Opinions

Actiefilm waarin een Amerikaans gezin in veilige haven moet zien te belanden als boze autochtonen buitenlanders beginnen af te schieten. De oorzaak van alle commotie blijft wat in het vage hangen. Iets met water, geloof ik. De schuld ligt in ieder geval bij de buitenlanders. Dat is voor het kijkplezier wel zo gemakkelijk.

De Aziatische opstand is het begin van een redelijk spannende tocht door de stad. Wilson ontpopt zich als strijdvaardige vader met onvermoede vaardigheden op het gebied van de overleving. Vader weet raad, neemt zijn gezin op sleeptouw en houdt zich goed staande in al dat Aziatische geweld. Hij krijgt daarbij wel wat hulp van Brosnan, die een vlakke rol vertolkt.

Ja, 't Is wel wat ongeloofwaardig, maar het kijkt lekker weg. De film is snel. Er gebeurt veel in korte tijd. Vaardig gemonteerd met de duidelijke bedoeling om de snelheid er in te houden en de kijker niet te vervelen. Vreemd genoeg heeft de film ook een paar momenten van slow-motion die de boel dan weer behoorlijk ophouden. Het beoogde effect ervan is onduidelijk. Misschien wel gewoon bedoeld als een kunstzinnig uitstapje. Niet geslaagd, want het leidt alleen maar af.

Vergeet logica. Vergeet details. Wat rest is een spannende film met veel actie. Best ok.

Wie een film verwacht vol grafische taferelen van bloed- en moordzucht wordt teleurgesteld. No Man of God biedt geen spektakel van die orde. Het grootste deel van de film laat twee mannen zien die in een sobere kamer in de gevangenis met elkaar praten. De één is Bill Hagmaier, een profiler van de FBI. De ander is seriemoordenaar Ted Bundy. Van 1984 tot 1989 voerde Hagmaier gesprekken met de seriemoordenaar.

De film laat de bijzondere verhouding zien tussen de profiler en zijn project. De aanvankelijke afstand en het aanvankelijke wantrouwen waarmee Bundy de gesprekken inging, verdwijnen langzaam. Hagmaier komt nader tot Bundy door een eerlijke interesse in zijn persoon. Hij benadert het kwaad op een onderzoekende manier. Hij praat niet beoordelend met Bundy. Hij wil Bundy begrijpen. Hij wordt gaandeweg zelfs een vertrouweling.

Dat proces is interessant en levert prachtige scènes op. Niet in de laatste plaats is het goede acteerwerk hiervoor verantwoordelijk. Elijah Wood heeft nog steeds iets jongensachtigs over zich en bekleedt zijn karakter met een mix van (gespeelde) naïviteit, onbehagen en fascinatie. Zijn verbale opponent Luke Kirby vertolkt de rol van Bundy als een ogenschijnlijk normale man waarin bijna onzichtbaar het kwaad sluimert dat af en toe ook even opflakkert. De personages zijn interessant. De gesprekken zijn spannend.

No man of God vertelt over de laatste gevangenisjaren van Ted Bundy. De film heeft amper handeling. Schokkende bekentenissen zijn er ook amper. Toch is de registratie van de gesprekken zeer interessant en erg pakkend. Een film die aanzet tot contemplatie. Zit achter de vriendelijke, scherpzinnige en soms bijtende façade van Ted Bundy een waanzinnge gek verborgen of niet. En is die façade wel een façade. En kun je Bundy eigenlijk wel als mens betitelen. In hoeverre is Hagmaier nog een objectieve onderzoeker door zijn vriendschappelijke omgang met zijn project.

Van die dingen.

Horror gecombineerd met maatschappelijke betrokkenheid. De positie van illegale immigranten in dit geval. Over de Mexicaanse Ambar die vervelende en sinistere ervaringen heeft in den vreemde, terwijl ze alleen maar op zoek is naar een voorspoedig leven.

De film wisselt engagement en horror af. Nu eens richt de film zich op Ambar’s strijd om als illegale ingezetene te overleven in een harteloze maatschappij. Dan weer speelt de film zich af in het vervallen huis waar zij goedkoop een kamer heeft gehuurd. Het huis waarvan de kijker vanaf de proloog al weet dat daar iets duisters huist. Het huis is een prima entourage voor fijne horror. Een oud krakend pand met schemerig licht, vreemde geluiden, spookverschijningen en niet te vergeten een griezelige huisbaas.

Ja. Fijne setting. In het huis hangt een surrealistische sfeer. Behalve in voornoemde elementen ligt de voornaamste reden in het gedrag van de personages die het huis bewonen. Met name hun zwijgzaamheid wekt bevreemding. Niemand heeft de behoefte om iets uit te leggen. Zodoende tast de kijker net als Ambar vaak in het duister over de geschiedenis van het huis, zijn bewoners en de dingen die er gebeuren. Zelfs aan het einde van de film zijn niet alle vragen beantwoord en blijven bepaalde zaken hangen in mysterie. En daarmee valt goed te leven.

Het verhaal zwenkt twee kanten op. De kant van de horror. De kant van de maatschappijkritiek. De film schetst een intrigerende kijk in beide werelden, maar verzuimt om beide te verbinden. Het maakt in feite geen bal uit of Ambar nu wel of niet een illegale immigrante is. Het enige dat de inkijk in haar trieste dagelijkse bestaan als rechteloze veroorzaakt, is het opwekken van een gevoel van medelijden. Ware zij bijvoorbeeld een eenzame student geweest, dan zou het verhaal niet minder horrorwaardig zijn. De maatschappijkritische noot voegt in die zin niet veel toe, maar verleent de film wat meer diepte. En die is altijd welkom.

Prima film.

Geregisseerd door Ryûhei Kitamura. Een regisseur met ervaring in het actie- en horrorgenre. En dat laatste is aan het brute moordwerk waar de film veel van heeft, goed te zien. Leuk en opvallend in No One Lives zijn verder het vele gebruik van zwarte humor en het aandikken van de handelingen in de actiescènes.

De overdrijving zorgt voor een luchtige kijk op de bruutheid der dingen die op het scherm voorbijkomen. In dat luchtige kader zijn het groteske plot, de absurde dialogen en het excessieve geweld goed te versmaden. Met raffinement en subtiliteit heeft de film geen raakvlakken. Het verhaal is simpel gehouden en springt van brute moord naar brute moord zonder zich veel met nevenzaken te bemoeien. De stortvloed aan geweld wordt alleen onderbroken door dialoog en om noodzakelijke (en voorspelbare) ontwikkelingen in het verhaal te laten gebeuren.

De actie die vooral bestaat uit moordwerk maakt gebruik van non-digitale effecten. Er wordt hevig gesneden, geschoten, gestoken en gefolterd. Moordenaar Luke Evans doet het allemaal zonder enig vertoon van emotie. Hij is ijskoud en handelt weloverwogen. Niet een sympathiek figuur natuurlijk, maar omdat hij white trash slachtoffert, valt de sympathie toch in zijn voordeel uit. Behalve wat korte flitsen uit zijn verleden, kom je niets over hem te weten en blijft zijn karakter mysterieus. Ik had van dit personage wel iets meer achtergrond willen zien.

No One Lives is een leuke actie-slasher met creatieve kills, merkwaardige dialogen en een intrigerende killer. Prima vermaak dus.

Een getraumatiseerde vrouw levert in haar huis strijd tegen een alien. Een film waarin amper wordt gesproken. In het begin valt dat niet erg op omdat protagoniste Brynn een eenzaat is en ook niet hoeft te spreken. Het is verklaarbaar. Later blijkt dat het ontbreken van dialogen ook een conceptionele ofwel een stilistische functie heeft. Er is overigens een moment in de film dat Brynn daadwerkelijk spreekt. Ze uit een emotionele boodschap die aansluit bij de verwerking van haar trauma. Omdat het de enige woorden zijn die ze spreekt,hebben die woorden impact.

Het trauma is het andere thema dat de film aanroert naast het gevecht met de alien. In een film waarin niet wordt gepraat, wordt uiteraard ook niets over de aard van het trauma gezegd. In dat gebrek voorziet de film door gebeurtenissen en beeldende aanwijzingen in te brengen die het trauma in grote lijnen duiden. Fijnzinniger lukt niet. In het verloop wordt de film te droomachtig en te surrealistisch om uit het gebodene een afgeronde verklaring te kunnen afleiden. De kijker die daarop hoopt, kan dus maar beter niet aan de film beginnen.

Regisseur en schrijver Brian Duffield houdt zich in deze film verder wel aan de conventies die bij het genre horen. In het eerste deel van de film verbindt hij het home-invasion-scenario met science-fiction-elementen. Zonder spraak en met gebruikmaking van de huiselijke setting is de uitwerking daarvan gewoon sfeervol en spannend.

Prima hoofdrol van Kaitlyn Dever. Samen met haar sluipt de kijker door haar huis de nachtmerrie in en beleeft hij het isolement waarin zij leeft. Samen met haar vertrekt de kijker naar haar belevingswereld waar realiteit en dromen een surrealistisch gevecht leveren. Uit de vervlechting van nachtmerrie en trauma ontspruit een film vol symboliek, mysterie, spanning en mooie beelden. Het moge duidelijk zijn. No One Will Save You is geen prima film voor de kijker die wacht op een voorgekauwd concept en een voorspelbaar einde.

Een film van Olaf Ittenbach en één van zijn betere lees ik her en der. Eh...

De film is een onsamenhangende mengelmoes van bizarre en amateuristische scènes die zich in grauwe en zielloze decors afspelen. Met opvallend weinig contrast in de beelden, die er ook nog eens vaal gekleurd uitzien. De presentatie is niet erg appetijtelijk.

Zelfs de extreem gekleurde scènes, die model staan voor de diverse etappes van een tour door de psychische hel van het vrouwelijke hoofdpersonage, zijn 'kleurloos' en laten een groezelige indruk achter. Het resultaat is een film waarin continu een viezig sfeertje hangt. Dat is goed gelukt.

De film is een deprimerende roadtrip van een zieke geest, die veelal bloot en in afglijdende stadia van verleptheid door de film loopt. De hoofdrolspeelster heet Irene Holzfurtner. Leuke naam, maar de dame die zich erachter verschuilt is helaas niet erg aantrekkelijk. Je zit echter wel 74 minuten met deze onfrisse gek opgescheept.

De tour de force die zich in het verwarde hoofd en in de donkere ziel van Irene afspeelt, is op zich nog wel aardig gevonden, maar is als gezegd erg amateuristisch uitgewerkt. Wel gelukt is de verhalende afronding van de film. Die is vreemd en onvoorspelbaar en dicht in het voorbijgaan ook nog even de openstaande vragen die er nog lagen. Vragen die mij trouwens totaal niet boeiden.

't Is dat de film goeie gore in de aanbieding heeft. De viezigheid ziet er oprecht smerig uit en houdt de boel nog enigszins kijkbaar, want erg goed is het allemaal niet.

Ik had er maar weinig klik mee.

Film die luchtig voortkabbelt op een paar armoedige plotlijntjes. Niet bijster komisch.

Wel een paar aardige dialoogjes en tekstjes en hier en daar in situationeel opzicht prettig neigend naar het absurde. Die neiging levert een paar scènes op die de film even uit de voortkabbelende sleur trekken. Die momentjes zijn best leuk en zijn zeker geslaagd te noemen.

Dergelijke scènes zijn er echter te weinig om de film als dynamisch of grappig te betitelen. Daarvoor is het verhaal gewoon te vlakjes en zijn de leuke momentjes te schaars.

Brie heeft een sympathieke rol, maar haar personage heeft evenals de overige personages weinig beklijvende impact. De personages zijn vlak en weinig opwindend. Ze blijven eigenlijk even kleurloos als de film.

Teleurstellend.

Over een stelletje gespeeld door Natalie Portman en Ashton Kutcher dat heel veel seks heeft maar niet aan de formele relatie wil. Lukt dat of lukt dat niet? Daarover gaat het in deze romantische komedie. Het romantische aspect aan de film spreekt voor zich. De humor wordt gevonden in de dynamiek tussen de personages en met name in de dynamiek tussen de beide hoofdpersonen. Erg grappig is dat echter niet.

De film volgt de weg van de minste weerstand en kiest voor de gebruikelijke cliché situaties. Dat betekent voorspelbaarheid en belegen grappigheid. Ook in de karakterbouw van alle personages betoont de film weinig moed. De film zit vol stereotiepe en dus gemakkelijk uitleesbare karakters. Een ander groot cliché is de manier waarop het verhaal verloopt. Dat volgt de weg die iedere (Amerikaanse|) romantische komedie volgt.

Als je dat allemaal niet erg vindt, kun je veel plezier beleven aan Portman en Kutcher, alsmede aan een hele rits bekende en minder bekende acteurs en actrices die in kleinere rollen hun opwachting maken. Ik wil niet helemaal verzuren, dus zeg ik erbij dat sommige van die korte intermezzo’s wel een beetje grappig zijn. Zo levert de inbreng van de clichématige entourage rondom Portman een paar leuke scènes op.

Jammer dat dergelijke scènes in de loop van de film verdwijnen ten koste van het gedoe tussen Portman en Kutcher. Met het verdwijnen van die kleine situatieschetsjes rond de bijfiguren, verdwijnen ook definitief de animerende momenten uit de film. No Strings Attached valt zonder die momenten niet mee.

"I'm a little boy"

Film over een niet succesvolle muzikant. Het verhaal volgt hem gedurende een paar dagen in zijn zwaarmoedige bestaan. Een bestaan vol zelfbeklag en teleurstelling. Vol bindingsangst en depressie. Het passeert allemaal de revue in deze deprimerende romantische komedie.

In deze film zijn het vooral de mannen die worstelen. Worstelen met hun vergane gloriejaren, hun midlife, hun ego en hun pogingen om de vrouwen in hun bestaan bij te benen. De vrouwen zijn volwassen of geslaagd. Ze hebben hun leven goed op orde, Ze hebben een duidelijk doel voor ogen. Ze zijn gestopt met dromen. De mannen niet. Zij blijven hulpbehoevende jongetjes. "I'm a little boy", zegt de titelsong. En zo is het.

Hoewel de film humoristisch van opzet is, hakt het deprimerende gedrag van de hoofdpersoon er zo hard in, dat de humor halverwege het onderspit delft en lichtelijke irritatie richting het neurotische en passieve hoofdpersonage de kop op steekt. De absurde situaties waarin hij zich manoevreert maken vervolgens weer wat goed, maar de irritatie blijft.

Overtuigende rol van Goldberg die als co-writer ongetwijfeld flink uit eigen ervaring heeft geput.

Soms leuk, soms nietszeggend, maar bovenal deprimerend.

No Way Out is de debuutfilm van Sydney Poitier. Ok, er was nog een film uit 1947 waarin hij ook te zien was, maar dat rolletje was uncredited. En dat telt wat mij betreft niet mee. No Way Out is een acceptabel debuut. Een hard en somber drama dat serieuze en gevoelige onderwerpen niet uit de weg gaat.

De film zet de zaken meteen heel duidelijk op scherp. Allereerst is daar natuurlijk de zwarte arts Luther Brooks (gespeeld door Poitier), die temidden van blanke collega’s in een ziekenhuis werkt. Hij wordt bevooroordelend geconfronteerd met wantrouwen en beledigingen van patiënten en hun familie die zich baseren op zijn zwarte uiterlijk in plaats van op zijn competentie. Dan zijn daar naast de goede ook de schijnheilige blanken met een onoprechte liberale instelling die trots bogen op het feit dat een zwarte arts in de staf van het ziekenhuis werkzaam is. Tenslotte is daar de agressieve patiënt Ray Biddle (Richard Widmark) die de personificatie vormt van het maatschappelijke probleem dat racisme heet.

Widmark geeft gestalte aan een walgelijke racist die al zijn haat richt op die ene man die hem medische hulp moet verlenen. Hij is kwaadwillig, geslepen en provocatief. Hij is een boeiender personage dan de goede dokter Brooks die ook zijn boeiende momenten heeft, maar die naar mijn smaak wel wat overdreven wordt getooid met bedachtzame onderdanigheid en heilige edelmoedigheid. Poitier speelt hem op die typische lijzige en theatrale manier waarop hij patent heeft. Ik loop daar nooit zo warm voor. Hoe dan ook. De twee hoofdpersonen fascineren voldoende om de aandacht vast te houden, ondanks dat ze behoorlijk zwart-wit (pardon the pun) worden afgebeeld met amper ruimte voor nuancering. Het wordt de kijker wel erg gemakkelijk gemaakt om partij te kiezen.

Eerlijk is eerlijk, ik ging er in mee. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid stak ondanks de simpele figurentekening de kop op en mijn sympathie ging volledig uit naar de arme dokter Brooks als onvrijwillig slachtoffer van vooroordelen en pure haat. Ja, No Way Out is alleszins een film die op een doorzichtige manier emoties losmaakt. Zoals gezegd, ik ging er in mee.

Waar een vliegtuigongeval, een paar overlevenden en een nautische dreiging al niet goed voor zijn. Nou, voor een spannende film natuurlijk. Een film waarin een paar overlevenden uit alle macht nog langer willen overleven en de strijd aangaan met allerhande ongemak dat een langere overleving bemoeilijkt. No Way Up is een film die een aantal mensen in een benarde positie plaatst en die van de kijker verlangt dat hij zich verplaatst in de personages en volop meeleeft. Spannend, man!

Ach, het valt wel mee met de spanning. Om mee te leven is enige investering in de personages nodig. Daarin voorziet het scenario niet. Althans bijna niet. Het enige personage dat een beetje fundamentele achtergrond meekrijgt is hoofdpersonage Ava. De rest van de personages krijgt slechts flintertjes achtergrond mee. Net voldoende om iemand aardig of onaardig te vinden. Nu verwacht ik geen uitgebreide levensgeschiedenissen hoor, maar No Way Up maakt er zich wel heel gemakkelijk van af. Eigenlijk dient het decorum naast Ava slechts als opvulling en potentieel slachtoffer. Dat klopt ook met de spelregels in dergelijke spannende films die voorschrijven dat er doden vallen, een emotioneel moment is toegestaan en dat de held zwaar wordt beproefd en overeind blijft. De clichés kloppen.

Het uithangbord van de film prijst de haai aan als voornaamste oorzaak van spanning en sensatie. De filmposter en de wervende tagline laten er geen twijfel over bestaan dat de kijker heel wat actie te wachten staat. De kijker die op spannende actiescènes hoopt waarin vraatzuchtige haaien heftig tekeer gaan, wordt echter behoorlijk teleurgesteld. De film maakt zijn uithangbord niet waar. De meeste tijd kijken we naar een groep blatende mensen in een vliegtuig dat zich onder de waterspiegel bevindt. Heel spannend wordt die situatie niet uitgebuit. Het claustrofobische element komt visueel niet indringend over. Daarnaast is de voorspelbaarheid van de handeling groot. De meeste verwachtingen komen uit. Hoe saai.

No Way Up beloofde een aangename combinatie van rampenfilm en haaienfilm te gaan worden maar blijkt een matige productie te zijn die de verwachtingen die een spannende filmposter met wervende tekst wekt, niet weet waar te maken.

De film speelt zich af in een omheind gebied met volkstuintjes dat de naam Zukunft (Toekomst) draagt. De beide protagonisten in de film hebben met de toekomst niet veel. Het ene personage is Heinrich Senft die met zijn 93 jaar niet veel toekomst meer over heeft. Het andere personage is de gevluchte Afghaan Adib Ghubar die eerst een solide plaats in het momentum moet zien te vinden voordat hij überhaupt aan de toekomst kan gaan denken. Zijn heden ziet er in ieder geval niet heel rooskleurig uit. Hij moet voor een schamele drie euro per uur een kuil graven in het tuintje van Senft, die hem ook nog eens met nare verbale slagregens bestookt.

Maar, zoals dat dan wel vaker gebeurt, ontstaat er tussen beide mannen een bepaalde band. Ze vertellen elkaar over hun leven. Ghubar vertelt indrukwekkend over zijn heftige tijd als vertaler in een NAVO kamp. Bij Senft die nog als hospik bij Hitlers Wehrmacht heeft gediend, wordt zelfs wat gewetensnood zichtbaar. Hij heeft daar ongetwijfeld mensenlevens gered, maar aan zijn aarzelende manier van spreken kun je afleiden dat zijn verleden niet helemaal brandschoon is geweest.

Regisseur en schrijver Karl Markovics gebruikt in zijn film het odyssee motief. De vluchteling uit Afghanistan heeft een fysieke odyssee achter de rug. Eerst doorstond hij de gevaren tijdens zijn vlucht naar Oostenrijk. Eenmaal daar aangekomen, is hij kansarm en moet hij met de negatieve reacties van de inheemse bevolking leren omgaan. In het geval van Senft gaat het veel meer om een geestelijke odyssee. Hij heeft door zijn deelname aan de nazidictatuur een schuldgevoel opgebouwd dat met hem meereist. Een gevoel dat hij heeft verdrongen en dus nooit is verwerkt of ingelost. Beide mannen stralen een zekere verlorenheid uit die aangeeft dat zij weinig hoop hebben op verlossing in de toekomst.

Het acteerwerk in dit beklemmende werk is fijntjes en erg goed. Senft heeft een onbehouwen, verbitterde en kwaadaardige schil. Daaronder vertonen zich in de loop van de film steeds grotere flinters menselijkheid. Ghubar straalt geduld, intelligentie en charme uit. Daaronder is een melancholische somberheid over zijn ontworteling en toekomst in Oostenrijk zichtbaar. Mooi en ontroerend is het samenspel.

En net als beide mannen en hun eigenaardigheden goed op je zijn ingewerkt en zelfs enige sympathie voor de oude Senft ontstaat, heeft de film een abrupte wending in petto die in een horrorfilm niet zou misstaan. De intieme en beklemmende sfeer wordt opeens ingewisseld voor een buitenissige explosie aan bruutheid die schokkend werkt. Het einde staat merkwaardig haaks op de rest van de film. De fijnzinnigheid en de diepzinnigheid zijn definitief verdwenen. Intrigerend is het einde zeker, maar de emotionele impact die de film daarvoor had wordt er wel enigszins door teniet gedaan. Hoe dan ook, Nobadi is een geweldige film.

Een hele leuke actiefilm met een prima protagonist. Bob Odenkirk speelt de hoofdrol. Odenkirk is op moment van schrijven bijna 60 jaar. Een man op leeftijd. Niet meer de snelste. Dat aspect gebruikt de film ijzersterk door de held een beetje stram en vastgeroest de actiescènes in te gooien. Op die manier worden de actiescènes automatisch voorzien van een vleugje humor en heeft actiefiguur Hutch meteen een sympathieke tragikomische uitstraling.

Tja, wat een midlifecrisis allemaal niet teweeg kan brengen. Hutch is geen nobele held. Hij zoekt de confrontaties op. Hij lokt uit. Hij ontsteekt het lontje. De boeven die hij bevecht zijn persiflages van slechteriken. Samen met de actiescènes zorgt die overtrokken stereotypering van het boeventuig ervoor dat de film steeds onder een humoristisch laagje werkt. Het is overigens overwegend humor met een zwart randje. Beetje droog ook. Leuk.

Regisseur Ilya Naishuller zet met zijn Amerikaanse debuut in op tempo. Veel scènewisselingen. Veel cuts. Veel personages. Een hoge bodycount. En dat allemaal in 92 minuten. De film zit vol beweging. Momenten van rust zijn er nauwelijks.

De vechtscènes zijn zeer onderhoudend. De leukste vindt plaats in een bus met een groepje tuig van de straat. Naishuller wisselt heel prettig met de instellingen van de camera. Nu eens in een longshot waardoor de choreografie goed zichtbaar is. Dan weer met korte snelle beeldwisselingen dichter op de actie, die snelheid en dynamiek in de scène brengen. De trage Odenkirk die zoekende is naar zijn vechtvorm, zorgt voor de humor. Een fijne scène. En wat mij betreft de beste scène, alhoewel de finale er ook zijn mag.

Leuke score trouwens. De handelingen worden vergezeld door een aangename soundtrack. Ik hoorde zelfs Luther Allison voorbij komen. Wie? Gewoon Luther Allison, bluesgitarist en bluesgigant. Life is a Bitch. Geweldig en gewoon het perfecte motto bij deze zeer vermakelijke film.

Nobody was een leuke verrassing en had met Bob Odenkirk als huurmoordenaar met agressieproblemen een uitstekende actieheld. Een fijne wegkijker met actie en humor. Nobody 2 is eveneens een leuke verrassing. De belangrijkste personages zien we terug, de actie is stevig en de humor is gebleven. Dat er een andere regisseur in de persoon van Timo Tjahjanto aan het roer staat, doet geen afbreuk aan de film maar is wel enigszins te merken aan het gebruik van de humor.

In Nobody was de humor al gebaseerd op overdrijving. Met realisme had de film niet veel te maken. In Nobody 2 is het allemaal nog een tandje zwaarder aangezet. De actie is stevig maar heeft steevast een komische inslag. Hoe verder in de film hoe komischer die insteek wordt. De uiteindelijke showdown is hartstikke leuk maar ook volledig over the top. En dan zijn er natuurlijk de personages die zonder uitzondering niet herkenbaar zijn als realistische figuren. Leuk is in dit kader het optreden van Sharon Stone. Nauwelijks herkenbaar speelt zij de psychopathische onderwereldfiguur waarmee Odenkirk moet afrekenen.

De humor is een integraal bestanddeel in de film. Voor realisme of serieuze actie is in deze film geen plaats. Dat neemt niet weg dat de actiescènes gewoon spannend en goed zijn geënsceneerd. Laat dat maar aan Tjahjanto over die in films als Killers (2014) al bewees het brute geweld niet te schuwen. Nobody 2 is een heerlijk overdreven, harde en grappige aaneenrijging van gewelddadige excessen. Leuk.

Ouders die elkaar tijdens een ouderavond op de kleuterschool in de haren vliegen. Daarover gaat het in deze Poolse film die geciviliseerd begint met een bespreking over de opvoering van een kerstspel, maar het niet rustig houdt. Al snel worden barstjes in de onderlinge verhoudingen zichtbaar. Messen worden in ruggen gestoken. Allianties worden gesloten, weer afgebroken en verschoven al naar gelang het bruikbare nut van de leden. Oftewel hoe beschaafde façades worden afgebroken als het welzijn van het eigen kind of het breekbare eigen ego onder vuur komt te liggen.

Het concept is grappig uitgewerkt. De film is een wat grove komedie, maar probeert desondanks wel om de karakters van nuances te voorzien. De personages worden in het verloop complexer gemaakt en dat is een welkome aanvulling op de leuke platheid waarmee de kijker wordt overgoten. Ook passeren op speelse wijze nog wat discussiepunten. Over moeilijk opvoedbare kinderen bijvoorbeeld. Uiteindelijk gaat het daar in deze film allemaal niet om. A Night at the Kindergarten is vooral een film die de intentie heeft om te vermaken. En dat lukt prima.

Van regisseur Lorcan Finnegan en schrijver Garret Shanley zag ik Without Name (2016) en Vivarium (2019). In beide films worden de personages met onaangename en nachtmerrieachtige situaties geconfronteerd. In Nocebo vergaat het Eva Green niet veel beter. Het duo gooit de kijker een surrealistisch aandoende wereld in waarin het lastig is om te bepalen waar de werkelijkheid door de fantasie wordt ingehaald.

In de eerste plaats verbeeldt de film de confrontatie tussen twee vrouwen. Eva Green is Christine. Een vrouw die in een onaangename situatie terecht komt. Een vrouw die carrièregericht is. Een vrouw met een koele uitstraling die haar zaakjes onder controle heeft. Een vrouw die in de loop van de film steeds meer de controle verliest door de merkwaardige gebeurtenissen die haar overkomen. Eva Green speelt haar met een mooie mengeling van meedogenloosheid en sardonische ironie.

De andere vrouw wordt gespeeld door Chai Fonacier. Zij is Diana, de spontaan opduikende hulp in de huishouding. Zij is de indringer die zich in het huis van het gezin van Christine positioneert en waarvan je niet zeker bent of ze nu een slechterik is of een nobele heldin. Terugblikken van Diana aan haar Filipijnse thuisland maken allengs duidelijk wie zij is en waarom zij daar is. Dat gebeurt mondjesmaat en zorgt niet meteen voor de ontsluiting van haar personage maar vooraleerst voor nog meer spannende twijfel.

Het thema van sociale ongelijkheid wordt aangeroerd zonder daarin door te schieten. Als bijzonder aspect in het verhaal functioneert het prima. Groteske speciale effecten, mysterieuze gebeurtenissen en uitstekend acteerwerk voeren blijvend de boventoon. De symbiose van al deze elementen werkt uitgekiend, sfeervol en spannend. De muziek van Jose Buencamino voegt nog een graadje spanning toe en begeleidt de kijker naar een bevredigend en bruut einde. Ja, Nocebo is een prima horrorfilm.

De opening credits zijn ergerlijk. De film begint met twee irritante presentatoren die een overdreven ‘komisch’ een-tweetje hebben over een hoop onzin, maar ook over baby’s. Daarbij refereren zij aan de film Rosemary’s Baby van Polanski, waarvan het thema op een bepaalde manier tevens het thema van deze film is. De twee personages keren in de film gelukkig niet weer terug. Het overdreven komische toontje dat de twee aanslaan keert in de film en in de dialogen eveneens niet terug, maar geeft wel een waarschuwing af voor de humoristische inslag van de film, die van de zwartgallige en absurdistische soort is.

Het is een horror/comedy, waarbij ik het woord horror expres voorop zet. Het is een duistere film vol zwarte humor. Veel van die humor kun je kenschetsen als zijnde humor die het gebied onder de gordel als bron gebruikt. In die zin houdt de film zich niet in. Zo is het tonen van bodily fluids als humoristisch en gorish element indrukwekkend. Tijdens afschuwwekkende gebeurtenissen vloeit allerhande lijfelijk vocht in overdaad. Het is horror en het is huiveringwekkend grappig.

Behalve de eerste scènes speelt de meeste film zich af in een appartement met enkele kamers. Het is er schemerig en vervuild. De kamers zijn gedrenkt in een bruingelige waas die een duistere uitwerking bewerkstelligt. Een onwerkelijke en benauwende atmosfeer steekt de kop op. De mannelijke hoofdpersoon (Nico) bespeurt dat ook, maar hij is hier alleen maar om met de bewoonster (Medea – what ’s in a name) te kunnen neuken, dus negeert hij de slechte voortekenen en vlucht niet weg, maar houdt stand. Dat is goed voor de film en ook erg logisch, want Nico is per slot van rekening de maagd uit de filmtitel en zijn kans op het verliezen van zijn maagdelijkheid laat hij zich niet door futiele hygiënische issues ontnemen.

Ondertussen beweegt het verhaal zich in een traag tempo voort. Soms bijna te traag, als de focus op het hoofdverhaal op momenten helemaal wegvalt en de film zich verliest in mooie stemmige plaatjes en afleidende zijsporen. Die voelen aan de ene kant vervelend want de kunstzinnige en merkwaardige uitstapjes wekken lichtelijk ongeduld op. Ze belemmeren de handelingssnelheid van de personages en daarmee een vloeiende voortgang van de hoofdlijn, die erg intrigeert.

Aan de andere kant zijn de kunstzinnige haltes ook niet heel vervelend, want de plaatjes en situaties leveren een wezenlijke bijdrage aan de beklemmende atmosfeer en aan de bizarre bochten die het hoofdverhaal meer en meer neemt.

Het duurt even voordat het vizier volledig op het hoofdthema wordt gericht en de gekte je in alle hevigheid om de oren vliegt. Het wachten meer dan waard. Indrukwekkend in al zijn smerige pracht is het absoluut.

Onbenullige film over twee rivaliserende groepen vampiers, waarin de overtuiging en spanning geheel ontbreekt.

Slecht uitgewerkt plot. Simpel en stompzinnig verhaaltje zonder enige diepgang en spanningsopbouw. Geen overtuigende schrikeffecten. Geen overtuigend acterende vampiers.

De vampiers zijn dusdanig slecht geschminkt en acteren zo slecht dat de vergelijking met een stel mislukte clowns zeker opgaat. De dialogen worden zo houterig uitgesproken dat ze eerder lachwekkend dan bedreigend overkomen. Bedroevend.

Het acteerwerk in z'n algemeenheid is overigens barslecht. Eigenlijk best knap van de casting director die er in eerste instantie in geslaagd is om al dat ondermaatse talent bij elkaar te rapen en het vervolgens voor elkaar krijgt om dat talent ook nog eens in de film te laten meespelen.

De settings in de vorm van een gotisch kasteel en een groezelige fabriekscomplex waren in tegenstelling tot de cast wel goed gekozen. Beide decors brengen nog wat dreiging en duisternis in de film.

Hier en daar nog een leuk special effectje. En dat is het wel.

Nee, de film is geen positieve toevoeging aan het genre. Wel een overbodige.

Een Amazon Prime Video productie uitgebracht onder het Blumhouse label. BLumhouse Productions brengt over het algemeen aardige genrefilms uit die vaak zijn gebaseerd op interessante verhaallijnen. De gebrekkige soms zelfs wat saaie omzetting van een interessant klinkend plot naar film maakt dat de films kwalitatief vaak niet veel verder dan de doorsnee geraken. Leuke fastfood films waar je gewoon af en toe trek in hebt, maar ook snel van verzadigd raakt. Uitzonderingen daargelaten.

De film Nocturne heeft een veelbelovende opening. In het middelpunt staat een meisje dat bezeten is van het idee om een beroemde pianiste te worden. Op haar kruistocht naar dat doel, komen bij haar nare karaktertrekjes vrij. Haar obsessieve drang naar roem wordt verbonden met een bovennatuurlijke component. Voorwaar, een interessant plot.

De film speelt met de diffuse grens tussen realiteit en verbeelding. Gaat het om een psychische aangelegenheid wanneer de druk om te presteren hoog oploopt? Wordt het meisje door zelf opgeroepen waanvoorstellingen bezocht of is er daadwerkelijk sprake van bovennatuurlijke inmenging? De vraag dient als basis voor een verhaal dat één van de standaardrituelen in het horrorgenre volgt. Het vermeende pact met de duivel is geen bijzonder ongewone verworvenheid binnen het genre. Het is dan ook logisch dat veel in de film heel vertrouwd aanvoelt.

In de film valt een aantal zaken op dat het verhaal interessant houdt. In de eerste plaats is dat het sfeervolle en creepy sounddesign. Daarnaast is de inkijk in de opleidingswereld van klassieke musici boeiend. Het fascineerde me om artistieke ambitie verbonden te zien worden met enorme prestatiedruk en faalangst. Ook de bescheiden referentie naar de invloed van de sociale media die explosieve roem verheerlijkt en geheel in tegenspraak is met een jarenlange klassieke studie die misschien leidt tot wereldberoemde virtuositeit maar ook kan leiden tot het mislukte beroep van pianist in een nachtclub, is best aardig.

De ambitie van regisseur en schrijver Zu Quirke om in haar film een laagje over opgroeien in een onzekere wereld alsmede een laagje tragisch drama over twee zussen in te brengen, valt te prijzen. Het zijn interessante aanzetten, die helaas ook weer snel verdwijnen in de plattere conventies van het horrorgenre. Die plattere conventies leveren een paar sinistere scènes op, maar het duistere sfeertje wil niet echt blijven hangen. Zowel als horror als coming of age-drama biedt de film te weinig om als meer dan solide doorsnee te worden gekwalificeerd. Neemt niet weg dat de film gewoonweg een prima fastfood sensatie is.

The Noel Diary is een kerstfilm die geen gebruik maakt van een lichtvoetig romcom scenario. Althans zo lijkt het. De film pakt in beginsel uit met serieuze thema‘s. De film vertelt van twee getraumatiseerde mensen die allebei op een bepaalde manier door hun ouders zijn verlaten. Er is hoop.

Echter, zodra de personages afdoende zijn geïntroduceerd verloopt het als vanouds. Het verhaal wringt zich in allerlei merkwaardige bochten om de beide personages nader tot elkaar te brengen. Meteen na de beginfase verliest de film vanwege die krampachtige constructie al aan geloofwaardigheid en is inleving een moeilijke opgave. Ik had het kunnen weten. De twee protagonisten zien er natuurlijk veel te aantrekkelijk uit om zich een film lang aan diepe melancholie te laven.

Eigenlijk moet je je daar niets van aantrekken. Je moet er boven staan. In romantische kerstfilms gebeuren nu eenmaal ongeloofwaardige dingen en zijn een gedegen verhaal en een gedegen inkleuring van de personages niet belangrijk. In dergelijke films is de charmante dynamiek tussen twee personages, die elkaar leuk vinden en vergezochte hordes moeten nemen om bij elkaar de liefde te vinden, veel belangrijker. Eerlijk is eerlijk. Het liefdeskoppel in The Noel Diary heeft een plezierige dynamiek.

Verder is er niet veel aan. Het verhaal wordt nogal fantasieloos verteld. De clichés zijn volop aanwezig. Alle gebeurtenissen zijn voorspelbaar en bevinden zich daarbij natuurlijk onder een kitscherige laag die heel obligaat voor ontroering moet zorgen. Het lukte me niet in het verhaal mee te gaan. Waarschijnlijk ben ik gewoon te cynisch om me door niet meer dan goedkoop sentiment en een gelukzalige afloop emotioneel te laten imponeren.

Twee zussen betrekken een woning in een appartementencomplex en worden geconfronteerd met merkwaardige harde geluiden. Ook de andere bewoners klagen over geluidsoverlast en geven elkaar de schuld. Als de ene zus opeens spoorloos verdwijnt, weet de andere zus zeker dat het complex duistere geheimen herbergt en de vreemde geluiden daar iets mee te maken hebben.

In de traditie van de horrorfilm past een afgelegen huis waarin mysterieuze dingen gebeuren. Goed om een gevoel van isolement te creëren. Er zijn ook films in het horrorgenre die een locatie midden in de stad kiezen. Om dan toch een gevoel van isolement op te wekken, zijn dat vaak vervallen wooncomplexen die amper nog worden bewoond. In de Zuid-Koreaanse film Noijeu kiest men voor een locatie in de stad maar doet men geen isolerende concessies. De film speelt zich af in een volledig bewoond complex en van isolement is geen sprake. Een bijzondere uitgangssituatie die ik verwachtingsvol aanging.

Ik zag een vervelende film vol vaagheid. Mij werd nooit duidelijk waarover het verhaal het nu eigenlijk had. Zo worden er onderwerpen aangesneden waarvan je het gevoel hebt dat ze belangrijk zijn voor het verhaal. Nee dus. Een thema wordt opgeworpen en landt vervolgens in de vergetelheid. Een voorbeeld: een belangrijk bestanddeel van het verhaal in relatie tot de harde geluiden, leek mij het feit dat een van de zussen hardhorend is. Niet dus. De kwestie van de hardhorendheid is slechts een van die bestanddelen die belangrijk lijken, maar het niet zijn. Irritant hoor.

Ik zag een vervelende film waarin heel willekeurig met thema’s en scènes wordt omgegaan. Noijeu is geen mooi coherent geheel en dat is merkbaar in de opbouw van de spanning die behoorlijk hapert en niet tot ontplooiing komt. Funest voor de sfeer. Die is er bijna niet. De film kabbelt stuurloos voort. Zelfs het sounddesign stelt teleur. We horen geluiden, maar die zijn niet heel tactisch geplaatst en staan amper in verband met een gebeurtenis of een handeling. Laat staan dat er enige intrigerende actie en spanning uit voortkomt.

Ik zag een vervelende film waarin ook de personages flinterdun zijn geschetst. Ze zijn op geen enkel moment interessant en ontlokken derhalve geen enkele vorm van empathie bij de kijker. Ik bleef met enige tegenzin kijken. Ik wilde toch wel weten wat het zwakke scenario nu had bedacht als oorzaak voor de geluiden. En ik wilde weten hoe het met die verdwenen zus zat. Laat ik zeggen dat mijn nieuwsgierigheid in beide gevallen niet bevredigend werd ingelost.

Ik zag een vervelende film met een bijzondere en nieuwsgierig makende uitgangssituatie die vervolgens afbladderde naar vaagheid, rommeligheid en saaiheid. Vervelende film.

De uit China afkomstige Chloé Zhao regisseerde Nomadland en schreef het scenario. De film handelt over de teloorgang van de American Dream. Of beter gezegd: over de onzin van die droom. The American Dream is als idealistisch geloof in de Amerikaanse cultuur ingebed. Het is het geloof dat zegt dat een ieder die bereid is hard te werken de top kan halen, rijkdom kan verwerven, aanzien kan bemachtigen en vrijheid kan verkrijgen. Men denke hierbij aan het illustratieve voorbeeld van de krantenjongen die zich opwerkt tot directeur van een grote uitgeverij. The American Dream maakt alles mogelijk. De personages in Nomadland zullen waarschijnlijk instemmend knikken. Inderdaad. The American Dream maakt alles mogelijk.

Frances McDormand heeft een geweldige rol als neo-nomade. Een vrouw zonder illusies. Een vrouw die altijd hard heeft gewerkt, maar nu noodgedwongen zonder vast inkomen en zonder vaste verblijfplaats per camper van kampeerplaats naar kampeerplaats trekt in de hoop ergens wat geld te kunnen verdienen. McDormand vertelt haar verhaal met weinig woorden. Dat is ook niet nodig. Haar mimiek en uitstraling zeggen veel over het zwaarmoedige nomadenbestaan. Meer dan woorden kunnen vatten. De camera vangt haar (ingehouden) emoties schitterend. De sombere kleurloze beelden doen de rest.

Een verhaal valt in deze film amper te ontdekken. De film hanteert en documentaire achtige stijl en is een verzameling van belevenissen en ontmoetingen on the road. Hoewel kil en somber gefilmd ontkom je soms niet aan het gevoel dat de alternatieve levensstijl van de nomaden ietwat geromantiseerd wordt. Overall schetst de film geen negatief beeld. Beetje deprimerend af en toe. Wat downs af en toe. Toch overheerst het beeld dat het nomadenbestaan vooral een vrij leven inhoudt en dat de nomade zich altijd in de vertroostende warmte en de gemeenschapszin van de familie der nomaden kan koesteren als de omstandigheden wat minder draaglijk worden.

Bijzonder aan de film is de inzet van echte nomads. De authenticiteit van de personages is gewaarborgd. Toch jammer, dat de film niet meer ruimte voor karakterstudies inruimt. Behalve voor McDormand dan. In de film passeren voldoende intrigerende karakters. Die worden amper uitgediept maar blijven passanten hoewel hun aandeel in de film best groot is.

Nomadland is een goede film. Een film die de treurigheid van het moderne nomadenbestaan goed vangt, maar dat bestaan ook enigszins romantiseert. Goed voor een warm en positief gevoel, maar wat mij betreft had de bittere kant van dat bestaan meer de overhand mogen hebben.

De film begint redelijk rechtlijnig als een broer en een zus zich met mysterieuze verschijnselen aan de hemel bezighouden. De film doet denken aan een klassiek sci-fi verhaal waarin een buitenaardse beschaving een bezoek aan de aarde brengt. De aanwezigheid van een ufo wekt echter geen blijde verwondering, maar gaat gepaard met gevoelens van angst en afschuw. Regisseur Jordan Peele trapt af met science fiction en voegt daaraan geleidelijk meer horrorelementen toe.
Veel van de angstaanjagende gebeurtenissen worden niet verklaard, maar dienen door de kijker zelf van relevantie te worden voorzien. Dat is een spannende exercitie, maar vergt geduld. Als de film eindelijk aan snelheid toeneemt, is ie al een klein uur onderweg. Veel van die tijd wordt gespendeerd aan de kennismaking met de beide hoofdpersonages. Naast die introductie ontspint zich met behulp van flashbacks een zijplot, waarin gruwelijke gebeurtenissen die zich tijdens een sitcom afspelen centraal staan. Een heel merkwaardige toevoeging omdat deze gebeurtenissen op het eerste gezicht helemaal niets met het hoofdverhaal te maken hebben. Later blijken er toch parallellen te zijn. Uitgesproken worden die niet. De duiding is ook hier aan de kijker.
Met zijn film snijdt Peele een breed scala aan thema’s aan. Ecologisch, sociologisch alsmede meer platvloerse kritiek op de entertainmentindustrie, waarbij opvalt dat die kritiek die zich voornamelijk richt op de uitbuiting van ideeën en personen tegelijkertijd ook een ode is aan de schoonheid van de (film)kunst. Er is veel om over na te denken, als je de behoefte hebt. Het moet niet, het mag. De thema’s zijn aanwezig, maar worden je niet (zoals in het schitterende Get Out (2017)) opgedrongen. Je kunt er ook voor kiezen om lekker achterover te leunen en simpelweg te genieten van het gebeuren op het scherm.
Er valt genoeg te zien en te horen. Mooie beelden waarin het reële en het bizarre elkaar treffen. Beelden die worden ondersteund door merkwaardige geluiden die door merg en been gaan. Indrukwekkend, mysterieus, ernstig en onheilspellend. Bombastisch is het, maar toch ook met ruimte voor subtielere scènes en met plaats voor wat humor, zodat het gemoed niet al te zwaar wordt belast. De derde van Peele mag er zijn.

Uit de samenhangende synopsis bij de film zou je misschien kunnen opmanken dat het verhaal dat wordt verteld ook samenhangend is. Dat is niet het geval. De film bestaat uit een chaotische verzameling van observaties, ontmoetingen, interviews en fragmenten uit tv-programma’s en is allesbehalve coherent.

Noroi wordt bij aanvang gepresenteerd als een afgemonteerde documentaire die is geschoten door ene Masafumi Kobayashi. Zijn onderzoek naar een oud en mysterieus ritueel heeft hij vastgelegd op film. Het verhaal wordt vanuit zijn perspectief verteld. Dat gebeurt met veel omwegen, met veel warrigheid en met een instabiele cameravoering.

Het onderzoek voert langs vele paden. Het wordt zo kronkelend en slingerend uitgevoerd dat het een gigantische hoeveelheid beeldende impressies veroorzaakt. Door het fragmentarische karakter van de film is lange tijd onduidelijk waarheen het verhaal leidt en wat de onderlinge relevantie is tussen al die warrige observaties en belevenissen. Gelukkig worden koers en relevantie tegen het einde enigszins duidelijk. Ik vond ook wel dat ik tegen die tijd recht had op wat verduidelijking.

De speelduur van bijna twee uur is lang. Hoewel het onderzoek naar het mysterie niet echt vervelend is, treedt eerlijk gezegd wel wat vermoeidheid op. Vooral tegen het einde (waarin de gebeurtenissen escaleren en de beelden voor extra veel confusie zorgen) zorgen onstuimige fragmenten en een wild bewegende camera voor een zware belasting van het concentratievermogen.

De fragmentarische uitvoering van de film mag dan op den duur wat vermoeidheid genereren, maar zorgt ook voor een authentiek gevoel. De beelden ogen erg realistisch. De geloofwaardige personages dragen overigens in belangrijke mate bij aan het authentieke gevoel. Nou ja, op één personage na dan.

Eén personage voelt erg misplaatst aan. Een paranormaal begaafde man die zich krabbend, krijsend en gillend door het beeld beweegt en door een ieder serieus wordt genomen, is erg ongeloofwaardig. Zijn verschijning is belachelijk en doet afbreuk aan de gevoelens van authenticiteit die de beelden en de overige personages oproepen.

Noroi is een warrige film. Het fragmentarische karakter kijkt vermoeiend. Het is moeilijk een draad te vinden om vast te pakken. Desondanks bevat de film een paar serieuze creepy scènes en ademt de film een verontrustende sfeer die onplezierig stemt. Ik herinner mij de vermoeidheid echter het meest.

Deze thriller uit 1959 excelleert in geheimen, wendingen en heerlijke suspense. North By Northwest is niet alleen een meesterwerk op het gebied van gedetailleerde enscenering. Er is meer. Door (absurde) humor met de verhaallijn te verbinden ontstaat bovenop de suspense een atmosfeer die energiek en speels is, maar die geen enkel negatief effect heeft op de spanning en de spanning vreemd genoeg alleen maar lijkt te voeden.
Alles werkt. Alles is perfect geënsceneerd. Muziek, montage, camera. Alles is perfect op elkaar afgestemd. De film hangt aaneen van opwindende en spannende scènes. De rode draad blijft daarbij steeds herkenbaar aan de hand van hoofdrolspeler Cary Grant die als het anker dient waarop de kijker steeds kan terugvallen. Fijne hoofdrol van Grant als Roger Thornhill, de man die valselijk wordt beschuldigd en wiens leven wordt bedreigd en alzo het bekende thema van Hitchcock personifieert. De film vergezelt Thornhill gedurende twee enerverende uren, terwijl het grote geheel rondom Thornhill zich langzaam ontvouwt. Spannend. Het verloop maakte mij oprecht nieuwsgierig. Meerdere keren rees bij mij de vraag: hoe gaat het nu verder? Een ouderwetse opwindende nieuwgierigheid nam bezit van mij.
Schitterende scènes. Echt handenwringend genieten. Veel hoogtepunten. Het absolute hoogtepunt is de overbekende scène waarin Thornhill zich op een afgezonderd gelegen straatweg bevindt en is omringd door vlakke en tot in de eindeloosheid uitgestrekte veldenrijen in bruine tinten. Nergens is bebouwing te zien. Nergens is beweging. Alleen het geluid van de wind is hoorbaar. Af en toe raast een auto voorbij. Een absurdistisch getinte ontmoeting breekt de sleur, maar betekent niets. Het is razend spannend terwijl er in feite helemaal niets gebeurt. En dan is er plotselinge actie. Prima actie, maar wat een ongelooflijk knappe en zinderende opmaat!
Cary Grant heeft als gezegd de dragende rol. Hij speelt Thornhill met een leuk soort nonchalance. Ongeacht wie zijn tegenspeler is, zijn optreden is immer omkleed met een zekere luchtigheid. Uitstekend gespeeld. Eva Marie Saint speelt de rol van de geheimzinnige schone. Beide kwalificaties gelden en daarmee voorziet zij eveneens in een uitstekende invulling van haar personage. James Mason is de louche antagonist. Altijd koel en zichtbaar broedend op snode plannen. Zonder erg opvallend aanwezig te zijn, straalt Mason dreiging uit. Een routineuze maar prima vertolking van de booswicht.
Heerlijke settings passeren in de film. Thornhill reist van New York via Chicago naar Mount Rushmore. Een groot deel van de reis gaat per trein. Een vervoermiddel dat zich leent voor een aantal spannende gebeurtenissen. De onderliggende muziek is bijzonder functioneel en slaagt erin de spanning immer hoger op te voeren. Zelfs de dialogen zijn spannend. Thornhill spreekt met een spottende ondertoon die amuseert, maar ook zorgt voor merkwaardige gesprekken met de andere personages. Gesprekken die daardoor vaak een bizarre lading krijgen en elke essentie lijken te ontberen maar wel spanning genereren. Heerlijk.
North by Northwest is een onwaarschijnlijk goede film.

Van Robert Eggers. The VVitch vond ik niet geweldig. The Lighthouse daarentegen wel. Op voorhand dus benieuwd welke wegen Eggers met The Northman inslaat. Dat blijken achteraf dezelfde en ook geheel andere wegen te zijn. Verderop meer daarover. Eerst maar eens de constatering benoemen dat The Northman een prachtige film is.

The Northman is veel explicieter dan zijn voorgangers. In de eerdere werken werden zaken soms slechts gesuggereerd en waren onduidelijk. Bij het kijken popte steeds de vraag op of gebeurtenissen daadwerkelijk plaatsvonden of het gevolg waren van de kracht der verbeelding. In The Northman zijn de dingen visueel gruwelijker en doorzichtiger. In The Northman worden lichaamsdelen afgehakt en mensen levend verbrand. De film laat weinig aan de suggestie over. Nu is het personage Amleth (Alexander Skarsgård) ook geen personage dat met suggestieve ontspanningsoefeningen in verband wordt gebracht. De man is een krijger. Een houwdegen. En zo gedraagt hij zich ook.

Betreffende het psychologische element zijn er duidelijker aanknopingspunten met de andere werken. De film zoekt in zijn personage naar grenzen. Waar houdt de rede op en begint de waanzin. In The Lighthouse werd de waanzin zichtbaar als gevolg van de geïsoleerde positie van de protagonisten. En door hun bovenmatige alcoholgebruik natuurlijk. In The Northman heeft de waanzin religieuze verbindingen. Bij de vikingen is religie volledig ingebed in het dagelijkse bestaan. Religie is geen aspect van het leven. Religie is het leven. Als Amleth religieus in vervoering raakt dan vermengt de spirituele wereld zich met de fysieke wereld. Daar zit geen spatje suggestie of verbeelding bij, maar is een feitelijke omstandigheid. Mooie scènes trouwens.

Nu zijn de scènes die zich bemoeien met de cultuur van de vikingen wat mij betreft niet alleen mooi, maar zelfs de mooiste scènes. In de film wordt een schitterend wereld geschapen die zich baseert op mythe en geschiedenis. Een wereld die geen vrolijk gevoel oproept maar eerder een grauwe en mysterieuze sfeer aanhangt. De religieuze en culturele rituelen die in deze wereld worden beoefend verzwaren dat gevoel. De wereld laat geen greintje licht toe, maar verzinkt ook niet geheel in duisternis. De wereld is een grauw oord waarin noch wit noch zwart de overheersende kleuren zijn. Het is terug te zien in Amleth. Hij wordt niet als held geportretteerd. Ook niet als slechterik. Hij vermoordt net als ieder ander zonder gêne degenen die hem in de weg staan. Zo werkt dat nu eenmaal in die wereld. De wereld is niet donker en niet licht. De wereld is gewoon zoals hij is.

De personages en hun doeleinden zijn interessant zonder dat de personages veel verdieping meekrijgen. Visueel is de film prachtig. De gecreëerde wereld is een boeiende plaats. Met name de verbinding die de film maakt met de alomtegenwoordige mythologie waaruit prachtige en ontzagwekkende beelden voortkomen is magnifiek. Het verhaal is niet slecht maar onderscheidt zich niet heel bijzonder van andere verhalen met een wraakmotief.

The Northman is een indrukwekkende film.

De film vertelt het verhaal van de jonge ambitieuze Thomas Hutter die in de klauwen van ene graaf Orlok gevangen raakt. Regisseur Robert Eggers waagt zich aan de remake van een grote klassieker uit het horrorgenre. Hij stort zich heel moedig op Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922). Met de daad om een remake te maken, houdt de moed ook enigszins op. Eggers heeft aan het verhaal niet veel veranderd. Het grootste deel van de handeling, de personages en de locaties zijn dezelfde gebleven. Wel hebben de bijpersonages meer inhoud gekregen. Dat feit is met name de reden dat de film een veel ruimere speelduur heeft dan het origineel. Nosferatu is een goede film. Dat zeker. Ik had alleen verwacht en gehoopt dat Eggers wat eigenzinniger met het verhaal was omgegaan.

Heel opvallend zijn de bijna kleurloze beelden die voor een zwart-witte zweem zorgen. Vooral de scènes die zich in en rond het slot van graaf Orlok afspelen hebben die eigenschap en zien er bijzonder kunstzinnig en fraai uit. De graaf wordt gespeeld door Bill Skarsgård. Zijn verschijning en sonoor raspende stemgeluid hebben een angstaanjagend effect. Daarbij moet worden vermeld dat Skarsgård onherkenbaar is en een groot deel van de angstaanjagende impact die de verschijning heeft, te wijten is aan de inspanningen van de special make-up artist. Hoe dan ook, graaf Orlok is een imposant personage.

Nosferatu is een heerlijk sfeervolle film. Setting en beelden ademen verrukkelijke suspense en dreiging. Indrukwekkend zijn ook de prachtige scènes, waarin de graaf acte de présence geeft en zich de hel op aarde aankondigt. Daartegenover staan scènes die met enig geduld moeten worden bekeken. Een belangrijk onderdeel in de film is bijvoorbeeld de relatie tussen Thomas Hutter (Nicholas Hoult) en zijn vrouw Ellen (Lily-Rose Depp). Hoewel beide figuren interessant zijn in relatie tot graaf Orlok, is hun onderlinge relatie dat minder. Die wordt echter behoorlijk uitgesponnen. Dergelijke momenten doen enige afbreuk aan de onheilspellende en sinistere sfeer in de film.

Dat neemt niet weg dat Nosferatu met zijn (uiteraard) sublieme verhaal, sfeervolle locaties en camerawerk, angstaanjagende graaf en uitstekend acteerwerk een hele goede film is. Het is echter niet een film waarover honderd jaar na nu nog veel zal worden gesproken, vermoed ik.

Op de televisie is de Twilight Zone van Rod Serling te zien. De moord op Kennedy ligt nog vers in het geheugen en het woord afro-american raakt in zwang. De oorlog in Vietnam en de gevoelens van patriottisme die daarbij wel/niet loskomen verdelen de samenleving. Zowel de nostalgische sfeer alsook de non-confessionele en non-conformistische tendenzen die de samenleving binnen sluipen, worden door regisseur en schrijver David Chase in zijn eersteling Not Fade Away prima getypeerd.

Uiteraard is ook de soundtrack in belangrijke mate verantwoordelijk voor de sfeer en de inleving in het tijdsbeeld. Veel aandacht voor The Beatles en The Rolling Stones, maar gelukkig krijgt ook minder gangbaar geluid in de vorm van Bo Diddley, Elmore James, Joey Dee en zelfs The Sex Pistols de aandacht. Leuk. Waarschijnlijk is een groot deel van het budget besteed aan muziekrechten.

De muzikale en sfeervolle omlijsting voor het coming of age-verhaal zijn fantastisch. Het verhaal is dat minder. Behoorlijk standaard eigenlijk. Het verhaal behandelt de eerste liefde, de onzekerheid over de toekomst, de afstand tot het burgerlijke gezin en meer van dergelijke momenten van vreugde, teleurstelling en vertwijfeling die bij een coming of age-verhaal horen. Niet verkeerd en vermakelijk maar tevens bekend terrein.

Ook cinematografisch niet bijzonder. Althans tot het laatste kwartiertje. Als de setting zich verplaatst van het degelijke Jersey naar het bruisende Los Angeles, permitteert Chase zich hele aardige surrealistische frivoliteiten die geheel in tegenspraak zijn met de bravere enscenering van daarvoor. Het laatste kwartier is verrassend, spannend en op enig moment zelfs hilarisch.

Maar goed. Over de hele linie is Not Fade Away gewoonweg een degelijke film met een vrij standaard verhaal. Een film die overigens prima wegkijkt. Het acteerwerk is goed, hoewel ik bij hoofdpersonage John Magarro soms wat emotie miste. Verder geen klagen. Het rockt allemaal lekker.

Not of This Earth is een vroege film van Roger Corman. Het draait in de film om een buitenaardse aanwezigheid die bloed van mensen nodig heeft om zijn ras voor uitsterven te behoeden. De buitenaardling noemt zich Mr. Johnson. Hij gaat steeds keurig gekleed in een pak en draagt altijd een zonnebril om zijn buitenaardse ogen te verbergen. Hij vertoont gelijkenis met A Man in Black.

Hoewel Mr. Johnson in tegenstelling tot de meeste sci-fi films uit de jaren 50 iets andere motieven heeft om mensen te elimineren, verloopt het verhaal vergelijkbaar. Er ontstaat een kat- en muisspel tussen mens en bedreiging. De film ziet af van spectaculaire effecten en kweekt spanning door het accent te leggen op het afwijkende gedrag van Mr. Johnson en op de zonderlinge dialogen die hij aangaat.

Paul Birch geeft gestalte aan Mr. Johnson en hij genereert met zijn optreden een onaangename vibe. Mede daardoor is de atmosfeer die in de film hangt duister. Soms voelt het zelfs aan alsof je je in een film noir bevindt in plaats van in een low budget sci-fi vehikel. Die illusie duurt maar even, want als je dan opeens wordt geconfronteerd met een knullige paraplu-monster scène die op de lachspieren werkt, is van de duistere sfeer niets meer over. Dan besef je weer dat Not of This Earth toch vooral een echte B-film is.

De speelduur van 67 minuten is kort genoeg om niet verveeld te raken. Veel langer had het niet moeten duren. Behalve een duistere sfeer en een prima antagonist heeft de film amper iets te bieden. Geen aansprekende effecten. Geen opvallende settings. Geen erg verrassend verhaal. Geen indrukwekkende personages. Op Mr. Johnson na dan.

Het regiedebuut van Dan Aykroyd en tegelijkertijd zijn enige film als regisseur. Ondanks deelname van bevriende comedy-acteurs Chevy Chase en John Candy en de inbreng van Demi Moore, flopte de film gigantisch.

Terecht? Ik neig naar ja. De film zit vol bizarre personages en bizarre momenten, die heel erg dik worden aangezet. Zo dik, dat de komische werking die daar het gevolg van zou moeten zijn, niet goed werkt. De film is juist op z‘n best op de momenten dat de rariteit van de personages en de absurditeit van de momenten niet overdreven worden benadrukt, maar als vanzelfsprekend passeren. De film probeert de groteske personages en gebeurtenissen over het algemeen veel te nadrukkelijk uit te buiten, waardoor de komische werking ervan teniet wordt gedaan.

Gelukkig biedt de film ook zaken die de amusementswaarde dragelijk houden. De setting is fantastisch. Vol details. Zowel binnen de hoofdlokatie als daarbuiten is het visueel genieten. Een ander aspect aan de film dat bevalt is de enorme warboel die het verhaal creëert. Dat verhaal slaat nergens op, heeft kop noch staart en is (hoewel inhoudelijk armoedig) heerlijk absurd en vermaakt goed.

Het comedy gehalte valt tegen. Toch zijn er momenten die erg grappig zijn. Sommige dialogen. Sommige scènes. Het leukste moment is het moment waarop het groteske personage van Dan Aykroyd geheel onverwacht en geheel ongerijmd een instrumentaal partijtje meespeelt met het bandje Digital Underground. Dat was echt schaterlachen.

Maar ja. De creatieve armoe overheerst. De film heeft teveel momenten die niet intrigeren. Teveel ongeïnspireerde momenten die niet met humor worden gecamoufleerd. Tegen het einde lijken de ideeën volledig op te zijn. Vooral het slotkwartiertje is humorloos vertier en is doorbijten.