Opinions

Geïnspireerd door de commerciële successen van de verfilmingen van de comics van Marvel en DC en de creatie van een bijbehorend universum voor superhelden, wilde Universal een reeks horrorklassiekers uit de eigen school onder de naam Dark Universe in een nieuw jasje steken. Met The Mummy (2017) als eerste film werd groots uitgepakt. De film werd echter slecht ontvangen en leverde (in de VS) weinig geldelijk gewin op. De eerste film in het beoogde filmmultiversum van Universal Monsters werd meteen de laatste.

Universal pakte het vervolgens iets anders aan en ging voor kleinschalig. Gewoon hier en daar een herfilming van een oude horrorfilm zonder opgeblazen gedoe met supersterren en een multiuniversum. Gewoon degelijk filmwerk zonder sensationele marketing. The Invisible Man van regisseur Leigh Whannel bijt bij dit nobele streven de spits af.

Remakes zijn altijd tricky. Vooral in het horrorgenre zijn remakes niet altijd goede films. Er verschijnen veel ongeïnspireerde en fantasieloze interpretaties van oude werken. Die angst is er uiteraard ook voor The Invisible Man.

Leigh Whannel is behalve de regisseur ook verantwoordelijk voor het draaiboek en hij slaat niet door. Hij pakt wat thema’s uit het originele verhaal van H.G. Wells en bouwt daarmee zijn eigen verhaal. Een verhaal dat uiteraard draait om een onzichtbare man, maar dat niet enkel speelt met de sensatie die het fenomeen onzichtbaarheid opwekt. De film vertelt een niet bijzonder ingewikkeld verhaal over stalking en huiselijk geweld, mengt dit met een onzichtbare wetenschapper en vult het verhaal op en aan met vertrouwde horrorelementen, waaronder de angst voor het onzichtbare.

In de eerste helft van de film veel waan, angst en suspense in een verhaal dat vooral psychologische accenten heeft. Geen grootse effecten, maar subtiele veranderingen in de sfeer leveren onbehaaglijkheid en dreiging op.

Hier bouwt de film aan een beklemmende spanningsboog, waarin hoofdrol Elisabeth Moss zich gepassioneerd uitleeft als een personage dat te lijden heeft gehad onder de terreur van haar echtgenoot en in de situatie terecht komt dat juist dat verleden de reden is dat de vreemde gebeurtenissen die haar overkomen niet worden geloofd.

Prima voer voor het oproepen van spanning. Gevoelens van wanhoop en onmacht worden door Moss perfect overgebracht en hebben een groot aandeel in de overtuigende sfeer van beklemmning en paranoia die op dat moment onderdeel van de film is.

De tweede helft van de film is andere koek. De gebeurtenissen gaan nu minder gepaard met psychologische en onzichtbare dreigingen. Subtiele spanningsopbouw maakt plaats voor lawaai en beroering. Het accent komt meer te liggen op de actie. De film krijgt meer vaart. Heel logisch natuurlijk, maar de actie zorgt er ook voor dat alle subtiel opgebouwde spanning als lucht uit een leeglopende band verdwijnt. Langzaam maar gestaag.

De stilistische breuk voelt wat abrupt. De film daalt heel snel af naar een ontvankelijker niveau met standaard actiescènes en vergeet daarbij jammerlijk om de subtielere elementen uit de mooie eerste helft van de film mee te nemen.

Leuke film, die heel subtiel en ingetogen spanning opbouwt om die in de tweede helft heel gemakkelijk in te ruilen voor spanning die gerelateerd is aan actie. Van fijn naar minder fijn.

Film die zich vooral kenmerkt door traagheid. Traag in de opbouw en traag in de voortgang.

De blootlegging van de aard en bedoelingen van de personages gebeurt in alle geleidelijkheid.

Dat tempo is heel prettig en is bovendien nodig om de wisselende sfeertekeningen in het verhaal langzaam in elkaar te laten overvloeien.

De aanzet tot sfeerverandering begint steeds heel subtiel en is opeens overheersend aanwezig. De trage maar spannende ontwikkelingen in het verhaal benadrukken dat effect. Een verandering in de sfeer gebeurt nooit abrupt maar gebeurt geleidelijk en is er dan opeens. De sfeer in de film verschiet steeds voorzichtig maar wel onmiskenbaar van kleur.

Die sfeer gaat van nerveus en mysterieus en paranoide naar onheilspellend en beklemmend. Razend spannend. Ja de sfeer is fantastisch en heeft je de hele speelduur in de houdgreep. Mooi hoor.

Zo rollen we tevreden naar de climax. Die is heftig. Ook wat onbevredigend. Er zijn wat open eindjes. Er resteren wat vragen. Ach, ik kon er na al die beklemming ook wel weer mee leven.

Nog even bijzondere aandacht voor de muziek. Die speelt een belangrijke rol. Overwegend dreigende muziek, die subtiel en amper merkbaar aanwezig is, maar een groot aandeel heeft in de sfeertekening.

Goed acteerwerk ook.

Een Amerikaanse jonge vrouw ontdekt bij toeval dat ze familie overzees heeft. En niet zomaar familie. Nee, familie van adel. Een uitnodiging volgt. De triviale kasteelroman gloort en de liefhebber daarvan wordt goed bediend. Het is tijd voor een zoetig sprookje vol zwijmelmomenten. Het duurt een tijd voordat de film aanspraak maakt op zijn horrorlabel. Regisseuse Jessica M. Thompson is het grootste deel van de film meer geïnteresseerd in de verhouding tussen het Amerikaanse familielid en haar Britse adellijke familie dan in huiveringwekkende gebeurtenissen.

Uiteraard komt de liefde om de hoek kijken en is er plaats voor wat milde spot over de arrogantie van de hogere klasse tegenover het gewone volk. En zo worden nog een aantal componenten ingebracht waarvan ongetwijfeld de bedoeling is dat ze de film iets meer gewicht moeten geven. Naast commentaar op de omgang met het gewone volk is er nog de tegenstelling tussen arm en rijk en zijn er verwijzingen naar #MeToo. Het feit dat de Amerikaanse protagoniste het enige personage is met een andere huidskleur is enigszins merkwaardig, maar zorgt natuurlijk wel heel correct voor de afdekking van de inzet van een minderheid. De maatschappijkritische punten worden allesbehalve subtiel ingebracht en gemakkelijk afgestreept. Veel geestelijke vermogens lijkt men bij de behandeling daarvan de kijker niet toe te dichten.

En dan is er nog iets dat irriteert. En dat is dat de film niet spannend is. De pogingen om de film van een verontrustende sfeer te voorzien zijn in het begin een beetje succesvol maar houden in de romantische wereld van de kasteelroman geen stand. Het verhaal kabbelt voort tot ver in de film als er sprake is van een plotwending die gepaard gaat met horrorelementen. Helaas is die wending niet heel verrassend en ook niet heel spannend. Langdradig en lachwekkend zijn woorden die beter passen. Ik was blij dat het er op zat.

Leuke tragikomedie, waarin de komedie en de tragedie heel beheerst worden gehanteerd.

Gezien het plotgegeven ligt vooral het smijten met doldwaze komische situaties voor de hand. Dat gebeurt niet. De humor is niet van het voorspelbare of overdreven slag.

De film houdt het lichtvoetig zonder in extreme situaties te belanden en laat zich goed glimlachend bekijken met een beheerst snottermomentje hier en een luchtig grinnikmomentje daar. De balans tussen beide is ok.

Meteen maar even opgemerkt dat de balans wat mij betreft in het laatste kwartier ietsjes te veel doorslaat naar de dwingende feelgood en alle fijne subtiliteit, die de rest van de film zo prettig kenmerkt, helaas ineens overboord wordt gezet. Die laatste minuten voelen tamelijk geforceerd en zijn niet geheel in lijn met de fijngevoelige teneur van de film tot dan toe.

Faithfull is prima gecast als hoofdpersonage. Een triestige blik, een vreemd pinguin loopje en het uitstralen van een bepaalde onverzettelijkheid doen veel in dramatisch en komisch opzicht. Het is subtiel acteerwerk dat heel effectief werkt.

Leuke film.

Na de romantische kerstkomedie Falling for Christmas is Irish Wish de tweede film die Lindsay Lohan (die wederom ook als executive producer in de credits wordt genoemd) samen met regisseur Janeen Damian voor Netflix maakt. Twee zoetige films die erg op elkaar lijken. Het grote verschil tussen beide films is de setting. De kerstachtige ambiance is vervangen door het Ierse landschap.

Met het noemen van het Ierse landschap is meteen het sterkste element uit de film genoemd. Het mooie Ierse landschap neemt een prominente plek in de film in. Mooie plaatjes zijn het. Lohan die door een grazige groene weide fladdert. Lohan die staande op woeste kliffen uitkijkt over de roerige zee. Dat werk. De landschappelijke beelden zouden als illustraties in een kleurrijk sprookjesboek niet misstaan.

Het verhalende concept bevat geen verrassingen. Irish Wish vertelt een zoetig romantisch verhaaltje over bevoorrechte personages zonder enige persoonlijkheid die genieten van het goede leven en geconfronteerd worden met wat romantische probleempjes. Hoe vervelend. Een vleugje fantasy dat wordt ingebracht en een beetje spanning in het standaard verhaaltje dreigt te veroorzaken verhoogt helaas enkel de zoetigheid en brengt geen verlichting. De creativiteit en de spanning zijn ver te zoeken. De hoop is gevestigd op de humor. Oh, die is er niet.

Irish Wish heeft als sterk punt een kleurige en vrolijk aandoende Ierse setting. Een fantastisch element waarin een Ierse Heilige wordt betrokken, lijkt tot een veelbelovend spanningselement uit te groeien en biedt eventjes hoop, maar lost die belofte uiteindelijk niet in. Irish Wish blijft gewoon een simpel formulewerkje dat uitblinkt in onoriginaliteit, zoetigheid en humorloosheid.

Irresistible is geen goede film. Toch is de film niet zo slecht dat hij niet vermaakt. Als je erin slaagt het verhaal dat op veel toevalligheden is gebaseerd en het irrationele gedrag van de personages niet als grote bronnen van irritatie te ervaren, dan is er ruimte om je te laten amuseren door de elementen in de film die wel deugen.

Susan Sarandon bijvoorbeeld. Met goed spel en goed getimede momenten van overacting weet ze haar tamelijk bleek ingevuld personage nog enige glans te geven. Ze overtuigt terwijl ze een relatief jonge moeder speelt met filmdochters van zeven en vijf jaar oud. Sarandon zelf was 59 jaar oud toen ze de rol speelde. Een ander deugdelijk element heet Emily Blunt. Blunt in een vroege rol die haar eendimensionale personage net iets meer jeu geeft dan het script had voorzien, vermoed ik.

Irresistible is een thriller. Een genreaanduiding die garant staat voor spanning. Nou, niet in deze film. Ik heb in ieder geval tevergeefs op een spannend moment gewacht. De film maakt het je onmogelijk om in het verhaa; te verdwijnen en zo spanning te ervaren. Soms lijkt het alsof scènes willekeurig aan elkaar zijn geplakt. De samenhang ontbreekt en plotgaten ontstaan. Daarbij komt dat de personages gemakzuchtig bleek zijn ingekleurd en de dialogen het niveau hebben van de dialogen in een driestuiverroman. De film doet er echt alles aan om inleving te voorkomen en geen spanning te genereren.

Irresistible is een voorspelbare film. Visueel oninteressant. Een ongeïnspireerde score. Een saaie Sam Neill die de bleekheid zelve personifieert. De gebeurtenissen culmineren in een absurde showdown waarna de even absurde clou zich openbaart. De moeite waard zijn Sarandon en Blunt. Ook de moeite waard is de heerlijke lach die bij het zien van zoveel onzinnigheid opborrelt en er in slaagt de meeste ergernissen weg te wassen. Nee, Irrisistible is geen goede film.

Een rauwe, harde coming of age met een prima verhaal.

Het acteerwerk is goed. De personages bewegen zich binnen hoge spanningsvelden en raken verstrikt in heftige emoties. Ik werd er wel door geraakt.

Het hoofdpersonage is een boze en depressieve eenling in bezit van lichte waandenkbeelden. Het personage wordt niet plat vormgegeven en is daardoor redelijk interessant. Een zeer overtuigende rol van de mij onbekende acteur Sean Keenan.

Het grote manco aan de film is een gebrek aan relativering. De insteek is realistisch. Niks mis mee, maar dat hoeft niet te betekenen dat er niet af en toe een spanning brekend moment mag plaatsvinden. In bijna elke scène ligt intensiteit en dreiging op de loer. Dat voelt wat veel.

De film neemt zichzelf misschien iets te serieus. Het had op bepaalde momenten best wat minder drukkend en intens gemogen. Ik krijg realisme, hardheid en ernst liever wat meer gedoseerd en gebalanceerd geserveerd.

De muzikale ondersteuning met heftige en rauwe muziek is goed gekozen. Goede stevige rockmuziek die perfect aansluit bij de heftige emoties en de realistische beelden.

Speciale pluim voor Greg Stone als het schoolhoofd. Ondanks de uitvergroting van de pedante karaktereigenschappen van het schoolhoofd, is het personage erg geloofwaardig. Zijn optreden bracht bij mij gevoelens van agressie te weeg. Wat een eikel. Ja, aan dergelijke types heb ik echt een bloedhekel.

Ik zei het al. Goed en overtuigend acteerwerk.

Behoorlijke film.

Hele mooie en plechtstatige coming of age, waarin de personages vooral stil zijn en de beelden en de muziek de toon zetten.

Een trage film. Niet alleen spreken de personages weinig, ze bewegen ook weinig. En als ze bewegen is dat in een weloverwogen tempo. In een bedachtzaam ritme. Langzaam en gedragen beweegt een ieder zich voort. Bang om bij teveel beweging roering te veroorzaken.

De prachtige beelden doen mee in de cadans. Veel woest en wit winterlandschap dat lijdzaam en sfeervol aanwezig is. Maar ook lange shots die subtiele gelaatsuitdrukkingen van en statige interactie tussen de personages laten zien.

Er is blije onschuld en nieuwsgierigheid aan de ene kant en bekrompenheid en een vastgeroeste christelijke moraal aan de andere kant. De film registreert de wrijving tussen beide. De beeldende taal is veelzeggend.

De muziek doet een hoop. Treurigstemmend en dramatisch aanwezig onder bijna iedere scène. De beelden doen veel, maar de toevoeging van muziek geeft aan het drama en aan het leed een extra diepte.

Subtiel spel van de beide jonge hoofdpersonages. Bewonderenswaardig zoals zij thema's als sociaal isolement en ontluikende liefde op een heel integere en overtuigende wijze vorm weten te geven.

De tand des tijds redelijk doorstaan.

Niet heel spannend, maar over de film hangt wel een onheilspellende sfeer. Het verhaal heeft niet veel om het lijf. Het verloop is voorspelbaar. Er is weinig actie en de gaps worden opgevuld met veel verklarende dialoog die veelal overbodig is. Het kostte af en toe moeite om tijdens het uitspreken van de teksten de gedachten niet te laten afdwalen. Dat daarbij de kwaliteit van het meeste acteerwerk tegenvalt, helpt ook niet bij het vasthouden van de concentratie, natuurlijk.

Met de traagheid valt het mee. De montage is redelijk snel. Het filmverloop heeft een prettig tempo. De film oogt daardoor frisser en minder gedateerd dan ander werk uit dezelfde tijd.

Mij viel trouwens een camera overgang op die vreemd aanvoelde. ik las 'm later ook terug op imdb. Als de held op een bepaald moment opschrikt, klapt hij zijn boek dicht en haalt hij zijn pijp uit zijn mond. In het volgende shot zit hij weer met het boek open en met de pijp in zijn mond. Alsof hij niet geschrokken is. Een grappig moment, maar tegelijkertijd dodelijk voor de spanning. Toch een leuk missertje.

De creaturen zien er wel ok uit. De monsterlijke aanwezigheid komt dreigend over. Een aantal massascènes werkt beangstigend. Zo is er een hele aardige scène (ik las het ook in een eerder bericht) met afzonderlijke shots van de creaturen die in de massa op de camera aflopen en er iets dreigends in roepen. Het ziet er unheimisch uit. Griezelig.

Laughton heeft een goede rol. Van de sexy Panther Woman die op de poster groots wordt aangekondigd, en op wie ik mij erg verheugde, gaat nauwelijks iets uit. Haar optreden imponeert amper en is erg braaf in alle opzichten.

Helaas.

Ondanks deze teleurstelling, toch een leuke film gezien.

De Britse horrorfilms uit de jaren 60 werden voornamelijk geproduceerd door Hammer en in hun schaduw door Amicus. De namen Terence Fisher, Peter Cushing en Cristopher Lee zullen de meeste horrorliefhebbers wel iets zeggen. Hier en daar verschenen andere maatschappijtjes die een poging waagden op het B-horrorvlak. Planet Film bijvoorbeeld maakte een aantal films met nog geringere middelen als de eerder genoemde grotere filmstudio’s. En die waren financieel al niet rijkelijk bedeeld en moesten inventief met de middelen omgaan. Dat gold dus nog meer voor Planet Film.

Island of Terror is een film van Planet Film. Opvallend is de aanwezigheid van regisseur Terence Fisher en van acteur Peter Cushing. Fisher weet in de eerste helft van de low-budget film een prima spanningsveld neer te zetten. Een staaltje klassieke Britse horror die op een fijne portie suspense drijft. De inwoners van een afgelegen eiland worden opgeschrikt door merkwaardige overlijdensgevallen. De oorzaak van het overlijden is overduidelijk niet van natuurlijke oorsprong. Een stel wetenschappers onder wie Cushing onderzoekt de boel. Best leuk om het stel te volgen in hun zoektocht naar de oorzaak.

Als zo halverwege de film de oorzaak vaststaat en de verantwoordelijke creaturen zich in vol ornaat tonen, is het een beetje gedaan met de suspensevolle sfeer. De speciale effecten blijken dan toch erg verouderd te zijn. De monsters zorgen voor weinig gevoel van onbehagen. Een schildpadschil met een uitstekende tuinslang die zich in tergend langzaam tempo voortbeweegt, krijgt dat niet voor elkaar. Er gaat weinig of geen dreiging van uit.

Door de focus minder op de monsters en meer op de crisissituatie te leggen, zakt de film niet echt in. De solide regie van Fisher registreert angst, paniek en vernuft en dat vermaakt redelijk. Ook het gevoel voor understatement dat af en toe oprispt bij de personages is vermakelijk. Island of Terror is niet bijzonder maar redelijk ok.

Het idee van een groep bewoners die geïsoleerd van de rest van de wereld zich moet verdedigen tegen een bedreiging uit de zee, is niet origineel. Toch kleeft aan dat element van isolement altijd wel iets spannends. Als echter al snel aan het licht komt dat de dreiging uit zee grafisch niet erg imponeert, doet dat veel afbreuk aan de beloofde spanning. Die spanning komt namelijk nooit tot ontwikkeling.

Maar goed. Geen horror wordt misschien nog een leuk drama. We zitten immers met een groep personages die noodgedwongen en in vertwijfeling bijeen is om zich te verweren tegen een verschrikking uit de zee. Aangezien hun achtergronden behoorlijk divers zijn en bijna iedereen een geheim met zich mee lijkt te dragen, zijn de onderlinge interacties in beginsel nog best interessant ook. Hier zou inderdaad nog best eens een prima psychologisch drama kunnen ontstaan.

Dat gebeurt helaas ook niet. De grafische oneffenheden die steeds door het beeld kruipen verhinderen dat. De personages beschikken door al die onderbrekingen over te weinig tijd om zich in voldoende mate te kunnen ontplooien. Ze zijn steeds maar bezig met het van zich afslaan van die lachwekkend ogende creaturen. En dat is totaal niet spannend.

De film was zonder de horrorelementen en met meer uitwerking van de personages waarschijnlijk een heel redelijk drama geweest. Nu is het geen goede horror en geen goed drama.

Ik kan een romcom op z’n tijd wel waarderen. Omdat er veel romcoms worden geproduceerd is de kwaliteit vaak bagger en is de schroothoop hoog. Lastig om er dan eentje te kiezen met een iets originelere en cynischer blik. De meeste zien de wereld immers door een fantasieloze roze bril. Leuk voor velen. Minder voor mij. Dat het genre niet realistisch is, dat weet ik, maar ik pas voor te veel suikerzoetigheid. Wat bijtende humor en relativering moet zo’n film wel bezitten. Anders, laat maar.

Met deze film lijkt het goed te gaan. Een leuk concept. Een parodie op de romantische film. Aan het begin wordt het ‘happy end’ meteen al als een fictief iets beschouwt. Gelukkig maar. Een beetje cynisme in een romcom kan geen kwaad en vind ik leuk.

Helaas maakt de bijtende spot al snel plaats voor mildere en flauwere humor en krijgt de film steeds meer de gangbare trekjes van de fantasieloze romcom. De scènes waarin met ironie wordt geprobeerd om de parodie overeind te houden worden zeldzaam. Het omslagpunt is er al vrij snel. Opeens duiken allerhande clichématige ingrediënten op die steeds serieuzer in de verhaallijn worden verweven. Het onderscheid tussen parodie en zoete romcom is op den duur niet meer zichtbaar. Met een sarcastische kijkersblik, zou je dat de perfecte parodie kunnen noemen. Zo zal het niet zijn bedoeld. Ik denk dat de makers omwille van de kijkcijfers bewust hebben gebogen en een alleraardigste bijtende start snel hebben laten overgaan in iets dat veilig en vertrouwd aanvoelt.

De ergste scène en het definitieve breekpunt was voor mij een afgezaagde musicalscène. Het feit dat ik niet van musicals hou, speelt uiteraard een rol. Hele nare kitsch. Op een kort ironisch dialoogje aan het eind van de scène na, is de humor ver te zoeken. Die komt verderop in de film ook niet weerom.

En oh ja, hoe zit het dan met het happy end, dat in het aangename bijtende begin nog zo verfoeid werd…. Tja, laat ik maar zeggen dat het einde nogal teleurstellend is.

Remakes van horror films stellen vaak teleur. Onlangs zag ik Poltergeist (2015), Flatliners (2017) en Evil Dead (2013). Stuk voor stuk teleurstellende remakes, terwijl de originelen erg ok zijn. Zo vind ik It (1990) een heel behoorlijke productie. Met slechte remakes in het achterhoofd lagen de verwachtingen voor de nieuwe It op voorhand dan ook laag.

Ook speelt mee dat de geschiedenis van boekverfilmingen van Stephen King geen glorieuze is. Een enkele verfilming is slechts geslaagd. De meeste zijn gewoon zwaar verdunde afgeleiden, die de sfeer uit het boek niet weten over te brengen. Genoeg redenen dus om de de nieuwe It met weinig vertrouwen in te gaan.

Onterecht zo bleek. De nieuwe it is gewoon een goede film. De sfeer uit het boek is herkenbaar terug te zien in de film. De horror actie is prima. De kwade clown is een angstaanjager van formaat. Een duister wezen met een gemene maar droogkomische inslag. Dat droogkomische aspect maakt de clown trouwens zo eng. Briljant personage, die clown.

De sfeer buiten de horroractie is vergelijkbaar met een film als Stand by Me (1986). Net als in die film is er sprake van een groep jongeren met een diverse maar wel sneue achtergrond en met eigen omgangsvormen. De club die het opneemt tegen de clown is een heuse loser's club bestaande uit personages met issues. De persoonlijke problemen en angsten van de groepsleden vormen een spannende onderhuidse psychologische laag die zich langzamerhand het verhaal binnen dringt.

Een intrigerend verbond tegen de clowneske terreur ontstaat. Leuk. Ik kon goed meeleven en inleven. Geamuseerd en onder spanning.

Tenslotte nog even twee andere plusjes noemen. Goeie effecten. Ze maken de clown nog enger. Goed acteerwerk van de jonge acteurs. Geloofwaardig en goed voor de inleving.

ik heb wel zin in het vervolg.

In dit regiedebuut van Eliza Hittman neemt lichaamstaal een centrale plek in. Al in de eerste scènes die praktisch zonder verbaal geluid voorbij gaan, volgt de camera de handelingen van een drietal jonge mensen en focust zich daarbij vooral op gelaatsuitdrukkingen en op roerloze delen van het lichaam die de apathische en lamlendige houding van de personages benadrukken. Mooie scènes zijn het.

Het verhaal is een simpele coming of age met weinig psychologische diepte. Audiovisueel steekt de film echter sterk in elkaar. In het middelpunt staat het 14-jarige personage Lila. Zij beweegt zich schuchter en breekbaar, maar ook wel sympathiek door de film en is vastbesloten haar maagdelijkheid te verliezen tijdens de zomerse hitte in Brooklyn, New York.

De camera volgt Lila dicht op de huid. Het verhaal wordt verteld vanuit haar perspectief. De camera zit er soms zo dicht op dat haar omgeving regelmatig heel vaag en onherkenbaar in beeld komt. De verbeelding van een kleine belevingswereld met een benauwend effect op de kijker.

Hittman heeft een duidelijke voorkeur voor het gezicht van Lila. Haar blik weerspiegelt een bijna neurotische zoektocht naar een een volwassen ervaring. Uit haar ogen spreekt de vastbeslotenheid om die mogelijkheid onder geen beding te missen als die zich zou voordoen. Overtuigend gespeeld.

Een mooie rol van Gina Piersanti. Een acrice die mij onbekend was. Ze speelt Lila erg ingetogen van buiten en erg expressief van binnen. Prachtig geacteerd.

Haar typische coming of age gevoel dat onzekerheid met zich meebrengt en zegt dat ze net zo goed onzichtbaar door de wereld kan stappen omdat haar bestaan, wil en mening toch niet worden gehoord, wordt in enkele scènes mooi verbeeld. De mooiste verbeelding van dat gevoel ontstaat als zij al lopend door een dichtbegroeid grasveld, als het ware samensmelt met de hoge graspalmen die boven haar uitsteken en nagenoeg onzichtbaar wordt. Heel mooi en heel poëtisch.

De film wekt door zijn sterke audiovisuele vorm en zijn gerichtheid op lichaamstaal een zinnelijke sfeer op. De vertwijfelde drang van Lila om eindelijk haar maagdelijkheid te verliezen roept daarnaast ook een wat droefgeestig gevoel op. Uit elk van Lila’s ervaringen blijkt dat het voor haar moeilijk is om het onderscheid aan te brengen tussen liefde en tederheid en gevoelloos opportunisme. Er is nergens een verantwoordelijk iemand te bekennen die haar dat bijbrengt. En dat stemt ondanks de hoeveelheid sensuele energie toch wat treurig.

De met buitengewone diplomatieke vaardigheden en een uitzonderlijk gevoel voor realiteitszin uitgeruste ex-president Trump zei ooit dat de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever best ok zijn. Met die uitspraak is de Palestijnse filmmaker Elia Suleiman het niet eens. In zijn droogkomische film ‘It Must Be Heaven” laat hij meerdere keren een scène terugkomen waarin zijn Israëlische buren heel innemend en subtiel maar ook heel doelgericht, langzaam zijn tuin met citroenbomen in beslag nemen. Het zijn tragikomische scènes die een wrange boodschap inhouden. De scènes leggen de onmacht van Suleiman tegen deze brutale expansiedrift genadeloos bloot. Fijnzinnig scènes die in het klein het Palestijnse perspectief weergeven in de Palestijns-Israëlische kwestie.

Suleiman is een observant. In de voetsporen van Jacques Tati, aanschouwt hij stilzwijgend de absurde wereld rondom hem. In deze film doet hij dat behalve in eigen land ook in Parijs en New York in de verwachting dat de waanzin, waarmee hij thuis dagelijks wordt geconfronteerd, in deze vrije enclaven niet bestaat. Al snel ervaart hij dat de bewoners van deze steden zich eigenlijk even merkwaardig en bizar gedragen als de mensen in zijn thuisland. Ook in de vrije wereld raakt hij niet los van Palestina. Hij blijft struikelen over kwesties en gedragingen die hij herkent uit zijn eigen woonomgeving.

In Parijs ziet hij tanks door de starten bulderen op weg naar een militaire parade. In New York beleeft hij het trotse recht op wapenbezit van de Amerikaan. Ook de strijd die in een Parijs park plaats vindt tussen parkbezoekers om een vrij bankje te bemachtigen, doet hem denken aan de strijd die thuis dagelijks geleverd moet worden om het eigenbelang veilig te stellen en een genoegzaam leven te kunnen leiden. Strijd ten behoeve van het eigen nut vindt blijkbaar overal plaats.

De film is fragmentarisch van opzet en bestaat uit korte mis-en-scènes die ieder op een ander vlak de waanzin in menselijk gedrag laten zien. Soms zijn de fragmenten gewoon grappig. Soms overdreven aangezet en grappig. Soms pijnlijk grappig. De rol van Suleiman is steeds dezelfde. Hij beschouwt. Hij ziet met verbazing en verwondering toe, heeft geen bedrijvende rol en spreekt een film lang nauwelijks een woord.

Suleiman bewaart afstand en is geen deelgenoot. Hij is de columnist die de gekte van alledag waarneemt en beschrijft. Hij signaleert hoe buitensporig gedrag en idiote verschijnselen onderdeel van het normale dagelijkse leven zijn geworden. Enigszins confronterend en shockerend is dat wel. Toch gloort er ook voorzichtige hoop aan de horizon. Als Suleiman na zijn uitstapjes naar Parijs en New York weer thuis komt, staan zijn geconfisceerde citroenbomen er in ieder geval prachtig bij.

Een ruimtevaartuig op weg van Mars naar de Aarde. De mannen en vrouwen aan boord worden doelwit van een schijnbaar onverwoestbaar monster dat op Mars het schip is binnengeglipt. Twee vrouwen maken deel uit van de bemanning. De een is officier en wetenschapper. De ander is de scheepsarts. Respectabele en verantwoordelijke functies die zeker gelijkwaardig zijn aan die van de mannen aan boord. Desondanks hebben de beide vrouwen gelukkig voldoende tijd over om (zoals het een goede vrouw betaamt) de mannen te voorzien van koffie en een maaltijd. Heerlijke tijden waren dat toch, die jaren 50.

Regisseur Edward I. Cahn doet ondertussen met zeer beperkte middelen al het mogelijke om de spanningsboog strak te zetten. De setting is daarvoor een goed middel. Het ruimtevaartuig is een kleine raketachtige constructie met weinig bewegingsruimte en smalle trappen. Een beklemmende setting zonder vluchtmogelijkheden. Een effectief middel om spanning te creëren ware het niet dat het interieur van de raket bestaat uit decors die je je als achtergrond bij een armoedig toneelstuk voorstelt. De decors stralen ouderwetse charme uit. Spanning wordt er niet mee opgewekt.

Het geringe budget is ook zichtbaar in de aanblik van het monster. Het creatuur is een man gekleed in een rubberen pak met een reptielenmasker waaruit scherpe tanden tevoorschijn komen. Omdat de film niet heel interessant is, lukte het me de aandacht te spreiden en zodoende kwam ik wat aanvullende informatie over de man in het pak te weten. In het pak zat een man met de naam Ray Corrigan verborgen. Een bekende naam die in de jaren 40 en 50 in veel B-films te zien was. In normale rollen en in monsterrollen. Opmerkelijk vaak trok hij in zijn carrière een gorillapak aan. It! The Terror from Beyond was zijn laatste optreden in een film en dus de laatste keer dat hij een rubberen pak aantrok. Voor het monster geldt overigens hetzelfde als voor de decors. Het monster straalt een ouderwetse charme uit, maar wekt geen onheilspellende gevoelens op.

It! The Terror from Beyond is een goedkoop geproduceerde film die leuk is om te kijken vanwege de onopzettelijk grappige momenten en vanwege een nostalgisch gevoel dat de film oproept. Meer niet. En over nostalgie gesproken. Ik herkende een van de hoofdrolspelers. Marshall Thompson heet ie en ik herkende hem als de dokter uit de serie Daktari (1957 - 1969) die jaren geleden om de haverklap op de Duitse televisie was te zien en op mij onbewust blijkbaar een blijvende indruk heeft gemaakt.

Gezien de titulaire overeenkomsten is het wel duidelijk aan welke film deze film zijn grondbeginselen heeft ontleend. De manier waarop die grondbeginselen worden ingezet zijn wel van een totaal andere orde. It’s a Wonderful Knife is een film die luchtig speelt met het 'wat-als'-thema dat in It's a Wonderful Life (1946) (de kerstfilm bij uitstek) heerlijk sentimenteel wordt benut. It’s a Wonderful Knife is daarenboven ook nog eens een slasher en dat kan van It’s a Wonderful Life bepaald niet gezegd worden.

Een slasher dus. Maar geen serieuze slasher. De moorden worden hier met een grote dosis humor omringd. Mysterie en spanning zijn in deze film ver te zoeken. De identiteit van de dader wordt al vroeg in de film prijsgegeven. De moordscènes zijn tamelijk clean en bezorgen de kijker weinig schrik. Dat de film daardoor mysterie en spanning ontbeert, betekent overigens niet dat de film niet vermakelijk is. Zo zijn de personages vermakelijke karikaturen, genereert de setting een akelig sfeertje en wekt het verhaaltje hier en daar enige nieuwsgierigheid op. Heel goed is het niet. Heel vervelend ook niet.

Films waarin mensen van lichaam verwisselen zijn niet ongewoon. Vaak gebeurt zo'n verwisseling ongewild. Vaak komt er wat magie bij kijken. In It’s What’s Inside gebeurt het op basis van vrijwilligheid. Uiteraard duiken onvoorziene omstandigheden op. Logisch natuurlijk. Als er niets onvoorziens zou gebeuren, was de film een stuk korter geweest, vermoed ik. De film laat echter allerhande geheimen die de personages bij zich dragen aan het licht komen. Daarbij is het de bedoeling van regisseur en schrijver Greg Jardin dat de teneur niet naar het dramatische neigt en existentiële vragen worden opgeworpen, maar dat de kijker in een vrolijke stemming wordt gebracht. De film is bedoeld als vermaak en er moet gelachen worden. Ik probeerde het.

Van begin af aan maakt de film een chaotische indruk. Het duurt even voor de bevriende personages redelijk helder op het netvlies zijn gebrand. Als dat is gelukt, beginnen de verwisselingen en is het overzicht weer weg. Wie is wie? Ik had soms geen idee. Een trucje met kleuren die de echte ik toont, hielp niet echt. Een ander trucje dat een spel met splitscreens op gang bracht, maakte me nog radelozer. Ik besloot het identificatievraagstuk maar op te geven en me te richten op de gebeurtenissen. Gelukkig werd het toen iets leuker. De personages laten in hun vermomming hun hatelijke kanten zien en dat is op zich wel vermakelijk. Van enige binding met de personages is trouwens geen sprake. Hun lot was mij om het even.

De leden van de vriendengroep zijn bijzonder onsympathiek. Dat is als gezegd geen ramp, want juist het onsympathieke element droeg in belangrijke mate bij aan de weinige vreugde die de film mij bracht. Elk personage doet zijn best om optimaal van de verwisselingen te profiteren. Doortrapte acties van de een en leedwezen bij de ander zijn van die egoïstische houding het gevolg. Soms mondt dat laaghartige gedrag uit in iets dat grappig is. Meestal niet. De genreaanduidingen thriller en mysterie zetten je trouwens op het verkeerde been. Ik zou de film gewoon als (donkere) komedie wegzetten. 'Mislukte film' is geen genreaanduiding, geloof ik.