Opinions

Mooi traag drama over zaken als spijt, eenzaamheid en rouwverwerking. Passend gefilmd in stemmig zwart/wit.

Uit de film spreekt een droefgeestige, deprimerende en kille sfeer. De zwart/witte toonzetting leent zich goed voor de accentuering van de zwaarmoedigheid. Het deprimerende winterse landschap met sneeuw en kale bomen geeft nog eens een extra lading. De film ademt desillusie en leegheid.

De diepere dimensie die de invulling van de personages aan een film kan geven, ontbreekt hier. De acteurs hoeven niet veel te doen. Is ook niet nodig. Ze bewegen in de depressie en de troosteloosheid. Ze zijn er onderdeel van. Ze beïnvloeden niet. Ze zijn aanwezig, maar niet bepalend. De emotie komt uit de beelden. Niet per sé uit de acteurs.

De camera houdt de personages veelvuldig laag in het frame. Ze nemen niet veel plaats in. Ze zijn aanwezig, maar worden bepaald door de omstandigheden, de omgeving ofwel het lot.

De mens beschikt niet.

Krachtig, maar deprimerend.

Fijne combi van horror en comedy. Van beide is er genoeg. De humor die flink gebruik maakt van de horror elementen is heel geslaagd. De horror is ok. De gore ziet er ook nog eens prima uit. Hier en daar lekker in het absurde getrokken, maar op een weloverwogen manier. Over de hoeveelheid bloed en kills geen klachten. Veel en aan de lopende band. En grappig dus.

Dezelfde uitvergroting geldt voor de jump scares en voor het gestoei met elementen uit diverse horror subgenres. Ook lekker aangezet tot in het absurde. De overdrijving werkt grappig. Ja, de losgeslagen hand doet fijne dingen.

Verder wat flauwe stonerhumor, een enkel grappig dialoogje en nauwelijks onaangename personages. Best ok allemaal.

Een up tempo film ook. Scènes en actie volgen elkaar in rap tempo op. Even rustig ademhalen is er niet bij. Daaraan toegevoegd is een goed passende score. Vooral de snelle punk rock is de perfecte begeleiding bij deze komische horrorbrei. Dynamisch en lekker. "I wanna be sedated". En dat lukte goed.

De film schijnt trouwens geflopt te zijn. Dat het geen meesterwerk is, lijkt me duidelijk. Een flop is het zeker niet. Onverdiend.

Leuke film.

Deze anthologiefilm bestaat uit acht episoden binnen een raamvertelling. In de raamvertelling zien we hoe miljonair John Gidden er toe komt om aan acht willekeurige personen een miljoen dollar te geven. De acht episoden zoomen vervolgens in op de acht gelukkigen. Een filmpje begint steeds bij de overdracht van de cheque van een miljoen dollar door Gidden, de weldoener.

De meeste verhaaltjes zijn humoristisch van aard. Twee zijn dat niet. Twee verhaaltjes springen eruit. Beide humoristisch. "The Clerk" van Ernst Lubitsch en "Violet" van Stephen Roberts en Joseph L. Mankiewicz.

The Clerk heeft slechts twee minuten nodig om zijn boodschap te vertellen. Zonder tekst. Een briljant filmpje. Een man. Een bureau. Een trappenhuis. Een paar deuren. De laatste deur. Een korte blik op de directeur. Hilarisch. Een fantastisch filmpje en een fantastische pointe.

Viollet doet het ook in twee minuten. Binnen die tijd is het verhaal verteld, is het personage geschetst en is de pointe geplaatst. Ook zonder woorden. Ook briljant.

Twee hoogstaande filmpjes, die verheven staan boven de andere. Dat wil niet zeggen dat de rest onaardig is. Nee. Integendeel. Bijzonder aardig zelfs. Elk verhaaltje is vermakelijk en wordt steeds mooi en verrassend afgerond met een leuke pointe.

Nou ja, dat is niet helemaal de waarheid. Niet elke episode is aardig. Eén uitzondering is er. "Death Cell“ wordt volledig verpest door zijn hoofdrolspeler. Het verhaaltje is eigenlijk wel ok. Gene Raymond speelt de hoofdrol en is niet ok. Hij moet diverse emotionele stadia laten zien (afgrijzen, blijdschap, hoop), maar doet dat erg slecht. Zo slecht dat het verhaaltje samen met zijn optreden de mist in gaat.

If I Had a Million is een leuke film met twee toppers en een mislukking. Dan resteren vijf episoden. Die zijn alle aangenaam zonder heel exceptioneel te zijn. Gewoon leuk, grappig of raak met hier en daar nog een opvallende acterende naam.

Dat is het wel.

Een zwarthumoristisch psychologisch drama waarin protagonist Linda voortdurend tegen een zenuwinzinking aanschurkt. Linda is overspannen. Ze heeft nooit rust. Er speelt altijd iets. Linda is een psychotherapeute die zelf dringend psychische ondersteuning nodig heeft. Die hulp krijgt ze noch van haar man die beroepshalve altijd onderweg is, noch van haar collega die tevens haar therapeut is. De meeste stress geldt haar dochtertje die een maagsonde heeft en voortdurend aandacht vraagt. Regisseur en schrijver Mary Bronstein kiest ervoor om de dochter niet te visualiseren. Ze laat haar enkel buiten beeld bestaan. Haar aanwezigheid wordt middels een ondraaglijke zeurstem kenbaar gemaakt, die erg op de zenuwen werkt. Ik krijg begrip voor Linda.
Voortdurend gejaagd pendelt Linda heen en weer tussen haar werk, het ziekenhuis en het louche hotel waar haar huisbaas haar heeft ondergebracht nadat thuis (heel symbolisch) een plafond naar beneden kwam. De voeding voor een mentale uitval neemt toe en toe. Met stijlmiddelen afkomstig uit het horrorgenre legt Bronstein de gruwelen bloot van een bestaan met teveel verantwoordelijkheden en te weinig begrio en steun. Zo zijn op de achtergrond regelmatig beelden zichtbaar die berichten van overwerkte moeders die hun kinderen vermoorden.
De film zet de moederrol als iets afschrikwekkends neer. Steeds op je tenen lopen, geen zwakte tonen en altijd maar verantwoordelijkheid opgedrongen krijgen. Zo is een korte wandeling die Linda ter ontspanning zonder kind maakt, reden voor iemand om haar onverantwoordelijk te noemen. Het moederschap is in deze film geen plezierige manier om de tijd te vullen. De (zelf)verwijten galmen rond in Linda’s hoofd. Rondom en in haar openen zich steeds dieper wordende plastische en psychopathologische afgronden.
Mary Bronstein verpakt de banale verschrikkingen van ongewenst moederschap in een provocerende balans tussen horror en komedie. De film maakt gebruik van bodyhorror, sci-fi en elementen uit de spookhuisfilm om de deprimerende alledaagsheid van het ouderlijke bestaan te ontmaskeren. Het onderwerp wordt dankzij de onconventionele beeldtaal zelden authentiek weergegeven. Er kleeft bijna continu een zweem van surrealisme aan de film.
Nog niet genoemd maar absoluut het vermelden waard is de glansrol van Rose Byrne als het personage Linda in deze indringende en zwarthumoristische film. Tenslotte toch de prima slotscène benoemen die maakt dat er over het woord Happy in de term Happy End nog wel even valt te twisten. Goeie film.

Aardig en kort.

Heel veel suspense passeert in die korte tijd. Suspense opgeroepen door suggestief camerawerk, door onbestemde geluiden en door het gebruik van lichteffecten in schimmige settings. Werkt het? Tot op zekere hoogte werkt het inderdaad.

Het werkt voornamelijk vanwege het nasudderende effect van de creepy introductie. De gebeurtenissen in de intro staan los van het filmverhaal, maar brengen de kijker in een zodanige onevenwichtige gevoelsstemming, dat hij gedoemd is daar de rest van de film in te vertoeven. En in zo'n gemoedstoestand houden elk shot van een lege gang, elk krakend geluidje, en elke rare schaduwpartij een dreiging in. Bij het kijken dringt zich aldus een paranoïde en schrikachtige sfeer op.

Het werkt goed zolang de dreiging nog suggestief is. Zodra de dreiging zichtbaar wordt en een naam heeft, verdwijnt de suspense ook deels. Wat overblijft is een kat- en muisspel met spannende momenten, maar ook met schouderophalende momenten.

De film is erg spannend in de onzichtbaarheid en minder spannend als de suggestie stopt. Dat laatste gevoel overheerst dan ook steeds meer in het verloop. De korte speelduur voorkomt uiteindelijk een gevoel van teleurstelling.

Toen aan regisseur en schrijver Fatih Akin werd gevraagd hoe hij tot het maken van de film kwam, antwoordde hij iets in deze strekking: ik wilde een vrouw imponeren. In plaats van een lied voor haar te schrijven, maakte ik gewoon een film voor haar. Blijkbaar was dat de goede insteek, want de film is aan de vrouw opgedragen die nog steeds zijn echtgenote is.

Im Juli is een roadmovie. Een romantische feelgood roadmovie. De opening is boeiend. Mooie opening. Ergens in Oost-Europa rijdt een auto door de zinderende hitte. De weg verlaten. Het landschap desolaat. In de auto twee mannen. De onderlinge verhouding explosief. Een fijne sfeervolle opmaat die nieuwsgierig maakt naar het verhaal dat eraan vooraf gaat. Ik was geïntrigeerd.

Dat verhaal wordt vervolgens in de film verteld. Een leuk dynamisch verhaal dat echter niet heel uitzonderlijk is. De personages, de thema‘s en de grove loop van het verhaal zijn gemakkelijk invulbaar en redelijk voorspelbaar. Het aanstekelijke van de film zit ‘m in de manier waarop het verhaal wordt verteld. Chaotisch met een vleugje mystiek met bij tijd en wijle heerlijk onlogische accenten die het voorspelbare tarten.

Humoristisch is de film ook. In de dialogen, de mimiek van de personages, de gekke situaties. Geen moeilijke humor maar humor die goed past bij karakterinvulling van de personages. Beetje naïef, ongecompliceerd en steeds met een optimistische tongval.

Im Juli is een ode aan zomer, muziek, de liefde en aan mensen die hun hart volgen. Leuke film.

Indringende en emotionele film over de speurende voorbereidingen van een jonge openbare aanklager op weg naar het Auschwitzproces in Frankfurt in 1963. Een proces waarin voor het eerst de wandaden die in dit vernietigingskamp werden begaan publiekelijk voor het voetlicht kwamen.

Een zoektocht naar daders en slachtoffers. Een detective/thrillerachtige speurtocht die ongemeen spannend is. Een zoektocht die onbarmhartig en verontwaardigd de bureaucratie en de onwil ontrafelt waarachter mensen zich verschuilen.

Het acteerwerk is ingehouden. De personages beleven en vertellen de afschuwwekkende daden op klinische en sobere wijze. De impact van het sobere spel is groot en werkt emotioneel. Er is weinig ruimte voor excessief acteergedrag. De weinige emotionele explosies die wel gebeuren, zijn goed getimed en effectief. Ze onderstrepen een gevoel of accentueren (laakbaar) gedrag.

De cameravoering is strak en is een prima onderlijning voor al die ingetogenheid.

Fehling zet een uitstekende rol neer als de openbare aanklager. De ontwikkeling die zijn personage doormaakt (van naief en goedbedoelend naar obsessief en wanhopig) wordt door hem groots vormgegeven.

De overige rollen overtuigen eveneens.

Een huis in een nevelig Iers landschap. Een vrouw op een heuvel kijkt naar beneden naar een vrouw voor het huis. De vrouw voor het huis kijkt omhoog naar de vrouw op de heuvel. Dit shot/countershot wordt een paar keer herhaald. Het daagt. De personages zijn niet verschillend. De vrouw bovenop de heuvel is dezelfde vrouw als de vrouw beneden voor het huis. Het shot laat in de eerste plaats een sprong in de tijd zien. Een blik in de toekomst. Een blik in het verleden. In de tweede plaats zegt het shot iets over de geestesgesteldheid van de vrouw.

Cathryn’s wereld is geen aantrekkelijk oord. Haar beleving van de wereld bestaat uit meerdere bewustzijnsniveaus waarop noch zij noch de kijker grip heeft. Terwijl het Ierse landschap weids, uitnodigend en bevrijdend lonkend het huis omringt, spelen veel scènes zich in het huis af. Die scènes werken benauwend en confronteren de kijker op een ongemakkelijke manier met de verwrongen visie van Cathryn, die overigens overtuigend wordt gespeeld door Susannah York. Beklemmend en dreigend is de sfeer. Het sluimert. Het is wachten op een eruptie. Van welke aard dan ook.

Audiovisueel sterk. Klank en beeld worden door regisseur Robert Altman effectief gebruikt om de geestelijke gestoordheid van Cathryn te benadrukken. De camera verliest vaak de focus en glijdt weg van de personages en toont transparant vensterglas, een reflecterende spiegel, een schitterende oogbal, een windgong in beweging of een mes waarvan het bloed afdruipt. Dwalende shots die samen met begeleidende spookachtige geluiden de groeiende onrust in het personage Cathryn blootleggen. Verder is daar nog de muziek van John Williams die onheilspellende accenten legt die de beklemmende sfeer nog eens versterken.

Images is een psychologische thriller met een surrealistische laag. Het verhaal verloopt niet-lineair en richt zich op het personage Cathryn. Behalve thriller is de film een intensieve karakterstudie van een personage dat geestelijk niet geheel gezond is. Een interessante film die zijn personages neutraal observeert en afstandelijk benadert en me derhalve niet geheel meesleepte. Een leuk weetje is dat de voice-over van Cathryn die af en toe opklinkt passages voorleest uit het kinderboek in "Search of Unicorns" dat werd geschreven door Susannah York.

In Imagine zijn de meeste personages blind. Zo ook Ian die leraar is in een blindeninstituut en die een eigen methode heeft ontwikkelt om daarmee om te gaan. Hij ziet zichzelf niet als gehandicapt en gebruikt geen blindenstok maar vertrouwt op de door hem ontwikkelde methode van echopeiling. Met behulp van die methode die mij aan de handelswijze van de vleermuis deed denken, is hij in staat om objecten op zijn weg te peilen om ze vervolgens te ontlopen. Hij leert de methode aan zijn blinde studenten die zijn eigenzinnige methoden met scepsis tegemoet treden, maar geleidelijk enthousiast raken.

De film hanteert geen ernstige toon. Eerder optimistisch. Tragedie en komedie zijn hier verbonden. Verbeeldingskracht en dromerigheid zijn belangrijke componenten in het verhaal. Ian moedigt zijn leerlingen aan om bewust waar te nemen, al hun zintuigen te gebruiken en vooral terug te vallen op verbeelding en dromen om de methodiek te ondersteunen. Sommige scènes zijn humoristisch. Dat zijn de scènes waarin de methodiek toch niet helemaal goed functioneert. Andere scènes hebben een meer melancholische laag. De combinatie werkt prettig.

In optische zin is de film vrij saai te noemen. Geen spectaculaire beelden. We zien Ian en de andere blinden met elkaar praten, over de binnenplaats van het intituut lopen en soms zien we hen enkel op een bankje zitten waar ze niets meer doen dan luisteren en interpreteren. Ik vond het wel rustgevend. Luisteren naar vogelgezang, naar verkeer, naar het klakken van naaldhakken, naar de wind. Best interessant. Het moge duidelijk zijn: Imagine is bepaald geen actiefilm.

Een heuse handeling heeft de film niet. De film focust op Ian, maar die doet eigenlijk niet zoveel. Hij wordt als een excentrieke idealist neergezet die halsstarrig zijn eigen weg volgt. Ik begon hem in de loop van de film steeds meer een irritante pedante kwast te vinden. Het volwassen blinde personage Eva is naast Ian het enige personage met wat diepte. Ze heeft wat melancholische kleur en ontwikkelt zelfs nog wat levensvreugde. Een interessant personage dat helaas te weinig wordt uitgebouwd en in de schaduw van de pedante Ian blijft bivakkeren. De overige personages zijn vooral vlak te noemen. Ze zijn niet erg actief en beperken zich vooral tot omlijstend toehoren.

Imagine is een rustig voortkabbelende film waarin vrij weinig gebeurt, maar waarmee je heerlijk kunt wegdromen. Ik voelde me na het kijken heerlijk uitgerust en was klaar om naar buiten te gaan om de methode van de echopeiling zelf eens toe te passen. Toch maar niet gedaan. Het regende.

De setting is een oud klooster waar duistere geheimen verborgen sudderen. De proloog maakt althans duidelijk dat het klooster niet per se de serene plek is die een klooster normaal gesproken zou moeten zijn. Als zuster Cecilia haar intrede doet in het klooster, weet je als kijker al dat zuster Cecilia in aanraking gaat komen met kwaadaardige machten. De titel van de film openbaart vervolgens in welke richting de dreiging gezocht moet worden.

De setting is bijzonder sfeervol. Een oud klooster dat afgezonderd van de rest van de wereld in de Italiaanse bergen verstopt ligt. Een klooster met een Middeleeuwse uitstraling. Dikke muren. Schemerige vertrekken. Lange gangen. Zwijgzame nonnen. Een uitstekende setting om eens lekker met religieuze horror uit te pakken. Erg uitgepakt wordt er niet. Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen. Een zeer opzienbarende film is Immaculate niet. Het is allemaal wel aardig hoor, maar de film presenteert eigenlijk weinig meer dan conventionele scènes die met jump scares worden opgefleurd. Niets nieuws onder de zon. Wel ok. Niet bijzonder.

In de karakters is niet buitengemeen diepzinnig geïnvesteerd. De personages die kwade bedoelingen hebben, zijn vrij gemakkelijk als zodanig te herkennen. De hoofdrol van Sydney Sweeney als Cecilia is weinig opwindend, maar Sweeney speelt haar rol solide. Zuster Cecilia is en blijft desondankls een wat tam personage. Goed passend in een wat tamme film die als een fantasieloze maar wel sfeervolle horror voortdobbert en incidenteel wordt opgesierd met een jump scare. Ach, het kijkt aangenaam weg maar erg spannend wordt het op geen enkel moment.

Tot opeens het roer omgaat en de film zich als een groteske rape and revenge-thriller manifesteert. Een complete breuk met de dobberende rust van eerder. Er is actie. Het adrenalinepeil gaat iets omhoog. Hoewel de film in feite nog steeds een inspiratieloze indruk maakt, zorgt de plotselinge hectiek wel voor een hogere graad van vermakelijkheid. Erg goed wordt het echter nooit en aan het eind blijft vooral het woord inspiratieloos hangen.

De opening credits doen sterk denken aan die van een spaghettiwestern. Niet meer dan logisch dat daarmee de verwachting wordt gewekt een stilistisch gelijkwaardig werk aan te treffen. Dat is niet het geval. Het blijft bij de opening credits.

Het vuil, de smerigheid, de ontmenselijking en de zware omstandigheden die zo kenmerkend zijn voor de Italiaanse western ontbreken volledig. De juiste sfeer ontbreekt. De film speelt zich af in een kraakhelder stadje en bevat scènes die er ongeinspireerd en vlak uitzien. Levenloze scènes met acteurs die nogal gespannen ogen en daarbij veel te veel „diepzinnige“ teksten spuien. Veel te geforceerd.

Ethan Hawke heeft de hoofdrol. Een rondtrekkende man te paard vergezeld door zijn hond. Een alleraardigst beest dat leuke trucjes kent en een geduldige toehoorder is als Hawke zwaarmoedig put uit herinneringen uit een ander leven. Het zijn lieflijke tafereeltjes, die ruw worden verstoord als Hawke het aan de stok krijgt met gemene mannen.

En dan komt Hawke in beweging. Hij wordt een wreker. Spannend. Nou nee. Eerder belachelijk. Regisseur Ti West kiest niet voor intense en confronterende beelden maar lijkt te kiezen voor luchtigheid en oppervlakkigheid. De gewelddadigheden en de uiteindelijke showdown worden extreem opgetuigd met slow motion en spannende muziek zonder dat er veel aan de hand is. Hawke‘s optreden heeft weinig laag en de gemene personages gedragen zich als onkundige stumpers in plaats van als gevaarlijk tuig. Van spanning is geen sprake. Het oogt allemaal gewoonweg te onnozel.

Het is goed mogelijk dat In a Valley of Violence als een parodie is bedoeld. De film is dan een parodie waaruit niet echt een grote liefde voor de western spreekt. Bovendien ontbreekt de humor volkomen.

Sterk hoe de film in het begin de blinde Natalie Dormer introduceert bij de kijker. Met een overdaad aan geluidsprikkels, die zij elke seconde moet filteren op importantie. Een onmogelijke opgave. Niet alles is te filteren. Niet alles is bovendien hoorbaar. Er is gevaar waar zij weet van heeft en gevaar waar zij geen weet van heeft. Wij, de alwetende kijkers wel. Die wetenschap wordt op een kundige manier aangewend om beklemming en betrokkenheid op te roepen. Zielig zo'n blinde vrouw. Knap dat zij zich staande houdt in deze wereld vol gevaar en zo onafhankelijk leeft. Oh, pas nou op! Ok, doel bereikt. De inleving is daar. De karakterbinding is een feit.

Het verhaal is in beginsel klein. Een moord. Een blinde getuige. Een beetje dreiging. Spannend wel. De blindheid wordt goed uitgebuit. De blinde kokervisie. Lekker overzichtelijk. Benauwend ook. De beklemming neemt toe. En op het moment dat dit prettige stadium in het verhaal is bereikt en de spanning goed op niveau is en de nieuwsgierigheid naar het vervolg toeneemt, gaat het bijna meteen bergafwaarts.

Het verhaal gaat ten onder aan ongeloofwaardige plotwendingen, aan konijnen die uit allerlei hoeden springen, aan oninteressante bijzaken. De sfeer van beklemming uit het begin gaat natuurlijk ook verloren bij een dergelijke uitbouw aan subparagrafen en voetnoten die weinig interessant zijn. Hoe meer konijnen er op het toneel verschijnen, hoe ongeloofwaardiger en oninteressanter de grote verhaallijn wordt.

Maar dan die Natalie Dormer. Hoewel haar sterke personage op den duur ook dreigt te versnipperen in allerhande subplotjes, slaagt zij er in om als actrice stand te houden. Een baken in de woelige en onlogische baren van het verhaal. Zelfs als de film de aandacht niet meer opeist, blijft zij dat wèl doen

Fijne actrice, die Dormer.

De film laat de kijker los in een supermarkt annex magazijn en laat hem twee uur lang deelgenoot zijn van een bijzondere microkosmos. De entourage klinkt niet heel spannend. Twee uur lang in een supermarkt en meeleven met de medewerkers aldaar. Daar besteed ik geen kostbare tijd aan, zou je kunnen denken. Ik dacht: "doe eens gek" en ben blij dat ik de tijd ervoor heb uitgetrokken. Ik heb een fijne film gezien.

De film richt zich niet op interacties met klanten. Met een stem en een schim hier en daar heb je het wel gehad. De film richt zich puur op het doen en laten van een aantal medewerkers. Contact met de buitenwereld is spaarzaam. Soms krijg je als kijker het gevoel dat de personages niet alleen in de supermarkt leven maar er ook wonen. Eigenlijk is de setting de ideale setting voor een sitcom. Iets als Are You Being Served? (1977) bijvoorbeeld. In den Gängen is echter geen komedie, hoewel de personages er vreemd en excentrike genoeg voor zijn. De humor wordt gelukkig niet geschuwd, maar de tragedie evenmin.

Een film over het leven van doorsnee mensen. Mensen die in de bijna knusse setting van de supermarkt een staat van prettig samenzijn hebben bewerkstelligd. Er wordt stiekem gerookt en meegeleefd met de zorgen van de ander. Er wordt gefeest en kleine levenswijsheden worden uitgewisseld. Het is een supermarkt waar bijzondere personages werken. De een vertoeft wat meer op de voorgrond dan de ander, maar een ieder krijgt zijn speeltijd.

Centraal staat de teergevoelige Christian (Franz Rogowski) die zich als nieuwe medewerker moet bewijzen. Hij maakt de indruk dat hij zich niet goed weet te redden in de harde buitenwereld. De supermarkt wordt zijn nieuwe thuis. Hij is vlijtig, op tijd en betrouwbaar en verdient al snel het respect van zijn collega’s. Leuke rol van Rogowski. Leuke rollen zijn er ook voor Peter Kurth als de chef die streng kan zijn maar die zijn personeel vooral veel genegenheid betoont. En voor Sandra Hüller als Marion, de plagerige en flirtende collega waarop Christian een oogje laat vallen. Een prima ensemble.

In den Gängen is niet een film met erg veel handeling. Het grootste deel van de film bestaat uit alledaagsheid en uit gesprekken die soms diepzinnig en soms banaal over en weer vliegen. De momenten waarop het drama de film binnendringt zijn vluchtig en worden slechts aangestipt. Verwijzingen naar een donker verleden van Christian of naar Marion’s ongelukkige huwelijk blijven oppervlakkige verwijzingen. Het zijn glimpjes duisternis die zich in de karakters manifesteren maar amper hun weg naar buiten vinden. Ook dan blijft de film trouw aan het credo dat zegt dat het leven in de supermarkt gescheiden is van het leven daarbuiten.

En zo vertelt In de Gängen het bepaald niet spectaculaire verhaal van een jonge man die gaat werken in een supermarkt en zich daar thuis gaat voelen. De tragikomedie verbindt de alledaagsheid met poëtische, hilarische en tragische elementen en laat een ontroerend beeld zien van een microkosmos die bestaat uit mensen die op het oog niet veel hebben maar die in hun onderlinge verbondenheid waarschijnlijk meer bezitten dan de meeste mensen. Fijne film.

Wie aan de DDR denkt zal niet meteen aan haute couture denken. Ik doe dat in ieder geval niet. De beeldvorming omtrent de DDR is nu niet bepaald geplaveid met schoonheid. Grauw, eenvormig en onaantrekkelijk zijn eerder termen die van toepassing zijn. Des te verrassender is het dat in diezelfde DDR het modetijdschrift Sybille bestaat dat zich met schoonheid bezighoudt en elegante kleding van Oost-Duitse makelij toont. Rondom het tijdschrift bestaat (in de film althans) een gemeenschap van vrije geesten die zich aldus uitleeft. Zo lang het duurt natuurlijk.

Het tijdschrift waaraan de personages in de film verbonden zijn, heeft echt bestaan. Het bestond vanaf 1956 en liet een modebeeld zien dat met de sociaaldemocratische werkelijkheid niets had te maken. Regisseur en schrijver Aelrun Goette die zelf ooit als fotografisch object in het tijdschrift stond afgebeeld, vertelt het verhaal van Suzie die op straat wordt ontdekt en haar foto terug vindt op het voorblad van de Sybille.

Er volgt een verhaal over onverwachte kansen, uiteenspattende dromen, een eerste liefde en de drang naar vrijheid. Best leuk, maar niet heel spectaculair. De film vertelt van een coming-of-age die op voorhand in grote lijnen redelijk goed is in te vullen. En zoals dat wel vaker gebeurt in een vrij conventioneel drama, zijn de bijfiguren eigenlijk interessanter dan Suzie.

Over het tijdschrift kom je helaas verder niet veel te weten. Aan de redactionele processen, de totstandkoming van de modecollecties en de maatschappelijke positie van het tijdschrift wordt amper aandacht besteed. Het tijdschrift is slechts een interessant decor waartegen de coming-of-age van Suzie zich afspeelt. Een coming-of-age die een goed geacteerd en solide drama oplevert, maar wel wat meer verdiepende jeu had kunnen gebruiken om het uit de conventionele sfeer te tillen.

In het horrorgenre bestaan veel verschillende objecten van waaruit het kwaad de wereld in wordt gestort. In de film In Fabric van regisseur en schrijver Peter Strickland is een elegante rode jurk de veroorzaker van veel onheil voor de drager van het kledingstuk. De film richt zich in eerste instantie op Sheila die in een chique kledingzaak een rode jurk aanschaft. Geholpen wordt zij door verkoopster Miss Luckmoore die expressieve make-up alsmede een uitbundige gothic garderobe draagt. Een merkwaardige verschijning die met raadselachtige zinsneden een verontrustende inbreng in de conversatie heeft. Even raadselachtig en verontrustend is de rondslenterende eigenaar van de winkel. Een onbehaaglijke sfeer sluipt de film binnen.

Het verhaal heeft wat wendingen en voegt later in de film nog meer centrale karakters toe. Alles dat in de film gebeurt volgt een nachtmerrieachtig scenario en wordt door de camera in morbide, groteske en soms prachtige beelden gegoten. Neem alleen al de inrichting van de bizarre kledingwinkel en de uitdossingen van de mensen die er werken. Heel surrealistisch zodat je je afvraagt of we hier met een heksenkolonie te maken hebben of wellicht met geesten of misschien met compleet gestoorden. Erg zonderling allemaal. Het voelt erg ongemakkelijk. Visueel mooi in beeld gebracht en door het specifieke gebruik van audio wordt het zelfs hier en daar wat luchtig. Dat voelt wat eigenaardig want luchtigheid en verontrusting gaan moeilijk samen. Hier lukt het.

Veel momenten in In Fabric zijn kleine meesterwerkjes. Een optelsom van mooie scènes. Een overdadige verzameling van bijzondere ideeën die door Strickland als fijne miniatuurtjes zijn uitgewerkt. Een veelheid aan losse fragmenten en impressies. Te weinig een geheel. Te weinig onderling verbonden. Je krijgt als kijker niet de kans je onder te laten dompelen in het verhaal. Het is daarom dat de film hoogstens oppervlakkige spanning en beklemming genereert. Ik had op dat vlak iets meer gewild.

Ondanks een beperkt budget en dus zonder groots uit te pakken, maakt regisseur Jeremy Lovering er iets leuks van. Hij maakt een spannende psychologische thriller die zich grotendeels in een auto afspeelt. Hij maakt een film vol subtiele spanning. Hij maakt een film die heerlijk onder de huid kruipt.

Na een rustige opbouw waarin de per auto reizende personages worden voorgesteld en de kijker vertrouwd raakt met de setting, glijdt de film langzaam een hogere versnelling in. Er volgt een onaangenaam gebeurtenisje hier en een ongemakkelijk voorvalletje daar. Vervelende dingetjes die losstaand niet heel ernstig zijn maar door hun continuïteit erg vervelend worden en hun weerslag hebben op de sfeer.

Het gebeurt sluipenderwijs. Dat blijkt uit het losse intieme sfeertje in de auto dat ongemerkt is omgeslagen en opeens gespannen en benauwend aanvoelt. Dat blijkt uit een algeheel gevoel van wanhoop en angst, dat opeens de kop op is gaan steken. Dat blijkt ook uit het vriendelijke landschap dat ongemerkt een steeds grimmiger aanblik is gaan bieden. Opeens is daar de omslag in de film en zijn we heel succesvol in een psychologisch spel van angst en terreur terechtgekomen. Knap gedaan en razend spannend.

De camera dicht op de huid van de personages. De emoties goed zichtbaar. De stemming goed voelbaar. Voorzichtige verliefdheid en plagerijtjes zijn vervangen door wantrouwen, irritatie en paranoia. Als kijker zit je er bovenop. Het voelt genant. De atmosfeer is onaangenaam en duister. De werking is beklemmend. Zonder geloofwaardig acteerwerk zou zo'n gevoel van onbehagen nooit kunnen worden opgeroepen. Het acteerwerk is dik in orde.

Een pluim nog voor de geluidseffecten. Ook die werken spanningsverhogend. Het openen en sluiten van een portier. Een op- en neergaande ruitenwisser. Het ruisen van de bomen. Het razen van de motor. Kille geluiden die een beklemmende sfeer in de hand werken en gevoelens van onheil en onbehagen ondersteunen.

Fijne film die gedurende 85 minuten een sluitend, een verrassend en een spannend verhaal weet te vertellen. Met weinig budget en weinig middelen. Zo zie je maar dat veel geld niet altijd een garantie is voor het afleveren van een goede thriller/horror. Ondanks is toch vaak dankzij.

Deze sociaalkritische psychologische thriller uit Pakistan stelt met behulp van wat griezelelementen en een indrukwekkende hoofdrolspeelster (Ramesha Nawal) de positie van de vrouw in de Pakistaanse samenleving aan de kaak. De film is zowel een prima thriller als een krachtig pamflet dat pleit voor gelijke behandeling van vrouwen. De film draait om de 25-jarige Miriam die samen met haar broertje en haar moeder een klein appartement in de hectische stad Karachi bewoont. Na de recente dood van Miriam's opa die er ook woonde en hun bescherming tegen de vrouwonvriendelijke buitenwereld was, zijn ze op zichzelf aangewezen.

De mannelijke regisseur en schrijver Zarrar Kahn laat in zijn debuutfilm Pakistan zien als een patriarchale staat waarin vrouwen niet alleen voortdurend offers brengen maar ook voortdurend slachtoffer zijn. Protagoniste Marian heeft moderne opvattingen maar moet met het uitdragen daarvan voorzichtig zijn. Op elke straathoek loert mogelijk reactionair gevaar. In de film zien we bijvoorbeeld dat een man uit het niets opduikt en met een baksteen de ruit van Marian’s auto bewerkt terwijl zij zich in de auto bevindt. Haar misdaad? Ze is een vrouw en gedraagt zich veel te zelfstandig.

De film zit vol gebeurtenissen die de ongelijkheid tussen man en vrouw accentueren. De vrouwen proberen niet op te vallen en manoevreren voorzichtig. De mannen controleren, dreigen en zijn opdringerig. In de praktijk betekent dit dat elke tuktuk-chauffeur, gulle oom of behulpzame gebedsgenezer zich straffeloos kan opdringen en nooit kan worden vertrouwd. Dat betrekent ook dat de man die zich voor het raam staat te bevredigen, niet verwacht dat hij daarvoor wordt gestraft. Zelfs de mannen die gestorven zijn, keren af en toe terug in Miriam's dromen om vanuit het hiernamaals nog steeds haar leven te beïnvloeden.

Kahn maakt gebruik van horrorelementen. Trauma’s uit de kindertijd of zelfs van recentere datum worden door Miriam herbeleefd als spookachtige verschijningen en oogloze zombieachtigen in dromen en visioenen opduiken. Marian en haar moeder ervaren de horror van de dagelijkse werkelijkheid en worden daarnaast nog zwaar belast met de horror in hun hoofd. Voor de mooie Marian zijn de gelukkige momenten spaarzaam. Voor de kijker valt er echter genoeg te genieten.

In Liebe Eure Hilde is een biografisch drama dat zich ten tijde van de tweede wereldoorlog afspeelt in Duitsland. De film laat de kijker kennismaken met de Berlijnse afdeling van de ondergrondse beweging Die Rote Kapelle. Een verzetsgroep die met kleine acties tegen het nationaalsocialisme enige naam maakte. De film verdiept zich niet heel erg in de activiteiten van de groep. Het blijft bij een oppervlakkige inkijk waaruit duidelijk wordt dat het inderdaad om kleine acties gaat die van weinig invloed zijn. Gezien het lot dat de leden uiteindelijk ten deel valt, vraag ik me af waarom ze hun leven in de waagschaal stellen met goed bedoelde maar ook amateuristisch opgezette acties. Het leek weinig meer te zijn dan een spannend tijdverdrijf. Ik had graag grondiger inzicht in de beweegredenen van de personages willen hebben.

De film besteedt meer tijd aan de romantische relatie tussen het jonge stel Hilde en Hans die beiden deel uitmaken van de verzetsgroep. Later in de film is er veel solistische tijd voor het centrale personage Hilde nadat zij is opgepakt. De inkijk in Die Rote Kapelle is ook dan slechts een klein onderdeel van de film. Regisseur Andreas Dresen hanteert in zijn film twee verhaallijnen. De ene lijn houdt zich met terugblikken (in omgekeerde tijdsvolgorde) bezig met het ontstaan van de groep en met de opbloeiende liefde tussen Hilde en Hans. Leuk om te volgen maar door de niet-chronologische weergave van de flashbacks ook weer niet. De andere en meest prominente lijn behandelt de tijd die Hilde in de gevangenis doorbrengt en geeft daar een indringend en aangrijpend beeld van.

In Liebe Eure Hilde bekommert zich om mensen. De film zoekt een menselijk verhaal in de kilte van de geschiedenis. Dat functioneert goed. Met name het contrast tussen het leven in de gevangenis en de terugblikkende scènes die zich veelal in de natuur afspelen, van vrijheid getuigen en er bovendien idyllisch uitzien, is opzienbarend. Ondanks het soms wat houterige acteerwerk en het drama dat echte dramatische impact mist, is In Liebe Eure Hilde een solide film die weer eens een ander (voor mij onbekend) aspect uit de tweede wereldoorlog onder de loep neemt en dat reddelijk boeiend doet.

Omdat hij is opgegroeid met de dogma’s van het katholicisme ontwikkelde filmmaker Kenneth Dagatan een fascinatie voor de pracht en praal waarmee die stroming binnen het christendom zich presenteert. Een fascinatie voor de beelden en schilderingen van de heiligen en van de maagd Maria gehuld in zwierige kledij. Hun beeltenissen omringd met frivole details en devoot verlicht door de boven hun hoofd hangende corona van de stralenkrans. Deze facinatie en vorm van heiligenverering assimileert Dagatan in de de hete, vochtige en tropische wereld die de Filipijnen wordt genoemd.
Als het meisje Tala een dubieuze fee ontmoet die het stralende uiterlijk van de maagd zeer na komt, kan zij de verleiding niet weerstaan. Hoe kun je ook, als de familie thuis geldnood heeft en honger lijdt. Een zieke moeder en twee kinderen, waarvan Tala er een is. We schrijven het jaar 1945. De Japanners zijn op sterven na dood en de Amerikanen staan op het punt het roer over te nemen. Onzekere tijden en geen andere helpende hand nabij. De welwillend lachende en weelderig uitgedoste fee voorziet haar van medicatie voor haar moeder en stilt de honger. Niets voor niets, zo blijkt al snel als het magische wezen meer heks dan fee of maagd blijkt te zijn.
Dagatan hanteert in zijn film een rustige ietwat weemoedige beeldspraak die hij steeds omringt met geluiden uit de tropen. Het luide gezang van de krekels, andere onbestemde dierlijke geluiden en tropische regenval en onweer dragen bij aan de onheilspellende weemoed. Ondertussen duwt Dagatan de sfeer in huize Tala in de richting van een beklemmende neerslachtigheid. De woonstee van het gezin wordt een steeds creepier plek. Dat duwen gebeurt sluipenderwijs en met gebruikmaking van een passende kleurstelling en een uitgekiende compositie van licht en donker. De expositie van plastische gruwel wordt daarbij niet vergeten. Dat klinkt allemaal vrij opwindend maar de serene verteltrant waarmee dat allemaal gebeurt, voorkomt dat er veel opwinding aan te pas komt.
Op het hoogtepunt van de film wordt het serene vertelpad verlaten en gebeurt opeens veel tegelijk. In de dynamiek heerst de dood en is het genadeloze en bloederige duister misschien toch niet onoverwinnelijk. In My Mother's Skin is een leuk horrorsprookje in een mooie setting. Een horrorsprookje dat vreedzaam begint en langzaam verandert in een huiveringwekkende tragedie. Aardige film.

Film die het van de sensationele beelden en van het spektakel moet hebben. De film hopt van spektakelscene naar spektakelscene. De film teert dan ook erg op de effecten. En die zijn zonder meer indrukwekkend goed.

In al dat visuele geweld valt erg op dat de dramatische ondergrond miniem aanwezig is.

De dramatische stukken die voor inleving en begrip voor de beweegredenen van de personages moeten zorgen zijn oppervlakkige tussendoortjes. Het zijn verplichte verbindingsstukken tussen de actiescenes.

Door de minieme dramatische verdieping, wordt van de kijker veel goodwill verwacht.

Zo wordt de speciale band tussen walvis en hoofdrolspeler te weinig uitgediept. Dit cruciale gegeven in de film wordt zonder duidelijke aanleiding opeens als feit gepresenteerd. Ook zorgt het gebrek aan verhalende uitleg ervoor dat onderlinge wrevel tussen bemanningsleden als een verplicht en ongeloofwaardig stukje theater overkomt dat slechts bedoeld lijkt om de spanning te verhogen.

Voor iets meer dramatische uitleg was binnen de totale lange speelduur toch wel plaats geweest, lijkt me. De dramatische kant blijft nu wel erg onderbelicht.

Hemsworth deed het als hoofdpersonage goed. De man heeft echter een vervelend monotoon klinkende stem die bij mij zeer op de zenuwen werkte. Een miniem detail, dat wel zorgde voor iets minder filmplezier.

Prima spektakel zonder veel dramatische inhoud.

In the Line of Fire is een fijne duistere thriller waarin Clint Eastwood nog een keer de verbeten en zelfgenoegzame actieheld speelt. Het script is behoorlijk rechttoe rechtaan. De strakke regie is van Wolfgang Petersen. De ingetogen score van Ennio Morricone.

Petersen geeft Eastwood ruim de gelegenheid om zich fysiek uit te leven. De toen 63-jarige Eastwood rent en klimt als een jonge hond en deelt af en toe een harde vuist uit als in zijn beste dagen. Het script voorziet niet alleen in de fysieke kant maar verleent hem ook een zachtere kant. Als Eastwood niet in functie is als geharde en koelbloedige beveiliger van de president van de VS, speelt hij fijngevoelig een stukje easy listening op de piano. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt hem in een scène zelfs toegestaan blijk te geven van ontroering. Mooie rol.

De andere mooie rol is voor John Malkovich. Hij speelt een krankzinnige psychopaat. Hij speelt hem angstwekkend beheerst, gecontroleerd en gedreven. Diabolisch. Hij is eng en koudbloedig op een manier zoals alleen Malkovich dat kan zijn. Eastwood vindt in hem een waardig opponent.

In de film mag Eastwood zijn angst tonen en gevoelens hebben. Hij mag menselijk zijn. Dat is een sterk punt te midden van de spannende en meer obligatoire thrilleraspecten in de film. Het kwetsbare psychologische deel van zijn karakterbeschrijving werkt positief door in het verhaal. De geloofwaardigheid van zijn karakter ondersteunt de geloofwaardigheid van het verhaal en doet de spanningsboog toenemen. Bovendien krijgt het duel tussen Eastwood en Malkovich dat vooral psychologisch is gestoeld, er een nog verontrustender tintje door.

In the Line of Fire is een intelligente thriller. Met de spanning zit het goed. Een beetje hartzeer, schuldgevoel en ander drama ontbreken niet. Mooi gefilmd. Dynamisch en atmosferisch camerawerk. Goed verhaal ook. Verder goed acteerwerk en prima uitgewerkte hoofdpersonages.

Op en top Lovecraft. De film speelt met de dunne schil van de realiteit en het einde van de wereld is nabij. Een aards mysterie verwordt heel geleidelijk tot iets dat alle wetten van de werkelijke waarneming tart. Tot iets dat alle wetten van de logica tart. De ontstane bizarre situatie creëert chaos, maakt mensen gek en gaat verder dan de arme personages in deze film kunnen beredeneren. En dat alles wordt bewerkstelligd door een schrijver en zijn boek.

Razend spannende film. Het mysterie van een verdwenen schrijver en de zoektocht naar zijn verblijfplaats is een nagelbijtende ervaring. Sam Neill speelt de man die de schrijver moet opsporen. Prachtpersonage. Een einzelgänger, een anti-lezer, een cynicus, maar niet vervelend. Alles met een ironische ondertoon. Trachtend om onder alle omstandigheden zijn logische denktrant en zijn koelte te bewaren is Neill een prettig baken in het helse pandemonium van de film en een prima hoofdpersoon.

Lekkere opbouw. In de aanloop naar het mysterie is de film een doodgewone thriller. Geen zweem van het bovennatuurlijke is aanwezig. Langzaamaan sluipen er opeens wat kleine surrealistische gebeurtenisjes in. Mensen reageren wat vreemd. Er wordt een beetje vreemd gedroomd. Je kent het wel. Het sfeertje verandert geleidelijk van mysterieus spannend naar duister spannend. En als dan uiteindelijk de logica niet meer in staat is om de antwoorden te verschaffen, is het einde zoek en de hel nabij.

De film glijdt mee en wordt op een bepaald moment meer en meer een feest van de sfx. Hoe leuk ook en hoe vermakelijk ook, de uitbundige effecten gaan wel ietsjes ten koste van de suspense en van de fijne ironische ondertoon. Van mij had het slotfeestje iets gematigder gevierd mogen worden.

Lovecraft zei het zelf nog: "From even the greatest of horrors, irony is seldom absent".

De atmosfeer is wel het sterkste punt van deze film. Duister en claustrofobisch is het doolhof van hoog gras dat de setting van de film vormt. Een magnifieke setting. De angst van de personages om te verdwalen en elkaar uit het oog te verliezen, komt er goed in naar voren. Een prima setting in een prima scenario dat de beperkingen en tegenslagen die de personages door het kwade gras ondervinden, heel fraai vertaalt naar een aangename horrorfilm.

Een film naar een novelle van Stephen King en zoon Joe Hill. De horror die het gras teweeg brengt is op schrift goed en sfeervol te vatten. Op beeld is dat minder eenvoudig. Het lukt regisseur Vincenzo Natali goed. Door de kijker langzaam en stapsgewijs mee te voeren in het hoge gras, krijgt die een aardige indruk van de vervreemding en de terreur die de groene wereld de personages oplegt.

Vanaf de eerste stap in het gras is er dreiging. Stap voor stap ontpopt zich de wereld van het hoge gras als een overheersende aanwezigheid. Het gebeurt beetje bij beetje. Als kijker word je meegesleurd in de waanzin en de wanhoop die zich heel geleidelijk meester maakt van de personages, die zich gaandeweg bewust worden van hun onmacht. Spannend.

De camera speelt een belangrijke rol. De camera maakt met regelmaat trage gangen door het gras om het claustrofobische gevoel nog eens flink aan te wakkeren. De camera zit dicht op de personages en vangt heel doeltreffend hun emotioneel instabiele staat, hun woede en hun radeloosheid.

Er zijn wat jump scares. Er is wat gore. Er is esthetiek. Op een bepaald moment legt de camera een waterdruppel vast die zich aan een grashalm heeft gehecht. In de druppel zien we in spiegelbeeld de verschrikkelijke hel waaruit de personages een uitweg trachten te vinden. Als een tweede druppel op de eerste druppel botst en één wordt met de eerste, valt de nieuw gevormde druppel van de grashalm naar beneden en spat uit elkaar. Het fascinerende beeld dat in eerste instantie rust en schoonheid uitstraalt, verandert door de uiteenspattende druppel ineens in een beeld van intense gruwel en shock. Echt prachtig.

In de film wordt flink gebruik gemaakt van time-lapse fotografie en slow motion alsook van extreme closeups en beelden vanuit vogelperspectief. De afwisseling werkt verontrustend en benauwend. De vereenzelviging met de lijdende personages (die als karakter overigens weinig interessant zijn) is in dit horrordecor niet moeilijk.

En zo zorgt een stuk land met daarop meterslange stengels van groen gras waarin onwetende en radeloze personages rondlopen voor een fijne sinistere film.

Een film met een minimalistische inzet van acteurs en locaties heeft op voorhand altijd een bepaalde fascinerende aantrekkingskracht. Die fascinatie valt helaas vaak snel weer weg doordat zo’n film er niet in slaagt om met zijn beperkte ingrediënten de aandacht van de kijker vast te houden. Een boeiend verhaal met een intrigerend hoofdpersonage (of hoofdpersonages) is de minimale vereiste die je aan een minimalistische film mag stellen, vind ik. The End? vult die belangrijke voorwaarde maar matigjes in.

Het hoofdpersonage heet Claudio en is een arrogante en immorele rotzak met weinig uitstraling. Niet bepaald een persoon om betrokkenheid bij te voelen. Hij is echter wel het hoofdpersonage. Hij is zelfs in iedere scène aanwezig. Hij is het personage waarmee de kijker zich dient te identificeren. Mij lukte dat op geen enkel moment.

Met zijn one-man-show nam hij mij niet voor zich in. Zijn monologen zijn verbijsterend oninteressant. Dat is ook wel logisch als je weet dat zijn karakter nogal eendimensionaal is vorm gegeven en de kijker inhoudelijk nergens uitdaagt. Het is trouwens wel raar om te moeten constateren dat acteur Allessandro Roja er niet in slaagt om in deze rol (die slechts geringe acteertechnische uitdaging vraagt) te overtuigen.

Ik gebruikte hierboven het woord one-man-show. Dat wil niet zeggen dat Claudio het enige personage in de film is. Er zijn meer personages. Die dienen echter vooral als slachtvee en zijn zo kort in beeld dat de kijker nooit een verbintenis met een dergelijk karakter kan opbouwen. Nee, de term one-man-show slaat in de eerste plaats op het feit dat de kijker altijd en overal één onontkoombaar houvast heeft. Het weerzinwekkende hoofdpersonage domineert in elke scène. De film draait om hem.

Een mimimalistische film zonder aansprekende personages moet de spanning dan vooral zoeken in het verhaal. De plotlijn (een man in een lift belaagd door zombies) biedt mogelijkheden, maar die zijn niet in het script terecht gekomen. Behalve voorspelbare en fantasieloze aanvallen door zombies, gebeurt er verder eigenlijk vrij weinig. Saai.

Het gebrek aan psychologische diepte bij Claudio wreekt zich op den duur. Dat wordt helemaal niks meer met de spanning, denk je dan. Fout gedacht, want toch ontstaat in de film heel ongemerkt een spanningsboog.

Die boog ontstaat niet door het verhaal. Niet door de personages. Niet door het camerawerk. Die boog ontstaat door heel effectief gebruik te maken van de minimalistische setting.

Veel gebeurtenissen spelen zich buiten het blijkveld van Claudio (en de kijker) af. Veel wordt aan de fantasie overgelaten. Geluid is hier erg bepalend voor de beleving. Onbestende geluiden vergezellen onzichtbare gebeurtenissen en hebben een spannende impact. Wat die geluiden precies representeren is onbekend. De fantasie wordt aan het werk gezet. Spannend.

De film als geheel is weinig spannend. Af en toe zelfs saai. Er gebeurt gewoon te weinig. Veel film bestaat uit vervelende monologen en telefonische dialogen die eindeloos duren en geen voeding bieden aan de psychologische ronding van personage Claudio. De aanvallen van zombies die het gebabbel af en toe onderbreken zien er tamelijk sneu uit en maken geen indruk.

De film duurt 103 minuten en dat is veelte lang voor heel weinig.

Dolly het schaap was in 1996 de eerste kloon van een volwassen zoogdier. Een bijzondere gebeurtenis. In de film In Vitro is het klonen van zoogdieren niet meer bijzonder. Gekloon is in de wereld van de sciencefictionfilms een dankbaar onderwerp om de onvoorziene gevaren van het kopiëren van een levend wezen aan de orde te stellen. Vaak gebeurt dat in sciencefictionfilms van de actierijke soort. Neem films als The Island (2005) of Replicas (2018). In Vitro bespeelt hetzelfde thema maar doet het rustiger.

Het begint al vrij ongehaast als we het echtpaar Jack en Layla vergezellen bij hun alledaagse werkzaamheden op de veeboerderij. Wel hangt er meteen een onbehaaglijke sfeer in de film. Zo’n sfeer die aangeeft dat er iets niet in de haak is. De sfeer is het sterke punt van de film. De handeling is dat minder. Pas in de loop van de film neemt de activiteit toe en wordt het onbehagen met plastischer gebeurtenissen geïllustreerd. Verwacht daar overigens niet veel heisa van. Hoewel de opwinding iets toeneemt, blijft de film ook dan vooral een ongehaaste indruk maken.

Eigenlijk is In Vitro veel meer een relatiedrama dan een spannende scifi-thriller. In Vitro focust met name op de relatie van Jack en Layla. Dat die relatie onder druk staat is duidelijk. Daarvoor zijn woorden overbodig. De lichaamstaal zegt voldoende. Een sprekende scène is een scène waarin het echtpaar in bed ligt en de fysieke afstand miniem is maar de geestelijke afstand tussen beiden voelbaar groot is. Het zijn dergelijke rustige scènes die de boventoon voeren. De film is in de eerste plaats een karakterstudie die wordt gedragen door twee goede acteurs die erin slagen het menselijke aspect boven het scifi aspect te tillen.

De film barst dus niet van de actie en is niet erg spannend. Audiovisueel is de film echter prima verzorgt. Kille, wijdse beelden en een onheilspellend sounddesign wekken in de aardse setting van de handeling vervreemding en verontrusting op. Het ene moment bevindt de film zich in de nuchterheid van het aardse bestaan. Op het andere moment drijft de film juist weg van de alledaagsheid van het bestaan van Jack en Layla. Geslaagde sfeervolle manoeuvres, wat mij betreft,

In Vitro dus. Verwacht geen horror. Geen thriller. Verwacht een actiearm drama dat zich tegen een scifi achtergrond bezighoudt met een uit elkaar gegroeid stel. Verwacht een film die vooral vanwege de sfeer opvalt en niet vanwege de actie. Verwacht rust en traagheid. Met die verwachtingen zal de teleurstelling minder groot zijn of zelfs afwezig blijven. For the record: Ik was lichtelijk teleurgesteld.

Redelijk vermakelijke komedie die het moet hebben van de wisselwerking tusen Douglas en Brooks. De interacties tussen beide heren leveren een paar hilarische fragmenten en een paar hele snedige dialogen op. Goed voor een paar lachsalvo's en een goede stemming.

Brooks speelt de typische burgerman met Joodse achtergrond. Hij doet dat goed. De subtielere komedie komt van zijn neurotische personage. Douglas is er meer voor de opgeblazen actiehumor. Hoewel mijn voorkeur uitgaat naar de subtielere vorm van humor, werkt de combinatie prima.

Tegen het einde droogt het hoge entertainmentgehalte ineens op en raakt de film het komische spoor wat bijster. Als de verhaallijntjes bij elkaar komen, gaat dat gepaard met onleuke feelgood en veel fysieke bombarie. De grappige gebeurtenissen en leuke situaties komen vanaf dat moment tamelijk geforceerd over. Het laatste halve uur is de film niet meer dan een doorsnee actiekomedie met veel hectiek en rumoer. Elke vorm van subtiliteit is definitief verdwenen. De humor ook.

Gelukkig is het eerste uur van de film wel erg leuk.

De wannabe-rocksterren George, Max en Ricky zijn werkzaam als kok in een inrichting voor geesteszieken. De dagelijkse werkdag is ietwat deprimerend. De kille en bedompte sfeer die in het gesticht hangt, helpt niet. Galgenhumor helpt wel. Het eerste stuk film beschrijft de dagelijkse gang van zaken en geeft de kijker gelegenheid de personages te leren kennen en zich in de treurigstemmende sfeer te wikkelen. De film zet een goede basis neer waarop spanning kan worden gebouwd.

Vervolgens gebeurt er wel iets maar uiteindelijk gebeurt er te weinig. Er is actie die wordt afgewisseld met grote stukken film waarin maar bitter weinig gebeurt. In fysieke zin niet. In psychologische zin niet. In verhalende zin niet. Lange stukken film die tamelijk slaapverwekkend zijn. Daartegenover staan korte stukken film die heftig en aangenaam slachtwerk vertonen. De verhouding tussen rust en actie is niet goed. Te veel rust. Te weinig actie. Te weinig psychologie. Te weinig suspense. Dodelijk voor de spanning. Die valt steeds weg.

Heel hoopgevend zet regisseur Alexandre Courtès nog even in op een paar individuele patiënten die elk erg gevaarlijk zijn, maar verliest de individuele touch al snel weer uit het oog. Jammer. De gevaarlijke individuen worden al snel weer onderdeel van de horde aan gestoorden die als één blok ageert en reageert. Een moordlustige massa zonder contouren die bruut en barbaars tekeer gaat. Zonder nuance. Zonder finesse. De dreiging had toch wel iets vindingrijker uitgewerkt mogen worden.

Zwak einde ook met een suggestieve wending die het niet waard is om lang bij stil te staan. Dat doe ik dan ook niet. En zo eindigt de film na een sterk begin en een niet heel spannend middenstuk ook nog enigszins teleurstellend. Het is wat het is. The Incident is gewoon geen memorabele film.

Over vier middelbare scholieren die graag uit de schaduw willen treden en cool willen zijn. Op een highschoolfeestje willen ze zich manifesteren en zich in de hiërarchie van de school omhoog werken. Uiteraard loopt het allemaal anders en verloopt de avond niet zoals ze dat van te voren hadden bedacht. Het resultaat is een film die veel voorspelbare humor bevat, een beetje aan coming of age doet en zijn personages weliswaar sympathiek maar ook behoorlijk eendimensionaal laat zijn.

Ondanks dat Incoming de zoveelste komische film is die zich in een highschoolmilieu afspeelt en zich niet erg inspant om nieuwe invalshoeken te onderzoeken, kijkt het best aangenaam weg. Verantwoordelijk daarvoor zijn de personages die erin slagen om een bepaalde onderlinge dynamiek tot leven te brengen die intrigeert. Verder bevat de film een aantal scènes die ik erg grappig vond. De leukste scène is die waarin dronkenschap in een auto leidt tot een beschamende fluïde belevenis. Ik geef het toe. De humor is zeer banaal, maar erg grappig. Ook het optreden van Bobby Cannavale die een populaire leraar speelt die zijn leven duidelijk niet in de greep heeft en zich tot grensoverschrijdend gedrag laat verleiden is hilarisch.

Ach, zo heeft deze voorspelbare en weinig verheffende film zijn momenten. Ik heb me wel vermaakt met deze verder niet noemenswaardige film. Een kinderhand is gauw gevuld, zullen we maar zeggen.

Een echtpaar koopt een huis. En vanuit dit gegeven ontspint zich een surrealistisch komisch verhaal dat geheel in de stijl van eerder werk van Quentin Dupieux, minimalistisch is vormgegeven en waarin het absurde element langzaam wordt gegaard.

Midlifecrisis is het thema dat wordt blootgelegd. Dat gebeurt door een bijzonder breekpunt in te brengen dat het besef van het ouder worden dat zich sabbelend onder het vredige uiterlijk van het burgerlijke bestaan van het stel bevindt, heel absurd tot uiting doet komen. De meeste weerslag heeft dat besef op de vrouwelijke helft van het echtpaar Marie die helemaal bezeten raakt van het breekpunt en het middel verheft tot een fundament dat haar leven bepaalt.

Incroyable Mais Vrai is een absurd komisch werkje dat leeft van merkwaardige ideeën en een paar grappige gimmicks. De drang naar verjonging die vooral bij enkele personages leeft, wordt met overdreven middelen en obsessief gedrag te lijf gegaan. Zo ontstaat een satirische blik op een samenleving die vervult is van onrealistische schoonheidsidealen. En passant krijgt ook de makelaardij nog een veeg uit de pan.

Dupieux laat zich weer eens zien als een uitstekende visuele verteller en dat levert bizarre en schitterende situatiekomedie op. Hoogtepunt is wel een montage die zonder dialoog en met alleen elektronische klanken grandioos geënsceneerd, bijzonder grappig en heel veelzeggend is. Incroyable Mais Vrai is een heerlijk eigenzinnige en zeer humoristische film.

Behalve de kills en een paar glimpen van de incubus valt er bijna niets te beleven. 't Is een wat saaie film die soms meer heeft van een oubollige detective dan van een harde horrorfilm.

In de langdradige intermezzo's tussen de moorden vindt weinig opwindends plaats. Zwaargewichten Ireland en Cassavetes lijken het allemaal ook niet goed te weten. Ze stralen vooral op fanatieke wijze veel onbenul en radeloosheid uit. Hun personages zijn dan ook veel te vlak ingevuld en vormen weinig uitdaging voor deze talentvolle acteurs. Die hebben toch wat meer bronmateriaal nodig dan dat enkele velletje papier dat hun waarschijnlijk is aangereikt met daarop een paar vrijblijvende instructies voor het spelen van een stereotiep karakter.

Het verhaal is trouwens helemaal niet onaardig. Het sleept alleen zo en betreedt allerhande zijpaden die veel tijd in beslag nemen. De film presenteert zich op die momenten als een diepzinnig psychologisch drama. En dat lukt niet. Daarvoor worden er teveel clichés gebezigd en holle frasen geuit. "Ok genoeg geluld, nu maar weer een slachting graag", dacht ik af en toe.

En die kwam dan gelukkig ook. Goeie kills, die best wat explicieter in beeld hadden mogen gebracht, maar erg nodig zijn om de gedachten niet te ver te laten afdwalen. Evenals de scènes met de Incubus brengen ze opwinding en spanning in de film.

Altijd leuk om een blik te werpen in de jaren 80. Even de wenkbrauwen fronsen over de rare kledingkeuze. Even verbaasd staan te kijken naar een gedateerde videoclip van heavy metal band Samson. Ach, het helpt in de zoektocht naar wat afleiding voor het oninteressante geneuzel en vruchteloze gespeur van de personages.

De slotscènes zijn opeens weer heel aardig. Hierin meer to the point horror en een verrassende twist die ervoor zorgen dat het eindoordeel over de film iets milder uitvalt.