Opinions

Ti West meldt zich zes jaar na de komische western In a Valley of Violence (2016) weer met een heuse speelfilm. De komische western flopte en West richtte zich in de jaren daarna op tv-werk. De filmcarrière van West leek geëindigd te zijn. En opeens. Heel verrassend komt West met de film X. Een horrorfilm die een terugkeer naar zijn roots betekent. Een horrorverleden dat met hele matige films, maar ook met prima films als The House of the Devil (2009) en The Innkeepers (2011) nogal wisselvallig is. En waar past X? X is niet geweldig. X is niet heel slecht. X stelt enigszins teleur en is middelmaat.

De film is een slasher en heeft als bijzonderheid dat de groep mensen die centraal staat, zich bezig houdt met het maken van een pornofilm. Dat gegeven levert een paar aangename scènes op. In de kern vertelt de film echter gewoon een verhaal zoals dat in veel andere films wordt verteld. Een groep mensen is op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats en ziet zich geconfronteerd met bloedig en bruut geweld. Aardig maar niet bijzonder.

In het begin verraadt West al dat de film niet voor ieder personage positief zal eindigen. Dat is geen verrassing in een slasher. Het duurt alleen erg lang voor de eerste moorden plaatsvinden. In recente slashers is dat ongewoon. Voordat zo’n film goed en wel op gang is, is er al flink gemoord. In X duurt het zeker een uur voordat het een beetje losgaat. Die tijd wordt gevuld met de introductie van de weinig interessante personages en met het creëren van een fijne onheilspellende sfeer.

X is stilistisch mooi. De beelden zijn korrelig en in lijn met de tijd waarin het verhaal is gesitueerd. De jaren 70. De cameraperspectieven zijn zeer wisselend en hebben zeker een aandeel in de verontrustende sfeer. Audiovisueel is de film best interessant en spannend. Verhaaltechnisch minder. Het acteerwerk is ok, waarbij Mia Goth in meerdere opzichten boven de rest uitsteekt.

De comeback van West heeft een krachtige sfeer, heeft weinig handeling en laat de kijker erg lang wachten op bloedig moordwerk. De film is af en toe spannend, maar meestal niet. X is midelmaat.

Knap gestructureerde film waarover een verstikkende sluier ligt. Alles keurig binnen de lijntjes. Geen stap te veel naar links of naar rechts. Strak script. Strakke regie. Goh, bijna autistisch.

De eliminatie van overbodigheid werkt trouwens behoorlijk benauwend. Zal ook wel opzet zijn. Bedoeld als de verbeelding van het harteloze effect van autistisch gedrag op de zorgzame omgeving. De gespiegelde kant van autisme zogezegd.

Knap gedaan, hoor, maar door deze strak opgelegde beperking komen zaken als emotionele spanning, vervoering, levendigheid en vooral humor en relativering niet erg aan de orde.

Ik stond erbij en ik keek ernaar, maar ik voelde eigenlijk niet zo veel. Ja, hoe ironisch.

De film neemt zichzelf nogal serieus. Dat had best wat minder gemogen. Leraar Spall gooide er af en toe nog wat humor in. Beetje relativering. Altijd prettig. In deze film gebeurde dat echt te weinig.

Het acteerwerk van de jonge Butterfield is prima. Levensecht. Een zeer overtuigende rol.

Het slot van de film is zwak. Daar ontstaat plotseling een verandering, die naar mijn smaak te abrupt breekt met de status ervoor. Ongepast melodrama. Het einde is niet bepaald de kers op de taart, maar eerder een ordinaire hap eruit. Jammer.