Opinions

Het is toch wat. Zelfs na je laatste ademtocht word je nog geconfronteerd met aardse beslommeringen. Er moeten nog steeds existentiële beslissingen worden genomen. Reeds lang vergeten (mis)stappen uit het verleden blijken je na je dood nog steeds na te jagen. En verder ontkom je niet aan de frustratie van de bureaucratische molens, die in het hiernamaals ook heftig malen. In Eternity van regisseur en schrijver David Freyne zijn de personages na het uitblazen van de laatste adem niet vrij van zorgen maar moeten nog hele vervelende stappen nemen om hun definitieve positie te verwerven. De aftrap is leuk en fris.

In de eerste helft van de film gebruikt Freyne veel tijd om de regels zoals die in het hiernamaals gelden, op humoristische wijze uit te spelen. De humor en de entourage waarin het verhaal zich afspeelt, zijn best geinig. Dat verhaal stelt overigens niet veel voor. Eternity is in feite een ordinaire romantische komedie en richt zich op drie personages die na hun dood onderling nog iets te verhapstukken hebben. Een simpel verhaaltje over een vrouw en twee rivaliserende mannen die naar haar gunsten dingen. Wat zich tot een origineel liefdesverhaal zou kunnen ontplooien vanwege de metafysische mogelijkheden die in het hiernamaals voor het oprapen liggen, ontplooit zich uiteindelijk tot een tamelijk aards gebeuren. Beetje saai eigenlijk.

De frisse luchtige toon waar de film mee aftrapt, verandert in de loop van de film in een wat melodramatische toon. De aardige screwball-achtige dialogen maken steeds meer plaats voor melodramatisch gewauwel. En opeens is alle oorspronkelijkheid uit de film geveegd en stevent de film af op een einde dat de kijker verwacht en misschien wel wenst. Opeens is de feelgood definitief ingetreden. En zo ontpopt het beloftevol beginnende Eternity zich uiteindelijk tot een doodnormale aardse romantische komedie.

Toneelachtig drama dat zich vooral in een paar kamers van een appartement afspeelt. Met twee behoorlijk egocentrische personages die het erg moeilijk hebben omdat van beiden onafhankelijk van elkaar de relatie is beëindigd. Zwelgend in zelfmedelijden dwalen zij om elkaar heen in een poging de pijn te verzachten. Ze zoeken naar iets dat tastbaar is en willen weg van abstract gefilosofeer dat enkel een schijnverlossing biedt. Ze zijn op zoek naar concrete antwoorden en concrete oplossingen. De middelen heten dialoog en seks. Omdat beide personages erg met zichzelf bezig zijn lukt de omgang met het verlies slechts ten dele. Ze zoeken de schuld in ieder geval niet bij zichzelf. Zoveel is duidelijk. Het geweeklaag is niet van de lucht.

Ja, dat klinkt allemaal erg vaag en dat is de film ook. Evenals warrig en verstikkend droog. Zonder bevrijdende relativering of lach. Saai dus.

Ok, even ademhalen en weer door met wat (on)zinnige tekst:

In het appartement voelen zij zich vrij om te bewegen en vrij in hun experimentele zoektocht om manieren te vinden om met het verlies om te gaan. Om te worden bevrijd hebben ze elkaar nodig. En als dan juist de confronterende schuldvraag die een oplossing voor het lijden kan inhouden, wordt gemeden, blijken in de vrije interactie die tussen beide personages bestaat beperkingen te sluipen. Het ongedwongen verblijf in het appartement en de ongedwongen omgang met elkaar zijn minder ongedwongen dan het lijkt. Beide dingen zijn ongewild toch gebonden aan bepaalde restricties en voelen eerder aan als een vorm van gevangenschap dan als een vorm van vrijheid. En in die staat van gevangenschap bestaat slechts teleurstelling, manipulatief gedrag en schijn. Dat is althans de boodschap die ik uit alle dialoog, seks en omgangssituaties heb gefilterd. En ja, dat kan heel goed een hele foute interpretatie zijn. De film is namelijk niet interesssant genoeg om de volledige speelduur heel alert te blijven kijken. Door vaagheid en warrigheid mis je wel eens wat.

In de film zitten enkele surrealistische scènes die er mooi uitzien. Hun functie is mij niet duidelijk, maar ze doen je even vergeten hoe godvergeten vervelend de personages wel niet zijn. Misschien is juist dat de functie van die scènes. Wie weet.

Hetzelfde doen de erotiek en de naaktheid. Er is veel van. Het leidt af van het vermoeiende verhaal en maakt het kijken naar de film tot iets dragelijks. Helemaal als blijkt dat Sonia Braga veel meer bezit dan alleen een mooi koppie. Het maakte de filmbeleving in ieder geval een stuk prettiger en was een belangrijke stimulans om me over de talrijke inzakmomenten heen te zetten.

Desondanks geen film die ooit een tweede kijkbeurt krijgt.

In deze parabel van de Argentijnse Lisandro Alonso die bestaat uit drie vertellingen worden aspecten van inheemse culturen naast elkaar gelegd en met elkaar in verbinding gebracht. Eureka is een rustige film. De beelden dobberen langzaam voorbij en bieden de kijker ruimte en tijd voor het ontstaan van eigen gedachten. Ik zal eerlijk zeggen dat niet elke gedachte die in de loop van deze tweeënhalf uur durende film opkwam direct in samenhamg stond met het getoonde. Af en toe was ik mijlenver van de film verwijderd. Het zegt iets over mijn mate van fascinatie tot de film.

De film trapt af in een klassieke westernsetting waarin Viggo Mortensen op zoek is naar zijn dochter. Het tweede stuk speelt zich af in een indianenreservaat in South Dakota en vertelt van de politieagente Alaina die het leven in het reservaat zat is. De film besluit in het regenwoud van de Amazone waar een aantal goudzoekers hun geluk beproeft op een idyllische en waterrijke plek. In de drie episoden is sprake van diverse filmstijlen en formats. De handeling is in iedere episode niet erg ingewikkeld. De shots zijn lang en sereen en wekken gemoedsrust. Het verteltempo is laag en nodigt uit tot contemplatie.

Eureka is de filmtitel oftewel: Ik heb het gevonden. En dat is wat de personages in de drie episoden doen. Ze zoeken en ze vinden. De eerste episode is in zwart-wit en gefilmd in 4:3 formaat. Een van de karakters heet El Coronel. Hij duikt in elke episode op en is een verbindende factor tussen de episoden. Van enige andere verhalende samenhang tussen de episoden is verder amper sprake. Een gemis, vond ik het. Het is prettiger kijken als er wat overeenkomstigheid is. De samenhang die er is speelt op een universeler vlak en is minder grijpbaar.

De tweede episode is het hart van de film. De meest boeiende episode, wat mij betredft. Het verhaal speelt zich af in het heden in het reservaat van de Lakota. De weersomstandigheden zijn slecht en we volgen Alaina bij haar dienst als politieagent. Een vermist kind, huiselijke ruzies en onregelmatigheden in het verkeer. Alaina doet haar werk, maar erg veel levensvreugde is bij haar niet te bespeuren. De setting werkt ook niet mee. Het is donker. Het is winter. Er hangt een troosteloze sfeer. Drugs, drank, armoede, werkloosheid. Het reservaat is een sombere plek. Levensvreugde is een woord dat in deze episode op geen enkel personage van toepassing is. Het boeide me.

Samen met het personage Sadie dat in deze episode een drankje nuttigt en in een maraboe verandert, vliegt de kijker uit. Op weg naar het derde segment alwaar de kijker zich andermaal kan opmaken voor een geheel andere setting en een ander genre. Een kijkje in het leven van een groepje gevluchte inheemse zelfvoorzienende goudzoekers in Zuid-Amerika. Een idyllische omgeving maar geen idyllisch bestaan. Goud blijkt een constructieve basis voor problemen. En kijk! In het water van een kreek drijft een blikje pepsi. Confronterende sporen van het consumentisme dat tot in alle uithoeken van de wereld is doorgedrongen en een dreiging is voor het voortbestaan van de inheemse cultuur.

Eureka is een tweeënhalf uur durende meditatie met verhalen uit de Transamerikaanse cultuur. Interessant, maar niet in gelijke mate fascinerend. Het hart van de film deed me iets. De andere episoden vermochten me minder te interesseren. In plaats van een vogelvlucht naar de Amazone, was ik liever in het Lakotagebied gebleven. Ondanks mijn gematigd enthousiasme wil ik Eureka toch een indrukwekkende film noemen. De diversiteit aan stijlen, settings en genres is boeiend. Inhoudelijk is het helaas tamelijk mager. De film is lang. De film is sereen. Ruimte voor contemplatie is fijn. Teveel ruimte voor contemplatie maakt een beetje ongedurig. De maraboe komt aan het eind nog even langs, neemt de dingen in ogenschouw, heeft het wel gezien en verlaat op parmantige wijze de film. Gelijk heeft ie. Genoeg is genoeg.

Found footage en Science Fiction. Kan dat wel iets leuks opleveren dacht ik voor aanvang van de film. Ja hoor, dacht ik na afloop. Dat kan zeker. Europa Report is gewoon een leuke en spannende film.

De film heeft wel iets van een documentaire. Aan elkaar geplakte beelden van boordcamera's, helmcamera's en eigen filmmateriaal van de personages. Het is een verzameling aan beelden waarin de personages hun routineuze, hun fantastische en hun panische ding doen. En, zoals dat in een documentaire gaat, wordt hun ding af en toe onderbroken door een uitleg van derden van mission control of van een bemanningslid zelf. Even rust. Even resetten.

De vorm is goed gekozen. De schakelingen tussen de diverse camera's zijn snel en zorgen voor dynamiek in de film. Veel harde actie en imposante avonturen in een decor met fantastische speciale effecten zijn er namelijk niet. Het is low budget. Alles is met mate.

De setting van de film is meerendeels het interieur van een ruimteschip, dus veel actie buiten het schip is er niet. Wel wat. Een paar ruimtewandelingen vormen het actievere deel van de film. Op die momenten is er iets meer uitgepakt. Het zijn spaarzame momenten. Het meeste is klein en overzichtelijk gehouden. Het werkt effectief. Het roept gevoelens van claustrofobie op, van onheil, van verlorenheid en van verlatenheid. Beklemmend en spannend.

Effecten zijn er dus wel, maar geheel in lijn met de beelden, kleinschalig. Heel prima en heel functioneel, want juist door hun minimale karakter, geven ze weinig weg van de omgeving of van een bepaalde dreiging en houden ze de film spannend. Zo is niets eenduidig en is er altijd ruimte voor speculatie.

De niet aflatende dreiging van het onbekende en de niet te stuiten aandrang om er de confrontatie mee aan te gaan zijn de elementen die heel indringend de boventoon voeren in dit spannende filmverhaal.

Erg leuk.

Wraakfilm uit de B-film fabriek van regisseur Terry Miles. En helemaal niet verkeerd, hoor.

Een aardig verhaaltje dat op momenten spannend is en de nodige Gore bevat. De bloederige handelingen worden enigszins overdreven in de uitvoering, maar dat is juist erg acceptabel. Hoort ook zo.

Hier en daar is de film wat traag in de actie. Sommige scènes worden te lang uitgesponnen. Met wat (filmisch) snijwerk of vanuit veranderlijker perspectief had het waarschijnlijk flitsender kunnen ogen. Tevens (te) lang uitgerekte dialogen die inhoudelijk niets anders toevoegen dan het accentueren van een al overduidelijke situatie of die de slechtheid van een al overduidelijk slecht personage nog eens extra aanzetten. Beetje overbodig. Ik hou meer van de non-verbale extra aanzet in dit soort films.

Acteertechnisch is het niet groots. Maar goed, dat is de verwachting ook niet, dus niet erg.

Setting en effecten ogen wat goedkoop. Die nemen we voor lief. Heeft z'n charme. Het suggestieve hak- en snijwerk begeleidt door soppige geluiden, werkt in effectief opzicht trouwens erg sterk in deze film. Sterker dan enig gekunsteld effect had kunnen opleveren, denk ik.

De filmduur is prima. Behoorlijk kort, maar lang genoeg.

Het was best lekker. Ja, best lekker.

Een expeditie naar een verloren gewaand ruimteschip. Spannend. Ach, valt wel mee. In Event Horizon worden de films Solaris en Alien met elkaar verbonden. Het resultaat is vanwege de bekendheid van beide inspiratiebronnen, behoorlijk voorspelbaar.
De film komt maar moeizaam op gang. De toonzetting is vermoeiend serieus. Dermate serieus dat dappere pogingen van het personage Cooper om de toonzetting met behulp van wat spitse dialogen en oneliners te verlichten, nauwelijks effect hebben. Het verhaal ontwikkelt zich stroperig. De kijkervaring om een groep ruimtevaarders te vergezellen op een spannend avontuur wekt niet heel vaak een gevoel van bezieling op. In die zin komt de kijkervaring goed overeen met het voorspelbare, slepende en bespottelijke gebeuren dat op het scherm voorbij trekt.
De centrale vraag in de film is de vraag wat zich achter de randen van ons zonnestelsel bevindt. Een goeie vraag, die nieuwsgierig maakt. Het antwoord is uiteindelijk nogal ontnuchterend. Teleurstellend. Plat. Ik had me voorbereid op een originele en uitzonderlijke uitkomst. De vermoeid ogende Sam Neill die tegen het einde als een pinhead lookalike door de gangen van het ruimteschip sluipt, heeft ook al niet veel zinnigs aan de belachelijke uitslag toe te voegen.
Event Horizon is grof en gemakzuchtig geregisseerd. De sierlijkheid die je in andere films van regisseur Paul W.S. Anderson sporadisch wel eens waarneemt, ontbreekt in Event Horizon volledig. Het verhaal sluit met zijn voorspelbare verloop naadloos bij de regie aan. De slotakkoorden brengen wat leven in de brouwerij, maar verrassen doen de slotakkoorden niet. Het clichématige zelfvernietigingsmechanisme dat in de 'spannende' epiloog ook weer in de strijd wordt geworpen is symptomatisch voor de voorspelbaarheid.
Eigenlijk deugen in deze film alleen de aanzet van het verhaal, het set design en de aardige speciale effecten.

Visueel indrukwekkende film, waarin zich veel personages manifesteren en waarin de hoofdrol is weggelegd voor de Mount Everest. Het natuurgeweld en de omstandigheden op de berg zijn erg imponerend en spectaculair in beeld gebracht.

De acteurs zijn ondergeschikt aan het overdonderende visuele geweld. Zodra de grootsheid van de Mount Everest in beeld komt en het natuurgeweld losbarst, raken de personages ondergesneeuwd in het verhaal.

In de introductie worden de personages behoorlijk zakelijk en flegmatiek geportretteerd. Hoewel ze een achtergrond en een gezicht krijgen, blijven ze afstandelijk. Ze krijgen weinig emotionele laag mee. Van veel binding met de personages kan dan in het heetst van de strijd ook nauwelijks sprake zijn. Ik had die emotionele betrokkenheid bij de persoonlijke drama's in ieder geval nauwelijks.

In de film figureren veel personages. De film wil schijnbaar iedere klimmer van de expeditie eren. Heel nobel. Helaas gaat de film daarmee in de fout, want er zijn erg veel klimmers, dus erg veel personages en dus veel namen om te onthouden. Te veel. De klimmers zijn vaak moeilijk van elkaar te onderscheiden. Het teveel aan personages werkt verwarrend.

Aangezien natuur en berg de film bepalen, voegen de acteurs met de grote namen niet veel toe. Ze zijn ofwel onherkenbaar of hebben een kleine rol. De film gemaakt met minder bekende acteurs zou er waarschijnlijk hetzelfde hebben uitgezien.

Visueel indrukwekkend. Verder niet heel erg.

Film over een vermist kind en de raakvlakken die deze gebeurtenis heeft met het verleden van de personages. Best boeiend.

De uitwerking van deze gegevens is gedrenkt in somberheid. Dat is niet erg, want die somberheid past goed in het verhaal.

Erger is de vlakheid van de film. Er is gebrek aan intrige en handeling. Ook gebrek aan verdieping in de karakters. Door al deze gebreken is de opgebouwde spanningsboog al snel verdwenen.

Het verhaal moddert nog wat voort en de langdradigheid en verveling slaan toe.

Het acteerwerk is uitstekend en maakt veel goed.

Met Swiss Army Man (2016) leverden Dan Kwan en Daniel Scheinert (actief als regie-duo met de naam Daniels) een fijne en krankzinnige film af. Met Everything Everywhere All at Once heeft het duo wederom een krankzinnige film afgeleverd. Terwijl Swiss Army Man ondanks zijn vele bizarre momenten een mooie ronde afwerking met een afgemeten verhaallijn had, is dat met deze wilde genremix niet het geval.

Na een relaxte inleiding gaat het los. De film is een ware explosie van creativiteit en ideeën en slaagt er zowaar in het centrale karakter (een moeder en zakenvrouw in een bestaanscrisis) te midden van een spervuur aan veranderende decors en een salvo aan flitsende beelden niet uit het oog te verliezen. Een welkom fundament.

Op den duur ontstaat een hectische wisseling van scenario’s en locaties, die ik tamelijk vermoeiend te consumeren vond. Ik stikte in de creativiteit, de hectiek, de snelle scènewisselingen. De film dekt vele dimensies en doet zijn naam zeker eer aan. Het werd mij wat teveel. Gelukkig valt er af en toe goed te genieten van een prachtige scène. Even rust. En gelukkig zijn de acteurs stevige fundamenten in het stormachtige schouwspel. Michelle Yeoh is gewoon goed en Jamie Lee Curtis verrast met heerlijke zelfspot.

Daniels maakt een interessante film, waarin heftig wordt geëxperimenteerd met van alles en nog wat. Ik denk dat de makers werkelijk elke gedachtekronkel die bij hen opkwam, in de film hebben gestopt. Everything Everywhere All at Once brengt de kijker veel van alles. Teveel van alles, naar mijn smaak.

Het debuut van regisseur Liev Schreiber is de verfilming van de gelijknamige roman van Jonathan Safran Foer. Foer beschrijft een reis die hij in Oekraïne ondernam. Een zoektocht naar zijn roots. De held en verteller is de Joodse auteur zelf. Begeleid wordt hij door zijn tolkende gids Alex die eveneens een vertellende rol vervult en wiens bijdragen vaak verzanden in vaag gezwets. De derde persoon van belang is Alex’ enigmatische grootvader die het trio door de landelijke uithoeken van Oekraïne chauffeert. Uithoeken waarin zelfs de plaatselijke bevolking niet altijd de weg weet.

Everything is Illuminated is eigenlijk een film die bestaat uit twee delen. In het begin houdt de film zich bezig met de culturele en sociale clash van de Joodse schrijver met de Oekraïense samenleving en met de verschillen binnen het reisgezelschap. De film doet dat vooral luchtig. Het reisgezelschap is een bizarre samenklontering van gekke personages. De verschillen, het onderlinge onbegrip en de misverstanden die daaruit voortkomen zijn op zijn minst lachwekkend en af en toe heerlijk hilarisch.

In de tweede helft stapt de film weg van de verstrooiing en het amusement en belandt in ernstiger vaarwater. Dat gebeurt als het ware fluisterend. De reis die in eerste instantie als leuk en grappig werd voorgesteld, ontpopt zich steeds meer als een ernstige, treurige, naargeestige en melancholische reis door een niemandsland vol verzwegen verhalen en gebeurtenissen.

De film bezit bizarre personages, zonderlinge personages en halfgare personages, die daarnaast altijd intrigerend zijn. Gewoonweg heerlijk. De hoofdrol is voor Elijah Wood. Een goeie rol. Zijn personage, dat vreemd is uitgedost met een bril met jampotglazen, gekleed gaat in een zwart pak en een vreemde verzamelwoede bezit, maakt op geloofwaardige wijze de stap van onwetende toerist naar gewaardeerd lid van het reisgezelschap.

Eugene Hutz heeft een belangrijke rol als tolk en gids. Zijn aandeel in de film is vooral een amusante, hoewel ook zijn personage op een bepaald moment met gebeurtenissen wordt geconfronteerd die hem bewuster maken van de kwaliteit van zijn eigen leven en hem inzicht geven in zijn familieverleden. Tot slot is daar de grootvader. Een man die pretendeert blind te zijn en daarom gezelschap heeft van zijn blindengeleidehond maar ook de man is die doodleuk de auto bestuurt waarin het trio zich verplaatst. Grappig. En ja, dat bewijst tevens dat de gebezigde humor nogal absurd van aard is.

Everything is Illuminated is een smakelijke, humoristische en melancholische film. Ook een rustige film. Soms wordt er minutenlang niet gesproken. De film is bezaaid met beelden van landschappen die op mij vaak een bevreemdende werking hadden. Soms mooi. Soms grauw. Soms treurig. Maar altijd indrukwekkend. En tussendoor gebeurt er dan steeds wel iets waarover je kunt gniffelen of je kunt verbazen. Ja, fijne film.

Evil Dead Rise is het zoveelste deel in een wat uitgesleten reeks. Mijn verwachtingen waren op voorhand niet hoog gespannen. Dat bleek onterecht. Evil Dead Rise is een goede film die weliswaar gebruikt maakt van elementen uit de vorige films, maar verder volledig op zichzelf staat. Een hernieuwde kennismaking met oude personages zit er niet in. Ik heb ze ook niet gemist.

Heerlijke setting. Geen afgelegen boshut, maar een oud appartementencomplex in de stad. Het gevoel van afzondering is wel aanwezig. Het complex staat op het punt om te worden afgebroken en vele appartementen staan al leeg. Het aantal personages dat meedoet in de film is dientengevolge gering. En dat is prettig voor het overzicht als het kwaad eenmaal stevig tekeer gaat.

Bloed en gore. De film splattert er lustig op los Vooral de bodyhorror is goed voorzien. De scherpte van de afschuwwekkende taferelen die zich voor het oog afspelen wordt prettig effectief een beetje ontscherpt door de inzet van een vleug humor. De humor zit ‘m vooral in het groteske aspect van de taferelen en gaat niet ten koste van de spanning. Het is net genoeg om wat lucht in de dichte atmosfeer te brengen. Het is mooi afgemeten. De horror blijft recht overeind staan.

Evil Dead Rise overtuigt met sfeer en spanning. Niet met het verhaal dat niets nieuws brengt. Wel ok zijn de brokjes familiedrama die regisseur en schrijver Lee Cronin in het verhaal verwerkt. Die brokjes zorgen voor betrokkenheid bij de personages die per slot van rekening aan de meest verschrikkelijke terreur worden onderworpen. Heb ik meteen een mooi bruggetje om het acteerwerk te prijzen dat zowel van de twee volwassen hoofdrolspelers als van de drie jonge acteurs van uitstekend niveau is. Evil Dead Rise is prima horror.

De film speelt zich af in Guatemala. In die tijd een militaire dictatuur die het met de mensenrechten niet zo nauw nam. Uit naam van de staatsveiligheid werden mensen gefolterd en gedood. De dictatuur werd overigens gesteund door de Verenigde Staten onder Ronald Reagan.

De film begint met een wrede presentatie over foltertechnieken. De psychopatische antagonist in deze film (Molloch) laat zien hoe effectief zijn methoden het lichaam en de geest van een mens breken. Een afgrijselijke voordracht. Het bloed vloeit rijkelijk en de kijker heeft meteen een indruk van de ernstige graad van geweld in deze film.

Het is aan Charles Bronson om deze wrede praktijken een halt toe te roepen. Met werpmes, revolver, geweer en vuist gaat hij emotieloos en stevig te keer. Ik heb me er uitstekend mee vermaakt. Het is in het licht van het verhaal uiteraard wel enigszins bevreemdend dat regisseur J. Lee Thompson met Bronson een eenmansleger in het leven roept dat met eenzelfde minachting en met soortgelijke technieken als Molloch een einde aan een mensenleven maakt. Ook al gaat het in zijn geval dan om zeer verwerpelijke exponenten van het menselijke ras.

Bronson wentelt zich in deze film weer behaaglijk in de rol van stoïcijnse wreker. Een vertrouwde rol die hem goed afgaat. Ach, de film is ok. De film toont een brute veldtocht van vergelding en is gevuld met harde actie en bloedige scènes. Ik kan het niet mooier of geëngageerder maken. The Evil That Men Do is een simpele rechtlijnige thriller en een vermakelijke Bronson-film.

Voor deze horrorfilm van de b-garnituur had men bedacht dat het leuk zou zijn om als lokkertje animatie toe te voegen. Erg horrorwaardig klinkt dat niet. En dat is het ook niet. De animaties zien er behoorlijk amateuristisch uit. Geplakt in een film met enige allure zou je er misschien nog mee wegkomen. Geplakt in een schrijnende film als deze is het een zielige vertoning. Bovendien gaat het slechts om één enkel getekend figuurtje dat zich een keer of twee laat zien. De prominente aankondiging dat het hier om een combinatie van realiteit en animatie gaat, kan dus de afvalbak in. De animatie is een minieme bijzaak.

En dan blijven we zitten met een uitgekauwd verhaaltje over vier vrouwen in een spookhuis. Als je dan weet dat de actrices uit de pornowereld afkomstig zijn die uiteraard hun met implantaten opgevulde borsten mogen tonen, dan begrijp je de inspiratieloze houding van de enige echte acteur in de film ook wel. David Carradine is hier alleen maar om geld op te strijken.

De regisseur en schrijver van dit gedrocht heet Fred Olen Ray die bekendheid verwierf met ontelbare hoeveelheden onbenullige low-budget horror- en softcore werkjes. Evil Toons is zo’n onbenullig product. Het verhaal is stompzinnig en slecht uitgevoerd. De personages zijn irritant plat vormgegeven (figuurlijk bedoel ik dan hè) en ontzettend vervelend. Het acteerwerk is bagger. Het monster is een klungelig uitgevoerde cartoon en is noch leuk, grappig of angstaanjagend. Kortom, de film genereert alleen maar vermoeidheid. Wat een akelige film.

Richard Crenna koopt een oud landhuis, gaat de boel met hulp van vrouw en vrienden renoveren en had dat beter gelaten. Het huis herbergt een verschrikkelijk geheim en de openbaring van dat geheim veroorzaakt veel ellende onder het clubje. Wat volgt is een ietwat vlak spookverhaal dat redelijk sfeervol is uitgewerkt en er in slaagt een zekere goodwill te bewerkstelligen.

Crenna is atheïst. En dat biedt voldoende voer voor de helse krachten om flink uit te halen naar de ongelovige Thomas en zijn gevolg. Die kwaadaardige insteek levert een vermakelijke film op met als hoogtepuntjes de slashende praktijken van de duivelse machten. De weergave ervan is ingetogen. Het slashen wordt niet spectaculair bloederig uitgebeeld maar is met suspense omgeven en weet op die manier een bepaalde mate van spanning op te wekken.

Dat de personages het de kwade machten wel erg gemakkelijk maken om onder hen huis te houden, is tekenend voor de oppervlakkige inkleuring van de karakters. Ze rennen wild en ongeorganiseerd rond, roepen af en toe wat onzinnige dingen en vallen op een soms fraaie manier ten prooi aan het kwaad. Het zijn vermakelijke momenten en welkome afleidingen voor al dat geren, gedraaf en obligate geblaat van de personages. Gedrag dat af en toe even iets teveel van het goede is.

De finale die een ontmoeting is tussen de personages van Richard Crenna en Donald Pleasance is van theosofische aard en redelijk amusant. Pleasance heeft een obscuur wit pak aangetrokken en maakt in plaats van een angstaanjagende eerder een groteske om niet te zeggen lachwekkende indruk. Pleasance kleurt met zijn verschijning de finale die ik als zeer humoristisch heb ervaren. Hopelijk was dat ook de bedoeling. Ik heb het in ieder geval zo opgevat en heb lachend afscheid genomen van het kwaad en van de film.

Film met komische en misdadige elementen, waarin een man tegen zijn zin terugkeert naar zijn geboorteplaats en wordt geconfronteerd met spoken uit het verleden.

Komisch dus. Het komische element van de film zit 'm vooral in de laconieke en overstoorbare manier waarop de personages reageren op verschrikkelijke gebeurtenissen. Een (op zich) geslaagde vorm van humor en in het eerste halfuur film werkt het ook. Als er echter na dat halve uur geen andere humoristische elementen worden toegevoegd, werkt het trucje steeds minder op de lachspieren. En dat gebeurt.

Doordat de onverstoorbaarheid van de personages ook doorwerkt in de dramatische en gewelddadige scenes is de impact van deze scenes niet groot. Het is niet duidelijk of en wanneer de komedie overgaat in drama en vice versa. De regisseur maakt simpelweg geen duidelijke keuzes.

Het verhaal is eigenlijk best in orde en is als plot interessant genoeg. Door het gebrek aan keuzes boeit het verhaal echter niet. Het wordt te vlak verteld en sprankelt niet. Er is te grote afstand tussen kijker en verhaal.

Een aardig begin, wordt zo uiteindelijk een vermoeiende en betekenisloze zit naar het einde.

Drie asocialen met een handicap wenden zich tot de schrijver Dries van Hegen om te komen drummen in hun punkband. De intellectuele van Hegen neemt de uitnodiging aan en begeeft zich in de maatschappelijke onderlaag om materiaal voor zijn nieuwe boek te vergaren. Om zijn verblijf in de onderste regionen van de samenleving interessanter te maken, begint hij de asociale dommeriken om zich heen te manipuleren.

Ex Drummer beschrijft de belevingswereld van de asocialen. De drie bandleden hebben niet de beschikking over zelfreflectie en missen de zelfcontrole om hun verwarde ideeën niet meteen om te zetten in spontane acties. Ze uiten zich door verbaal gewelddadige taal uit te slaan en gaan fysiek geweld niet uit de weg. Alcohol en drugs zijn een basisbehoefte.

De zwarte humor speelt een grote rol in de teneur van het verhaal. Met behulp daarvan wordt het milieu waarin het verhaal zich afspeelt tamelijk bizar en lachwekkend afgeschilderd. De beklemtoning van de lichamelijke en geestelijke tekortkomingen van de musicerende personages werken op de lachspieren. De omstandigheden waaronder zij leven zijn uitvergroot en eveneens lachwekkend. Onder die hilarische weergave is echter ook een cynische toon herkenbaar die verachting voor de personages impliceert en die de groteske vorm van humor na verloop van tijd in een minder lachwekkend perspectief plaatst.

Regisseur Koen Mortier heeft ervaring opgedaan in de reclamewereld. In zijn filmstijl is dat herkenbaar. Die is creatief en wijkt nogal eens af van de meer behoudende stijl die in het gros van speelfilms wordt gebruikt. Mortier laat scènes achterstevoren lopen, laat personages ondersteboven door het beeld gaan, gebruikt slow motion en overbelichting om op gebeurtenissen een bevreemdend tintje te plakken en maakt veelvuldig gebruik van ongewone perspectieven om onrust te creëren. Het zijn middelen die zorgen voor een driftige dynamiek en aan de handeling een bepaalde rauwe vorm van onverschrokkenheid toevoegen. Er heerst anarchie. De sfeer is punk.

Dries van Hegen die de diabolische aanjager der gebeurtenissen is, voert de kijker likkebaardend langs groteske gebeurtenissen en bizarre situaties in de wereld van kansloze losers. Hij trekt de kijker gretig mee in zijn cynische beschouwingen en abjecte daden. Dat voelt door de zwart humoristische toon en het bizarre karakter van die wereld nog wel lekker ook, maar eigenlijk is het niet meer dan goedkoop leedvermaak. Dat besef zorgt voor een geleidelijke ommezwaai in de beleving. Aan het eind van de film schaamde ik me zelfs een beetje.

Een vrijgezellenuitje naar Mexico. Jongemannen in goede doen. Rijkelijke hoeveelheden alcohol en drugs. Het zijn ingrediënten die automatisch de gedachte aan een ordeverstorende komedie à la The Hangover (2009) doet opkomen. Schitterende film trouwens, maar de vermoedens zijn onterecht, want Ex-Husbands is geen film die met hectische komische verwikkelingen, met krankzinnige achtervolgingen of met seksistische en homofobe humor strooit. Ex-Husbands is een film die zich met rondere karakters en met realistischer situaties bezighoudt.

Ex-Husbands is een film met scherpe dialogen en oneliners. Regisseur en schrijver Noah Pritzker heeft een talent voor woordgrappen. De woordgrappen staan vaak niet op zich maar zeggen veelal iets over het personage dat het stekelige, sarcastische of ironische punt maakt. Het is met name door deze aanpak dat de kijker hoofdpersonage Peter Pearce (Griffin Dunne) en zijn twee zonen steeds beter leert kennen. Die aanpak blijft overigens niet beperkt tot de woordgrap. Veel van hetgeen in de film gebeurt is helemaal niet plotgedreven, maar dient om de kijker meer inzicht te laten krijgen in het personage Peter en in de personages rondom hem.

Dat Peter 'toevallig' in hetzelfde weekend op dezelfde plaats in Mexico aanwezig is als zijn feestvierende zonen en hun entourage, wordt komisch aangelopen maar zegt in inzichtelijk opzicht ook heel veel over de ietwat gespannen verhouding tussen Peter en zijn zonen. Peter wordt (nu hij er toch is) gewoon liefdevol betrokken bij allerhande activiteiten. Het nuanceert de ietwat gespannen houding. Die is er, maar is ingehouden aanwezig. Pijnlijke confrontaties blijven uit maar emotionele momenten niet.

De toon in de film is beheerst en sensibel. Niet opgewonden en explosief. Vader-zoon gesprekken, gesprekken tussen de beide zonen, tussen Peter en zijn ex-vrouw, spontane ontmoetingen. Ze zijn intens en emotioneel maar beheerst emotioneel. De explosieve inwerking van alle interacties is slechts later zichtbaar in bepaalde acties van de personages. In een gescheurde vuilniszak bijvoorbeeld of in een schilderij dat moeizaam is opgehangen en van de muur valt.

Goede rol van Griffin Dunne die zijn personage met veel empathie en nuances inkleedt. Goed passend bij een genuanceerde film die een mengeling is van kleine gebeurtenissen, kleine rampjes en schijnbaar betekenisloze incidenten die alle meer impact hebben dan op het eerste gezicht zichtbaar is. Ex-Husbands is geen revolutionaire film. Geen film die een nieuw geluid laat horen. Ex-Husbands doet het echter wel op een subtiele en grappige manier die ik als prettig heb ervaren.

Een onwaarschijnlijke oorlogsromance die plaatsvindt aan het Hof van de in ballingschap levende keizer Wilhelm II. Hoe verzin je het. Hier is een stevige mindset nodig. Dat lukt deels en met moeite.
En, als je de historie dan uiteindelijk laat voor wat ie is, hou je bovendien niet eens een heel bijzonder verhaaltje over.
Waarom de romance in de setting van de hofhouding van Wilhem II moet plaatvinden, is me trouwens nog steeds een raadsel. Moet wel zeggen dat de setting de sfeer van de film wel ten goede komt. De interieurs zien er goed uit. Het stijve protocol voelt als een harnas. En de Kaiser die wel heel aimabel wordt voorgesteld en als een soort grootvader wakend en wijs aanwezig is, straalt een soort charme uit die zich welwillend naar de kijker uitstrekt. Het zijn die dingen die bijdragen aan de bereidheid om aan inleving te doen. Helaas lukt dat uiteindelijk maar in beperkte mate. 't blijft allemaal net ietsjes te onwaarschijnlijk.
Trage film. Weinig beweging. Weinig actie. Typische acteerfilm. Wat mij betreft vallen slechts twee acteurs positief op. Plummer als de Kaiser en Eddie Marsan in een kleine maar indrukwekkende rol als Himmler op bezoek bij de keizer. Een bezoek dat historisch correct is, dacht ik. Ik meen me trouwens te herinneren dat het Himmler in werkelijkheid om de kunstwerken uit Huis Doorn te doen was. In de film komt dat aspect van het bezoek niet naar voren.
Ok. Nog even terug naar de film. Behalve van de romantiek moet de film het hebben van spanning. En met de spanningsopbouw lukt het ook al niet erg goed. Dat komt deels door het magere acteerwerk en deels doordat de scènes (hoewel sfeervol) niet heel indringend zijn. De film trekt als een gespeelde documentaire aan je voorbij. Het leeft niet. Het raakt niet. Het blijft afstandelijk.
Nee, geen bijzonder enerverende film.

Niet heel erg originele horror, en afgezien van een paar schrikeffecten ook nog eens niet heel spannend. De regisseur (vooral bekend van remakes) produceert iets van eigen hand. Geen remake dus, maar ja wederom niet iets dat origineel is. De aanleiding ("kids doen iets wat niet mag"), de vreemde randfiguren en de setting ("eng leeg gebouw") zijn immers overbekend. De verdere invulling van het verhaal is dat ook.

Visueel ziet het er goed uit. Het gesticht als setting deugt ook en is scary neergezet.

Het acteren is zozo.

Wel leuk en geslaagd is de droogkomische humor. Zonder die humor was het uitzitten van de film een onmogelijke opgave geweest.

William Blatty kreeg de mogelijkheid om zijn roman Legion te verfilmen. Een boek dat weliswaar over demonen gaat, maar waarin geen exorcisme voorkomt. Ai, dat was de heren bij studio Morgan Creek even ontgaan. Vlak voor afronding van de film, bepaalden zij dat een exorcisme toch wel wenselijk was. Die moest er dus in. Ook wilde men dat de film The Exorcist III zou gaan heten om zodoende als enige echte opvolger van The Exorcist geafficheerd te kunnen worden. Een gegarandeerde kaskraker voor de studio, zo dacht men. Maar ja, zo liep het dus niet. De film werd niet het commerciële succes waarop men hoopte. Daar kon ook de toegevoegde scène met een exorcisme niet voor zorgen.

De film zoals Blatty hem had bedoeld is niet meer. Daarvoor zijn er teveel aanpassingen in het script geweest. Toch is de film helemaal niet onaardig geworden. Ik heb hem met veel plezier bekeken.

De inmenging van de studio is edoch zichtbaar. In de laatste 20 minuten gebeuren dingen die weinig of geen binding hebben met de rest van de film. Die rest is door zijn rustige en ingetogen enscenering nogal in tegenspraak met de gejaagd aandoende slotakkoorden. De laatste 20 minuten staan bol van de schokeffecten. Demonisch gegrom, een exorcisme en zowaar nog wat splatter zorgen voor veel hectiek. Niet verkeerd, maar wel erg in tegenspraak met het verhaal dat tot die tijd vooral erg op suspense en op sinistere sfeer leunt. De tierelantijntjes aan het eind zijn helemaal niet onaardig, maar voelen bepaald niet aan als het logische (en bedoelde) einde van het filmverhaal.

De film bevat veel dialoog. Plezierige dialoog. Mijmerende en prikkelende gesprekken tussen de heren van middelbare leeftijd Ed Flanders en George C. Scott. Dialogen tussen een priester en een rechercheur over leven en dood. Zeer humoristisch en aangenaam om te ondergaan. En nee, die dialoog zit niet in de laatste 20 minuten film. George C. Scott doet trouwens fantastisch werk. Hij zet een vertwijfeld en door stress overmand personage neer, dat heel kwetsbaar de confrontatie aangaat met de gruwel en de dood die op zijn pad komt. Scott speelt hier eens niet het personage dat hij in andere film wel vaak vertolkt. Dat van harde, afgestompte en cynische overheidsdienaar. Hij beviel mij wel.

The Exorcist III is een hele behoorlijke film. Rustig, ingetogen en heel sfeervol gedurende anderhalf uur. En is rijk aan actie, hectiek en sensatie in de laatste rommelige 20 minuten. Beide delen zijn echter ok, hoewel ik een lichte voorkeur heb voor het sfeervollere deel.

De film heeft trouwens een jumpscare van formaat. In eerdere berichten wordt die ook al gememoreerd. Hij maakt indruk. Ik schrok me wild. Ik schrok zelfs een tweede keer toen ik het bewuste fragment nog eens terug keek en de verrassing dus al weg was. Heel bijzonder.

De bewuste jumpscare zit overigens niet in de laatste 20 minuten...

In het voetspoor van The Exorcist (1973) ontstonden vele vervolgen. De meeste niet goed. The Exorcist: Believer is de jongste aanwinst in de reeks en is de eerste film in wat een trilogie moet gaan worden. De regisseur heet David Gordon Green, die zich al eerder bemoeide met horrorklassiekers. Met wisselend succes regisseerde hij wat opvolgers van Halloween (1978). Met The Exorcist: Believer maakt hij een middelmatige film die nu niet direct veel enthousiasme opwekt voor het tweede deel in de trilogie.

Met de terugkeer van Ellen Burstyn in de rol van Chris MacNeil is er een directe en nostalgische link met het origineel. Het is alleen jammer dat Burstyn niet krachtig in het verhaal wordt geïntegreerd en niet in het middelpunt van de gebeurtenissen staat. Dat deed Green met zijn Halloweenfilms waarin hij Jamie Lee Curtis terughaalde, toch een stuk beter. Curtis deed meer dan het spelen van een nostalgisch nevenrolletje. Burstyn is gewoon een van de velen.

Hoewel de film sfeervolle en spannende momenten kent, zijn grote delen ietwat saai te noemen. Bovendien laat Green in The Exorcist: Believer niets zien dat niet al in de eersteling werd vertoond. En daarin ook beter werd vertoond. De film is niet revolutionair maar ook niet per se slecht of vervelend. De film is zelfs wel redelijk onderhoudend en heeft een aantal lekkere scènes, maar is daarnaast vooral een film die op veel momenten ongeïnspireerd overkomt. The Exorcist: Believer is middelmaat.

Exotica speelt zich voor het grootste deel af in de gelijknamige stripclub. In de film wordt de kijker dan ook veelvuldig getrakteerd op schaars geklede danseressen. Wellicht dat de film daarom een erotisch label heeft gekregen. De film staat te boek als een erotische thriller. Het thrilleraspect is wellicht te verklaren door het feit dat diverse personages zich met duistere zaakjes bezighouden. Er is erotiek. Er zijn thrillerelementen. Toch denk ik dat de film beter als een psychologisch drama kan worden getypeerd. Met wat mysterie.

De film laat de kijker zonder veel omhaal met zijn personages kennismaken. Vervolgens duurt het een tijd alvorens enigszins duidelijk wordt hoe de verschillende personages en de verschillende verhaallijnen met elkaar in verbinding staan. Pas laat in de film vallen de losse componenten op hun plek en ontstaat een totaalbeeld waarin scènes, handelingen en personages samenkomen en opeens betekenis krijgen.

De verteltrant die regisseur en schrijver Atom Egoyan kiest, vergt enige hersenarbeid. Telkens weer springt het verhaal van de ene gebeurtenis naar de andere en van het ene perspectief naar het andere. Behoorlijk dynamisch. Die dynamiek staat haaks op de ontwikkeling van het basisverhaal dat zich traag ontwikkelt. Pas nadat de perspectieven en handelingen naar tevredenheid zijn behandeld, worden ze in het hoofdverhaal gevlochten. Pas dan is er samenhang. Pas dan heeft de kijker enig benul waarover de film nu eigenlijk gaat.

De weg naar de samenhang is interessant. Persoonlijke gebeurtenissen van lang geleden beïnvloeden andere personages en leiden weer tot andere gebeurtenissen. Hoop en vertwijfeling liggen daarbij steeds dicht bij elkaar en nemen de personages mee in een onstuimige maalstroom van ontreddering, eenzaamheid, weemoed en mistroostigheid. De ene kijker zal bereid zijn om in de maalstroom mee te gaan en verder de kijken dan de oppervlakte. Hij wordt waarschijnlijk blij verrast. Een ander zal er zijn schouders over ophalen en zich verveeld weer gaan wijden aan belangrijkere zaken.

Ik was blij verrast.

Na het weinig subtiele horrorachtige begin, is de eerste gedachte, dat dit de zoveelste kant noch wal rakende zombiefilm zal worden. Niets is echter minder waar, want de eerste scenes zetten niet de toon voor de rest van de film. De film verzandt niet in obligate horror, maar probeert ook een subtieler verhaal te vertellen. Er is daarom, naast de horror, veel aandacht voor de dramatische kant. Aandacht voor de interactie tussen de personages. En er is verduidelijking in flashbacks.

De horrorscenes zijn spannend. De monsters zijn eng genoeg en zorgen voor de nodige schrikmomenten. De scenes zijn schokkerig gefilmd en behoorlijk up tempo.

De dramatische scenes hebben een donkere en onheilspellende sfeer. Ook spannend, maar verfijnder dan in de horrorscenes. Trager ook.

De setting in een winters en troosteloos landschap is goed gekozen. De sombere en dreigende sfeer die over de film hangt wordt er extra door benadrukt.

Er wordt prima geacteerd. De tragere scenes vragen daar ook om. Dat lukt goed. De personages overtuigen.

Hele matige thriller.

Leuke plaatjes van de Bahama's met mooie stranden, weidse zeegezichten en een sfeervolle couleur locale met groezelige personages. Ach, en dan houdt het eigenlijk wel op.

De opzet voor het verhaal is trouwens best ok. Klinkt ook wel spannend. Gezin dat is gestrand en wegzakt in wanhoop. Hulp daagt op en daar gaat het mis. Best ok als inzet voor een avontuurlijke film toch?

Klopt, maar helaas ontspoort de film direct nadat dit plotgegeven is uitgespeeld. Het verhaal kent daarna geen realistische maat meer en draaft door in fantastische veronderstellingen en ongeloofwaardige gebeurtenissen.

De familieman ontpopt zich tot een personage met ongekende speurzin dat de gehele domme politiemacht te kijk zet en als een volleerd detective met bijbehorende skills de slechteriken te lijf gaat. Erg ongeloofwaardig en door de overdreven ongenaakbaarheid van het personage zo belachelijk dat de spanning ver te zoeken is.

Het acteerwerk is daarbij erg matig. Door het platte acteerwerk is er geen inleving en relativering mogelijk en komen de personages nooit weg met ongeloofwaardige domheid of ongeloofwaardige alleskunnerij. Het acteertalent is daarvoor te beperkt. Vooral om die reden raakt het geduld met de film en de personages al snel op.

En of de film nou een goede of een slechte afloop heeft, doet er op den duur ook helemaal niet meer toe. Het simpele verlangen naar het einde is het enige dat op een bepaald moment nog belangrijk is.

Ja, erg blij dat het er op zat.

In deze film waarin een stel innemende losers van middelbare leeftijd op spokenjacht gaat, draait het vooral om de grappige situaties. Op imdb draagt de film tevens het label horror, maar dat is erg overdreven. Ondanks ontmoetingen met kwade geesten is de film nooit griezelig. De middelen die normaal gesproken voor de opwekking van horror worden gebruikt, worden niet effectief genoeg ingezet. Geen stemmig camerawerk, geen onheilspellende setting, geen creepy muziek, geen indrukwekkende speciale effecten.

De film kenmerkt zich vooral door de luchtige en grappige insteek met in het centrum van de verzameling losers de geestdriftige Maeve Higgins, een vrouwelijke komediant uit Ierland die mij volkomen onbekend was. Altijd tricky zo’n onbekende factor, want aan de combinatie vrouw-humor in film kleeft maar zelden een prettige herinnering. Slechts mijn mening, natuurlijk.

In deze film gaat het humoristisch gesproken heel redelijk. Maeve Higgins vertolkt een amusant en sympathiek personage en is overduidelijk het personage waar de film om draait. De andere personages hebben hun momentjes, maar zijn humoristisch aan haar ondergeschikt. En (eerlijk is eerlijk) Maeve houdt zich op het grappige vlak over het algemeen goed staande.

De humor is vooral van de tragikomische soort. Hou ik van. Maeve’s personage is na een traumatische ervaring een vereenzaamde ziel geworden. Onvoorziene gebeurtenissen dwingen haar om weer actiever in het leven te gaan staan. Een soort Coming of Age verhaal met een oudere vrouw als lijdend voorwerp, ontspint zich. Haar handelingen en teksten zijn doorspekt met trauma gerelateerde humor. Dat doet zij met een onbeholpen uitstraling en met prima mimische vaardigheden. Erg leuk.

De situaties die zich voordoen zijn meestal geslaagd humoristisch en zijn afwisselend visueel en dialogisch. Sommige scènes zijn ronduit flauw en vervelend. Die momenten halen de film meteen uit zijn prettige komische cadans. Gelukkig trekt de film steeds net op tijd bij met iets dat wel grappig is, zodat het effect van de antihumor nooit een hele desastreuze uitwerking heeft.

Na afloop blijven vooral de woorden grappig en feelgood in de herinnering.

Een hele aardige film waarin vier jonge studenten er eer in leggen om op hele uitgekookte manieren moorden te plegen die ook nog eens niet traceerbaar zijn. Nou, dat klinkt best goed.

De eerste vraag die dan bij mij opkomt is natuurlijk waarom ze dat doen. Ik ben altijd geïnteresseerd in een motief. Welke ontaarde karaktereigenschappen bezitten die studenten dan wel om zich voor de lol met moordende activiteiten bezig te houden. Erg duidelijk wordt dat in de film helaas niet. Een beetje jammer is dat wel.

De personages lenen zich er trouwens ook niet goed voor. Hun karaktereigenschappen zijn zo divers dat een eenduidig antwoord niet kan worden gegeven. Daarbij zijn de individuele personages te standaard geboetseerd om aan een overtuigend motief te kunnen geraken. Ik hou het maar op verveling, op arrogantie of op een psychische aandoening. Een ander motief schijnt er niet te zijn. Wat mij betreft had daar wel wat meer investering mogen plaatsvinden

Een poging daartoe is er wel. Zo af en toe komt de naam Nietzche voorbij. Zijn filosofie zou een mogelijke inspiratiebron voor het plegen van een moord kunnen zijn. Zou kunnen, maar dat komt er niet echt uit. Zijn filosofie wordt meer als een vorm van rechtvaardiging voor de moordende activiteiten gebruikt. Niet echt als de inspiratiebron dus.

Als rechtvaardiging functioneert Nietzche overigens uitstekend. Het is altijd prettig als je voor of na een moordpartij dingen kunt zeggen als: ‘normen zijn nooit absoluut, maar situatieafhankelijk’ of ‘alles wat goed is draait om macht en de wil om macht te hebben’. Hoe prettig deze woorden na de gedane arbeid ook klinken, een beetje magertjes is het op het psychologische vlak allemaal wel.

Ach, heel belangrijk is het uiteindelijk ook niet. Belangrijker is dat de film vermaakt. En dat doet ie. Met een reeks fijne moordpartijen, met een alleraardigste creepy sfeer die met name wordt gegenereerd door sfeergevoelig camerawerk, met spanning door de aangename kills en met nog meer spanning doordat de kijker de minutieuze voorbereidingen voor de moorden met de daders meebeleeft. In veel films gebeurt de gewaarwording vanuit het slachtoffer. Hier doet de maker dat dus anders. Het andere perspectief bevalt goed. Verrassend en intrigerend is het.

De personages zijn aan de platte kant en vrij gemakkelijk te karakteriseren. Dat is niet heel vervelend. Hun dialoogjes die vaak een moralistische ondertoon hebben zijn eveneens niet echt vervelend. Het gaat om het totaalplaatje en dat is ernstig genoeg om de studentikoze killers serieus te nemen.

Ze verbeelden prima killermateriaal. Koud, gewetenloos, intelligent en vooral zeer vervuld van zichzelf. Ik had in dat opzicht fijne associaties met de film Funny Games U.S. (2007), alhoewel ik daarin nog wat humor bespeurde.

Zonder humor, maar met onmiskenbare spanning doet Extracurricular het ook best goed.

Ted Bundy is wellicht de bekendste seriemoordenaar. Tussen 1974 en 1978 verkrachtte en vermoordde hij meer dan 30 vrouwen en eindigde uiteindelijk op de elektrische stoel. Bundy was een merkwaardig en fascinerend fenomeen dat zich charmant en intelligent presenteerde in het openbaar. En met succes. Hoe gruwelijk de moorden ook waren, Bundy slaagde erin om heel ingenieus een beeld van zichzelf te creëren dat hele volksstammen op het verkeerde been zette. De media aten uit zijn hand en jonge vrouwen adoreerden hem.

De film vertelt zijn verhaal vanuit het perspectief van Liz Kendall (de vriendin van Bundy). Over de liefde die zij langzaam ziet afbrokkelen door de enorme hoeveelheid bewijsmateriaal dat onmiskenbaar naar Bundy wijst. Over Bundy’s manipulatieve gedrag en zijn bedrog. Over het verdriet en de woede die bij het besef daarvan bij Liz de kop opsteken. En uiteraard over het fenomeen Bundy met geënsceneerde highlights uit het proces en aandacht voor de politionele zoektocht naar de moordenaar van al die vrouwen. Genoeg invalshoeken om cinematografisch van te genieten, zou je zeggen.

Dat valt tegen. De film intrigeert omdat Bundy intrigeert. De bleke filmische invulling van al deze emotionele, monsterlijke en strafrechterlijke materie is daar in ieder geval niet de oorzaak van. De regisseur heet Joe Berlinger, die zijn sporen in de wereld van de documentaire heeft verdiend. Dat is te zien. Ondanks de sensationele titel is de film eigenlijk maar een hele vlakke weergave van de levensgeschiedenis van Bundy. De film is zelfs een beetje saai. De film heeft geen eigen smoel. Is flets. Zonder enige opvallende inspiratie worden de spannende, aangrijpende en sappige details nogal slaapverwekkend gepresenteerd door acteurs als Zac Efron, Lily Collins en John Malkovich.

Extremely Wicked is een onnodige film. Als je artikeltjes leest op het internet en youtube-filmpjes bekijkt heb je ook geen cinematische ervaring en ben je niet slechter af.

Van een rustige opbouw is in deze aangename thriller geen sprake. Het gaat meteen goed los als de killende bestaansreden voor de film al in de eerste scènes flink tekeer gaat. Als kijker schiet je onverbiddellijk uit je afwachtende en relaxte kijkhouding en zit je gelijk rechtop.

Het eerste optreden van de killer is van grote klasse. Filmisch klopt het allemaal. De vormgeving waarbij licht en donker elkaar onrustig afwisselen is mooi en prikkelt. Er is spanning. De killer is er, maar hij vertoont uitstelgedrag en dat werkt op de zenuwen. Hij speelt met zijn prooi en maakt een intens ijzige en onvoorspelbare indruk. De score accentueert de dodelijke bedreiging en duwt de spanning verder opwaarts. Het zweet staat in de handjes.

Na de eerste furieuze minuten van de film, die zowaar enkele horrorelementen bevatten, gaat de film een paar versnellinkjes minder hard en worden de zenuwen minder belast. De spannende opening wordt in het vervolg niet meer overtroffen. Desondanks blijft de film boeien, zij het op een minder enerverende manier. De spanning neemt meer onderhuidse vormen aan. Eigenlijk is het grootste deel van de film een lange opbouw (met hier en daar een spannende uithaal) naar de finale die weer herinnert aan het furieuze begin van de film.

De meest aansprekende rol is die van de gestoorde killer, gespeeld door John DiSanti. Een zeer onaangename rol en erg memorabel. De vrouwelijke actrices zijn bekend en leuk, maar niet heel indrukwekkend. Lauren Tewes is een aantrekkelijke dame, maar heeft een veel te lieve uitstraling om een geloofwaardige opponente van de meedogenloze killer te zijn. Jennifer Jason Leigh dan. Haar eerste grote filmrol. Heel schattig, maar niet meer dan dat.

Tot slot nog dit. Om één scène heb ik erg moeten lachen. Een stripper die een zeer merkwaardige dans uitvoert waarbij haar benen uitzonderlijke bewegingen maken, is zeer vermakelijk. Een eigenaardige scène en een geweldige spanningsbreker!

Een bijzonder aangenaam debuut van Nicolas Pesce. Intussen zijn er twee andere films van hem verschenen (Piercing (2018) en The Grudge (2020)) die mijn nieuwsgierigheid na het zien van dit prachtdebuut absoluut hebben ge-wekt. Beide films staan hoog genoteerd op mijn filmverlanglijstje.

The Eyes of My Mother schept in slechts 76 minuten een spannend beeld van een eenzame instabiele vrouw. De film focust zich heel prettig op dit personage en laat potentiële zijplotjes en intrigerende bijpersonages grotendeels voor wat ze zijn. Zij zijn passanten die schemeren aan de rand van haar belevingswereld. Ze staan in dienst van de hoofdvertelling. De film volgt één lijn en dat is de lijn van hoofdpersonage Francisca.

De entourage, de sfeer en de fotografie zijn fantastisch. Volledig gedraaid in hypnotiserend zwart-wit ontstaat een intrieste en onheilspellende ambiance die in al zijn treurige beklemming nog eens extra dreigend wordt ondersteund door verontrustende muzikale klanken en het geluid van een dreinende bas. De film zegt het met beeldende sfeer en van veel dialoog is dan ook geen sprake. Verklaringen zijn er amper.

Een brute film is het. Niet door heel plastisch en bloederig met geweld te smijten, maar juist door binnen die sfeer van beklemmende dreiging het brute geweld suggestief weer te geven. Het onzichtbare geweld nestelt zich in je hoofd en laat daar een permanente vieze smaak achter.

Als kijker wordt je psychisch vetgemest. Op den duur zit je zo vol met ongemakkelijke indrukken dat het bijzonder onaangenaam gaat aanvoelen.

Geen lichte kost. Met relativering of andere vormen van comic relief, wordt door Pesce niet gestrooid. De tanden op elkaar en doorbijten maar.

Welkom in de hel.

Regisseur Tony Goldwyn en scriptschrijver Tony Spiridakis nemen de thema’s autisme en ouderlijke zorg en verpakken deze in een vermakelijke en humorvolle film. De film draait om het autistische jongetje Ezra en benadrukt de neiging die de maatschappij blijkbaar heeft om autistische mensen sociaal uit te sluiten en geeft de duidelijke boodschap af om die uitsluiting niet vanzelfsprekend te laten zijn. Spiridakis heeft zelf een autistische zoon en dat lijkt me een goede garantie dat het maatschappelijke en autistische element van het verhaal dicht bij de werkelijkheid staat. Robert de Niro, die in de film de grootvader van de autistische Ezra speelt, heeft trouwens ook een autistische zoon, zo las ik.

Een leuke cast mag die boodschap tot uiting brengen. Een prima Robert de Niro, die geen hoofdrol heeft maar die mij met zijn bijdrage wel liet lachen. Rose Byrne als de moeder van Ezra. Een zorgzame vrouw die haar zoon tegen overmatige prikkels en pesterijen wil beschermen en hem daarom op een school voor speciaal onderwijs laat plaatsen. Bobby Cannavale als de heethoofdige vader en stand-upcomedian die zijn zoon juist zoveel mogelijk maatschappelijke betrokkenheid en middelen om in de gewone wereld te kunnen integreren wil bijbrengen. En dan is er nog Ezra zelf. Een opgewekte jongen, die graag dialogen uit films reciteert. Hij kan lief zijn, is slim en opvliegend. Ezra wordt overtuigend door de jonge William A, Fitzgerald gespeeld. Ik was onder de indruk.

De kern van de film bestaat uit een roadtrip van vader en zoon. Leuk zijn de fragmenten uit de stand-up van Cannavale. Zijn voornaamste onderwerp bestaat uit verwikkelingen die Ezra en als gevolg daarvan ook hemzelf overkomen. Volgens de critici in de film een te ernstig thema om grappen over te maken. Ik vond de energieke optredens van Cannavale wel leuk. Hoor- en zichtbaar gefrustreerd, bijtend, confronterend maar ook met relativering. Ze passen prima in de film. De film is niet heel diepzinnig maar laat wel goed zien hoe de wereld van een autist moeilijk verenigbaar is met de gewone wereld. En andersom natuurlijk. Prima feelgood.

De Israëlische regisseur Idan Haguel heeft het in zijn speelfilmdebuut over het bevoorrechte homostel Ben en Raz in een woonwijk in Tel Aviv waar veel migranten zijn gehuisvest. Haguel hanteert in beginsel een luchtige satirische toon. Hij schetst een situatie waarbij hij menig illusie van de tot de linkse bourgeois behorende personages blootlegt. Personages die zichzelf als progressief zien en met hun goedbedoelde en enigszins naïeve acties nogal wat turbulentie veroorzaken.

Een boompje dat door Ben wordt geplant vormt de aanzet tot onaangename gebeurtenissen die weer aanleiding geven tot een brok zelfinzicht bij met name Ben. De gebeurtenissen zijn ook aanleiding voor Haguel om de toon van de film te veranderen. De ambiance verandert van luchtig, vriendelijk naar onbehaaglijk, benauwend. Opeens verwordt de wijk waar Ben en Raz wonen en die door hen als charmant werd gezien voor hen tot een afschuwelijke woonoord waar zij zich als liberaal homostel met een kinderwens absoluut niet meer thuis voelen.

Haguel weet zowel de luchtige als de onbehaaglijke sfeer in fijnzinnige scènes goed te vangen. Op die manier worden thema’s als zelfloochening, klassisme en racisme sfeervol aangestipt zonder heel erg diepzinnig te worden behandeld. Concerned Citizen signaleert misstanden, zelfbedrog en desillusie, hanteert daarbij geen belerende en zwaar emotionele toon en dat voelt wel prettig. Aangenaam filmpje.