Opinions

In het derde deel is alles groter en breedvoeriger dan in de voorgangers. Van Chinatown tot Harlem schijnt iedere huurmoordenaar de jacht op John Wick te hebben geopend. Regisseur en voormalig stuntman Chad Stahelski zet meteen een vreugdeloze sfeer neer en voert de kijker door de regen en de duisternis mee naar een wereld waar koelbloedige moordenaars hun leven leiden. Een wereld waarin John Wick op de loop is en wanhopig en vermoeid probeert zijn doodsvonnis te ontlopen.

De kijker treedt een parallelle wereld binnen van huurmoordenaars. Een wereld met een eigen erecode, met eigen regels, met eigen economische en politieke verhoudingen. Een wereld die de oorlog heeft verklaard aan een aangenaam chagrijnige John Wick, die de regels heeft overtreden. Het is een fijne sfeervolle introductie van de situatie. Daarna gaat het pas echt los. Wat volgt is een doorlopende lus van geweld die over de kijker wordt uitgestort. Een lus van messenwerpen, vechtpartijen en vuurgevechten. En niet alleen over de kijker wordt het geweld uitgestort. Ook over John Wick natuurlijk. De man heeft geen moment rust. Het is heel begrijpelijk dat zijn blik somberder en somberder wordt en dat hij steeds vermoeider oogt.

Er is een scène die de last van Wick goed vangt. Beschutting zoekend voor zijn achtervolgers sleept de eenzame en doodvermoeide Wick zich een theater binnen waar de Russische Maffia zijn hoofdkwartier heeft. Op het billboard bij de ingang staat de aankondiging van het stuk “A Tale of Two Wolves”. A Tale of Two Wolves is een parabel die een oude Cherokee krijger eens deelde met zijn kleinzoon. Een levensles die wordt onttrokken aan het gevecht dat twee wolven in ieder mens continu voeren. Er is een wolf met slechte eigenschappen en een wolf met goede eigenschappen. Als de kleinzoon vraagt wie er wint, antwoordt de oude man: “de wolf die door jou wordt gevoed”.

Het middendeel van de film speelt zich af in Casablanca. De meerwaarde van dit gedeelte ontging mij. Wellicht was het de bedoeling om een snufje exotica in de film te brengen. Met de figuur van Hale Berry lukt dat enigszins. Van het exotische Casablanca krijg je verder amper iets mee en de actie is niet wezenlijk anders dan in de New Yorkse setting. Eenmaal terug in New York is Wick dan ook niet zienderogen opgeknapt van zijn exotische trip. Hij geeft nog steeds gul aan de slechte wolf en oogt nog even vermoeid en kijkt nog even somber als voor zijn vertrek.

De finale bestaat uit een eindeloze reeks goed ingestudeerde gevechtshandelingen die al vaker in een eindeloze reeks zijn gepasseerd. De reeks oogt tamelijk steriel. Zo worden de gevechtshandelingen niet eens opgeleukt met echt kunstbloed, maar met digitaal bloed, volgens mij. De gevechten spelen zich ook nog eens af in een gepolijst glazen decor zonder enige sfeer. Elke gevoel van spanning bleef bij mij achterwege.

Tijdens het finale gebeuren gleed mijn aandacht af en toe weg en stelde ik me een schaars geklede Hale Berry voor in een ligstoel op het strand van Casablanca. Hale Berry die haar twee wolven een staakt-het-vuren had opgelegd en gewoon genoot van de warmte van de zon op haar gebronsde huid. Aan dat beeld was ik na dik twee uur kunstzinnig gechoreografeerde- maar tegelijkertijd ook erg steriele actie, heel erg toe.

John Wick gaat onderwijl onverstoorbaar verder in zijn vierde film. Na een moment van verpozing, ben ik daar ongetwijfeld weer bij. Zonder hoge verwachtingen dit keer.

John Wick pakt in dit vierde deel de draad weer op en gaat voort zich te wreken op de 'High Table'. Met een speelduur van 169 minuten neemt de film iets meer tijd om zijn merkwaardige parallelle universum vol meedogenloze killers en vreemde rituelen verder uit te bouwen. Een interessante wereld die met veel mystiek is omgeven. Hoe onlogisch het allemaal ook is, met behulp van uitstekende actie, zwarte humor en een stijlvolle presentatie is de inleving in de setting niet moeilijk.

Met Chad Stahelski als regisseur is de actie gegarandeerd goed. Stahelski deed de stunts voor Keanu Reeves in de Matrix-trilogie. Gun Fu actie is wederom prominent aanwezig. De combinatie van martial arts en schietgevecht is visueel en choreografisch indrukwekkend. John Wick stoot zich op die manier langs rijen tegenstanders. In lange sequenties zonder abrupte cuts en zonder nerveus cameragebruik kan van de gevechten likkebaardend worden genoten. De actie is grandioos geënsceneerd.

Schitterend camerawerk maakt van rondrijdende auto’s spectaculaire killermachines. Schitterend camerawerk neemt de kijker in vogelvlucht mee door allerlei ruimtes waarin hordes vechtenden elkaar agressief omverblazen en elkaar het hoofd inslaan. Schitterend camerawerk geeft de film een lekkere dynamiek die slechts zelden wordt onderbroken door scènes waarin wordt gesproken.

Van John Wick moet je het in dat opzicht ook niet hebben. De held schijnt in al die 169 minuten slechts 380 woorden te spreken. John Wick en het gesproken woord bijten elkaar. Een zwijgzame John Wick is een goede John Wick. Keanu Reeves is nu eenmaal een matige acteur en krijgt met weinig tekst gelukkig maar weinig gelegenheid dat te onderstrepen. John Wick Chapter 4 is sowieso geen praatilm. De dramatische inhoud is in deze film sowieso slechts van secundair belang. Het draait om actie. En Reeves excelleert in de actiescènes. Wick’s tegenstanders worden erg indrukwekkend, erg koelbloedig en erg hardhandig behandeld. In de non-verbale uitspattingen ligt zijn kracht. Wick is een actieheld pur sang. Heerlijk.

Een leuke bezetting trouwens. Donnie Yen maakt indruk als blinde huurmoordenaar. Scott Adkins is nauwelijks herkenbaar tijdens zijn humorvolle optreden in een fatsuit. En Shamier Anderson en zijn valse hond zijn koel en wachten steeds het beste moment af om toe te slaan. En zo zijn er talloze leuke sidekicks die het verhaal en vooral de actie opfleuren met hun aanwezigheid. En natuurlijk ontbreekt het vaste meubilair in de vorm van Ian McShane en Laurence Fishburne niet.

Spannend einde ook. De western is stilistisch niet ver weg. Wederom fantastisch geënsceneerd. Bijzonder: delen van de opmaat naar het ultieme gevecht doen denken aan scènes uit de film The Warriors (1979). In die film wordt de trip van een bende door New York begeleid met commentaar van een vrouwelijke dj. Alleen een microfoon en haar spraakgedeelte worden in beeld genomen. Evenals in die film wordt de trip die John Wick maakt op weg naar de plek waar hij een belangrijk duel moet uitvechten begeleid door een vrouwelijke dj die op dezelfde manier in beeld verschijnt en verslag doet van zijn reis vol hindernissen. Zelfs het stemgeluid komt overeen. Na afloop las ik dat de hommage aan de prachtfilm uit 1979 inderdaad intentioneel was.

In tijden van actiefilms die lijden aan choreografische armoede en computergestuurde standaarden is John Wick Chapter 4 een weldaad. Dynamisch, fris, sfeervol, ideeënrijk en spannend. Heerlijke actie. Stilistisch is de film gewoon wonderschoon. Inhoudelijk zal de film geen prijzen winnen, maar wat geeft dat. John Wick Chapter 4 is simpelweg top vermaak.

Veel beweging, veel actie en onlogische verhaalsprongetjes die verwarrend en wazig werken. Niet dat het inhoudelijk allemaal zo moeilijk te volgen is. Dat is het niet. Inhoudelijk is het een simpele film, maar door de chaotische montage, wordt het verhaal onnodig ingewikkeld en ondoorzichtig gemaakt en is concentratie vereist.

De film is een chaotische opeenstapeling van scènes. Het verhaal is tamelijk simplistisch. Het is niet heel moeilijk om zelf alle actie en beweging tot één gestructureerd verhaal samen te voegen, maar het kijkt wel erg onrustig weg. Je kunt je afvragen waarom de maker er bij de eindmontage niet zelf even een degelijke saus overheen giet. Dat zou heel wat onrust wegnemen en meer kijkplezier genereren.

In de film zit veel actie. Erg over the top, zoals dat gebruikelijk is in Aziatische producties. Ik vind dat altijd wel aardig. Hier ook.

De personages zijn eendimensionaal weergegeven. Erg karikaturaal en niet bijster interessant. Ook elke vorm van humor of relativering is afwezig. Altijd jammer.

De film heeft een lange speelduur door veel overbodige scènes die waarschijnlijk informatief moeten werken. In plaats daarvan werken ze verstorend op het verhaal. Met een geringer aantal scènes zou het verhaal sterker, puntiger en (aan)grijpender zijn geweest.

Een speelduur van ruim twee uur is gewoon te lang.

Een film die al een tijdje lag te wachten om aanschouwd te worden maar die steeds weer aan de kant werd gelegd ten koste van steeds weer een andere productie die me interessanter toescheen. De notering van de film in de MM top 10 van 2020, trok me uiteindelijk over de streep. De film viel me helaas toch wat tegen. Na afloop was ik niet onverdeeld positief.

Het verhaal greep me niet echt. De film is extravagante onzin met een aantal goede scènes en zelfs een aantal echt komische. Maar toch. Hoe verder in de film hoe minder goed en hoe minder komisch. Het satirische gif dat vooral in het eerste deel van de film aangenaam humoristisch wordt gebruikt, vervaagt in de loop van de film. Daarvoor in de plaats komen de humoristische accenten meer op flauwiteiten en op idiote personages te liggen. Denk Mel Brooks, maar dan minder leuk.

Als satirisch statement tegen haat en geweld zoals dat in het derde rijk werd gepredikt, volstaat de film slechts ten dele. Als satire is de film als geheel te weinig provocatief en baseert zich teveel op lichte ironie. Dat is soms best leuk, maar geeft tevens niet heel krachtig een boodschap af.

De film is een bont geheel aan belevenissen van een 10-jarig jongetje dat lid is van de Hitlerjugend en gesprekken voert met zijn denkbeeldige vriend en stand-in vader Adolf Hitler. Hitler wordt gespeeld door regisseur Taika Waititi, die hem als een idiote karikatuur portretteert. Erg grappig vond ik hem niet. Wel verleent hij met zijn scènes aan de film een aangenaam surrealistisch tintje. Het maakt zijn scènes draaglijk. Dat is tenminste iets.

Eigenlijk is Jojo Rabbitt een rommelig uitgevoerd coming of age-sprookje met karikaturale domme Duitsers, naïeve kindertjes en natuurlijk de Amerikaanse reddende engelen. Aan het eind wordt al geen woord meer gerept over de verschrikkelijke genocide die zich in deze oorlog heeft afgespeeld en baadt men zich in het decor van een kapot geschoten stad gelukzalig in het warme zonlicht van het beloftevolle heden. Eind goed, al goed. "Dann sind wir Helden. Für diesen Tag". Brr.

Ach. Aardige film. Ik had alleen graag wat meer satirisch gif geïnhaleerd.

Een prima wraakthriller die opvalt in de zee van wraakfilms die de laatste tijd de markt overspoelt. Opvallend aan de film is zijn relativerende humor en zijn fijne vrouwelijke wreker met haar woede-uitbarstingen die resulteren in spannend visueel spektakel.

Met name de humor bevalt goed. De film probeert niet om een realistische weergave van de wraaktocht van Kate Beckinsale te laten zien. Daarvoor zijn de gebeurtenissen veel te overtrokken en de personages veel te karikaturaal. Toegegeven, in andere wraakfilms is dat ook zo, maar in tegenstelling tot die films wordt de onwaarschijnlijkheid van de gebeurtenissen hier juist opzettelijk geëtaleerd en komisch uitgebuit. De uitwerking is lachwekkend en vermakelijk. In de overdrijving toont de film zijn belachelijkheid. En die werkt gewoonweg leuk.

Terughoudendheid en rust zijn niet de woorden die recht doen aan Jolt. Als Beckinsale eenmaal met haar wraakmissie bezig is, kent de film geen momenten van stilstand meer. De film biedt wat herhaling van zetten, maar desondanks blijft de amusementswaarde stabiel. Het tempo en de overdrijving zijn prima middelen om het gebrek aan variëteit in de handelingen en de acties van Beckinsale te verhullen.

Aan het eind wordt de suggestie van een beginnende franchise gewekt. Hm. Niet doen. Voor vervolgfilms zijn de gimmicks en de ideetjes toch te mager. Die werken prima in één enkele film. Laat het daarbij.

Een fascinerende Film.

Met een gevoelige menselijke touch, maar tegelijkertijd ook met een koele zakelijke insteek, slaagt de film erin om de spanning en het mysterie dat rond twee broers zweeft (wel samenlevend maar enkel via een video podcast communicerend) heel kundig op te bouwen en tot ver over de helft van de film te koesteren. Uiteraard heb je tegen die tijd wel ideeën over de vork en de steel, maar geen bevestigingen. Eenduidige zekerheid is er pas laat. Het houdt de film boeiend.

De beide broers die in karakter erg verschillen, worden gespeeld door dezelfde acteur (Ansel Elgort). Hij doet dat goed. Hij doet dat geloofwaardig. De ene broer is extravert, chaotisch en staat volop in het leven. De ander leeft gestructureerd, is ingetogen, is emotioneel behoudend en ontlaadt zijn opgekropte frustraties door hard te lopen en door zich gericht en gepassioneerd op zijn werk als architect te storten. Het is levendig versus saai.

Prima acteerwerk.

Het vertelperspectief ligt bij de ingetogen broer. Met een koele kleurstelling, bijna saaie camerashots en in een zakelijke verteltrant rolt het verhaal voorbij. De strakke beelden dragen niet alleen effectief bij aan de nuchtere vertelstijl maar voeden ook het mysterieuze sfeertje en de spanning.

Een klinische cinematografie. Een klinisch verhaal. Een klinische hoofdpersoon. Een klinische film. Toch slaagt het dramatische verhaal erin om uit die strakke klinische structuur veel gevoel los te weken. In de loop van de film komen steeds meer flintertjes emotie en kleur bovendrijven. Langzaam. Net zo lang tot de gevoelscirkel rond is.

Het einde is, dankzij die prachtig gestructureerde opbouw waarin steeds meer plaats wordt ingeruimd voor emotie, een aangrijpende exercitie. Curieus maar ook erg mooi en treurig. Tevens een beetje overdone en ietwat abrupt, maar wel prachtig. De slotscènes zijn een bevredigende kroon op dit fraaie werkje.

De gevoelscirkel is definitief rond.

Le Jouet is een serieuze komedie. Een satire. Een film met een maatschappijkritische insteek. Een film waarin Pierre Richard behoorlijk ingetogen speelt. Gelukkig heeft hij zijn slapstickachtige en chaotische momenten , maar gedurende het grootste deel van de film staat hij in dienst van het verhaal. Een onzinnig verhaal trouwens. Richard wordt tegen zijn wil ingehuurd als speelkameraadje annex speelgoed voor het verwende zoontje van een rijke krantenmagnaat.

De film neemt de samenleving kritisch onder de loep. Voornamelijk de rijke bovenlaag die zwelgt in arrogantie en ongevoelig is voor de noden van de minder gefortuneerden. De film drijft op de humor die ontspruit uit bovenmatig aangezette personages en situaties. De meeste personages in deze film zijn niet sympathiek. Zelfs Richard is dat niet per se. Hij heeft goede intenties die worden weggeduwd door wraakgevoelens jegens het huishouden waarvan hij nu deel uitmaakt. Soms leveren die wraakgevoelens een paar doldwaze scènes op. Soms monden de gevoelens ook uit in flauwiteiten. Meestal is de humor echter te vinden in de overdrijving. Echt grappig vond ik de film veelal niet.

Satirische humor dus. In een film waarin Richard ingetogen speelt. En als hij eens tekeer gaat, past dat eigenlijk niet goed in de ernst van de satire. Wat een vervelend jongetje trouwens. Geen liefde en aandacht gehad. Zielig hoor. Ik had dat verwende ettertje graag eens alle hoeken van zijn rijk met speelgoed gevulde kamer laten zien. De overige personages deden me ook weinig. Het verhaal boeide me ook al niet. Gelachen heb ik amper. Ik vond er simpelweg niet veel aan.

Het ligt voor de hand om je ontzettend op te winden over de beperkte visie van de religieuze geloofsgemeenschap waarin de hoofdrolspeelster tegen haar zin verkeert. Over de domheid ervan en over de tirannie die er van uitgaat. Over de vrijheidsbeperking die haar overkomt omdat zij er deel van uitmaakt. Over de oneerlijkheid ervan. Over de hypocrisie en de arrogantie ervan. Over het slachtofferschap dat er het gevolg van is. Ja, de opwinding over dat alles ligt voor de hand en overkwam me dan ook met giftige uithalen. Het voelde trouwens heerlijk om even lekker verontwaardigd ongefundeerde reacties te spuwen in de richting van het scherm. Een aanrader.

De stoomontwikkeling duurde niet lang. Al snel trad de kalmte weer in en werd meer perspectief toegelaten bij het verorberen van de beelden. De stand van zaken? De ouders zijn gelukkig nog steeds nare personages waar je een heerlijke hekel aan kunt hebben. De libertijnse dochter die in eerste instantie al mijn medelijden ontvangt, blijkt toch niet zo engelachtig te zijn als haar uiterlijk doet vermoeden. Datzelfde geldt voor haar vriendenclubje. Bijna iedere jongere in de film is erg egocentrisch en manipulatief behept en eigenlijk alleen maar bezig met het nastreven van de eigen pleziertjes. Eigenlijk zijn ze allemaal behoorlijk vervelend en verwend. De enkeling die trouw blijft aan de regels van het geloof en zich niet te buiten gaat, wordt daarom amper gerespecteerd maar juist uitgedaagd om dat wel te doen. Kun je je daar weer over opwinden...

De film maakt het zich nogal gemakkelijk door de invalshoek op seks te leggen. Hierdoor is geen ingewikkelde polemiek nodig om dingen te verduidelijken. De seks spreekt in woord en gebaar en laat zien hoe fout en hypocriet en gemeen de aanhangers van het evangelische geloof zijn. Op den duur voelt dat nogal leeg en hopeloos aan.

Gelukkig is de seksuele actie behoorlijk dampend. De hoofdrolspeelster is lichamelijk gesproken een verrukkelijk wezen. Haar vriendin evenzo. De uitleving van de pleziertjes levert enkele warme scènes op. Prettig voor het oog. Ze maken de film niet minder leeg maar wel een stuk leuker en smeuïger om naar te kijken.

Over de agitatie uit het begin van de film, hebben we het dan allang niet meer. Waar ging dat ook al weer over?

De film heeft met name bij aanvang een tragikomische insteek. De focus van de film ligt in beginsel op de uitzichtloze maar levendige thuissituatie van de hoofdpersoon. Er is financiele en emotionele crisis. Er is rumoer. Er is gekte. Er is ook een fijne focus op de familieleden die vreemd en erg aanhankelijk gedrag vertonen en een groot aandeel hebben in de bruisende sfeer.

We zijn meteen oprecht betrokken en leven mee. Bij het kijken steken plaatsvervangende vermoeidheid en ergernis de kop op. Maar ook lol en leut. De toon is goed getroffen. Het is een beloftevolle introductie in een lichtelijk absurdistisch familieleven.

Ja, de prettige en lange proloog biedt een interessant en levendig uitgangspunt voor het vervolg van de film. Meer graag!

Nee dus. Het blijft bij die intrigerende proloog. De levendigheid evolueert helaas te weinig mee in het vervolg. De film heeft daarin minder prominente aandacht voor de huisgenoten en wordt feitelijker.

Vond ik wel jammer, want uit de bijrollen was volgens mij veel meer intrigerende laag te peuren. Meer verdiepende aandacht voor de bijpersonages had de film ongetwijfeld meer blijvende kleur gegeven. Ik was bovendien wel nieuwsgierig geworden naar al die wacko gezinsleden.

Met de focus meer gericht op de levenswandel van de hoofdpersoon is het verhaal nog steeds leuk om te volgen. Minder beweging en franje en meer zakelijkheid. Nog steeds aardig kijkvoer, maar wel kijkvoer dat wat vlakker en holler aanvoelt.

Lawrence levert degelijk werk af. Degelijk, maar onpersoonlijk. Ze weet bij mij nergens een gevoelige snaar te raken. Aardige actrice, maar meer ook niet.

De bijrollen zijn best aardig, maar krijgen als gezegd weinig kans om te evolueren. Daar viel meer te halen, volgens mij.

De Niro heeft een prominente bijrol, maar valt ook niet bijzonder op. Wanneer krijgt die man weer eens een dragende dramatische rol aangeboden. Het wordt hoog tijd na al dat geneuzel in de marge van de laatste jaren.

Knap dat een film die met relatief beperkte middelen tot stand kwam en met weinig trucage werkt een bijna constante sfeer van onheil en dreiging weet op te roepen.

De meeste scènes zijn kil en sober gefilmd. Door slim ingezette closeups en goed geplaatste suggestieve camerashots worden gevoelens van angst en groezeligheid en ongemak beeldend opgeroepen. Spannend.

Er is weinig achtergrondmuziek. Het gebrek eraan en de incidentele aanwezigheid ervan, zorgen voor onzekerheid. De kijker heeft weinig houvast. De focus ligt op de situaties in beeld, die elk moment, zonder muzikale vooraankondiging kunnen exploderen. Gevolg is nog meer spanning.

Paar getimede jumpscares, maar niet overdreven. Binnen de strakke spanningslaag die bijna continu over de film ligt, is trouwens elke onverwachte beweging of gekke gelaatsuitdrukking van de personages al genoeg voor een schrikreactie.

Het beperkte budget wreekt zich hier en daar heus wel. Zo vallen de foute sujetten en de foute feitelijkheden die zij verrichten uiteindelijk iets tegen vanwege de gebrekkige grafische effecten. De grime en het voortreffelijke acteerwerk doen een hoop, maar betere effecten hadden voor wat meer variatie in de angstige momenten kunnen zorgen. De aanloop naar een scène en de voortborduring van de scène vertonen regelmatige overeenkomsten met eerdere scènes. Nu is het niet zo dat zo'n scène dan meteen vervelend wordt. Nee hoor. Het is meer dat er dan herkenning ontstaat en dat zodoende het verrassingseffect afneemt. Dat is wel wat jammer.

Het zijn kleine minnetjes tegenover veel plusjes.

Spannende film.

De film speelt zich af in het Chicago van 1968. De Black Panther beweging is groot en disruptief. De beweging vormt een bedreiging voor de maatschappelijke status quo van de bevoorrechte blanke burger. De film toont hoe staatsorganen tegen het zwarte gevaar ageren en de organisatie met legale en illegale middelen proberen uit te hollen.
De sfeer van wantrouwen, angst en dreiging wordt uitermate goed geschetst. Het explosieve Chicago van 1968 staat als een huis. Daarbij helpt de magnifieke funky score perfect om de ambiance van de jaren 60 helemaal af te maken.
Het is een furieuze film. De film rond Black Panther voorman Fred Hampton met in de hoofdrollen Daniel Kaluuya en Lakeith Stanfield kijkt als een woedende aanklacht tegen sociale ongelijkheid en racisme.
Kaluuya maakt van de radicale Hampton een complex en driedimensionaal personage met authentieke diepgang. Kaluuya laat als the Black Messiah hetzelfde charisma zien als de echte Hampton. Als bij de aftiteling beelden van Hampton worden getoond die in een vurige rede de frase “I Am A Revolutionary” het publiek in smijt, is de gloed die hij uitstraalt goed vergelijkbaar met de gloed die Kaluuya oproept. Echt een fantastische rol.
De andere hoofdrol is voor Lakeith Stanfield als William O‘Neil. De judas uit de filmtitel, die zijn ziel aan de FBI verkocht en langer leefde dan de man die hij verraadde. Erg vrolijk bracht hij de jaren erna niet door. Erg oud werd hij overigens ook niet. De gluiperige rat is een geheel ander type dan Hampton. Achterbaks, slinks, speels en bevlogen. Het is voor de kijker moeilijk om hem eenduidig te labelen als rat of als fervent aanhanger van de Panthers en bewonderaar van Hampton. Hij is een enigmatische en intrigerende figuur. Stanfield zet hem geweldig neer.
De film schijnt heel nauw aan te sluiten bij de werkelijkheid. Shaka King liet zich bij het schrijven van het script bijstaan door Fred Hampton Jr., de enige zoon van Fred Hampton. Een betrouwbare referentie, lijkt me. Regisseur Shaka King weet derhalve de toenmalige gebeurtenissen nauwkeurig (en ongezouten) weer te geven. Bovendien lukt het hem ook om met de film een mentale brug te slaan naar de huidige tijd waarin een nieuwe strijd tegen sociale uitsluiting en discriminatie wederom lijkt te zijn begonnen.
Judas and the Black Messiah schetst de historische achtergrond van dreiging en geweld in Chicago in 1968, plaatst daarin twee hoofdpersonages en laat zien hoe gebeurtenissen uit de hand lopen en processen onomkeerbaar worden en tenslotte aan één van de belangrijkste stemmen tegen racisme en sociale ongelijkheid het leven kosten. Indrukwekkende film, die verontwaardiging en boosheid oproept maar ook gewoon prachtig is.

In de jaren 70 werden veel rampenfilms gemaakt. Neerstortende vliegtuigen, brandende wolkenkrabbers en zinkende schepen deden het goed in de bioscopen. De film Juggernaut is ook zo’n exponent van die lawine aan films met catastrofale gebeurtenissen. Juggernaut is een film over een passagiersschip waarop door ene Juggernaut bommen zijn geplaatst die dreigen te ontploffen. Een waar catastrofaal scenario dus. De film volgde trouwens ook een financiële catastrofaal scenario. De film flopte gigantisch.

De verwachtingen van het publiek waren gebaseerd op de filmposters en de trailer. Beide beloofden een spectaculaire rampenfilm met veel actie, hectiek en explosies. Een verwachting gebaseerd op slechte marketing. In plaats van een film over een sensationele schipbreuk en alle furieuze commotie daaromheen, is Juggernaut juist een film die heel beheerst diverse potentieel spannende of interessante plotlijntjes volgt en zich verre houdt van rumoer. Een uitstekende opzet die echter een zeer matige uitwerking heeft.

De plotlijntjes zijn potentieel spannend, maar slaan dood op het fragmentarische karakter van de film. De film speelt zich op meerdere fronten af en springt onstuimig van de ene setting naar de andere setting. Geen enkele plotlijn wordt op die manier naar behoren uitgewerkt. Geen enkele plotlijn exploiteert op die manier de spanning die het in zich heeft.

De film besteedt onevenredig veel aandacht aan feestende, treurende, angstige en nerveuze nietszeggende personages. Steeds als een segment van de film spannend dreigt te worden, schakelt de film over naar een passagier of een bemaningslid dat voor onbetekenende afleiding van de spanning zorgt. Een bijzonder storend verschijnsel dat de film veel te vaak toepast.

Erg vervelend. De film draait immers om tijdbommen die elk moment kunnen ontploffen en het schip en de passagiers compleet kunnen verdelgen. Die bommen moeten onschadelijk worden gemaakt. De nagelbijtende spanning ligt voor het oprapen. De bomexpert die met vaste hand en een laag zweet op het voorhoofd een bom ontmantelt. De bomexpert die tegen de genadeloos tikkende klok werkt en onder die tijdsdruk heel voorzichtig onderdelen van de bom blootlegt en verwijdert, wetende dat bij een verkeerde beweging of keuze het schip wordt opgebalzen en ten onder gaat.

De film laat Richard Harris als expert opdraven. Prima rol. Heerlijk koel, arrogant en vol spot. De scènes waarin Harris met de bom bezig is, zijn nagelbijtend spannend. En net als je helemaal in die spanning zit, schakelt de film over naar oninteressante gebeurtenissen die de scheepskapitein (een ongeinspireerd spelende Omar Sharif) overkomen. Of je zit opeens te kijken naar een saai geënsceneerd onderzoek naar de identiteit van de bommenlegger onder leiding van een ongeinspireerd spelende Anthony Hopkins.

De film concentreert zich veel te weinig op de essenties. De essenties zijn de bommen en de ontmanteling van die bommen. De essentie is Richard Harris die zingend, vloekend en pijprokend met het zweet op zijn voorhoofd de zenuwtergende strijd met de bommen van Juggernaut aangaat.

Juggernaut is een fragmentarische film die het niet zoekt in explosieve- maar in beheerste spanning. De film faalt daarin, want is te fragmentarisch. Daardoor gaat de film veel te lang aan de kern van de spanning voorbij. Het draait om de bommen. Op de momenten dat de film zich daarop concentreert is de film grandioos.

Marc Turttetaub vertelt met Jules een verhaal dat ondanks de opwindende buitenaardse thematiek opvallend aards en ontspannen wordt verteld. De film begint als een tragikomische karakterstudie over een eenzame man. Een weduwnaar. Milton heet ie. Hij vertoont wat eigenaardig gedrag maar is verder onschuldig. Milton leeft al jaren alleen en wordt beschouwd als de eigenzinnige dorpsgek. Niemand neemt hem erg serieus. Het is natuurlijk Milton die een ruimteschip in zijn tuin aantreft. Niemand gelooft hem.

Ben Kingsley is Milton. Hij speelt hem goed. Rustig, beetje warrig, behoorlijk eigenwijs maar ook met een zekere charme die het personage sympathiek maakt. De relatie met zijn kinderen verloopt moeizaam. Het is daarom ontroerend om te zien hoe Milton zich met enig wantrouwen heel voorzichtig en onhandig begint te bekommeren om de buitenaardse gast. Humor en (milde) tragiek wisselen elkaar af. Behalve voor Kingsley zijn er rollen voor Harriet Sansom Harris en Jane Curtain. Twee oude rotten die twee alleraardigste rollen spelen en met de tragikomische invulling van hun karakters een mooie aanvulling zijn op het personage Milton.

De hartverwarmende film kabbelt zonder grote gebeurtenissen rustig voort en emotioneert bij tijd en wijle zonder het extreem sentimentele pad in te slaan. De ontroerende en grappige momenten worden niet uitbundig gevierd. Het blijft bescheiden en dat is prettig. Jules is een sympathieke film.

Juliet, Naked is een klassieke romcom. Naar het boek van Nick Hornby. Met drie personages die zich in een soort intercontinentale driehoeksverhouding bevinden en die op hun eigen manier een beetje ontspoord zijn, maar ook alledrie wel sympathiek.

De film voldoet aan alle eisen die je aan een dergelijk genreproduct graag stelt. De film heeft een leuk en clever verhaal, is romantisch, is komisch en is zelfs niet (althans niet over de hele linie) voorspelbaar.

De film kabbelt op die manier lekker voort. Dat duurt tot het emotionele keerpunt dat altijd ergens in een romcom verschijnt als de protagonisten emotionele hobbels moeten nemen. Zo ook hier. Daarna wordt het allemaal wat minder sprankelend. Het laatste halve uur maakt de film een wat besluiteloze en nerveuze indruk. Ondanks dat er nog steeds mooie, hartverwarmende en humoristische momenten passeren, gaat de betrokkenheid bij het verhaal minder diep. Het heerlijke sfeervolle elan van daarvoor weet de film niet meer te raken.

Juliet, Naked is een film met een hart. Een film met bittere en zoete humor. Een film met eigenzinnige karakters. Helaas piekt de film iets te vroeg met zijn emotionele keerpunt en verliest tegen het einde iets van zijn heerlijke sfeer, zijn scherpzinnigheid en zijn relaxte cadans.

Er bestaan mensen die romantische gevoelens koesteren voor een voorwerp. De term ervoor is objectum seksualiteit. De liefde voor het voorwerp gaat soms zelfs zo ver dat men met het voorwerp van zijn begeerte wil trouwen. Ik las dat de film Jumbo geinspireerd is door het verhaal van ene Erika Eiffel, die verliefd werd op de Eiffeltoren en daadwerkelijk met hem is getrouwd. Tegenwoordig schijnt deze Erika Eiffel trouwens een oogje te hebben op de Berlijnse muur. Ik ben benieuwd wat de Eiffeltoren daar van vindt en of hij zich genaaid voelt. Laten we van ganser harte hopen dat daar geen film over wordt gemaakt. Jumbo is al erg genoeg.

In de film Jumbo raakt hoofdpersoange Jeanne opgewonden van een kermisattractie die ze liefkozend Jumbo noemt. De verfilming van dit avontuur ziet er cinematografisch prima uit. Het acteerwerk is eveneens prima. Het verhaal is echter idioot en volkomen oninteressant.

Het maakt niet uit wat Jeanne doet. Het maakt niet uit of Jeanne een onschuldig ritje maakt in de Jumbo. Het maakt niet uit of ze met hem communiceert via lichtsignalen. Het maakt niet uit of ze een twistgesprek met hem voert. Het maakt niet uit of ze seks met hem heeft. Alles in de film is een pijnlijke ervaring. De film Jumbo blinkt uit in pijnlijke hoogtepunten.

Grootste oorzaak is het script. Dat is gericht op escalatie en sensatie en doet geen heuse poging om met een gevoelige en oprechte blik naar zijn hoofdpersonage te kijken. De onwil om het hoofdpersonage met gedegen psychologische en emotionele componenten uit te rusten en tot een volwaardig karakter te laten uitgroeien wordt tevens gesymboliseerd in de andere holle personages. Elk personage is simpel uitgetekend. Er zijn slechts twee soorten. Begripvol en vriend of onbegripvol en vijand.

Jumbo is een saaie en oninteressante film in een mooi filmisch jasje. Een film die een belachelijke afwijking onderbelicht en vol zit met momenten die in dramatisch en emotioneel opzicht lachwekkend overkomen.

Jumbo is een pijnlijk slechte film.

Wazige horror over een bezeten meisje.

Verhaaltechnisch rammelt het wat, maar de film heeft een prima sfeertje. Creepy en onheilspellend.

Het kind is goed gecast. Ze straalt een bepaalde treurigheid en eigenaardigheid uit. Behalve door een paar aardige effecten, wordt de meeste spanning dan ook veroorzaakt door de aanwezigheid van het bezeten meisje.

De oudere acteurs hebben niet veel in te brengen. Hun rollen zijn voornamelijk vaag. Ze dienen als behang voor de leefwereld van het bezeten kind. Hun aanwezigheid verhoogt de spannings- en griezelfactor in ieder geval niet.

Jammer dat het waarom van de bezetenheid weinig plek kreeg. Satanische rituelen ok, maar een beetje uitleg over de reden van de bezetenheid miste ik wel.

De uiteindelijke clou is vergezocht en eerder lachwekkend dan plausibel.

Meerdere weken zwierf Yossi Ghinsberg begin jaren 80 eenzaam en verlaten door de Boliviaanse jungle. Zijn indrukwekkende avontuur stelde hij op schrift. Prima stof voor een avontuurlijke film die door de Australische regisseur Greg McLean (Wolf Creek (2005)) rijkelijk met imposante natuurbeelden is gegarneerd.

De film begint heel gezellig als een klassiek verhaal over een backpacker die zich in den vreemde begeeft en samen met een tweetal nieuwe vrienden en een twijfelachtige gids het Boliviaanse oerwoud intrekt. Begeleid door de voice over van de protagonist die een enorme naïeve drang naar avontuur etaleert, begeeft de kijker zich enthousiast op weg.

Zodra de jungle wordt betreden ondergaat de film een sfeerbreuk. De jungle zorgt voor verontrusting en ontnuchtering. Spannend is het. Gevaarlijk ook. Met magnifiek camerawerk weet de film al die gevoelens perfect op de kijker over te brengen. Hoogtepunt is een scène waarin de camera zich samen met de hoofdpersonages op een zelfgebouwd vlot begeeft en aldus de kijker deelgenoot maakt van een wilde vaart op een rivier. Terwijl het water continu hard over de lens spat en de schokkende golfbewegingen van de rivier volgt, wordt de paniek van de reizigers heel erg voelbaar.

Ook in het verloop van de film blijven de gevaren grijpbaar. Als Ghinsberg zich moederziel alleen door de jungle beweegt, overvallen hem levensechte hallucinaties en vreemde dromen die zich vermengen met persoonlijke herinneringen. Dat regisseur McLean zijn sporen in het horrorgenre heeft verdiend is met name tijdens deze surrealistische sequenties goed te zien en te horen.

Hoewel Daniel Radcliffe er tegen het einde zwak en sterk vermagerd uitziet en zijn lijdensweg heel aanschouwelijk in beeld wordt gebracht, is het niet zo dat de kijker de hele tijd met leedwezen op het puntje van zijn stoel zit. De surrealistische en melodramatische zijlijntjes maken absolute indruk maar zwakken door hun filmische schoonheid de intensiteit van het lijden ook af. En er speelt nog iets. De film portretteert Ghinsberg niet alleen simpelweg als een bewonderenswaardig mens, maar ook als een manipulatief individu dat gedreven door zijn nietsontziende drang naar avontuur zijn twee vrienden in gevaar brengt. Ghinsberg is niet iemand met wie de kijker automatisch en gemakkelijk meeleeft.

Mooie rol nog van Thomas Kretschmann als dubieuze gids. Moeilijk in te schatten en ogenschijnlijk niet helemaal oprecht. Toen ik hem maniakaal filosoferend bezig hoorde over de vernietigingsdrang van de mens, vond ik dat eigenlijk nog een tikje indringender dan de angst en de beklemming die de Boliviaanse jungle opriep.

Jungle Cruise is een avonturenfilm die de mosterd haalt bij films als The Mummy (1999) en de Indiana Jones cyclus. De parallellen zijn onmiskenbaar te zien in de personages en ook in de verhaallijnen zijn overeenkomsten te bespeuren. Werkelijk innovatief is deze Disney productie niet. Toch is Jungle Cruise een lekkere film.

De film heeft een hoog tempo en weet de interesse blijvend te wekken door in het verhaal continu met nieuwe wendingen te strooien die steeds curieuzer en mysterieuzer worden. De humor wordt daarbij niet vergeten. De digitale animatie wordt veelvuldig ingezet en ziet er goed uit. De actiescènes zijn spectaculair en worden door de personages vaak voorzien van aangenaam onderkoeld commentaar. Leuk.

Emily Blunt en Dwayne Johnson vertolken clichématige maar leuke personages. Blunt is een eigenzinnige wetenschapper die zich niets laat vertellen. Johnson is de koele stoere schipper van de boot die zij huurt. De tegenstrijdige combi van persoonlijkheden werkt voorspelbaar maar levert enerverende en grappige confrontaties op. De bijrollen van Jesse Plemons als Duitse antagonist en van Jack Whitehall als nichterige reisgenoot van het koppel Blunt/Johnson zijn lekker overdreven aangezet en hun optreden is goed voor een paar stevige lachsalvo’s.

Veel meer valt er over de film niet te vertellen. Jungle Cruise is simpelweg leuk hersenloos amusement en ik heb me er heerlijk mee vermaakt.

Jurassic World: Dominion bestaat uit stukjes film. De film is verdeeld in episoden. Verschillende groepen personages struikelen in een episode steeds van de ene afgebakende prehistorische dreiging naar een andere prehistorische dreiging. Met een speelduur van 147 minuten komen in al die episoden een heleboel dinosauriërs en oninteressante karakters samen. Het verhaal dat de episoden moet verbinden verloopt schokkerig en kijkt niet lekker. Je kijkt naar avontuurlijke en actierijke episoden waarin weinig aansprekende personages zonder veel verhalend kader erg hun best doen om zich dino's van het lijf te houden.

In de verzameling episoden zijn het vooral nostalgie en referentie die de klok slaan. Er zijn veel korte optredens van personages uit de reeks films uit de jaren 90 met de overlappende titel Jurassic Park. Eigenlijk is het een verademing om Laura Dern, Jeff Goldblum en Sam Neill te zien verschijnen. Hun personages zijn toch wel veel interessanter dan de figuren die de meeste speeltijd krijgen en door Chris Pratt en Bryce Dallas Howard worden gespeeld.

Gelukkig zijn daar nog de dinosauriërs. Alhoewel. Het zijn er wel heel erg veel. En het deuntje dat ze spelen is tamelijk repetitief. In bijna elke episode ontstaat wel een situatie waarin iemand door een dino wordt bedreigd. Dat zijn veel situaties. Veel van die situaties lijken op elkaar. Het effect van de dreigende dino is inflatoir. Pogingen om nieuwe dino’s te introduceren, die nog sneller, groter of luidruchtiger zijn, doen aan dat effect niets af. Heel spannend zijn de interacties tussen mens en dino na de eerste episode niet meer. De film ontbeert bovendien een memorabel moment. Een moment dat indruk maakt. Een moment zoals de eerste verschijning van de T-Rex in Jurassic Park. Een moment dat eruit springt en je je na afloop herinnert.

Jurassic World: Dominion is een verzameling van sensationele scènes, dat een verbindende factor in de vorm van een sterk verhaal en sterke personages mist. In plaats daarvan kijkt de film als los zand en glijdt elke episode verder af van iets dat spannend, intrigerend of verwonderlijk zou moeten zijn.

Het is een kleine stap van Jurassic Park naar Jurassic World: Rebirth. Van een opzienbarend en vernieuwend perspectief is geen sprake. De film biedt aangenaam vertier dat niet wezenlijk anders is dan wat men de kijker al in de eerste film liet zien. Er is een eiland. Er is een verboden zone. Er is een team avonturiers. Er zijn gevaarlijke prehistorische monsters. Nietszeggende en gemene personages dienen als voer. Laaghartig gedrag wordt afgestraft. Heldhaftig gedrag wordt beloond. Het is niet erg moeilijk om te voorspellen wie overleeft en wie niet. Zelfs in de wetteloze woeste wereld van Jurassic World: Rebirth worden deugden als rechtschapenheid, fatsoen en eerlijkheid in ere gehouden.

Het verhaal stelt niet veel voor. De ontmoetingen met de sauriërs zijn echter spectaculair en spannend. De visuele effecten zijn goed. De resurrectie van wezens als de Quetzalcoatls of de Titanosaurier is indrukwekkend. De interactie met de personages levert fijne actiescènes op. En laten we eerlijk zijn. Jurassic World kijk je voor de effecten, de actie en een beetje voor de sexy Scarlett Johansson die zich van de ene penibele situatie in de andere begeeft en flink te keer gaat. Je kijkt de film niet met de intentie om een verborgen psychologische laag te ontdekken en te ontleden. Die laag bestaat niet.

Jurassic World: Rebirth keert terug naar de oorsprong, wijkt niet af van de gebaande paden en biedt de kijker wat hij verwacht. Jurassic World is gewoon een prima avonturenfilm.

De film bouwt in alle rust en kalmte op voordat de grote finale vol moord- en doodslag begint. Geen film van snelle adrenalineshots dus. De spanning wordt langzaam opgevoerd. Op zich niets mis mee, maar als er behalve wat onrustbarende voorvalletjes en ontmoetinkjes eigenlijk niets gebeurt, wordt plezierig nestelen al snel langdradig uitsmeren. Ik hou wel van een solide en wat trage opbouw en ben daar ook erg geduldig in, maar het gebrek aan actieve en spannende handelingen en gebeurtenissen ging zelfs mij iets te lang door. Het gebrek werd nog net geen gemis, maar het scheelde niet veel.

Op zich is die traagheid niet eens zo vervelend. 't Is alleen dat het verlangen naar spanning begint te knagen. Het gelummel en gedoe van de personages die als slachtvee dienen is verder best uit te houden. Hoewel hun karaktertypering (nerd, grapjas, angstig blondje etc.) goed vergelijkbaar is met de gemakkelijk inwisselbare karakters uit de gemiddelde slasher, zijn ze minder naïef en minder impulsief. Best sympathiek wel. De personages zijn realistischer geschapen dan normaal slachtvee. Er is zelfs sprake van enige inleving in de personages. Ook wel eens prettig in een slasher.

Er wordt leuk geacteerd. Geloofwaardig. Dat helpt. Ook George Kennedy doet mee. Geen memorabele rol. Zijn inbreng voegt niet veel toe. Hij lijkt meer als publieks- en geldlokker te zijn gebruikt. Toch vult ie z’n overbodige rol prima in.

De natuur neemt in deze film een belangrijke plaats in. Indrukwekkend en overweldigend aanwezig in elke scène. Bepalend ook. Hetzij op de achtergrond, hetzij op de voorgrond. Uiteraard loopt er in deze slasher een gevaarlijke killer rond, die voor dood, verderf en een angstige sfeer zorgt, maar de natuur als idyllisch vermomde grootvorst kan er ook wat van. Prachtige beelden van zonsopgang, waterval en bergwand worden begeleid door unheimische muzikale klanken en angstaanjagend vogelgefluit. De imponerende natuur oogt er meteen minder vriendelijk en minder prachtig door. En zo heeft de natuur een sterk aandeel in de sfeer van onbehagen die de film bij tijden bezit.

De natuur heeft trouwens meer inbreng dan enkel die van sfeervolle omlijsting. De ziekelijke gevolgen van onnatuurlijk gedrag spelen in deze film ook een grote rol. Ja, de natuur toont zich in deze film een onvoorspelbaar en ongrijpbaar fenomeen. En als dat fenomeen misbruikt wordt door de mens en het natuurlijke verloop wordt aangetast zijn de gevolgen niet mis. En dat de natuur niet met zich laat sollen, dat weet het slachtvee in deze film intussen ook.

Niet erg origineel, maar best kijkbaar. Een paar hoogst grappige scenes afgewisseld met niet bijster interessant en uitgekauwd drama. De (droog)komische humor is soms grof en plat maar zeker ook bij tijd en wijle ironisch en subtiel. Beide zijn aan mij besteed.

Leuk genoeg.