd. Daarnaast komen een paar harde en bloedige scènes voorbij. Weliswaar is de insteek van die scènes komisch, maar de meeste zouden in een willekeurige splatterfilm niet misstaan. Verder heeft de film leuke personages en is het acteerwerk goed te noemen. Ik heb me met ‘I Sell the Dead’ goed vermaakt.

In Samuel Fuller’s debuutfilm gaat het niet zo zeer om een kleurrijke spannende herziening van de geschiedenis maar veel meer om het schetsen van een psychologisch profiel van Robert Ford die de beruchte bankovervaller Jesse James lafhartig in de rug schoot. Een psychologische western dus. In de jaren vijftig kwamen dergelijke westerns vaker voor. Westerns die de gangbare heldenverering aan de kant zetten en meer de schaduwzijde van het leven in het wilde westen opzochten.
Opvallend in I Shot Jesse James is de homo-erotische ondertoon die niet heel overdreven maar ook weer niet heel subtiel aanwezig is. Neem bijvoorbeeld de scène waarin Jesse James teder een verband op de schouderwond van Ford drukt of de scène waarin Jesse James naakt zittend in de badkuip Ford vraag zijn rug te wassen. Het zijn momenten die de onrust in Ford's blik tonen. Het zijn momenten die de angst tonen dat passies worden opgewekt, die verkeerd aanvoelen en voor hem moeilijk vatbaar zijn. De tegenreactie is dan vaak een averechtse. Ford is daarop geen uitzondering.
Nee, I Shot Jesse James is geen gewone western. Ook de landschappelijke panorama’s die westerns altijd zo mooi sieren, ontbreken. In plaats daarvan is de setting steeds klein en benauwend. De camera dicht op de huid, dicht op het gezicht van Ford die wanhoop uitstraalt en eigenlijk alleen maar een ongelukkige indruk maakt. Geen wonder natuurlijk als hij na de moord op Jesse James overal waar hij verschijnt met verachting wordt begroet. Het zijn de gevolgen van zijn laffe daad die hij niet kan ontvluchten.
Hetzelfde geldt voor zijn verborgen intieme gevoelens waaraan hij eveneens niet kan ontvluchten. Pogingen om zijn oude vlam Cynthy voor zich te winnen zijn niet meer dan wanhopige pogingen om zijn ware gevoelens niet onder ogen te hoeven zien. Een vorm van zelfbedrog. Pas aan het eind van de film, als hij wordt neergeschoten en op sterven ligt kan hij het aan de wereld en zichzelf openbaren: “I’m sorry for what I did to Jesse. I loved him”. Pijnlijk en mooi.

Film over een geesteszieke vrouw die de weg kwijt blijft raken.

Film die opvalt door het geweldige acteerwerk van Silverman. Haar personage is heel overtuigend.

De in de gehele film aanwezige dreiging dat de gezonde balans in het personage op het punt staat om in negatieve zin te barsten, wordt door Silverman in hele fijne details overgebracht. De interne strijd, de wanhoop, de spijt, het controleverlies en de zelfverachting zijn goed in haar fysiek en in haar karakter terug te zien. Het maakt van haar gevecht om binnen de normale levenslijntjes te blijven een hartverscheurend schouwspel. Fantastisch acteerwerk.

Zo jammer dat de film er om heen niet veel voorstelt. Matige acteurs in een behoorlijk saaie film met een tv-film achtige uitstraling. Zonde dat zo'n goede acteerprestatie niet in een waardiger en passender decor mocht plaatsvinden.

Een horrorfilm die zich tijdens de Kerst afspeelt. De zoveelste. Hier echter geen doorgedraaide moordlustige kerstman of schuimbekkend mensetend rendier. Nee, deze film doet het subtieler.

De film speelt zich dan wel tijdens de Kerst af, maar een kerstgevoel krijg je er bepaald niet van. In plaats daarvan belandt de kijker in een nachtmerrieachtige wereld waar paranoia en occultisme regeren. Het kerstgevoel is ver weg.

De titel geeft de essentie van het verhaal al weg. In de kelder zit een man opgesloten die volgens personage Steve de duivel is. Een intrigerende theorie, die al snel absurde vormen aanneemt en die de vraag opwerpt of de paranoïde Steve gelijk heeft of dat de duivel slechts een verzinsel is die zijn zieke geest heeft gecreëerd. De film speelt zich rond die vraag af. Is het waar of niet waar. Het familiebezoek weet het ook niet. Doen we de deur open of niet? Stel dat…

Een uitgebreider verhaal is er amper. Regisseur Josh Lobo zet de geheimzinnige deur centraal. De weg naar de oplossing van het mysterie neemt bijna de gehele film in beslag. Voordat het zover is moet de kijker een geduldige weg bewandelen. De weg is weinig substantieel, maar wel erg mooi en boeiend. Geheel in lijn met de trage cadans van de film laat de openbaring van het mysterie lang op zich wachten. Fans van meer mainstream gerichte horror, zullen op dat moment waarschijnlijk allang zijn afgehaakt.

Het is een film met een fantastische onheilspellende sfeer. De beelden zijn indringend en gedrenkt in een prikkelend rode kleurstelling. De camera levert verontrusting en beklemming. De fijngevoelige kijker die zich bereidwillig opstelt zal verlekkerd consumeren. De grofmazige kijker zal misschien zijn neus optrekken en de beeldenvloed als tijdverspilling beschouwen.

Een kleine film. Slechts drie personages in een bescheiden setting van drie kamers. Op de achtergrond schemert het mysterie van de deur. De werking is claustrofobisch. Het geringste geluidje en het kleinste stukje schaduwwerking roepen al een gevoel van onbehagen op. Spannend.

En het angstaanjagende geheim achter de deur?

Ik weet wat het is.

Geregisseerd door Tibor Takács. Nooit van gehoord dus na afloop van deze verrassend leuke film even zijn CV doorgenomen. De man heeft een indrukwekkend aantal films geregisseerd waarvan de meeste als onopvallende tv-film of actiefilm zijn weggeschreven. Ze lijken niet heel interessant te zijn. Bijna al zijn films hebben een lage rating op imdb hoewel dat niet altijd veelzeggend is. Waarschijnlijk is deze

"I Madman" toch wel één van de betere.

Het is een film met een fijne creepy sfeer. De talrijke schemerige en donkere settings zorgen daar wel voor. De film is verder niet heel eng. Geen verrassende jumpscares, geen doodenge killer, geen fantastische speciale effecten. Wel wat gore.

De film heeft een sleazy comic-achtige uitstraling en kijkt de meeste tijd als een tot leven gekomen duistere strip. De engerd die het hoofdpersonage (Jenny Wright met sexy slaperige blik) bedreigt past er perfect in. Hij is op een bepaalde manier grappig eng en is in zijn presentatie amper serieus dreigend. Een heus stripfiguur.

In een leuk subplotje vecht deze engerd een vete uit met een monster dat uit een claymation productie lijkt te zijn weggerukt. Met een granieten uiterlijk en met gebrekkige motoriek komt dat monster eerder over als een grappige sidekick dan als een serieuze bedreiging. Evenals de hoofdengerd is ie niet echt eng. Beide zijn figuren die goed passen in een comic met afwisselend donkere en speelsere lichte tinten. Figuren dus die goed passen in een film als deze.

Een leuke film. De fijne donkere sfeer, de comic-achtige uitstraling, het aardige verhaal en het overduidelijke plezier waarmee de film lijkt te zijn gemaakt, maken van het kijken een hele genietbare gebeurtenis.

Heerlijke horrorpulp. Dat is het.

Een prima geënsceneerde film over de kunstschaatser Tonya Harding, die werd beticht van medeplichtigheid aan een aanslag op haar concurrente Nancy Kerrigan. De in de vorm van een pseudo-documentaire gegoten film is zowel de weergave van een realistisch drama als de weergave van een realistische komedie. Een fragmentarische draaikolk van emotionele gebeurtenissen in het leven van redneck Tonya Harding.

De film is gebaseerd op individueel afgenomen interviews met Tonya Harding, moeder Harding en Jeff Gillooly, de echtgenoot. Hoewel je dat niet zou zeggen, is hun verhaal compleet vrij van ironie. Ze spreken zonder enige terughoudendheid en zonder veel zelfkritiek. De interviews zijn nagespeeld, maar aan het eind van de film zie je wat korte fragmenten met de echte Harding en consorten waaruit blijkt dat setting, uitdossing en spraak van de acteurs behoorlijk overeenkomen met de originele figuren. Harding wordt echt fantastisch gespeeld door Margot Robbie.

Het verhaal schetst de loopbaan en privé omstandigheden van Harding. Van haar eerste slagen op de ijsbaan via de jaren van roem naar de tijd na het schandaal. De film laat er geen twijfel over bestaan dat haar leven zich privé nooit prettig ontwikkelde. Opgroeiende in en voortkomende uit een milieu waar gewelddadigheid en alcohol dagelijkse kost zijn, is het een wonder dat Harding haar talent voor het kunstrijden kon uitleven en ontwikkelen. Het zegt veel over haar doorzettingsvermogen. Haar enorme wil om te slagen. Ondanks de enorme tegenwind die bij tijd en wijle opstak,

De film portetteert haar overigens niet enkel als onmachtig slachtoffer van sociaal-maatschappelijke omstandigheden. Harding was heel goed in staat zelf ook onverbiddelijk verachting en geweld ten toon te spreiden. Harding was bepaald geen lieftallige ijsprinses.

In de film is de tragiek van het verhaal steeds voelbaar. De absurditeiten die elkaar onophoudelijk opvolgen geven aan de tragiek een vrolijk randje. De film bestaat uit een manipulatieve mix aan scherpzinnige komedie, openhartig geklaag en bittere tragedie. De lach, de blijdschap, de woede en het venijn lossen elkaar steeds binnen enkele tellen af. Logisch want de film is immers gebaseerd op getuigenissen van onbetrouwbare hoofdrolspelers. De film jongleert voortdurend met de waarheid. Als kijker kun je het allemaal maar het beste zonder oordeel ondergaan. Dan komen tragiek en (absurde) humor het beste binnen. Schrijver Steven Rogers en regisseur Craig Gillespie hebben heel succesvol een schitterende klucht afgeleverd.

Ik zat steeds te hinken op twee gevoelens. Ik vond Harding & co zowel zielig als hilarisch. Dat kijkt wat ongemakkelijk. Lachen om levensechte tragiek doe je nu eenmaal niet zonder enige gêne.

Regisseuse Arlene Sanford die voornamelijk bekend is van tv-werk maakt met I’ll Be Home for Christmas een aardige kerstkomedie rondom een enigszins irritante hoofdpersoon. Die hoofdpersoon is Jake (matig geacteerd door ene Jonathan Taylor Thomas) die dankzij de aangeversrollen van de vele andere personages steeds leuk uit de hoek kan komen. Van de charmante uitstraling van het personage Jake moet de film het niet hebben. Het personage Jake is een glad en eigengereid mannetje. Maar goed, het ergerniswekkende mannetje raakt gelukkig verzeild in verwikkelingen die best grappig zijn.

Jake vindt zichzelf, dankzij een misgelopen schimmig opzetje, ver van huis terug in een snikhete woestijn in Californië gekleed in een kerstmanpak. Uiteraard moet hij op tijd thuis zijn voor het kerstdiner. De film volgt de gladde egoïst op zijn tocht van de Californische woestijn naar New York waar zijn ouders vol hoop op hem wachten. Tijdens de reis ontmoet hij gekke figuren en beleeft gekke dingen en ontwikkelt zich tot een sympathieke jongeman met een goede inborst. Heel origineel klinkt dit niet. Heel origineel is het ook niet. Maar ja, welke kerstfilm is dat wel.

De film is vermakelijk dankzij de verschillende situaties waarin Jake terecht komt. Dankzij de rampspoed die hem overkomt. Dankzij de merkwaardige personages die hij ontmoet. Uit deze elementen vloeien grappige momenten voort, die ik wel kon waarderen. Het Amerika waar Jake doorheen reist, is een aangepaste versie. Dat is gedrenkt in kerstsferen en lijkt in deze film op een reusachtige uitgelaten speelplaats. Echt slechte mensen bestaan niet. Echt slechte mensen ontmoet Jake dan ook niet. Iedereen is op de een of andere manier geraakt door het kerstfeestvirus en is goedertieren en goedwillend. De mensen zijn hoogstens wat sentimenteel, wat dommig of wat gespannen. Het is prima menselijk materiaal om een kerstkomedie mee uit te rusten.

De film is (zoals verwacht) niet erg diepzinnig. De combinatie van grappige dialogen, hilarische situaties en de dynamiek die de roadtrip met zich meebrengt levert echter wel een prettig kijkbare en humoristische film op. Stap over het irritante hoofdpersonage heen en vergeef de film de vervelende momentjes van sentimentele bezinning die altijd weer uit de kerstsfeer ontspringt. Lukt dat dan kijk je naar een vermakelijke film. Lukt dat niet dan beleef je aan de film minder plezier. Mij lukte het.

De openingsscenes zetten meteen een trieste toon van eenzaamheid. Bij weduwe op leeftijd gaat de hond dood. Oei!
Die triestheid is er vooral in de beginfase van de film. Het mooie is dat de melancholie gedurende de film blijft als basisgevoel, maar dat er aan dat basisgevoel (door toevallige gebeurtenissen in gang gezet) steeds andere gevoelens worden toegevoegd.
Er komt voorzichtige vrolijkheid bij. Er is iets van voorzichtig genieten. Er is persoonlijke bevrijding en gematigd optimisme. Er ontwikkelt zich moed om opnieuw te proeven van het leven. Er is hoop.
Het is een mooie kleine gevoelvolle en ingetogen film. Over iemand op leeftijd die weer bezieling en durf verzamelt om uit haar gemummificeerde, gecontroleerde en risicoloze bestaan te kruipen. Over iemand die haar onderdrukte verlangen onderkent om weer deel uit te maken van de levende gemeenschap en daar naar gaat handelen.
In de film een paar leuke humorvolle ontmoetingen en scenes. Tevens prettige dialogen over sens- en nonsens onderwerpen.
Ja, een lekker voortkabbelende sfeervolle film. Emotioneel en humorvol.
Het acteerwerk is goed en passend ingetogen. Leuke sidekicks ook.

En het had in beginsel heel goed allemaal de aftrap voor een goedaardige romantische komedie kunnen zijn. Lucy is een student kwantummechanica met een talent voor het schilderen van landschappen. Met haar nieuwe vriend Jake is zij middenin een sneeuwstorm onderweg naar zijn ouders om kennis te maken. Een vreemde gozer, die Jake. Controlerend, betweterig, met weinig ruggengraat. Samen in de auto onderweg. Twee solitaire zielen naast elkaar. De gespreksvoering is cultureel geladen en gebeurt met analytische zakelijkheid. Een vermoeiende bezigheid. Voor Lucy. Misschien voor Jake. Zeker voor de kijker.

Geen wonder dat Lucy in een innerlijke monoloog kenbaar maakt de relatie met Jake te willen beëindigen. Onderwijl bekijkt de toeschouwer in een visuele verpozing het interieur van de boerderij van Jake’s ouders. Een bloemetjestapijt, een nostalgisch ingerichte eetkamer, een merkwaardig schilderij, veel portretfoto's en het bot van een hond aan de voet van een houten trap. Bevreemding maakt zich van mij meester. Ondertussen is de innerlijke monoloog van Lucy helder. De relatie voelt aan alsof die vanaf het prille begin al was afgelopen. Iedere volgende stap is een bevestiging daarvan. Een herhaling. Hetzelfde. Zinloos. I’m thinking of ending things.

Charlie Kaufman stuurt twee mensen op een roadtrip. Twee mensen op een troosteloze reis die is behangen met moeizame intermenselijke relaties en moeilijk te plaatsen flashbacks. De plaatsen van handeling klinken normaal maar blijken stuk voor stuk bizarre omlijstingen te zijn. Een oude boerderij, een besneeuwde weg, een ijssalon en een highschool. De locaties duiken als flarden van een herinnering uit de nachtelijke sneeuwstorm op en lijken op een vage manier met elkaar te zijn verbonden.

Onwezenlijke bestemmingen die een huisvesting bieden voor verloren zielen of voor hen die op weg zijn om een verloren ziel te worden. De sfeer van eenzaamheid, verlorenheid en claustrofobie die al vanaf de scène in de auto onderweg naar Jake’s ouders aanwezig is, dringt steeds penetranter de film binnen. Het 4:3-beeldformaat dat de film gebruikt is lelijk maar versterkt een akelig claustrofobisch gevoel dat opduikt bij het kijken naar een roadtrip door een sneeuwstorm op weg naar de onherroepelijke troosteloosheid van het menselijke bestaan.

Als Lucy en Jake de oude boerderij betreden dat het woonhuis is van Jake’s ouders en nadere kennismaking volgt, blijkt dat de film niet enkel om de abnormale relatie tussen Lucy en Jake handelt, maar dat het in de film gaat om alle pathologische relaties van alle personages. Tot elkaar en tot zichzelf. De situatie op de boerderij heeft veel van een situatie waarvan je in een gekkengesticht niet vreemd zult opkijken. Warrig, hilarisch en surrealistisch.

Het verhaal heeft geen lineair verloop maar springt heen en weer in de tijd. Soms zijn de ouders bejaard en dement en niet ver verwijderd van de dood. Soms zijn de ouders stukken jonger en vol levenslust. Het daagt me. Iemand is onderweg in de tijd. Iemand bezoekt de toekomst, het heden en het verleden. De vraag is wie. Lucy? Jake? Beide? Of is het gewoon de weergave van de niet-lineaire manier waarop de wereld functioneert. Vragen. Vragen. Ik hield me tijdens de film maar vast aan een uitspraak van Lucy. “Seems. That's the operative word. Time's another thing that exists only in the brain”. Het citaat helpt even om de enigszins irritante gedachtenstroom die de film bij mij op gang weet te brengen te cultiveren. Maar al snel gaat de stroom weer door: Hm, ja, maar wiens brein?…

In de film komt de voorliefde van Kaufman voor raadselachtige verhalen en voor personages die (opzettelijk of opzettelijk onbewust) in absurde verwikkelingen verstrikt raken, goed tot uiting. En steeds weer die levensvragen waarmee hij de kijker confronteert. Bevinden we ons in een permanente staat van zelfbevreemding. Het gevoel vervreemdt te zijn van eigen lichaam en geest? Is ons bestaan niet slechts de projectie van een mogelijkheid die zich in ons hoofd afspeelt? Is het leven niet gewoon een equivalent van een musical als Oklahoma? (Een heel naar beeld overigens. Ik haat musicals). Vragen. Vragen. De grenzen waarop de realiteit van Kaufman balanceert zijn rekkelijk. Zoveel is in ieder geval duidelijk.

Ik heb de film tot op zekere hoogte als een boeiende reeks beelden en gedachten beleefd. Wat overheerste was echter een verrekt vermoeiend gevoel. Ik was blij dat aan het eind van de film de sneeuwstorm eindelijk ging liggen.

De film is uitgebracht door Uncork’d Entertainment. Dit label produceert goedkope troep bestemd voor de thuisbioscoop, maar is gespecialiseerd in low-budget horror. De meeste horror is goedkope rommel die gekenmerkt wordt door slechte effecten, gebrekkige verhaaltjes, fantasieloos camerawerk en abominabel acteerwerk. De vraag is nu of The Ice Cream Truck ook goedkope rommel is.

Het lijkt er op. Het aandeel van de horror is gering. De meeste tijd spendeert de film aan onzinnig gekeuvel tussen verveelde buurtgenoten in een rustig voorstadje, dat geteisterd wordt door een moordepidemie. Er is een slasher aan het werk, maar gezien de rust die er heerst, zou je dat niet zeggen.

De film focust op hoofdrol Mary die als enige merkt dat er aan die ouderwetse ice cream truck uit de filmtitel, iets onnatuurlijks kleeft. Maar goed, dat doet er verder weinig toe. Die constaering levert in ieder geval geen spannende scènes op. Mary keuvelt vooral gezellig mee met haar buurtgenoten alsof er niets aan de hand is. Regisseur en scriptschrijver Megan Freels Johnston investeert veel tijd in intermensellijke relaties en laat veel tijd verloren gaan die wezenlijker benut had kunnen worden. Voor het verkrijgen van inzicht in de psyche van de killer bijvoorbeeld. Of voor het bouwen van een spanningsboog. Of voor het ensceneren van een overtuigende moord. Zomaar wat voorbeelden.

De film heeft veel weg van een aflevering uit een soapserie. Veel gekeuvel over niets. Zeer oninteressante personages. Afschuwelijk statig acteerwerk met van die onnatuurlijke gesprekspauzes die worden opgevuld met een scala aan overdreven gelaatsuitdrukkingen. En dan is er nog de filmstudioachtige setting zonder enige horrorsfeer.

Nee, de film creeërt geen fijne voorwaarden om als killer aan het werk te moeten. Zijn aandeel in de film is dan ook zeer summier. En als ie even een momentje actief is, zorgt hij ervoor dat zijn kills er soapvriendelijk uitzien. De rol van de killer is een ondankbare.

De filmposter prikkelt en is wel ok, maar lost zijn prikkelende belofte niet in. The Ice Cream Truck is goedkope rommel. Een kijkje op de site van Uncork’d Entertainment geeft legio bijzonder aardige filmposters te zien. Marketingtechnisch is er niets mis mee. Ik denk dat Uncork’d Entertainment veel prikkelend verpakte lucht verkoopt. Ik ben gewaarschuwd.

Liam Neeson timmert nog steeds succesvol aan de weg met zijn verschijning in actiefilms. Hij is nog immer redelijk succesvol in dat genre. Zijn films zijn nog steeds te zien in de bioscoop. De weg die Bruce Willis, John Travolta en Nicolas Cage zijn gegaan, heeft hij nog kunnen uitstellen. Na het zien van The Ice Road, vraag ik me ernstig af hoe lang dat nog zo zal blijven.

In het begin van de film heb je nog even de illusie dat de film zal gaan over de heroïsche strijd van een man tegen de natuurlijke elementen. De straten van ijs die in Alaska over bevroren meren lopen, zijn intrigerend en bieden voldoende potentieel voor die aanpak. De continue beklemtoning door de personages van het gevaar om over ijswegen te rijden in een nawinterse periode versterkt die verwachting.

Het blijkt wishful thinking, want de film is gewoon een weinig originele thriller, waarin de natuur en de winterse omstandigheden wel een vijandige rol spelen, maar waarin een gemene saboteur en een corrupt conglomeraat veel grotere vijanden zijn. En hup, een feest van clichés is geboren.

The Ice Road is een onnozele actiefilm die een potentieel spannend rampenscenario links laat liggen en zich in plaats daarvan richt op een uitgeblust actieplot. En dat is na verloop van tijd bijna slaapverwekkend.

Hoe menselijk kan een machine zijn. Die vraag wordt nu eens niet gesteld in een sci-fi film maar in een alledaagse romantische komedie die zich afspeelt in Berlijn, waar de alleenstaande koele wetenschapper Alma thuis gezelschap krijgt van de romantische Tom.

Tom is een robot in opleiding, zou je kunnen zeggen. Een robot die zijn algoritmes nog moet kallibreren. Dat feit levert enkele grappige scènes op. Daaromheen ontvouwt zich de bekende dramaturgie die hoort bij een romantische komedie. Het enige verschil is dat de film handelt over de relatie van een mens met een robot. Verder is er eigenlijk weinig opienbarends aan de film op te merken. Visueel is de film zelfs behoorlijk saai te noemen.

Alma wordt gespeeld door Maren Eggert. Prima rol. Het is prettig om haar te begeleiden als uitgedroogde wetenschapper op zoek naar meer zelfkennis. Dan Stevens doet het leuk als Tom. Een jongensachtige uitstraling die met wat hoekige bewegingen en hoekig spraakgebruik duidelijk maakt dat hij niet menselijk is.

Het verhaaltje is niet heel bijzonder. De gebruikelijke setbacks op de weg naar de liefde. De gebruikelijke twijfels, teleurstellingen en agitaties. Daar had wel iets meer ingezeten, lijkt me. Iets meer persoonlijke achtergrond en een wetenschappelijk zijspoor, had ik wel op prijs gesteld. Een paar speciale effecten om het verhaal op te leuken, zouden eveneens niet hebben misstaan.

Ich Bin Dein Mensch is een doorsnee romcom met een niet-doorsnee liefdespaar. En niet meer.

Een film van Ernst Lubitsch uit 1918. Een regisseur uit het pionierstijdperk, die vooral films maakte met een humoristische inslag en een seksuele ondertoon. Deze film is een blijspel in drie akten en heeft een korte speelduur, maar vertelt desondanks een afgerond verhaal met ruimte voor de personages om zich te etaleren. De film heeft een redelijk hoog tempo maar maakt geen gehaaste indruk. Zowel de humor als de seksuele ondertoon komen in deze film goed tot uiting.

De hoofdrol is voor Ossi Oswalda. Een bekende actrice uit de tijd van de stomme film en tevens de lievelingsactrice van Lubitsch. Zij is het energieke middelpunt van de film. Zij raast als een wervelstorm door de scènes. Hupsend, dansend en kwajongensachtig, zet zij de overige personages in de schaduw. Inclusief een gerenommeerd acteur als Curt Goetz die verantwoordelijk is voor de invulling van de mannelijke hoofdrol.

Het is een stomme film, dus worden gebaren en mimiek overdreven aangezet. Zo zien we bijvoorbeeld Ossi meerdere keren op een aanstellerige manier haar tong uitsteken naar mensen die haar gedrag ongepast vinden. Met deze en andere mimische gebaren, trekt zij in elke scène de aandacht naar zich toe. In beginsel charmant en grappig, maar een beetje irritant werd dat op den duur wel.

De korte speelduur maakt dat de film weinig stilstand vertoont. Het ijlt allemaal lekker door en de momenten van verveling zijn schaars. Visueel valt er weinig te beleven. De scènes zien er solide en strak uit, maar vallen verder niet op door een bijzondere cinematografie.

De film levert kritiek op de positie van de vrouw die in die tijd vooral een decoratieve rol lijkt te hebben terwijl de mannen zich naar hartenlust amuseren. De man heeft de vrijheid om zich uit te leven. De vrouw is gebonden aan huis en aan regels van fatsoen. Ossi doorbreekt dat patroon door zich als man te verkleden en te gedragen.

In die hoedanigheid wordt zij vervolgens gekust door de mannelijke hoofdrol, waarmee de film in maatschappijkritisch opzicht nog een stapje verder gaat. De film suggereert hier homoseksuele interactie, zonder dat er overigens expliciet sprake van is. Ik las later trouwens dat homoseksualiteit in het vrijdenkende Berlin van de jaren 20 en 30 zich probleemloos kon manifesteren. Toch vermoed ik dat een dergelijke scène in een film bedoeld voor een breed publiek, behoorlijk gewaagd was.

Een aardige film, die een gangbaar verhaaltje volgt en een goed tempo heeft. De film is niet slecht. De film is niet goed. De film duurt 45 minuten en dat is net genoeg om het amusant te houden.

Een film die het vooral van de sfeer moet hebben. De sfeer is dreigend, mysterieus en bevreemdend en wordt (mede door stemmige plaatjes van het huis en het landschap) overtuigend neergezet.

De verhaallijn is traag en weinig explosief. Geen horror van de gestampte pot. Geen grof geweld of liters bloed.

De spanning wordt meer gezocht in de psychologische wisselwerking tussen de personages en in de absurdistisch getinte gebeurtenissen. Beide zijn trouwens (naast de stemmige plaatjes) ook sterk sfeerbepalend.

Het acteerwerk is prima. Het sobere en kille spel van de hoofdrolspeelster past perfect binnen de sfeer van de film. Creepy.

Het verhaal wordt traag verteld. Voor de ontwikkeling en de afwikkeling wordt de tijd genomen. De traagheid veroorzaakt wat inzakmomenten.

Toch blijft de film net steeds boeiend en spannend genoeg om de vragen die het verhaal oproept aan het einde ontrafeld te willen zien worden.

De film is gebaseerd op het boek “Lebenslänglich-Protokolle aus der Haft”, waarin de schrijvers een interview met een gevangene optekenen. Een boek over het conflict tussen de verlangens van het individu en de beperkende maatschappelijke wetmatigheden waaraan hij zich moet conformeren. Een botsing die vervelende gevolgen voor het betrokken individu heeft. Koren op de molen van Rainer Werner Fassbinder die deze conflictueuze thematiek steeds maar weer in zijn films laat terugkeren.

Het verhaal handelt over ene Peter die met de regels die hij van huis uit heeft meegekregen moeite heeft om zijn verlangen naar succes en rijkdom in goede banen te leiden. De film vertelt het verhaal vanuit Peter’s perspectief, gebruikt daarvoor de interviewsessie en laat Peter zijn verhaal in flashbacks vertellen. Een kille film is geboren.

Ik heb niet veel ervaring met Rainer Werner Fassbinder, maar houterig acteerwerk en dito dialogen zijn mij niet onbekend. In deze film floreren beide volop. Bij mij wekte dat een onrust op die zich vertaalde in concentratieverlies. Ik werd ook een beetje moe van het kunstzinnige camerawerk. Dat voortdurende geflirt met spiegels, waarmee het effect van een splitscreen wordt bereikt. Een effect dat herhaaldelijk wordt gebruikt. Op die manier ziet de kijker twee personages die zich in twee kamers bevinden of tegenover elkaar staan toch gewoon in één kader met elkaar interacteren. Het kwam op mij veel te gekunsteld over.

In combinatie met de benauwdheid van de settings (kleine ruimtes) werkt dit effect extra beklemmend. En dat bedoel ik in storende zin. De metaforische zin der beklemming ontging mij overigens niet, maar aan één doeltreffende kunstzinnige vingerwijzing heb ik wel genoeg. Ik houd gewoon meer van cuts, denk ik.

Het verhaal en de thematiek zijn trouwens best interessant. De langgerektheid van het verhaal, de povere acteerprestaties, de emotieloze atmosfeer en de visuele saaiheid maken dat de interesse na een tijdje afneemt. Nee, voor Fassbinder loop ik nog steeds niet warm.

De film begint vrolijk springerig en lichtzinnig en verliest die karaktertrekken nooit helemaal. De film volgt een populaire highschool footballspeler die zijn talenten te grabbel gooit en eenmaal volwassen een simpele leraar is geworden. Hij wordt min of meer als een loser beschouwd. Zijn kansen keren als hij opeens een belangrijke spil wordt in de bestrijding van een woekerende vleesetende substantie die zijn stadje bedreigt.

Ick kijkt op zich plezierig weg maar is niet erg grappig. Is niet erg spannend. Is niet erg smerig. Daarvoor zijn de effecten te overduidelijk computer gegenereerd. Van de personages moet je het ook niet hebben. Die zijn uit clichématige klei geboetseerd. Toch is de film best vermakelijk. Dat komt voornamelijk voort uit de bodycount die hoog oploopt als de vleesetende substantie eenmaal actief is. Ook de beide hoofdrolspelers Brandon Routh en Mena Suvari zijn niet per se vervelend. Geen diepzinnige karakters, maar wel leuk en sympathiek genoeg om bij hun inspanningen een supportive gevoel te krijgen. Ondersteund wordt het geheel met een rits aan hits uit de jaren 00. Ik ben niet echt fan van muziek uit dat tijdperk. Toch kende ik de meeste nummers en moet erkennen dat de muziek een prima omlijsting is.

De film kijkt lekker weg. Dat betekent eigenlijk dat de film gezien kan worden als een fastfood product. Lekker voor het moment. Het niveau van films als The Mist (2007), Splinter (2008) en The Ruins (2008) waarnaar in Ick wordt verwezen, haalt de film niet. De film heeft zijn momenten. De slijmerige monsteractie is best leuk. De hectiek doet het goed. Ick is eigenlijk wel een sympathiek werkje.