Opinions

Kristoffer Joner (Kompani Orheim (2012), Bølgen (2015)) speelt de rol van John, een alleenstaande man, die onlangs is verlaten door zijn vriendin. Hij rouwt en is niet zichzelf. Joner speelt de rol fantastisch. In het begin van de film draagt hij een aangeslagen en wanhopige stemming uit en is sympathie zijn deel. In de loop van de film speelt hij heel subtiel met andere stemmingen en is sympathie niet meer het eerste woord dat opkomt als je hem gadeslaat. Ja, goeie acteur.

Regisseur Pål Sletaune laat in het midden waarom de relatie van zijn hoofdpersonage werd verbroken. De kijker heeft alleen het perspectief van John als richtsnoer. John die in bezit is van karaktertrekjes die niet allemaal even aangenaam zijn en te maken heeft met een instabiele geestelijke gezondheid, geeft zijn troebele visie op de breuk. Zo heeft de kijker in ieder geval een houvast. Zo’n moment van houvast duurt overigens nooit lang. Nieuwe ontwikkelingen en raadsels doemen om de haverklap op en laten de toeschouwer in hernieuwde verwarring achter en dwingen hem zodoende om constant een nieuw houvast te ontwikkelen.

Het naastgelegen appartement waarin twee excentrieke en veeleisende zussen wonen, speelt een sleutelrol in John’s verwerking van zijn scheiding en in zijn gevecht om zijn geestelijke stabiliteit te bewaren. Het appartement is een ondoordringbare wirwar van kamers en gangen met daarin personen die van kamer naar kamer fladderen en zich ongrijpbaar gedragen. Elke kamer biedt nieuwe raadsels en nieuwe uitdagingen. De monotone gelige lichtinval en de onverzorgde staat van het appartement zorgen voor een onsmakelijk gevoel. Een zoektocht naar innerlijk fundament valt onder deze chaotische omstandigheden niet mee.

Ok. Zo’n film is het dus. Warrig. Wat er daadwerkelijk aan de hand is onder die vergaarbak van raadselachtige indrukken, woelige belevenissen en metafysische gebeurtenissen, maar blijft tot het einde van de film onzeker. De bedoeling van dit verstrikte concept blijkt aan het einde van de film en is eigenlijk verbazingwekkend simpel. Het is bijna teleurstellend om al die boeiende turbulentie te zien eindigen in eenvoud. Het voelt bijna platvloers.

Naboer is een geraffineerde film die strak op het hoofdpersonage zit, dat kampt met wisselingen in stemming en in perceptie. Liefdesverdriet, begeerte, onzekerheid, teleurstelling, kille ernst, vertwijfeling en schizofrenie wisselen elkaar onregelmatig af en geven de toeschouwer weinig rust om uit te vinden wat de betekenis van alles is. Die rust is er gewoon niet. Die logica is er niet. Tussentijdse interpretaies van gebeurtenissen vormen een houvast en zijn bijzonder leuk om te doen, maar zijn grotendeels kansloos. Pas aan het eind worden de gaten definitief gevuld.

Geniet dus vooral van het dynamische camerawerk, van de duistere sfeer, van de prachtsetting, van het acteerwerk en van de vele verrassende momenten.

In Nachtgestalten spelen eenvoudige mensen de hoofdrol. Mensen die stevig aan de bak moeten om het hoofd boven water te kunnen houden. Mensen die door het leven zijn getekend. In Nachtgestalten worden meerdere verhalen verteld die naast elkaar lopen en elkaar soms kruisen. De film vertelt van daklozen, oudere yuppen, immigranten en punks en doet dat rauw en onverbloemd.

Behalve aan zijn personages besteedt regisseur en schrijver Andreas Dresen aandacht aan de stad Berlijn, de plaats waar alle verhalen zich afspelen. Fonkelend en grofkorrelig vangt hij de charme van de stad in de periode zo rond de eeuwwisseling. In die imposante stad waren de personages rond. En dat zijn nu eens niet personages met een knap uiterlijk of personages die geslaagd zijn in het leven en aan luxeproblemen lijden. De film vertelt van de levens en leefomstandigheden van personages waarin je je liever niet wilt verplaatsen. Drugs, prostitutie en armoede. Dat zijn de zaken waarmee de personages in deze film in aanraking komen.

Inleving in de personages is moeilijk. Toch ontstaat er in het verloop van de film iets wat op sympathie lijkt maar dat net zo goed medelijden zou kunnen zijn. De acteurs die de karakters vormgeven doen dat zonder uitzondering bewonderenswaardig goed. De karakters komen authentiek over. De dialogen zijn rauw en gepeperd. Nachtgestalten toont deprimerende situaties maar is niet alleen maar somber. Soms is de film grappig of gewoon ontroerend omdat er in de ellende ook mooie menselijke dingen oplichten.

Nachtgestalten is een film die de kijker de weerbarstigheid van de stad Berlijn toont. Een stad waar wonderen geschieden. Een stad waar zowel lelijkheid als schoonheid bloeit. Mooi en intrigerend zichtbaar in de visualiteit en in de personages. Fijne film.

De film draait om vijf jongeren op de rand van volwassenheid. Emotioneel losgebroken uit het ouderlijk huis en zonder duidelijke levensoriëntatie, leiden ze min of meer hun eigen leven. De groep is de spil in hun bestaan. De vijf groepsleden brengen hun tijd door met hangen, blowen en kiften. Het besef dat de toekomst wacht, gloort lichtjes aan de horizon.

Een specifieker verhaal vertelt de film niet. De kijker wordt in de dagelijkse routine van de groep getrokken. Een groep die overigens erg gesloten is. Slechts hier en daar gunt de film je een blik over de rand en krijg je een minieme indruk van hetgeen zich buiten deze microkosmos afspeelt. Ouders en opvoeders lijken niet te bestaan. De groep is op zichzelf aangewezen. Volwassen worden gebeurt zonder de buitenwacht. De jongeren moeten elkaar opvoeden. Elkaar steunen, straffen en troosten.

Katja is het interessantste personage. De spil in de groep. De officeuze leider. Object van verlangen en het meest degelijke personage. Het meest uitgewerkte karakter. Zelfs van haar kom je weinig te weten. Met een glimpje troebel verleden dat voor weinig interpretatie vatbaar is en een vleugje vaag toekomstperspectief moet je het doen. Wezenlijke duidingen over haar motieven en diepe inzichten in haar gevoelsleven zijn niet aan de orde. Daarvoor ontbreekt het haar aan fatsoenlijke karakterbouw. Katja is een schim. De andere personages zijn dat zelfs nog meer.

Een heus plot heeft de film niet. De film concentreert zich op de belevingswereld van de groep. Niet diepzinnig en weinig boeiend. De film bestaat uit een reeks losse indrukken. Uit structuurloze associaties. Uit rommelig en impulsief camerawerk. En dat alles geperst in een benauwend vierkant beeldformaat. Emotionele binding met de film en zijn personages vindt niet plaats. Een diepe indruk maakt de film dan ook niet. Lijkt me niet goed voor een film die duidelijk niet als lichtzinnig amusement is bedoeld.

Nahschuss baseert zich op het geval van de brave burger Werner Teske die in het jaar 1981 werd gerekruteerd door de geheime dienst van de DDR. Zelfs zonder enige kennis van het geval, zal het de kijker wel duidelijk zijn dat uit een liaison met de Oost-Duitse geheime dienst niet veel goeds kan voortkomen. Ofwel je wordt een dader. Ofwel je wordt een slachtoffer. Of je wordt beide.

Voor hoofdpersonage Franz Walter begint het allemaal vrij onschuldig. Hij verzamelt als wetenschapper informatie. Hoewel hij getuige is van intimidatie en de fysieke hand van de geheime dienst, kan hij zich moreel verschuilen achter zijn onschuldige arbeid en is wegkijken niet heel moeilijk. Bovendien is er het groepsgelijk dat hem vertelt dat de DDR staat voor de goede zaak en het een edele plicht is om vijanden van de staat te neutraliseren. Het wegkijken wordt nog eens vergemakkelijkt naarmate Walter kan profiteren van voordeeltjes zoals het maken van reisjes naar West-Duitsland waar hij samen met de trouwe genosse Dirk Hartmann de bloemetjes flink buiten zet.

Regisseur en schrijver Franziska Stünkel laat vanaf dat moment twee werelden zien. Zij doet dat bepaald niet subtiel maar zeker effectief. De scènes die zich in de DDR afspelen waren al grauw gekleurd, maar vallen juist nu nog meer op. De sfeer is claustrofobisch en paranoïde. De sfeer in het Westen is kleurrijker zonder dat het Westen geïdealiseerd wordt. De twee werelden belichamen de twijfel die langzaam van Walter bezit is gaan nemen. De film zoomt vanaf dat moment in op zijn innerlijke strijd over morele toelaatbaarheid. De film toont een gewetensconflict.

Naast de suggestieve beeldspraak is het vooral de focus op de strijd van een mens tegen het oppermachtige staatsapparaat dat de film de moeite van het bekijken waard maakt. De strijd wordt prima uitgespeeld in de vorm van het personage Franz Walter en het personage Dirk Hartmann. Lars Edinger heet de acteur die Walter speelt. Hij laat met overtuiging de kwetsbaarheid zien in de man die geen held en geen schurk is. Elsinger slaagt er goed in de innerlijke scheuring voelbaar en zichtbaar te maken. Aan de andere kant wordt het systeem voortreffelijk demonisch belichaamd door Devid Striesow die zijn personage Dirk Hartmann prima voorziet van onecht aandoende charme en kameraadschap teneinde zijn ware innerlijke kille aard te camoufleren.

Nahschuss is een benauwend psychologisch drama dat met een dichte atmosfeer en goed uitgekristalliseerde personages je niet koud laat.

Deze amateuristische videofilm die door een enthousiast vriendengroepje met teveel eigendunk tot stand kwam, had het vriendengroepje nooit mogen verlaten. Onbegrijpelijk dat dit gedrocht zelfs een zekere status heeft verworven en wereldwijd op DVD en Blu-ray is verschenen.

Niet alles aan de film is slecht. De titel is goed gekozen en past in het rijtje van de talloze massacres die als videofilm andere vriendengroepjes succesvol verlieten om de wereld te plezieren. De titel is meteen ook het beste onderdeel van de film. De geestdrift om een maffe killer te aanschouwen die met een spijkerpistool mensen neerschiet is na twee minuten film al verdwenen. De kills zijn heel slecht in beeld gebracht en de slachtoffers acteren hun stervensuur verschrikkelijk ondermaats. Van spanning is geen sprake

Van enige ontwikkeling in het “verhaal” ook niet. Dat duurt maar en duurt maar. Van enige vorm van relativerende of andersoortige humor is ook al geen sprake. Blijkbaar nemen de makers zichzelf erg serieus. Noemenswaardige actie is eveneens niet aanwezig. Het camerawerk lijkt nergens op. Het acteerwerk niet. De teksten niet. De teksten zijn zonder inhoud en worden ook nog eens met een belachelijke intonatie uitgesproken. Ik zag sommige acteurs worstelen met de woorden. Dat er überhaupt nog volledige zinnen worden uitgesproken is een wonder.

Op de Nail Gun Massacre zijn alle denkare negatieve kwalificaties van toepassing. Verschrikkelijk slecht is er één van.

Naast de luchtige formule waarmee met name Amerikaanse films zich met de problemen van adolescenten bezig houden, doet de indiefilm dat meestal serieuzer en gedifferentieerder. Zo ook in de debuutfilm van Céline Sciamma die aan de hand van een jeugdige obsessieve verliefdheid een klassiek en onopgesmukt coming of age verhaal verteld.

In het centrum van de film staat de 15-jarige Marie. Een teruggetrokken en onopvallned meisje dat niet populair is en samen met haar corpulente vriendin Anne vanaf de zijlijn toekijkt hoe de andere tieners een turbulent leven leiden. Heimelijk camerawerk maakt in dit opzicht van meet af aan duidelijk dat de voyeuristische neiging van Marie een belangrijk element in de film zal zijn. Tekenend is een mooie scène die een bewegingsloze Marie laat zien die in het water van het zwembad gelegen, vol nieuwsgierige begeerte de lichaamsbewegingen van oefenende schoonzwemsters tot zich neemt.

Marie is gebiologeerd door de extraverte en aantrekkelijke Floriane, aanvoerster van een team schoonzwemsters en gespeeld door de prachtige Adèle Haenel. Tussen beide meisjes ontwikkelt zich een bijzondere vriendschap waarin erotische spanningen bepalend zijn voor het verloop. Die spanningen zijn subtiel aanwezig. De zinnelijke liefde die Marie voor Floriane voelt, toont zich enkel nonverbaal. Haar gemoedstoestand komt uitsluitend middels beschroomde toenaderingspogingen en filmische stilering tot uiting. Subtiel en effectief. De zinnelijkheid achter de onbeholpenheid is intens voelbaar.

Waar in veel films met de eerste liefde een spannende positieve stap in een volwassener bestaan wordt gezet, doet Water Lilies dat anders. De film ontdoet de mythe van alle romantiek en toont een ontnuchterend beeld. De eerste liefde is hier een gecompliceerde en pijnlijke ervaring. Dat is een ontnuchterend inzicht dat vreemd genoeg in de audiovisuele weergave van de film veelal niet is terug te zien.

Met verheven gitaarklanken, droomachtige beelden van gymnastische lichamen onder de waterspiegel en met feestscènes waarin de dancemuziek vrolijk bonkt en de tieners elkaar driftig verleiden, schetst Sciamma een dromerige en spannende wereld die de weg naa r de realiteit van de volwassenheid plaveit. En dat is geheel in tegenstelling tot de zwaarmoedigheid die de relatie tussen de centrale personages karakteriseert. Een relatie waarin hopeloze begeerte en koel machtmisbruik zorgen voor afhankelijkheid. Van suikerzoete romantiek is geen sprake.

De introverte Marie, de hoerige Floriane en de gezette Anne, die met haar onhandige optredens voor een luchtige noot zorgt, worden in aanzet als stereotiepe karakters neergezet, die in elke tienerfilm niet zouden misstaan. In de loop van de film verandert dat beeld. De stereotiepen krijgen meer laag en worden complexer en interessanter.

water Lilies is een elementaire film. De verhaallijn beperkt zich tot wezenlijke gebeurtenissen. Voor afleidende zijplotjes is geen plaats. De blik is steevast gericht op de drie hoofdpersonages en hun verhouding tot elkaar. Diezelfde elementaire stijl maakt dat de film afziet van volwassen personages. Ouders of leraren zijn nergens te zien. De film focust angstvallig op de drie meisjes. Geen enkele invloed van buitenaf staat die focus in de weg. Die rechtlijnige aanpak maakt dat de filmbeleving enigszins benauwend en kortzichtig aanvoelt. En dat gevoel is niet per sé prettig.

Water Lilies geeft tussendoor nog een aardig inkijkje in de absurde wereld van het schoonzwemmen. De wereld van watervaste make up, ingevette kapsels en geschoren bikinilijnen. De zwemscènes zijn meestal zonder muziek en voelen kil en bizar. De camera zit dicht op de zwemsters maar toont weinig schoonheid. In plaats daarvan registreert de camera afknappende details als ingespannen grimassen en bespottelijke neusklemmen op de gezichten van aseksuele wezens die zonder aanwijsbare reden hele merkwaardige en schokkende bewegingen in het water maken.

Het is duidelijk. Water Lilies is bepaald geen romantische feel good film. Daarvoor is de film veel te meedogenloos, te rechtlijning en te eerlijk. Prima film.

Kwam bij toeval deze film tegen en raakte bij het lezen van de synopsis dermate geïntrigeerd dat een kijkbeurt het logische gevolg was. En wat viel dat tegen, zeg.

Wat vooral mist in deze film is spanning. Spanning kweek je door iets van mysterie of sfeer in je film te stoppen. Dat gebeurt hier niet. We zien een recht-toe-recht-aan achtervolging die in feite heel voorspelbaar verloopt. Er valt tijdens de jacht geen enkele verrassende gebeurtenis of wending te bekennen. Er valt tijdens de jacht niet eens een zinderende scène te zien. Zelfs een spannend moment is te veel gevraagd. De jacht is alleen maar ellenlang en door gebrek aan ontwikkeling erg saai.

Naast de jacht speelt zich nog een oninteressante verhaalllijn af waarvan het nut mij ontging. Niet boeiend en zonder elementaire waarde voor het verhaal.

De personages zijn inhoudelijk zo hol als maar mogelijk is. Ik kon geen enkele vorm van inleving of medeleven voor wie dan ook opbrengen. Het acteertalent is trouwens behoorlijk matig. Dat doet de film en de inleving ook geen goed.

Filmpje stelde me erg teleur.

Op voorhand sceptisch. The Naked Gun zonder Leslie Nielen en David Zucker? The Naked Gun met Liam Neeson in de rol van Lt. Frank Drebin Jr., zoon van het origineel? Het is even wennen, maar ik legde al snel het fantastische voorbeeld Leslie Nielsen naast me neer en richtte me op de nieuwe Drebin. Neeson is een hele goeie Frank Drebin. Leuke film ook. Met ouderwetse humor zoals die tegenwoordig nog amper in komedies langskomt. Een geslaagde comeback wat mij betreft.

Heerlijk toch, die humor. Absurde gebeurtenissen en verrukkelijke escalaties van gebeurtenissen. Absurditeiten die in de wereld van The Naked Gun normaal zijn. Neem bijvoorbeeld de running gag met koffie die te pas en te onpas en op de meest onmogelijke plaatsen aan Drebin wordt aangereikt. Verder zijn er de visuele grappen die niets met de handeling hebben te maken en ergens op de achtergrond plaatsvinden. En verder is het heel prettig om te constateren dat grappen over politiegeweld, racisme en seks gewoon heerlijk plomp worden geleverd. Door al dat correcte gezemel van tegenwoordig, vergeet je bijna hoe leuk plomp is. Ik zeg u: plomp is niet correct en heel leuk.

Een gevaar van films die zich baseren op oude successen is dat er wordt gezwolgen in nostalgie. Dat valt in deze film mee. Er zijn verwijzingen maar die zijn vooral grappig en blijven binnen de perken. De film leeft eigenlijk volkomen onafhankelijk van de eerdere producties. Nou ja. Niet helemaal natuurlijk, want als Drebin Jr. in beeld verschijnt gaat er (net als in de vroegere films) altijd iets fout. Een fijne zekerheid. Toch is Drebin Jr. competenter dan zijn vader. Waar papa min of meer toevallig op dingen stuitte, is dat bij junior doelbewuster het geval. Deze karaktertrek heeft gelukkig geen effect op de absurde humor. Op het onbenul. Op de onzinnigheid. Die zijn er gewoon. The Naked Gun is een heerlijke komedie.

Tussen 1950 en 1955 deed James Stewart mee in een groot aantal films die werden geregisseerd door Anthony Mann. Een aantal daarvan waren westerns. The Naked Spur is er één van. Stewart speelt een verbitterde man die jacht maak op moordenaar Robert Ryan om met het geld dat de vangst oplevert een stuk land te kunnen kopen. Janet Leigh doet mee als de bijslaap van de bandiet en onderweg worden nog een ontslagen soldaat en een ongelukkige goudzoeker opgepikt die Stewart terzijde staan bij zijn jacht.

De film is geen lofzang op heldendom. Edelmoedigheid en hartelijke hulpvaardigheid zijn niet de karaktereigenschappen van de mannelijke personages. Het onderlinge wantrouwen is groot. Zo probeert bandiet Robert Ryan met een niet aflatende gemene grijns om zijn mond keer op keer om een wig te drijven tussen het trio dat hem wil overleveren aan het gezag. De onderlinge verstandhouding van het trio waar alle acties zijn ingegeven door geldzucht, laat dan ook te wensen over. Ik vond het psychologische spel niet zo overtuigend. Van subtiliteit is geen sprake. De boze intenties liggen er kinderlijk dik op.

De meest interessante figuur is wellicht Stewart, die lange tijd ondoorzichtig blijft en moeilijker te peilen valt dan de andere personages. De vrouwelijke inbreng is weinig opzienbarend en dient enkel om aan het anti-heldendom te tornen. Het personage van Leigh doet dat nogal opzichtig. Erg verrassende scènes levert haar gedrag niet op.

The Naked Spur is een degelijke western met een wat simplistisch verhaal. De film houdt zich verre van films waarin de typische revolverheld glorieert. De uitwerking van de personages die als antihelden worden geportretteerd is tamelijk vlak. Gelukkig zijn er voldoende spannende scènes, is Stewart het aankijken waard en is de fotografie schitterend.

Geestdodende zwijmelfilm. Zoetige, weeïge romantiek die slechts geringe opwinding veroorzaakt, maar er met een behoorlijke filmduur wel de tijd voor neemt. Het is saai. Echt dodelijk saai.

De dramatische achtergronden van de personages spelen een belangrijke rol in het romantische spelletje, maar komen op een of andere manier niet goed uit de verf. Heel emotievol geacteerd enzo, maar veel te expressief en te overdreven naar mijn smaak. Hierdoor komt de gewichtigheid van de dingen waar de personages mee bezig zijn niet goed over. Het is allemaal wel ernstig, maar zo voelt het niet. Het is afstandelijk.

De romance voelt ook zo. Die is evenals de persoonlijke problematiek waarmee de personages worstelen afstandelijk. Je wordt er niet warm van.

Er is gewoon niet heel veel aan. Als ik zeg dat het een film is van het niveau doktersroman, dan overdrijf ik niet.

Het was een vermoeiende exercitie.

De Franse regisseur Jean-Jacques Annand waagde zich in 1986 aan de verfilming van het fantastische boek van Umberto Ecco uit 1980. Het resultaat is een misdaadthriller die natuurlijk niet geheel recht doet aan de gelaagdheid van de roman maar die desondanks verrekte sfeervol en verrekte spannend is. In de hoofdrollen Sean Connery en Christian Slater. De film werd vele malen onderscheiden en deed het bovendien wereldwijd goed in de bioscopen. En terecht.

In een Benedictijner klooster in de Apennijnen, dat de Franciscaanse monnik William of Baskerville (Connery) samen met zijn leerling, de novice Adso of Melk (Slater), in het jaar 1327 bezoekt, vinden mysterieuze en gruwelijke moorden plaats. Hoewel William is uitgenodigd om aan een theologisch debat deel te nemen, wordt hij door de abt gevraagd om zijn licht eens over de sinistere gebeurtenissen te laten schijnen. William komt er al snel achter dat de bibliotheek van het klooster een belangrijke rol speelt in het geheel en meer specifiek een mysterieus Grieks boek in de bibliotheek.

De film slaagt er goed in om de theologische achtergrond en theologische kwesties waartegen het verhaal zich afspeelt in een begrijpelijke vorm te gieten. Thema’s die in die tijd veel ophef veroorzaakten en waarover binnen de geestelijkheid geen enigheid bestond, passeren afwisselend op de voor- en achtergrond. Zaken als armoede, ketterij, inquisitie en het ware geloof komen expliciet en minder expliciet langs. Ze vormen een fascinerend behang dat goed de vijandige sfeer vangt die er tussen de diverse kloosterorden en de monniken onderling heerst.

Noemenswaardig in dit opzicht is dat in de film wordt gerefereerd aan een verloren gegaan werk van Aristoteles dat zich met komedie bezighoudt. In dat werk zou Aristoteles de lach naast zaken als verdriet en angst een bonafide middel vinden om emotionele zuivering teweeg te brengen. In dat kader wordt door de monniken in alle ernst gespeculeerd of Jezus ooit heeft gelachen. Er werden in de Middeleeuwen belangrijke issues besproken. Heerlijk!

De abdij is een fantastische setting. Dikke muren. Hoge gewelven. Een magnifieke bibliotheek met een gigantisch trappenstelsel. Spartaans ingerichte vertrekken. Het interieur slechts spaarzaam verlicht door flakkerende kaarsen. De schemerige zichtbaarheid der dingen werkt bijzonder sfeervol.

De monniken die in deze fantastische setting rondwandelen zijn bijna zonder uitzondering wereldvreemde freaks die op een doorsnee kermis een aardig zakcentje zouden kunnen verdienen. Toppunt is een blinde, strenge en onsmakelijk ogende monnik met de naam Jorge de Burgos die met zijn apocalyptische horrorvisioenen zijn medebroeders en de kijker met succes angst inboezemt. Angst en religie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en is van alle tijden, zo blijkt maar weer. Schitterende vertolking trouwens van deze acteur met de naam Feodor Chaliapin Jr.

The Name of the Rose is een sfeervolle en spannende misdaadthriller die de kijker bovendien in gedoseerde brokjes filosofische en theologische kwesties aanreikt. Knap hoe een literair werk van 800 bladzijden gereduceerd wordt tot een film met een lengte van twee uur en dat die film dat nog representatief doet ook. Het boek is interessant, curieus en prachtig. De film is dat ook.

De film begint met een scène waarin het dienstmeisje Raquel haar avondeten nuttigt in de keuken terwijl de familie in de eetkamer dineert. Haar vermoeide blik dwaalt langzaam door de stille ruimte. Haar vork en mes maken harde krassende geluiden als ze haar bord beroeren. Blik en bestek zijn een indicatie voor haar gemoedstoestand. Raquel maakt een ongelukkige, sombere, uitgeputte indruk. Als haar blik stopt met dwalen en zich op de kijker richt is die blik als versteend. Het is een blik die de kijker als het ware dwingt om haar gemoedstoestand met haar te delen.

Raquel is de nana. Ze wast, kookt en zorgt voor de kinderen. Ze doet dat al meer dan 20 jaar in dienst van het welgestelde gezin ergens in een buitenwijk van Santiago de Chile. Eigenlijk is het werk teveel voor haar. Bovendien lijdt ze aan chronische migraine. Haar trots en koppigheid verbieden haar om toe te geven dat het werk haar teveel is geworden. De hulpkrachten die het gezin inhuurt om haar te ondersteunen worden door Raquel consequent geterroriseerd en de deur uitgewerkt.

In het huidige Chili zijn momenteel nog zo’n half miljoen nana’s in dienst, las ik. Het merendeel is afkomstig uit Peru waar de armoe nog welig tiert. Veel van die dienstmeisjes worden door de families waar ze in dienst zijn, niet of amper betaald. Moderne slavernij. Regisseur en schrijver Sebastián Silva die stamt uit een gezin waar ook een nana rondwaarde, put voor deze film uit eigen ervaringen. Silva vermijdt in zijn film belerende aanzetjes maar plaatst zijn sociaalmaatschappelijke kritiek terloops en luchthartig in de verhalende gebeurtenissen en natuurlijk in het doen en laten van het personage Raquel.

Raquel heeft het niet slecht. Ze wordt in de film dan ook niet als een zielig slachtoffer geportretteerd. Ze wordt betaald en wordt door haar gezin goed behandeld. Ze is onderdeel van het gezin maar hoort er gevoelsmatig niet echt bij. Haar avondeten consumeert ze immers in alle eenzaamheid in de keuken, terwijl het gezin in de belendende kamer geanimeerd het eten verorbert dat door Raquel is klaargemaakt. Hoewel haar situatie niet slecht is, heeft ze weinig keuzevrijheid. Ze is afhankelijk van haar werk als dienstmeid. In haar thuisland Peru wacht haar immers de armoe. De angst dat ze het werk niet meer aankan en haar baan verliest is een allesbepalende angst.

Raquel is niet lief en onschuldig. Ze heeft een stug karakter en heeft gemene trekjes. Raquel wordt gespeeld door Catalina Saavedra. Een goeie actrice in het bezit van een geweldige uitdrukkingsvaardigheid waarmee ze heel onvoorspelbaar wisselt van expressie. Van nors naar dodelijk vermoeid naar opgewekt. Die verfijnde mimiek zorgt voor een onrustig gevoel bij de kijker die door de onvoorspelbare stemmingswisselingen de onrustbarende verwachting krijgt dat de schijnbare harmonie in het huis op springen staat.

De camera speelt daarbij ook een belangrijke rol. De beweeglijk gehanteerde handcamera neemt heel nauwkeurig de gebaren en blikken van de personages waar. Hun stemmingen en hun onderlinge verhoudingen worden haarfijn gefileerd. Met in het middelpunt steeds de nana. Zonder veel drama beschrijft de film het verscheurde gevoel dat bij Raquel leeft. Ze ontdekt steeds meer barstjes in het leven dat ze leidt. Ze is misschien wel meer een gevangene dan een gezinslid. En ook dat gevoel wordt door de camera middels claustrofobisch getinte beelden erg knap gevangen.

La Nana is een uitstekende film die heel nauwkeurig, heel realistisch en met bijtende humor een situatieschets presenteert die de zere vinger legt op de sociale verschillen die in de Chileense samenleving blijkbaar gewoon bestaan en als zodanig als vanzelfsprekend worden geaccepteerd. La Nana is een fijne film.

Nanny draagt dan wel het horrorlabel en heeft daar op momenten voorzichtige raakvlakken mee, maar is daar op de meeste momenten ver van verwijderd. Het speelfilmdebuut van schrijver en regisseur Nikyatu Jusu is veel meer een sociaal drama dat zich met de situatie van immigranten bezighoudt. Wie de film aanzwengelt in de verwachting een stevige horrorfilm te gaan bekijken, zal worden teleurgesteld. Behalve een paar duistere momenten, biedt de film geen horror.

Ondanks de afwezigheid van lugubere taferelen en duistere wandelgangen, is de film het bekijken zeker waard. Spanning bezit de film absoluut. De film toont op indrukwekkende wijze hoe het is om in een vreemd land te zijn overgeleverd aan de vreemde bewoners van dat land. Een situatie die begint met respect en dankbaarheid glijdt langzaam af naar een situatie die getekend is door irritaties en respectloos gedrag. De contouren van een spannende machtsstrijd ontvouwen zich. Een sociaal drama met mysterieuze en surrealistische randjes is geboren.

Het titulaire personage is interessant. Ze kampt met nachtmerrieachtige visioenen uit haar Afrikaanse verleden die haar nieuwe leven in het nieuwe land beïnvloeden. Gevoelens van ontheemding en vervreemding worden door kindermeisje Anna Diop uitstekend weergegeven. Ook de spanningen die ontstaan tussen Diop en de ouders van haar oppaskind zijn door het goede acteerwerk een intense beleving.

En zo is Nanny geen horrorfilm maar een sociaal drama met een mysterieus randje. Geen angstaanjagende film dus, maar zeker boeiend en op een dramatische manier absoluut spannend.

Napola - Elite für den Führer laat zien hoe tienerjongens in het Derde Rijk de nazi-ideologie werden ingetrokken. De film neemt de kijker mee naar een eliteschool waar Arische jonge mannen op zeer strenge wijze de juiste normen en waarden worden bijgebracht. Napola is overigens niet een film die zich inhoudelijk heel intensief met het nationaalsocialistische gedachtegoed bezighoudt. De camera vertoeft voornamelijk binnen de muren van de school en registreert daar de bezigheden. De schoolse en de sociale. Die werkwijze levert behalve voorspelbare patronen van interactie ook een aantal boeiende scènes op. Het meeste dat passeert nam ik enigszins gelaten tot mij.

Centraal staat de jonge Friedrich die afkomstig is uit een arbeidersmilieu, Vanwege zijn bokstalent heeft hij een plaatsje op de eliteschool toegewezen gekregen. Hij past goed in het ideale mannelijke beeld dat de nazileer propageert. Hij oogst bewondering. Zijn vriend Albrecht heeft een verhevener achtergrond en is kunstzinnig getalenteerd. Bewondering oogst hij niet. Zijn vader die de Gauleiter is in het district waar de school staat, noemt hem een mietje en veracht hem. Het contrast tussen de beide jongens is groot. Toch zijn ze met wat vallen en opstaan in staat elkaar te respecteren. De film focust op hun vriendschap terwijl tegen de verre achtergrond de oorlog woedt.

Want Napola is een film die zich in oorlogstijd afspeelt maar daaraan amper refereert. Veel meer is de film een drama over twee jongens die ieder op hun eigen manier niet vinden wat ze zoeken. Een film over vriendschap, teleurstelling, discipline en verlies. Een film waarin de gebruikelijke internaatmores wordt getoond, waarin hardvochtige gebeurtenissen plaatsvinden en waarin blijde verwachtingen de bodem worden ingeslagen. Ook een film waarin de personages wat mij betreft met iets meer finesse hadden mogen worden geboetseerd. Sommigen worden wel erg simpeltjes gereduceerd tot een karakter met eendimensionale trekken. Het acteerwerk is echter goed.

Napola is een aardige en tamelijk voorspelbare film die blijft hangen vanwege een aantal aangrijpende scènes en een enkele onvoorziene gebeurtenis. De film weet op die manier steeds net voldoende te boeien om met redelijk fris gemoed het einde te halen.

Voor de massale moord op lichamelijk- en psychisch gehandicapte mensen ten tijde van het Nationaalsocialistische Duitsland is volgens mij in films niet veel aandacht geweest. Zeker niet als je die aandacht vergelijkt met aandacht voor de gruwelen op het slagveld, de verschrikkingen in de concentratiekampen of de horreur van de Jodenvervolging. Met de verfilming van de roman Nebel im August van Robert Domes maakt regisseur Kai Wessel een historisch drama dat zonder smeuïge overdrijvingen en domme clichés grote indruk maakt. Nebel im August is een fascinerende, ontroerende en schokkende film.

In het middelpunt staat de 13-jarige Ernst Lossa. De film volgt hem tijdens zijn verblijf in een zorginrichting voor geestelijk- en lichamelijk gehandicapten. Eigenlijk hoort hij daar niet thuis. Hij is niet ziek. Hij vertoont enkel onaangepast en asociaal gedrag, is uit diverse tuchtscholen getrapt en wordt ten einde raad aan de zorg van Dr. Veithausen en zijn kliniek toevertrouwd. Ernst is een slimme jongen en hij merkt al snel dat patiënten zonder aanwijsbare reden verdwijnen. Ernst wordt als een moeilijke maar nobele jongeman gepresenteerd die met de bescheiden mogelijkheden die hem zijn vergund zijn lotgenootjes helpt en zich tegen de berekenende bureaucratie teweer stelt. Een ondeugende jongen met een hart van goud.

Met die sympathieke constatering verandert de film overigens niet opeens in een opbeurende film die in Hollywoodse stijl alle realiteit uit het oog verliest. Nee, bepaald niet. Hoewel er soms glimpjes hoop doorschemeren, laat de film nooit de troosteloze gedachte los dat aan het euthanasieprogramma een goed geoliede moordmachine ten grondslag ligt. Een machine die goed loopt omdat de mensen die de machine voeden, dat met dodelijke efficiëntie doen. Een machine die dodelijk kan doormalen omdat steeds iemand met de haal van een pen blijft beslissen wie van waarde is en wie van generlei waarde is voor de bloei van de Volksgemeinschaft.

Een film met intrigerende personages. De belangrijkste karakters zijn plezierig verfijnd gekenschetst. Neem bijvoorbeeld de figuur Veithausen. Behalve dat hij een ambitieuze adept van het meedogenloze systeem is die nietsontziende beslissingen neemt en koelbloedig zijn orders uitvoert, is hij ook zichtbaar begaan met het lot van zijn patiënten. Hij vertoont merkwaardig ambivalent gedrag. Zijn gedrag is bovendien onvoorspelbaar. De menselijke trekjes die hij laat zien kunnen ineens teniet worden gedaan door het uitspreken van een keiharde diagnose die het noodlot van een patiënt bezegelt. Hij is moeilijk te vatten en ook dat aspect intrigeert.

De ambivalentie is bij meer personages zichtbaar. De personages die daarvan blijk geven, zijn interessant om te observeren. Onder het strak geregisseerde scala van disciplines waarop het regiem van de kliniek drijft, gedijen wroeging en schaamte. Gelukkig kan men zich verschuilen achter het standpunt dat door de kerk wordt ingenomen en dat op een bepaald moment door een bisschop wordt uitgesproken. Iets in de trant van: 'het is voldoende om troost te bieden in plaats van om daadwerkelijk in het geweer te komen'. Voor sommigen werkt dat. Voor sommigen niet.

En dan zijn er natuurlijk ook personages die gewoon gewetenloos zijn en geen troost nodig hebben. Erg intrigerend zijn deze figuren niet. Toch is hun aanwezigheid prettig. Het is prettig dat er figuren rondlopen die niet met een ambivalente verfijning zijn vormgegeven, maar op wie je gewoon zonder verfijning je frustratie kunt afreageren. En dat is nodig want het thema van de film werkt logischerwijs beklemmend.

Regisseur Wessel onthoudt zich in zijn regie van grote gebaren. Hij houdt het bij bedachtzame observaties, gebruikt geen intense kleuren en onderstreept gebeurtenissen slechts af en toe met sfeervolle muziek. De film is wars van alle vormen van sensatiezucht. De doordachte manier van regisseren past goed. Juist door op geen enkel moment gericht de sensatie of het sentiment op te zoeken is het verhaal van Ernst Lossa een schokkend, weerzinwekkend en ontroerend verhaal. De film doet recht aan de 200.000 psychiatrische patiënten die tussen 1939 en 1944 systematisch werden vermoord. Nebel in August is een zeer mooie film over een afgrijselijk onderwerp.

Een film die het thema necrofilie op een liefdevolle en begripvolle manier benadert. Aan mij niet besteed. Begrip, mededogen of enig ander optimistisch menselijk gevoel heb ik in ieder geval niet ervaren. Wel afstand. Veel afstand. En walging. Veel walging.

Slechte film trouwens. Lange en doodsaaie scènes met een kunstzinnige touch waarin het hoofdpersonage de liefde bedrijft met een lijk, een rondje kermis doet of gezellig met vriendinnen een video bekijkt waarin een zeehond wordt gefileerd. Niet spannend, maar wel walging en veel afstand oproepend.

t' Is ook een saaie film. Als het even niet walgelijk of kunstzinnig is, kijken we naar een stompzinnig verhaaltje over de holle levens van twee hoofdpersonages. Een wijsgerig lesje wordt de kijker daarbij niet onthouden. Het ene hoofdpersonage in bezit van een leuke flat, een goed verzorgd uiterlijk, een behoorlijk voorkomen en met het respectabele beroep van verpleegster is van binnen een afschuwelijke necrofiel. Het andere hoofdpersonage is stemacteur in pornofilms en een glad typetje maar is van binnen een heel lief persoon. Haha. Nou ja, zeg. Wat een wijze les. Contradictie in terminus en een belerend opvoedkundig lesje. Hoe neerbuigend en vooringenomen.

De film giet het liefhebben van een dood persoon in een kunstzinnig kader om (denk ik) de leegheid die de film uitstraalt, te maskeren. De film gaat in feite over weinig. De film vult dat weinige in met artistiek aandoende shots, absurde scènes en out of place gebeurtenissen en probeert op die manier te verhullen dat de film een leeg product is dat enkel drijft op een sensationeel gegeven.

Onlangs bekeek ik Night of Something Strange (2016). In die film komt een scène voor waarin een onbehouwen hork tekeer gaat op een dode vrouw. Gewoon een groffe en liefdeloze scène. De scène impliceert niets meer dan hetgeen er getoond wordt. Een huiveringwekkende scène. Walgelijk, maar wel op een andere manier walgelijk dan in deze film. Horrorwaardig walgelijk namelijk.

In deze film is dat nooit het geval. De necrofilie in deze film doet een beroep op je morele bewustzijn en heeft een serieuze insteek. Dat heeft met horror niets te maken. Horror heeft met inleving te maken. Met fantasie. Met genotvol rillen. Horror is lekker griezelen. Horror is vermaak. Deze film is niets van dat. Deze film is gewoon afgrijselijk.

Nekrotronic is een bont geheel van clichés en stereotiepe personages, maar wel vermakelijk. Over een spelletje dat zielen rooft. Met een protagonist zonder enige kennis van het pad dat hij moet bewandelen en een antagonist met grootheidswaan. Met demonen en geesten die overal opduiken en natuurlijk met edelmoedige jagers die de wereld moeten verlossen van het kwaad. De elementen en het verhaal zijn niet heel origineel.

Het enige gedenkwaardige aan de film is misschien alleen de rol van Monica Bellucci als de antagoniste. Haar beweegredenen om de macht te grijpen zijn heerlijk absurd. Ze is de klassieke valse heks. Haar dekmantel is een internetbedrijf dat de vergelijking met bedrijven als Google of Facebook goed kan doorstaan. Dat zal niet toevallig zijn. Ik meen hier dan ook een beetje kritiek op de tijdsgeest te ontwaren als het grote internetbedrijf zich heimelijk manifesteert als tegenstander van de vrije wil. De toenemende onderwerping van de moderne mens aan apparatuur die digitale verpozing, digitale waarheid en digitale vriendschap aanbiedt, is natuurlijk ook ongekend en zorgwekkend en kan wel wat kritiek gebruiken.

Nekrotronic is geen opmerkelijke film. Wel een vermakelijke. De film is een bont en wild spektakel met actie, vreemde karakters en grappige dialogen. Het verhaal is voorspelbaar, maar niet vervelend. Nekrotronic is een film die gemaakt is om te vermaken en verrassenderwijs tussen de regels door nog wat maatschappijkritiek spuit. Een amusante mengeling van horror, actie en science fiction. Gewoon leuk vermaak.

Een film van eigen bodem die emotioneert is een zeldzaamheid. Deze film met een uitstekend (en subtiel) script deed dat.

Hoes acteert op momenten werkelijk grandioos. Haar samenspel met volwassenen is wel vele malen meer naturel dan haar scenes met de eigen leeftijders. De dialoog en non-verbale actie kwamen althans met de oudere acteurs beter tot hun recht. Zo had ze met Oschenknecht (prima spel) enkele prachtige scenes, terwijl haar scenes met Blom toch wat gemaakt en houterig bleven.

Het verhaal is goed, nochthans niet altijd even realistisch. De slotscene (hoewel prachtig) vraagt in die zin veel van de kijker. De schoonheid en absurditeit van de scene overtuigden mij.

Het thema is zwaar. De film slaagt er goed in om, met een paar goede oneliners, krankzinnige situaties en naar absurdisme neigende beelden, de soms zware en trieste sfeer te doorbreken. Er is balans.

Ja, onder de indruk!

Man en vrouw die pas uit elkaar zijn gegaan, praten tijdens een diner over hun verleden en toekomst. In flashbacks worden passages uit hun relatie getoond. Aardig thema in een leuk format. Het levert echter geen boeiende film op. Wel een langdradige.

De personages zijn nogal stereotiep. De man is het charmante zorgeloze type. Harde buitenkant enzo. De vrouw is het beschadigde type op zoek naar zorgzaamheid en geborgenheid. Beide personages worden nogal gemakzuchtig vormgegeven. Voorspelbaar en weinig verdiepend.

Beide zijn ontevreden met hun afkomst en hebben verwijten aan hun ouders. Het gebrek aan geluk, aan succes, aan daadkracht, ja het gebrek aan alles, ligt eigenlijk aan de ouders. Het onvermogen om een relatie in stand te houden valt natuurlijk ook terug te voeren op hun opvoeding. Misschien is het allemaal wel waar, maar doordat de personages niet intrigeren, is het erg vervelend om aan te horen.

Voorspelbaar en stereotiep, dus. De relatie, het verhaal, de personages. Alles is zo ongelooflijk vlak en niet prikkelend. Zo geforceerd.

Het acteerwerk van Scamarcio en Trinca is dan wel weer prima. Helaas is de film dat niet.

Een wraakfilm in een westernjas en de prequel voor de film The Carpetbeggars (1964) naar een boek van Harold Robbins. De hoofdrol in Nevada Smith is voor Steve McQueen die ten tijde van de opnames 36 jaar oud was. Hij speelt de jonge wreker Max Sand, die in het begin van de film pas 16 jaar oud is. Hoewel McQueen een prima Max Sand neerzet, kost het bij aanvang wat moeite om hem in die jeugdige rol te accepteren. Gelukkig evolueert het personage vrij snel naar een meer volwassen karakter en valt het optische verschil in leeftijd tussen acteur en personage nagenoeg weg. Toch is de eerste indruk niet gemakkelijk uit te wissen en komt het met de inleving in het personage Max Sand niet meer helemaal goed.
De film vertelt een simpel verhaal en is vermakelijk. Dat ligt aan de goede hoofdrol, aan de grote verscheidenheid aan gebeurtenissen en aan de rijkelijke hoeveelheid settings. Nevada Smith werd op circa 45 locaties opgenomen. De film van regisseur Henry Hathaway is een film met veel afwisseling. De film vergezelt Sand op de vlucht in de moerassen van Louisiana. Bij een overval op een goudtransport. Tijdens een vreedzame periode in een indianendorp. Bij een pokerspel in een rumoerige saloon. Zo maar een greep uit de gebeurtenissen en de locaties. Er gebeurt gewoon heel veel. Teveel om op te noemen.
Goeie rol van McQueen. Zijn personage is vastbesloten om wraak te nemen. De haat voor de mannen die hij achtervolgt, spat er niet af. In plaats daarvan lijken de haatgevoelns hem inwendig te verteren. Hij lacht nooit en toont amper zichtbare emotie. McQueen voorziet Sand van een beheerste woede die af en toe vurig opflakkert. Dat doet McQueen toch wel indrukwekkend zonder heel actief de psychologische diepten in zijn personage aan te boren.
In een film met veel afwisseling komen veel personages voor. Karl Malden en Brian Keith vielen mij het meest op met een geweldige weergave van twee markante personages. Suzanne Pleshette doet ook mee. Haar rol is niet heel memorabel maar haar schoonheid des te meer. Ik was onder de indruk.
Ja, Nevada Smith is een gevarieerde western.

Het verhaal begint in de jaren 70 en beschrijft een alternatieve versie van dat verleden. De technische vooruitgang is enorm en de levensverwachting van de mens ligt boven de 100 jaar. Een uitleg waarom de mens in staat is om zo oud te worden, wordt in de teksten die bij aanvang van de film over het scherm rollen niet gegeven. De kijker hoeft overigens niet lang op het antwoord te wachten. Al vrij vroeg verraadt de film hoe de vork in de steel zit.

Opmerkelijk is dat deze spectaculaire openbaring in het verhaal als zodanig niet heel erg wordt uitgespeeld. Je zou verwachten dat de film voornamelijk over deze openbaring zou handelen, maar dat is niet het geval. Never Let Me Go is dan ook geen horror- of science fiction film. Je kunt de film beter als een dystopisch drama betitelen.

Hoewel de openbaring zich dus niet tot het belangrijkste thema ontwikkelt, speelt hij op de achtergrond een belangrijke rol. Het verklaart de keuzes en de levenshouding van de personages die in deze film tijdens diverse stadia van hun leven worden gevolgd. Geen horrorfilm dus, maar wel een film die een gruwelijk portret schetst van jonge mensen die worden opgevoed tot wezens die meer als items dan als individuen worden gezien. Door de maatschappij en door henzelf.

Er ligt een cynische logica aan ten grondslag die gemeengoed is in deze gefictionaliseerde versie van de samenleving. Dat cynisme is overigens alleen zichtbaar voor de kijker. De samenleving vindt het normaal. De personages om wie het gaat zijn zelfs trots op hun slachtofferschap. Regisseur Mark Romanek vertelt het allemaal rustig en breedvoerig. Hij vermijdt grote dramatische momenten en probeert niet om de kijker met scherpe situatieschetsen te manipuleren. De vraag of alles wel juist is, wordt niet eens gesteld.

In plaats daarvan begeleidt de film drie jonge mensen die zich zo goed mogelijk proberen te manifesteren in een wereld die hen niet eens bewust waarneemt. De drie gaan hun leven in met een mengeling van melancholie en fatalisme. Ze zijn soms net schapen die weemoedig zuchtend voor de deur van de slachter staan te wachten tot ze aan de beurt zijn. De tijd tot dat moment verpozend met dromerijen die zijn ingegeven door vage verhalen die de ronde doen. Hoopvolle verhalen die spreken van een mogelijke andere toekomst.

Ernstig emotioneel wordt de film nooit. Daarvoor behandelt de film zijn personages te afstandelijk en geeft te weinig inkijkjes in hun zielenleven. Toch ontstaat er wel iets als een weemoedige en sombere sfeer ingegeven door mooie beelden en het ingetogen acteerwerk van Carey Mulligan, die wat mij betreft Keira Knightley en Andrew Garfield met haar optreden overklast.

En zo is Never Let Me Go toch wel een indrukwekkende film. Een bijna fluisterend verteld drama met wat voorzichtige horror- en science fiction elementen over drie personen die binnen het raamwerk van hun noodlot heel sereen, heel berustend en soms een beetje wanhopig op zoek zijn naar antwoorden. Op zoek zijn naar zingeving.

Regisseur en schrijver Eliza Hittman volgt in haar film een jonge vrouw die een pijnlijke en zenuwslopende ervaring beleeft die voortkomt uit de beslissing om uit zelfbeschikking te handelen. De 17-jarige Autumn (Sidney Flanigan) leeft in het landelijke Pennsylvania en is ongewenst zwanger. In Pennsylvania is een abortus lastig en dus gaat ze samen met haar nichtje Skyler (Talia Ryder) naar New York om aldaar de medische zorg te krijgen die ze nodig heeft. Hittman maakt een coming of age-drama met roadmovie elementen waarin ze een situatie neerzet die vrouwen en meisjes die een dergelijk ingreep ondergaan, meemaken.

In de eerste minuten van de film dringt een neerslachtige sfeer de film binnen. De film opent met een optreden van Autumn die op een schoolfeest een lied ten gehore brengt. Alleen op het toneel zingt zij haar lied. Ze straalt eenzaamheid en kwetsbaarheid uit. Haar stem breekt als haar medescholieren de spot met haar drijven. Tranen wellen op, maar dapper zingt zij door. De scène maakt duidelijk dat er iets goed mis is. Dat er dieper leed suddert. Het valt echter niemand op. Haar ouders zijn te zeer bezig met hun eigen sores. Haar klasgenoten behandelen haar sowieso neerbuigend. Haar baas in de supermarkt waar ze werkt, bezit geen enkele vorm van mededogen. Ze is op zichzelf aangewezen.

De film laat een melancholische uitputtingslag zien. Negatieve ervaringen met het mannelijke geslacht en kleine tegenslagen die Autumn en Skyler meemaken drukken spijtige afhankelijkheid en beperking van de keuzevrijheid uit. Veelzeggend is in dat opzicht de neuspiercing die Autumn bij zichzelf zet. De handeling ziet er pijnlijk uit, maar is nodig omdat het de enige mogelijke manier is om het gevoel terug te krijgen dat ze baas is over haar leven en haar eigen lichaam. Een ontroernede en confronterende scène. De begeleidende muziek vlecht zich intussen bijna geruisloos de sfeer binnen en versterkt die.

De filmt ademt somberheid. Autumn wordt omhuld met indringende eenzaamheid en zwaarmoedigheid. Het kleurgebruik bevestigt dat nog eens. De kleuren zijn bepaald niet expressief, maar vertonen een grauwheid en matheid die aansluit bij de zwaarmoedigheid. Autumn is alleen en haar leed is onzichtbaar voor haar omgeving. Haar nichtje Skyler is de enige persoon die aanvoelt dat Autumn hulp nodig heeft. Hittman plaatst de beide hoofdpersonages vervolgens in een atmosfeer die behalve somber ook heel benauwend werkt. Autumn en Skyler praten amper met elkaar en gedragen zich ten opzichte van elkaar gereserveerd, ingetogen, bijna emotieloos. Van veel hartelijkheid tussen beiden lijkt geen sprake te zijn. Dat die indruk niet juist is, laat de camera zien. Die registreert de subtiliteiten die verraden dat de affectie er wel is. Een veelzeggende blik. Een minieme aanraking. De tekenen zijn subtiel en ontroerend. Nog niet genoemd is het acteerwerk dat bepalend is voor inleving en geloofwaardigheid. Sydney Flanigan en Talia Ryder acteren geweldig. Ik had geen enkele moeite me in te leven.

De titel van de film keert terug in een vraaggesprek dat Autumn in de abortuskliniek heeft. Het is een gesprek dat niet alleen Autumn maar ook de kijker emotioneert. Het is een ingetogen scène en daardoor een krachtige scène. Ingetogenheid tekent de film. De film laat de reis en de geschiedenis eromheen zien zonder opzichtig op de traan te spelen. Zonder opdringerig te wijzen ook. Naar schuldigen, naar slechteriken. De film observeert slechts. Uiteraard is niets objectief en sijpelt de visie van de schrijver natuurlijk door, maar Hittman maakt van de film geen tendentieus pamflet. De film is geen gemakzuchtige tranentrekker. Never Rarely Sometines Always is een goede film.

Jenny op vakantie bij haar vader in Italië. Vlak bij haar verblijf ligt The Lake of Idols dat een grote aantrekkingskracht op haar uitoefent. Een meer waarin veel voorwerpen uit de Etruskische tijd werden gevonden. Het meer en de streek herbergen een duister geheim. Jenny raakt erdoor geïnfecteerd. Ze heeft merkwaardige visioenen en heeft bij het meer merkwaardige ontmoetingen.

Neverlake is een rustige griezelfilm. Misschien iets te rustig. Het duurt een behoorlijke tijd voordat er wat vaart inkomt. De bedachtzame verteltrant maakt het soms lastig om bij de les te blijven. Aan de andere kant versterkt het terughoudende tempo het accent op de duistere sfeer. En daar valt ook wel weer iets voor te zeggen. Het nadeel is dat aan het einde van de film erg veel verklaard moet worden. In plaats van in een lange monoloog van een personage had regisseur Riccardo Poletti beter in de loop van het verhaal wat versnipperde uitleg kunnen geven. Dat was beter geweest voor het evenwicht tussen substance en sfeer.

Geen onaardig verhaal trouwens. Niet heel spannend maar in de kern intrigerend. In het verhaal is veel ruimte gemaakt voor lyriek. Percy Bysshe Shelley is de favoriete dichter van Jenny en motieven uit zijn werk zijn in de film terug te vinden. Dat bij een dergelijke lyrische benadering in de film geen ruimte is voor bloedige details of andere vormen van harde horror spreekt eigenlijk vanzelf. Neverlake is een sfeervolle griezelfilm die ik als fan van sfeer toch iets teveel vond doorschieten naar sfeergevoeligheid.

Tot slot nog dit. The Lake of Idols heeft werkelijk bestaan onder de Italiaanse naam Lago degli Idoli. Er zijn in het meer daadwerkelijk Etruskische beeldjes gevonden. Heden ten dage is het meer een uitgedroogde vlakte.

Jessica is op de vlucht. Zij wordt gezocht door de FBI. Met niets anders dan de kleding die ze draagt en een verlovingsring gaat het noordwaarts. Naar Canada. Elsa Gray is door de FBI aangewezen om haar op te pakken. Ze is een ervaren agente en is evenals Jessica op de vlucht. Een andersoortige vlucht. Ze is op de vlucht voor een confrontatie met haar ziekte. De achtervolging is een goede afleiding. In tegenstelling tot Elsa Gray is de reden van Jessica’s vlucht niet meteen duidelijk. Pas in de loop van de film worden stukjes daarvan geopenbaard tot uiteindelijk laat in de film het complete beeld vorm krijgt.

Regisseur en schrijver John Rosman ensceneert het achtervolgingsdrama in een rustig en bedachtzaam tempo. Jessica’s vlucht door het midwesten van de Verenigde Staten is in koele kleuren gevat en voert door prachtige landschappen. De sfeer is beklemmend. Troosteloos. Daartussendoor kille beelden afkomstig uit controlekamers met mensen die op een digitale manier bezig zijn Jessica te lokaliseren en informatie naar Elsa Gray doorspelen. De desbetreffende scènes zijn afstandelijk, veelal in close-up en voegen een brokje claustrofobie toe aan de onheilspellende sfeer.

De film volgt Jessica’s reis naar het Noorden. Spannend, fascinerend. Middels effectieve terugblikken krijgt de kijker steeds meer inzicht in het waarom achter Jessica’s vlucht en vervolging. New Life draagt het horrorlabel. Dat is niet voor niets en heeft alles met het waarom te maken. De effecten zijn smerig en goed. New Life is echter geen volbloedhorror. Onder de spanning roert de film interessante thema’s aan die de beklemmende sfeer versterken zonder veel met horror te maken te hebben. De neiging van beide personages om afstand te nemen, om een geïsoleerde positie in te nemen bijvoorbeeld. Die houding wekt bevreemding op .En neem de fragiliteit van het menselijke bestaan die in de film aan de orde wordt gesteld en waarvan de bewustwording bij de personages angstgevoelens oproept. Het zijn interessante onderlagen die worden aangeboord.

Zowel Jessica als Elsa Gray zijn vluchtelingen. Vluchtelingen die zich niet willen conformeren aan de situatie waarin ze verkeren. Beiden komen tot de conclusie dat de mens niet zonder persoonlijke bindingen kan. Hij moet uitreiken naar anderen. Die menselijke eigenschap maakt hem ook kwetsbaar. New Life is een ingetogen drama dat zich richt op een spannende vlucht maar daarnaast door zijn bedachtzame enscenering ruimte biedt aan dergelijke overpeinzingen. Fijne film.

Een Marvelproductie die eens niet gaat om de eliminatie van een superschurk die de aarde wil vernietigen. Het verhaal speelt zich daarentegen in een veel intiemere setting af dan gebruikelijk is bij Marvel. Het draait in The New Mutants om een aantal tieners dat moet leren met hun specifieke vaardigheden om te gaan. Tijdens dat proces staan de gangbare tienerproblemen in de weg en is er onderlinge kift. Het is dan ook niet opzienbarend dat de regisseur Josh Boone is. Iemand die bepaald niet uit het spektakelveld van de superhelden afkomstig is.

De regisseur van de film The Fault in Our Stars (2014) is bekend met het thema van tieners die het moeilijk hebben en die een manier moeten zien te vinden om daaruit te komen of om daarmee te leren omgaan. Dat is veelbelovend. Veel expertise neemt Boone echter niet mee de film in. Heel diepgaand is het allemaal niet. Alleen het wezen en de bijzondere krachten van hoofdpersoon Dani worden in feite een beetje uitgediept. Heel interessant is dat overigens niet. De overige personages en hun krachten dienen om Dani‘s rol glans te verlenen. Ze krijgen hier en daar een halfslachtige kans om iets meer te zijn dan behang maar hangen er vooral maar wat bij.

De verhalende aanzetjes zijn trouwens niet eens oninteressant. Het verhaal rondom de superhelden in wording en de tegenstand die ze ondervinden bij de exploratie van hun krachten heeft spannende potentie. Het is jammer dat de personages zo vlak worden weergegeven, terwijl hun specifieke krachten en specifieke karaktertrekken uitnodigend genoeg zijn om verder te worden uitgewerkt. Dat gebeurt dus helaas niet. Het blijft bij een platte voorstelling en wat onderling gekrakeel en geschermutsel dat vooral plichtmatig aanvoelt en amper amusementswaarde heeft.

De speciale effecten zijn schaars en stellen weinig voor. Dat geldt eveneens voor het horroraspect. Dat maakt evenals de inoud en de uitwerking van de personages geen indruk. En zo is het verhaal over getraumatiseerde tieners met bovennatuurlijke krachten slechts een verhaal dat de potentie heeft om aangrijpend, spannend of vermakelijk te zijn, maar dat in werkelijkheid nooit is.

Tom Hanks reist met twee paarden en een wagen door Texas in 1870 en brengt elke avond in een ander stadje het nieuws. Hij leest krantenberichten voor aan een betalend publiek in een ambiance die afwisselend nieuwsgierig, jolig en vijandig aanvoelt. Aan de reacties van zijn (veelal ongeletterde) toehoorders kan de kijker goed aflezen hoe vooringenomen en bekrompen de bevolking in Texas in 1870 is. Van zwarten en Indianen moet men niets hebben. Even min van presiden Ulysses S. Grant, die wil dat de slavernij in Texas wordt afgeschaft voordat Texas deel van de Verenigde Staten kan gaan uitmaken.

Vreselijke mensen wonen in Texas. Zoveel is intussen duidelijk. Oh, toch niet. Regisseur Greengrass vindt het nog niet duidelijk genoeg. De schokkende kennismaking met het meisje waarmee Hanks per paard en wagen de rest van de film gaat doorbrengen, voedt nogmaals de gedachte dat de haat voor Indianen diep zit bij de bekrompen blanke Texaan.

En daarmee is het nog niet gedaan. Eenmaal onderweg vinden verscheidene voorvallen plaats die de kijker alert houden. Blanke Texanen zijn niet te vertrouwen en hebben alleen maar slechte intenties. De voeding van die emotie gaat door en door. Ik geef toe dat deze manier van film kijken het gemak dient. Ik weet immers op elk moment wie mijn vrienden zijn en wie mijn vijanden. Dat is zo voor mij bepaald. Heel handig. Nou nee. Eerder heel onbevredigend. Ik ontvang zo’n boodschap liever meer genuanceerd en met meer differentiatie. Ik kies mijn vrienden en mijn vijanden liever zelf.

News of the World is een western en tegelijkertijd een melancholisch drama. De score speelt een belangrijke rol om de kijker extra te emotioneren. De inzet van de muziek is allesbehalve subtiel. Elke scène die om ontroering vraagt wordt begeleid door dramatische pianoklanken. Wel zo gemakkleijk. Hoef ik zelf niet meer te bepalen wanneer ik aangedaan moet zijn.

Genoeg gejengeld. De film kijkt best prettig weg. Het verhaal kabbelt prettig voort en is best leuk. Tom Hanks speelt zijn rol prima. De jonge Helena Zengel heeft weinig tekst, maar acteert sterk. Dat deed zij ook al in de Duitse film Systemsprenger (2019). Het zou leuk zijn als zij haar jeugdjaren ontgroeid, niet in de vergetelheid raakt, zoals wel vaker met jong talent geschiedt.

Maar goed. Ik dwaal weer af. Dat zegt waarschijnlijk iets over de impact van News of the World. Een leuke wegkijker zonder echte uitdagingen of opvallendheden. News of the World is gewoon gemakkelijk in te nemen feelgood. Ik heb me een beetje geërgerd, maar ook wel vermaakt.

Niagara wordt als een film noir beschouwd. Inhoudelijk klopt dat ook wel. Een kille misdaad en een cynisch, pessimistisch en melancholisch wereldbeeld uitgedragen door een anti-held en een femme fatale verwikkeld in schimmige intriges, zijn in de film prominent aanwezig. Visueel is de term film noir minder toepasselijk. Film noir wordt geassocieerd met donkere zwart-wit beelden. Het zijn films die spelen met contrasten en schaduwen. Optisch gezien is Niagara ver verwijderd van duistere impressies.

In plaats van nauwelijks verlichte steegjes, naargeestige binnenplaatsen en schaduwrijke interieurs, grossiert Niagara in kleuren en in weidse locaties. De Niagara watervallen worden in al hun schoonheid heel ruimtelijk en kleurrijk weergegeven. De plaatjes zijn tegelijkertijd idyllisch en woest. Beelden die prima passen in een reclamespot om toeristen te trekken. Gelukkig is Niagara veel meer dan een reclamefilm. De film bezit voldoende scènes die een geheel andere sfeer oproepen. Scènes die dat typische naargeestige gevoel oproepen dat je in misdaadfilms uit de jaren 40 en 50 zo vaak tegenkomt. Een schitterende scène die dit onderstreept is een scène die zich afspeelt in een klokkentoren waar de femme fatale en de antiheld een confrontatie hebben en gevoelens als ontgoocheling, melancholie en vervreemding loskomen.

Terwijl de personages met verborgen gevoelens en verborgen lijden te maken hebben, is het verhaal veel minder mysterieus. Het misdadige element is niet ingewikkeld en het is vrijwel meteen duidelijk dat een happy end niet aan de orde zal zijn. Niagara is geen film van sensationele wendingen en grote verrassingen. Wel een film met fijne sfeervolle momenten, met spanning en met goed acteerwerk. Joseph Cotten en Marilyn Monroe spelen overtuigende rollen als een echtpaar dat zich van hun hatelijke kant laat zien en daaronder dreigt te bezwijken. Vooral Monroe die wulps en voluptueus aanwezig is, is in haar rol van femme fatale een genot om naar te kijken.

De pornofobische violiste Lucy gaat op kruistocht langs seksshops, seminars en stripclubs om in contact te komen met haar wilde seksuele kant. Ach. Klinkt wel aardig. De uitwerking is echter erg steriel en totaal niet grappig.

Lucy leeft in een groot huis, dat er altijd pico bello uitziet. Zij kan zich dat riante onderkomen blijkbaar veroorloven met een sporadisch muzikaal optreden op een bruiloft. Lucy ziet er zelf ook altijd pico bello uit. Als een perfecte barbiepop. Iedereen in de film ziet er eigenlijk altijd pico bello uit. Dat geldt ook voor de wereld waarin Lucy leeft. Die is ook erg pico bello. Lucy leeft in een droomwereld waar ten hoogste hele kleine smetjes voorkomen, die het levensgeluk een beetje in de weg kunnen staan. Nooit heel ingrijpend. Nooit diep dramatisch. Niets dat de kijker als verontrustend zou kunnen ervaren.

De wereld is een sprookjeswereld. De personages die er wonen zijn geen realistische wezens. Ze zijn geestelijk gesteriliseerd. Het is het hopeloos om in zo'n wereld grappige situaties te willen creëren. In zo‘n verrukkelijk zoete wereld bewoond door plastic personages slaat humor meteen dood. Humor heeft er geen bestaansrecht. Probeer het dan ook niet!

De film vertelt een steriel sprookje zonder drama en spanning. Een humorloos sprookje. Logisch. Op een steriele bodem groeit immers nooit een geslaagde grap. De grappige belevenissen van Lucy zijn voorspelbaar en worden erg oppervlakkig en preuts uitgewerkt. Een film vol tamme slapstick, futloze dialogen en terughoudende (en allesbehalve komisch verfijnde) escapades is het resultaat. Zeer tenenkrommend en zeer onleuk.

Enig positief puntje is het optreden van Lucy Hale. Volgens mij heeft zij wel enig gevoel voor komische timing. Dat talent sijpelt in deze steriele film heel af en toe eventjes door. In een andere film met beter materiaal wordt aan haar komische talent waarschijnlijk meer recht gedaan.

Verder is de film gewoon erg humorloos en erg slecht.

Het is visueel genieten van de gereproduceerde jaren '70 in “The Nice Guys”. De film heeft met een bonte mengeling aan decors een kleurrijk uiterlijk. We bevinden ons op wilde feesten en bewegen ons door uitbundig ingerichte interieurs. De kleding. De gadgets. De schitterende glamour. Mooi hoor.

“The Nice Guys” is een leuke rollercoaster vol actie en humor. Het verhaaltje is simpel en vergt weinig inbeelding of fantasie. Vlak en niet bijzonder. Wel met veel vaart, waardoor het gebrek aan inhoud niet ergerlijk is.

De film moet het echt hebben van de visuele pracht, van de actiescènes en van de energieke en humorvolle interactie tussen de personages. En ja, die zaken werken bevredigend. De actie is lekker en de intermezzo's tussen de karakters zijn fijn grappig.

De humor is van de onderkoelde laconieke soort. Heerlijk droog en erg grappig. Doordat de personages overdreven en bijna karikaturaal zijn aangezet werkt die humor goed. Vooral de twee hoofdrollen vormen een aangename en grappige combinatie.

Ben geen fan van Gosling, maar hier doet ie het redelijk. Met slechts een geringe mate van non-acting en met een geringe mate van kunstmatige overdrijving in de vertolking van zijn personage, is zijn acteerprestatie tamelijk naturel en te doen. Dat de film voort raast helpt daarbij trouwens wel. Zijn scènes passeren derhalve ook snel en drukken zodoende niet te zwaar op het netvlies. De last is overkomelijk. De zintuigen kunnen gelukkig grotendeels op de film zelf gericht blijven. En de film verdient dat.

Een zwart humoristisch drama over een man die conflicten schuwt en daardoor in een lastig parket komt te verkeren. Een skivakantie met zijn gezin lijkt door zijn conflict vermijdende gedrag juist helemaal niet leuk te willen worden. Zijn uitwijkmanoeuvres zorgen voor een web aan leugens en halfhartige uitvluchten, die een ieder op de zenuwen werken en waarmee de sfeer niet is gediend.

Sympathiek is de protagonist niet. Interessant is hij tot op zekere hoogte wel. Een verkeerde beslissing, gebrek aan durf en een haperende communicatie maken van een vervelende situatie een bom die natuurlijk eens tot ontploffing moet komen. De slingerende weg ernaartoe is in eerste instantie leuk om te volgen.

Ergens halverwege de film worden de wendingen in het verhaal steeds ongeloofwaardiger en werken tamelijk vergezocht. Het naturelle en charmante aspect van het verhaal verdwijnt daarmee. De subtiliteit is verdwenen. De humor minder grappig. Het verhaal minder pakkend. En zo is Nichts Passiert een film met een leuk verhaal en sterk acteerwerk, maar ook een film die de vergrotende trap zoekt en daarmee inlevert op subtiele zwartgalligheid, inlevert op een interessante protagonist en inlevert op originaliteit.