Opinions

Vervelende film waarin vooral de belegen humor en de hemeltergende muziekkeuze opvalt. Het nummer "what's up" spant meerdere keren de kroon. Erg.

De typetjes worden door de cast overdreven aangezet. De verhaalloop is erg voorspelbaar en allesbehalve boeiend. Enige gevatheid of originaliteit in het script ontbreekt bijna volledig.

De speelduur is in tijd gerekend niet eens zo lang maar dat voelt niet zo aan. "Irritant lang", zegt hoofdrolspeelster Schaap zelf ook nog aan het eind. Ze heeft helemaal gelijk.

Biografische verfilming van de laatste levensjaren van Olga Hepnarova. Een vrouw met een moeilijk te doorgronden geest. Het resultaat van veel negatieve ervaringen op het interactieve vlak. Zo werd zij altijd gepest, geslagen, mishandeld, vond zij nergens aansluiting, was zij erg eenzaam en kreeg zij op den duur een bloedhekel aan mensen.

In haar eigen woorden: I am a loner. A destroyed woman. A woman destroyed by people... I have a choice - to kill myself or to kill others. I choose to pay back my haters. It would be too easy to leave this world as an unknown suicide victim. Society is too indifferent, rightly so. My verdict is: I, Olga Hepnarová, the victim of your bestiality, sentence you to death.

Een harde en kille film is het geworden. Het zwart/wit van de beelden benadrukt de kilheid en de onverbiddelijke emotionele afstand die tussen Olga en de rest van de mensheid hangt. Geen spatje kleur of warmte te bekennen.

Behalve in moord of zelfmoord, lijkt haar enige hoop op bevrijding van alle innerlijke zwartheid te liggen in het aangaan van liefdesrelaties met vrouwen. Maar ja, of dat nu wel zo geslaagd is. Bij de beelden van lichamelijke liefde begint de film nu ook niet meteen van kleur te wisselen. Ook in de liefde blijven het onpersoonlijke, het kille en het afstandelijke van haar wezen overheersen. De zwart/wit seks benadrukt eerder de hopeloosheid van de bevrijdingspoging en lost niets op.

En zo gaan de somberheid, de haat en de zwartgalligheid tot het einde door. Zonder een spatje kleur, zonder een spatje vreugde. Zonder veel variatie. In een laag tempo. Ook dat nog. Brr.

The Jack in the Box is een film die zichzelf veel te serieus neemt. Een film die zich verzet tegen het feit dat het gewoon goedkoop geënsceneerde onzin verkoopt. Het is een film die zo bezig is een serieuze horrorfilm te zijn dat hij vergeet om een spanningsboog op te bouwen en aan sfeertekening te doen.

Een film waarin de actie zich in een sfeerloze omgeving afspeelt is niet spannend. In zo’n film zijn de amateuristische handmade effecten niet charmant. Bij het kijken naar zo’n film kijkt de kijker niet vergevingsgezind toe en is hij niet bereid zijn kritische vermogen verzachtend in te zetten.

Om het low budget karakter te verdoezelen spelen de spannende scènes zich vaak op warrige en moeilijk zichtbare wijze in het halfduister af. Het kwaad in de vorm van een levensgrote clownspop die uit een speeldoos klimt, ziet er zelfs onder die omstandigheden sneu uit. De pop maakt er bewegingen bij die bij Marcel Marceau niet zouden misstaan en dat oogt bepaald niet angstwekkend, maar eerder lachwekkend.

Bloed vloeit amper. De camera zwenkt snel een andere kant op als het spannend dreigt te worden. De film werkt veelal met suggestie. Begrijpelijk en noodgedwongen vanwege het lage budget. Niks mis mee, maar suggestie werkt niet zonder sfeertekening. En dat is precies dat wat de film niet heeft. De film bezit geen fijne duistere sfeer.

Een slechte film. Dat is duidelijk. Niet alle componenten in de film zijn overigens slecht. Er zijn lichtpuntjes. Zo is het acteerwerk acceptabel en is de akoestische ondersteuning zelfs goed te noemen. Het verhaal is weliswaar een beetje simpel maar niet onaardig en de setting is niet verkeerd en biedt mogelijkheden. Het is dan erg jammer om te moeten constateren dat de positieve componenten niet goed op hun plek zijn binnen het rechtlijnige en fantasieloze kader dat de film zo beheerst.

Had er wat zelfspot in gegooid. Had wat snedige en sappige teksten bedacht. Had de slechte effecten juist benadrukt in plaats van te pogen om de onbenulligheid ervan te camoufleren. Had er gewoon belachelijke Trash van gemaakt in plaats van de niet serieus te nemen expositie die de film nu is.

Schrijnend is het.

Niet bijzonder.

De as van de film, zijnde het kat- en muisspel tussen de brave burgers en de satanische cultus is redelijk enerverend. Door de beperkte speelruimte die de locatie biedt, door de psychologische oorlogsvoering en door het brute geweld ontstaat er een zekere beklemming en spanning die de kritische kijk op de onwerkelijkheid van de situatie overstijgt.

Het simpele voorspel, het fantasieloze einde en de rechtlijnige vastberadenheid waarmee de personages hun ondoordachte acties onderbouwen hebben die overstijgende werking niet bepaald. Die zaken werken toch wel ergernis op en werpen een vervelende schaduw op hetgeen er wel deugt in de film.

Het totaal is redelijk, maar zeker niet meer dan dat. Eerder minder.

Doorsnee romantisch drama. Niet bijzonder.

De film is niet meer dan een tamelijk vlak en risicoloos romantisch verhaaltje. Leuk en niet veeleisend. De verhaallijn is voorspelbaar en gepolijst. Geen verrassende invalshoeken. Weinig laag in de karakters. Geen enerverend acteerwerk. De film speelt op safe.

De muziek is prachtig. Op de momenten dat de muziek de hoofdrol opeist, wordt de film zowaar eventjes meeslepend en emotievol. Ja, dan wel.

Utah leent zich uitstekend voor het tonen van weidse shots van een sneeuwrijk landschap. De beelden worden veelvuldig gebruikt als sfeerverhogende factor. Aardig.

Jackpotwinnares Katie Kim (Awkwafina) wordt opgejaagd door een meute mensen die haar willen doden. Ze hebben daar een dag de tijd voor. De winnaar krijgt haar geld. Het is de vergrotende trap van de belachelijke dingen die mensen heden ten dage bereid zijn te doen om een hoofdprijs in de wacht te slepen. Het is tevens de onzinnige plotlijn waarlangs de film zich beweegt.

Jackpot! is een komische film met veel actiescènes. In beginsel best grappig om te zien hoe Katie Kim door wildvreemde mensen wordt aangevallen. Dat is even leuk. Als de grap aan kracht verliest komt er maar weinig alternatieve humor voor in de plaats. Awkwafina speelt een rol die ik haar al vaker zag spelen. Een lichtelijk verontwaardigde vrouw met een grote mond. Erg grappig is ze niet. Dan maakt John Cena iets meer humoristische indruk. Hij speelt een soortement John Wick maar dan wat naïef en met een goed hart. Moest er af en toe wel om lachen.

In zijn geheel is de film niet erg goed. Uit het dunne verhaaltje, de gemakkelijke humor en de platte personages viel zeker meer te halen. De actie is niet onaardig. Regisseur Paul Feig laat op dit vlak zien wel meer actiefilms te hebben geregisseerd. Met een betere scriptschrijver was de factor komedie eveneens beter bediend geweest. Die ontbreekt helaas. En zo is Jackpot! een matige film met een paar aardige actiescènes en met bitter weinig komedie.

Over een Zuid-Koreaans koppel waarvan de man aan slaapwandelen doet. Het begint vrij onschuldig met wat uitstapjes uit bed maar krijgt allengs een grimmiger karakter als de man niet alleen maar wat rondloopt maar ook vreemdere en agressievere acties gaat uitvoeren. De film besteedt veel tijd aan de pathologie van het slaapwandelen. De medische wetenschap is op den duur echter radeloos en vanaf dat moment dringen andere mogelijkheden de film binnen. De psychologische insteek ligt open. Een breed veld aan onderzoek naar de duistere kant van de man lijkt aanstaande. Interessant.
Mijn verwachtingen worden niet ingelost. De film zoekt het niet in de exploratie van de onpeilbare diepten in de menselijke geest maar grijpt naar de metafysische potentie van de slapeloze situatie. Kan ook leuk zijn maar is vaak tamelijk clichématig. En dat is in Jam toch ook wel het geval. Dat neemt niet weg dat de film sterke scènes bevat die alle te maken hebben met pogingen om het gevaarlijke gedrag van de man aan banden te leggen. Minder met het paranormale aspect. Ondanks de weinig verrassende ontwikkeling van het verhaal, ontstaat een prima beklemmende sfeer.
Toch is het jammer dat een film die eens niet in de voor de hand liggende metafysische richting leek te gaan, het toch doet. Er wordt een onstoffelijke geest geïntroduceerd die de oorzaak is van al het kwaad. Ik ben dol op haunted house films, maar in dit geval wordt het spook nogal gemakzuchtig uit de hoge hoed getoverd om in een clichématige finale te voorzien. Ik had op iets diepzinnigers gehoopt.

"You lost a lot of blood but we found most of it."

De film is geregisseerd en geschreven door Jim Abrahams. De man die er goed in is om films samen te stellen die zijn gebaseerd op plots en scènes uit andermans films. Plots en scènes die herkenbaar blijven maar geraffineerd worden gerecycled en gepersifleerd. Hoewel die werkwijze misschien wat gemakzuchtig klinkt, weet ik na het bekijken van ander werk van Abrahams dat gemakzucht niet aan de orde is. Ik heb ik grote bewondering voor de vaardigheid waarmee Jim Abrahams andere films persifleert. Ik vind Airplane! (1980) (die hij tezamen met de broertjes Zucker fabriceerde) nog steeds één van de leukste komedies aller tijden.

De grote inspiratiebron voor de humor in Jane Austens Mafia! is natuurlijk The Godfather (1972). Maar ook Casino (1995) is een belangrijke bron waaruit wordt geput. Verhaallijnen uit beide films zijn goed te herkennen. De herkenning is belangrijk voor de impact van de grappen. Het verhaal is verder niet van belang. De humor is veel belangrijker. De film is dan ook een samenraapsel van absurde scènes die een grove verhaallijn volgen, die er eigenlijk niet toe doet.

Jane Austens Mafia! is een film die goed mee kan met gelijksoortige parodieën. Niet meteen van het niveau van Airplane of The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988), maar met genoeg flauwiteiten en absurditeiten om lekker te kunnen lachen. Een leuk spelletje tijdens het kijken is om te raden welke films er allemaal wel niet worden misbruikt om je aan het lachen te krijgen.

Ik heb me met Jane Austens Mafia! goed vermaakt.

Een heel behoorlijke feelgood. Eigenlijk zou je de film het beste kunnen omschrijven als een drama met wat romantiek, met wat luchtige scènes en met elementen uit het Coming of Age genre. Wat mij betreft, een leuke en goed geslaagde combi.

Het Asperger-element wordt met egard behandeld en niet overdreven geromantiseerd. De film blijft dichtbij de dagelijkse realiteit (zonder overigens heel diepgravend te worden) en bevat, behalve de romantische laag, weinig onwaarschijnlijkheden.

Eigenlijk is het ook wel een lieve film. Dat wordt voornamelijk veroorzaakt door het hoofdpersonage. Ondanks haar nukkige gedrag, vertedert ze. Het acteerwerk van Louisa Krause komt in den beginne wat theatraal over, maar overtuigt naarmate ze meer in haar rol schiet of naarmate je als kijker aan haar personage gewend raakt. 't Is maar hoe je het ziet.

Er is humor, maar respectvol. Niet bijtend of sarcastisch. Gewoon humoristisch in de beschouwing. In het effect dat het syndroon van Asperger heeft op de gewone wereld. In de interacties. In gedrag.

De visuele heftigheid komt van het hoofdpersonage. De omgeving acteert eigenlijk vrij ingetogen. Af en toe is er wat commotie in de confrontaties, maar het blijft vooral geciviliseerd. Althans aan de oppervlakte.

Onder de oppervlakte is wel sprake van een grote dosis heftigheid. De frustratie, het onbegrip en de wanhoop van de omgeving etaleren zich subtiel en weinig uitgesproken, maar borrelen onderhuids des te heftiger. Onzichtbaar voor het hoofdpersonage, maar wel goed zichtbaar voor de kijker. Als kijker deel je in de frustratie en in de wanhoop. Een goed gelukt element in de film.

Bij mij werkte het.

Een vooral visueel interessante film over een moeder-dochterrelatie. Janet Planet schetst een kosmos gezien door een kinderbril. Het is de wereld van de elfjarige Lacy die in haar universum haar afstandelijke moeder Janet als de centrale planeet ziet waar alles om heen draait. De astronomische analogie zegt iets over het overweldigende aura dat de emotioneel onbereikbare maar immer aanwezige moederfiguur bezit.

De film bestaat uit episoden die een aantal zomerse weken bestrijken en de verhouding tussen moeder en dochter blootlegt. De film trapt af met een episode die meteen duidelijk maakt dat Lacy een introvert persoon is, dat zij schreeuwt om moederlijke aandacht en dat moeder Janet bij verschillende mannen steeds op zoek is naar een bepaalde erkenning. Erkenning van wat? Ik heb geen idee. De achterliggende redenen zijn onduidelijk. De hoedanigheid van de erkenning eveneens. De personages zijn en blijven diffuse wezens. Ook is meteen duidelijk dat in de film heel weinig gebeurt. De kijker is getuige van veel contemplatieve sequenties en kan zich verlustigen aan het pittoreske landschap en moed putten uit de zomerse sfeer.

Er gebeurt niet veel. Zomerse belevenissen zijn in het geheugen nu eenmaal veel leuker en memorabeler dan in werkelijkheid. Ik kreeg wel sterk de indruk dat achter het weinige en triviale dat gebeurt een bijzondere betekenis steekt. De contemplatieve geaardheid van de beelden trekt dermate de aandacht dat die gevolgtrekking wel gemaakt moet worden. Mij ontging de betekenis (zo die er is) overigens volledig. Ik onderging Janet Planet als een langdradige exercitie maar vond troost in de zomerse sfeertekening.

Matig.

Jason goes techno. In space nog wel. Geen film die veel banden heeft met het horrorgenre. Jason is uiteraard aanwezig, maar in een geüpgradede versie. De Jason uit de beginjaren is ver weg. Jason is een efficiënte en intelligente moordmachine geworden. Een soort onaantastbare superzombie. Te machinaal. Te robotachtig. Te weinig mysterieus. Niet horrorwaardig. Niet spannend.

Gelukkig zijn de kills het aanzien nog wel waard. Bloed, gore en redelijke sfx liften de film op die momenten naar een niveau waar opwinding ontstaat en het adrenalinepeil stijgt. Zeer geslaagde momenten, die de smachtende horrorziel enigszins voeden in deze film die verder amper horror ademt.

Om de kills heen is deze Jason X gewoon een geroutineerde sciencefiction film. Waardering voor de poging om Jason te upgraden als personage en als film, maar Jason in space is het gewoon niet. De man hoort rond te wandelen in een duistere spookachtige omgeving en argeloze tieners af te slachten. Jason in een sfeerloze technohal roept geen heuse horrorsensaties op.

Pluim voor de morbide humor in woord en beeld. De humor is naast de goeduitziende reeks kills het enige andere geslaagde element.

Verder is het allemaal erg matig.

De film opent met een citaat van schrijfster Sylvia Plath. Een citaat dat je als het motto van de film kunt beschouwen. “It’s a hell of a responsibility to be yourself. It’s much easier to be somebody else or nobody at all.” De uitspraak geeft goed de strijd weer die acteur Jay Kelly met zichzelf uitvecht. Zijn innerlijke gevecht om zichzelf los van zijn rollen te definiëren. Door zich altijd maar te verschuilen achter een karakter lijkt hij zichzelf te zijn kwijt geraakt en slaagt hij er eigenlijk nooit in zijn innerlijke gevoelsleven bloot te geven. Een moeilijk gevecht dat een serieuze aanpak vereist. Echter, de nonchalance waarmee hij de strijd met zichzelf aangaat, maakt dat je de poging en daarmee het personage Jay Kelly nooit serieus neemt. Het maakt ook dat het op zijn minst erg lastig is om met hem te sympathiseren.

Het citaat wordt door Jay Kelly uitgesproken in de slotscène van zijn laatste film. Nadat de laatste scène is opgenomen belandt de acteur eerst in een emotioneel gat. Een aantal gebeurtenissen en de openbaring van een aantal verdrongen herinneringen maken dat hij inziet dat hij een groot deel van het leven van zijn jongste dochter heeft gemist. De dochter maakt voor zij gaat studeren een rondreis door Europa en Jay Kelly besluit haar in een soort wanhopige opwelling te volgen. Regisseur en schrijver Baumbach laat Jay Kelly en zijn entourage per trein door Frankrijk en Italië reizen. De trein passeert diverse uitheemse stations die toevallig meteen ook diverse stations in Jay Kelly’s leven markeren. Het zijn flashbacks die iets te gemakkelijk voortkomen uit of corresponderen met de gebeurtenissen tijdens de reis.

De reis dient tevens om een wereld dichterbij te brengen waarmee de acteur al decennialang geen contact heeft gehad. De gewone wereld. De wereld waarin zijn fans vertoeven. Heel geestdriftig treedt de acteur in contact met de treinreizigers die enigszins ontdaan zijn door de aanwezigheid van de wereldberoemde acteur die zich zowaar in hun midden begeeft. Baumbach maakt er kitscherige scènes van. De wagon baadt in het licht. Weeïge orkestmuziek speelt op de achtergrond. De camera zwenkt heen en weer van een gelukzalig lachende Jay Kelly naar de gewone burgers die in de tweede klasse reizen en zich verheugen in de aandacht van de ster. De contrasten zijn groot. De wereld waarin de acteur leeft is overduidelijk niet de wereld waarin zijn bewonderaars leven. Het leken me scènes vanuit het perspectief van Jay Kelly die zich wentelt in de bewondering van zijn fans. De scènes impliceren geen gelukte afdaling van de wereldberoemde acteur naar de wereld van de normale burger. De acteur speelt nog steeds een rol. Het is het enige dat hij blijkbaar kan.

De film draait om de verhouding tussen verbeelding en werkelijkheid en doet daar ruim twee uur over. Tot verhelderende conclusies komt de film niet. Nou ja, misschien is de conclusie wel dat je vastgeroest zit in de rol die je hebt aangenomen. De kunstzinnig klinkende dialogen zijn daar niet duidelijk over en nodigen ook niet uit tot diepzinniger contemplatie. Gelukkig zijn er voldoende leuke scènes die is er in slagen de aandacht vast te houden. Daarnaast is het acteerwerk gewoon goed te noemen. George Clooney in de titelrol speelt de charismatische en ook kinderlijke Jay Kelly perfect. Ook goed is Adam Sandler als de manager van Jay Kelly die na jarenlang als vanzelfsprekend de acteur te hebben verzorgd en begeleid zich steeds meer realiseert dat hij daardoor zchzelf en anderen tekort heeft gedaan. Ik vond de scènes met Sandler de meest anusante en de meest ontroerende scènes van de film.

Uiteindelijk is de film "Jay Kelly" een redelijk leuke alsook te lange tragikomedie waarin neurotische personages ronddolen die op zoek zijn naar zichzelf en volop bezig zijn met de verwerking van dingen uit het verleden. Veel egotripperij en zelfmedelijden en een dotje humor. Een echte Baumbachfilm dus.

De film van Jean-Luc Godard kreeg vanuit kerkelijke hoek veel kritiek te verduren. Enigszins provocerend is de film natuurlijk ook. Geen wonder als de titel 'Je Vous Salue Marie' refereert aan een bekend katholiek gebed. Als de protagonisten Maria en Jozef heten. Als het heilige icoon Maria ook nog eens in ongepaste naakte posities te bewonderen valt. En als het verhaal bovendien draait om een maagdelijke zwangerschap en geboorte.

De film werd omringd door een hoop gedoe. In een sfeer van verontwaardiging en vijandigheid werd de film uitgebracht. In de bioscopen waar de film draaide vonden protestacties plaats die soms zelfs gewelddadige vormen aannamen. Ook Paus Johannes Paulus II bemoeide zich ermee en veroordeelde de film als beledigend en kwetsend voor de religieuze goegemeente. Dat een dergelijke commotie het gevolg is van het uitbrengen van een film bewijst maar weer eens dat film een significante plek inneemt in het sociaal-culturele veld en af en toe heerlijk in het gezapige wereldje van fatsoen, onwankelbare morele superioriteit en pedanterie kan roeren.

De film is eigenlijk niet heel bijzonder. Maria bij het sporten. Maria bij de gynaecoloog. Maria aan het werk bij het tankstation van haar vader. Maria en Jozef in discussie. Maria naakt. Met deze fragmenten en beelden presenteert Godard zijn visie op het beroemde Bijbelse verhaal. Tamelijk onsamenhangend en met tussenpozen onderbroken door een professor die zijn studenten onderricht over de evolutietheorie, hetgeen de samenhang tussen al die fragmenten. niet bevordert.

Fragmentarisch, kil en abstract. Geen sfeer die uitnodigt om toenadering tot de protagonisten te vinden. Dat lukt dan ook niet. Je Vous Salue Marie is een afstandelijke observatie van het doen en laten van een zwangere Maria. Een provocerende toon kon ik niet echt ontwaren. Maria naakt. Ach, misschien is dat dan een beetje provocerend. Aan de andere kant is het naakt totaal niet sensueel maar dient meer als beeldspraak om de diepe verbondenheid, die Maria met haar lichaam voelt, aan te geven. Ik ervoer de naakte Maria niet als een schokkend element.

Je Vous Salue Marie is een film met interessante aanzetjes, leuke symboliek en een sterke beeldspraak maar is geen prettig samenhangend geheel en verdwijnt na het kijken alweer snel uit de gedachten.

De eerste pakweg 30 minuten van de film zijn meteen de beste. In dat halve uurtje bewijst regisseur Victor Salva een neusje te hebben voor spanningsopbouw en voor het neerzetten van een heuglijk naargeestig sfeertje. Helaas gaat het daarna snel bergafwaarts als de film verzandt in goedkope trucs die voor spannende momenten moeten zorgen maar er niet in slagen om ook maar een schim van de sfeer en de spanning uit het eerste halve uur op te roepen.

De eerste confrontaties met het monster zijn duister en mysterieus. Daarna vallen die elementen bijna volledig weg. Als horrorkijker zie je vaker kwade creaturen die voortvluchtige tieners achtervolgen en die geholpen door hun gestruikel en onhandigheid (van de tieners dus) de tieners imponerend bedreigen. In deze film bedient Salva zich niet van deze flauwe middelen, want in deze film helpen de tieners het monster een handje door gewoonweg even te wachten tot het creatuur klaar is met zijn bezigheden en weer in staat is om de achtervolging voort te zetten. Het kunstje werd soms zo opzichtig uitgespeeld dat ik echt twijfelde of het hier toch niet ging om een persiflage op een monsterfilm. Dat bleek echter niet het geval.

Het monster ziet er goed uit. Creepy. Alleen erg jammer dat het creatuur niet wordt voorzien van een achtergrond. Zijn ontstaansgeschiedenis wordt niet behandeld. Zijn motieven worden niet verklaard. Best jammer want een blik in het innerlijk, versterkt juist vaak de sinistere dreiging. En dat hoeft helemaal niet het resultaat van diepgaand onderzoek te zijn. Een summier maar helder detail is vaak al voldoende.

Dezelfde nonchalante aanpak overkomt de bijpersonages. Die zijn er plotseling, maar hun aanwezigheid gaat met weinig verklaring gepaard. Zo is er een vrouwelijk medium die visoenen ziet en die een bepalende rol zou kunnen spelen maar die niet verder komt dan krankzinnig geraaskal. Schrap zo iemand, zeg ik. Wat is het nut. Ik bedoel maar.

Ach. Het zij zo. Mager filmpje met een prima spannende opbouw en een prima monster maar ook met een neergaande spannende lijn en oninteressante en belachelijke personages.

Het lelijke eendje Needy (Amanda Seyfried) en seksbom Jennifer (Megan Fox) vormen een uiterst ongewoon vriendinnenpaar in deze middelmatige horrorkomedie van regisseur Karyn Kusama.

De vertelstructuur is rechttoe rechtaan maar maakt af en toe gebruik van terugblikken om de stupide kijker te voorzien van informatie zodat hij de overduidelijke twists en probleemloze vraagstukken die langs komen, zeker zal begrijpen. Een probaat middel om de vaart uit de film te halen en de spanningsopbouw ernstig te verstoren. De terugblikken worden overigens begeleid door de voice-over van Amanda Seyfried. Die stem heeft wel wat en dat verzacht de voortdurend afnemende spanning in de verhaalloop iets.

De personages stellen weinig voor. Needy is intelligent en bijdehand, maar ook introvert. Nogal stereotiep dus. Zij is overigens het enige personage dat uit al haar clichématigheid nog enige diepgang weet te peuren. Dat zegt veel over de andere personages.

Zo is haar vriendin Jennifer slechts het lichaam dat de film van een titel voorziet. De enige rol die zij vervult is die van stoeipoes. Haar gemis aan laag wordt nog enigszins gecompenseerd door haar een actieve rol te geven in de middelmatige erotische scènes en de middelmatige horrorscènes. De overige personages zijn schertsfiguren.

Toch zijn de leukste scènes die met sexy Fox. Als de spanning in de film is gereduceerd tot het absolute nulpunt, leveren haar scènes tenminste nog wat spektakel op als zij zich met splatterend geweld te goed doet aan mannelijke bewonderaars.

Inhoudelijk stelt de film weinig voor. Slaapverwekkend is het nèt niet. Er zijn een paar aardige bloedige scènes met aardige effecten en er is wat aardige humor. Die dingen houden je wakker, maar echt goed is het allemaal niet.

Met het verhaal is niet veel mis. In de kern een goed verhaal. Helaas heeft de film een lange saaie opbouw, die de kern van het verhaal maar blijft uitstellen. Er gebeurt veel te lang helemaal niets.

Vanwege het smalle budget, is het zeker begrijpelijk dat de hele film niet gevuld kan worden met allerhande geldverslindende effecten of actiescenes. Maar juist daarom is het zo jammer dat er geen stukje van die enorme lap tijd besteed wordt aan wat spannende achtergrondinformatie. De apocalyptische gebeurtenissen geplaatst in religieuze context zijn er interessant genoeg voor. Het had de film heel adequaat kunnen voorzien van een sinister en dreigend sfeertje. In plaats daarvan kijken we nu langdurig naar vervelende vakantieonzin in de straten en in het uitgaansleven van Jeruzalem.

De oude stad van Jeruzalem als setting voor de gebeurtenissen is goed gekozen. Ondanks dat de film dreiging mist, straalt dat decor wel een bepaalde onbehaaglijke sfeer uit.

Als de actie begint, vallen de scenes tegen. Te donker, te schreeuwerig en te springerig.

De creatuurtjes zien er creepy uit. Goed gedaan.

De google glass die als camera fungeert is een leuke vondst. Het geeft de weergave van de gebeurtenissen een apart tintje.

Ondanks dat een bril normaalgesproken stevig op de neus gepland zit, zag de draagster toch kans om de bril opvallend vaak van de neus te laten glijden. Met beeldstoring en (ja hoor!) gewiebel en geschud van de camera tot gevolg. Voorspelbaar. Gebrekkige cameratechniek hoort stomweg nog altijd bij het genre. Het blijft ergerniswekkend.

Vijf irritante studenten op vakantie in Mexico vertonen lichtzinnig gedrag, maken hun jetski’s kapot en dobberen hulpeloos op volle zee. Onvoorstelbaar dom natuurlijk. De film slaagt er in om mijn irritatie over zoveel onbenul even weg te nemen met sfeervol camerawerk dat de uitzichtloze situatie goed weet te vangen. Onbehagen ontstaat bij het zien van de open zee en de verre horizon en het eindeloze niets daartussen. En om het isolement en de ernst van de situatie nog extra te benadrukken laat de camera de drijvende jetski eveneens in vogelperspectief en vanuit de diepte van de zee zien. Prima camerawerk is het sterkste punt van de film en zorgt voor een beklemmende en onheilspellende sfeer.

Verder is er weinig dat in deze film positief opvalt. De personages zijn vervelend. Enig gevoel van mededogen betreffende lasten als honger, dorst en een vraatzuchtige haai was mij vreemd. Het duurt overigens een tijdje voordat de witte haai opduikt. Tot die tijd zit je opgescheept met die vervelende personages die zich vervelend blijven gedragen. Het sfeervolle camerawerk houdt me op de been.

Ik smacht naar de komst van de haai. Die ziet er trouwens in de eerste momenten dat hij de film binnenzwemt best levensecht uit. Wat een opluchting. Helaas is de vreugde van korte duur. Naarmate het beest meer speeltijd krijgt, wordt dat levensechte aspect een stuk minder. De beste momenten zijn uiteindelijk de momenten dat de aanwezigheid van de haai niet getoond maar door de camera gesuggereerd wordt.

Jetski is een saaie film. Er gebeurt niet veel. Er zijn mooie beelden die spanning genereren. Er is wat haai. Verder moeten we het doen met de personages die onderling ruziën, domme acties ondernemen of gewoon niets doen. Op naar de finale dan maar. Nee, de finale maakt de film niet beter. Wat een armoe.

De film vertelt een minder bekend sprookje van de gebroeders Grimm en doet dat met een rudimentaire vorm van animatie. De animatie is niet compleet. Is niet af. De film laat achtergronden en diepte-effecten zien die slechts uit een enkele eenvoudige penseelstreek en wat terloopse kleuraccenten bestaan. Van de creatie der figuren is evenveel werk gemaakt. De figuren bestaan uit voortdurend in beweging zijnde lijnen die maken dat een figuur nooit haarfijn en gedetailleerd is te zien. De rudimentaire animatie maakt nerveus.

Met deze grove elementaire vorm van animatie beperkt regisseur Sébastien Laudenbach zich tot het wezenlijke van de vertelling en verleent hij aan de film een droomachtige tintje. Ik begreep het, maar werd er tevens blijvend bloednerveus van. Het bedierf mijn beleving, hoewel het (mij onbekende) sprookje mij op zich wel boeide.

Een grimmig sprookje dat ferme thema‘s als hebzucht, geweld en bedrog behandelt. Het jonge meisje dat het overkomt, heeft alle reden om depressief te geraken. Dat gebeurt niet en dat zie je in de animatie goed terug. De film gebruikt op elk moment overwegend zeer felle en vrolijke kleuren, die niet passen bij de ernstige thematiek van het sprookje. Het zijn echter de kleuren die de gemoedstoestand van het meisje weerspiegelen. Een toestand van hoop en positiviteit die averechts staat op de strekking van het verhaal. De werking is verwonderlijk en bevreemdend.

Geweld is een belangrijk thema. Ook op de bloedige momenten verandert de tekentechniek niet en wordt het geweld opgetekend met enkele rode penseelstreken, die bloedspatten verbeelden. De boodschap van het sprookje is hard. De beeldspraak vertelt hem immer verzachtend en immer droomachtig.

De animatie is eenvoudig en schetst slechtst de belangrijkste elementen. De bijzaken mag de kijker zelf invullen. Zo ziet de film bijna volledig af van bijfiguren. Althans duidelijke bijfiguren. Ze zijn er wel, maar je ziet nooit zo‘n figuur in vol ornaat. Je ziet alleen een hand, een beweging of een actief gebruiksvoorwerp. Ja, het is een rudimentaire film.

La Jeune Fille sans Mains maakt geen gebruik van een realistische tekentechniek. Het deugdzame meisje dat de hoofdrol in deze film vervult, kan er verhalend en metaforisch goed haar ei in kwijt. Fijn voor haar. Ik bleef de tekenstijl vooral afleidend vinden en slaagde er niet in me volledig mee te laten voeren.

Caracas, Venezuela, 2017. Een stad in onrust. Protesten van veelal studenten die voor de democratie en tegen het militaire regiem demonstreren, worden gewelddadig onderdrukt. Het vriendengroepje bestaande uit Lola, Cacá, Eli en Alain bekijkt de protesten van hun generatiegenoten met desinteresse. De strijd voor de vrijheid kan hun maar matig boeien. De vier leven in hun eigen wereld. Ze behoren tot de bevoorrechte groep van welgestelde jongeren en leven een zorgeloos bestaan. Factoren die hun hedonistische bubbel dreigen te verstoren worden simpelweg genegeerd of met gehaaide kilheid uit de weg geruimd.

De film pendelt heen en weer tussen het jaar 2033 en 2017. In 2033 worden bij Alain onderdrukte herinneringen wakker die hem doen terugkeren naar de gebeurtenissen in 2017. Het is interessant om de gebeurtenissen rond de groep te volgen. Spannend is het niet. Een plottwist die aan het einde duidelijk wordt, valt in de loop al wel te achterhalen. Het zijn de personages die de film interessant maken. Leden van een kleine elite die hun positie genadeloos misbruiken en zelfs na jaren niet bereid zijn om schuld te bekennen, maar die nog steeds in dezelfde koude hoedanigheid verkeren. Het Venezuela van 2033 lijkt niet erg te zijn veranderd.

Jezabel is een fascinerende mengeling van een karakterstudie en een sociale parabel en heeft enkele scènes met geslaagde thrillerelementen. Het plot ontwikkelt zich minder verrassend dan gehoopt, maar de personages worden uitstekend neergezet en zijn enigmatisch genoeg om ze niet helemaal te kunnen doorgronden. Met name dat aspect houdt de film interessant.

The Jezebels is een typische exploitatiefilm uit de jaren 70. In de jaren 90 was de film weer even populair toen Quentin Tarantino hem onder het label Rolling Thunder Pictures opnieuw uitbracht. De film is een girl-gang film die met opvallend weinig naakt een meisjesbende laat zien die zich afzet tegen de jongensbende waar ze het speelse onderdeel van zijn.

De film heeft de gebruikelijke scènes die je in een dergelijke film mag verwachten. De meisjes in een jeugdgevangenis met een niet-uitziende lesbische bewaakster die stoute dingen wil en wordt bevochten. De confrontaties tussen rivaliserende bendes en rivaliserende karakters. De initiatie. De grote cruciale vechtpartij tussen de bendes. Het cruciale duel om de heerschappij in de meisjesbende. Behoorlijk voorspelbaar en ook nog eens matigjes uitgevoerd.

Het verhaaltje gaat over vriendschap, jaloezie, verliefdheid en verraad. De bekende highschool thematiek maar zich dan afspelend in een jeugdbende en simplistisch uitgewerkt. Er deugt meer niet. Het acteerwerk is niet geweldig. De typeringen van de personages zijn oppervlakkig en stereotiep. De actie- en geweldscènes zijn amateuristisch gestileerd. Er is maar weinig dat de interesse opwekt.

De film doet een beetje aan sexploitatie maar staat daarna toe dat de vrouwen zich verzelfstandigen. Van een ondergeschikte meisjesbende wordt de groep verheven tot The Jezebels. Genoemd naar de bijbelse figuur die als heerszuchtig en onafhankelijk geldt en als een vijand van het patriarchaat. Leuk bedacht. Ik was er niet erg van onder de indruk.

Een film van veel.

Er is tragedie. Er is slapstick. Er is fantasy. Er is actie. Er is veel.

Ook in stilistisch opzicht is er veel. Met prachtig gekaderde plaatjes. Met shots die een serene en rustgevende balans vertonen. Soms heel kleurrijk in de weergave. Soms helemaal niet. Wel altijd een weergave die goed past bij de sfeer (dramatisch, kolderiek, frivool) die op dat moment wordt uitgedragen. Althans zo ervoer ik dat.

Binnen de rustgevende kaders en tegen de statige en indrukwekkende achtergronden is in contrast heel veel beweging gaande. De personages zijn echt voortdurend in de weer. Zeer in strijd met de stilistische randen van de film. Het is onrustig in de evenwichtige kaders. Het is onrust van personages die in voortdurende staat van verbazing en opgewondenheid verkeren. Personages die geen tijd hebben voor Oosterse meditatietechnieken, voor bezinning, voor eenwording met natuur en omgeving en voor diepe wijsheden. Voor al die onzin hebben ze het gewoon veel te druk.

De gebeurtenissen die al die beweeglijke personages genereren zijn talrijk en volgen elkaar snel op. Dat moet ook. Het is immers een film van veel. Soms te veel.

Er waren momenten in de film dat ik dacht: Hé joh, doe niet zo druk en laat mij gewoon in stilte even genieten van dit mooie shot, of van deze absurde combinatie tussen actie en muziek, of van de intrigerende couleur locale. Gedachten die opkwamen vanwege het jammerlijke gevoel dat de film me de tijd en de rust niet gunde om al die intense sferen goed in te ademen.

Met de humor lukte dat wel. Gelukkig maar, want humor is een belangrijk aspect van de film. De humor is talrijk. Absurd. Slapstick. Hilarisch. Heel grappig en heel snel. Het werkte goed op m'n lachspieren.

De personages zijn aimabel en oppervlakkig. Ze grimassen veel, wat komisch werkt. Binding met personages is hier niet erg aan de orde. Daarvoor bewegen de personages trouwens te snel. Voordat er een begin van een verbintenis tussen kijker en potentieel interessant personage tot stand kan komen, is dat beloftevolle verbindingsfiguur alweer uit beeld verdwenen en gaan we naar een volgende scène of situatie. Het typeert de onrust in de film.

Desondanks een prachtfilm. En een film van veel. Misschien iets te veel.

De film houdt zich bezig met het thema van de eeuwige jeugd en laat zien hoever iemand wil gaan om dat te bereiken. In deze film gaat men ver. Met het label horror verwacht je ook niet anders.

Boven de film hangt een goeie duistere sfeer. Viezig ook. Dat lukt zonder hele expliciete acties in te zetten. Hier geen vette gore of banale jumpscares. De horror is niet grafisch. De horror is subtiel. Een enkele uitzondering daargelaten is de horror vooral suggestief. Het werkt. Hier wordt geraffineeerd spanning opgebouwd.

De spanningsopbouw gebeurt in cinematografisch gezien hemelse sferen. Met prachtige kleurenspel in de scènes. Met zorgvuldig gecomponeerde invulling van de beelden. Met onverwachte en interessante camera standpunten. Heel mooi. Opvallend vaak is het style over substance. Een indruk die nog wordt versterkt door het veelal tergend langzame tempo waarin de handelingen plaatsvinden. Een tempo dat zo laag ligt dat je wel ten volle van de beeldenpracht moet genieten. Laat maar gebeuren. Het is geen straf.

De muziek speelt een aparte rol. De muziek zet geen spannende accenten. De muziek is eigenlijk helemaal niet passend bij de gruwelijkheden die in deze wonderschone omlijsting plaatsvinden. De muziekkeuze is vreemd en verstevigt door zijn ongewoonheid juist de onheilspellende spanning die beeld en verhaal zo succesvol neerleggen.

Aan het eind van de film is de horrormissie geslaagd. Het nuttigen van een knoedel heeft vanaf nu absoluut een nare bijsmaak.

Een kerstfilm die (heel verrassend) een romantische komedie is. Evenals de meeste kerstfilms dus. Wat serieus wel verrassend is, is dat de film elementen uit de misdaadfilm bevat. In Jingle Bell Heist heeft een duo het plan opgevat om een warenhuis te beroven. Het duo loopt rond als kerstman en het warenhuis is sfeervol gedecoreerd. De entourage ademt kerst. Dat feit zorgt voor een bepaalde sfeer maar is verder niet van belang. Het verhaal had zich ook in de zomer kunnen afspelen.

Van meer gewicht is het maatschappelijke aspect. Het menselijke aspect. Het sympathieke duo bestaat niet uit doorgewinterde criminelen. Beiden zijn slachtoffer. Beiden zijn buiten hun schuld in financiële nood geraakt en voor beiden is geen sociaal vangnet beschikbaar om de nood te lenigen. Hun daden zijn dan wel clandestien maar zijn daarnaast absoluut te begrijpen. Het duo blijft op die manier sympathiek. En om het duo ondanks hun criminele activiteiten nog sympathieker te maken, verzint de scenarist dat de baas van het warenhuis een enorme smeerlap is. Iemand die het verdient om beroofd te worden.

De scènes die zich met de overval bezighouden zijn leuk om te zien en soms zelfs grappig. Het romantische element is meer iets dat blijkbaar in een kerstfilm gedrukt moet worden. De romantische interactie is niet heel overtuigend. Erg vermeldenswaardig is dit element derhalve niet. De interactie als partners in crime vergaat de twee hoofdrolspelers beter. Die is dynamisch en grappig.

Jingle Bell Heist is een vermakelijke film die zich enigszins onderscheidt van de standaard romantische kerstkomedie door zijn criminele elementen en door de maatschappijkritiek waarmee hier en daar gestrooid wordt. Voor de kijker die kerstgevoelig geraakt wil worden, is het raadzaam een conventionelere kerstfilm uit te zoeken.

De film begint met een onvoorstelbaar beklemmende massale zelfmoordscène, die tijdens het bekijken van de rest van de film nooit meer uit de gedachten verdwijnt. Er volgen nog meer scènes met zelfmoorden, en afschuw en shock over zoveel gruwel is er zeker. Toch heeft geen scène meer de impact van die eerste scène. Het gevoel van afschuw dat daarbij los komt, wordt door geen andere gebeurtenis meer geëvenaard. De film beleeft zijn hoogtepunt in de eerste minuten.

De zelfmoorden zijn een rode draad waar de film steeds naar terug keert. Een beetje vaste bodem onder de voeten. De aanleiding voor de massaliteit ervan, blijft echter duister. De film biedt aanwijzingen en gebeurtenissen genoeg, maar die zijn zonder uitzondering vaag en ongrijpbaar. Eigenlijk moet de kijker het zelf maar uitzoeken. Alle invullingen zijn goed verdedigbaar. Regisseur Sion Sono geeft er geen instructies bij.

Ik heb de film maar bekeken als een variant op de aloude sage van de Rattenvanger van Hamelen. Gezien eerdere berichten was ik daarin niet de enige. Door de sage als uitgangspunt te nemen, overkwam mij een soort houvast in de ongrijpbaarheid van het verhaal. Dat voelde wel aangenaam.

De film pakt twee populaire fenomenen uit de Japanse jeugdcultuur en brouwt er een verhaal omheen. De hoge zelfmoordratio onder Japanse jongeren in combinatie met de jeugdige wens om iets bijzonders te doen en beroemd te zijn. Een meisjes popgroepje dat razendpopulair is en op elk moment van de dag wel ergens op een tvscherm is te zien, lijkt de rol van de rattenvanger te hebben. Een afschuwelijk groepje overigens. Het groepje was met kinderlijke popdeuntjes de gehele film hevig aan mijn irritatiegrens aan het knagen.

Het verhaal is (zelfs met de rattenvanger in het achterhoofd) moeilijk te volgen. Op een bepaald moment bestaat de film enkel nog uit symboliek en ondoorzichtige gebeurtenissen, die niet of moeizaam zijn te plaatsen rondom de rode draad. Dat moet je misschien ook helemaal niet proberen en is misschien ook helemaal niet de bedoeling. Nou ja, ik deed het toch en mijn inspanningen waren vruchteloos.

Wel ontdekte ik, tijdens mijn vergeefse pogingen, een fijn sfeertje. Duister en surrealistisch passeert een en ander. Temidden van alle warrigheid is de grauwe en duistere uitstraling van film een baken van helderheid. Het verhaal is dan misschien deels onbegrijpelijk. De sfeer is dat niet.

Een soort boodschap zal er ook zijn. Zoiets als: Pas op voor subculturele stromingen die erg aanlokkelijk lijken, maar die stiekem subversieve bedoelingen hebben.

Bedankt voor de waarschuwing. Ik zal er aan denken.

Een film van John Sturges. Eén van zijn laatste en niet zijn beste. De film duurt nog geen 90 minuten en valt ietsjes tegen.

Met het oog op de klinkende namen, waren de verwachtingen voor deze western hoger gespannen. Een western geregisseerd door John Sturges naar een script van Elmore Leonard, gebaseerd op een boek van Louis L'Amour. Met in de hoofdrol Clint Eastwood. En andere hoofdrollen voor Robert Duvall en John Saxon. Ja, dat klinkt.

In plaats van een nobele zwijgzame held is Eastwood hier een aangeslagen zwijgzame anti-held, die zich niet druk maakt om morele kwesties, maar juist heel slinks alle moeite doet om buiten elke conflictsituatie te blijven. Dat is even wennen, maar de dynamiek die de combinatie van de drie personages opwekt,vergoedt veel. Duvall speelt een onaangename sadist. Saxon is een man met een eerbare missie die nietsontziende middelen toepast om zijn doel te bereiken. En Eastwood trekt gelukkig op het juiste moment toch nog zijn pistool.

Het verhaal waarin ze figureren stelt niet veel voor. De korte speelduur zorgt voor tempo en houdt de moed erin. Spannend momentje hier. Schietpartijtje daar. De heren doen dat allemaal heel onderhoudend. Aan de vrouwen beleeft de kijker minder plezier. De vrouwenrollen zijn zwak uitgewerkt en doen er weinig toe. Hun personages worden door de mannelijke inbreng dientengevolge met weinig egards behandeld. En als gemanipuleerde kijker ging ik daar gemakkelijk in mee.

Joe Kidd is geen opzienbarende western. De film biedt Eastwood uiteindelijk echter wel voldoende gelegenheid om de coole held uit te hangen. Ach, daar doe ik het voor.

De film kijkt als een videojournaal. De seriemoordende hoofdpersoon vertelt in korte en lange fragmenten over belangrijke en cruciale momenten in zijn leven. Te beginnen bij zijn jeugd met vervelende ervaringen op school via het ontdekken en bekijken van zwartwit seksfilms en het morbide effect daarvan op zijn fantasie, tot seks met prostituees en het vermoorden en in stukken snijden van deze dames. Gevat in koude onverschillige beelden voorzien van droog en emotieloos commentaar van de killer zelf. Heel klinisch. Heel steriel.

Op koude en monotone wijze passeren zo de meest verschrikkelijk details over de toedracht van de moorden. De ene moord wordt wat grafischer in beeld gebracht dan de andere, maar geen enkele moord is omlijst met overdreven sensatiebeluste effecten. De monotone en emotieloze begeleidende stem die gedetailleerd commentaar levert, draagt het meeste bij aan het ongemak dat bij het kijken opkomt. Plezierig is het allerminst.

Het is een waargebeurd verhaal. Een gruwelijk verhaal. De verfilmde gebeurtenissen zijn authentiek. Vooral dat feit zorgt voor een gevoel van afschuw en wekt (macabere) interesse. En dat is eigenlijk ook het enige dat de film verder oproept. Het is geen meeslepende fim. De minutieuze detaillering op beeld zorgt voor weinig schwung. De film is traag. De eentonige stem van de killer trekt je ook niet heel charismatisch het verhaal binnen. De killer is een saaie persoon. Je hebt er niets mee.

Als kijker hou je voortdurend afstand tot het verhaal. Ik heb waardering voor de poging om de killer een realistisch fundament mee te geven, maar de film wordt er ook tamelijk futloos van. Wat meer schwung en smeuïgheid had gemogen.

Er zullen veel tieners zijn die in hun leven een punt bereiken waarop ze zich helemaal vervreemd voelen van het gezin waarin ze opgroeien. Een punt waarop ze zoveel irritatie ervaren dat ze helemaal niets meer met het gezin te maken willen hebben en het liefst tot eliminatie van de gezinsleden zouden overgaan. Meestal en gelukkkig gebeurt dat niet daadwerkelijk en blijft het bij een fantasie. Soms wordt een fantasie werkelijkheid. De film John and the Hole vertelt van een originele poging van de dertienjarige John om afstand tot zijn gezin te nemen.

Hij slaagt erin zijn beide ouders en zijn zus in een gat in de grond te stoppen waaruit ze zonder hulp niet kunnen ontsnappen. Er ontstaat een verontrustende situatie. Te zijn overgeleverd aan een dertienjarig egocentrisch kutjoch dat eigenaardig gedrag vertoont en de gevolgen van zijn acties niet goed kan overzien, is een angstaanjagend scenario. De film buit dat gevoel uit door John te volgen die onbekommerd zijn gewone alledaagse dingen doet en zich niet druk lijkt te maken over het lot van zijn gezinsleden.

Veel verduidelijking over de motieven van John geeft het draaiboek niet. Hoewel de kijker een redelijk beeld opbouwt van het doen en laten van de protagonist, wordt de vraag naar het waarom niet verklaard. Een demonstratie van macht? Een roep om aandacht? Een geval van psychopathie? Een ziekelijke vorm van zelfingenomenheid? Alle opties zijn mogelijk. Er zijn aanwijzingen uit het gedrag van John te filteren die meerdere opties ondersteuen. Een eenduidig antwoord kan echter niet uit zijn gedrag worden afgeleid. De film houdt het verborgen. John doet in ieder geval gewoon wat hij wil. Zoveel is duidelijk.

De film houdt zich niet met psychologische finesses bezig. De film houdt zich niet met verklaringen bezig. Juist het feit dat niet alles wordt uitgelegd zorgt voor een onheilspellende en bevreemdende sfeer. Het verhaal zelf creëert maar weinig spannende momenten. Er gebeurt vrij weinig in de 100 minuten speelduur die de film heeft. Er zit een gezin in een gat in de grond en zoon John heeft derhalve het huis voor zichzelf en laat vooral zien hoe onvolwassen hij nog is. Dat is het wel. De film laat het thrilleraspect dan ook grotendeels los en ontwikkelt zich veel meer tot een coming of age-film.

John and the Hole is een eigenzinnige film. Een intrigerende film. Een thriller. Een drama. Een coming of age. Van alles wat. De film is niet spannend vanwege zijn verhaal maar is spannend vanwege de bevreemdende sfeer die over het gebeuren hangt. Bevreemding die ontstaat omdat de film maar weinig verklaringen biedt. Bevreemding die ontstaat omdat de film een jongen laat zien die zijn gewone jongensdingen doet terwijl zijn gezinsleden in een benarde situatie verkeren. Heel merkwaardig. Ja, mij gaf de film dat bevreemdende gevoel absoluut.

Een korte film uit de Masters of Horror reeks die van 2005 t/m 2007 op de Amerikaanse televisie werd uitgezonden. Met steeds bijdragen van een uur van gerenommeerde horror regisseurs. John Carpenter nam twee afleveringen voor zijn rekening. Cigarette Burns is er één van.

Een prachtig stukje werk van Carpenter. Een spannend verhaal dat misschien nog beter tot zijn recht was gekomen als volwaardige speelfilm. De korte film kent een trage zorgvuldige opbouw vol spannende mysterie. De rust van de opbouw wordt helaas niet tot het einde toe volgehouden. Waarschijnlijk is het strakke format van 60 minuten de boosdoener. Het einde kwam me iets te snel en werkte iets te gehaast. Een half uurtje extra om de potentie van het verhaal volledig te benutten, had van mij gemogen.

Desondanks is het een bijzonder fijn werkje. Een zoektocht naar een obscure film met de naam ‘La Fin Absolue du Monde’. Een film waar nog maar één exemplaar van zou bestaan. Een film die de perceptie tussen waan en werkelijkheid aantast van een ieder die in zijn ban raakt .En nog erger: Een film die de kijker naar die film krankzinnig maakt. Hoofdrol Norman Reedus gaat er naar op zoek, raakt volledig geobsedeerd en overschrijdt tijdens zijn queeste alle denkbare grenzen. Prima acteerwerk van deze mij onbekende acteur.

Cigarette Burns deed me denken aan In the Mouth of Madness (1995), waarin een verzekeringsagent op zoek gaat naar een spoorloze horrorschrijver. Een schrijver die met zijn boeken van zijn lezers bloeddorstige moordenaars maakt. Cigarette Burns speelt met hetzelfde idee, maar doet dat met een ander medium, is wat compacter en meer gericht op actie in plaats van sfeervolle enscenering. Hoewel dat laatste gelukkig niet ontbreekt. Ook de muziek is weer typisch Carpenter en is sfeervol aanwezig. Denk Halloween. De compositie is trouwens niet van John Carpenter, maar van zijn zoon. Klein detail.

Het verhaal wordt redelijk vlot verteld. Het strakke format biedt helaas weinig ruimte voor al te veel sfeervolle omzwervingen. Toch bezit de film weer die typische Carpenter sfeer, maar je raakt er net even minder van doordrenkt dan in zijn langere werk. Verder nog wat schrikeffecten en wat gore om de opgebouwde spanning en sfeer te ondersteunen. Lekker.

Cigarette Burns zit vol goede ideeën. De film schuwt het plastische werk niet en heeft een fijne on-heilspellende sfeer. Heel jammer dat de speelduur en het tv-format de breedte van verhaal een beetje in de weg zitten.

Na een aantal kwakkelende jaren betekende de film John Wick opeens weer een enorme boost in de filmcarrière van Keanu Reeves. Met een bescheiden budget en een onbekend regisseursduo bestaande uit David Leitch en Chad Stahelski aan het roer, was het succes van de film op zijn minst verrassend te noemen.

Het succes van de film zal niet te wijten zijn aan het flinterdunne verhaal. De wraakthriller met daarin elementen die erop duiden dat we de film niet al te serieus moeten nemen, stelt inhoudelijk niet veel voor. De film leeft van de overdrijving. Dat geldt niet alleen voor het enorme aantal doden dat de titelfiguur op zijn conto bijschrijft. Dat geldt ook voor de vele bizarre figuren in de film. En dat geldt voor de parallelle wereld waarin de misdadigers vertoeven. Een wereld waarin men elkaar met gouden munten betaald en waarin een hotel als een verzamel- en vrijplaats voor het geboefte fungeert. Een wereld van specialisten. En tenslotte geldt dat natuurlijk voor de bijna-onaantastbaarheid van John Wick, die een spoor van doden achter zich laat en zich een filmlang door een regen van kogels beweegt zonder dat die regen veel effect heeft op zijn functioneren.

Het spelen met de clichés is vermakelijk. Extra vermakelijk, omdat de optische beleving gewoonweg geweldig is. In plaats van te smijten met explosies en andere spectaculaire aandachttrekkende effecten, zijn de actiescènes heerlijk onderkoeld gestileerd. De camera wordt dynamisch ingezet en focust vooral op de personages die hun agressie met behulp van Oosterse vechtkunsten of met allerhande wapentuig uitleven. De doelgerichte no-nonsense uitstraling van Reeves en de ongekunstelde score maken het onderkoelde plaatje compleet.

Het tempo ligt hoog in deze actiethriller, die rustige momenten maar weinig tijd gunt. Het verhaal over een wraakactie stelt niet veel voor. De uitwerking van het inhoudsloze verhaaltje is echter geweldig. De actiescènes zijn indringend en spannend. De personages heerlijk stereotiep. En ook de humor wordt niet vergeten. Heerlijke film.

Na twee jaar keert Keanu Reeves terug als de keiharde en onderkoelde John Wick. Chad Stahelski die ook de regie deed van de eersteling, maakt er weer een heerlijk actiespektakel van dat al in de eerste 10 minuten een hogere bodycount heeft dan menig andere actiefilm over de hele linie.

Het camerawerk is weer geweldig goed. Een beweeglijke camera die als het ware meekijkt met het personage. De actie wordt dynamisch gevangen. Stahelski die eigenlijk stuntman is kan in de actiescènes al zijn expertise kwijt. De film is dan ook een actiefilm pur sang. Bijna zonder pauzes vliegen de actiescènes je om de oren. Het verhaal stelt wederom weinig voor, In plaats van een wraakmotief wordt John Wick in deze film gedreven door een ereschuld. Veel meer verhaal is er niet en dat maakt verder ook niet zoveel uit.

De wereld van John Wick lijkt een wereld die parallel aan de onze bestaat. In de wereld van de übercoole John Wick die op alle situaties een (verbaal en fysiek) passend antwoord heeft, is alles cool. In de film verschijnen bizarre personages. Ieder personage is een professionele moordenaar of is tenminste aangesloten bij een geheim syndicaat van misdadigers dat een hotel als verblijf- en vrijplaats hanteert. In de wereld van John Wick is geen normale burger te bekennen. In iedere straatveger, taxichauffeur, bedelaar, kelner of toerist schuilt heimelijk een moordenaar en een bedreiging.

Geloofwaardig is het allemaal niet. Vermakelijker des te meer. Tijdens de speelduur van twee uur is er nooit een moment van verveling. Daarvoor is de actie gewoon te goed, is Reeves te cool en is de setting te intrigerend en bovendien te fraai gestileerd. Het tweede avontuur van John Wick is wederom heerlijk actievermaak.