Opinions

Earth vs the Spider is een titel die bij mij op voorhand beelden opriep van science-fiction achtige aard. De aarde in gevecht met enorme buitenaardse spinnen. Zoiets. Die beelden kloppen niet. De film is bescheiden van aard, heeft geen aanwijsbare connectie met SF en zoekt het niet per sé in grootschaligheid. De film zoekt het meer in de suspense in plaats van in explosieve effecten, dynamische actiescènes en buitenissige settings.
Het acteerwerk is stijfjes. Het verhaal is rechtlijnig, kent geen ingewikkelde subplots en focust op weinig boeiende personages. Van die degelijke jaren 50 karakters, die de scheiding tussen man en vrouw nog heerlijk ongegeneerd in ere houden. De sterke beschermende man vs de zwakke gillende vrouw zou als subtitel dan ook niet misstaan.
Het is duidelijk. De film moet het echt hebben van de spin.
De spin is een overtuigend creatuur. Een enge vogelspin met beweeglijke poten, enge oogjes en malende kaken. Ziet er authentiek en dreigend uit en zal de arachnafoben onder ons zeker een paar vervelende momentjes bezorgen.
De scènes met de spin maken de film. Alles buiten de spin boeit weinig. De beste spinnenscène is zelfs memorabel en is vreemd genoeg een scène waarin tieners zich en masse uitleven op rock’n roll muziek. Goeie scène. Dans, muziek en spin komen in die scène prachtig samen. Hoogtepunt van de film, wat mij betreft.
De film heeft een beperkt budget. Dat is zichtbaar in alle facetten van de film. Het is nooit zichtbaar in de spin. Die ziet er overtuigend uit. Met de spin is iets anders aan de hand. De spin heeft in elke scène een andere grootte. Als het beest rondbanjert in het stadje is de omvang van het beest immens. Als de spin wordt tentoongesteld in de aula van een school is het beest nog steeds groot, maar duidelijk bescheidener van omvang dan in andere scènes. De grootte van de spin varieert per lokatie. Zo heeft de spin dus toch te lijden onder een beperkt budget, denk ik. Het stoorde me niet. Het viel me op.
Hoe dan ook. De film biedt genoeg sensatie om de lege aankleding van de personages en het magere verhaal te kunnen ondergaan.
En dat komt door de indrukwekkende aanwezigheid van de spin.

Van David Cronenberg. De man die naam heeft gemaakt met films uit het subgenre van de body horror, waarin hij aandacht besteedt aan lichamelijke transformaties, besmettelijke ziektes en de verstrengeling van het lichamelijke met het technische. Die extremiteiten ontbreken in Eastern Promises. Dat betekent overigens niet dat de film alleen maar onschuldige scènes bevat. De dood is alom aanwezig en de gewelddadige actie is tamelijk expliciet. Een mooi voorbeeld daarvan is een spannende en memorabele scène die zich afspeelt in een badhuis. Een scène die mij bekend voorkwam (ook al heb ik de film niet eerder bekeken) en die wat mij betreft een hoogtepunt is in de film.

De bezetting is grandioos. Armin Mueller-Stahl is fantastisch. Zijn weergave van een waardige oude man die in tweede instantie blijk geeft van sadistische en doortrapte overtuigingen, maakt dat zijn karakter nu eens onschuld en dan weer verderf uitstraalt. Naast Mueller-Stahl zien we Vincent Cassel in een goede rol als een walgelijke bruut met meer laag dan in eerste instantie zichtbaar is. Viggo Mortensen heeft eveneens een goede rol als bruut met menselijke trekjes. En tenslotte is daar Naomi Watts die tussen de intriges en de geweldsexplosie door een verkrachtingszaak en een moord aan het oplossen is.

De film leeft van zijn personages. Er is natuurlijk een verhaal maar dat is onderhevig aan de handel en wandel van de personages. Die zijn interessanter. Uiteraard is het nog wel spannend om te weten te komen wie nu eigenlijk verantwoordelijk zijn voor de verkrachting en de moord. De ontrafeling verloopt tussen de bedrijven door en neemt zijn tijd. Absoluut boeiend. Maar het is interessanter om te zien hoe het afloopt met de personages waarop de film zich al die tijd heeft gefocust. Personages die zich in een toenemende geweldsspiraal bevinden, waarin lust en pragmatisme nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden. Boeiend. En vanwege het onvoorspelbare gedrag van de personages zijn die observaties ook erg spannend.

Eastern Promises is gewoon een hele goede thriller.

Behalve de viezigheid is er maar weinig dat positief opvalt aan deze film. De film bestaat vooral uit oeverloos geleuter van vervelende personages vertolkt door pijnlijk slechte acteurs. Alhoewel het acteerniveau van mevrouw Maddock dat van de anderen amper ontstijgt, beschikt zij tenminste nog over een zekere komische uitstraling, die de pijn iets verzacht. Zij viel mee.

Het verhaaltje raakt kant noch wal, maar is wel origineel. Ik kan mij in ieder geval niet herinneren ooit een film gezien te hebben waarin een personage stukjes ego oppeuzelt. De scènes waarin de platinablonde hoofdpersoon dat doet zijn behoorlijk gruwelijk en het aanzien zeker waard. De film mag dan goedkoop gemaakt zijn, maar dat is aan die bloederige effecten niet af te zien. Niet gek.

Verder valt er over de film niet veel te zeggen. 't Is allemaal gewoon niet zo goed.

Echt een film uit de onderste regionen van de B-klasse.

Erg leuk.

Het staat dan wel niet als genre aangegeven, maar ik heb deze film gewoon maar als een komedie bekeken. En een hele leuke komedie is het ook nog eens.

Het verhaal is volkomen onzinnig. Heerlijk over the top. Een scala aan absurde situaties, die voortdurend worden uitgebouwd met bizarre details en toevoegingen, waardoor het verhaal nooit stilvalt. Er is steeds veel snelheid en beweging in verhaal en film.

De personages zijn zonder uitzondering overtrokken aangezet. Ze voeren prachtige droogkomische dialogen en ronden af met spitse oneliners, zoals eigenlijk alleen Britten die kunnen schrijven. De teksten hebben een waarlijk genotvol effect. Een fijne beleving.

Veel actie en geweld. Wel met een komische insteek of ondertoon. Soms ingehouden en subtiel grappig. Soms allesbehalve. Dan verwordt geweld zelfs tot hilarische slapstick. Het mag en kan allemaal.

Gelukkig kent de film in die gevallen tijdige begrenzing, want het blijft wel Brits natuurlijk. Het verhaal vliegt daarom niet oncontroleerbaar uit de bocht. Als een situatie te chaotisch dreigt te worden of als grappig te grappig dreigt te worden, is de stoicijnse stiff upper lip altijd wel ergens aanwezig om de boel weer in het gareel te duwen.

Goed voor het niveau van het verhaal. Dat behoudt zo z'n spitsvondigheid, frisheid en hoge komische gehalte.

Erg leuk.

"Prepare to meet a new breed of killers"

Een ondermaatse productie waaraan praktisch niets deugt. De film valt eigenlijk enkel op door de hoge mate van amateurisme en nietszeggendheid.

In de film wordt met barslecht acteerwerk een minstens zo slecht plot gevuld. Niet eng. Niet spannend. Wel stompzinnig en inspiratieloos.

Het enige onderdeel aan de film dat een plusje verdient is het camerawerk. Door de erbarmelijkheid heenkijkend, vallen toch nog een paar fantastische shots op.

En, oh ja. "Prepare to meet a new breed of killers". Dat klopt inderdaad. Wees echter voorbereid op een grote teleurstelling!

De remake van de Filipijnse film Sigaw (2004). Een van de eerste Filipijnse horrorfilms ooit en gezien het kleine aantal stemmen en de matige waardering op MM geen directe aanrader. De remake werd gedraaid door regisseur Yam Laranas die ook het origineel regisseerde. The Echo is een prima film hoor, maar is natuurlijk wel weer de zoveelste remake en toont daarmee het gebrek aan creativiteit aan waar de huidige horrorfilmwereld aan lijdt. Aangezien ik het origineel niet heb gezien kon ik de film gelukkig fris ingaan.

The Echo werd geproduceerd door de producenten van The Ring en The Grudge. We spreken hier van de Amerikaanse remakes. Het script werd geschreven door Eric Bernt die dat ook al deed voor de remake van The Hitcher (1986). Hier zijn remake-experts aan het werk. The Echo is een prima film hoor, maar veel dingen kwamen me wel wat bekend voor. Nu is dat wel vaker zo in het horrorgenre , maar later las ik dat veel enge scènes bijna linea recta uit de Aziatische films Ju-on (2002) en Ringu (1998) werden overgenomen. Dat gaat wel ver. Het is kennis waar ik tijdens het kijken geen heuse last van had en die mijn waardering voor The Echo verder niet in de weg zit. De constatering sluit natuurlijk wel mooi aan bij het algehele gebrek aan creativiteit dat ik in zijn algemeenheid al eerder noemde.

Desondanks is The Echo nog steeds een prima film hoor. Het acteerwerk is solide. De setting in een oud appartementencomplex is heerlijk sfeervol. Een vervallen en gehorig gebouw dat een prima beklemmende sfeer oproept. Vreemde geluiden, burenruzie, schemerig licht, amper een bewoner te zien. Dat werk. De entourage leent zich goed voor een paar spannende scènes. Zoals ik al zei. The Echo is een prima film hoor.

Men neme een knappe en sexy actrice. Het liefst met een trauma of stoornis. Zet haar vervolgens alleen in een huis. Fantaseer er wat schimmige (bij)rollen en een (oud) geheim om heen en voilà ..... een nieuwe 13-in-een-dozijn thriller/horrorfilm is geboren.

Eén ster voor de setting en een halfje voor de nachtmerries.

De opbouw is goed. Het gegeven van twee rivaliserende families alsmede de thematiek van wraak, schuld en boete, komen goed uit de verf. De karakters worden goed neergezet. Het eerste halve uur is interessant.

Maar na dat halve uur is het nog een hele zit tot de eindfase. Het middenstuk bestaat uit nog wat provocaties en schermutselingen over en weer en is niet erg boeiend.

Het meer uitdiepen van de beweegredenen van de hoofdpersonen was veel interessanter geweest. Die gedragsmotieven bleven nu wat hangen in giswerk. Het middenstuk voelde daarmee aan als tijdrekken.

De enigszins verrassende afloop maakt iets goed, maar niet genoeg.

De plaatjes zijn mooi. De acteerprestaties zijn in den beginne goed, maar in het vervolg aan onevenwichtigheid onderhevig.

Edward Davies Wood Jr oftewel Ed Wood is een nietige speler in de Hollywoodse entertainmentwereld en doet in de schaduw van het echte imposante filmwerk wat incidentele klussen. Hij wil meer. Zijn eerste toneelstuk over een tweetal Amerikaanse soldaten in de tweede wereldoorlog trekt amper bezoekers en wordt door de critici vernietigend ontvangen.

Daarna volgen de films. Tal van films werden in recordtempo geproduceerd. Hij schreef en regisseerde zijn films en was niet te beroerd om er soms ook nog in mee te spelen. Juweeltjes als Glen or Glenda (1953), Bride of the Monster (1955), Night of the Ghouls (1959) en natuurlijk Plan 9 from Outer Space (1957), zagen het licht. Films die werden neergesabeld door de critici en het publiek.

Die films hebben echter heden ten dage een cultstatus bereikt. Een status die wordt ontleend aan het feit dat de films van Ed Wood getuigen van een groot onvermogen om films te produceren die het predikaat film verdienen. De titel “Worst Director of all Time” die hem in 1980 werd toebedeeld zegt in dat opzicht veel. Ik heb ooit een paar films van Wood bekeken. Nooit weer! Mijn God, wat maakte die man slechte films.

De film Ed Wood werd geregisseerd door Tim Burton en volgt de man gedurende de jaren 1953-1959. Van het eerder genoemde toneelstuk via Glen or Glenda naar Plan 9 from Outer Space. De film schetst de levensfase van een door en door gemotiveerd, enthousiast en ongekend optimistisch persoon. Een inkijk in het leven van de latere Ed Wood wordt de kijker onthouden. De alcoholische Ed Wood. De opgebrande Ed Wood. De Ed Wood die op 54-jarige leeftijd aan een hartinfarct ten onder ging. Tim Burton zet in op de gepassioneerde en eeuwig optimistische versie van Ed Wood.

Het is de tijd waarin originaliteit in film het aflegt tegen grote namen en geldelijk gewin. Een tijd ook waarin filmsterren uit het stomme filmtijdperk uitgerangeerd zijn. Bela Lugosi bijvoorbeeld. Lugosi is afgeschreven, krijgt geen filmaanbiedingen meer en vindt troost in morfine en demerol. Hij is zo uitgerangeerd dat sommige mensen zelfs denken dat hij al dood is. Niet Ed Wood. Ed Wood is de man niet vergeten, die de rol van graaf Dracula gloedvol en met een indringende blik speelde. Ed Wood laat Lugosi in zijn films spelen.

In de film Ed Wood kruisen de wegen van beide figuren elkaar toevalligerwijze. Als een speling van het lot. De werkelijkheid is anders. In werkelijkheid zijn de twee gewoon formeel aan elkaar voorgesteld. In de film werkt de fantasievolle ontmoeting echter goed. Die is teder en liefdevol. De vriendschap die op die manier ontstaat voegt aan de film een roerend intermenselijk element toe. En dat menselijke element werkt goed in een film over een mislukte regisseur die de kijker meetrekt in zijn enhousiasme. Het is niet moeilijk sympathiek tegenover Wood te staan.

Tim Burton maakt een film vol humor en detail. Een speelse film. Een bewogen film. Een meeslepende film. Een film in sfeervol zwart-wit. Magnifiek geënsceneerd. Een goede rol van Johnny Depp als Ed Wood. Een geweldige rol van Martin Landau als Lugosi. Ed Wood is een prachtig eerbewijs aan de slechtste regisseur of all times.

Ed Wood is daarnaast een film die de kracht van film huldigt. Door film worden dromen gevoed, veranderen verschoppelingen in helden en verkeert de overmoedige en ongetalenteerde visionair in de veronderstelling dat hij een geweldige bijdrage aan de kunst levert. En uiteindelijk heeft hij gelijk. Ed Wood is immers cult. Fijne film.

De dood haalt een ieder, maar ware kunst overleeft alles. In Eddie: The Sleepwalking Cannibal gaat het om kunst die slechts dan gecreëerd kan worden als anderen de dood vinden. Kunstenaar Lars die al jaren geen fatsoenlijk schilderij meer heeft geschilderd, heeft wegens omstandigheden de lichamelijk volwassen maar geestelijk kinderlijke man Eddie tijdelijk bij hem wonen. Eddie slaapwandelt. En tijdens die wandelingen doet hij rare dingen. Hij doodt kleine dieren en eet ze op. Lars ruimt de rommel op. Al snel jaagt Eddie ook op mensen. Lars realiseert zich dat het bloed en de dood hem inspireren tot het schilderen van prachtige doeken.
De toonzetting in deze horrorkomedie is prettig absurd. Bloedige taferelen worden afgewisseld met morbide humor. Zo is bijvoorbeeld op de achtergrond vaak de radio te horen. Een uitzending met operamuziek. Ik ben geen liefhebber, maar het begeleidend commentaar van de presentator die alleen bloeddorstige stukken uit een opera laat horen, is erg grappig.
De hoofdpersonages Lars en Eddie worden door respectievelijk Thure Lindhardt en Dylan Smith uitstekend neergezet. De Deense acteur Lindhardt speelt een enigszins emotieloos personage. Een beetje gemeen. Een beetje gluiperig. De voorzichtige vriendschap die zich tussen beiden ontwikkelt, lijkt bij Lars vooral door het voordeel dat hij eruit put, te zijn ingegeven. Eddie en zijn bloeddorstige daden zijn tenslotte zijn inspiratiebron. Smith wekt in zijn rol als zwijgzame Eddie sympathie op, ofschoon dat vanwege zijn speciale hartstochten wel een beetje vreemd aanvoelt.
De normale Lars daalt intussen steeds verder af in de diepe krochten van zijn kunstzinnige wezen. Zijn bezetenheid en gedrevenheid om kunst te scheppen zijn dankzij de moordzuchtige uitspattingen van Eddie weer helemaal terug. Hoe jammer is het dan toch dat de fantastische schilderijen die Lars produceert steeds maar zorgvuldig buiten beeld blijven. De personages in de film zijn in ieder geval heftig onder de indruk. De kijker mag zijn fantasie gebruiken. Inspiratie genoeg.
Eddie: The Sleepwalking Cannibal is een boosaardige film met een humoristische inslag. Een vermakelijke film die ondanks de provocatieve titel maar zelden met grafische horror smijt. Des te meer met tragikomische horror, zou je kunnen zeggen. Best leuk.

Na Hereditary (2018) en Midsommar (2019) was het wachten op een nieuwe horrorfilm van Ari Aster. Die kwam niet. Beau Is Afraid (2023) bracht geen horror maar freudiaanse paranoia. Ik was er niet zo van gecharmeerd. Met Eddington begeeft Aster zich een beetje op hetzelfde pad. Minder diepgaand. Minder absurd. Meer onomwonden. Meer expliciet gewelddadig.
De film speelt zich af in het plaatsje Eddingtom in New Mexico ten tijde van de coronapandemie. Het verhaal draait om de astmatische sheriff Joe Cross (Joaquin Phoenix) die in het verloop van de film een enorme woede opbouwt en die woede verderop in de film tot explosie laat komen. Cross ambieert het ambt van burgemeester en neemt het op tegen de voor zijn herverkiezing vechtende burgemeester Ted Garcin (Pedro Pascal). Beiden zijn niet per se aangename personages. Het bemoeilijkt de inleving. De overige personages zijn eveneens niet bijzonder sympathiek. Zelfzucht heerst. Als iemand voor het goede opkomt, is dat om de verkeerde redenen. Oprechtheid, onbaatzuchtigheid en betrouwbaarheid zijn geen deugden die je in Eddington zult vinden.
De film verhoudt zich kritisch tot een bepaalde uitgesproken Amerikaanse mentaliteit. Een soortement cis-mannelijke overtuiging die wordt uitgedragen door een dominante groep die zich onschendbaar en superieur waant, offensief leiderschap voorstaat of uitoefent en een grote portie zelfingenomenheid ten toon spreidt. Achter hun meestal dwaze uiterlijke vertoon schuilen onzekerheid en zelfoverschatting als gevolg van jaloezie, prestatieangst en main character syndrome. De personages in deze film zijn ermee behept. Rondom hen scharen zich meelopers en verzamelen zich botsende individuele belangen. Er ontstaat een breekbare constellatie waarin een voortdurende dreiging van een gewelddadige explosie schuilgaat, Een explosie die op het punt staat de bedrieglijke rust te verstoren. Een bombastische soundtrack benadrukt tamelijk dramatisch die dreiging. Een beetje overdone, wat mij betreft. Het was me duidelijk.
Aster brengt zijn film met inzet van cynische humor en een fijnzinnige sociologische blik. Hij maakt een donkere satire waarin de autoriteiten die rechtvaardig met orde en gezag moeten omgaan deze zaken juist ondergraven waardoor burgers angstig, onzeker, onwetend en gefrustreerd raken. Burgers die hun gevoelens vervolgens vertalen in anarchistische activiteiten. Dat verloop der dingen is weliswaar voorspelbaar maar intrigerend om te bekijken. Eddington is dan ook een intrigerende film. Toch pakte de film me niet.
De karakterschetsen zijn boeiend. Het acteerwerk is goed. Het camerawerk is goed. Er hangt een sfeer van bevreemding die goed wordt getroffen. Eigenlijk geen echt negatieve opmerkingen mijnerzijds betreffende de film. Toch lukte het niet. Misschien kwam het omdat het verhaal met veel omwegen verloopt en de aandacht niet steeds volledig is. Misschien kwam het omdat de personages vooral antipathie opwekken. Misschien dit. Misschien dat. Wat ik zeker weet is dat de film me niet volledig in zijn greep kreeg. Me niet emotioneerde. Me niet inpakte. Eddington is een film, die me als klinisch observant boeide maar me emotioneel gesproken waarlijk koud liet. Het is niet anders.

Groepsgewijs overleven op een onbewoond eiland is niet gemakkelijk.

Introductie, crash en het beginstadium van de overleving vormen een prima opbouw van het verhaal. Wat daarna volgt is echter niet verrassend.

Eenmaal gesettled is alle spanning verdwenen. We zien onderlinge rivaliteit, strijd om voedsel en moralistisch aandoende "discussies". Allemaal nogal voorspelbaar en zeer oppervlakkig vorm gegeven. Er worden geen hele diepe psychologische lagen beroerd.

De personages zijn niet interessant. Het zijn karikaturen. De sterke, de slimme, de charismatische etc. De vrouwen zijn natuurlijk aangenaam om naar te kijken. En dat zien de jongetjes ook wel. Nog meer garantie voor rivaliteit en oergedrag.

Wel vind ik het knap dat de makers van dergelijke films er altijd weer in slagen de kijker zodanig te manipuleren dat hij zich een voorkeur voor een bepaald persoon of bepaalde groep laat aanleunen. En dat terwijl geen personage inhoudelijk enige diepte heeft.

Na het zien van deze film lijkt het me wijsheid om alleen op een onbewoond eiland terecht te komen.

De film vertelt een opzienbarend verhaal dat zich jaren geleden op een afgelegen eiland in de Galapagos archipel heeft afgespeeld. In 1929 trekt dokter Friedrich Ritter met zijn vriendin Dora Strauch naar de Galapagos eilanden. Ver van de bewoonde wereld en zichzelf bedruipend, werkt Ritter aan een manifest dat als doel heeft de wereldbevolking te verlichten en van de wereld een utopische plek te maken. Geïnspireerd door krantenberichten over de dokter verschijnen Heinz en Margaret Wittmer en hun zoon om op het eiland hun geluk te zoeken. Na een periode van wederzijds ongemak, ontstaat een fragiele harmonie tussen de nieuwe en de oude bewoners. Die harmonie wordt op de proef gesteld als de rijke en excentrieke barones Eloise Bosquet de Wagner Wehrhorn en haar gevolg op het eiland neerstrijken met de bedoeling er een luxe hotel te bouwen

Ron Howard ensceneert met Eden een avontuurlijke film over mensen die het eiland hebben uitgekozen om hun sterk uiteenlopende wensen in vervulling te laten gaan. Het is intrigerend om te zien of uiteindelijk de sterkste overleeft of dat men in staat is zijn dierlijke instincten te ontgroeien. Hoe ver zijn mensen bereid te gaan om veiligheid, voedsel, controle en macht te vergaren? Terwijl ik daar een beetje over mijmer, citeert de dokter Nietzsche door te zeggen dat democratie, fascisme en oorlog een natuurlijke oorsprong hebben ingegeven door de omstandigheden op een bepaald moment. Als om deze these te onderstrepen pakken zich boven de archipel vlak na de aankomst van der barones donkere onweerswolken samen die naderend onheil voorspellen.

De richting die het verhaal inslaat is vrij voorspelbaar. Daarin zit dan ook niet de spanning die de film genereert. De spanning komt voort uit de dynamiek tussen de personages die ieder vanuit hun eigen morele besef (of gebrek daaraan) met elkaar omgaan. De personages zijn op zich niet erg diepzinnig gekenschetst, maar de onderlinge interactie maakt de personages interessant. Jude Law als de dokter en Ana de Armas als de barones bevielen mij het beste. Law speelt de dokter solide en bedekt zijn personage met een vleugje mystiek. De barones wordt heerlijk overtrokken door Ana de Armas neergezet.

Eden is een fijne survival-thriller die is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Bij het nalezen van de echte gebeurtenissen valt op hoe dicht Ron Howard bij de waarheid is gebleven. Een film waarin de naïeve hoop op een utopisch bestaan botst met de donkere realiteit van de menselijke natuur. Eden vertelt het boeiend. De prachtige setting en de onheilspellende muziek van Hans Zimmer verlenen de film een absolute sferische meerwaarde.

Een brute (psychologische) thriller die je 90 minuten lang in een beklemmende houdgreep neemt.
De oorzaken: het compromisloze verloop van de film, de compromisloze personages en het immer smeulende en uiteindelijk losbrekende geweld afgerond met een absoluut nihilistisch en desperaat slotakkoord. De film slaagt erin om alle positieve gevoelens die normaliter altijd wel ergens de kop opsteken in dergelijke revenge films heel effectief te onderdrukken.
Aan het eind blijf je zitten met een behoorlijke kater. De film geeft hoofdrolspeelster Kelly Reilly slechts ten dele de kans om haar wraak te volvoeren. Na afloop realiseer je je dat de film niet voldoet aan het algemene concept met een clichématig verloop en een soort van happy end. Nee, de film geeft in het verloop vooral valse hoop en blijkt zich uiteindelijk slechts ten dele aan het basisprincipe te houden dat voorschrijft dat de kijker hoopvol de film verlaat. De kijker moet het in ieder geval zonder gelukzalig einde doen.
In de film is het geweld heftig en zinloos. De plotlijn van de film, die een groep jongeren zonder verantwoordelijkheidsgevoel en een gebrek aan normbesef een ander mens tot op bot laat treiteren en mishandelen, legt de wankele verhoudingen in de Britse klassenmaatschappij genadeloos bloot. Een geslaagd stukje maatschappijkritiek dat, hoewel het een overtrokken weergave van de realiteit is (hoop ik), de maatschappelijke onvrede scherp in beeld brengt en onthutsend werkt. In de film wordt het grootste deel van het geweld gepleegd door kinderen. Dat feit maakt dat je als kijker soms wat ongemakkelijk en onpasselijk toekijkt.
Gelijk maar even wat achtergrondinformatie opgezocht. Jeugdcriminaliteit is in Groot-Brittannië en met name in Londen een alledaags voorkomend probleem. Berichten over in brand gestoken auto’s, over geweldplegingen op straat en op scholen en over plunderingen zijn allesbehalve incidenteel. Als je dat zo leest dan lijkt de realiteit de filmfictie al te hebben achterhaald. Een somber beeld.
In Eden Lake wordt het geweld niet verheerlijkt ook al zien sommige scènes er behoorlijk exploitatie gericht uit. Dat mag ook. Het blijft natuurlijk film en een film dient ook een bepaalde amusementswaarde te bezitten. Ik stel dat tenminste zeer op prijs. Ik wil best doen aan bewustwording door film, maar dan wel het liefst door een film met een hoge vermakelijkheidsgraad. En die bezit Eden Lake.
Daarom tot slot nog wat zinnen die zich puur richten op de filmbeleving. Eden Lake is vooral een film met een hoge amusementswaarde. Vanuit een rustige opbouw worden doorlopend dreigende elementen ingevoegd, die de film op den duur voorzien van een fijne dosis beklemmende spanning. De personages zijn geloofwaardig en het verhaal is goed invoelbaar.
Eden Lake kijkt soms wat ongemakkelijk. Het leverde mij een intense kijkbeleving van 90 minuten op. En het klinkt misschien wat vreemd, maar ik vond het toch vooral een fijne film.

Gedesoriënteerd strompelt een man (Tobiac) door onderaardse gangen van een gigantisch labyrinth. Zonder herinnering en zich moeizaam voortbewegend probeert hij een weg naar buiten te vinden, terwijl hij ondertussen informatie verzamelt over zijn situatie en over de wereld waarin hij leeft.

Er gebeurt niet veel. Voorzichtig begeeft Tobiac zich van de ene kamer naar de ander kamer en van de ene gang naar de andere gang. Hij ontmoet af en toe iemand die een leemte in zijn geheugen opvult. Er staat af en toe een videoscherm aan met daarop warrige beelden met onbegrijpelijk commentaar eronder. Er lopen schimmige creaturen rond. Mutanten, zo blijkt. En een plant speelt een grote rol. Al die brokjes informatie en meer komen bij Tobiac binnen. En om nu te zeggen dat het begrip groeit, is onwaar. Als kijker begrijp je net als Tobiac niet veel en verkeer je in een permanente staat van wazige verwarring.

De film heeft geen groot budget om mee te werken. Hier en daar is dat zichtbaar. Aan de attributen, aan de graphics. Toch zien de creaturen die in de gangen huizen er prima uit. Hetzelfde geldt voor de setting. Misschien zelfs wel goed dat er weinig budget voorhanden was. Met meer geld waren setting en effecten natuurlijk veel gelikter en bombastischer geweest, terwijl de kleurloosheid en de bescheidenheid van beide nu juist zorg dragen voor die duistere en deprimerende sfeer die in elk facet van de film zo pakkend is te vinden. De juiste sfeer voor indringende scènes die het onbehagen, het onvermogen en de verwarring van Tobiac zo treffend weergeven. Meer was ongetwijfeld minder effectief geweest.

Het is voorstelbaar dat er kijkers zijn die de film saai en moeilijk vatbaar vinden. Voor beide kwalificaties valt iets te zeggen. De film is geen luchtig en transparant bouwsel en er gebeurt inderdaad niet veel. Geen vette acties. Geen grootse aanvallen van mutanten. Geen vlammende love story. Geen afgehakte ledematen. Niets van dat al. Heel spannend is het op dat vlak inderdaad niet. Saai is de film echter ook niet. De gang van de gedesoriënteerde Tobiac en zijn pogingen om iets van zichzelf en de wereld te begrijpen, prikkelen de nieuwsgierigheid.

Toch overviel me dat langdradige gevoel toch. Ik vond het op den duur wat veel van hetzelfde. Weer een gang. Weer een kamer. Weer een kleurloos maar heel sfeervol shot. Weer een videoschem. Weer een nieuwe moeizame étappe door het labyrinth. Ik begon er soms lichtelijk van te zuchten. ik vond het stiekem toch wat traag en saai en ik merkte dat Tobiac's inzichten me steeds minder konden boeien en dat ik hoopte dat de weg uit het labyrinth snel gevonden zou worden.

En zo geschiedde.

Low budget productie naar een verhaal van Poe. Een verhaal dat Poe overigens nooit heeft afgemaakt. Hij schreef slechts enkele pagina's. De film kan dan ook grotendeels beschouwd worden als een fantastisch product uit de pen van de scenarist. De naam Edgar Allan Poe voor de filmtitel geplakt, klinkt natuurlijk wel lekker en impliceert een hoop, maar is dus niet helemaal terecht.

De film grijpt terug naar de tijd van het authentieke gotische spookverhaal en doet dat geheel in stijl. De sfeer is naargeestig, koud en duister. De decors zijn somber en kil. De personages spreken weinig woorden en zijn moeilijk te peilen. En uiteraard hangt er boven al deze donkere droefheid een intrigerend mysterie.

Het doet stilistisch allemaal sterk denken aan een horrorfilm uit de jaren 50 of 60. Denk “House of Usher” enzo, maar dan vele malen slechter. Veel meer dan een geslaagde sfeerzetting heeft deze film namelijk niet te bieden.

In de spannende scènes is bombastische muziek dominant aanwezig. De muziek dient ter ondersteuning van een schrikmoment en heeft de intentie om een verdieping van het spannende moment te initiëren. Leuk geprobeerd, maar het blijft bij een intentie. Echte schriks zijn er niet. De door muziek begeleide pogingen daartoe maken geen indruk. De film is gewoon niet eng.

De sfx zijn niet bijster goed. Het is low budget all over. Het armoedige budget schijnt overal doorheen. Of het nou om bloed gaat, of om een enge creatie of om donder en weerlicht, het is armoe troef. Armoedig zijn ook de acteerprestaties. Er is geen sprake van veel kundigheid op dat vlak. Uit de vertolkingen spreekt totaal geen overtuiging.

"Lighthouse keeper" is op zich heus een aardig verhaal (pluim voor de scenarist). Een verhaal dat bij publicatie op schrift ongetwijfeld huiveringen bij de lezer te weeg zal brengen, maar dat in de uitwerking in deze film (behalve in sferisch opzicht dan) geen huivering of griezelig ongemak oproept.

De film doet niet veel. Niet eng. Niet spannend. Niet boeiend.

Anthony Perkins hasn't been himself lately, zo zegt de filmposter. Dat valt dus wel mee. Perkins is namelijk gewoon Perkins. De rol die hij in Psycho vervult en daarna in vele andere films, doet hij hier nogmaals. Zijn karakter is anders. Zijn rol niet.

De film is de zoveelste adaptie van het verhaal van Jekyll and Hyde. Enigszins opgesierd met wat Jack the Ripper elementen. Die toevoeging klinkt mischien spectaculair of spannend en dat is juist. Zo klinkt het inderdaad. Schijn bedriegt. In werkelijkheid maakt het de film helemaal niet boeiender of meer enerverend. De film is eigenlijk behoorlijk saai.

De oorzaak zit 'm vooral in het overbekende Jekyll en Hyde thema. Daar is niets nieuws onder de zon. Geen vernieuwende verhaallijn of verrassende invalshoek te bekennen. De vermenging met elementen uit Jack the Ripper lijkt heel even die verrassende invalshoek te worden, maar die invalshoek voegt behalve wat bloederigheid niet veel toe. Geen thrills of intrigerende extra laag in het verhaal of in het karakter in ieder geval.

De film doet erg aan een toneelstuk denken. Overdrijving in spraak en mimiek, de bloederige effecten en de nepperig aangeklede decors lijken zo uit het theater te zijn gestapt en maken dat handeling en actie gechargeerd, onecht en soms bijna lachwekkend overkomen. De bombastische muzikale ondersteuning op de spannende momenten draagt ongewild bij aan dit effect.

In een toneelstuk is karakterontwikkeling vaak een sterk punt. Dat element wordt hier vergeten. Wat begint als een platte bende, evolueert niet en eindigt plat. Ook op dit vlak geen verheffing.

Saaie film.

Wauw, acteertalentje, die Steinfeld. Een hele mooie rol. En dat in een film waarin de personages heerlijk nietszeggend en stereotiep zijn en er op het eerste gezicht weinig acteertalent nodig is om een rol in te vullen. De puberthematiek en -dramatiek worden behoorlijk eenvoudig en ook clichématig weergegeven. Overzichtelijk en simpel en in presentatie mooi in de pas lopend met de vlakke personages.

Normaal heb ik graag wat ronding in de karakters. Dat is in deze film nauwelijks het geval en is ook nauwelijks erg. Ik vond al die stereotyperingen eerlijk gezegd wel best. De vlakke personages passen gewoon goed in de ondiepte van het verhaal. Meer karakterronding had een andere film opgeleverd. Minder blij, minder komisch, minder simpel, minder toegankelijk.

Om stereotiep gedrag uit te dragen lijkt acteertalent een overbodig bezit. En dat is dus niet altijd waar, want om stereotiep gedrag met serieuze overtuiging uit te dragen is acteertalent echt wel nodig. Met dat onbenodigde acteertalent valt het dus bij nader inzien wel mee. Steinfeld bewijst het.

In de film prachtige en grappige dialogen. Dialogen die hoewel vaak cynisch en sarcastisch van aard (het zijn wel 'coming of agers' natuurlijk) erg vrolijkmakend zijn. Scherpe teksten. Puntig taalgebruik. Gewoon erg grappig. Mooi hoor.

Het verhaaltje is niet heel bijzonder. Maar dat maakt als gezegd niet erg uit. Het verhaaltje dient meer als een raamwerk voor de prachtige dialogen, de oneliners, de tekstjes.

'Edge of Seventeen' is een niemendalletje waar ik blij van werd.

Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Een landschap ondergedompeld in ijs en sneeuw. Het zorgt samen met de angstaanjagende en bevreemdende muziek voor een sinister en dreigend sfeertje. Een fijne omlijstende toonzetting om een verhaal te vertellen.

Maar, jammer genoeg heeft het verhaaltje vervolgens niet veel om het lijf. Er gebeurt in de voortgang niet heel veel meer dan het in stand houden van de kille sfeer. En dat is niet voldoende om gebiologeerd te blijven kijken.

De ongemakkelijke verhouding tussen de personages (belangrijk thema in de film) komt te weinig uit de verf. De sfeer van beklemming en ongemak uitgezonden door landschap en muziek wordt amper vertaald naar de actie op het scherm en amper overgebracht op de personages. De personages komen nooit echt tot leven. Ze boeien niet.

Hierdoor is “Edge of Winter” nergens meer dan een doorsnee thriller die iets onlogisch en onwerkelijk aanvoelt. Er is geen goede inleving in de karakters. De situatie is afstandelijk en koud. Het staat allemaal ver af van intense beleving.

Niet spannend. Beetje saai zelfs.

Moeilijk om heden ten dage nog een goeie recente giallo te ontwaren. De meeste zijn niet meer dan ongeïnspireerde kopieën van het echte werk uit de jaren 60 en 70. Films die strooien met glimmende messen, zwarte handschoenen en close-ups van wijd opengesperde ogen, maar die de echte sfeer van de giallo niet raken. The Editor is de uitzondering op de regel. Weliswaar ook al weer uit 2014, maar toch redelijk recent.

The Editor is een leuke hommage aan het subgenre en werd geregisseerd en mede geschreven door Adam Brooks en Matthew Kennedy. Het werd me trouwens niet duidelijk of de film een uitstekende parodie is of een serieuze en waardige afgevaardigde van het subgenre. Niet dat het veel uitmaakt, want The Editor is gewoon een prima giallo. Of je de film nu serieus ondergaat of niet. Het verhaal rondom editor Rey (gespeeld door regisseur Brooks) die met een aantal mysterieuze moorden wordt geconfronteerd, heeft niet veel om het lijf maar is gewoon leuk om te volgen. Het is daarom een beetje jammer dat Brooks en Kennedy tegen het einde enkele warrige ontwikkelingen laten plaatsvinden. Totaal niet nodig. Hou het simpel, dacht ik nog.

Optisch en esthetisch ziet de film er uit alsof het om een heus product uit de jaren 70 gaat. De echte sfeer van de giallo is aanwezig. De film is behoorlijk gedetailleerd wat dat betreft. Van de kapsels en kleding van de personages tot de handmade effecten. De personages zouden zomaar uit de jaren 70 weggelopen kunnen zijn. Tenslotte is daar nog de muziek die herinneringen uit oude giallo-tijden oproept en die de sfeer heerlijk onderstreept.

In de film zijn nog wat citaten verstopt die de liefhebber van het subgenre waarschijnlijk wel herkent. Ik herkende amper iets, maar ben geen doorgewinterde liefhebber. Ook de prominente kleine rol van Udo Kier (die een uncredited rolletje had in Suspiria (1977)) is een leuk element. Het zijn allemaal details die aangeven dat de makers echte liefhebbers van het subgenre zijn. Bovendien verhogen dergelijke elementen de amusementswaarde van de film. En die is ok.

De koude rillingen kreeg ik van de authentieke beelden van het proces. Dat hakte er in. Het eigenlijke verhaal (de totstandkoming van een tv-productie) raakte daardoor volkomen ondergesneeuwd.

Doordat de beelden van het proces zo prominent gebracht en gebruikt werden, werd het proces belangrijker dan de wetenswaardigheden van een aantal mensen dat verantwoordelijk was voor een nieuw hoofdstuk in de tv-geschiedenis.

Ja, een vreemde keus van de regisseur. Het eigen verhaal delft het onderspit. En als je (als regisseur) dan zonodig de competitie aan wilt gaan met de werkelijkheid, huur dan teminste een goede cast in. De acteurs speelden niet erg overtuigend. Eerder mat en ongeinspireerd.

Ik werd geraakt door de authentieke beelden en de echte getuigenissen. Het geacteerde gedeelte boeide me niet.

Geen goede productie.

Regisseur en schrijver Bo Burnham wijdt zijn debuutfilm aan een fase in het leven van de 13-jarige Kayla die geen vrienden heeft, maar wel een eigen videokanaal en zich op school door the eight grade worstelt. The eight grade is het laatste jaar voor de overstap naar de High School en markeert het einde van een tijdperk in het jonge leven van Kayla. Kayla is het soort meisje dat niet rondhangt met andere meisjes in de populaire kliekjes. Ze krijgt geen aandacht van haar klasgenoten en staat welhaast onzichtbaar langs de zijlijn. 's Avonds zit zij eenzaam in haar slaapkamer en scrollt door de Instagram-feed van de populaire kliek of post een instructief filmpje op haar videokanaal dat niet of amper wordt bezocht.

Eight Grade is niet een film die zich in verhalend opzicht onderscheidt van andere coming of age-films. Bijzonder aan de film is wel dat Burnham de middelen waarvan de huidige tiener zich bedient (YouTube, Instagram, WhatsApp) als een vanzelfsprekend organisch geheel in het verhaal integreert. Ze worden niet als stereotiepe gimmicks ingezet maar vormen een wezenlijk onderdeel van het dagelijkse bestaan in tienerland . Ze weerspiegelen en vertegenwoordigen het rusteloze gevoel van een generatie die met de digitale wereld is vergroeid. Een generatie die drijft op korte heftige prikkelingen die een navenante aandachtsspanne tot gevolg hebben.

Ook bijzonder is het optreden van Elsie Fisher als protagoniste Kayla. Ze zet haar personage fantastisch neer. Ze straalt een opvallend onopvallende houding uit. Ook haar uiterlijk is niet erg opvallend. Ze is een merkwaardige verschijning. Ze heeft moeite met sociale conventies, is onbeholpen, creëert daarmee afstand tot haar omgeving en heeft geen idee hoe ze haar emotionele problemen moet aanpakken. Kayla is een complex en intrigerend personage. Ondanks dat de camera dicht op haar huid zit, verliep de inleving in haar personage moeizaam.

De belangrijkste reden daarvoor is dat de film geen coherente verhaallijn volgt maar bestaat uit losse episoden. De film volgt Kayla sprongsgewijs van moment tot moment en kapt daarbij momenten ook soms tamelijk abrupt af. De film zal daarmee de kijker die moeite heeft de aandacht wat langer vast te houden weten te bedienen. Van mij mochten scènes soms best wat meer worden uitgesponnen. Dat neemt niet weg dat Eight Grade een film is, die de kijker gelukkig steeds net genoeg tijd laat om afwisselend ongemak, ontroering, gêne en hilariteit te ondervinden. Leuke film wel.

Eileen vertelt over het ontwaken van een muurbloempje. Een coming of age over de titulaire Eileen die in de gevangenis werkt, een buitenbeentje is en dagdromend door het leven gaat. Een film met een eigen smoel. Regisseur William Oldroyd werkt met sterke contrasten. Aan de ene kant is er de harde dagelijkse werkelijkheid waarin Eileen bivakkeert. Aan de andere kant wordt ruimte gegeven aan de fantasieën van Eileen, die heel naturel zijn ingebed in het verhaal zodat nooit helemaal duidelijk is of ze misschien toch (een beetje) echt zijn.

Als de nieuwe psychologe Rebecca in de gevangenis haar intrede doet, veranderen de dingen voor Eileen. Rebecca is elegant en welbespraakt. Een heel ander type dan de mensen uit Eileen’s omgeving. Bovendien heeft Rebecca oprechte aandacht voor Eileen die dat niet is gewend. Het schudt iets in haar wakker. Rebecca is voor haar een soort godin die geheel in tegenstelling tot Eileen wel iets heeft bereikt en serieus wordt genomen. Eileen trekt zich aan haar op, wordt zelfverzekerder en dreigt warempel tot een mooie zwaan uit te groeien.

Een vriendschap ontstaat. Een ongelijkwaardige vriendschap. Ondanks dat beide dames blijkbaar veel vreugde uit de vriendschap halen, voelt het allemaal nooit heel vanzelfsprekend aan. Langzaam sluipt dan ook het gevoel de film binnen dat het ergens fout zal gaan. Dat gevoel wordt niet allen ingegeven door de ongelijkwaardigheid in de vriendschap die met een snufje suspense is omringd, maar uiteraard ook door de genreaanduiding van de film. De film is immers een thriller.

Best een aangename thriller, waarin de thrillerelementen overigens pas laat in de film een plaats innemen. Spannend maar ook ietwat onbevredigend. Het verhaal wordt niet mooi afgerond. Er blijven wat open eindjes liggen, die de kijker met zijn eigen fantasie mag invullen. Dat feit zal niet iedere kijker aanspreken.

De film heeft een goede bezetting. Anne Hathaway speelt de rol van Rebecca en doet dat zelfbewust en verleidelijk. Thomasin McKenzie laat in haar rol van Eileen indrukwekkend acteerwerk zien. Ze weet haar evolutie van schuchter muurbloempje naar zelfverzekerde vrouw erg goed te volvoeren. Tot slot nog even de mooie fotografie noemen en concluderen dat de film een sfeervolle en redelijk spannende beleving was.

Van Alexander Payne. De regisseur die indruk maakte met films als Sideways (2004), Nebraska (2013) en recentelijk nog The Holdovers (2023). Election is een vroege film van Payne en blijkt een grappige coming of age met wat milde maatschappijkritiek die vooral onderdeel is van de humor. In de film speelt Reese Witherspoon een ambitieuze en onsympathieke high school student en Matthew Broderick een populaire leraar die langzaam aan het afglijden is. Het zijn leuke hoofdrollen in een leuke film.

Het verhaal wordt begeleid door de stemmen van de hoofdpersonages die buiten beeld de gebeurtenissen met enig sarcasme becommentariëren. Een functionele aanvulling die vaak in tegenspraak is met het vertoonde gedrag en een grappige werking heeft. Een geslaagde gimmick, wat mij betreft. De film is in de eerste plaats een komedie, maar schroomt niet om wat kritische noten te kraken. Een ongezonde relatie tussen leraar en student bijvoorbeeld of stemfraude en pestgedrag. Al deze kritische noten zijn humoristisch verpakt en hebben geen enkel effect op het gemakkelijke consumptiegehalte van de film als geheel. En dat bedoel ik niet negatief.

Niet alleen de hoofdrollen zijn leuk, ook de bijrollen zijn aangenaam. De aangenaamste zijn toebedeeld aan Chris Klein en Jessica Campbell in een onwaarschijnlijke familierelatie als broer en zus. De een dommig, sportheld en populair. De ander intelligent, manipulatief en niet populair. Allebei echter sprankelend, grappig en met ruime speeltijd. Ik gunde het duo een eigen film. Naast de goede bezetting is de prettige ritmiek van de pacing een aspect dat zich onderscheidt. Heerlijk vloeiend. Naturelle overgangen. Geen abrupte stops. Geen horten en stoten. Gewoon een fijn ritme.

Election is een goede film met een intelligent verhaal en goed geschreven dialogen. Met memorabele personages. Met een lekker tempo. En gewoon erg humoristisch. Ik heb me goed vermaakt.

In Electric Dreams draait het om een maffe liefdesgeschiedenis. Het draait ook om een homecomputer die eigenzinnige dingen doet. Kunstmatige intelligentie in de jaren 80. Behoorlijk visionair. Een computer kon in die dagen niet wat deze homecomputer wel kan. Hij wordt autonoom en zet het leven van zijn saaie eigenaar op zijn kop. In 1984 meer fictie dan reëele mogelijkheid. Een film uit 1984. Heel toepasselijk het Orwelljaar en tevens het jaar waarin de eerste Macintosh werd geboren.

Miles is de man die de computer koopt en installeert. Madeline is de leuke en musicerende buurvrouw die net de naastgelegen woning heeft betrokken. In beginsel lijkt de film een romantische komedie te gaan worden. De twee vinden elkaar snel. Die snelle ontwikkeling is ongewoon in dit genre. Meestal duurt het een tijdje. Een romantische komedie rekt de dingen. In Electric Dreams wil men dit snel achter de rug hebben om een derde partij in te brengen. De computer.

Zodra de computer die de naam Edgar heeft gekregen een prominentere rol krijgt, komen voorzichtig wat thrillerachtige elementen de film binnen als Edgar zijn bezitter Miles uitdaagt, ringeloort en zijn eigen zin doordrijft. De film richt zich op de driehoek Edgar, Miles en Madeline. Andere personages spelen nauwelijks een rol van betekenis. De stem van Edgar wordt door Bud Cort geleverd. Doet ie goed. Hij klinkt in het begin een beetje robotachtig maar laat daarna de menselijke nuance in zijn stemgeluid steeds meer toe. Edgar groeit op die manier uit tot een volwaardig personage met menselijke eigenschappen. Hij verbaast zich over de dingen die hij leert. Hij vertelt schuine moppen. Hij verliest regelmatig zijn kalmte. Hij permitteert zich zelfs een melancholische bui. Hij is een vermakelijk personage.

De visuele effecten zijn niet indrukwekkend. De film is in dat opzicht tamelijk kleurloos. Het camerawerk en de acteerprestaties zijn dan weer behoorlijk dynamisch. Het verhaal is echter redelijk simpel en redelijk voorspelbaar. Heel even dreigt het iets diepzinniger te worden als Edgar wil weten wat liefde is en de film de indruk maakt iets grondiger het onderscheid tussen mens en computer te willen ontrafelen. Vals alarm. Het zijn slechts loze krasjes in het vernis. Electric Dreams heeft geen andere ambities dan gewoon een simpele en prima kijkbare jaren 80-komedie te zijn.

Benedict Cumberbatch speelt Louis Wain, de man die in het Victoriaanse Engeland grote bekendheid verwierf met zijn prenten en tekeningen met daarop een antropomorfische weergave van dieren. En dan met name van katten. De tekeningen van grootogige katten die zich met allerhande activiteiten bezighouden, werden gepubliceerd in kranten en waren populair als illustratie op wenskaarten. Zijn leven en werk zijn reden voor het biografische drama The Electrical Life of Louis Wain.
De film opent heel plezierig met een uitgebreide introductie van de protagonist. De toon is luchtig en zelfs wel humoristisch. De Britse tekenaar wordt als een sociaal onhandige, dromerige en enigszins eigenzinnige figuur geïntroduceerd die niet goed lijkt te zijn uitgerust om het leven in de harde wereld aan te kunnen. Een uitstekende rol van Cumberbatch die de excentrieke Louis Wain op een geweldige manier gestalte geeft. Je kunt niet anders dan sympathie voor deze merkwaardige figuur hebben.
Regisseur en co-auteur Will Sharpe gunt de kijker voor korte duur even heerlijk luchtig vermaak zodat je je afvraagt of in het leven van Louis Wain wel ruimte is voor drama en tragiek. Maar wees gerust, want die elementen zijn aanstaande en pompen al vrij snel en gedegen ernstiger lucht in de film. En terecht, want In feite vertelt de film een behoorlijk tragisch verhaal. Wain‘s levenspad gaat niet enkel over rozen.
Wain is steeds minder goed in staat om een gezonde link met de materiële wereld tot stand te brengen. Hij hult zich in de fantasiewereld van zijn katten en huldigt bizarre theorieën die totaal niet stroken met de realiteit. Zijn werk wordt meer en meer een middel om zijn wankelende geestelijke gezondheid binnen de perken te houden. Met de realiteit kan hij maar weinig aanvangen. Uit de reële wereld ontvangt hij slechts teleurstelling en pijn. Slecht voor de artiest. Goed voor zijn publiek. Dat wel.
Des te sterker de dreiging van buiten zich openbaart, des te fanatieker Wain zich op zijn werk en uitlaatklep stort. De manier waarop het leven van de titelheld van minuut tot minuut donkerder wordt, is ontroerend en aangrijpend. Uiteindelijk blijft er van de luchtige toon uit het begin niet veel over. Gelukkig heeft Sharpe niet de intentie om de kijker helemaal de mentale afgrond in te duwen. Hij zorgt voor voldoende scènes die enige verlichting verschaffen. En dat is prettig.
The Electrical Life of Louis Wain is een prima biografie met komische en tragische elementen en is bovenal een boeiende weergave van geestelijk verval. Gewoon een prima film.

Opeens verschenen ze. Reusachtige insectachtige wezens die de jacht op de mens openden. De mens kan maar weinig uitrichten tegen deze wezens. De wezens zijn snel, sterk en hun bepantsering is bulletproof. Toch kan de mens veilige oorden vinden, want om een of andere duistere reden wagen de moordmachines zich niet op een hoogte van meer dan 2500 meter. Boven die hoogte leven de mensen die de jacht hebben overleefd.

Elevation is een simpele popcornfilm. Geen bijzonder goede film. Wel een gemakkelijk kijkbare film. Een film die moeilijke vragen uit de weg gaat. Na afloop had ik nog steeds geen idee waar die reusachtige insecten opeens vandaan kwamen. Er wordt heel en passant wat gebazeld over een goddelijke ingreep, maar het blijft bij een terzijde. De film doet er verder niets mee. De andere vraag waar ik verschrikkelijk mee worstelde en waar ik het antwoord beslist van wilde weten is de vraag waarom de insecten zich niet op een hoogte van meer dan 2500 meter begeven. Tot mijn grote onvrede kreeg ik ook op deze vraag geen antwoord.

De film heeft positieve elementen. Zo zijn de diverse settingen een meerwaarde. De bergen vormen een mooi decor en als de film ondergronds de mijnen induikt levert dat af en toe onheilspellende scènes op. Ook het gedoe met die 2500 meterlijn wordt goed benut en is goed voor menig spannend moment. Het tempo is redelijk hoog en de film heeft amper momenten die je als slepend zou kunnen. De speciale effecten zijn wat mij betreft ook in orde.

Tegenover de positieve elementen staan zaken die niet in orde zijn. Het verhaal is simpel en volgt de bekende paden. Uiteraard wordt er een brok goedkoop sentiment voor de inleving met de personages ingebracht. Die inbreng heeft weinig effect. De personages zijn heel gemakzuchtig plat vormgegeven en dan werkt sentiment niet. Het maakte me eigenlijk niet zoveel uit of ze nu wel of niet werden opgeslokt. Tot slot is er nog de flauwe afloop. De film eindigt met een plotwending die lang van tevoren al wordt aangekondigd. Ook geen heuse verrassing aldaar.

Alles wijst erop dat de makers de film als een proloog hebben gelanceerd in de hoop op een vervolg of vervolgen waarin openstaande vragen worden beantwoord. Aangezien Elevation behoorlijk is geflopt zal een vervolg er waarschijnlijk niet komen en blijf ik met prangende vragen achter. Ik juich geen vervolg toe.

Een Netflix film over een jongetje met een auto-immuunziekte, die in een privé hospitaal wordt opgenomen, alwaar het niet pluis is. Dat klinkt niet heel opwindend. De verwachtingen zijn op voorhand laag. Temeer daar ik weet dat de film kort in de bioscopen te zien is geweest en daar niet heel succesvol was. Mee eens, dat dit feit niet zaligmakend is, maar we hebben het hier wel over Netflix natuurlijk. In mijn geval is dan achterdocht over de kwaliteit van de film snel geboren.

Na afloop is er optimistisch nieuws! Het valt allemaal gelukkig wel mee, constateerde ik redelijk opgewekt. De film is geen hoogvlieger, maar is absoluut redelijk vermakelijk.

De film heeft een solide aanloop. In korte scènes wordt het zielige leven van de jongen getoond. Een leven getekend door spotternij en kwetsuren. Hiermee wordt de kijker op een goedkope manier uitgenodigd om met het jongetje te sympathiseren. Ach, ik geef het toe. Deze cynicus deed dat.

Het hospitaal is als locatie voor een horrorfilm niet verkeerd. Een groot en oud landhuis gelegen op verre afstand van de bewoonde wereld. Mysterieus en imposant. Schemerig interieur. Lange gangen. Geheimzinnige kamers. Onbestemde geluiden. Zeer sfeervol.

De gebeurtenissen zijn die welke je kunt verwachten in een film die zich in een spookhuis afspeelt. Vage schimmen, een spookverschijning, een mysterie en natuurlijk de jumpscare. Dat laatst genoemde middel werd wel wat overmatig ingezet naar mijn mening. Telkens als de jongen ’s nachts zijn kamer verlaat gebeurt er wel iets om van te schrikken. Vaak gaat dat iets gepaard met geknal en gebonk. Schrik gegarandeerd. Het is een beetje gemakkelijk scoren.

Het onderliggende mysterie is boeiender. Het is leuk verpakt en maakt nieuwsgierig. De wendingen die het verhaal in de eindfase neemt om het mysterie bloot te leggen, zijn allesbehalve voorspelbaar. Ik denk trouwens dat het erg van je stemming afhangt of je de ontrafeling van het mysterie als verrassend en creatief zult ervaren dan wel als onzinnig en flauw. Beide opties zijn mogelijk. Mijn stemming was dusdanig welwillend dat ik met de loop van de gebeurtenissen wel kon meegaan.

Die welwillende houding bepaalt dat de weegschaal net naar de positieve kant omslaat.

Ik vond het een aardige film

Vanaf het begin slaat Elizabethtown de toon van een modern sprookje aan. Met humor en leuke overdrijving. Elizabethtown in Kentucky. Een provinciestadje met een betoverende uitstraling. Een stadje met magische kwaliteiten. Hier bevindt zich Orlando Bloom die zijn gestorven vader naar het ouderlijk huis in Oregon moet brengen terwijl hij liefdevol en ietwat benauwend door zijn familie wordt omarmd en ook nog eens prettig verstrikt raakt in een liefdesgeschiedenis.

Een liefdesgeschiedenis tussen twee ongelijke mensen. Claire (Kirsten Dunst) is open, optimistisch, vrolijk maar ook een tikje neurotisch. Drew (Bloom) is passief, afstandelijk, apatisch en egomanisch. Alle elementen voor een klassieke romantische komedie zijn aanwezig. En Elizabethtown is inderdaad een klassieke romantische komedie. En is zelfs een leuke klassieke romantische komedie.

Leuke personages, grappige gebeurtenissen en indrukwekkende scènes. In de film komen enkele fraaie scènes voorbij. Een nachtelijk telefoongesprek tussen Claire en Drew is van een grote schoonheid en een denkelijk hoogtepunt. Een mooie combinatie van melancholie en humor. De film geeft de melancholie sowieso de ruimte. De ontmoeting met de dood brengt bij Drew verdrongen herinneringen boven en werpt de aloude vraag op naar de zin van het leven. Onder alle screwball-jolijt, running gags en andere momenten van vrolijkheid ligt immer een serieuze rode draad die zich dat afvraagt.

Uiteraard is de film in grote lijnen voorspelbaar. Uiteraard wordt er flink met de suikerpot gerommeld. Uiteraard is Orlando Bloom geen goede acteur. Uiteraard is er een happy end. De manier waarop alle clichés tot de kijker komen is echter heel vermakelijk. De speelduur van twee uur klinkt absurd lang. Ik had er geen last van.

"Une pute est une pute"

Journaliste schrijft artikel over prostitutie en komt tot inzichten.

De film schetst een somber beeld van de mannelijke kijk op de vrouw. En meteen ook een somber beeld over de werkelijke vrijheid die een vrouw heeft.

De man ziet elke vrouw als een gebruiksobject. Echter, naar de wereld toe betoont hij 'respect' voor de vrouw. Dat vraagt de civilisatie van hem. De verborgen waarheid is dat de authentieke man die zich onder die geciviliseerde laag bevindt, van mening is dat een vrouw hem toebehoort en hem moet dienen.

In de film wordt de journaliste gerespecteerd door haar man, maar van haar wordt wel verwacht dat zij de gezinsproblemen oplost en het huishouden doet. Ondanks haar drukke bestaan, wordt zij in een traditionele rol gedwongen. Uiteraard heel geciviliseerd en fatsoenlijk, maar toch. Met feministische inzichten bezwangerd, zet zij daar zo haar vraagtekens bij en verzet zij zich.

Tegenover de prostituees zijn de mannen eerlijk. Ze worden gezien en gebruikt als object. De prostituees personificeren het type vrouw dat zich altijd in het hoofd van de man bevindt. De mannen kunnen bij hen uit hun geciviliseerde harnas kruipen en straffeloos zich zelf worden. De vrouw is een stuk vlees, dat gebruikt wordt.

De getrouwde vrouw lijkt het op het eerste gezicht beter te hebben. Ze wordt gerespecteerd en heeft alle middelen tot haar beschikking om gelukkig te zijn. Toch is zij niet waarlijk vrij. De man (met zijn geheimen) blijft in de getrouwde setting altijd confronterend om haar heen hangen.

Toch kiest zij uiteindelijk voor haar gezin en daarmee voor minder vrijheid. Haar feministische verzet bindt in. Ze gedoogt. Ze speelt haar rol.

De prostituees kopen hun vrijheid. Zij krijgen geld om de man te laten zijn wat hij is. Daarna laten zij hem los en zijn zij 'vrij'. Zij gedogen ook, maar misschien is de prijs die zij betalen uiteindelijk wel minder hoog.

De film bevat veel expliciete seksscenes, waarin de vrouw de rol speelt die de man verwacht. De vrouw acteert en de man is tevreden. Confronterende scenes, maar zeker niet opwindend.

Binoche doet het redelijk. Ik vond niet elke scene even overtuigend neergezet. Ze acteerde nogal theatraal. Futloos ook. Zou zeker opzet kunnen zijn. Past wel bij het beeld dat de film van de vrouw geeft. Het beeld van de immer acterende vrouw. De vrouw die altijd een rol speelt.

Ingewikkelde en vermoeiende film. Wel fascinerend.